athanasius-theology.de-sancta-trinitate-dialogi-1-3-5-sp pg028_0649.1
καὶ χρώμενος μὲν ὡς ἄνθρωπος τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ὡς ἐκ Θεοῦ , παρέχων αὐτὸς τοῖς ἀξίοις . Οὕτω καὶ ὁ Θεὸς νομοθετεῖ , καὶ ὡς ἄνθρωπος ὑπὸ νόμον γίνεται , καὶ διὰ τοῦτο οὐ λέγει , Τάδε λέγει Κύριος , ἐπειδὴ οὐκ ἄνθρωπός ἐστι μετασχὼν θεότητος , ἀλλὰ Θεὸς μετασχὼν αἵματος καὶ σαρκός , τοῦτέστιν ἀνθρωπότητος . Ἡ Γραφὴ γὰρ τὸν ἄνθρωπον σάρκα καὶ αἷμα καλεῖ , ὡς ὅταν λέγῃ Παῦλος · « Οὐ προσανεθέμην σαρκὶ καὶ αἵματι · » καὶ ὥσπερ ἐκ δύο προσώπων ὁ ἄνθρωπος , ἐκ ζῴου καὶ λογικοῦ συγκειμένος · οὕτω καὶ ἐν προσώπῳ Χριστὸς ἐκ Θεοῦ καὶ μορφῆς δουλικῆς ὑπάρχων , καὶ διὰ τοῦτο οὐ λέγει , « Τάδε λέγει Κύριος , » ἀλλ' , « Ἐγὼ λέγω ὑμῖν » · καὶ , « Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀλήθεια . » Ὡς οὖν ( 3 ) ἐὰν λέγῃ τὸ ἐν ἡμῖν λογικόν · « Ἐγὼ εἰμὶ κατ' εἰκόνα Θεοῦ γεγονὼς , ἀφθαρτὸς καὶ κατεσκευασμένος · καὶ πάλιν τὸ αὐτὸ λογικόν · Ἐγὼ εἰμὶ γῆ καὶ σποδός · οὐ ποτὲ τὸ ζῷον λαλεῖ , καὶ ποτὲ τὸ λογικόν · ἀλλ' αὐτὸ τὸ λογικόν , ποτὲ τὰ ἑαυτοῦ ποία λέγει , καὶ ποτὲ τὰ τοῦ ζῴου · οὕτως ἐξ ἑνώσεως ἐν προσώπῳ ὧν ὁ ἄνθρωπος καὶ Θεὸς Λόγος , ὅτε λέγει , « Ὁ ἑωρακὼς ἐμέ , ἑώρακε τὸν Πατέρα , » τὴν θεότητα τῆς ἰδίας θεότητος λέγει . Οὐ γὰρ ὁ ἑωρακὼς τὴν σάρκα , ἑώρακε τὸν Πατέρα · εἰ δὴ μή , καὶ Πόντος , καὶ Ἡρῴδης , καὶ οἱ βαπίζαντες , καὶ οἱ προσπλησύντες τὰς δόμους , εὐρεθήσονται ἑωρακότες τὸν Πατέρα . Καὶ ὅταν λέγῃ , « Τὸν νῶτόν μου δέδωκα εἰς μάστιγας , » οὐ τῆς θεότητος λέγει νῶτον · οὐδ' ὅταν λέγῃ · Πῶς γὰρ τῆς θεότητος ἡψατὸ τις ; ἀλλὰ τοῦ σώματος · ὁ ἀψάμενος μετὰ πίστεως , τοῦ συναμφότερου ἡψατο , τῇ μὲν χειρὶ ( 4 ) τοῦ σώματος , τῇ δὲ πίστει τῆς θεότητος , ἐπειδὴ τὸ συναμφότερον ἐν ἐστὶ πρόσωπον ὁ Χριστός , ὁ πάντα παμφορὸν γενόμενος , ἵνα τοὺς πάντας ἐλεήσῃ . » Ὥστε οὐ ποτὲ μὲν ὁ Θεὸς λαλεῖ , ποτὲ δὲ ἄνθρωπος · ἐπειδὴπερ , ὡς προείρηται , οὐδὲ ποτὲ μὲν τὸ ζῷον λαλεῖ κεχωρισμένον τοῦ λογικοῦ , ποτὲ δὲ τὸ λογικὸν κεχωρισμένον τοῦ ζῴου · ἀλλὰ τὸ λογικὸν ἐν τῷ ζῷῳ , καὶ διὰ τοῦ ζῴου λαλεῖ · ἐκ παραλλήλου τὸ αὐτὸ λέγω , ἵνα πανταχόθεν γνῶτε τὴν ἕνωσιν . |
