athanasius-theology.de-incarnatione-verbi 21
Ἀμέλει , τοῦ κοινοῦ πάντων σωτῆρος ἀποθανόντος ὑπὲρ ἡμῶν , οὐκέτι νῦν ὥσπερ πάλαι κατὰ τὴν τοῦ νόμου ἀπειλὴν θανάτῳ ἀποθνῄσκομεν οἱ ἐν Χριστῷ πιστοί · πέπαυται γὰρ ἡ τοιαύτη καταδίκη · ἀλλὰ τῆς φθορᾶς παυο μένης καὶ ἀφανιζομένης ἐν τῇ τῆς ἀναστάσεως χάριτι , λοιπὸν κατὰ τὸ τοῦ σώματος θνητὸν διαλυόμεθα μόνον τῷ χρόνῳ ὃν ἑκάστῳ ὁ θεὸς ὥρισεν , ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τυχεῖν δυνηθῶμεν . δίκην γὰρ τῶν ἐν τῇ γῇ καταβαλλομένων σπερμάτων , οὐκ ἀπολλύμεθα διαλυόμενοι , ἀλλ’ ὡς σπειρόμενοι ἀναστησόμεθα , καταργηθέντος τοῦ θανάτου κατὰ τὴν τοῦ σωτῆρος χάριν . διὰ τοῦτο γοῦν καὶ ὁ μακάριος Παῦλος ἐγγυητὴς τῆς ἀναστάσεως πᾶσι γενόμενός φησι · δεῖ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν , καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν · ὅταν δὲ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσηται ἀθανασίαν , τότε γενήσεται ὁ λόγος ὁ γεγραμμένος · κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος . ποῦ σου , θάνατε , τὸ κέντρον · διὰ τί οὖν , ἄν τις εἴποι , εἴπερ ἀναγκαῖον ἦν ἀντὶ πάντων αὐτὸν παραδοῦναι τὸ σῶμα θανάτῳ , οὐχ ὡς ἄνθρωπος ἰδίως ἀπέθετο τοῦτο , ἀλλὰ καὶ μέχρι τοῦ σταυρωθῆναι παρῆλθεν · ἐντίμως γὰρ μᾶλλον αὐτὸν ἔπρεπεν ἀποθέσθαι τὸ σῶμα , ἤπερ μεθ’ ὕβρεως τὸν τοιοῦτον θάνατον ὑπομεῖναι . θέα δὴ πάλιν εἰ μὴ ἡ τοιαύτη ἀντίθεσίς ἐστιν ἀνθρωπίνη · τὸ δὲ ὑπὸ τοῦ σωτῆρος γενόμενον , θεῖον ἀληθῶς καὶ ἄξιον τῆς αὐτοῦ θεότητος διὰ πολλά · πρῶτον μέν , ὅτι ὁ συμβαίνων τοῖς ἀνθρώποις θάνατος κατὰ ἀσθένειαν τῆς αὐτῶν φύσεως αὐτοῖς παραγίνεται · οὐ δυνάμενοι γὰρ ἐπὶ πολὺ διαμένειν , τῷ χρόνῳ διαλύονται . διὰ τοῦτο γὰρ καὶ νόσοι τούτοις συμβαίνουσι , καὶ ἐξασθενήσαντες ἀποθνῄσκουσιν . ὁ δὲ κύριος οὐκ ἀσθενής , ἀλλὰ θεοῦ δύναμις , καὶ θεοῦ λόγος ἐστί , καὶ αὐτοζωή . εἰ μὲν οὖν ἦν ἰδίᾳ που , καὶ κατὰ τὴν συνήθειαν τῶν ἀνθρώπων ἀποθέμενος τὸ σῶμα ἐν κλίνῃ , ἐνομίσθη ἂν καὶ αὐτὸς κατὰ τὴν τῆς φύσεως ἀσθένειαν τοῦτο παθών , καὶ μηδὲν ἔχων πλέον τῶν ἄλλων ἀνθρώπων . ἐπειδὴ δὲ καὶ ζωὴ ἦν , καὶ θεοῦ λόγος , καὶ ἔδει τὸν ὑπὲρ πάντων γενέσθαι θάνατον , διὰ τοῦτο ὡς μὲν ζωὴ καὶ δύναμις ὢν συνίσχυεν ἐν αὐτῷ τὸ σῶμα · ὡς δὲ ὀφείλοντος γενέσθαι τοῦ θανάτου , οὐχ ἑαυτῷ , ἀλλὰ παρ’ ἑτέρων ἐλάμβανε τὴν πρόφασιν τοῦ τελειῶσαι τὴν θυσίαν · ἐπεὶ μηδὲ νοσεῖν ἔδει τὸν κύριον , τὸν τῶν ἄλλων τὰς νόσους θεραπεύοντα · ἀλλ’ οὐδὲ ἐξασθενῆσαι ἔδει πάλιν τὸ σῶμα , ἐν ᾧ καὶ τὰς τῶν ἄλλων ἀσθενείας ἰσχυροποιεῖ . διὰ τί οὖν καὶ τὸν θάνατον ὥσπερ καὶ τὸ νοσεῖν οὐκ ἐκώλυσεν · ὅτι διὰ τοῦτον ἔσχε τὸ σῶμα , καὶ ἀπρεπὲς ἦν κωλῦσαι , ἵνα μὴ καὶ ἡ ἀνάστασις ἐμποδισθῇ · προηγήσασθαι μέντοι τοῦ θανάτου νόσον ἀπρεπὲς πάλιν ἦν , ἵνα μὴ ἀσθένεια τοῦ ἐν τῷ σώματι νομισθῇ . οὐκ ἐπείνασεν οὖν · ναὶ ἐπείνασε διὰ τὸ ἴδιον τοῦ σώματος , ἀλλ’ οὐ λιμῷ διεφθάρη , διὰ τὸν φοροῦντα αὐτὸ κύριον . διὰ τοῦτο εἰ καὶ ἀπέθανε διὰ τὸ ὑπὲρ πάντων λύτρον , ἀλλ’ οὐκ εἶδε διαφθοράν . ὁλόκληρον γὰρ ἀνέστη · ἐπεὶ μηδὲ ἄλλου τινός , ἀλλ’ αὐτῆς τῆς ζωῆς ἦν τὸ σῶμα .
Lemmas: ἀμέλει , ὁ κοινός πᾶς σωτήρ ἀποθνῄσκω ὑπέρ ἐγώ , οὐκέτι νῦν ὥσπερ πάλαι κατά ὁ ὁ νόμος ἀπειλή θάνατος ἀποθνῄσκω ὁ ἐν Χριστός πιστός · παύω γάρ ὁ τοιοῦτος καταδίκη · ἀλλά ὁ φθορά παύω μένω καί ἀφανίζω ἐν ὁ ὁ ἀνάστασις χάρις , λοιπός κατά ὁ ὁ σῶμα θνητός διαλύω μόνος ὁ χρόνος ὅς ἕκαστος ὁ θεός ὁρίζω , ἵνα ἀγαθός ἀνάστασις τυγχάνω δύναμαι . δίκη γάρ ὁ ἐν ὁ γῆ καταβάλλω σπέρμα , οὐ ἀπόλλυμι διαλύω , ἀλλά ὡς σπείρω ἀνίστημι , καταργέω ὁ θάνατος κατά ὁ ὁ σωτήρ χάρις . διά οὗτος γοῦν καί ὁ μακάριος Παῦλος ἐγγυητής ὁ ἀνάστασις πᾶς γίγνομαι φημί · δεῖ ὁ φθαρτός οὗτος ἐνδύω ἀφθαρσία , καί ὁ θνητός οὗτος ἐνδύω ἀθανασία · ὅταν δέ ὁ θνητός οὗτος ἐνδύω ἀθανασία , τότε γίγνομαι ὁ λόγος ὁ γράφω · καταπίνω