athanasius-theology.oratio-ii-contra-arianos 34
34 . Εἰ γὰρ καὶ ἐπὶ τούτων τῶν γενητῶν καὶ σωματικῶν εὑρίσκεται τὰ γεννήματα μὴ ‘μέρη ὄντα τῶν οὐσιῶν ἐξ ὧν εἰσι,’ μηδὲ ‘παθητικῶς ὑφιστάμενα , μηδὲ ‘μειοῦντα τὰς οὐσίας τῶν γονέων,ʼ πῶς πάλιν οὐ μαίνονται , ἐπὶ τοῦ ἀσωμάτου καὶ ἀληθινοῦ Θεοῦ ζητοῦντες καὶ ὑπονοοῦντες μέρη καὶ πάθη , διαιρέσεις δὲ προσάπτοντες τῷ ἀπαθεῖ καὶ ἀναλλοιώτῳ Θεῷ , ἵνα τὰς ἀκοὰς ἐν τούτοις ταράσσωσιτῶν ἀκεραιοτέρων , καὶ διαστρέψωσιν ἀπὸ τῆς ἀληθείας ; Τίς γὰρ ἀκούων ‘υἱὸν,ʼ οὐκ ἐνθυμεῖται τὸ ἴδιον τῆς τοῦ πατρὸς οὐσίας ; τίς δὲ , ἀκούσας , ὅτε κατηχεῖτο κατὰ τὴν ἀρχὴν , ὅτι ‘ὁ Θεὸς Υἱὸν ἔχει , καὶ τῷ ἰδίῳ Λόγῳ τὰ πάντα πεποίηκεν , οὐχ οὕτως ἐδέξατο κατὰ τὴν διάνοιαν ὡς νῦν ἡμεῖς φρονοῦμεν ; τίς , ὅτε γέγονεν ἡ μιαρὰ τῶν Ἀρειόνῶν αἵρεσις , οὐκ εὐθὺς , ἀκούσας ἃ λέγουσιν , ἐξενίσθη , ὡς ἀλλότρια λεγόντων αὐτῶν , καὶ παρὰ τὸν ἐξ ἀρχῆς σπαρέντα λόγον ἐπισπειρόντων ; Τὸ μὲν γὰρ σπειρόμενόν ἐστιν ἐξ ἀρχῆς ἑκάστῃ ψυχῇ , ὅτι ὁ Θεὸς Υἱὸν τὸν λόγον , τὴν Σοφίαν , τὴν δύναμιν ἔχει , καὶ ταῦτά ἐστιν αὐτοῦ εἰκὼν καὶ ἀπαύγασμα · φύεται δὲ εὐθὺς ἐκ τῶν ῥηθέντων τὸ ‘ἀεὶ,’ τὸ ‘ἐκ τοῦ Πατρὸς,’ τὸ ‘ὅμοιον,’ τὸ ‘ἀΐδιον τοῦ γεννήματος τῆς αὐσίας·’ καὶ οὐδεμία περὶ ‘κτίσματος’ ἢ ‘ποιήματοςʼ ἐν τούτοις ἔννοια . Ὅτε δὲ ‘ἐχθρὸς ἄνθρωπος’ κοιμωμένων τῶν ἀνθρώπων ἐπέσπειρε τὸ ‘κτίσμα,ʼ καὶ τὸ ‘ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν,ʼ καὶ τὸ πῶς οὖν δύναται ; τότε λοιπὸν ὡς ζιζάνιον γέγονεν ἡ κακοῦργος αἵρεσις τῶν Χριστομάχων · καὶ εὐθὺς , ὡς ἐρημωθέντες πάσης ὀρθῆς φρονήσεως , δίκην λῃστῶν περιεργάζονται καὶ λέγειν τολμῶσι , ‘Πῶς οὖν δύναται ὁ Υἱὸς ἀϊδίως συνυπάρχειν τῷ Πατρί ; καὶ γὰρ οἱ ἄνθρωποι μετὰ χρόνον ἐξ ἀνθρώπων υἱοὶ γίνονται · καὶ ὁ μὲν πατὴρ τριάκοντα ἐτῶν ἐστιν , ὁ δὲ υἱὸς ἀρχὴν ἔχει τότε γεννηθείς · καὶ ὅλως πᾶς υἱὸς ἀνθρώπου οὐκ ἦν , πρὶν γεννηθῇ . Πάλιν τε ψιθυρίζουσι , ‘Πῶς δύναται ὁ Υἱὸς Λόγος εἶναι , ἢ ὁ Λόγος εἰκὼν τοῦ Θεοῦ ; Ὁ γὰρ ἀνθρώπων λόγος ἐκ συλλαβῶν συγκείμενος , μόνον ἐσήμανε τὸ βούλημα τοῦ λαλήσαντος , καὶ εὐθὺς πέπαυται καὶ ἠφάνισται .
