athanasius-theology.dialogi-duo-contra-macedonianos-sp pg028_0695.1
Α γους πεύσεις προτείνοντες , καὶ οὐκ αἰσχύνονται λέγειν · Πῶς οἱ Ἰουδαῖοι τιμωρηθήσονται , εἰ μὴ Θεὸν ἀνῃρέκασι ; σέυ τῆς ἀναίδους ἀπολίας ! Φεῦ τῆς ἀπατῆλης ἐγχειρήσεως ! εἰς ἐκδίκησιν Χριστοῦ τὰ Χριστοῦ διασύροντες · Ἴνα , φασίν , Ἰουδαῖοι δίκην ἀξίαν ἀπαιτησῶσιν , ἀνατρεπθῶσιν τὰ πάντα , βλασφημηθῶ Θεός , παθὴς καλεῖσθω ὁ ἀπαθής , ὑβριζέσθω ἡ δόξα , πλανέσθω τῶν οἰκουμένης τὰ πέρατα . Ἄνθρωπε , μὴ ἐκδίκει Θεὸν ἐφ’ ὑβρεῖ Θεοῦ · μισῶ συνηγορίαν ἀτιμίας πρόσεχον · κρεῖττον Ἰουδαῖον κερδησαί , ἢ Χριστιανούς αἰσχυνθῆναι · κρεῖττον τοὺς πεποιηκότας φυγεῖν , ἢ τὸν πεπονθότα τοιούτου συνηγόρου τυχεῖν · κρεῖττον ἐκείνους συγγνώμην εὑρεῖν ἢ τούτου τρεπθῶ καὶ παθῆναι κατὰ τὴν θεότητα δόξαν λαβεῖν . Τί παρέχεις Ἰουδαίοις καύχημα μέγιστον , ὡς θεότητος αὐτῆς περιγενέσθαι δεδυναμένοι ; οὐδὲ γὰρ τὸν ναὸν ἔχουσιν ἄν , εἰ μὴ ὁ ἐνοικῶν συνεχώρησεν , ὃς καὶ τὸν λυθέντα ἤγειρεν , αὐτὸς δ’ ἄλυτος ἔμεινε . Τί παρὰ γνώμην τοῦ πεπονθότος φέρεις τὴν ψῆφον ; τί πλέον λυπεῖς , οἷς δὴθεν ἐκδικεῖς , ἢ ἐκεῖνοι τετολμηκότες ἐλύπησαν ; Τί πᾶς ἀξίως ἀποφάσεις ἀνατρεῖσαι τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ ; Αὐτὸς ἔλεγε τῷ καιρῷ τοῦ πάθους · « Πάτερ , ἄφες αὐτοῖς · οὐ γὰρ οἴδασί τί ποιοῦσι . » Καὶ σὺ δίκην ἀπατεῖσαι , ὡς ἐγνωκᾶσι Θεοῦ παρουσίαν , καὶ δεδρακότας κατὰ Θεοῦ μαιφονίαν ; Πάσαι χαλεπώτερα τολμῶν τῆς τῶν σταυρωσάντων παρανομίας . Ἐκεῖνοι ψιλὸν ἄνθρωπον νομίσαντες τὸν Χριστόν , ἀπεκτείναντο · σὺ , Θεὸν ὁμολογῶν ἀληθινόν , τρεπτόν , καὶ παθὴν , καὶ νεκρὸν διὰ τῆς καλῆς ἐκδικήσεως ἀποφαίνεις . Ὅσω δὲ τολμηρότερον τοῦ ὡς ἀνθρώπου οἰσθαι ἀδικεῖν εἰς Θεὸν ἀσεβεῖν , τοσοῦτον γε ἀθλιώτερος ὁ τὸν Θεὸν Λόγον τῇ γλώσσῃ μάτην φονεύσων τῶν εἰς τὴν σάρκα τοῦ Κυρίου τοὺς ἥλους μάτην πειραντῶν . Πλὴν οὐχ , ἐπεὶδὴ σὺ χαλεπώτερος τῆς φοβερᾶς καταδίκης , ἐκείνους ἀρπάζομεν · ἀλλὰ καὶ τῇ θεότητι τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ τηροῦμεν τὴν ἀπαθῆ , καὶ τῇ ἀνθρωπότητι τῇ ἡνωμένῃ προσμαρτυροῦμεν τὸ πάθος , καὶ τοὺς Ἰουδαίους ὁμολογοῦμεν ἀπαιτεῖσθαι ( 24 ) δίκην , ὡς εἰς αὐτὴν ἀντίχρυσ θεότητα διὰ τῆς εἰς αὐτὸν ἀπονοίας ἠσεβηκᾶς . Ἡ καὶ νῦν οὐχ ὁρῶμεν τὰς κατὰ ναοῦ πολλάκις ἀνακειμένου Θεῷ χειρᾶς ἀθεμίτους ἐκτείναντας ἐφ’ ὑβρεῖ ἢ καταλάσει , καὶτοι κατὰ ξύλων ἢ λίθων πράττοντας , οὕτω δεχομένους τὴν τιμωρίαν , ὡς κατὰ Θεοῦ τὴν τόλμαν ἐκτείναντας ; Καὶ ναὸς μὲν τοιαύτην δέχεται τὴν ἐκδίκησιν διψυχός · ναὸς δὲ ζῶν ἀχραντός , ναὸς Θεῷ συνημμένος ἀρρήτως , ἀδιασπάστως , οὐ ποιοῦ πλεῖον ἐκδικηθήσεται , ὡς αὐτὸς μὲν ἀδίκως παθὼν τῆς δὲ ὑβρεὸς ἀνατεχοῦσης εἰς τὸν ἐν τῷ ναῷ Θεόν , τὸν ἐν γενόμενον πρὸς αὐτόν , καὶ πολὺ θαύματα ἐργαζόμενον ; Μηδὲ γὰρ ἐκεῖνοι τοῖς Ἰουδαίοις ἀπολογίαν εὑρίσκουσι , ὡς εἰς ἀνθρώπων ψιλὴν ἀμαρτησάσιν , τῶν πολυτρόπων θαυμάτων οὐ συγ
