athanasius-theology.de-incarnatione-verbi 54
Ὥσπερ οὖν εἴ τις ἀόρατον ὄντα τῇ φύσει τὸν θεὸν καὶ μηδόλως ὁρώμενον εἰ θέλοι ὁρᾶν , ἐκ τῶν ἔργων αὐτὸν καταλαμβάνει καὶ γινώσκει καταλαμβάνει καὶ γινώσκει , οὕτως ὁ μὴ ὁρῶν τῇ διανοίᾳ τὸν Χριστόν , κἂν ἐκ τῶν ἔργων τοῦ σώματος καταμανθανέτω τοῦτον , καὶ δοκιμαζέτω εἰ ἀνθρώπινά ἐστιν ἢ θεοῦ . καὶ ἐὰν μὲν ἀνθρώπινα ᾖ , χλευαζέτω · εἰ δὲ μὴ ἀνθρώπινά ἐστιν ἀλλὰ θεοῦ γινώσκεται , μὴ γελάτω τὰ ἀχλεύαστα , ἀλλὰ μᾶλλον θαυμαζέτω , ὅτι διὰ τοιούτου πράγματος εὐτελοῦς τὰ θεῖα ἡμῖν πεφανέρωται , καὶ διὰ τοῦ θανάτου ἡ ἀθανασία εἰς πάντας ἔφθασε , καὶ διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ λόγου ἡ τῶν πάντων ἐγνώσθη πρόνοια , καὶ ὁ ταύτης χορηγὸς καὶ δημιουργὸς αὐτὸς ὁ τοῦ θεοῦ λόγος . αὐτὸς γὰρ ἐνηνθρώπησεν , ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν · καὶ αὐτὸς ἐφανέρωσεν ἑαυτὸν διὰ σώματος , ἵνα ἡμεῖς τοῦ ἀοράτου πατρὸς ἔννοιαν λάβωμεν · καὶ αὐτὸς ὑπέμεινε τὴν παρ’ ἀνθρώπων ὕβριν , ἵνα ἡμεῖς ἀφθαρσίαν κληρονομήσωμεν . ἐβλάπτετο μὲν γὰρ αὐτὸς οὐδέν , ἀπαθὴς καὶ ἄφθαρτος καὶ αὐτολόγος ὢν καὶ θεός · τοὺς δὲ πάσχοντας ἀνθρώπους , δι’ οὓς καὶ ταῦτα ὑπέμεινεν , ἐν τῇ ἑαυτοῦ ἀπαθείᾳ ἐτήρει καὶ διέσῳζε . καὶ ὅλως τὰ κατορθώματα τοῦ σωτῆρος τὰ διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως αὐτοῦ γενόμενα , τοιαῦτα καὶ τοσαῦτά ἐστιν , ἃ εἰ διηγήσασθαί τις ἐθελήσειεν , ἔοικε τοῖς ἀφορῶσιν εἰς τὸ πέλαγος τῆς θαλάσσης καὶ θέλουσιν ἀριθμεῖν τὰ κύματα ταύτης · ὡς γὰρ οὐ δύναται τοῖς ὀφθαλμοῖς περιλαβεῖν τὰ ὅλα κύματα , τῶν ἐπερχομένων παριόντων τὴν αἴσθησιν τοῦ πειράζοντος , οὕτως καὶ τῷ βουλομένῳ πάντα τὰ ἐν σώματι τοῦ Χριστοῦ κατορθώματα περιλαβεῖν ἀδύνατον τὰ ὅλα κἂν τῷ λογισμῷ δέξασθαι , πλειόνων ὄντων τῶν παριόντων αὐτοῦ τὴν ἐνθύμησιν , ὧν αὐτὸς νομίζει περιειληφέναι . κάλλιον οὖν μὴ πρὸς τὰ ὅλα ἀφορῶντα λέγειν , ὧν οὐδὲ μέρος ἐξειπεῖν τις δύναται , ἀλλ’ ἔτι ἑνὸς μνημονεῦσαι , καὶ σοὶ καταλιπεῖν τὰ ὅλα θαυμάζειν . πάντα γὰρ ἐπίσης ἔχει τὸ θαῦμα , καὶ ὅποι δ’ ἄν τις ἀποβλέψῃ , ἐκεῖθεν τοῦ λόγου τὴν θειότητα βλέπων ὑπερεκπλήττεται .
