athanasius-theology.dialogi-duo-contra-macedonianos-sp pg028_0700.1
εἶχε περὶ θεότητος · ἐλέγετο νῦν καὶ μόνης τὸν ἀμαρτήτον , γελάσαι μᾶλλον ἢ θαυμάσαι τοὺς ἀκούουτας · ἐνῆν , μὴ μόνον τῆς θεότητος χρείαντος ἀεὶ πάσης · μέμψεως παρωχίας , ἀλλ’ ἤδη καὶ μυριάδων ἀγγέλων φυλαξαμένων τὸ ἀμάρτημα . Ἄλλὰ διὰ τοῦτο λέγεται , ἐπειδὴπερ ἐξ ἀμαρτωλοῦ γένους ληφθεῖσα ἡ ἄχραντος σάρξ , τῇ πρὸς τὸν Θεὸν λόγῳ ἐνώσει μόνῃ καὶ πρώτῃ μεμένηκεν ἀναμάρτητος . Ἐντεῦθεν καὶ ἡ πρὸς τὸν διάβολον πάλη , καὶ ἡ κατὰ τοῦτον νίκη παράδοξος γίνεται , ὅτι τῆς ἡττηθείσης σαρκὸς τὴν ἀπαρχὴν ἔχων οὖ τὴν πείραν δεξάμενος , ταύτην νικητὴν τοῦ ποτε νικησαντος ἀπειργάσατο , καὶ τῇ φύσει τὸ κράτος δεδωρήται κατὰ τοῦ πάλαι δι’ ἀπάτῆς κρατήσαντος . Διὰ τοῦτο καὶ τῇ ἀνμῆ τῶν ἁγίων Γραφῶν τὰς ἐπαγωγὰς λαβὲς ἀπεδύετο , οὐχ αὐθενεῖς θεότητος ἀποκρουόμενος τὸν ἀντίπαλον , ἀκολούθως δὲ ἀνθρωπότητος τὴν τῶν Γραφῶν φωταγωγίαν πρὸς ἅπαντα προβαλλόμενος . Εἰ δ’ ὁ Θεὸς λόγος καθ’ ἑαυτὸν ἀναμάρτητος καὶ ἀήττητος ἐμηνετο , τίς ἂν ἐξεπλάγη πρὸς τὰ λεγόμενα ; Οὐ ξένον τὸ μὴ ἀμαρτάνειν , μηδὲ νικᾶσθαι παρὰ κτισίματος ἰδίου Θεοῦ . Πότε γὰρ ἡμάρτηκεν ἢ νενικήται , ἵνα νῦν ὡς παράδοξον δεξώμεθα τὸ λεγόμενον ; Ἄλλὰ ξένον τὸ φύσιν ἀνθρωπίνην τὰ ὑπὲρ φύσεως φανερῶς ἐπιδείξασθαι . Ἐπεὶ καὶ τὸ βαδίζειν ἐπὶ νώτῳ θαλάσσης ἀδεῶς ἄμα καὶ ἀκινδύνως θεότητι μὲν ῥάδιον , μᾶλλον δὲ καὶ ἄγγέλοις · καὶ οὐχ ἄν τις ἐκπλαγεῖν τοῦτο τεθεαμένος · ἀνθρωπότητι δὲ ψιλῇ πάντη ἀδύνατον . Καὶ φρίττει δικαίως ὁ σαρκὸς πόδας τὴν τοιαύτην πορείαν ποιουμένους ὁρῶν , καὶ τὴν ἡνωμένην δύναμιν ἐννοῶν τοῦ Λόγου . Εἰ δὲ τις , τὴν σάρκα παρατιθεῖσας , μόνον φαῖν τὸν Λόγον ἐπὶ τῶν κυμάτων ὀφθῆναι , περιεῖλε τὸν ὀγκὸν τοῦ θαύματος , οὐδὲν μέγα προσμαρτυρήσας τῇ πράγματι . Μέγα γὰρ δυντος · καὶ πάντα νοῦν νικῶν , οὐχ ὅταν ποδῶν κοῦφον καὶ ἀδρες ἐπὶ τῶν ὀδάτων μετεωρίζηται , ἀλλ’ ὅταν σῶμα παχυμερὲς καὶ βριθον ὑπὸ τῆς ἀπαλῆς καὶ ῥαδίως ὑπακουούσης φύσεως ὀρθιον ἄνω βαστάζηται . Ὅπερ ἵνα πιστὸν πᾶσι ποιήσῃ ὁ Κύριος , καὶ τῷ Πέτρῳ βαδίζειν κατὰ τοῦ πελάγους εὐθέως ἔδωκε , μέχρι τὸν τῆς ὀλιγοπιστίας οὐχ ἐδύχετο σάλον . Τὸ μὲν οὖν ὀδεῦσαι τὸν Πέτρον οὕτως , ἐδείκνυε τῆς δεσποτικῆς σαρκὸς ἀναμφίβολον τὴν πορείαν · τὸ δὲ διόστασαντα μηκέτι βαστάζεσθαι , τῆς μεταξὺ διαφορὰς τὸ ἀμάρτητον . Πανταχοῦ τοίνυν τῆς τῆς σαρκὸς πρὸς τὸν Λόγον ἐνώσεως ἀξέουσα δείκνυται τῶν γενομένων τὸ ἔνδοξον . Καὶ συντόμως εἰπεῖν , οὐδ’ ἂν αὐτὸ τὸ κατὰ τοῦ θανάτου τρόπαιον ἔσται λαμπρόν , μὴ προδήλως ἀνθρωπίνη φύσις κρείττων τῆς κάτω τυραννίδος · ἐγένετο τῆς δυνάμεως τῆς ἀχωρίστως ἡνωμένης θεότητος · ἐπεὶ τὸ μὴ κρατηθῆναι Θεὸν τὸν μηδέποτε κρατεῖσθαι δυνάμενον τῶν εἰκόνων καὶ εἰωθότων · τὸ δὲ μὴ κρατηθῆναι σάρκα τοῦτο πρώτον , τοῦτο ξένον · τοῦτο καὶ τὴν εἴσοδον τοῦ Κυρίου τὴν διὰ τῶν κακλεισμένων θυρῶν γενομένην ἀποφαίνει φρικτήν , ὅτι συνοῦσα τῆς σαρκὸς ἡ παχύτης ἐμποδῶν οὐχ ἐγένετο , ἐπειδὴ μείζων ἦν τοῦ θαυματουργοῦν τοῦ κυλίντου . Ὁ δὲ χωρὶς σώματος ἀνθρωπίνου γεγενήσθαι λέγων τὸ πρᾶγμα , κοινὸν αὐτὸ ποιεῖ πρὸς τοὺς ἀγγέλους , πρὸς τῶν ἀνθρώπων ψυ -
Lemmas: ἔχω περί θεότης · λέγω νῦν καί μόνος ὁ ἁμαρτάνω , γελάω μᾶλλον ἢ θαυμάζω ὁ ἀκούω · ἐν-εἰμί , μή μόνος ὁ θεότης χρεία ἀεί πᾶς · μέμψις παρωχίας , ἀλλά ἤδη καί μυριάς ἄγγελος φυλάσσω ὁ ἁμάρτημα . ἀλλά διά οὗτος λέγω , ἐπεί ἐκ ἁμαρτωλός γένος λαμβάνω ὁ ἄχραντος σάρξ , ὁ πρός ὁ θεός λόγος ενώνω μόνος καί πρῶτος μένω ἀναμάρτητος . ἐντεῦθεν καί ὁ πρός ὁ διάβολος πάλη , καί ὁ κατά οὗτος νίκη παράδοξος γίγνομαι , ὅτι ὁ ἡττάω σάρξ ὁ ἀπαρχή ἔχω οὖον ὁ πείρω δέχομαι , οὗτος νικητής ὁ ποτός νικάω ἀπεργάζομαι , καί ὁ φύσις ὁ κράτος δωρέω κατά ὁ πάλαι διά ἀπάτη κρατέω . Ζεύς οὗτος καί ὁ ἀνίημι ὁ ἅγιος Γραφής ὁ ἐπαγωγή Λαβές ἀποδύω , οὐ αυθεινω θεότης ἀποκρούω ὁ ἀντίπαλος , ἀκόλουθος δέ ἀνθρωπότης ὁ ὁ Γραφής φωταγωγία