aspasius.in-ethica-nichomachea-commentaria 5
* * * * * * * * * * * * * * * * * * καὶ τὴν τῶν ἐπιθυμιῶν · καὶ δείκνυσιν ὅτι αἰσχίων <ἡ> τῶν τοῦ θυμοῦ μετά προσθέσεως . τὸν μὲν γὰρ θυμόν φησιν ἐκούειν πὼς τοῦ λόγου , παρακούειν δέ , ὡς τοὺς ταχεῖς τῶν διακόνων , οἳ διὰ τὸ τάχος παρακούουσι τῶν δεσποτῶν , καὶ τοὺς κύνας , οἳ ὑλακτοῦσιν , ἐπειδάν τις ψοφήσῃ . οὕτως γὰρ καὶ ὁ θυμός , ταχὺς ὢν φύσει καὶ θερμότατος ὡς εἰπεῖν διὰ τὸ θερμότατον εἶναι μέρος τοῦ σώματος , τῷ παρακοῦσαι τοῦ λόγου ἄλλο τι λέγοντος ὥσπερ προστάγματος [ ὃ ] ἀκούσας ὁρμᾷ . ὁ μὲν γὰρ λόγος ἢ ἡ φαντασία ὅτι ὕβρις ἐστίν , ἢ ὀλιγωρία γέγονεν ἐκ τοῦ δεῖνος · οὐδαμοῦ δὲ εἰπόντος τοῦ λόγου οὐδὲ τῆς φαντασίας γενομένης , ὅτι δεῖ τιμωρήσασθαι αὐτὸν , ὁ θυμὸς ὥσπερ προσταχθεὶς τιμωρήσασθαι , ᾄττει ἐπὶ τοῦτο . συλλογίζεται μὲν οὐδέν ( λογικῶν γὰρ τὸ συλλογίζεσθαι ) , ὅμοιον δέ τι πάσχει τῷ ὅτι δεῖ τούτῳ πολεμεῖν . ὁ μὲν γὰρ λόγος , ὡς εἴρηται , μόνον φησίν , ὁ δεῖνα ὕβρισεν · ὁ δὲ θυμός , ὥσπερ καὶ τῆς καθόλου προτάσεως κειμένης , ὅτι δεῖ πολεμεῖν τοῖς ὑβρίσασι , καὶ τοῦ συμπεράσματος ῾ τούτῳ ἄρα πολεμητέον᾿ , χαλεπαίνει εὐθέως καὶ ὁρμᾷ . ὁ μὲν οὖν θυμὸς τοιοῦτος · ἡ δὲ ἐπιθυμία , ἐὰν μόνον εἴπῃ ὁ λόγος , ὅτι ἡδύ , ἢ ἡ αἴσθησις , ὁρμᾶ πρὸς τὴν ἀπόλαυσιν . ταῦτα δὲ λέγων δόξει μηδὲν χείρονα ποιεῖν τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ θυμοῦ · καὶ γὰρ αὕτη δόξει τῷ λόγῳ ποτὲ ἀκολουθεῖν παρακούουσα . ὁ μὲν γὰρ λόγος λέγει ὅτι ἡδύ , ἡ δὲ ὡς προστάττοντος ἀκολουθεῖν ἕπεται . ἢ οὐχ οὕτως ἔχει ; ἀλλ’ ὁ μὲν θυμὸς τῷ ὄντι κινεῖται ὑπὸ τοῦ λόγου κελευόμενος , ἡ δὲ ἐπιθυμία τὰ πολλὰ ἁμαρτάνει , φανεροῦ ὄντος ὅτι κωλύει ὁ λόγος . διό φησι τὸν μὲν θυμὸν ἀκολουθεῖν πὼς τῷ λόγῳ , τὴν δὲ ἐπιθυμίαν οὔ . αἰσχίων οὖν ἡ δι’ ἐπιθυμίαν ἀκρασία τῆς διὰ θυμόν · ὁ μὲν γὰρ τοῦ θυμοῦ ἀκρατὴς τοῦ λόγου πὼς ἡττᾶται , ὁ δὲ τῆς ἐπιθυμίας οὐ τοῦ λόγου ἡττᾶται ἀλλὰ τῆς ἐπιθυμίας . Ἄπορον δέ , πῶς ἀκρατὴς ἔσται θυμοῦ , εἰ τῷ λόγῳ πὼς ἀκολουθεῖ . δεῖ γὰρ τὸν ὁπωσοῦν ἀκρατῆ τῷ λόγῳ ἀπειθοῦντα τῷ πάθει ἐνδιδόναι . ἢ ἔνεστί τις λόγος ἐν τῷ ἀκρατεῖ τοῦ θυμοῦ , ὅτι οὐ χρῆι ἐπὶ πᾶσι θυμοῦσθαι οὐδὲ ἐφ’ οἷς μὴ δεῖ ; οὗτος δὲ ὁ λόγος ἔνεστι μὲν ἐν αὐτῶ , οὐκ ἐνεργεῖ δὲ τότε διὰ τὸ πάθος . μανία γάρ τι ὅμοιον ἐμποιεῖ ὁ θυμὸς μάλιστα , ἐπειδὴ καὶ ἄλλους λόγους ἀκούων παρακούει τοῦ λέγοντος , ὕβρισεν ὁ δεῖνα , ὃς οὐκ ἔστι μὲν ἐναντίος τῷ ἑτέρω λόγῳ · οὐ γὰρ κελεύει τιμωρεῖσθαι · ὁ δὲ θυμὸς ὡς τοῦτο κελεύσαντος ὁρμᾷ . Ἔτι δὲ εἰς ταὐτὸν ἐπιχειρῶν συγγνώμην φησὶν μᾶλλον ταῖς φυσικαῖς ὀρέξεσιν