Lemmas: ὥσπερ οὖν εἰμί τις ἀόρατος εἰμί ὁ φύσις ὁ θεός καί μηδόλως ὁράω εἰμί ἐθέλω ὁράω , ἐκ ὁ ἔργον αὐτός καταλαμβάνω καί γιγνώσκω καταλαμβάνω καί γιγνώσκω , οὕτως ὁ μή ὁράω ὁ διάνοια ὁ Χριστός , κἀν ἐκ ὁ ἔργον ὁ σῶμα καταμανθάνω οὗτος , καί δοκιμάζω εἰμί ἀνθρώπινος εἰμί ἢ θεός . καί ἐάν μέν ἀνθρώπινος εἰμί , χλευάζω · εἰμί δέ μή ἀνθρώπινος εἰμί ἀλλά θεός γιγνώσκω , μή γελάω ὁ αχλεύαστος , ἀλλά μᾶλλον θαυμάζω , ὅτι διά τοιοῦτος πρᾶγμα εὐτελής ὁ θεῖον ἐγώ φανερόω , καί διά ὁ θάνατος ὁ ἀθανασία εἰς πᾶς φθάνω , καί διά ὁ ἐνανθρώπησις ὁ λόγος ὁ ὁ πᾶς γιγνώσκω πρόνοια , καί ὁ οὗτος χορηγός καί δημιουργός αὐτός ὁ ὁ θεός λόγος . αὐτός γάρ ἐνανθρωπέω , ἵνα ἐγώ θεοποιέω · καί αὐτός φανερόω ἑαυτοῦ διά σῶμα , ἵνα ἐγώ ὁ ἀόρατος πατήρ ἔννοια λαμβάνω · καί αὐτός ὑπομένω ὁ παρά ἄνθρωπος ὕβρις , ἵνα ἐγώ ἀφθαρσία κληρονομέω . βλάπτω μέν γάρ αὐτός οὐδείς , ἀπαθής καί ἄφθαρτος καί αὐτολόγος εἰμί καί θεός · ὁ δέ πάσχω ἄνθρωπος , διά ὅς καί οὗτος ὑπομένω , ἐν ὁ ἑαυτοῦ ἀπάθεια τηρέω καί διασῴζω . καί ὅλως ὁ κατόρθωμα ὁ σωτήρ ὁ διά ὁ ἐνανθρώπησις αὐτός γίγνομαι , τοιοῦτος καί τοσοῦτος εἰμί , ὁ εἰμί διηγέομαι τις ἐθέλω , ἔοικα ὁ ἀφοράω εἰς ὁ πέλαγος ὁ θάλασσα καί ἐθέλω ἀριθμέω ὁ κῦμα οὗτος · ὡς γάρ οὖον δύναμαι ὁ ὀφθαλμός περιλαμβάνω ὁ ὅλος κῦμα , ὁ ἐπέρχομαι πάρειμι ὁ αἴσθησις ὁ πειράω , οὕτως καί ὁ βούλομαι πᾶς ὁ ἐν σῶμα ὁ Χριστός κατόρθωμα περιλαμβάνω ἀδύνατος ὁ ὅλος κἀν ὁ λογισμός δέχομαι , πλείων εἰμί ὁ πάρειμι αὐτός ὁ ἐνθύμησις , ὅς αὐτός νομίζω περιλαμβάνω . καλός οὖν μή πρός ὁ ὅλος ἀφοράω λέγω , ὅς οὐδέ μέρος ἐξεῖπον τις δύναμαι , ἀλλά ἔτι εἷς μνημονεύω , καί σύ καταλείπω ὁ ὅλος θαυμάζω . πᾶς γάρ ἐπίσης ἔχω ὁ θαῦμα , καί ὅποι δέ ἄν τις ἀποβλέπω , ἐκεῖθεν ὁ λόγος ὁ θειότης βλέπω ὑπερεκπλήσσω .