athanasius-theology.de-incarnatione-verbi 25
Καὶ ταῦτα μὲν πρὸς τοὺς ἔξωθεν ἑαυτοῖς λογισμοὺς ἐπισωρεύοντας · ἂν δὲ καὶ τῶν ἐξ ἡμῶν τις μὴ ὡς φιλόνεικος , ἀλλ’ ὡς φιλομαθής , ζητῇ διὰ τί μὴ ἑτέρως ἀλλὰ σταυρὸν ὑπέμεινεν , ἀκουέτω καὶ οὗτος ὅτι οὐκ ἄλλως ἢ οὕτως ἡμῖν συνέφερε · καὶ τοῦτο δι’ ἡμᾶς καλῶς ὑπέμεινεν ὁ κύριος . εἰ γὰρ τὴν καθ’ ἡμῶν γενομένην κατάραν ἦλθεν αὐτὸς βαστάσαι , πῶς ἂν ἄλλως ἐγένετο κατάρα εἰ μὴ τὸν ἐπὶ κατάρᾳ γενόμενον θάνατον ἐδέξατο · ἔστι δὲ οὗτος , ὁ σταυρός . οὕτω γὰρ καὶ γέγραπται · ἐπικατάρατος , ὁ κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου . ἔπειτα , εἰ ὁ θάνατος τοῦ κυρίου λύτρον ἐστὶ πάντων , καὶ τῷ θανάτῳ τούτου τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύεται , καὶ γίνεται τῶν ἐθνῶν ἡ κλῆσις , πῶς ἂν ἡμᾶς προσεκαλέσατο , εἰ μὴ ἐσταύρωτο · ἐν μόνῳ γὰρ τῷ σταυρῷ ἐκτεταμέναις χερσί τις ἀποθνῄσκει . διὸ καὶ τοῦτο ἔπρεπεν ὑπομεῖναι τὸν κύριον , καὶ τὰς χεῖρας ἐκτεῖναι , ἵνα τῇ μὲν τὸν παλαιὸν λαόν , τῇ δὲ τοὺς ἀπὸ τῶν ἐθνῶν ἑλκύσῃ , καὶ ἀμφοτέρους ἐν ἑαυτῷ συνάψῃ . τοῦτο γὰρ καὶ αὐτὸς εἴρηκε , σημαίνων ποίῳ θανάτῳ ἔμελλε λυτροῦσθαι τοὺς πάντας · ὅταν ὑψωθῶ , πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν . καὶ πάλιν εἰ ὁ ἐχθρὸς τοῦ γένους ἡμῶν διάβολος , ἐκπεσὼν ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ , περὶ τὸν ἀέρα τὸν ὧδε κάτω πλανᾶται , κἀκεῖ τῶν σὺν αὐτῷ δαιμόνων ὡς ὁμοίων ἐν τῇ ἀπειθείᾳ ἐξουσιάζων , φαντασίας μὲν δι’ αὐτῶν ἐνεργεῖ τοῖς ἀπατωμένοις , ἐπιχειρεῖ δὲ τοῖς ἀνερχομένοις ἐμποδίζειν · καὶ περὶ τούτου φησὶν ὁ ἀπόστολος · κατὰ τὸν ἄρχοντα τῆς ἐξουσίας τοῦ ἀέρος , τοῦ νῦν ἐνεργοῦντος ἐν τοῖς υἱοῖς τῆς ἀπειθείας , ἦλθε δὲ ὁ κύριος ἵνα τὸν μὲν διάβολον καταβάλῃ , τὸν δὲ ἀέρα καθαρίσῃ , καὶ ὁδοποιήσῃ ἡμῖν τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον , ὡς εἶπεν ὁ ἀπόστολος , διὰ τοῦ καταπετάσματος , τοῦτ’ ἔστιν τῆς σαρκὸς αὐτοῦ , τοῦτο δὲ ἔδει γενέσθαι διὰ τοῦ θανάτου · ποίῳ δ’ ἂν ἄλλῳ θανάτῳ ἐγεγόνει ταῦτα , ἢ τῷ ἐν ἀέρι γενομένῳ , φημὶ δὴ τῷ σταυρῷ · μόνος γὰρ ἐν τῷ ἀέρι τις ἀποθνῄσκει , ὁ σταυρῷ τελειούμενος . διὸ καὶ εἰκότως τοῦτον ὑπέμεινεν ὁ κύριος . οὕτω γὰρ ὑψωθείς , τὸν μὲν ἀέρα ἐκαθάριζεν ἀπό τε τῆς διαβολικῆς καὶ πάσης τῶν δαιμόνων ἐπιβουλῆς λέγων · ἐθεώρουν τὸν σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν πεσόντα , τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον ὁδοποιῶν ἐνεκαίνιζε λέγων πάλιν · ἄρατε πύλας οἱ ἄρχοντες ὑμῶν καὶ ἐπάρθητε πύλαι αἰώνιοι . οὐ γὰρ αὐτὸς ὁ λόγος ἦν ὁ χρῄζων ἀνοίξεως τῶν πυλῶν , πάντων κύριος ὤν , οὐδὲ κεκλεισμένον ἦν τι τῶν ποιημάτων τῷ ποιητῇ , ἀλλ’ ἡμεῖς ἦμεν οἱ χρῄζοντες , οὓς ἀνέφερεν αὐτὸς διὰ τοῦ ἰδίου σώματος αὐτοῦ . ὡς γὰρ ὑπὲρ πάντων αὐτὸ προσήνεγκε τῷ θανάτῳ , οὕτως δι’ αὐτοῦ πάλιν ὡδοποίησε τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον .
