athanasius-theology.de-incarnatione-verbi 3
ταῦτα μὲν οὗτοι μυθολογοῦσιν . ἡ δὲ ἔνθεος διδασκαλία καὶ ἡ κατὰ Χριστὸν πίστις τὴν μὲν τούτων ματαιολογίαν ὡς ἀθεότητα διαβάλλει . οὔτε γὰρ αὐτομάτως , διὰ τὸ μὴ ἀπρονόητα εἶναι , οὔτε ἐκ προϋποκειμένης ὕλης , διὰ τὸ μὴ ἀσθενῆ εἶναι τὸν θεόν · ἀλλ’ ἐξ οὐκ ὄντων καὶ μηδαμῆ μηδαμῶς ὑπάρχοντα τὰ ὅλα εἰς τὸ εἶναι πεποιηκέναι τὸν θεὸν διὰ τοῦ λόγου οἶδεν , ᾗ φησὶ διὰ μὲν Μωϋσέως · ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν · διὰ δὲ τῆς ὠφελιμωτάτης βίβλου τοῦ Ποιμένος · πρῶτον πάντων πίστευσον , ὅτι εἷς ἐστὶν ὁ θεός , ὁ τὰ πάντα κτίσας καὶ καταρτίσας , καὶ ποιήσας ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι . ὅπερ καὶ ὁ Παῦλος σημαίνων φησί · πίστει νοοῦμεν κατηρτίσθαι τοὺς αἰῶνας ῥήματι θεοῦ , εἰς τὸ μὴ ἐκ φαινομένων τὰ βλεπόμενα γεγονέναι . ὁ θεὸς γὰρ ἀγαθός ἐστι , μᾶλλον δὲ πηγὴ τῆς ἀγαθότητος ὑπάρχει · ἀγαθῷ δὲ περὶ οὐδενὸς ἂν γένοιτο φθόνος · ὅθεν οὐδενὶ τοῦ εἶναι φθονήσας , ἐξ οὐκ ὄντων τὰ πάντα πεποίηκε διὰ τοῦ ἰδίου λόγου τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ · ἐν οἷς πρὸ πάντων τῶν ἐπὶ γῆς τὸ ἀνθρώπων γένος ἐλεήσας , καὶ θεωρήσας ὡς οὐχ ἱκανὸν εἴη κατὰ τὸν τῆς ἰδίας γενέσεως λόγον διαμένειν ἀεί , πλέον τι χαριζόμενος αὐτοῖς , οὐχ ἁπλῶς , ὥσπερ πάντα τὰ ἐπὶ γῆς ἄλογα ζῷα , ἔκτισε τοὺς ἀνθρώπους , ἀλλὰ κατὰ τὴν ἑαυτοῦ εἰκόνα ἐποίησεν αὐτούς , μεταδοὺς αὐτοῖς καὶ τῆς τοῦ ἰδίου λόγου δυνάμεως , ἵνα ὥσπερ σκιάς τινας ἔχοντες τοῦ λόγου καὶ γενόμενοι λογικοὶ διαμένειν ἐν μακαριότητι δυνηθῶσι , ζῶντες τὸν ἀληθινὸν καὶ ὄντως τῶν ἁγίων ἐν παραδείσῳ βίον . εἰδὼς δὲ πάλιν τὴν ἀνθρώπων εἰς ἀμφότερα νεύειν δυναμένην προαίρεσιν , προλαβὼν ἠσφαλίσατο νόμῳ καὶ τόπῳ τὴν δοθεῖσαν αὐτοῖς χάριν . εἰς τὸν ἑαυτοῦ γὰρ παράδεισον αὐτοὺς εἰσαγαγών , ἔδωκεν αὐτοῖς νόμον · ἵνα εἰ μὲν φυλάξαιεν τὴν χάριν καὶ μένοιεν καλοί , ἔχωσι τὴν ἐν παραδείσῳ ἄλυπον καὶ ἀνώδυνον καὶ ἀμέριμνον ζωήν , πρὸς τῷ καὶ τῆς ἐν οὐρανοῖς ἀφθαρσίας αὐτοὺς τὴν ἐπαγγελίαν ἔχειν · εἰ δὲ παραβαῖεν καὶ στραφέντες γένοιντο φαῦλοι , γινώσκοιεν ἑαυτοὺς τὴν ἐν θανάτῳ κατὰ φύσιν φθορὰν ὑπομένειν , καὶ μηκέτι μὲν ἐν παραδείσῳ ζῆν , ἔξω δὲ τούτου λοιπὸν ἀποθνῄσκοντας μένειν ἐν τῷ θανάτῳ καὶ ἐν τῇ φθορᾷ . τοῦτο δὲ καὶ ἡ θεία γραφὴ προσημαίνει λέγουσα ἐκ προσώπου τοῦ θεοῦ · ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ · ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρὸν οὐ φάγησθε ἀπ’ αὐτοῦ · ᾗ δ’ ἂν ἡμέρᾳ φάγησθε , θανάτῳ ἀποθανεῖσθε . τὸ δὲ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε , τί ἂν ἄλλο εἴη ἢ τὸ μὴ μόνον ἀποθνῄσκειν , ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ τοῦ θανάτου φθορᾷ διαμένειν ;
