athanasius-theology.de-azymis-sp 2
Διὰ τοῦτο δὲ καὶ τὴν ἀρχὴν , τουτέστι τὴν κυριακὴν ἐδήλωσεν , ἵνα τὸ τέλος τῆς παρελθούσης γινώσκῃς . Ὁ γοῦν ἀπόστολος περὶ τῆς προτέρας γράφων φησίν · Ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου , ἐξαπέστειλεν ὁ θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ · καὶ πάλιν · Ἐπὶ συντελείᾳ τῶν αἰώνων . Οὐκοῦν ἡ μὲν πρώτη πεπλήρωται καὶ τετελείωται , οὐκ ἄλλοτε ἢ ὡς οἱ προφῆται ἔλεγον · Ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου . Τέλος δὲ ἐχουσῶν τῶν πρώτων ἡμερῶν , ἄλλαι γίνονται , ὡς ὁ Ἱερεμίας φησίν · Ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται , λέγει Κύριος . Τέλος δὲ ἐχούσης τῆς πρώτης , ἀκολούθως ἑτέρας ἀρχὴ γέγονε · διὰ τοῦτο μετὰ τὸ σάββατον ἀνέστη ὁ κύριος · οὐ γὰρ προηγουμένως εἵνεκεν τοῦ ἀργεῖν τοὺς ἀνθρώπους ἐδίδου τὸ σάββατον ὁ θεὸς ὁ λέγων · Ὁδοὶ ἀεργῶν ἐστρωμέναι ἀκάνθαις , καὶ ὁ προστάττων ἐν τοῖς · Καὶ τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων προσάξετε δύο ἀμνοὺς ἐνιαυσίους ἀμώμους , καὶ δύο δέκατα σεμιδάλεως ἀναπεποιημένης ἐν ἐλαίῳ εἰς θυσίαν καὶ σπονδὴν , καὶ ὁλοκαύτωμα σαββάτων ἐν τοῖς σαββάτοις ἐπὶ τῆς ὁλοκαυτώσεως τῆς διὰ παντός . Καὶ πάλιν πρὸ ὀλίγων λέγει ἐν τοῖς ἀνωτέρω · Καὶ ἐπιθήσετε ἐπὶ τὸ θῦμα λίβανον καθαρὸν καὶ ἅλας , καὶ ἔσονται εἰς ἄρτους εἰς ἀνάμνησιν , προκείμενα τῷ κυρίῳ . Τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων προτεθήσεται ἔναντι κυρίου διαπαντὸς ἐνώπιον τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ , διαθήκην αἰώνιον . Εἰ γὰρ ἔμελλεν αὐτῷ περὶ ἀργίας , οὐκ ἂν προτιθέναι , καὶ προσάγειν , καὶ σφάζειν , ἐκέλευε τοὺς Λευΐτας . Εἰ γὰρ ἡ ἀργία ἁγιάζει , δηλονότι ἡ ἐργασία μολύνει · ἀλλ’ οἱ Λευῖται ἐργαζόμενοι οὐ μολύνονται · οὐκ ἄρα ἡ ἀργία καθαρίζει . Ἢ διὰ τί μόνοι οἱ Λευῗται τοῦ ἁγιασμοῦ στερίσκονται , προσάγοντες , καὶ σφάζοντες , καὶ προτιθέντες ἐν τῷ σαββάτῳ ; Τοσούτῳ γὰρ ἀπέχονται τοῦ πλημμελεῖν , ὅσῳ καὶ ἱλάσκονται , ὑπὲρ τῶν προσφερόντων .
Lemmas: Ζεύς οὗτος δέ καί ὁ ἀρχή , τουτέστι ὁ κυριακός δηλόω , ἵνα ὁ τέλος ὁ παρέρχομαι γιγνώσκω . ὁ γοῦν ἀπόστολος περί ὁ πρότερος γράφω φημί · Ὅτε δέ ἔρχομαι ὁ πλήρωμα ὁ χρόνος , ἐξαποστέλλω ὁ θεός ὁ υἱός αὐτός · καί πάλιν · ἐπί συντέλεια ὁ αἰών . οὐκοῦν ὁ μέν πρῶτος πληρόω καί τελειόω , οὐ ἄλλοτε ἢ ὡς ὁ προφήτης λέγω · ἐν ὁ ἔσχατος ἡμέρα ἐκχέω ἀπό ὁ πνεῦμα ἐγώ . Τέλος δέ ἔχω ὁ πρῶτος ἡμέρα , ἄλλος γίγνομαι , ὡς ὁ Ἱερεμίας φημί · ἰδέ ἡμέρα ἔρχομαι , λέγω κύριος . Τέλος δέ ἔχω ὁ πρῶτος , ἀκόλουθος ἕτερος ἀρχή γίγνομαι · διά οὗτος μετά ὁ σάββατον ανέστη ὁ κύριος · οὐ γάρ προηγουμένως ἕνεκα ὁ ἀργέω ὁ ἄνθρωπος δίδωμι ὁ σάββατον ὁ θεός ὁ λέγω · ὁδός ἀεργός στόρεννυμι ἄκανθα , καί ὁ προστάσσω ἐν ὁ · καί ὁ ἡμέρα ὁ σάββατον προσάσσω δύο ἀμνός ἐνιαύσιος ἄμωμος , καί δύο δέκατος σεμίδαλις ἀναποιέω ἐν ἔλαιον εἰς θυσία καί σπονδή , καί ὁλοκαύτωμα σάββατον ἐν ὁ σάββατον ἐπί ὁ ὁλοκαύτωσις ὁ διά πᾶς . καί πάλιν πρό ὀλίγος λέγω ἐν ὁ ἄνω · καί ἐπιτίθημι ἐπί ὁ θῦμα λίβανος καθαρός καί ἅλας , καί εἰμί εἰς ἄρτος εἰς ἀνάμνησις , πρόκειμαι ὁ κύριος . Τά ἡμέρα Τοί σάββατον προτίθημι ἔναντι κύριος διαπαντός ἐνώπιον ὁ υἱός Ἰσραήλ , διαθήκη αἰώνιος . εἰμί γάρ μέλλω αὐτός περί ἀργία , οὐ ἄν προτίθημι , καί προσάγω , καί σφάζω , κελεύω ὁ Λευΐτης . εἰμί γάρ ὁ ἀργία ἁγιάζω , δηλονότι ὁ ἐργασία μολύνω · ἀλλά ὁ Λευίτης ἐργάζομαι οὐ μολύνω · οὐ ἄρα ὁ ἀργία καθαρίζω . ἤ διά τίς μόνος ὁ Λευΐτης ὁ ἁγιασμός στερίσκω , προσάγω , καί σφάζω , καί προστίθημι ἐν ὁ σάββατον ; τοσοῦτος γάρ ἀπέχω ὁ πλημμελέω , ὅσος καί ἱλάσκομαι , ὑπέρ ὁ προσφέρω .