athanasius-theology.de-sancta-trinitate-dialogi-1-3-5-sp pg028_0641.2
B 9 . Ἀπολλ . Ἡμεῖς λέγομεν , ὅτι ὁ φιλάνθρωπος τοῦ Θεοῦ Λόγου , ἄνθρωπος γενέσθαι κατηξίωσε , σάρκα λαβὼν ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου Μαρίας · καὶ ἤν Θεός , σαρκωθεὶς , ὡς ἄνθρωπος εὑρέθη . Ὀρθ . Μὴ λέγε , ὅς φιλάνθρωπος τοῦ Θεοῦ Λόγου , ἀλλὰ μᾶλλον εἰπέ , ὁ φιλάσχαρκος : εἰ γὰρ οὐ κατηξίωσεν ἐνωθῆναι ἀνθρώπῳ , πῶς φιλάνθρωπος ; Ἀπολλ . Φιλῶν τὸν ἄνθρωπον τῇ ἀνθρωπίνῃ σαρκὶ ἕνωτο , ἵνα ἡ ὁ αὐτὸς Θεός καὶ ἄνθρωπος . Ὀρθ . Οὐκ ἔστι Θεὸς καὶ ἄνθρωπος : οὐδὲ ἀνθρωπίνη σάρξ ( 81 ) ἐστὶν ἡ μὴ οὖσα ἐμψυχὸς λογική . Πῶς γὰρ ἡ μὴ ἐμψυχθεῖσα ψυχῇ λογικῇ σάρξ ἀνθρωπίνη δύναται εἶναι ; Ἡ γὰρ σάρξ σάρξ ἐστι , καὶ ἡ ψυχὴ ψυχὴ ἐστιν . Τότε δὲ ἄνθρωπος λέγεται , ὅτε ἡ λογικὴ ψυχὴ σωματοῦται , καὶ τὸ σῶμα ἐμψυχοῦται . Οὐκ ἄρα ἀνθρωπίνη σάρξ ἡ μὴ κοινωνήσασα ψυχῇ λογικῇ . Ἀπολλ . Τῶν γιγνῶν σωμάτων ὅταν τε προσλάβῃ ψυχὴν λογικὴν , ἄνθρωπος λέγεται : εἰ δὲ ἄλογον ψυχὴν προσλάβῃ , ζῷον ἕτερον παρὰ τὸν ἄνθρωπον γίγνεται . Ἐκ δὲ ταύτης τῆς ὕλης ὁ Κύριος ἑαυτῷ διαπλασάμενος σῶμα , καὶ τοῦτο ζωοῦντα ; τῇ ἰδίᾳ οὐσίᾳ ( ὅπερ πέφυκε μέν , ψυχὴν ἔχον , κοινῶν ἀποτελεῖν ζῷον ) , τοῦτο δὲ καὶ τὰς ἰδίας ἐνεργείας μεταδιδούς , ἐποίησε ζῷον Θεόν : Θεὸν μέν , κατὰ τὸ εἶδος · ἄνθρωπον δὲ κατὰ τὴν ὕλην . Ὀρθ . Τὸ κατὰ τὸ εἶδος οὐ νοῦ · θέλεις εἰπεῖν , κατὰ θεότητα ; Ἀπολλ . Σῶμα μεμερφημένον , ταῖς θείαις καταλαμπόμενον ἐνεργείαις . Ὀρθ . Τὰς θείας οὖν ἐνεργείας εἶδος λέγεις ; Ἀπολλ . Ναί . Ὀρθ . Εἰ , ὅταν τι τῶν γιγνῶν σωμάτων προσλάβῃ ψυχὴν λογικήν , ἄνθρωπος γίνεται , τότε καὶ ἀνθρώπινον σῶμα ἀποῦσι καὶ γίνεται · μὴ προσλαβὼν ψυχὴν λογικήν , οὐδὲ ἀνθρωπινὸν ἐστὶ σῶμα . Τὸ δὲ μὴ ἄνθρωπινον σῶμα , πῶς ἄνθρωπον λέγεις κατὰ τὴν ὕλην , τῆς ὕλης τότε ἀνθρωπίνης ὄσης , ὅτε ψυχῇ λογικῇ προσλαμβάνεται ; Ἐγὼ δὲ καὶ ἀνέγνων τοῦ διδασκάλου ὑμῶν Ἀπολλινάρου ὁμολογίαν , ἐν ᾗ ὁμοούσιον λέγει τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν τῇ Μαρίᾳ .