ἀκολουθεῖν ἢ ταῖς μὴ φυσικαῖς , καὶ ἐπὶ τοσοῦτον , ἐφ’ ὅσον φυσικαὶ καὶ κοιναί . ὁ δὲ θυμὸς καὶ ἡ χαλεπότης φυσικώτερον τῶν ὑπερβαλλουσῶν ἐπιθυμιῶν καὶ τῶν μὴ ἀναγκαίων · οὐκ ἀλόγως δὲ παρέλαβέ τὴν χαλεπότητα , ὑπερβολήν τινα οὖσαν θυμοῦ , ἀλλ’ ἵνα δείξῃ ταύτην φυσικωτέραν τῆς ὑπερβολῆς τῶν μὴ ἀναγκαίων ἐπιθυμιῶν . ὅτι δὲ φυσικώτερον καὶ ὁ τοιοῦτος θυμὸς τῆς τοιαύτης ἐπιθυμίας , προβιβάζει ἐκ τοῦ συγκαταβάλλεσθαι τοῖς σπέρμαι τὰς τῶν θυμῶν ὁμοιότητας · ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ γὰρ ἐκ θυμικῶν θυμικοί , ἐκ δ’ ἐπιθυμητικῶν οὐ πάντως ἐπιθυμητικοί . καὶ ὅμοιοι γίνονταί τινες ὥσπερ τὰ εἴδη οὕτως καὶ τοὺς θυμούς . παράδειγμα δὲ φέρει τὸν κρινόμενον ὑπὸ τοῦ πατρὸς ἐπὶ τῷ πλῆξαι αὐτόν · ῾ καὶ οὗτος᾿ , ἔφη , ῾ ὁ νῦν ἐμοῦ κατηγορῶν᾿ , δείξας τὸν πατέρα , ῾ ἔπληξε τὸν ἑαυτοῦ πατέρα᾿ , καὶ πάλιν δείξας τὸν υἱόν ῾ καὶ οὗτος᾿ ἔφη , ‘ἐμὲ πλήξει , ὅταν ἀνὴρ γένηται᾿ . μέμνηται δέ , ὅτι καὶ ἑλκόμενός τις ὑπὸ τοῦ υἱοῦ , ἐπειδὴ πρὸς ταῖς θύραις ἐγ.ένετο , παύεσθαι τὸν υἱὸν ἔλεγε · ‘καὶ γὰρ ἐγώ᾿ , ἔφη , ῾ μέχρις ἐνταῦθα εἵλκυσα τὸν πατέρα᾿ . Ἔτι ἀδικώτεροι , φησίν , οἱ ἐπιβουλότεροι · ὁ μὲν οὖν διὰ θυμὸν ποιῶν οὐκ ἐπίβουλος ἁπλοῦν γὰρ ὁ θυμός ) , ἡ δὲ ἐπιθυμία ἐπίβουλος . χρῆται δὲ ἐνδόξοις πίστεσι , παρατιθεὶς τὰ ὑπὸ τῶν ποιητῶν περὶ ἐπιθυμίας λεχθέντα . εἰ οὖν ἀδικωτέρα ἡ περὶ ἐπιθυμίαν ἀκρασία τῆς περὶ τὸν θυμόν , καὶ αἰσχίων ἂν εἴη , καὶ διὰ τοῦτο καὶ ἁπλῶς ἀκρασία καὶ κακία πὼς . οὐκ εἶπε , δὲ αὐτὴν ἀπλῶς ἀλλὰ πὼς κακίαν διὰ τὸ μὴ ὅλης εἶναι τῆς ψυχῆς , ἀλλὰ μέρους τινός , ὡς εἴρηται πολλάκις . ἔτι οὐδεὶς λυπούμενος ὑβρίζει , ὁ δὲ ὀργῇ ποιῶν . ὁ δὲ ὑβρίζων πᾶς μεθ’ ἡδονῆς . τοῦτο δὲ προσέθηκεν ἐπιρρωνὺς τὴν πρώἀκρασία τὴν πρότασιν .. πᾶς γὰρ ὁ ὑβρίζων μεθ’ ἡδονῆς ποιεῖ , μεῖά λύπης δὲ οὐδέ - ποτε · ἅμα δὲ καὶ εἰς τὸ εἶναι χείρω τὴν <δι᾿> ἐπιθυμίαν <τῆς ἀκρασίας φέρει . εἰ γὰρ ὁ μὲν διὰ θυμὸν ἀκρατευόμενος λυπούμενος ἀκρατεύεται , καὶ διὰ τοῦτο οὐχ ὑβρίζει , ὁ δὲ δι’ ἐπιθυμίαν ἀκρατευόμενος δι’ ἐπιθυμίαν ἡδόμενος τοῦτο ποιεῖ καὶ διὰ τοῦτο ὑβρίζειν δοκεῖ , χείρων ἂν εἴη καὶ πλείονος ὀργῆς ἄξιος · εἰ οὖν οἷς ὀργίζεσθαι μάλιστα δίκαιον ταῦτα ἀδικώτερα , ἀδικωτέρα ἄν εἴη ἡ δι’ ἐπιθυμίαν ἀκρασία τῆς διὰ θυμόν . ῾Ως μὲν τοίνυν αἰσχίων ἕως παιδιώδης ἐστίν . Ότι μὲν αἰσχίων ἡ περὶ ἐπιθυμίαν ἀκρασία τῆς περὶ θυμόν , εἴρηται καὶ ὅτι ἐστὶν ἡ ἐγκράτεια καὶ ἀκρασία περὶ ἐπιθυμίας καὶ ἡδονὰς σωματικάς . αὐτῶν δὲ τούτων τῶν σωματικῶν ἐπιθυμιῶν καὶ ἡδονῶν τὰς διαφορὰς ληπτέον . ὥσπερ γὰρ εἴρηται αἱ μέν εἰσιν ἀνθρώπιναι θρώπιναι