athanasius-theology.de-incarnatione-verbi 46
Πότε τὴν τῶν εἰδώλων θρησκείαν ἤρξαντο καταλιμπάνειν οἱ ἄνθρωποι , εἰ μὴ ἀφ’ οὗ γέγονεν ὁ ἀληθινὸς τοῦ θεοῦ λόγος ἐν ἀνθρώποις · πότε δὲ τὰ παρ’ Ἕλλησι καὶ πανταχοῦ μαντεῖα πέπαυται καὶ κεκένωται , εἰ μὴ ὅτε μέχρι γῆς πεφανέρωκεν ἑαυτὸν ὁ σωτήρ · πότε δὲ καταγινώσκεσθαι ἤρξαντο οἱ παρὰ ποιηταῖς λεγόμενοι θεοὶ καὶ ἥρωες , ὡς μόνον ὄντες ἄνθρωποι θνητοί , εἰ μὴ ἀφ’ οὗ ὁ κύριος τὸ κατὰ τοῦ θανάτου τρόπαιον εἰργάσατο , καὶ ὅπερ ἔλαβε σῶμα τετήρηκεν ἄφθαρτον , ἀναστήσας αὐτὸ ἐκ τῶν νεκρῶν · πότε δὲ ἡ δαιμόνων ἀπάτη καὶ μανία κατεφρονήθη , εἰ μὴ ὅτε ἡ τοῦ θεοῦ δύναμις ὁ λόγος , ὁ πάντων καὶ τούτων δεσπότης , διὰ τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀσθένειαν συγκαταβάς , ἐπὶ γῆς ἐφάνη · πότε δὲ τῆς μαγείας ἡ τέχνη καὶ τὰ διδασκαλεῖα ἤρξαντο καταπατεῖσθαι , εἰ μὴ ὅτε τὰ θεοφάνια τοῦ λόγου γέγονεν ἐν ἀνθρώποις · καὶ ὅλως , πότε τῶν Ἑλλήνων ἡ σοφία μεμώραται , εἰ μὴ ὅτε ἡ ἀληθὴς τοῦ θεοῦ σοφία ἐπὶ γῆς ἑαυτὴν ἐφανέρωσε · πάλαι μὲν γὰρ πᾶσα ἡ οἰκουμένη καὶ πᾶς τόπος τῇ θρησκείᾳ τῶν εἰδώλων ἐπλανᾶτο , καὶ οὐδὲν ἄλλο ἢ τὰ εἴδωλα θεοὺς ἐνόμιζον οἱ ἄνθρωποι . νῦν δὲ κατὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην , τὴν μὲν τῶν εἰδώλων δεισιδαιμονίαν καταλιμπάνουσιν οἱ ἄνθρωποι , ἐπὶ δὲ τὸν Χριστὸν καταφεύγουσι , καὶ θεὸν αὐτὸν προσκυνοῦντες , δι’ αὐτοῦ καὶ ὃν οὐκ ᾔδεισαν πατέρα γινώσκουσι . καὶ τό γε θαυμαστόν , διαφόρων ὄντων καὶ μυρίων σεβασμάτων , καὶ ἑκάστου τόπου τὸ ἴδιον ἔχοντος εἴδωλον , καὶ μὴ ἰσχύοντος τοῦ παρ’ αὐτοῖς λεγομένου θεοῦ τὸν πλησίον ὑπερβῆναι τόπον , ὥστε καὶ τοὺς ἐκ γειτόνων πεῖσαι σέβειν αὐτόν , ἀλλὰ μόλις καὶ ἐν τοῖς ἰδίοις θρησκευομένου , οὐδεὶς γὰρ ἄλλος τὸν τοῦ γείτονος ἐσέβετο θεόν , ἀλλ’ ἕκαστος τὸ ἴδιον ἐφύλαττεν εἴδωλον , νομίζων τῶν πάντων αὐτὸ κύριον εἶναι , μόνος ὁ Χριστὸς παρὰ πᾶσιν εἷς καὶ πανταχοῦ ὁ αὐτὸς προσκυνεῖται · καὶ ὃ μὴ δεδύνηται τῶν εἰδώλων ἡ ἀσθένεια ποιῆσαι , ὥστε κἂν τοὺς πλησίον οἰκοῦντας πεῖσαι , τοῦτο ὁ Χριστὸς πεποίηκεν , οὐ μόνον τοὺς πλησίον ἀλλὰ καὶ πᾶσαν ἁπλῶς τὴν οἰκουμένην πείσας ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν κύριον σέβειν , καὶ δι’ αὐτοῦ θεὸν τὸν αὐτοῦ πατέρα .