Lemmas: καί χράω μέν ὡς ἄνθρωπος ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ὡς ἐκ Θεός , παρέχω αὐτός ὁ ἄξιος . οὕτως καί ὁ θεός νομοθετέω , καί ὡς ἄνθρωπος ὑπό νόμος γίγνομαι , καί διά οὗτος οὖον λέγω , ὅδε λέγω Κύριος , ἐπεί οὐ ἄνθρωπος εἰμί μετέχω θεότης , ἀλλά θεός μετέχω αἷμα καί σάρξ , τουτέστιν ἀνθρωπότης . ὁ γραφή γάρ ὁ ἄνθρωπος σάρξ καί αἷμα καλέω , ὡς ὅταν λέγω Παῦλος · « οὖον προσανατίθημι σάρξ καί αἷμα · » καί ὥσπερ ἐκ δύο πρόσωπον ὁ ἄνθρωπος , ἐκ ζῷον καί λογικός σύγκειμαι · οὗτος καί ἐν πρόσωπον Χριστός ἐκ Θεός καί μορφή δουλικός ὑπάρχω , καί διά οὗτος οὖον λέγω , « ὅδε λέγω Κύριος , » ἀλλά , « ἐγώ λέγω σύ » · καί , « ἐγώ εἰμί ὁ ζωή καί ὁ ἀλήθεια . » ὡς οὖν ( 3 ) ἐάν λέγω ὁ ἐν ἐγώ λογικός · « ἐγώ εἰμί κατά εἰκών Θεός γίγνομαι , ἄφθαρτος καί κατασκευάζω · καί πάλιν ὁ αὐτός λογικός · ἐγώ εἰμί γῆ καί σποδός · οὖον ποτέ ὁ ζῷον λαλέω , καί ποτέ ὁ λογικός · ἀλλά αὐτός ὁ λογικός , ποτέ ὁ ἑαυτοῦ ποῖος λέγω , καί ποτέ ὁ ὁ ζῷον · οὕτως ἐκ ἕνωσις ἐν πρόσωπον ὅς ὁ ἄνθρωπος καί θεός Λόγος , ὅτε λέγω , « ὁ ὁράω ἐγώ , ὁράω ὁ πατήρ , » ὁ θεότης ὁ ἴδιος θεότης λέγω . οὖον γάρ ὁ ὁράω ὁ σάρξ , ὁράω ὁ πατήρ · εἰμί δή μή , καί Πόντος , καί Ἡρῴδης , καί ὁ βαπίζαντες , καί ὁ προσπλήσσω ὁ δόμος , εὑρίσκω ὁράω ὁ πατήρ . καί ὅταν λέγω , « ὁ νῶτον ἐγώ δίδωμι εἰς μάστιξ , » οὖον ὁ θεότης λέγω νῶτον · οὐδέ ὅταν λέγω · Πῶς γάρ ὁ θεότης ἅπτω τις ; ἀλλά ὁ σῶμα · ὁ ἅπτω μετά πίστις , ὁ συναμφότερος ἅπτω , ὁ μέν χείρ ( 4 ) ὁ σῶμα , ὁ δέ πίστις ὁ θεότης , ἐπεί ὁ συναμφότεροι ἐν εἰμί πρόσωπον ὁ Χριστός , ὁ πᾶς παμφόρος γίγνομαι , ἵνα ὁ πᾶς ἐλεέω . » ὥστε οὖον ποτέ μέν ὁ θεός λαλέω , ποτέ δέ ἄνθρωπος · ἐπεί , ὡς προερέω , οὐδέ ποτέ μέν ὁ ζῷον λαλέω χωρίζω ὁ λογικός , ποτέ δέ ὁ λογικός χωρίζω ὁ ζῷον · ἀλλά ὁ λογικός ἐν ὁ ζῷον , καί διά ὁ ζῷον λαλέω · ἐκ παράλληλος ὁ αὐτός λέγω , ἵνα πανταχόθεν γιγνώσκω ὁ ἕνωσις . |