athanasius-theology.oratio-i-contra-arianos 50
50 . Τί δὲ θαυμαστὸν ἢ τί ἄπιστον , εἰ ὁ τὸ Πνεῦμα διδοὺς Κύριος λέγεται νῦν αὐτὸς τῷ Πνεύματι χρίεσθαι , ὅπου γε , χρείας πάλιν ἀπαιτούσης , οὐ παρῃτήσατο διὰ τὸ ἀνθρώπινον ἑαυτοῦ εἰπεῖν ἑαυτὸν καὶ ἐλάττονα τοῦ Πνεύματος ; Τῶν γὰρ Ἰουδαίων λεγόντων ‘ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλειν αὐτὸν τὰ δαιμόνια,ʼ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν αὐτοῖς εἰς τὸ ἐλέγξαι βλασφημοῦντας αὐτοὺς , ‘Εἰ δὲ ἐγὼ ἐν Πνεύματι Θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια.᾿ Ἰδοὺ γὰρ , ὁ τοῦ Πνεύματος δοτὴρ ἐν Πνεύματι λέγει νῦν ἐκβάλλειν αὐτὸν τὰ δαιμόνια · τοῦτο δὲ οὐκ ἔστιν ἄλλως εἰρημένον ἢ διὰ τὴν σάρκα . Ὡς γὰρ τῆς ἀνθρώπων φύσεως οὐκ οὔσης ἱκανῆς ἀφʼ ἑαυτῆς ἐκβάλλειν τοὺς δαίμονας εἰ μὴ δυνάμει τοῦ Πνεύματος , διὰ τοῦτο ὡς ἄνθρωπος ἔλεγεν , ‘εἰ δὲ ἐγὼ ἐν Πνεύματι Θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια.᾿ Ἀμέλει καὶ τὴν εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ ἃγιον βλασφημίαν γινομένην μείζονα τῆς ἀνθρωπότητος σημαίνων ἔλεγεν , ‘ὃς ἂν εἴπῃ λόγον εἰς τὰν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου , ἕξει ἄφεσιν·’ οἷοι ἦσαν οἱ λέγοντες , ‘Οὐχ οὖτός ἐστιν ὁ τοῦ τέκτονος υἱός ; ʼ Οἱ δὲ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον βλασφημοῦντες , καὶ τὰ τοῦ Λόγου ἔργα τῷ διαβόλῳ ἐπιγράφοντες , ἄφυκτον τιμωρίαν ἕξουσι . Τοιαῦτα μὲν οὖν τοῖς Ἰουδαίοις ὡς ἄνθρωπος ἔλεγεν ὁ Κύριος · τοῖς δὲ μαθηταῖς τὴν θεότητα καὶ τὴν μεγαλειότητα δεικνὺς ἑαυτοῦ , οὐκέτι δὲ ἐλάττονα τοῦ Πνεύματος ἑαυτὸν , ἀλλὰ ἴσον σημαίνων , ἐδίδου μὲν τὸ Πνεῦμα καὶ ἔλεγεν , ‘Λάβετε τὸ Πνεῦμα ἅγιον,ʼ καὶ , ‘ἐγὼ αὐτὸ ἀποστέλλω · κἀκεῖνος ἐμὲ δοξάσει,’ καὶ , ‘ὅσα ἀκούει λαλήσει.’ Ὥσπερ οὖν ἐνταῦθα αὐτὸς ὁ τοῦ Πνεύματος δοτὴρ ὁ Κύριος οὐ παραιτεῖται εἰπεῖν , ‘ἐν Πνεύματι ἐκβάλλειν τὰ δαιμόνια , ὡς ἄνθρωπος · τὸν αὐτὸν τρόπον ὁ αὐτὸς ὢν τοῦ Πνεύματος δοτὴρ οὐ παρῃτήσατο λέγειν · ‘Πνεῦμα Κυρίου ἐπʼ ἐμὲ , οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με,ʼ διὰ τὸ ‘γεγενῆσθαι αὐτὸν σάρκα,ʼ ὡς εἶπεν ὁ Ἰωάννης , ἵνα δειχθῇ ὅτι κατὰ τὰ ἀμφότερα ἡμεῖς ἐσμεν , οἱ καὶ ἐν τῷ ἁγιάζεσθαι δεόμενοι τῆς τοῦ Πνεύματος χάριτος , καὶ μὴ δυνάμενοι δαίμονας ἐκβάλλειν ἄνευ τῆς τοῦ Πνεύματος δυνάμεως . Διὰ τίνος δὲ καὶ παρὰ τίνος ἔδει τὸ Πνεῦμα δίδοσθαι ἢ διὰ τοῦ Υἱοῦ , οὗ καὶ τὸ Πνεῦμά ἐστι ; πότε δὲ λαμβάνειν ἡμεῖς ἐδυνάμεθα , εἰ μὴ ὅτε ὁ Λόγος γέγονεν ἄνθρωπος ; Καὶ ὥσπερ τὸ παρὰ τοῦ ἀποστόλου λεγόμενον δείκνυσιν , ὅτι οὐκ ἂν ἐλυτρώθημεν καὶ ὑπερυψώθημεν , εἰ μὴ ὁ ‘ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων ἔλαβε δούλου μορφήν·’ οὕτως καὶ ὁ Δαβὶδ δείκνυσιν , ὅτι οὐκ ἂν ἄλλως μετέσχομεν τοῦ Πνεύματος καὶ ἡγιάσθημεν , εἰ μὴ ὁ τοῦ Πνεύματος δοτὴρ αὐτὸς ὁ Λόγος ἔλεγεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν τῷ Πνεύματι χρίεσθαι . Διὸ καὶ βεβαίως ἐλάβομεν , αὐτοῦ λεγομένου κεχρίσθαι σαρκί . Τῆς γὰρ ἐν αὐτῷ σαρκὸς πρώτης ἁγιασθείσης , καὶ αὐτοῦ λεγομένου διʼ αὐτὴν εἰληφέναι , ὡς ἀνθρώπου , ἡμεῖς ἐπακολουθοῦσαν ἔχομεν τὴν τοῦ Πνεύματος χάριν , ‘ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ’ λαμβάνοντες .
Lemmas: 50 . τις δέ θαυμαστός ἢ τίς ἄπιστος , εἰμί ὁ ὁ πνεῦμα δίδωμι Κύριος λέγω νῦν αὐτός ὁ πνεῦμα χρίω , ὅπου γε , χρεία πάλιν ἀπαιτέω , οὖον παραιτέομαι διά ὁ ἀνθρώπινος ἑαυτοῦ εἶπον ἑαυτοῦ καί μικρός ὁ πνεῦμα ; ὁ γάρ Ἰουδαῖος λέγω ἐν Βεελζεβούλ ἐκβάλλω αὐτός ὁ δαιμόνια,ʼ ἀποκρίνω καί εἶπον αὐτός εἰς ὁ ἐλέγχω βλασφημέω αὐτός , Εἰ δέ ἐγώ ἐν πνεῦμα Θεός ἐκβάλλω ὁ δαιμόνιος ἰδέ γάρ , ὁ ὁ πνεῦμα δοτήρ ἐν πνεῦμα λέγω νῦν ἐκβάλλω αὐτός ὁ δαιμόνιος · οὗτος δέ οὐ εἰμί ἄλλως εἴρω ἢ διά ὁ σάρξ . ὡς γάρ ὁ ἄνθρωπος φύσις οὐ εἰμί ἱκανός ἀπό ἑαυτοῦ ἐκβάλλω ὁ δαίμων εἰμί μή δύναμις ὁ πνεῦμα , διά οὗτος ὡς