athanasius-theology.de-incarnatione-verbi 22
Ἀλλ’ ἔδει , φήσειεν ἄν τις , κρυβῆναι τὴν ἐπιβουλὴν τῶν Ἰουδαίων , ἵνα καθόλου τὸ ἑαυτοῦ σῶμα ἀθάνατον φυλάξῃ . ἀκουέτω δὴ ὁ τοιοῦτος , ὅτι καὶ τοῦτο ἀπρεπὲς ἦν τῷ κυρίῳ · ὡς γὰρ οὐκ ἔπρεπε τῷ τοῦ θεοῦ λόγῳ , ζωῇ ὄντι , τῷ σώματι ἑαυτοῦ θάνατον παρ’ ἑαυτοῦ διδόναι · οὕτως οὐχ ἥρμοζεν οὐδὲ τὸν παρ’ ἑτέρων διδόμενον φεύγειν · ἀλλὰ καὶ μᾶλλον διώκειν αὐτὸν εἰς ἀναίρεσιν , ὅθεν εἰκότως οὔτε ἑαυτῷ ἀπέθετο τὸ σῶμα , οὔτε πάλιν ἐπιβουλεύοντας τοὺς Ἰουδαίους ἔφυγε . τὸ δὲ τοιοῦτον οὐκ ἀσθένειαν ἐδείκνυε τοῦ λόγου , ἀλλὰ μᾶλλον καὶ σωτῆρα καὶ ζωὴν αὐτὸν ἐγνώριζεν , ὅτι καὶ τὸν θάνατον εἰς ἀναίρεσιν περιέμενε , καὶ τὸν διδόμενον θάνατον ὑπὲρ τῆς πάντων σωτηρίας ἔσπευδε τελειῶσαι . καὶ ἄλλως δέ , οὐ τὸν ἑαυτοῦ θάνατον ἀλλὰ τὸν τῶν ἀνθρώπων ἦλθε τελειῶσαι ὁ σωτήρ · ὅθεν οὐκ ἰδίῳ θανάτῳ , οὐκ εἶχε γὰρ ζωὴ ὤν , ἀπετίθετο τὸ σῶμα , ἀλλὰ τὸν παρὰ τῶν ἀνθρώπων ἐδέχετο , ἵνα καὶ τοῦτον ἐν τῷ ἑαυτοῦ σώματι προσελθόντα τέλεον ἐξαφανίσῃ . ἔπειτα καὶ ἐκ τούτων ἄν τις εὐλόγως ἴδοι τὸ τοιοῦτον τέλος ἐσχηκέναι τὸ κυριακὸν σῶμα . ἔμελε τῷ κυρίῳ μάλιστα περὶ ἧς ἔμελλε ποιεῖν ἀναστάσεως τοῦ σώματος · τοῦτο γὰρ ἦν κατὰ τοῦ θανάτου τρόπαιον ταύτην ἐπιδείξασθαι πᾶσι , καὶ πάντας πιστώσασθαι τὴν παρ’ αὐτοῦ γενομένην τῆς φθορᾶς ἀπάλειψιν , καὶ λοιπὸν τὴν τῶν σωμάτων ἀφθαρσίαν , ἧς πᾶσιν ὥσπερ ἐνέχυρον καὶ γνώρισμα τῆς ἐπὶ πάντας ἐσομένης ἀναστάσεως τετήρηκεν ἄφθαρτον τὸ ἑαυτοῦ σῶμα . εἰ μὲν οὖν ἦν πάλιν νοσῆσαν τὸ σῶμα , καὶ ἐπ’ ὄψει πάντων διαλυθεὶς ἀπ’ αὐτοῦ ὁ λόγος , ἀπρεπὲς μὲν ἦν τὸν τῶν ἄλλων τὰς νόσους θεραπεύοντα παρορᾶν τὸ ἴδιον ὄργανον ἐν νόσοις τηκόμενον . πῶς γὰρ ἂν ἐπιστεύθη τὰς ἄλλων ἀπελάσας ἀσθενείας , ἀσθενοῦντος ἐν αὐτῷ τοῦ ἰδίου ναοῦ · ἢ γὰρ ὡς οὐ δυνάμενος ἀπελάσαι νόσον ἐγελάσθη , ἢ δυνάμενος , καὶ μὴ ποιῶν , ἀφιλάνθρωπος καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους ἐνομίζετο .