Lemmas: B 9 . Ἀπολ . ἐγώ λέγω , ὅτι ὁ φιλάνθρωπος ὁ Θεός Λόγος , ἄνθρωπος γίγνομαι καταξιώνω , σάρξ λαμβάνω ἐκ ὁ ἅγιος παρθένος Μαρία · καί ἐάν Θεός , σαρκόω , ὡς ἄνθρωπος εὑρίσκω . Ὀρθ . μή λέγω , ὅς φιλάνθρωπος ὁ Θεός Λόγος , ἀλλά μᾶλλον εἶπον , ὁ φιλάσχαρκος : εἰμί γάρ οὖον καταξιόω νοέω ἄνθρωπος , πῶς φιλάνθρωπος ; Ἀπολ . Φίλαι ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀνθρώπινος σάρξ νάω , ἵνα ὁ ὁ αὐτός Θεός καί ἄνθρωπος . Ὀρθ . οὐ εἰμί θεός καί ἄνθρωπος : οὐδέ ἀνθρώπινος σάρξ ( 81 ) εἰμί ὁ μή εἰμί έμψυχος λογικός . Πῶς γάρ ὁ μή ἐμψύχω Ψυχή λογικός σάρξ ἀνθρώπινος δύναμαι εἰμί ; ὁ γάρ σάρξ σάρξ εἰμί , καί ὁ ψυχή ψυχή εἰμί . τότε δέ ἄνθρωπος λέγω , ὅτε ὁ λογικός ψυχή σωματόω , καί ὁ σῶμα ἐμψυχόω . οὐ ἄρα ἀνθρώπινος σάρξ ὁ μή κοινωνέω Ψυχή λογικός . Ἀπολ . ὁ γιγνώσκω σῶμα ὅταν τε προσλαμβάνω ψυχή λογικός , ἄνθρωπος λέγω : εἰμί δέ ἄλογος ψυχή προσλαμβάνω , ζῷον ἕτερος παρά ὁ ἄνθρωπος γίγνομαι . ἐκ δέ οὗτος ὁ ὕλη ὁ Κύριος ἑαυτοῦ διαπλάσσω σῶμα , καί οὗτος ζῷον ; ὁ ἴδιος οὐσία ( ὅσπερ φύω μέν , ψυχή ἔχω , κοινός ἀποτελέω ζῷον ) , οὗτος δέ καί ὁ ἴδιος ἐνέργεια μεταδίδωμι , ποιέω ζῷον Θεός : θεός μέν , κατά ὁ εἶδος · ἄνθρωπος δέ κατά ὁ ὕλη . Ὀρθ . ὁ κατά ὁ εἶδος οὖον νόος · ἐθέλω εἶπον , κατά θεότης ; Ἀπολ . σῶμα μεμερφημένον , ὁ θεῖος καταλάμπω ἐνέργεια . Ὀρθ . ὁ θεῖος οὖν ἐνέργεια εἶδος λέγω ; Ἀπολ . Ναίς . Ὀρθ . εἰμί , ὅταν τίς ὁ γιγνώσκω σῶμα προσλαμβάνω ψυχή λογικός , ἄνθρωπος γίγνομαι , τότε καί ἀνθρώπινος σῶμα ἄπειμι καί γίγνομαι · μή προσλαμβάνω ψυχή λογικός , οὐδέ ἀνθρώπινος εἰμί σῶμα . ὁ δέ μή ἀνθρώπινος σῶμα , πῶς ἄνθρωπος λέγω κατά ὁ ὕλη , ὁ ὕλη τότε ἀνθρώπινος ὅσος , ὅτε Ψυχή λογικός προσλαμβάνω ; ἐγώ δέ καί ἀναγιγνώσκω ὁ διδάσκαλος σύ Ἀπολλινάρου ὁμολογία , ἐν ὅς ὁμοούσιος λέγω ὁ σῶμα ὁ κύριος ἐγώ ὁ Μαρία .