athanasius-theology.de-incarnatione-verbi 20
Τὴν μὲν οὖν αἰτίαν τῆς σωματικῆς ἐπιφανείας αὐτοῦ , ὡς οἷόν τε ἦν , ἐκ μέρους , καὶ ὡς ἡμεῖς ἠδυνήθημεν νοῆσαι , προείπομεν , ὅτι οὐκ ἄλλου ἦν τὸ φθαρτὸν εἰς ἀφθαρσίαν μεταβαλεῖν , εἰ μὴ αὐτοῦ τοῦ σωτῆρος , τοῦ καὶ τὴν ἀρχὴν ἐξ οὐκ ὄντων πεποιηκότος τὰ ὅλα · καὶ οὐκ ἄλλου ἦν τὸ κατ’ εἰκόνα πάλιν ἀνακτίσαι τοῖς ἀνθρώποις , εἰ μὴ τῆς εἰκόνος τοῦ πατρός · καὶ οὐκ ἄλλου ἦν τὸ θνητὸν ἀθάνατον ἀναστῆσαι , εἰ μὴ τῆς αὐτοζωῆς οὔσης τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ · καὶ οὐκ ἄλλου ἦν περὶ πατρὸς διδάξαι , καὶ τὴν εἰδώλων καθαιρῆσαι θρησκείαν , εἰ μὴ τοῦ τὰ πάντα διακοσμοῦντος λόγου , καὶ μόνου τοῦ πατρὸς ὄντος υἱοῦ μονογενοῦς ἀληθινοῦ . ἐπειδὴ δὲ καὶ τὸ ὀφειλόμενον παρὰ πάντων ἔδει λοιπὸν ἀποδοθῆναι · ὠφείλετο γὰρ πάντως , ὡς προεῖπον , ἀποθανεῖν , δι’ ὃ μάλιστα καὶ ἐπεδήμησε · τούτου ἕνεκεν μετὰ τὰς περὶ θεότητος αὐτοῦ ἐκ τῶν ἔργων ἀποδείξεις , ἤδη λοιπὸν καὶ ὑπὲρ πάντων τὴν θυσίαν ἀνέφερεν , ἀντὶ πάντων τὸν ἑαυτοῦ ναὸν εἰς θάνατον παραδιδούς , ἵνα τοὺς μὲν πάντας ἀνυπευθύνους καὶ ἐλευθέρους τῆς ἀρχαίας παραβάσεως ποιήσῃ · δείξῃ δὲ ἑαυτὸν καὶ θανάτου κρείττονα , ἀπαρχὴν τῆς τῶν ὅλων ἀναστάσεως τὸ ἴδιον σῶμα ἄφθαρτον ἐπιδεικνύμενος . καὶ μήτοι θαυμάσῃς εἰ πολλάκις τὰ αὐτὰ περὶ τῶν αὐτῶν λέγομεν . ἐπειδὴ γὰρ περὶ τῆς εὐδοκίας τοῦ θεοῦ λαλοῦμεν , διὰ τοῦτο τὸν αὐτὸν νοῦν διὰ πλειόνων ἑρμηνεύομεν , μὴ ἄρα τι παραλιμπάνειν δόξωμεν , καὶ ἔγκλημα γένηται ὡς ἐνδεῶς εἰρηκόσι · καὶ γὰρ βέλτιον ταὐτολογίας μέμψιν ὑποστῆναι , ἢ παραλεῖψαί τι τῶν ὀφειλόντων γραφῆναι . τὸ μὲν οὖν σῶμα , ὡς καὶ αὐτὸ κοινὴν ἔχον τοῖς πᾶσι τὴν οὐσίαν , σῶμα γὰρ ἦν ἀνθρώπινον , εἰ καὶ καινοτέρῳ θαύματι συνέστη ἐκ παρθένου μόνης , ὅμως θνητὸν ὂν κατὰ ἀκολουθίαν τῶν ὁμοίων καὶ ἀπέθνῃσκε · τῇ δὲ τοῦ λόγου εἰς αὐτὸ ἐπιβάσει , οὐκέτι κατὰ τὴν ἰδίαν φύσιν ἐφθείρετο , ἀλλὰ διὰ τὸν ἐνοικήσαντα τοῦ θεοῦ λόγον , ἐκτὸς ἐγίνετο φθορᾶς . καὶ συνέβαινεν ἀμφότερα ἐν ταὐτῷ γενέσθαι παραδόξως · ὅτι τε ὁ πάντων θάνατος ἐν τῷ κυριακῷ σώματι ἐπληροῦτο , καὶ ὁ θάνατος καὶ ἡ φθορὰ διὰ τὸν συνόντα λόγον ἐξηφανίζετο . Θανάτου γὰρ ἦν χρεία , καὶ θάνατον ὑπὲρ πάντων ἔδει γενέσθαι , ἵνα τὸ παρὰ πάντων ὀφειλόμενον γένηται . ὅθεν , ὡς προεῖπον , ὁ λόγος , ἐπεὶ οὐχ οἷόν τε ἦν αὐτὸν ἀποθανεῖν , ἀθάνατος γὰρ ἦν , ἔλαβεν ἑαυτῷ σῶμα τὸ δυνάμενον ἀποθανεῖν , ἵνα ὡς ἴδιον ἀντὶ πάντων αὐτὸ προσενέγκῃ , καὶ ὡς αὐτὸς ὑπὲρ πάντων πάσχων , διὰ τὴν πρὸς αὐτὸ ἐπίβασιν , καταργήσῃ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου , τουτέστιν τὸν διάβολον · καὶ ἀπαλλάξῃ τούτους , ὅσοι φόβῳ θανάτου διὰ παντὸς τοῦ ζῆν ἔνοχοι ἦσαν δουλείας .
