athanasius-theology.de-incarnatione-verbi 26
Πρέπων οὖν ἄρα καὶ ἁρμόζων ὁ ἐν τῷ σταυρῷ γέγονε θάνατος ὑπὲρ ἡμῶν · καὶ ἡ αἰτία τούτου εὔλογος ἐφάνη κατὰ πάντα , καὶ δικαίους ἔχει τοὺς λογισμούς , ὅτι μὴ ἄλλως , ἀλλὰ διὰ τοῦ σταυροῦ ἔδει γενέσθαι τὴν σωτηρίαν τῶν πάντων . καὶ γὰρ οὐδ’ οὕτως ἀφανῆ ἑαυτὸν οὐδὲ ἐν τῷ σταυρῷ ἀφῆκεν · ἀλλὰ κατὰ περιττὸν τὴν μὲν κτίσιν ἐποίει μαρτυρεῖν τὴν τοῦ ἑαυτῆς δημιουργοῦ παρουσίαν , τὸν δὲ ἑαυτοῦ ναὸν τὸ σῶμα οὐκ ἐπὶ πολὺ μένειν ἀνασχόμενος , ἀλλὰ μόνον δείξας νεκρὸν τῇ τοῦ θανάτου πρὸς αὐτὸ συμπλοκῇ , τριταῖον εὐθέως ἀνέστησε , τρόπαια καὶ νίκας κατὰ τοῦ θανάτου φέρων τὴν ἐν τῷ σώματι γενομένην ἀφθαρσίαν καὶ ἀπάθειαν . ἠδύνατο μὲν γὰρ καὶ παρ’ αὐτὰ τοῦ θανάτου τὸ σῶμα διεγεῖραι καὶ πάλιν δεῖξαι ζῶν · ἀλλὰ καὶ τοῦτο καλῶς προϊδὼν ὁ σωτὴρ οὐ πεποίηκεν . εἶπε γὰρ ἄν τις μηδόλως αὐτὸ τεθνηκέναι , ἢ μηδὲ τέλεον αὐτοῦ τὸν θάνατον ἐψαυκέναι , εἰ παρ’ αὐτὰ τὴν ἀνάστασιν ἦν ἐπιδείξας . τάχα δὲ καὶ ἐν ἴσῳ τοῦ διαστήματος ὄντος τοῦ τε θανάτου καὶ τῆς ἀναστάσεως , ἄδηλον ἐγίνετο τὸ περὶ τῆς ἀφθαρσίας κλέος . ὅθεν , ἵνα δειχθῇ νεκρὸν τὸ σῶμα , καὶ μίαν ὑπέμεινε μέσην ὁ λόγος , καὶ τριταῖον τοῦτο πᾶσιν ἔδειξεν ἄφθαρτον . ἕνεκα μὲν οὖν τοῦ δειχθῆναι τὸν θάνατον ἐν τῷ σώματι , τριταῖον ἀνέστησε τοῦτο . ἵνα δὲ μὴ ἐπὶ πολὺ διαμεῖναν καὶ φθαρὲν τέλεον ὕστερον ἀναστήσας ἀπιστηθῇ ὡς οὐκ αὐτὸ ἀλλ’ ἕτερον σῶμα φέρων · ἔμελλε γὰρ ἄν τις καὶ διὰ τὸν χρόνον ἀπιστεῖν τῷ φαινομένῳ , καὶ ἐπιλανθάνεσθαι τῶν γενομένων · διὰ τοῦτο οὐ πλείω τῶν τριῶν ἡμερῶν ἠνέσχετο , οὐδὲ ἐπὶ πολὺ τοὺς ἀκούσαντας αὐτοῦ περὶ τῆς ἀναστάσεως παρείλκυσεν · ἀλλ’ ἔτι τῶν ἀκοῶν αὐτῶν ἔναυλον ἐχόντων τὸν λόγον , καὶ ἔτι τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν ἐκδεχομένων , καὶ τῆς διανοίας αὐτῶν ἠρτημένης , καὶ ζώντων ἐπὶ γῆς ἔτι καὶ ἐπὶ τόπων ὄντων τῶν θανατωσάντων , καὶ μαρτύρων τοῦ θανάτου τοῦ κυριακοῦ σώματος , αὐτὸς ὁ τοῦ θεοῦ υἱὸς ἐν τριταίῳ διαστήματι τὸ γενόμενον νεκρὸν σῶμα ἔδειξεν ἀθάνατον καὶ ἄφθαρτον · καὶ ἀνεδείχθη πᾶσιν , ὅτι οὐκ ἀσθενείᾳ φύσεως τοῦ ἐνοικοῦντος λόγου τέθνηκε τὸ σῶμα , ἀλλ’ ἐπὶ τῷ τὸν θάνατον ἐξαφανισθῆναι ἐν αὐτῷ τῇ δυνάμει τοῦ σωτῆρος .
