athanasius-theology.expositiones-in-psalmos pg027_0204.1
ἐχθρούς αὐτοῦ . Ἐχαιρον γὰρ καὶ ἐπέσειον αὐτῷ τὰς κεφαλὰς , ὁρῶντες αὐτὸν ἐπὶ ξύλον κρεμάμενον . Ἀπέστρεψας τὴν βοήθειαν τῆς ῥομφαίας αὐτοῦ . Ἐπεὶδὴ ἄξιους ὄντας τὴν ἐσχάτην δίκην ἀποκτίσαι τοὺς σταυρώσαντας τὸν μονογενῆ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς Υἱὸν οὐ τετιμώρηται παραχρῆμα , διὰ πολλὴν φιλανθρωπίαν καιρὸν μετανοίας , τὸν διὰ βαπτίσματος , καὶ αὐτοὺς χαρίζομενος · τοῦτον χάριν ἀποστρέφει λέγεται τὴν βοήθειαν τῆς ῥομφαίας αὐτοῦ . Τὸ δὲ , ἀπέστρεψας , ἀντὶ , ἐπέσεες . Κατέλυσα ἀπὸ καθαρισμοῦ αὐτοῦ . Τὸ , κατέλυσα , ἀντὶ τοῦ , κατήνεγκας . Κατήνεγκας οὖν , φησιν , ἵτοι παρασκευάσας εἰς τὸ πιστεύεσθαι , ὅτι καθαρὸς ἐστιν . Ἐπεσώθη γὰρ εἰνὰ πονηρὸς , καὶ ὡς ἀμαρτωλὸς κατεκρίθη , καὶ ἐν τοῖς ἀνδρὶσι ἐλογίσθη . Τὸν θρόνον αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν κατέβρασας . Ἐπεὶδὴ πέπονθε σαρκικῶς , καὶ γέγονεν ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος νομίσαντες οἱ σταυρώσαντες , ὅτι πεπονθὼς συνστάλη , καὶ πέπτωκε τοῦ καὶ ὅλος εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι · διὰ τοῦτο τὰς τῶν σταυρωσάντων ὑπονοίας διερμηνεύει λέγων · Τὸν θρόνον αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν κατέβρασας . Ἓως πότε , Κύριε , ἀποστρέφει εἰς τέλος , ἐκκαυθήσεται ὡς πῦρ ἡ ὀργὴ σου ; Τοῦτέστι , Μέχρι τίνος ἰσχύει τὰ τῶν Ἰουδαίων τολμήματα , ἐπισπουδάζοντων τὴν τοῦ Μονογενοῦς καὶ Σωτῆρος ἡμῶν σταύρωσιν ; Ὁ δὲ Σύμμαχος · Ἓως τίνος , Κύριε , ἀποκρυβήση εἰς τέλος , φλεγθήσεται ὡς πῦρ ὁ θυμὸς σου ; Μέχρι τίνος , φησὶ , Δέσποτα , οὐκ ἐθέλεις ἰδεῖν τὰς ἡμετέρας ὀδύνας , οὐδ’ ἐπικαλῆ καὶ λύσεις τὰς συμφοράς · ἀλλὰ καθάπερ πῦρ τὴν ὀργὴν τῇ μημῇ ἡμετέρων ἁμαρτιῶν ἐκκαλεῖς ; Μνήσθητι τίς μου ἡ ὑπόστασις . Ἐπ’ ἀρθαρσία , φησὶ , τὸν ἄνθρωπον πεποίηκας , καὶ κατ’ εἰκόνα τὴν σὴν ἐπλασας αὐτόν · ἀλλὰ γέγονεν ὑπὸ φθορὰν ἐξ ἀπάτης , φησίν . Οὐκοῦν τὴν ἀφθαρσίαν ἐπίδοις ἵνα σώζονται , καθάπερ ἐπλάσθη τὸ ποίημα . Τίς ἐστιν ἄνθρωπος ὅς ζήσεται καὶ οὐκ ὄψεται θάνατον ; Οὐδεὶς , φησίν , οὔτε θανάτου κρείττων γενήσεται , οὔτε μὴν ἐκ χειρὸς ἄδου τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύσεται , εἰ μὴ σὺ , φησίν , ὦ Δέσποτα , τὴν ἀνάστασιν ἐπιδῷς . Ποῦ εἰσι τὰ ἔλεή σου τὰ ἀρχαῖα , Κύριε ; Ἀρχαῖα ἔλεα τοῦ Θεοῦ , φησίν , ἡ πρὸ καταβολῆς κόσμου ὡρισμένη εἰς ἀφθαρσίαν ἀναστοιχείωσις . Μνήσθητι , Κύριε , τοῦ ὀνειδισμοῦ τῶν δούλων σου . Ἐπεὶδὴ ὠνειδισθάν με , Κύριε , οἱ ἐχθροί σου , φάσκοντες ψευδεῖς εἶναι τὰς περὶ ἐμοῦ τοῖς ἔθνεσι δεδομένας ἐπαγγελίας · αὐταὶ δὲ ἦσαν τὸ σωθῆναι αὐτά , καὶ ἀπαλλαγῆναι θανάτου καὶ ἁμαρτίας · ὠνειδισαν δὲ ἀφορῶντες εἰς τὸν θάνατον τὸν ἐμὸν · καὶ ματαίους αὐτὰς εἶναι ἀπέφηναν · τοῦτον χάριν αὐτῷ σοι μνησθῆναι · τὸ γὰρ ἀντάλλαγμα τοῦ Χριστοῦ σου ὠνειδίσαν , φησίν . Ἐπὶ δὲ τὸ ἀντάλλαγμα αὐτοῦ ὁ θάνατος αὐτοῦ καὶ τὸ αἷμα , τὸ ἀντίλυτρον δεδομέ -