Lemmas: καί οὗτος μέν πρός ὁ ἔξωθεν ἑαυτοῦ λογισμός ἐπισωρεύω · εἄν δέ καί ὁ ἐκ ἐγώ τις μή ὡς Φιλόνεικος , ἀλλά ὡς φιλομαθής , ζητέω διά τίς μή ἑτέρως ἀλλά σταυρός ὑπομένω , ἀκούω καί οὗτος ὅτι οὐ ἄλλως ἢ οὕτως ἐγώ συμφέρω · καί οὗτος διά ἐγώ καλῶς ὑπομένω ὁ κύριος . εἰμί γάρ ὁ κατά ἐγώ γίγνομαι καταίρω ἔρχομαι αὐτός βαστάζω , πῶς εἄν ἄλλως γίγνομαι κατάρα εἰμί μή ὁ ἐπί κατάρα γίγνομαι θάνατος δέχομαι · εἰμί δέ οὗτος , ὁ σταυρός . οὗτος γάρ καί γράφω · ἐπικατάρατος , ὁ κρεμάννυμι ἐπί ξύλον . ἔπειτα , εἰμί ὁ θάνατος ὁ κύριος λύτρον εἰμί πᾶς , καί ὁ θάνατος οὗτος ὁ μεσότοιχον ὁ φραγμός λύω , καί γίγνομαι ὁ ἔθνος ὁ κλῆσις , πῶς εἄν ἐγώ προσκαλέω , εἰμί μή σταυρόω · ἐν μόνος γάρ ὁ σταυρός ἐκτείνω χείρ τις ἀποθνῄσκω . διό καί οὗτος πρέπω ὑπομένω ὁ κύριος , καί ὁ χείρ ἐκτείνω , ἵνα ὁ μέν ὁ παλαιός λαός , ὁ δέ ὁ ἀπό ὁ ἔθνος ἕλκω , καί ἀμφότερος ἐν ἑαυτοῦ συνάπτω . οὗτος γάρ καί αὐτός εἴρω , σημαίνω ποῖος θάνατος μέλλω λυτρόω ὁ πᾶς · ὅταν ὑψόω , πᾶς ἕλκω πρός ἐμαυτοῦ . καί πάλιν εἰμί ὁ ἐχθρός ὁ γένος ἐγώ διάβολος , ἐκπίτνω ἀπό ὁ οὐρανός , περί ὁ ἀήρ ὁ ὧδε κάτω πλανάω , ἐκεῖ ὁ σύν αὐτός δαίμων ὡς ὅμοιος ἐν ὁ ἀπείθεια ἐξουσιάζω , φαντασία μέν διά αὐτός ἐνεργέω ὁ ἀπατάω , ἐπιχειρέω δέ ὁ ἀνέρχομαι ἐμποδίζω · καί περί οὗτος φημί ὁ ἀπόστολος · κατά ὁ ἄρχω ὁ ἐξουσία ὁ ἀήρ , ὁ νῦν ἐνεργέω ἐν ὁ υἱός ὁ ἀπείθεια , ἔρχομαι δέ ὁ κύριος ἵνα ὁ μέν διάβολος καταβάλλω , ὁ δέ ἀήρ καθαρίζω , καί ὁδοποιέω ἐγώ ὁ εἰς οὐρανός ἄνοδος , ὡς εἶπον ὁ ἀπόστολος , διά ὁ καταπέτασμα , οὗτος εἰμί ὁ σάρξ αὐτός , οὗτος δέ ἐσθίω γίγνομαι διά ὁ θάνατος · ποῖος δέ εἄν ἄλλος θάνατος γίγνομαι οὗτος , ἢ ὁ ἐν ἀήρ γίγνομαι , φημί δή ὁ σταυρός · μόνος γάρ ἐν ὁ ἀήρ τις ἀποθνῄσκω , ὁ σταυρός τελειόω . διό καί εἰκότως οὗτος ὑπομένω ὁ κύριος . οὗτος γάρ υψώνω , ὁ μέν ἀήρ καθαρίζω ἀπό τε ὁ διαβολικός καί πᾶς ὁ δαίμων ἐπιβουλή λέγω · θεωρέω ὁ Σατανᾶς ὡς ἀστραπή πίπτω , ὁ εἰς οὐρανός ἄνοδος ὁδοποιός ἐγκαινίζω λέγω πάλιν · ἀείρω πύλη ὁ ἄρχω σύ καί ἐπαίρω Πύλαι αἰώνιος . οὖον γάρ αὐτός ὁ λόγος εἰμί ὁ χρῄζω ἄνοιξις ὁ πύλη , πᾶς κύριος εἰμί , οὐδέ καλέω εἰμί τίς ὁ ποίημα ὁ ποιητής , ἀλλά ἐγώ εἰμί ὁ χρῄζω , ὅς ἀναφέρω αὐτός διά ὁ ἴδιος σῶμα αὐτός . ὡς γάρ ὑπέρ πᾶς αὐτός προσφέρω ὁ θάνατος , οὕτως διά αὐτός πάλιν ὁδοποιέω ὁ εἰς οὐρανός ἄνοδος .