Lemmas: Πρέπων οὖν ἄρα καί ἁρμόζω ὁ ἐν ὁ σταυρός γίγνομαι θάνατος ὑπέρ ἐγώ · καί ὁ αἰτία οὗτος Εὔλογος φαίνω κατά πᾶς , καί Δίκαιος ἔχω ὁ λογισμός , ὅτι μή ἄλλως , ἀλλά διά ὁ σταυρός ἐσθίω γίγνομαι ὁ σωτηρία ὁ πᾶς . καί γάρ οὐδέ οὕτως ἀφανής ἑαυτοῦ οὐδέ ἐν ὁ σταυρός ἀφίημι · ἀλλά κατά περισσός ὁ μέν κτίσις ποιέω μαρτυρέω ὁ ὁ ἑαυτοῦ δημιουργός παρουσία , ὁ δέ ἑαυτοῦ ναός ὁ σῶμα οὐ ἐπί πολύς μένω ἀνέχω , ἀλλά μόνος δείκνυμι νεκρός ὁ ὁ θάνατος πρός αὐτός συμπλοκή , τριταῖος εὐθύς ἀνίστημι , τρόπαιον καί Νίκη κατά ὁ θάνατος φέρω ὁ ἐν ὁ σῶμα γίγνομαι ἀφθαρσία καί ἀπάθεια . δύναμαι μέν γάρ καί παρά αὐτός ὁ θάνατος ὁ σῶμα διεγείρω καί πάλιν δείκνυμι ζῶ · ἀλλά καί οὗτος καλῶς προεῖδον ὁ σωτήρ οὖον ποιέω . εἶπον γάρ ἄν τις μηδόλως αὐτός θνῄσκω , ἢ μηδέ τελέω αὐτός ὁ θάνατος ψαύω , εἰμί παρά αὐτός ὁ ἀνάστασις εἰμί ἐπιδείκνυμι . τάχα δέ καί ἐν ἴσος ὁ διάστημα εἰμί ὁ τε θάνατος καί ὁ ἀνάστασις , ἄδηλος γίγνομαι ὁ περί ὁ ἀφθαρσία κλέος . ὅθεν , ἵνα δείκνυμι νεκρός ὁ σῶμα , καί εἷς ὑπομένω μέσος ὁ λόγος , καί τριταῖος οὗτος πᾶς δείκνυμι ἄφθαρτος . ἕνεκα μέν οὖν ὁ δείκνυμι ὁ θάνατος ἐν ὁ σῶμα , τριταῖος ἀνίστημι οὗτος . ἵνα δέ μή ἐπί πολύς διαμένω καί φθείρω τελέω ὕστερος ἀνίστημι ἀπιστέω ὡς οὐ αὐτός ἀλλά ἕτερος σῶμα φέρω · μέλλω γάρ ἄν τις καί διά ὁ χρόνος ἀπιστέω ὁ φαίνω , καί ἐπιλανθάνομαι ὁ γίγνομαι · διά οὗτος οὖον πλείων ὁ τρεῖς ἡμέρα ἀνέχω , οὐδέ ἐπί πολύς ὁ ἀκούω αὐτός περί ὁ ἀνάστασις παρέλκω · ἀλλά ἔτι ὁ ἀκοή αὐτός ἔναυλον ἔχω ὁ λόγος , καί ἔτι ὁ ὀφθαλμός αὐτός ἐκδέχομαι , καί ὁ διάνοια αὐτός ἀρτάω , καί ζῶ ἐπί γῆ ἔτι καί ἐπί τόπος εἰμί ὁ θανατόω , καί μάρτυς ὁ θάνατος ὁ κυριακός σῶμα , αὐτός ὁ ὁ θεός υἱός ἐν τριταῖος διάστημα ὁ γίγνομαι νεκρός σῶμα δείκνυμι ἀθάνατος καί ἄφθαρτος · καί ἀναδείκνυμι πᾶς , ὅτι οὐ ἀσθένεια φύσις ὁ ἐνοικέω λόγος θνῄσκω ὁ σῶμα , ἀλλά ἐπί ὁ ὁ θάνατος ἐξαφανίζω ἐν αὐτός ὁ δύναμις ὁ σωτήρ .