Lemmas: ἐχθρός αὐτός . χαίρω γάρ καί ἐπισείω αὐτός ὁ κεφαλή , ὁράω αὐτός ἐπί ξύλον κρεμάννυμι . ἀποστρέφω ὁ βοήθεια ὁ ῥομφαία αὐτός . ἐπειδή άξιος εἰμί ὁ ἔσχατος δίκη αποκτιζω ὁ σταυρόω ὁ μονογενής ὁ Θεός καί πατήρ υἱός οὖον τιμωρέω παραχρῆμα , διά πολύς φιλανθρωπία καιρός μετάνοια , ὁ διά βάπτισμα , καί αὐτός χαρίζομαι · οὗτος χάρις ἀποστρέφω λέγω ὁ βοήθεια ὁ ῥομφαία αὐτός . ὁ δέ , ἀποστρέφω , ἀντί , πίπτω . καταλύω ἀπό καθαρισμός αὐτός . ὁ , καταλύω , ἀντί ὁ , καταφέρω . καταφέρω οὖν , φημί , ἴτω παρασκευάζω εἰς ὁ πιστεύω , ὅτι καθαρός εἰμί . Ἐπεσώθη γάρ ἰνέω πονηρός , καί ὡς ἁμαρτωλός κατακρίνω , καί ἐν ὁ ἀνδρίς λογίζομαι . ὁ θρόνος αὐτός εἰς ὁ γῆ κατέβρασας . ἐπειδή πάσχω σαρκικός , καί γίγνομαι ἐν νεκρός ἐλεύθερος νομίζω ὁ σταυρόω , ὅτι πάσχω συστέλλω , καί πίπτω ὁ καί ὅλος εἰμί καί ὀνομάζω · διά οὗτος ὁ ὁ σταυρόω ὑπόνοια διερμηνεύω λέγω · ὁ θρόνος αὐτός εἰς ὁ γῆ κατέβρασας . Ἕως πότε , κύριος , ἀποστρέφω εἰς τέλος , ἐκκαίω ὡς πῦρ ὁ ὀργή σύ ; τουτέστι , μέχρι τίς ἰσχύω ὁ ὁ Ἰουδαῖος τόλμημα , ἐπισπουδάζω ὁ ὁ Μονογενώ καί Σωτήρ ἐγώ σταύρωσις ; ὁ δέ Σύμμαχος · Ἕως τίς , κύριος , ἀποκρύπτω εἰς τέλος , φλέγω ὡς πῦρ ὁ θυμός σύ ; μέχρι τίς , φημί , δεσπότης , οὐ ἐθέλω ὁράω ὁ ἡμέτερος ὀδύνη , οὐδέ ἐπικαλέω καί λύω ὁ συμφορά · ἀλλά καθάπερ πῦρ ὁ ὀργή ὁ μήμη ἡμέτερος ἁμαρτία ἐκκαλέω ; μιμνήσκω τίς ἐγώ ὁ ὑπόστασις . ἐπί ἀρθαρσία , φημί , ὁ ἄνθρωπος ποιέω , καί κατά εἰκών ὁ σός πλάσσω αὐτός · ἀλλά γίγνομαι ὑπό φθορά ἐκ ἀπάτη , φημί . οὐκοῦν ὁ ἀφθαρσία ἐπιδέω ἵνα σῴζω , καθάπερ πλάσσω ὁ ποίημα . Τῖς εἰμί ἄνθρωπος ὅς ζῶ καί οὐ ὁράω θάνατος ; οὐδείς , φημί , οὔτε θάνατος ἀγαθός γίγνομαι , οὔτε μήv ἐκ χείρ ἀείδω ὁ ψυχή αὐτός λύω , εἰμί μή σύ , φημί , εἰμί δεσπότης , ὁ ἀνάστασις ἐπιδίδωμι . πός εἰμί ὁ ἐλεέω σύ ὁ ἀρχαῖος , κύριος ; Ἀρχαῖος ἕλος ὁ Θεός , φημί , ὁ πρό καταβολή κόσμος ὁρίζω εἰς ἀφθαρσία ἀναστοιχείωσις . μιμνήσκω , κύριος , ὁ ὀνειδισμός ὁ δοῦλος σύ . ἐπειδή ὀνειδίζω ἐγώ , κύριος , ὁ ἐχθρός σύ , φάσκω ψευδής εἰμί ὁ περί ἐγώ ὁ ἔθνος δίδωμι ἐπαγγελία · αὐτός δέ εἰμί ὁ σῴζω αὐτός , καί ἀπαλλάσσω θάνατος καί ἁμαρτία · ὀνειδίζω δέ ἀφοράω εἰς ὁ θάνατος ὁ ἐμός · καί μάταιος αὐτός εἰμί ἀποφαίνω · οὗτος χάρις αὐτός σύ μιμνήσκω · ὁ γάρ ἀντάλλαγμα ὁ Χριστός σύ ὀνειδίζω , φημί . ἐπί δέ ὁ ἀντάλλαγμα αὐτός ὁ θάνατος αὐτός καί ὁ αἷμα , ὁ ἀντίλυτρον δόμος -