athanasius-theology.de-incarnatione-verbi 49
Τίς γὰρ τῶν πώποτε γενομένων ἀνθρώπων ἐκ παρθένου μόνης ἑαυτῷ συνεστήσατο σῶμα · ἢ τίς πώποτε ἀνθρώπων τοιαύτας νόσους ἐθεράπευσεν , οἵας ὁ κοινὸς πάντων κύριος · τίς δὲ τὸ τῇ γενέσει ἐλλεῖπον ἀποδέδωκε , καὶ ἐκ γενετῆς τυφλὸν ἐποίησε βλέπειν · ἀσκληπιὸς ἐθεοποιήθη παρ’ αὐτοῖς , ὅτι τὴν ἰατρικὴν ἤσκησε , καὶ βοτάνας πρὸς τὰ πάσχοντα τῶν σωμάτων ἐπενόει , οὐκ αὐτὸς ταύτας πλάττων ἀπὸ γῆς , ἀλλὰ τῇ ἐκ φύσεως ἐπιστήμῃ ταύτας ἐφευρίσκων . τί δὲ πρὸς τὸ ὑπὸ τοῦ σωτῆρος γενόμενον , ὅτι οὐ τραῦμα ἐθεράπευσεν , ἀλλὰ γένεσιν ἔπλασε καὶ ἀποκατέστησε τὸ πλάσμα · Ἡρακλῆς ὡς θεὸς προσκυνεῖται παρ’ Ἕλλησιν , ὅτι πρὸς ἴσους ἀνθρώπους ἀντεμαχέσατο , καὶ θηρία δόλοις ἀνεῖλε . τί πρὸς τὰ ὑπὸ τοῦ λόγου γενόμενα , ὅτι νόσους καὶ δαίμονας καὶ τὸν θάνατον αὐτὸν ἀπήλαυνε τῶν ἀνθρώπων · Διόνυσος θρησκεύεται παρ’ αὐτοῖς , ὅτι μέθης γέγονε διδάσκαλος τοῖς ἀνθρώποις . ὁ δὲ σωτὴρ τῷ ὄντι καὶ κύριος τοῦ παντός , σωφροσύνην διδάξας , χλευάζεται παρ’ ἐκείνων . ἀλλ’ ἔστω ταῦτα . τί καὶ πρὸς τὰ ἕτερα θαύματα τῆς θεότητος αὐτοῦ · τίνος ἀποθνῄσκοντος ἀνθρώπου , ὁ μὲν ἥλιος ἐσκοτίσθη , ἡ δὲ γῆ ἐσείετο · ἰδοὺ μέχρι νῦν ἀποθνῄσκουσι καὶ ἀπέθανον ἔτι ἄνωθεν ἄνθρωποι · πότε τι τοιοῦτον ἐπ’ αὐτοῖς γέγονε θαῦμα · ἤ , ἵνα τὰς διὰ τοῦ σώματος αὐτοῦ πράξεις παραλίπω , καὶ τὰς μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ σώματος αὐτοῦ μνημονεύσω , τίνος πώποτε τῶν γενομένων ἀνθρώπων ἡ διδασκαλία , ἀπὸ περάτων ἕως περάτων γῆς μία καὶ ἡ αὐτὴ δι’ ὅλων ἴσχυσεν , ὥστε διὰ πάσης γῆς τὸ σέβας αὐτοῦ διαπτῆναι · ἢ διὰ τί , εἴπερ ἄνθρωπός ἐστιν ὁ Χριστὸς καὶ οὐ θεὸς λόγος κατ’ αὐτούς , οὐ κωλύεται ὑπὸ τῶν παρ’ αὐτοῖς θεῶν εἰς τὴν αὐτὴν χώραν , ἔνθα εἰσί , τὸ τούτου σέβας διαβῆναι , ἀλλὰ μᾶλλον αὐτὸς ὁ λόγος ἐπιδημῶν τῇ διδασκαλίᾳ ἑαυτοῦ τὴν ἐκείνων θρησκείαν παύει , καὶ τὴν φαντασίαν αὐτῶν καταισχύνει ·
Lemmas: Τῖς γάρ ὁ πώποτε γίγνομαι ἄνθρωπος ἐκ παρθένος μόνος ἑαυτοῦ συνίστημι σῶμα · ἢ τίς πώποτε ἄνθρωπος τοιοῦτος νόσος θεραπεύω , οἷος ὁ κοινός πᾶς κύριος · τίς δέ ὁ ὁ γένεσις ἐλλείπω ἀποδίδωμι , καί ἐκ γενετή τυφλός ποιέω βλέπω · Ἀσκληπιός θεοποιέω παρά αὐτός , ὅτι ὁ ἰατρικός ἀσκέω , καί βοτάνη πρός ὁ πάσχω ὁ σῶμα ἐπινοέω , οὐ αὐτός οὗτος πλάσσω ἀπό γῆ , ἀλλά ὁ ἐκ φύσις ἐπιστήμη οὗτος ἐφευρίσκω . τίς δέ πρός ὁ ὑπό ὁ σωτήρ γίγνομαι , ὅτι οὖον τραῦμα θεραπεύω , ἀλλά γένεσις πλάσσω καί ἀποκαθίστημι ὁ πλάσμα · Ἡρακλῆς ὡς θεός προσκυνέω παρά Ἕλλην , ὅτι πρός ἴσος ἄνθρωπος ἀντιμαχέω , καί θηρίον δόλος ἀναιρέω . τίς πρός ὁ ὑπό ὁ λόγος γίγνομαι , ὅτι νόσος καί δαίμων καί ὁ θάνατος αὐτός ἀπελαύνω ὁ ἄνθρωπος · Διόνυσος θρησκεύω παρά αὐτός , ὅτι μέθη γίγνομαι διδάσκαλος ὁ ἄνθρωπος . ὁ δέ σωτήρ ὁ εἰμί καί κύριος ὁ πᾶς , σωφροσύνη διδάσκω , χλευάζω παρά ἐκεῖνος . ἀλλά ἵστημι οὗτος . τίς καί πρός ὁ ἕτερος θαῦμα ὁ θεότης αὐτός · τίς ἀποθνήσκω ἄνθρωπος , ὁ μέν ἥλιος σκοτίζω , ὁ δέ γῆ σείω · ἰδού μέχρι νῦν ἀποθνῄσκω καί ἀποθνῄσκω ἔτι ἄνωθεν ἄνθρωπος · πότε τίς τοιοῦτος ἐπί αὐτός γίγνομαι θαῦμα · ἤ , ἵνα ὁ διά ὁ σῶμα αὐτός πρᾶξις παραλείπω , καί ὁ μετά ὁ ἀνάστασις ὁ σῶμα αὐτός μνημονεύω , τίς πώποτε ὁ γίγνομαι ἄνθρωπος ὁ διδασκαλία , ἀπό πέρας ἠώς πέρας γῆ εἷς καί ὁ αὐτός διά ὅλος ἰσχύω , ὥστε διά πᾶς γῆ ὁ σέβας αὐτός διαπέταμαι · ἢ διά τίς , εἴπερ ἄνθρωπος εἰμί ὁ Χριστός καί οὖον θεός λόγος κατά αὐτός , οὖον κωλύω ὑπό ὁ παρά αὐτός θεός εἰς ὁ αὐτός χώρα , ἔνθα εἰμί , ὁ οὗτος σέβας διαβαίνω , ἀλλά μᾶλλον αὐτός ὁ λόγος ἐπιδημέω ὁ διδασκαλία ἑαυτοῦ ὁ ἐκεῖνος θρησκεία παύω , καί ὁ φαντασία αὐτός καταισχύνω ·