athanasius-theology.de-sancta-trinitate-dialogi-1-3-5-sp pg028_0640.1
θανεν . Οὐ γὰρ φύσει θεότητος ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανεν , ἀλλ’ ἐνώσεως οἰκονομία . Ἀπολλ . Εἰ ψυχὴν λογικὴν εἶχε τὸ σῶμα , οὐχ ὁ Θεός , ἀλλ’ ὁ ἄνθρωπος ἀπέθανεν . Ὀρθ . Ὁ ἀπὸ τοῦ σώματος τῆς ψυχῆς χωρισμὸς θάνατος · λέγεται , ἢ οὔ ; Ἀπολλ . Ναί . Ὀρθ . Ὄσπερ οὖν ὁὐκ γενόνατο ὁ Θεὸς ἐν μνήματι καὶ ἐν ταφῇ γενέσθαι , εἰ μὴ εἶχε τὸ τιθέμενον σῶμα , οὕτως οὐκ ἂν ἐλέχθη κεχωρισθαι τοῦ σώματος , πανταχοῦ ὄν , καὶ τὰ πάντα περιέχων , εἰ μὴ εἶχε τὴν χωρισθῆναι ψυχήν , μεθ’ ἧς καὶ τοῖς ἐν ἅδου εὐηγγελίατο . Διὰ γὰρ αὐτὴν καὶ ἀναχωρεῖν τοῦ σώματος λέγεται , καὶ ἐν ἅδου γενέσθαι . Καὶ τοῦτό ἐστι · τὸ ὑπὲρ ἡμῶν ἐν ἅδου γενέσθαι διὰ τὴν ψυχήν , καὶ ἐν μνήματι τεθῆναι διὰ τὸ σῶμα . Ἀπολλ . Ἐγὼ πεπίστευκα , ὅτι ὁ Θεὸς Λόγος τῇ σαρκὸς παρουσίᾳ ἐμψύχω τὸ σῶμα , καὶ χρείαν οὐκ εἶχε ψυχῆς . Ὀρθ . Ἄς εἰς τὸ κραυθῆναι καὶ σταυρωθῆναι , καὶ ταφῆναι , ἵνα μὴ δοκῇσει ὁ σταυρὸς γένηται , ἀλλ’ ἀληθής · οὕτως καὶ εἰς τὸ ἀποθανεῖν , καὶ ἐν ἅδου γενέσθαι , χρείαν εἶχε ψυχῆς . Περὶ τίνος γὰρ εἴρηται , ὅτι « ἡψάσα λύσσειν καὶ ἀγωνιῶν ὡς θανάτου ; » Περὶ τοῦ σώματος τοῦ ἀναισθήτου , ἢ τοῦ Θεοῦ Λόγου ; Ἀπολλ . Καὶ ἡμεῖς λέγομεν , ὅτι αἰσθήσιν εἶχε τὸ σῶμα , ἐν ἧ καὶ ἡδύστο τοῦ πώλου . Ὀρθ . Σῶμα δὲ αἰσθήσιν ἔχον ἐμψύχον ἐστιν . Τὸ γὰρ ἀψυχον καὶ ἀναίσθητόν ἐστιν . Ἄστε ὁ ταπεινώσας ἑαυτὸν μέχρι θανάτου καὶ ἀποθανὼν , Θεὸς ἐστιν , οὐ φύσει θεότητος ἀποδητήκων , ἀλλ’ ἐνώσεως οἰκονομία . Τὰς γὰρ ἀνθρωπότητος τὰ πάθη ἐαυτοῦ πᾶσιν ἐλογίζετο . Καὶ ὡσπερ δόξαντον ἡν προσληφθῆναι σταυροῦ , καὶ ταφῆναι σινόνιν , καὶ τεθῆναι ἐν μνήματι ἄνευ σώματος · οὕτως ἀδύνατον ἦν αὐτὸν ἀγωνιᾶσαι ἄνευ ψυχῆς λογικῆς · ἄλογος γὰρ ψυχὴ οὐκ ἀγωνιᾷ , προγινώσκουσα θάνατον · ἀλλ’ ὡς βού , ἐπὶ σφαγὴν ἄγεται , ἢ καὶ ὡς ἑτέραν τι τῶν ἀλόγων .