καὶ ἡδοναὶ καὶ φύσι καὶ τῷ γένει · αὗται δέ εἰσιν αἱ ἀναγκαῖαι καὶ τῶν ἀναγκαίων εἰς τὸ ζῆν γενόμεναι . φησὶ δὲ αὐτὰς φυσικάς , κἂν τῷ μεγέθει ὦσι φυσικαί · αἱ γὰρ ὑπερβάλλουσαι τὸ δέον ὑπερβάλλουσι καὶ τοὺς τῆς φύσεως ὅρους · ἔνιαι δέ εἰσι τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ ἡδονῶν θηριώδεις διαθέσεις ἔχουσαι , αἱ δὲ διὰ πηρώσεις καὶ νοσήματα , αἷς χαίρουσιν οἱ πεπηρωμένοι , ὡς ἐλέγετο ἔμπροσθεν , κατὰ τὴν ψυχὴν ἢ κατὰ τὸ σῶμα καὶ οἱ νοσηματωδῶς διακείμενοι . τούτων δὲ περὶ μόνον τὰς πρώτας τῶν εἰρημένων σωφροσύνη καὶ ἀκολασία ἐστίν · περὶ γὰρ ἰὰς ἀνθρωπίνας , μετὰ προαιρέσεως δὲ ἑκατέρα . διόπερ τὰ θηρία οὔτε σώφρονα οὔτε ἀκόλαστα λέγομεν , διὰ τὸ μὴ ἔχειν αὐτὰ προαίρεσιν μηδὲ λογισμόν · κατὰ μεταφορὰν δὲ ἐνίοτε σώφρονα λέγομεν ὅλα τινὰ γένη ζῴων καὶ ἀκόλαστα , τὴν διαφορὰν ὁρῶντες , ἣν ἔχει πρὸς ἄλληλα γένη , οἷον ἔνια μὲν ἀκόλαστα λέγομεν διὰ τὸ ὀχευτικὰ εἶναι , ἔνια δὲ διὰ σιναμωρίαν καὶ τὸ παμφάγα εἶναι . κυρίως δὲ οὐδὲν τῶν θηρίων ἀκόλαστον ( οὐ γὰρ ἔχει λογισμόν ) , ἀλλ’ φησί , τῆς φύσεως , τουτέστιν ἔοικε τοῖς ἐξεστηκόσι τῆς φύσεως καὶ μαινομένοις τῶν ἀνθρώπων . ἔλαττον δὲ θηριότης κακίας τῷ ψεκτὴ εἶναι . ἡ μὲν γὰρ θηριότης μανίᾳ τινὶ ἔοικε , διὸ οὐ ψέγεται ὡς οὐκ οὖσα ἑκούσιος , ἡ δὲ κακία ὡς ἑκούσιος ψέγεται , ἐπεὶ ἔλαττόν ἐστι κακὸν ἡ θηριότης τῆς κακίας τῷ ἧττον εἶναι κακοῦργος . ὥσπερ γὰρ τὸ θηρίον οὐκ ἔστι κακοῦργον κακία . φοβερώτερον δέ · καὶ τὸ θηρίον φοβερώτερον κακοῦ ἀνθρώπου , ἧττον δὲ κακοῦργον . διότι φησὶν οὐ διέφθαρται τὸ βέλτιστον ὥσπερ ἐν τῷ ἀνθρώπῳ , ἀλλ’ ἔφθαρται καὶ οὐκ ἔχει . ἐν μὲν γὰρ τῷ κακῷ ἀνθρώπῳ διέφθαρται ὁ λογισμὸς ὁ ἐνὼν αὐτῷ , ἐν δὲ τῷ θηρίῳ ἢ τῇ θηριωδείᾳ οὐκ ἔνεστι . πανουργεῖν δὲ καὶ κακουργεῖν ὁ μὲν ἔχων τὸν λογισμὸν δύναται , ὁ δὲ μὴ ἔχων ἀδυνατεῖ . ὅμοιον οὖν τὸ συμβάλλειν θηρίον ἢ θηριωδείαν πρὸς ἄνθρωπον κακίαν ἔχοντα ὥσπερ τὸ συμβάλλειν ἄψυχον πρὸς ἔμψυχον πότερον κάκιον καὶ κακουργότερον . ἀβλαβεστέρα γὰρ ἂν εἴη ἡ φαυλότης τοῦ μὴ ἔχοντος τὴν ψυχικὴν ἀρχήν . ὡς δὲ ἔχει τὸ ἔμψυχον πρὸς τὰ ἄψυχα , οὕτως τὸ λογικὸν πρὸς τὸ ἄλογον ζῷον . ἔνεστι γὰρ ἡ ἀρχὴ ἰσχυρὰ ἐν τῷ λόγῳ ὁ νοῦς . ὅταν οὖν διεφθαρμένη ᾖ ἡ τοιαύτη ἀρχή , μεγάλων κακῶν αἰτία γίνεται . ἔτι φησὶν παραπλήσιον εἷναι τὸ συμβάλλειν ταῦτα , ὥσπερ εἴ τις συμβάλλοι ἀδικίαν καὶ ἄδικον ἄνθρωπον . παραβέβληκε δὲ καθ’ ὅσον οὐ σύγκριτά συγκρίνει ὁ συμβάλλων ἀδικίαν καὶ ἄδικον ἄνθρωπον δεῖ γὰρ τὰς μὲν ἕξεις πρὸς ἀλλήλας συγκρίνειν , οἷον ἀδικίαν πρὸς ἀκολασίαν , τοὺς δὲ ποιοὺς 〈 πρὸς ποιοὺς 〉 οἷον ἄδικον πρὸς