Lemmas: ἀλλά ἐσθίω , φημί ἄν τις , κρύπτω ὁ ἐπιβουλή ὁ Ἰουδαῖος , ἵνα καθόλου ὁ ἑαυτοῦ σῶμα ἀθάνατος φυλάσσω . ἀκούω δή ὁ τοιοῦτος , ὅτι καί οὗτος ἀπρεπής εἰμί ὁ κύριος · ὡς γάρ οὐ πρέπω ὁ ὁ θεός λόγος , ζωή εἰμί , ὁ σῶμα ἑαυτοῦ θάνατος παρά ἑαυτοῦ δίδωμι · οὕτως οὐ ἁρμόζω οὐδέ ὁ παρά ἕτερος δίδωμι φεύγω · ἀλλά καί μᾶλλον διώκω αὐτός εἰς ἀναίρεσις , ὅθεν εἰκότως οὔτε ἑαυτοῦ ἀποτίθημι ὁ σῶμα , οὔτε πάλιν ἐπιβουλεύω ὁ Ἰουδαῖος φεύγω . ὁ δέ τοιοῦτος οὐ ἀσθένεια δείκνυμι ὁ λόγος , ἀλλά μᾶλλον καί σωτήρ καί ζωή αὐτός γνωρίζω , ὅτι καί ὁ θάνατος εἰς ἀναίρεσις περιμένω , καί ὁ δίδωμι θάνατος ὑπέρ ὁ πᾶς σωτηρία σπεύδω τελειόω . καί ἄλλως δέ , οὖον ὁ ἑαυτοῦ θάνατος ἀλλά ὁ ὁ ἄνθρωπος ἔρχομαι τελειόω ὁ σωτήρ · ὅθεν οὐ ἴδιος θάνατος , οὐ ἔχω γάρ ζωή εἰμί , ἀποτίθημι ὁ σῶμα , ἀλλά ὁ παρά ὁ ἄνθρωπος δέχομαι , ἵνα καί οὗτος ἐν ὁ ἑαυτοῦ σῶμα προσέρχομαι τελέω ἐξαφανίζω . ἔπειτα καί ἐκ οὗτος ἄν τις εὔλογος ὁράω ὁ τοιοῦτος τέλος ἔχω ὁ κυριακός σῶμα . μέλω ὁ κύριος μάλιστα περί ὅς μέλλω ποιέω ἀνάστασις ὁ σῶμα · οὗτος γάρ εἰμί κατά ὁ θάνατος τρόπαιον οὗτος ἐπιδείκνυμι πᾶς , καί πᾶς πιστόω ὁ παρά αὐτός γίγνομαι ὁ φθορά ἀπάλειψις , καί λοιπός ὁ ὁ σῶμα ἀφθαρσία , ὅς πᾶς ὥσπερ ἐνέχυρον καί γνώρισμα ὁ ἐπί πᾶς εἰμί ἀνάστασις τηρέω ἄφθαρτος ὁ ἑαυτοῦ σῶμα . εἰμί μέν οὖν εἰμί πάλιν νοσέω ὁ σῶμα , καί ἐπί ὁράω πᾶς διαλύω ἀπό αὐτός ὁ λόγος , ἀπρεπής μέν εἰμί ὁ ὁ ἄλλος ὁ νόσος θεραπεύω παροράω ὁ ἴδιος ὄργανον ἐν νόσος τήκω . πῶς γάρ εἄν πιστεύω ὁ ἄλλος ἀπελαύνω ἀσθένεια , ἀσθενέω ἐν αὐτός ὁ ἴδιος ναός · ἢ γάρ ὡς οὖον δύναμαι ἀπελαύνω νόσος γελάω , ἢ δύναμαι , καί μή ποιέω , ἀφιλάνθρωπος καί πρός ὁ ἄλλος νομίζω .