Lemmas: 34 . εἰμί γάρ καί ἐπί οὗτος ὁ γενητός καί σωματικός εὑρίσκω ὁ γέννημα μή μέρα εἰμί ὁ οὐσία ἐκ ὅς εἰσέρχομαι μηδέ παθητικός ὑφιστάω , μηδέ μειόω ὁ οὐσία ὁ οἴγω πῶς πάλιν οὖον μαίνομαι , ἐπί ὁ ἀσώματος καί ἀληθινός Θεός ζητέω καί ὑπονοέω μέρος καί πάθος , διαίρεσις δέ προσάπτω ὁ ἀπαθής καί ἀναλλοίωτος Θεός , ἵνα ὁ ἀκοή ἐν οὗτος ταρασσωσιος ἀκέραιος , καί διαστρέφω ἀπό ὁ ἀλήθεια ; Τῖς γάρ ἀκούω οὐ οὐ ἐνθυμέομαι ὁ ἴδιος ὁ ὁ πατήρ οὐσία ; τίς δέ , ἀκούω , ὅτε κατηχέω κατά ὁ ἀρχή , ὅτι ὅς θεός υἱός ἔχω , καί ὁ ἴδιος Λόγος ὁ πᾶς ποιέω , οὐ οὕτως δέχομαι κατά ὁ διάνοια ὡς νῦν ἐγώ φρονέω ; τίς , ὅτε γίγνομαι ὁ μιαρός ὁ Ἀγαθός αἵρεσις , οὐ εὐθύς , ἀκούω ὁ λέγω , ξενίζω , ὡς ἀλλότριος λέγω αὐτός , καί παρά ὁ ἐκ ἀρχή σπείρω λόγος ἐπισπείρω ; ὁ μέν γάρ σπείρω εἰμί ἐκ ἀρχή ἕκαστος Ψυχή , ὅτι ὁ θεός υἱός ὁ λόγος , ὁ Σοφία , ὁ δύναμις ἔχω , καί οὗτος εἰμί αὐτός εἰκών καί ἀπαύγασμα · φύω δέ εὐθύς ἐκ ὁ εἴρω ὁ ἀεί ὁ ἐκ ὁ Πατρῷος ὁ ‘ὅμοιον,’ ὁ ἀΐδιος ὁ γέννημα ὁ αὐσίας·’ καί οὐδείς περί κτίσμα ἢ ‘ποιήματοςʼ ἐν οὗτος ἔννοια . ὅτε δέ ἐχθρός ἄνθρωπος κοιμάω ὁ ἄνθρωπος ἐπισπείρω ὁ Ἔκτισμα καί ὁ ἦ ποτός ὅτε οὐ ὅς καί ὁ πῶς οὖν δύναμαι ; τότε λοιπός ὡς ζιζάνιον γίγνομαι ὁ κακοῦργος αἵρεσις ὁ Χριστομάχος · καί εὐθύς , ὡς ἐρημόω πᾶς ὀρθός φρόνησις , δίκη λῃστής περιεργάζομαι καί λέγω τολμάω , Πῶς οὖν δύναμαι ὁ υἱός ἀΐδιος συνυπάρχω ὁ πατήρ ; καί γάρ ὁ ἄνθρωπος μετά χρόνος ἐκ ἄνθρωπος υἱός γίγνομαι · καί ὁ μέν πατήρ τριάκοντα ἔτος εἰμί , ὁ δέ υἱός ἀρχή ἔχω τότε γεννάω · καί ὅλως πᾶς υἱός ἄνθρωπος οὐ εἰμί , πρίν γεννάω . πάλιν τε ψιθυρίζω , Πῶς δύναμαι ὁ υἱός Λόγος εἰμί , ἢ ὁ Λόγος εἰκών ὁ Θεός ; ὁ γάρ ἄνθρωπος λόγος ἐκ συλλαβή σύγκειμαι , μόνος σημαίνω ὁ βούλημα ὁ λαλέω , καί εὐθύς παύω καί ἀφανίζω .