ἀκόλαστον . οὕτω δὴ καὶ ὁ συγκρίνων θηρίον καὶ θηριώδη τρόπον ἔχοντα τὴν κακίαν οὐ σύγκριτά συγκρίνει · ὁ μὲν γὰρ αὐτῶν ἔχει κακίαν , ὁ δὲ οὐκέτι ἔχει . ἔστι δὲ ὥσπερ * * * κακουργότερον , κάκιον ὄντα μοχθηρὸν ἄνθρωπον , μυριοπλάσια γὰρ ἄν κακὰ ποιήσειεν ἄνθρωπος κακὸς θηρίου . ᾿Εν δὲ τοῖς ἑξῆς βούλεται μὲν διορίσαι , ᾧ διαφέρει ὁ μὲν ἐγκρατὴς τοῦ καρτερικοῦ , ὁ δὲ ἀκρατὴς τοῦ μαλακοῦ · ἐν δὲ τούτῳ φανερὸν ποιεῖ καὶ τίνα διαφορὰν ἔχει ἡ τῶν πολλῶν ἕξις πρὸς τὴν τῶν ἐγκρατῶν καὶ ἀκρατῶν . περὶ γὰρ τὰς δι’ ἁφῆς καὶ γεύσεως ἡὸονὰς καὶ λύπας καὶ ἐπιθυμίας καὶ φυγάς φησιν ; ἔστι μὲν οὖν οὕτως ἔχειν ὥστε ἡττᾶσθαι καὶ ὧν οἱ πολλοὶ 〈 κρείττους , ἔστ’ . δὲ κρατεῖν καὶ ὧν οἱ πολλοὶ 〉 ἥττους . ὁ μὲν οὖν τῶν ἡδονῶν ἐπὶ πλέον κρατῶν ἢ οἱ πολλοὶ ἐγκρατής , ὁ δὲ ἡττώμενος καὶ ὧν οἱ πολλοὶ κρατοῦσιν ἀκρατής , ὥστ’ ἐν μεθορίῳ πὼς τοὺς πολλοὺς περὶ τὰς ἡδονὰς τῶν τε ἀκρατῶν καὶ τῶν ἐγκρατῶν 〈 εἶναι , τῶν μὲν ἐγκρατῶν 〉 ἡττωμένους , τῶν δ’ ἀκρατῶν ἀμείνους ὄντας . ὁμοίως δὲ περὶ τὰς λύπας · ὁ μὲν γὰρ καρτερικὸς ὑπομένει πόνους καὶ ἀλγηδόνας , ἃς οἱ πολλοὶ οὐχ ὑπομένουσιν , ὁ δὲ ἀκρατὴς οὐδὲ ἃς οἱ πολλοὶ λύπας ὑπομένουσιν , ἀνέχεται , ὥστε πάλιν περὶ πόνους ἐν μεθορίῳ εἰσὶν αἱ τῶν πολλῶν ἕξεις τῆς τε τῶν καρτερικῶν καὶ τῆς τῶν μαλακῶν . ἅμα δὲ δήλη καὶ ἡ διαφορὰ τοῦ ἐγκρατοῦς πρὸς τὸν καρτερικὸν καὶ τοῦ ἀκρατοῦς πρὸς τὸν μαλακόν . ὁ μὲν γὰρ ἐγκρατὴς καὶ ἀκρατὴς περὶ τὰς ἡδονάς εἰσι ἰὰς σωματικάς , ὁ δὲ καρτερικὸς καὶ μαλακὸς περὶ τοὺς πόνους καὶ τἀς λύπας τὰς σωματικάς . τοιοῦτος γὰρ ὁ μαλακός , οῖος μηδὲ τὴν τυχοῦσαν ἐνεγκεῖν δίψαν ἢ μηδὲ πεῖναν μηδὲ ἄλλην ἀλγηδόνα μηδεμίαν , τοῦ λόγου κελεύοντος ὑπομένειν · ἴσως μὲν * * * τἀς ἡδονάς . καὶ ὁ μαλακὸς κατὰ συμβεβηκὸς ἐπὶ τἀς ἡδονὰς ἔρχεται φεύγων τοὺς πόνους . ἀλλὰ τό γε εἶναι ἑκατέρῳ αὐτῶν ἐστιν , τῷ μὲν γὰρ ἀκρατεῖ ἡ τῶν ἡδονῶν δίωξις , τῷ δὲ μαλακῳ η των λυπων φυγὴ . ὁμοίως ’δε καὶ τὸ κρατεῖν των ηοονων του εγκρατοῦς , τοῦ δὲ καρτερικοῦ τὸ μὴ ἡττᾶσθαι τῶν πόνων . ’Ev μὲν οὖν τοῖς εἰρημένοις τὸν ἐγκρατῆ καὶ ἀκρατῆ τοῦ καρτερικοῦ ἐχώρισε καὶ τοῦ μαλακοῦ · μετὰ δὲ ταῦτα βούλεται πάντας ἀλλήλων διαστῆναι , σώφρονα καὶ ἀκόλαστον καὶ ἐγκρατῆ καὶ ἀκρατῆ , ἔτι δὲ καρτερικὸν καὶ μαλακόν . δεδήλωνται μὲν οὖν καὶ διὰ τῶν ἔμπροσθεν αἱ διαφοραὶ αὐτῶν αἱ πρὸς ἀλλήλους . ὅμως δὲ πειρᾶται ἔτι σαφέστερον καὶ γνωριμώτερον διελεῖν περὶ αὐτῶν . ἐπεὶ γὰρ ἔνιαι , φησί , τῶν ἡδονῶν ἀναγκαῖαί εἰσιν , αἳ δ’ οὔ , ἀναγκαῖαι μὲν αἱ φυσικαὶ <καὶ> ἐκ τῶν εἰς τὸ ζῆν ἡμῖν προσγινόμεναι , οὐκ ἀναγκαῖαι δὲ αἱ μὴ τοιαῦται , ὧν αἱ μὲν ἀπὸ τῶν δι’ αὑτὰ αἱρετῶν , οἷον τιμῆς νίκης , αἱ δὲ ἀπὸ τῶν παρὰ φύσιν καὶ αἰσχρῶν . εἰσὶ δὲ καὶ <αἱ> ἀναγκαῖαι μέχρι τινὸς ἀναγκαῖαι . † ὡς δὲ καὶ αἰ ἐλλείψεις . αὐτὸν δὲ τρόπον ἔχει καὶ περὶ ἐπιθυμίας καὶ λύπας · καὶ γὰρ τούτων αἱ μὲν ἀναγκαῖαι αἱ δ’ οὔ . ἀκόλ·αστος μὲν οὖν ἐστιν ὁ τὰς ὑπερβολὰς τῶν ἡδονῶν διώκων ἢ καθ’ ὑπερβολήν · κἂν γὰρ μὴ ὑπερβάλλουσα ἡδονὴν διώκῃ , σφοδρῶς δὲ καὶ καθ’ ὑπερβολήν , ἀκόλαστός ἐστι · τοῦ γὰρ σώφρονος τὸ μηδὲν ἄγαν διώκειν μηδὲ σφοδρῶς τῶν ἡδέων . ἔστι δὲ ἰοῦ ἀκολάστου καὶ διὰ προαίρεσιν τοῦτο ποιεῖν παρὰ τὴν * * * ἡδονὰς διώκειν αὐτόν * * * τὰς ἀκολάστους . ἔτι οὐκ ἀπόχρη διὰ προαίρεσιν διώκειν ἃς οὐ προσήκει τῶν ἡδονῶν , ἀλλὰ καὶ δι’ αὑτὰς αἱρεῖσθαι . ἄν γὰρ προαιρούμενος μὲν διώκῃ , οἷον μοιχεύῃ , [ καὶ ] μὴ μέντοι διὰ τὴν τῶν ἀφροδισίων ἀπόλαυσιν , ἀλλ’ ἵνα λαμβάνῃ , οὐκ ἀκόλαστός ἐστιν ἀλλὰ μᾶλλον ἀνελεύθερος . ἀκόλαστος οὖν ὁ πάντα ἔχων τὰ εἰρημένα . ἀνάγκη δὲ τὸν τοιοῦτον μὴ εἶναι μεταμελητικὸν διὰ τὸ κατὰ προαίρεσιν ποιεῖν , ὥστε ἀνίατος · ὁ γὰρ αμεταμέλητος ἀνίατος · καὶ ταύτῃ χείρων τοῦ ἀκρατοῦς . μεταμελητικὸς γὰρ ὁ ἀκρατὴς καὶ διὰ τοῦτο ἰάσιμος . ὁ δὲ ἐλλείπων περὶ τὰς ἡδονὰς καὶ μὴ ταῖς ἀναγκαίαις χρώμενος ὁ ἀντικείμενος τῷ ἀκολάστῳ , ὃν ἐν τοῖς κατ’ ἀρχὰς λόγοις ἀναίσθητον ἔλεγε · μέσος δὲ αὐτῶν ὁ σώφρων . Ταῦτα δὲ εἰπὼν ἐπάνεισι πάλιν ἐπὶ τὸν ἀκόλαστον . ὁμοίως γάρ , φησί , καὶ ὁ φεύγων τὰς σωματικὰς λύπας μὴ δι’ ἧτταν ἀλλὰ διὰ προαίρεσιν . καὶ γὰρ τοῦ ἀκολάστου φεύγειν τἀς σωματικὰς λύπας , οἷον τὰς ἀπὸ πείνης ἢ δίψης ἢ ἄλλου τινὸς τοιούτου , μὴ δι’ ἧτταν λυπῶν , τὰ ἐναντία κελεύοντος τοῦ λόγου , ἀλλὰ διὰ προαίρεσιν . ὁ μὲν γὰρ ἡττώμενος τῶν λυπῶν τῶν σωματικῶν , ὑπομένειν κελεύοντος τοῦ λόγου μαλακός , ὁ δὲ ἅμα μὲν ἡττώμενος τῶν λυπῶν ἅμα δὲ καὶ τὸν λόγον ἔχων διεφθαρμένον καὶ κελεύοντα μηδ’ ὅλως λυπηρῶν ἀνέχεσθαι σωματικῶν ἀκόλαστος . καὶ διὰ τοῦτο λέγεται ὁ ἀκόλαστος περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας * * * ὅτι ἡδονὰς αἰσχρὰς αἱρεῖται καὶ λύπας οὐ μόνον <τὰς> κατ’ ἐπιθυμίαν καὶ πόνους καλοὺς φεύγει καὶ ἀλγηδόνας προαιρέσει καὶ ἔοικε κατὰ μὲν τὸ διώκειν τὰς αἰσχρὰς ἡδονὰς προαιρούμενος χωρέεσθαι τοῦ ἀκρατοῦς , κατὰ δὲ τὸ φεύγειν τὰς καλὰς λύπας προαιρέσει χωρίζεσθαι τοῦ μαλακοῦ · καὶ γὰρ ἐκεῖνος φεύγει τὰς τοιαύτας λύπας , ἀλλ’ οὐ προαιρέσει . ὁ μὲν οὗν ἀκόλαστος κατὰ προαίρεσιν , ὡς εἴρηται , πάντα ποιεῖ · τῶν δὲ παρὰ τὴν προαίρεσιν ποιούντων ὁ μὲν ἀκρατὴς ἄγεται διὰ τὴν ἡδονήν , ὁ δὲ μαλακὸς διὰ τὸ φεύγειν τὴν λύπην τὴν ἀπὸ τῆς