Lemmas: οὗτος μέν οὗτος μυθολογέω . ὁ δέ ἔνθεος διδασκαλία καί ὁ κατά Χριστός πίστις ὁ μέν οὗτος ματαιολογία ὡς ἀθεότης διαβάλλω . οὔτε γάρ αὐτόματος , διά ὁ μή ἀπρονόητος εἰμί , οὔτε ἐκ προυπόκειμαι ὕλη , διά ὁ μή ἀσθενής εἰμί ὁ θεός · ἀλλά ἐκ οὐ εἰμί καί μηδαμῆ μηδαμῶς ὑπάρχω ὁ ὅλος εἰς ὁ εἰμί ποιέω ὁ θεός διά ὁ λόγος οἶδα , ὅς φημί διά μέν Μωϋσῆς · ἐν ἀρχή ποιέω ὁ θεός ὁ οὐρανός καί ὁ γῆ · διά δέ ὁ ὠφέλιμος Βίβλος ὁ Ποιμήν · πρῶτος πᾶς πιστεύω , ὅτι εἷς εἰμί ὁ θεός , ὁ ὁ πᾶς κτίζω καί καταρτίζω , καί ποιέω ἐκ ὁ μή εἰμί εἰς ὁ εἰμί . ὅσπερ καί ὁ Παῦλος σημαίνω φημί · πίστις νοέω καταρτίζω ὁ αἰών ῥῆμα θεός , εἰς ὁ μή ἐκ φαίνω ὁ βλέπω γίγνομαι . ὁ θεός γάρ ἀγαθός εἰμί , μᾶλλον δέ πηγή ὁ ἀγαθότης ὑπάρχω · ἀγαθός δέ περί οὐδείς εἄν γίγνομαι φθόνος · ὅθεν οὐδείς ὁ εἰμί φθονέω , ἐκ οὐ εἰμί ὁ πᾶς ποιέω διά ὁ ἴδιος λόγος ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός · ἐν ὅς πρό πᾶς ὁ ἐπί γῆ ὁ ἄνθρωπος γένος ἐλεέω , καί θεωρέω ὡς οὐ ἱκανός εἰμί κατά ὁ ὁ ἴδιος γένεσις λόγος διαμένω ἀεί , πλέω τίς χαρίζομαι αὐτός , οὐ ἁπλόος , ὥσπερ πᾶς ὁ ἐπί γῆ ἄλογος ζῷον , κτίζω ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά κατά ὁ ἑαυτοῦ εἰκών ποιέω αὐτός , μεταδίδωμι αὐτός καί ὁ ὁ ἴδιος λόγος δύναμις , ἵνα ὥσπερ σκιά τις ἔχω ὁ λόγος καί γίγνομαι λογικός διαμένω ἐν μακαριότης δύναμαι , ζῶ ὁ ἀληθινός καί εἰμί ὁ ἅγιος ἐν παράδεισος βίος . εἰδοί δέ πάλιν ὁ ἄνθρωπος εἰς ἀμφότερος νεύω δύναμαι προαίρεσις , προλαμβάνω ἀσφαλίζω νόμος καί τόπος ὁ δίδωμι αὐτός χάρις . εἰς ὁ ἑαυτοῦ γάρ παράδεισος αὐτός εἰσάγω , δίδωμι αὐτός νόμος · ἵνα εἰμί μέν φυλάσσω ὁ χάρις καί μένω καλός , ἔχω ὁ ἐν παράδεισος ἄλυπος καί ἀνώδυνος καί ἀμέριμνος ζωή , πρός ὁ καί ὁ ἐν οὐρανός ἀφθαρσία αὐτός ὁ ἐπαγγελία ἔχω · εἰμί δέ παραβαίνω καί στρέφω γίγνομαι φαῦλος , γιγνώσκω ἑαυτοῦ ὁ ἐν θάνατος κατά φύσις φθορά ὑπομένω , καί μηκέτι μέν ἐν παράδεισος ζῶ , ἔξω δέ οὗτος λοιπός ἀποθνήσκω μένω ἐν ὁ θάνατος καί ἐν ὁ φθορά . οὗτος δέ καί ὁ θεῖος γραφή προσημαίνω λέγω ἐκ πρόσωπον ὁ θεός · ἀπό πᾶς ξύλον ὁ ἐν ὁ παράδεισος βρῶσις ἐσθίω · ἀπό δέ ὁ ξύλον ὁ γιγνώσκω καλός καί πονηρός οὖον ἐσθίω ἀπό αὐτός · ὅς δέ εἄν ἡμέρα ἐσθίω , θάνατος ἀποθνῄσκω . ὁ δέ θάνατος ἀποθνῄσκω , τίς εἄν ἄλλος εἰμί ἢ ὁ μή μόνος ἀποθνῄσκω , ἀλλά καί ἐν ὁ ὁ θάνατος φθορά διαμένω ;