athanasius-theology.oratio-iii-contra-arianos 32
32 . Ὅθεν τῆς σαρκὸς πασχούσης , οὐκ ἦν ἐκτὸς ταύτης ὁ Λόγος · διὰ τοῦτο γὰρ ‘αὐτοῦ’ λέγεται καὶ τὸ πάθος · καὶ θεϊκῶς δὲ ποιοῦντος αὐτοῦ τὰ ἔργα τοῦ Πατρὸς , οὐκ ἦν ἔξωθεν αὐτοῦ ἡ σάρξ · ἀλλʼ ἐν αὐτῷ τῷ σώματι ταῦτα πάλιν ὁ Κύριος ἐποίει . διὰ τοῦτο γὰρ καὶ ἄνθρωπος γενόμενος ἔλεγεν , ‘Εἰ οὐ ποιῶ τὰ ἔργα τοῦ Πατρός μου , μὴ πιστεύετέ μοι · εἰ δὲ ποιῶ , κἂν ἐμοὶ μὴ πιστεύητε , τοῖς ἔργοις πιστεύετε , ἵνα γινώσκητε ὅτι ἐν ἐμοὶ ὁ Πατὴρ , κἀγὼ ἐν αὐτῷ.’ Ἀμέλει ὅτε χρεία γέγονε τὴν πενθερὰν θερὰν τοῦ Πέτρου πυρέσσουσαν ἐγεῖραι , ἀνθρωπίνως μὲν ἐξέτεινε τὴν χεῖρα , θεϊκῶς δὲ ἦν παύων τὴν νόσον . Καὶ ἐπὶ μὲν τοῦ ‘ἐκ γενετῆς τυφλοῦ’ ἀνθρώπινον ἀπὸ τῆς σαρκὸς ἠφίει ‘τὸ πτύσμα,’ θεϊκῶς δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἤνοιγε διὰ τοῦ πηλοῦ · ἐπὶ δὲ τοῦ Λαζάρου φωνὴν μὲν , ὡς ἄνθρωπος , ἀνθρωπίνην ἠφίει · θεϊκῶς δὲ , ὡς Θεὸς , τὸν Λάζαρον ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν . Ταῦτα δὲ οὕτως ἐγίνετο , καὶ ἐδείκνυτο , ὅτι μὴ φαντασίᾳ ἀλλὰ ἀληθῶς ἦν ἔχων σῶμα · ἔπρεπε δὲ τὸν Κύριον , ἐνδιδυσκόμενον ἀνθρωπίνην σάρκα , ταύτην μετὰ τῶν ἰδίων παθῶν αὐτῆς ὅλην ἐνδύσασθαι , ἵνα , ὥσπερ ἴδιον αὐτοῦ’ λέγομεν εἶναι τὸ σῶμα , οὕτω καὶ τὰ τοῦ σώματος πάθη ἴδια μόνον αὐτοῦ λέγηται , εἰ καὶ μὴ ἥπτετο κατὰ τὴν θεότητα αὐτοῦ . Εἰ μὲν οὖν ἑτέρου ἦν τὸ σῶμα , ἐκείνου ἂν λέγοιτο καὶ τὰ πάθη · εἰ δὲ τοῦ Λόγου ἡ σὰρξ ( ‘ὁ γὰρ Λόγος σὰρξ ἐγένετο,’ ) ἀνάγκη καὶ τὰ τῆς σαρκὸς πάθη λέγεσθαι αὐτοῦ , οὖ καὶ ἡ σάρξ ἐστιν . Οὖ δὲ λέγεται τὰ πάθη , οἷά ἐστι μάλιστα τὸ κατακριθῆναι , τὸ μαστιγωθῆναι , τὸ διψᾷν , καὶ ὁ σταυρὸς , καὶ ὁ θάνατος , καὶ αἱ ἄλλαι τοῦ σώματος ἀσθένειαι , τούτου καὶ τὸ κατόρθωμα καὶ ἡ χάρις ἐστί . Διὰ τοῦτο τοίνυν ἀκολούθως καὶ πρεπόντως οὐκ ἄλλου , ἀλλὰ τοῦ Κυρίου λέγεται τὰ τοιαῦτα πάθη · ἵνα καὶ ἡ χάρις παῤ αὐτοῦ ᾖ , καὶ μὴ ἄλλου λάτραι γινώμεθα , ἀλλὰ ἀληθῶς θεοσεβεῖς , ὅτι μηδένα τῶν γενητῶν , μηδὲ κοινόν τινα ἄνθρωπον , ἀλλὰ τὸν ἐκ τοῦ Θεοῦ φύσει καὶ ἀληθινὸν Υἱὸν , τοῦτον καὶ γενόμενον ἄνθρωπον , οὐδὲν ἦττον Κύριον αὐτὸν καὶ Θεὸν καὶ Σωτῆρα ἐπικαλούμεθα .