ἐπιθυμίας , ὥστε , φησίν , διαφέρουσιν ἀλλήλων . τοῦτο δὲ ἤτοι περὶ τοῦ ἀκρατοῦς καὶ τοῦ μαλακοῦ εἴρηκεν ἢ μᾶλλον περὶ τοῦ ἀκρατοῦς καὶ τοῦ ἀκολάστου . καὶ γὰρ ἑξῆς περὶ τούτου λέγει · φησὶ γάρ · παντὶ χείρων ἄν δόξειεν εἶναι , εἴ τις μὴ ἐπιθυμῶν ἢ ἠρέμα πράττει τι αἰσχρὸν ἢ εἰ σφόδρα ἐπιθυμῶν , ὡς δὴ τοῦ μὲν ἀκολάστου ἐνίοτε καὶ χωρὶς ἐπιθυμίας ἁμαρτάνοντος ἢ καὶ μετὰ ὀλίγης ἐπιθυμίας , τοῦ δὲ ἀκρατοῦς ἡττωμένου ὑπὸ μεγάλου πάθου . Ἀντικεῖσθαι δὲ λέγει τὸν ἐγκρατῆ τῷ ἀκρατεῖ , τῷ δὲ καρτερικῷ τὸν μαλακόν . μετὰ ταῦτα τὴν διαφορὰν ἔτι γνωριμωτέραν ποιῶν τῆς ἐγκρατείας καὶ τῆς καρτερίας τὸ μὲν καρτερεῖν εἶναί φησιν ἐν τῷ ἀντέχειν πρὸς τὰς ἀλγηδόνας , τὸ δ΄ ἐγκρατεύεσθαι ἐν τῷ κρατεῖν τῶν ἡδονῶν . ἕτερον δὲ τὸ ἀντέχειν καὶ τὸ κρατεῖν · τὸ μὲν γὰρ ἔοικε τῷ μὴ ἡττᾶσθαι , τὸ δὲ κρατεῖν τῷ νικᾶν · διὸ καὶ αἱρετώτερον ἐγκράτεια καρτερίας , ὅσον τὸ νικᾶν τοῦ μὴ ἡττᾶσθαι . πάλιν δὲ τὸν μαλακὸν ἐνδιδόναι λέγει καὶ πρὸς ἃ οἱ πολλοὶ ἀντιτείνουσιν , μαλακὸν αὐτὸν καὶ τρυφητὴν ὄντα . ἡ γὰρ τρυφὴ μα - λακία τίς ἐστιν , οἷον εἴ τις ἕλκει τὸ ἱμάτιον , ὑπὲρ τοῦ μὴ πονεῖν κατὰ τὸ ἐπαίρειν καὶ οὐκ οἴεται ἄθλιος εἶναι μιμούμενος τοὺς ἀθλίως ὑπὸ νόσου διακειμένους . ὁμοίως δὲ ἔχειν φησὶν καὶ περὶ ἐγκράτειαν καὶ ἀκρασίαν ὡς ἔχει καὶ περὶ καρτερίαν καὶ μαλακίαν · πῶς δὲ ὁμοίως ἔχει , αὐτὸς δ·ηλοῖ ἐπὶ τῆς ἀκρασίας μάλιστα καὶ τῆς μαλακίας · οὐ γὰρ εἴ τις ὑπερβαλλουσῶν ἀλγηδόνων ἡττᾶται ἡ λυπῶν θαυμάσιον ἀλλὰ συγγνώμης ἄξιον , οἷον εἴ τις ὥσπερ ὁ παρὰ τῷ Θεοδέκτῃ Φιλοκτήτης ὑπὸ τῆς ἔχεως πεπαρμένος κρύπτειν κρύπτειν βουλόμενος τοὺς περὶ τὸν Νεοπτόλεμον μέχρι μέν τινος ἀνέχει , ὕσιερον δὲ οὐχ ὑπομένων τὸ μέγεθος τῶν ἀλγηδόνων φανερὸς γίνεται . τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον εἰσήγαγεν αὐτὸν καὶ Σοφοκλῆς καὶ Αἰσχύλος . ἔοικε δὲ καὶ ὁ Καρκῖνος εἰσάγειν τὸν Κερκύονα ἡττώμενον ὑπὸ μεγάλων ἀλγηδόνων . οὗτοι μὲν οὖν οὐκ εἰσὶ μαλακοί , ἁλλ’ εἴ τις πρὸς ἃς οἱ πολλοὶ [ οὐ ] δύνανται λύπας , 〈 μὴ δύναται 〉 ἀντέχειν ἀλλ’ ἡττᾶται . ὁμοίως δὲ ἔχει καὶ ἐπὶ ἡδονῆς · οὐ γὰρ εἴ τις ὡς Θεόφραστος λέγει γευσάμενος τῆς ἀμβροσίας ἐπιθυμεῖ αὐτῆς μέμφεσθαι ἄξιος , ἀλλ’ εἴ τις σφοδρῶς ἡττᾶται τῶν ἡδονῶν ὡς οἱ πολλοί · ἔοικε δὲ ὁ Ἀριστοτέλης τὸ Ξενοφάντῳ συμβὰν παράδειγμα τίθεσθαι τῶν ὑπὸ ἡδονῆς σφοδρῶς ἡττηθέντων καὶ συγγνώμης ἀξίων · μέχρι γὰρ πολλοῦ κατασχὼν τὸν γέλωτα τελευτῶν ἐξεκάγχασεν , ὅπερ καὶ ἄλλοις συμβαίνει · καθόλου δὴ * * * οἱ πολλοὶ δύνανται ὑπομένειν * * * ἡδονῶν ἡττᾶται ὧν κρείττους οἱ πολλοί , ἁμαρτάνει , ἄν μὴ διὰ φύσιν τοῦ γένους