Lemmas: θνῄσκω . οὖον γάρ φύσις θεότης ὑπέρ ἐγώ ἀποθνῄσκω , ἀλλά ένωση οἰκονομία . Ἀπολ . εἰμί ψυχή λογικός ἔχω ὁ σῶμα , οὐ ὁ Θεός , ἀλλά ὁ ἄνθρωπος ἀποθνῄσκω . Ὀρθ . ὁ ἀπό ὁ σῶμα ὁ Ψυχή χωρισμός θάνατος · λέγω , ἢ οὖον ; Ἀπολ . Ναίς . Ὀρθ . ὅσπερ οὖν οὐ γίγνομαι ὁ θεός ἐν μνῆμα καί ἐν θάπτω γίγνομαι , εἰμί μή ἔχω ὁ τίθημι σῶμα , οὕτως οὐ εἄν λέγω χωρίζω ὁ σῶμα , πανταχοῦ εἰμί , καί ὁ πᾶς περιέχω , εἰμί μή ἔχω ὁ χωρίζω Ψυχή , μετά ὅς καί ὁ ἐν ἅδος εὐαγγελίζω . Ζεύς γάρ αὐτός καί ἀναχωρέω ὁ σῶμα λέγω , καί ἐν ἅδος γίγνομαι . καί οὗτος εἰμί · ὁ ὑπέρ ἐγώ ἐν ἅδος γίγνομαι διά ὁ Ψυχή , καί ἐν μνῆμα τίθημι διά ὁ σῶμα . Ἀπολ . ἐγώ πιστεύω , ὅτι ὁ θεός Λόγος ὁ σάρξ παρουσία ἐμψύχω ὁ σῶμα , καί χρεία οὐ ἔχω Ψυχή . Ὀρθ . ἄς εἰς ὁ κραίνω καί σταυρόω , καί θάπτω , ἵνα μή δοκέω ὁ σταυρός γίγνομαι , ἀλλά ἀληθής · οὕτως καί εἰς ὁ ἀποθνῄσκω , καί ἐν ἅδος γίγνομαι , χρεία ἔχω Ψυχή . περι τίς γάρ εἴρω , ὅτι « ἅπτω λύω καί ἀγωνία ὡς θάνατος ; » περι ὁ σῶμα ὁ ἀναίσθητος , ἢ ὁ Θεός Λόγος ; Ἀπολ . καί ἐγώ λέγω , ὅτι αἴσθησις ἔχω ὁ σῶμα , ἐν ἧ καί ἡδύνω ὁ πῶλος . Ὀρθ . σῶμα δέ αἴσθησις ἔχω ἐμψύχω εἰμί . ὁ γάρ ἀψυχέω καί ἀναίσθητος εἰμί . Ἄστυ ὁ ταπεινόω ἑαυτοῦ μέχρι θάνατος καί ἀποθνήσκω , θεός εἰμί , οὖον φύσις θεότης ἀποδητήκων , ἀλλά ένωση οἰκονομία . ὁ γάρ ἀνθρωπότης ὁ πάθος ἑαυτοῦ πᾶς λογίζομαι . καί ὡς δοκέω ἐάν προσλαμβάνω σταυρός , καί θάπτω σίνος , καί τίθημι ἐν μνῆμα ἄνευ σῶμα · οὕτως ἀδύνατος εἰμί αὐτός ἀγωνιάω ἄνευ Ψυχή λογικός · ἄλογος γάρ ψυχή οὐ ἀγωνιάω , προγιγνώσκω θάνατος · ἀλλά ὡς βοῦς , ἐπί σφαγή ἄγω , ἢ καί ὡς ἕτερος τίς ὁ ἄλογος .