ὁ θάνατος εἰς Νίκη . ποῦ σύ , θάνατος , ὁ κέντρον · διά τίς οὖν , ἄν τις εἶπον , εἴπερ ἀναγκαῖος εἰμί ἀντί πᾶς αὐτός παραδίδωμι ὁ σῶμα θάνατος , οὐ ὡς ἄνθρωπος ἰδίως ἀποτίθημι οὗτος , ἀλλά καί μέχρι ὁ σταυρόω παρέρχομαι · ἔντιμος γάρ μᾶλλον αὐτός πρέπω ἀποτίθημι ὁ σῶμα , ἤ2 μετά ὕβρις ὁ τοιοῦτος θάνατος ὑπομένω . θέα δή πάλιν εἰμί μή ὁ τοιοῦτος ἀντίθεσις εἰμί ἀνθρώπινος · ὁ δέ ὑπό ὁ σωτήρ γίγνομαι , θέω ἀληθής καί ἄξιος ὁ αὐτός θεότης διά πολύς · πρῶτος μέν , ὅτι ὁ συμβαίνω ὁ ἄνθρωπος θάνατος κατά ἀσθένεια ὁ αὐτός φύσις αὐτός παραγίγνομαι · οὖον δύναμαι γάρ ἐπί πολύς διαμένω , ὁ χρόνος διαλύω . διά οὗτος γάρ καί νόσος οὗτος συμβαίνω , καί ἐξασθενέω ἀποθνῄσκω . ὁ δέ κύριος οὐ ἀσθενής , ἀλλά θεός δύναμις , καί θεός λόγος εἰμί , καί αὐτοζωή . εἰμί μέν οὖν εἰμί ἴδιος ποῦ , καί κατά ὁ συνήθεια ὁ ἄνθρωπος ἀποτίθημι ὁ σῶμα ἐν κλίνη , νομίζω εἄν καί αὐτός κατά ὁ ὁ φύσις ἀσθένεια οὗτος πάθος , καί μηδείς ἔχω πλέω ὁ ἄλλος ἄνθρωπος . ἐπεί δέ καί ζωή εἰμί , καί θεός λόγος , καί ἐσθίω ὁ ὑπέρ πᾶς γίγνομαι θάνατος , διά οὗτος ὡς μέν ζωή καί δύναμις εἰμί συνισχύω ἐν αὐτός ὁ σῶμα · ὡς δέ ὀφείλω γίγνομαι ὁ θάνατος , οὐ ἑαυτοῦ , ἀλλά παρά ἕτερος λαμβάνω ὁ πρόφασις ὁ τελειόω ὁ θυσία · ἐπεί μηδέ νοσέω ἐσθίω ὁ κύριος , ὁ ὁ ἄλλος ὁ νόσος θεραπεύω · ἀλλά οὐδέ ἐξασθενέω ἐσθίω πάλιν ὁ σῶμα , ἐν ὅς καί ὁ ὁ ἄλλος ἀσθένεια ἰσχυροποιέω . διά τίς οὖν καί ὁ θάνατος ὥσπερ καί ὁ νοσέω οὐ κωλύω · ὅτι διά οὗτος ἔχω ὁ σῶμα , καί ἀπρεπής εἰμί κωλύω , ἵνα μή καί ὁ ἀνάστασις ἐμποδίζω · προηγέομαι μέντοι ὁ θάνατος νόσος ἀπρεπής πάλιν εἰμί , ἵνα μή ἀσθένεια ὁ ἐν ὁ σῶμα νομίζω . οὐ πεινάω οὖν · ναί πεινάω διά ὁ ἴδιος ὁ σῶμα , ἀλλά οὖον λιμός διαφθείρω , διά ὁ φορός αὐτός κύριος . διά οὗτος εἰμί καί ἀποθνῄσκω διά ὁ ὑπέρ πᾶς λύτρον , ἀλλά οὐ ὁράω διαφθορά . ὁλόκληρος γάρ ἀνίστημι · ἐπεί μηδέ ἄλλος τις , ἀλλά αὐτός ὁ ζωή εἰμί ὁ σῶμα .