ἄνθρωπος λέγω , ἰάομαι δέ ἐγώ ἐν πνεῦμα Θεός ἐκβάλλω ὁ δαιμόνιος ἀμέλει καί ὁ εἰς ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος βλασφημία γίγνομαι μείζων ὁ ἀνθρωπότης σημαίνω λέγω , ὅς εἄν εἶπον λόγος εἰς ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος , ἔχω ἄφεσις οἷος εἰμί ὁ λέγω , ‘Οὐχ οὗτος εἰμί ὁ ὁ τέκτων υἱός ; ʼ ὁ δέ εἰς ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος βλασφημέω , καί ὁ ὁ Λόγος ἔργον ὁ διάβολος ἐπιγράφω , ἄφυκτος τιμωρία ἔχω . τοιοῦτος μέν οὖν ὁ Ἰουδαῖος ὡς ἄνθρωπος λέγω ὁ Κύριος · ὁ δέ μαθητής ὁ θεότης καί ὁ μεγαλειότητα δείκνυμι ἑαυτοῦ , οὐκέτι δέ μικρός ὁ πνεῦμα ἑαυτοῦ , ἀλλά ἴσος σημαίνω , δίδωμι μέν ὁ πνεῦμα καί λέγω , Λάβετος ὁ πνεῦμα Ἅγιος καί , ἐγώ αὐτός ἀποστέλλω · ἐκεῖνος ἐγώ δοξάζω καί , ὅσος ἀκούω λαλέω ὥσπερ οὖν ἐνταῦθα αὐτός ὁ ὁ πνεῦμα δοτήρ ὁ Κύριος οὖον παραιτέομαι εἶπον , ἐν πνεῦμα ἐκβάλλω ὁ δαιμόνιος , ὡς ἄνθρωπος · ὁ αὐτός τρόπος ὁ αὐτός εἰμί ὁ πνεῦμα δοτήρ οὖον παραιτέομαι λέγω · Πνεῦμα κύριος ἐπί ἐγώ , ὅς ἕνεκα χρίω εἰμί διά ὁ γίγνομαι αὐτός σάρκα ὡς εἶπον ὁ Ἰωάννης , ἵνα δείκνυμι ὅτι κατά ὁ ἀμφότερος ἐγώ εἰμί , ὁ καί ἐν ὁ ἁγίζω δήω ὁ ὁ πνεῦμα χάρις , καί μή δύναμαι δαίμων ἐκβάλλω ἄνευ ὁ ὁ πνεῦμα δύναμις . Ζεύς τίς δέ καί παρά τίς ἐσθίω ὁ πνεῦμα δίδωμι ἢ διά ὁ υἱός , ὅς καί ὁ πνεῦμα εἰμί ; πότε δέ λαμβάνω ἐγώ δύναμαι , εἰμί μή ὅτε ὁ Λόγος γίγνομαι ἄνθρωπος ; καί ὥσπερ ὁ παρά ὁ ἀπόστολος λέγω δείκνυμι , ὅτι οὐ εἄν λυτρόω καί ὑπερυψόω , εἰμί μή ὁ ἐν μορφή Θεός ὑπάρχω λαμβάνω δοῦλος μορφήν·’ οὕτως καί ὁ Δαυίδ δείκνυμι , ὅτι οὐ εἄν ἄλλως μετέχω ὁ πνεῦμα καί ἁγίζω , εἰμί μή ὁ ὁ πνεῦμα δοτήρ αὐτός ὁ Λόγος λέγω ἑαυτοῦ ὑπέρ ἐγώ ὁ πνεῦμα χρίω . Διὸ καί βεβαίως λαμβάνω , αὐτός λέγω χρίω σάρξ . ὁ γάρ ἐν αὐτός σάρξ πρῶτος ἁγιάζω , καί αὐτός λέγω διά αὐτός λαμβάνω , ὡς ἄνθρωπος , ἐγώ ἐπακολουθέω ἔχω ὁ ὁ πνεῦμα χάρις , ἐκ ὁ πλήρωμα αὐτός λαμβάνω .