Lemmas: Α πέλαγος Πεύσεις προτείνω , καί οὐ αἰσχύνω λέγω · Πῶς ὁ Ἰουδαῖος τιμωρέω , εἰμί μή θεός ἀναιρέω ; Σέυ ὁ ἀναιδής Ἀπολιᾶς ! φεῦ ὁ ἀπατηλός ἐγχείρησις ! εἰς ἐκδίκησις Χριστός ὁ Χριστός διασύρω · ἵνα , φημί , Ἰουδαῖος δίκη ἄξιος ἀπαιτέω , ἀνατρέπω ὁ πᾶς , βλασφημέω Θεός , πάσχω καλέω ὁ ἀπαθής , ὑβρίζω ὁ δόξα , πλανάω ὁ οἰκέω ὁ πέρας . Ἄνθρωπος , μή ἐκδικέω θεός ἐπί ὕβρις Θεός · μισέω συνηγορία ἀτιμία προσέχω · ἀγαθός Ἰουδαῖος κερδαίνω , ἢ Χριστιανός αἰσχύνω · ἀγαθός ὁ ποιέω φεύγω , ἢ ὁ πάσχω τοιοῦτος συνήγορος τυγχάνω · ἀγαθός ἐκεῖνος συγγνώμη εὑρίσκω ἢ οὗτος τρέπω καί παθέω κατά ὁ θεότης δόξα λαμβάνω . τις παρέχω Ἰουδαῖος καύχημα μέγας , ὡς θεότης αὐτός περιγίγνομαι δύναμαι ; οὐδέ γάρ ὁ ναός ἔχω ἄν , εἰμί μή ὁ ἐνοικέω συγχωρέω , ὅς καί ὁ λύω ἐγείρω , αὐτός δέ ἄλυτος μένω . τις παρά γνώμη ὁ πάσχω φέρω ὁ ψῆφος ; τίς πλέω λυπέω , ὅς δῆθεν ἐκδικέω , ἢ ἐκεῖνος τολμάω λυπέω ; τις πᾶς ἀξίως ἀπόφασις ανατρεισος ὁ Σωτήρ Χριστός ; αὐτός λέγω ὁ καιρός ὁ πάθος · « πατήρ , ἀφίημι αὐτός · οὖον γάρ οἶδα τίς ποιέω . » καί σύ δίκη ἀπατάω , ὡς γιγνώσκω Θεός παρουσία , καί δράω κατά Θεός μαιφονίαν ; Πᾶς χαλεπός τολμάω ὁ ὁ σταυρόω παρανομία . ἐκεῖνος ψιλός ἄνθρωπος νομίζω ὁ Χριστός , ἀποκτείνω · σύ , θεός ὁμολογέω ἀληθινός , τρεπτός , καί πάθος , καί νεκρός διά ὁ καλός ἐκδίκησις ἀποφαίνω . ὅσος δέ τολμηρός ὁ ὡς ἄνθρωπος οἴομαι ἀδικέω εἰς θεός ἀσεβέω , τοσοῦτος γε ἄθλιος ὁ ὁ θεός Λόγος ὁ γλῶσσα μάτην φονεύω ὁ εἰς ὁ σάρξ ὁ κύριος ὁ ἧλος μάτην πείρω . πλήν οὐ , ἐπειδή σύ χαλεπός ὁ φοβερός καταδίκη , ἐκεῖνος ἁρπάζω · ἀλλά καί ὁ θεότης ὁ δεσπότης Χριστός τηρέω ὁ ἀπαθής , καί ὁ ἀνθρωπότης ὁ ἑνόω προσμαρτυρέω ὁ πάθος , καί ὁ Ἰουδαῖος ὁμολογέω ἀπαιτέω ( 24 ) δίκη , ὡς εἰς αὐτός αντίκρυ θεότης διά ὁ εἰς αὐτός ἀπόνοια ἀσεβέω . ὁ καί νῦν οὐ ὁράω ὁ κατά ναός πολλάκις ἀνάκειμαι Θεός Χειρᾶς ἀθέμιστος κτείνω ἐπί ὕβρις ἢ καταλάσει , καίτοι κατά ξύλον ἢ λίθος πράσσω , οὗτος δέχομαι ὁ τιμωρία , ὡς κατά Θεός ὁ τόλμα κτείνω ; καί ναός μέν τοιοῦτος δέχομαι ὁ ἐκδίκησις δίψυχος · ναός δέ ζῶ ἄχραντος , ναός Θεός συνάπτω ἄρρητος , ἀδιασπάστως , οὖον ποιέω πλείων ἐκδικέω , ὡς αὐτός μέν ἄδικος πάσχω ὁ δέ ὑβρεὸς ανατεχουω εἰς ὁ ἐν ὁ ναός Θεός , ὁ ἐν γίγνομαι πρός αὐτός , καί πολύς θαῦμα ἐργάζομαι ; μηδέ γάρ ἐκεῖνος ὁ Ἰουδαῖος ἀπολογία εὑρίσκω , ὡς εἰς ἄνθρωπος ψιλός ἀμαρτησάσιν , ὁ πολύτροπος θαῦμα οὖον συγ