Lemmas: ὁ μέν οὖν αἴτιος ὁ σωματικός ἐπιφάνεια αὐτός , ὡς οἷος τε εἰμί , ἐκ μέρος , καί ὡς ἐγώ δύναμαι νοέω , προεῖπον , ὅτι οὐ ἄλλος εἰμί ὁ φθαρτός εἰς ἀφθαρσία μεταβάλλω , εἰμί μή αὐτός ὁ σωτήρ , ὁ καί ὁ ἀρχή ἐκ οὐ εἰμί ποιέω ὁ ὅλος · καί οὐ ἄλλος εἰμί ὁ κατά εἰκών πάλιν ἀνακτίζω ὁ ἄνθρωπος , εἰμί μή ὁ εἰκών ὁ πατήρ · καί οὐ ἄλλος εἰμί ὁ θνητός ἀθάνατος ἀνίστημι , εἰμί μή ὁ αὐτοζωή εἰμί ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός · καί οὐ ἄλλος εἰμί περί πατήρ διδάσκω , καί ὁ εἴδωλον καθαιρέω θρησκεία , εἰμί μή ὁ ὁ πᾶς διακοσμέω λόγος , καί μόνος ὁ πατήρ εἰμί υἱός μονογενής ἀληθινός . ἐπεί δέ καί ὁ ὀφείλω παρά πᾶς ἐσθίω λοιπός ἀποδίδωμι · ὀφείλω γάρ πάντως , ὡς προεῖπον , ἀποθνῄσκω , διά ὅς μάλιστα καί ἐπιδημέω · οὗτος ἕνεκα μετά ὁ περί θεότης αὐτός ἐκ ὁ ἔργον ἀποδείκνυμι , ἤδη λοιπός καί ὑπέρ πᾶς ὁ θυσία ἀναφέρω , ἀντί πᾶς ὁ ἑαυτοῦ ναός εἰς θάνατος παραδίδωμι , ἵνα ὁ μέν πᾶς ἀνυπεύθυνος καί ἐλεύθερος ὁ ἀρχαῖος παράβασις ποιέω · δείκνυμι δέ ἑαυτοῦ καί θάνατος ἀγαθός , ἀπαρχή ὁ ὁ ὅλος ἀνάστασις ὁ ἴδιος σῶμα ἄφθαρτος ἐπιδείκνυμι . καί μήτοι θαυμάζω εἰμί πολλάκις ὁ αὐτός περί ὁ αὐτός λέγω . ἐπεί γάρ περί ὁ εὐδοκία ὁ θεός λαλέω , διά οὗτος ὁ αὐτός νόος διά πλείων ἑρμηνεύω , μή ἄρα τίς παραλείπω δοκέω , καί ἔγκλημα γίγνομαι ὡς ἐνδεής λέγω · καί γάρ ἀγαθός ταὐτολογία μέμψις ὑφίστημι , ἢ παραλείφω τίς ὁ ὀφείλω γράφω . ὁ μέν οὖν σῶμα , ὡς καί αὐτός κοινός ἔχω ὁ πᾶς ὁ οὐσία , σῶμα γάρ εἰμί ἀνθρώπινος , εἰμί καί καινός θαῦμα συνίστημι ἐκ παρθένος μόνος , ὅμως θνητός εἰμί κατά ἀκολουθία ὁ ὅμοιος καί ἀποθνῄσκω · ὁ δέ ὁ λόγος εἰς αὐτός ἐπίβασις , οὐκέτι κατά ὁ ἴδιος φύσις φθείρω , ἀλλά διά ὁ ἐνοικέω ὁ θεός λόγος , ἐκτός γίγνομαι φθορά . καί συμβαίνω ἀμφότερος ἐν αὐτός γίγνομαι παράδοξος · ὅτι τε ὁ πᾶς θάνατος ἐν ὁ κυριακός σῶμα πληρόω , καί ὁ θάνατος καί ὁ φθορά διά ὁ σύνειμι λόγος ἐξαφανίζω . Θάνατος γάρ εἰμί χρεία , καί θάνατος ὑπέρ πᾶς ἐσθίω γίγνομαι , ἵνα ὁ παρά πᾶς ὀφείλω γίγνομαι . ὅθεν , ὡς προεῖπον , ὁ λόγος , ἐπεί οὐ οἷος τε εἰμί αὐτός ἀποθνῄσκω , ἀθάνατος γάρ εἰμί , λαμβάνω ἑαυτοῦ σῶμα ὁ δύναμαι ἀποθνῄσκω , ἵνα ὡς ἴδιος ἀντί πᾶς αὐτός προσφέρω , καί ὡς αὐτός ὑπέρ πᾶς πάσχω , διά ὁ πρός αὐτός ἐπίβασις , καταργέω ὁ ὁ κράτος ἔχω ὁ θάνατος , τουτέστιν ὁ διάβολος · καί ἀπαλλάσσω οὗτος , ὅσος φόβος θάνατος διά πᾶς ὁ ζῶ ἔνοχος εἰμί δουλεία .