Lemmas: 32 . ὅθεν ὁ σάρξ πάσχω , οὐ εἰμί ἐκτός οὗτος ὁ Λόγος · διά οὗτος γάρ αὐτός λέγω καί ὁ πάθος · καί θεῖος δέ ποιέω αὐτός ὁ ἔργον ὁ πατήρ , οὐ εἰμί ἔξωθεν αὐτός ὁ σάρξ · ἀλλά ἐν αὐτός ὁ σῶμα οὗτος πάλιν ὁ Κύριος ποιέω . διά οὗτος γάρ καί ἄνθρωπος γίγνομαι λέγω , Εἰ οὖον ποιέω ὁ ἔργον ὁ πατήρ ἐγώ , μή πιστεύω ἐγώ · εἰμί δέ ποιέω , κἀν ἐγώ μή πιστεύω , ὁ ἔργον πιστεύω , ἵνα γιγνώσκω ὅτι ἐν ἐγώ ὁ πατήρ , ἐγώ ἐν αὐτός ἀμέλει ὅτε χρεία γίγνομαι ὁ πενθερά θερόν ὁ Πέτρος πυρέσσω ἐγείρω , ἀνθρώπινος μέν ἐκτείνω ὁ χείρ , θεῖος δέ εἰμί παύω ὁ νόσος . καί ἐπί μέν ὁ ἐκ γενετή τυφλόω ἀνθρώπινος ἀπό ὁ σάρξ ἀφίημι τότος πτύσμα θεῖος δέ ὁ ὀφθαλμός ἀνοίγνυμι διά ὁ πηλός · ἐπί δέ ὁ Λάζαρος φωνή μέν , ὡς ἄνθρωπος , ἀνθρώπινος ἀφίημι · θεῖος δέ , ὡς θεός , ὁ Λάζαρος ἐγείρω ἐκ νεκρός . οὗτος δέ οὕτως γίγνομαι , καί δείκνυμι , ὅτι μή φαντασία ἀλλά ἀληθής εἰμί ἔχω σῶμα · πρέπω δέ ὁ κύριος , ἐνδιδύσκω ἀνθρώπινος σάρξ , οὗτος μετά ὁ ἴδιος πάθος αὐτός ὅλος ἐνδύω , ἵνα , ὥσπερ ἴδιος αὐτός λέγω εἰμί ὁ σῶμα , οὗτος καί ὁ ὁ σῶμα πάθος ἴδιος μόνος αὐτός λέγω , εἰμί καί μή ἅπτω κατά ὁ θεότης αὐτός . εἰμί μέν οὖν ἕτερος εἰμί ὁ σῶμα , ἐκεῖνος εἄν λέγω καί ὁ πάθος · εἰμί δέ ὁ Λόγος ὁ σάρξ ( ὅς γάρ Λόγος σάρξ εἰμί ) ἀνάγκη καί ὁ ὁ σάρξ πάθος λέγω αὐτός , οὖον καί ὁ σάρξ εἰμί . οὖον δέ λέγω ὁ πάθος , οἷος εἰμί μάλιστα ὁ κατακρίνω , ὁ μαστιγόω , ὁ διψάω , καί ὁ σταυρός , καί ὁ θάνατος , καί ὁ ἄλλος ὁ σῶμα ἀσθένεια , οὗτος καί ὁ κατόρθωμα καί ὁ χάρις εἰμί . Ζεύς οὗτος τοίνυν ἀκόλουθος καί πρεπόντως οὐ ἄλλος , ἀλλά ὁ κύριος λέγω ὁ τοιοῦτος πάθος · ἵνα καί ὁ χάρις παρά αὐτός εἰμί , καί μή ἄλλος λάτρας γίγνομαι , ἀλλά ἀληθής θεοσεβής , ὅτι μηδείς ὁ γενητός , μηδέ κοινός τις ἄνθρωπος , ἀλλά ὁ ἐκ ὁ Θεός φύσις καί ἀληθινός υἱός , οὗτος καί γίγνομαι ἄνθρωπος , οὐδείς ἀίσσω κύριος αὐτός καί θεός καί Σωτήρ ἐπικαλέω .