athanasius-theology.homilia-de-passione-et-cruce-domini-sp pg028_0121.1
ἡν ἐκράσεν οἶνον ἡ σοφία ποτίσην ἡμᾶς · ἀντὶ δὲ τῆς χολῆς τὰ γλυκύτερα ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον λόγια χαρίσεται ἡμῖν · καὶ ἀνθ᾽ ὧν αὐτὸς ἐγεύσατο τῆς ἡμῶν , εἶπη καὶ ἡμῖν · « Γεύσασθε , καὶ ἴδετε , ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος . » Ὡς δὲ καὶ τοῦτο ἐξέπεσε καὶ ἐσκηλεύθη , καταισχυθείς λοιπὸν , ὑποψία αὐτὸν τις εἶχεν , ὁρῶν τὰ τῆλικάτα , ὅτι οὐ πρὸς ἄνθρωπον , ἀλλὰ πρὸς Θεὸν ἀντιμάχεται . Εἶδρα γὰρ ἐν οἷς τοὺς πάντας ἐδήρεν , ἐν τούτοις ἑαυτὸν καταισχυνόμενον , καὶ μᾶλλον πίπτοντα ἢ καταβάλλοντα · καὶ λοιπὸν ἐπειρᾶτο παραχωρεῖν , καὶ νῦντα διδόναι τῇ ψυχῇ . Ὁρῶν γὰρ αὐτὸν κρεμάμενον , καὶ διώκοντα τὸν θάνατον , ἐφοβήθη μὴ οὗτός ἐστι , περὶ οὗ γέγραπται · « Ὑψωθήσεται Κύριος τοῦ ἐλεῆσαι ἡμᾶς . Καὶ διὰ τοῦτο μᾶλλον ἐζήτησε πάντα καταλιπεῖν , καὶ φυγεῖν , φθονῶν τοῖς ἐλεηθησομένοις παρ᾽ αὐτοῦ . » Ἀλλ᾽ ὁ Κύριος , ὁ τῷ ὄντι Σωτήρ , οὐ θέλων αὐτὸν ἀπελθεῖν ἀπαθῆ , οὐδὲ ἀτελὲς τὸ ἔργον καταλείπειν , οὐδὲ τοὺς ἐν τῷ ἅδη ἐκθούτους ἀφειναί τῷ ἐχθρῷ , στρατηγήσεως μέγα καὶ θαυμαστὸν ἔργον . Ὁρῶν γὰρ αὐτὸν καταπτίζαντα ( 31 ) , καὶ τρέμοντα , καὶ δειλῶντα τὸν θρασύν , πάλιν ὡς ὑποπίπτον σκηματίζεται , ἵνα προσελθόντα τὸν ἐχθρὸν τέλεον χειρώσηται . Ὁ μὲν γὰρ δράκων οὐκ ἤθελεν ἀποθνήσκειν τὸν Κύριον , οὐδὲ κρεμάμενον ἐπὶ ξύλον ( 32 ) · καὶ ἤθελε μὲν καταβῆναι τὸν Κύριον ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ μὴ ἀποθανεῖν · εἰ δὲ μὴ κατέβαινε , κἂν μένειν αὐτὸν ἀπλῶς ἐπὶ τοῦ ξύλου , καὶ μόνον μὴ ἀποθανεῖν . Ἐφοβεῖτο γὰρ μὴ τὸ γεγραμμένον γένηται · « Πνεῦμα Κυρίου ἐπ᾽ ἐμέ , δι᾽ εὐηγγελισάμε με , εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με , καὶ κηρύξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν , τυφλοῖς ἀνάβλεψιν . » Καὶ διὰ τοῦτο ἐφοβήθη , μὴ οὗτός ἐστιν ὁ χρισθεὶς καὶ ἀποσταλεὶς , καὶ λοιπὸν τῶν ἀπάντων ἐλευθερία γένηται .
Lemmas: ἐάν κράζω οἶνος ὁ σοφία ποτίζω ἐγώ · ἀντί δέ ὁ χολή ὁ γλυκύς ὑπέρ μέλι καί κηρίον λόγιος χαρίζω ἐγώ · καί ἀντί ὅς αὐτός γεύω ὁ ἐγώ , εἶπον καί ἐγώ · « γεύω , καί ὁράω , ὅτι χρηστός ὁ Κύριος . » ὡς δέ καί οὗτος ἐκπίπτω καί σκέλλω , καταισχύνω λοιπός , ὑποψία αὐτός τις ἔχω , ὁράω ὁ τῆλικάτα , ὅτι οὖον πρός ἄνθρωπος , ἀλλά πρός θεός ἀντιμάχομαι . Εἶδρα γάρ ἐν ὅς ὁ πᾶς δέρω , ἐν οὗτος ἑαυτοῦ καταισχύνω , καί μᾶλλον πίπτω ἢ καταβάλλω · καί λοιπός πειράω παραχωρέω , καί νῦντα δίδωμι ὁ Ψυχή . ὁρῶν γάρ αὐτός κρεμάννυμι , καί διώκω ὁ θάνατος , φοβέω μή οὗτος εἰμί , περί ὅς γράφω · « ὑψόω Κύριος ὁ ἐλεέω ἐγώ . καί διά οὗτος μᾶλλον ζητέω πᾶς καταλείπω , καί φεύγω , φθονέω ὁ ἐλεέω παρά αὐτός . » ἀλλά ὁ Κύριος , ὁ ὁ εἰμί Σωτήρ , οὖον ἐθέλω αὐτός ἀπέρχομαι ἀπαθής , οὐδέ ἀτελής ὁ ἔργον καταλείπω , οὐδέ ὁ ἐν ὁ ἀείδω εκθουος ἀφίημι ὁ ἐχθρός , στρατήγησις μέγας καί θαυμαστός ἔργον . ὁρῶν γάρ αὐτός καταπτίζαντα ( 31 ) , καί τρέμω , καί δειλῶντα ὁ θρασύς , πάλιν ὡς ὑποπίπτω σχηματίζω , ἵνα προσέρχομαι ὁ ἐχθρός τελέω χειρόομαι . ὁ μέν γάρ δράκων οὐ ἐθέλω ἀποθνήσκω ὁ κύριος , οὐδέ κρεμάννυμι ἐπί ξύλον ( 32 ) · καί ἐθέλω μέν καταβαίνω ὁ κύριος ἀπό ὁ σταυρός καί μή ἀποθνῄσκω · εἰμί δέ μή καταβαίνω , κἀν μένω αὐτός ἀπλόος ἐπί ὁ ξύλον , καί μόνος μή ἀποθνῄσκω . φοβέω γάρ μή ὁ γράφω γίγνομαι · « πνεῦμα κύριος ἐπί ἐγώ , διά εὐαγγελίζω ἐγώ , εὐαγγελίζω πτωχός ἀποστέλλω ἐγώ , καί κηρύσσω αἰχμάλωτος ἄφεσις , τυφλός ἀνάβλεψις . » καί διά οὗτος φοβέω , μή οὗτος εἰμί ὁ χρίω καί ἀποστέλλω , καί λοιπός ὁ ἀπαντάω ἐλευθερία γίγνομαι .