athanasius-theology.de-incarnatione-contra-apollinarium-libri-ii-sp pg026_0581.2
20 . Ἀλλὰ πάλιν λέγετε · Ἥμεῖς Θεὸν λέγομεν τὸν ἐκ Μαρίας . Πῶς τοίνυν λέγετε , ὡς Μαρκίων ( 79 ) , Θεὸν ἐπιδημῆσαντα , καὶ Θεὸν ἀθιγῶς προσελθόντα , φύσιν ἔχοντα ἀνεπίδεκτον σαρκὸς ἀνθρωπίνης ; Ἡ πῶς λέγετε Θεόν , ὡς Παῦλος ὁ Σαμοσατεύς ; τοῦτο γὰρ τῆς ἐκείνου ἀσεβείας τὸ πρόσχημα ( 80 ) , Θεὸν ὁμολογεῖν τὸν ἐκ Μαρίας , πρὸ αἰώνων μὲν προορισθέντα , ἐκ δὲ Μαρίας τὴν ὑπάρξεως ἐσχηκότα . Λόγον δὲ ἐνεργὴν ἐξ οὐρανοῦ καὶ σοφίαν ἐν αὐτῷ ὁμολογεῖ , πλεῖον παρ' ὑμᾶς , χαριζόμενος κατὰ τὴν ἑαυτοῦ ἀσεβείαν · ὡσπερ ὑμεῖς λέγετε νοῦν ἐπουράνιον ἐν σώματι ἐμψύχῳ . Οὔτε δὲ σῶμα ἐμψυχον ἤδη ἄνθρωπος τέλειος ( 81 ) , οὔτε νοῦς ἐπουράνιος ἤδη Θεός . Σῶμα γὰρ ἐμψυχον λέγεται , ἐφ' ᾧ ἐνυποστάτως τὸ τῆς ψυχῆς φέρεται ὄνομα . Σῶμα δὲ ἀνθρώπου σῶμα λέγεται , καὶ οὐ ψυχή · καὶ ψυχὴ ἀνθρώπου λέγεται , καὶ οὐ σῶμα , ἕτερον πρὸς ἕτερον ἔν , τοῦτέστι ( 82 ) πνεῦμα πρὸς σῶμα . Τίς δέ , φησιν , ἔγνω νοῦν Κυρίου ; Νοῦς Κυρίου οὐπω Κύριος , ἀλλὰ Κυρίου θέλησις , ἡ βουλή , ἡ ἐνέργεια πρὸς τι . Πῶς οὖν ταῦτα λαλεῖν ( 83 ) ἐπινοεῖτε , πλαστοῖς λόγοις καπηλεύοντες τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ ; Ἄλλ' ἢ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία οὔτε οὕτω παρελήφθεν , οὔτε οὕτω παρέδωκεν ( 84 ) · ἀλλὰ , καθὼς γέγραπται , τὸν Θεὸν καὶ Λόγον , τὸν ὄντα πρὸς τὸν Θεὸν πρὸ αἰώνων , ἐπὶ συντελείᾳ τῶν αἰώνων ἐπιδημῆσαντα , καὶ ἐξ ἁγίας Παρθένου , καὶ ἐκ Πνεύματος ἁγίου γεννηθέντα Υἱὸν ἀνθρώπου , ὡς γέγραπται · Ἓως οὐ ἔτεκε τὸν Υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον · ἵνα γένηται πρωτότοκος ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς , αὐτὸς ὡν Θεὸς ἀληθινός · ἵνα καὶ πάθῃ ὑπὲρ ἡμῶν , ὡς ἄνθρωπος , καὶ λυτρώσεται ἡμᾶς ἐκ πάθους καὶ θανάτου , ὡς Θεός . Μάτην οὖν φαντάζεσθε , τοῦ φρονούντος καὶ ἄγοντος τὴν σάρκα ἐν ἑαυτῷ δύνασθαι ( 85 ) τὴν καινότητα κατεργάζεσθαι , οἴεσθαι διὰ μιμήσεως οἱ νοοῦντες , ὅτι μίμησις , προαγούσης πραγματείας γίνεται μίμησις · ἐπεὶ οὐκ ἂν λέγοιτο μίμησις . Ἐν δὲ Χριστῷ , σαρκὸς μόνης καινότητα ὁμολογοῦντες , πλανώμενοι βλασφημεῖτε . Εἰ γὰρ τοῦ ἄγοντος ( 86 ) τὴν σάρκα δύνασθαι