Lemmas: πότος ὁ ὁ εἴδωλον θρησκεία ἄρχω καταλιμπάνειν ὁ ἄνθρωπος , εἰμί μή ἀπό ὅς γίγνομαι ὁ ἀληθινός ὁ θεός λόγος ἐν ἄνθρωπος · πότε δέ ὁ παρά Ἕλλην καί πανταχοῦ μαντεῖος παύω καί κενόω , εἰμί μή ὅτε μέχρι γῆ φανερόω ἑαυτοῦ ὁ σωτήρ · πότε δέ καταγιγνώσκω ἄρχω ὁ παρά ποιητής λέγω θεός καί ἥρως , ὡς μόνος εἰμί ἄνθρωπος θνητός , εἰμί μή ἀπό ὅς ὁ κύριος ὁ κατά ὁ θάνατος τρόπαιον ἐργάζομαι , καί ὅσπερ λαμβάνω σῶμα τηρέω ἄφθαρτος , ἀνίστημι αὐτός ἐκ ὁ νεκρός · πότε δέ ὁ δαίμων ἀπάτη καί μανία καταφρονέω , εἰμί μή ὅτε ὁ ὁ θεός δύναμις ὁ λόγος , ὁ πᾶς καί οὗτος δεσπότης , διά ὁ ὁ ἄνθρωπος ἀσθένεια συγκαταβαίνω , ἐπί γῆ φαίνω · πότε δέ ὁ μαγεία ὁ τέχνη καί ὁ διδασκαλεῖον ἄρχω καταπατέω , εἰμί μή ὅτε ὁ Θεοφάνια ὁ λόγος γίγνομαι ἐν ἄνθρωπος · καί ὅλως , πότε ὁ Ἕλλην ὁ σοφία μεμώραται , εἰμί μή ὅτε ὁ ἀληθής ὁ θεός σοφία ἐπί γῆ ἑαυτοῦ φανερόω · πάλαι μέν γάρ πᾶς ὁ οἰκέω καί πᾶς τόπος ὁ θρησκεία ὁ εἴδωλον πλανάω , καί οὐδείς ἄλλος ἢ ὁ εἴδωλον θεός νομίζω ὁ ἄνθρωπος . νῦν δέ κατά πᾶς ὁ οἰκέω , ὁ μέν ὁ εἴδωλον δεισιδαιμονία καταλείπω ὁ ἄνθρωπος , ἐπί δέ ὁ Χριστός καταφεύγω , καί θεός αὐτός προσκυνέω , διά αὐτός καί ὅς οὐ οἶδα πατήρ γιγνώσκω . καί ὁ γε θαυμαστός , διάφορος εἰμί καί μυρίος σέβασμα , καί ἕκαστος τόπος ὁ ἴδιος ἔχω εἴδωλον , καί μή ἰσχύω ὁ παρά αὐτός λέγω θεός ὁ πλησίος ὑπερβαίνω τόπος , ὥστε καί ὁ ἐκ γείτων πείθω σέβω αὐτός , ἀλλά μόλις καί ἐν ὁ ἴδιος θρησκεύω , οὐδείς γάρ ἄλλος ὁ ὁ γείτων σέβομαι θεός , ἀλλά ἕκαστος ὁ ἴδιος φυλάσσω εἴδωλον , νομίζω ὁ πᾶς αὐτός κύριος εἰμί , μόνος ὁ Χριστός παρά πᾶς εἷς καί πανταχοῦ ὁ αὐτός προσκυνέω · καί ὅς μή δύναμαι ὁ εἴδωλον ὁ ἀσθένεια ποιέω , ὥστε κἀν ὁ πλησίος οἰκέω πείθω , οὗτος ὁ Χριστός ποιέω , οὖον μόνος ὁ πλησίος ἀλλά καί πᾶς ἁπλόος ὁ οἰκέω πείθω εἷς καί ὁ αὐτός κύριος σέβω , καί διά αὐτός θεός ὁ αὐτός πατήρ .