athanasius-theology.de-incarnatione-verbi 56
Ταῦτα μέν σοι παρ’ ἡμῶν δι’ ὀλίγων , ὅσον πρὸς στοιχείωσιν καὶ χαρακτῆρα τῆς κατὰ Χριστὸν πίστεως καὶ τῆς θείας αὐτοῦ πρὸς ἡμᾶς ἐπιφανείας , ἀνατεθείσθω , ὦ φιλόχριστε ἄνθρωπε , σὺ δὲ τὴν πρόφασιν ἐκ τούτων λαβών , εἰ ἐντυγχάνοις τοῖς τῶν γραφῶν γράμμασι , γνησίως αὐτοῖς ἐφιστάνων τὸν νοῦν , γνώσῃ παρ’ αὐτῶν τελειότερον μὲν καὶ τρανότερον τῶν λεχθέντων τὴν ἀκρίβειαν . ἐκεῖναι μὲν γὰρ διὰ θεολόγων ἀνδρῶν παρὰ θεοῦ ἐλαλήθησαν καὶ ἐγράφησαν . ἡμεῖς δὲ παρὰ τῶν αὐταῖς ἐντυγχανόντων θεολόγων διδασκάλων , οἳ καὶ μάρτυρες τῆς Χριστοῦ θεότητος γεγόνασι , μαθόντες μεταδίδομεν καὶ τῇ σῇ φιλομαθείᾳ . γνώσῃ δὲ καὶ τὴν δευτέραν αὐτοῦ πάλιν πρὸς ἡμᾶς ἔνδοξον καὶ θείαν ἀληθῶς ἐπιφάνειαν , ὅτε οὐκ ἔτι μετ’ εὐτελείας , ἀλλ’ ἐν τῇ ἰδίᾳ δόξῃ · ὅτε οὐκ ἔτι μετὰ ταπεινότητος μετὰ ταπεινότητος , ἀλλ’ ἐν τῇ ἰδίᾳ μεγαλειότητι · ὅτε 444οὐκ ἔτι παθεῖν , ἀλλὰ λοιπὸν τοῦ ἰδίου σταυροῦ τὸν καρπὸν ἀποδοῦναι πᾶσιν ἔρχεται , φημὶ δὴ τὴν ἀνάστασιν καὶ τὴν ἀφθαρσίαν · καὶ οὐκ ἔτι μὲν κρίνεται , κρινεῖ δὲ τοὺς πάντας , πρὸς ἃ ἕκαστος ἔπραξε διὰ τοῦ σώματος , εἴτε ἀγαθά , εἴτε φαῦλα · ἔνθα τοῖς μὲν ἀγαθοῖς ἀπόκειται βασιλεία οὐρανῶν , τοῖς δὲ τὰ φαῦλα πράξασι , πῦρ αἰώνιον καὶ σκότος ἐξώτερον . οὕτω γὰρ καὶ αὐτὸς ὁ κύριός φησι · λέγω ὑμῖν , ἀπ’ ἄρτι ὄψεσθε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου καθήμενον ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως , καὶ ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ , ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρός . διὸ δὴ καὶ σωτήριός ἐστι λόγος εὐτρεπίζων ἡμᾶς εἰς ἐκείνην τὴν ἡμέραν καὶ λέγων · γίνεσθε ἕτοιμοι καὶ γρηγορεῖτε , ὅτι ᾗ οὐκ οἴδατε ὥρᾳ ἔρχεται . κατὰ γὰρ τὸν μακάριον Παῦλον , τοὺς πάντας ἡμᾶς παραστῆναι δεῖ ἔμπροσθεν τοῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ , ἵνα κομίσηται ἕκαστος , πρὸς ἃ διὰ τοῦ σώματος ἔπραξεν , εἴτε ἀγαθόν , εἴτε φαῦλον .
Lemmas: οὗτος μέν σύ παρά ἐγώ διά ὀλίγος , ὅσος πρός στοιχείωσις καί χαρακτήρ ὁ κατά Χριστός πίστις καί ὁ θεῖος αὐτός πρός ἐγώ ἐπιφάνεια , ἀνατίθημι , εἰμί φιλόχριστος ἄνθρωπος , σύ δέ ὁ πρόφασις ἐκ οὗτος λαμβάνω , εἰμί ἐντυγχάνω ὁ ὁ γραφεύς γράμμα , γνήσιος αὐτός ἐφιστάνω ὁ νόος , γιγνώσκω παρά αὐτός τέλειος μέν καί τρανής ὁ λέγω ὁ ἀκρίβεια . ἐκεῖνος μέν γάρ διά θεολόγος ἀνήρ παρά θεός λαλέω καί γράφω . ἐγώ δέ παρά ὁ αὐτός ἐντυγχάνω θεολόγος διδάσκαλος , ἕ καί μάρτυς ὁ Χριστός θεότης γίγνομαι , μανθάνω μεταδίδωμι καί ὁ σός Φιλομάθεια . γιγνώσκω δέ καί ὁ δύο αὐτός πάλιν πρός ἐγώ ἔνδοξος καί θεῖος ἀληθής ἐπιφάνεια , ὅτε οὐ ἔτι μετά εὐτέλεια , ἀλλά ἐν ὁ ἴδιος δόξα · ὅτε οὐ ἔτι μετά ταπεινότης μετά ταπεινότης , ἀλλά ἐν ὁ ἴδιος μεγαλειότης · ὅτε οὐ ἔτι πάσχω , ἀλλά λοιπός ὁ ἴδιος σταυρός ὁ καρπός ἀποδίδωμι πᾶς ἔρχομαι , φημί δή ὁ ἀνάστασις καί ὁ ἀφθαρσία · καί οὐ ἔτι μέν κρίνω , κρίνω δέ ὁ πᾶς , πρός ὁ ἕκαστος πράσσω διά ὁ σῶμα , εἴτε ἀγαθός , εἴτε φαῦλος · ἔνθα ὁ μέν ἀγαθός ἀπόκειμαι βασίλειος οὐρανός , ὁ δέ ὁ φαῦλος πράσσω , πῦρ αἰώνιος καί σκότος ἐξώτερος . οὗτος γάρ καί αὐτός ὁ κύριος φημί · λέγω σύ , ἀπό ἄρτι ὁράω ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος κάθημαι ἐκ δεξιός ὁ δύναμις , καί ἔρχομαι ἐπί ὁ νεφέλη ὁ οὐρανός , ἐν ὁ δόξα ὁ πατήρ . διό δή καί σωτήριος εἰμί λόγος εὐτρεπίζω ἐγώ εἰς ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα καί λέγω · γίγνομαι ἑτοῖμος καί γρηγορέω , ὅτι ὅς οὐ οἶδα ὥρα ἔρχομαι . κατά γάρ ὁ μακάριος Παῦλος , ὁ πᾶς ἐγώ παρίστημι δεῖ ἔμπροσθεν ὁ βῆμα ὁ Χριστός , ἵνα κομίζω ἕκαστος , πρός ὁ διά ὁ σῶμα πράσσω , εἴτε ἀγαθός , εἴτε φαῦλος .