Lemmas: 20 . ἀλλά πάλιν λέγω · ἡμεῖς θεός λέγω ὁ ἐκ Μαρία . Πῶς τοίνυν λέγω , ὡς Μαρκίων ( 79 ) , θεός ἐπιδημέω , καί θεός ἀθιγῶς προσέρχομαι , φύσις ἔχω ἀνεπίδεκτος σάρξ ἀνθρώπινος ; ὁ πῶς λέγω Θεός , ὡς Παῦλος ὁ Σαμοσατεύς ; οὗτος γάρ ὁ ἐκεῖνος ἀσέβεια ὁ πρόσχημα ( 80 ) , θεός ὁμολογέω ὁ ἐκ Μαρία , πρό αἰών μέν προορίζω , ἐκ δέ Μαρία ὁ ὕπαρξις ἔχω . Λόγος δέ ἐνεργός ἐκ οὐρανός καί σοφία ἐν αὐτός ὁμολογέω , πλείων παρά σύ , χαρίζομαι κατά ὁ ἑαυτοῦ ἀσέβεια · ὡς σύ λέγω νόος ἐπουράνιος ἐν σῶμα ἔμψυχος . οὔτε δέ σῶμα ἐμψύχω ἤδη ἄνθρωπος τέλειος ( 81 ) , οὔτε νόος ἐπουράνιος ἤδη Θεός . σῶμα γάρ ἐμψύχω λέγω , ἐπί ὅς ἐνυπόστατος ὁ ὁ Ψυχή φέρω ὄνομα . σῶμα δέ ἄνθρωπος σῶμα λέγω , καί οὖον ψυχή · καί ψυχή ἄνθρωπος λέγω , καί οὖον σῶμα , ἕτερος πρός ἕτερος ἐν , τουτέστι ( 82 ) πνεῦμα πρός σῶμα . Τῖς δέ , φημί , γιγνώσκω νόος κύριος ; Νοῦς κύριος οὔπω Κύριος , ἀλλά κύριος θέλησις , ὁ βουλή , ὁ ἐνέργεια πρός τίς . Πῶς οὖν οὗτος λαλέω ( 83 ) ἐπινοέω , πλαστός λόγος καπηλεύω ὁ Λόγος ὁ Θεός ; ἄλλος ἢ ὁ Θεός ἐκκλησία οὔτε οὗτος παραλαμβάνω , οὔτε οὗτος παραδίδωμι ( 84 ) · ἀλλά , καθώς γράφω , ὁ θεός καί Λόγος , ὁ εἰμί πρός ὁ θεός πρό αἰών , ἐπί συντέλεια ὁ αἰών ἐπιδημέω , καί ἐκ ἅγιος παρθένος , καί ἐκ πνεῦμα ἅγιος γεννάω υἱός ἄνθρωπος , ὡς γράφω · Ἕως οὖον τίκτω ὁ υἱός αὐτός ὁ πρωτότοκος · ἵνα γίγνομαι πρωτότοκος ἐν πολύς ἀδελφός , αὐτός ὡς θεός ἀληθινός · ἵνα καί πάσχω ὑπέρ ἐγώ , ὡς ἄνθρωπος , καί λυτρόω ἐγώ ἐκ πάθος καί θάνατος , ὡς Θεός . Μάτος οὖν φαντάζω , ὁ φρονέω καί ἄγω ὁ σάρξ ἐν ἑαυτοῦ δύναμαι ( 85 ) ὁ καινότης κατεργάζομαι , οἴομαι διά μίμησις ὁ νοέω , ὅτι μίμησις , προάγω πραγματεία γίγνομαι μίμησις · ἐπεί οὐ εἄν λέγω μίμησις . ἐν δέ Χριστός , σάρξ μόνος καινότης ὁμολογέω , πλανάω βλασφημέω . εἰμί γάρ ὁ ἄγω ( 86 ) ὁ σάρξ δύναμαι