πρός ἅπας προβάλλω . εἰμί δέ ὁ θεός λόγος κατά ἑαυτοῦ ἀναμάρτητος καί ἀήσσητος Μηνέτος , τίς εἄν ἐκπλήσσω πρός ὁ λέγω ; οὖον ξένος ὁ μή ἁμαρτάνω , μηδέ νικάω παρά χτίσιμο ἴδιος Θεός . πότος γάρ ἁμαρτάνω ἢ νικάω , ἵνα νῦν ὡς παράδοξος δέχομαι ὁ λέγω ; ἀλλά ξένος ὁ φύσις ἀνθρώπινος ὁ ὑπέρ φύσις φανερῶς ἐπιδείκνυμι . ἐπεί καί ὁ βαδίζω ἐπί νῶτον θάλασσα ἀδεῶς ἄμη καί ἀκίνδυνος θεότης μέν ῥούδιον , μᾶλλον δέ καί ἄγγελος · καί οὐ ἄν τις εκπλήσσω οὗτος θεάομαι · ἀνθρωπότης δέ ψιλός πάντῃ ἀδύνατος . καί φρίσσω δικαίως ὁ σάρξ πούς ὁ τοιοῦτος πορεία ποιέω ὁράω , καί ὁ ἑνόω δύναμις ἐννοέω ὁ Λόγος . εἰμί δέ τις , ὁ σάρξ παρατίθημι , μόνος φαίνω ὁ Λόγος ἐπί ὁ κῦμα ὁράω , περιαιρέω ὁ ὄγκος ὁ θαῦμα , οὐδείς μέγας προσμαρτυρέω ὁ πρᾶγμα . Μέγης γάρ Δύντος · καί πᾶς νόος Νίκη , οὐ ὅταν πούς κοῦφος καί αδρός ἐπί ὁ ὁδάω μετεωρίζω , ἀλλά ὅταν σῶμα παχυμερής καί βρίθω ὑπό ὁ ἁπαλός καί ῥᾳδίως ὑπακούω φύσις ὄρθιος ἄνω βαστάζω . ὅπερ ἵνα πιστόν πᾶς ποιέω ὁ Κύριος , καί ὁ Πέτρος βαδίζω κατά ὁ πέλαγος εὐθύς δίδωμι , μέχρι ὁ ὁ ὀλιγοπιστία οὐ ἐδύχετο σάλος . ὁ μέν οὖν ὀδεύω ὁ Πέτρος οὕτως , δείκνυμι ὁ δεσποτικός σάρξ ἀναμφίβολος ὁ πορεία · ὁ δέ διόστασαντα μηκέτι βαστάζω , ὁ μεταξύ διαφορά ὁ ἁμαρτάνω . πανταχοῦ τοίνυν ὁ ὁ σάρξ πρός ὁ Λόγος ένωση ἄγω δείκνυμι ὁ γίγνομαι ὁ ἔνδοξος . καί σύντομος εἶπον , οὐδέ εἄν αὐτός ὁ κατά ὁ θάνατος τρόπαιον εἰμί λαμπρός , μή πρόδηλος ἀνθρώπινος φύσις ἀγαθός ὁ κάτω τυραννίς · γίγνομαι ὁ δύναμις ὁ ἀχώριστος ἑνόω θεότης · ἐπεί ὁ μή κρατέω θεός ὁ μηδέποτε κρατέω δύναμαι ὁ εἰκών καί εἴωθα · ὁ δέ μή κρατέω σάρξ οὗτος πρῶτος , οὗτος ξένος · οὗτος καί ὁ εἴσοδος ὁ κύριος ὁ διά ὁ κλεισμένος θύρα γίγνομαι ἀποφαίνω φρικτός , ὅτι σύνειμι ὁ σάρξ ὁ παχύτης ἐμποδῶν οὐ γίγνομαι , ἐπεί μείζων εἰμί ὁ θαυματουργέω ὁ κυλίντου . ὁ δέ Χωρὶς σῶμα ἀνθρώπινος γίγνομαι λέγω ὁ πρᾶγμα , κοινός αὐτός ποιέω πρός ὁ ἄγγελος , πρός ὁ ἄνθρωπος ψυ -