ἡ ἢ διὰ <τὴν> τοῦ τόπου , ὡς ἐν Σκυθῶν βασιλεῦσιν ἡ μαλακία ἐστὶ διὰ τὸ πᾶν τὸ γένος οὕτω τρέφεσθαι καὶ δοκεῖ βασιλικὸν εἶναι τὸ τρυφᾶν καὶ μηδεμίαν ἀνέχεσθαι λύπην σωματικήν . οὐδεὶς ἂν οὖν εἴποι διὰ μαλακίαν τοῦτ’ αὐτοὺς ποιεῖν , ἀλλὰ διὰ τὸ ὡς οἰκεῖον τοῦτο τοῖς βασιλεῦσιν νενεμῆσθαι . τῆς δὲ ἰδίας φύσεως λαμβάνει παράδειγμα , ὡς ἔχει τὸ θῆλυ πρὸς τὸ ἄρρεν · κοινὸν μὲν γὰρ ἀμφοτέροις ἐστὶν τὸ ἀνθρώποις εἶναι ἀλλ’ ἴδιόν πως τοῦ θήλεος μὴ πάντας πόνους ὑπομένειν ὅσους τὸ ἄρρεν , καὶ οὐκ ἄν τις τοῦτο εἴποι μαλακίαν ἀλλ’ ἴδιον καὶ συγγενὲς τῷ θήλει . Ὁ δὲ παιδιώδης ἐστὶν ὁ πά.ντα παίζων · δοκεῖ δέ τισιν ἀκόλαστος εἶναι . οὔ φησιν ὁ Ἀριστοτέλης ἀλλὰ μᾶλλον μαλακός · διὰ γὰρ τὸ μὴ ἀνέχεσθαι τὴν σπουδὴν ὡς ἐπίπονον οὖσαν ἀεὶ παίζει καὶ ἔστιν ἄνεσις ἡ παιδιά . εἰδέναι δὲ δεῖ ὅτι τῶν πρὸς ταύτην ὑπερβαλλόντων ὁ παιδιώδης ἐστίν · εἰ δὲ ὑπερβάλλει ἐν τῇ ἀνέσει , μαλακὸς ἂν μᾶλλον λέγοιτο ἢ ὁ ] ἀκόλαστος , εἰ γὰρ ἐπὶ πλεῖον ἄνεσις μαλακία . Ἀκρασίας δὲ τὸ μὲν προπέτεια ἕως πρὸς ἀλλήλας εἴρηται . Ἀκρασίας δὲ δύο εἴδη λέγει , τὸ μὲν προπέτειαν τὸ δὲ ἀσθένειαν . ὅσοι μὲν γὰρ βουλευσάμενοι οὐκ ἐμμένουσιν οἷς ἐβουλεύσαντο διὰ τὸ πάθος τὴν ἀσθενῆ ἀκρασίαν εἰσὶν ἀκρατεῖς . ὡς γὰρ τὰ ἀσθενῆ σώματα ῥαδίως ἁλίσκεται ὑπὸ τῶν παθῶν καὶ ἡττᾶται , οὕτω καὶ αἱ ἀσθενεῖς ψυχαὶ ῥαδίως ἐνδιδόασιν τοῖς πάθεσιν . ἔτι ὅσοι φύσει ὄντες ἰσχυροὶ ὑπὸ τῶν ἡττόνων ἡττῶνται διὰ τὴν ἀσθένειαν . δοκοῦσιν * * * ἐπειδὴ ὁ λογισμὸς φύσει * * * ὑπὸ τῆς ἐπιθυμίας ἡττᾶται αὐτῆς ἀσθενὴς φαίνεται . ὅσοι δὲ ἄγοντι ὑπὸ τοῦ πάθους διὰ τὸ μὴ ὅλως βουλεύσασθαι τὴν προπετῆ ἔχουσιν ἀκρασίαν . ἔνιοι μὲν γὰρ ὥσπερ οἱ προγαργαλισθέντες ὕστερον οὐ γαργαλίζονται , οὕτως προβουλευσάμενοι καὶ διεγείραντες τὸν λογισμὸν οὐχ ἡττῶνται τοῦ πάθους . οἱ δὲ προπετεῖς κατὰ τὴν ἀκρασίαν διὰ τὸ μὴ ὅλως προβουλεύσασθαι ἄγονται ὑπὸ τοῦ πάθους . ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ δὲ οἱ ὀξεῖς καὶ μελαγχολικοὶ τὴν προπετῆ ἀκρασίαν ἀκρατεῖς εἰσιν · ἀκολουθοῦσι γὰρ τῇ τοῦ ἡδέος φαντασίᾳ οὐκ ἀναμένοντες τὸν λόγον · ἅμα γὰρ ἐφαντάσθησαν ὅτι ἡδὺ καὶ διώκουσι . ἀκολουθοῦσι δὲ τῇ φαντασίᾳ τοῦ ἡδέος εὐθέως οἱ μὲν ὀξεῖς διὰ τὴν ὀξύτητα τῆς φύσεως , οἱ δὲ μελαγχολικοὶ διὰ τὴν σφοδρότητά πῶς οὖν οἱ προπετεῖς ἔχουσιν ἐναντίον τὸν λόγον τῇ ἐπιθυμίᾳ , εἴ γε μὴ προβουλεύονται ; εἰ ἔνεστιν καὶ ἐν τοῖς τοιούτοις λόγος ἀπαγορεύων ταῖς αἰσχραῖς ἐπιθυμίαις ἐνδιδόναι διὰ δὲ τὴν σφοδρότητα ἢ ταχυτῆτα , ὅταν προσπέσῃ τὸ πάθος , οἷον ὑπὸ ἀχλύος τινὸς ἐπισκοτηθέντες τότε οὐχ ὁρῶσι τὸν ἐν αὑτοῖς λόγον οὐδ’ ἂν ] ἀναμένουσι βουλὴν ἢ σκέψιν . Πάλιν δὲ συγκρίνων τὸν ἀκρατῆ καὶ ἀκόλαστον , τὸν μὲν ἀκόλαστον οὗ φησιν εἶναι μεταμελητικόν ( καὶ γὰρ προελόμενος ποιεῖ καὶ διὰ τοῦτο πράξας ἐμμένει τῇ προαιρέσει ) , ὁ δὲ ἀκρατὴς πᾶς μεταμελητικός , ἐάν τε τὴν προπετῆ ἐάν τε τὴν ἀσθενῆ ἔχῃ ἀκρασίαν . ἡ μεταμέλεια δὲ διὰ τὸ παρὰ προαίρεσιν πράττειν · διό φησιν ὅτι # x003E ; ὥσπερ ἠπορήκαμεν οὕτως καὶ ἔχει . ἐν μὲν γὰρ τῷ ἀπορεῖν ἐπιχειρῶν ἔλεγε χείρω τὸν ἀκρατῆ τοῦ ἀκολάστου , εἴ γε ὁ μὲν τοῦ λόγου ἐναντιουμένου ὅμως ἀπειθεῖ αὐτῶ , ὁ δὲ ἀκόλαστος οὐ κωλύοντος τοῦ λόγου . νῦν δὲ δείκνυσι πολλῷ χείρω τὸν ἀκόλαστον τῷ τὸν μὲν ἀκρατῆ καὶ ἰάσιμον εἶναι , τὸν δὲ ἀκόλαστον ἀνίατον . ἔοικε γὰρ ἡ μὲν μοχθηρία τῶν νοσημάτων τοῖς συνεχέσι ὑδέρῳ καὶ φθίσει καὶ πυρετῷ συνεχεῖ . · ὁμολογοῦσι δὲ καὶ περὶ τὰ σώματα οἱ ἰατροί , χαλεπώτερα καὶ δυσίατα εἶναι τὰ συνεχῆ διὰ τὸ μὴ ἐνδιδόναι μηδὲ παρέχειν καιρὸν βοηθείας · τοιοῦτον δ’ ἡ μοχθηρία , εἰ γὰρ ἔνεστιν ἡ φαύλη προαίρεσις ὥσπερ νόσος τις οὖσα δυσίατος ἢ ἀνίατος · ἡ δὲ ἀκρασία τοῖς διαλείπουσι νοσήμασιν ὁμοία ἐστίν , οἷον ἐπιληψίᾳ ἢ εἴ τι ἄλλο καιρὸν παρέχει βοηθείας · καὶ γὰρ πρὸ τῆς ἐπιθυμίας εὖ ἔχει , ὥστε οὐκ ἀδύνατον ἀεὶ ἐγκελευομένου τοῦ λόγου καὶ εἰς μετάνοιαν ἄγοντος ἐπὶ τοῖς ἁμαρτήμασι μεταβάλλειν τὸν ἀκρατῆ . καὶ ὅλως δὲ ἄλλο τὺ γένος ἀκολασίας καὶ ἀκρασίας · ἡ μὲν γὰρ κακία λανθάνει , ἡ δὲ ἀκρασία οὐ λανθάνει · ἡ δὲ κακία τὸ μοχθηρόν , οὐχ ὅτι γε ἀδικεῖ , εἶπε τοῦτο γὰρ <οὐκ> οἶδε πολλάκις ) , ἀλλ’ ὅτι βλαβερὰ ἑαυτῷ πράττει ἃ οἴεται ὠφέλιμα εἶναι · δὲ ἀκρασία , κατὰ τοῦτο οὐ λανθάνει , ἀλλ’ οἶδεν ὅτι βλαβερὰ ποιεῖ ἑαυτῷ , ἡττᾶται δὲ ὑπὸ τῆς ἐπιθυμίας . Αὐτῶν δὲ τῶν ἀκρατῶν βελτίους οἱ ἐκστατικοί . οὗτοι δέ εἰσιν οὓς πρόσθεν ἔλεγε προπετεῖς ἢ οἱ τὸν λόγον μὲν ἔχοντες , μὴ ἐμμένοντες δέ . τούτους δὲ λέγει προβεβουλευμένους μὲν καὶ προεσκεμμένους , μὴ ἐμμένοντας δὲ τοῖς δόξασι . χείρους δὲ αὐτοὺς λέγει , ἐπειδὴ ὑπὸ ἐλάττονος πάθους ἡττῶνται · τεκμήριον δὲ τοῦ μεῖζον εἶναι τὸ πάθος τῶν τὴν προπετῆ ἀκρασίαν ἀκρατευομένων τὸ μηδὲ τοῦ βουλεύσασθαι αὐτοὺς † ἀκρασίαν παρέχειν . ἅuα δὲ καὶ διὰ τὸ ὀξεῖς οἱ μελαγχολικοὶ εἶναι σφοδρότερα ἔχουσι τὰ πάθη · τὸ δὲ ὑπὸ μείζονος ἡττηθῆναι συγγνώμης δοκεῖ μᾶλλον ἄξιον . ἔτι οὐκ ἀπροβούλευτοι ἔρχονται ἐπὶ τὰ ἁμαρτήματα οἱ τὴν ἀσθενῆ ἔχοντες ἀκρασίαν . διὰ τοῦτο οὖν χείρους τῶν ἑτέρων · συγγνώμης γὰρ ἄξιοι μᾶλλον οἱ μὴ προϊδόντες μήτε τὸ βλαβερὸν μήτε τὸ αἰσχρὸν τοῦ πρακτοῦ πράγματος καὶ διὰ τοῦτο ἁμαρτάνοντες · οἱ προϊδόντες μὲν καὶ βουλευσάμενοι οὐδὲν ἧττον ἁμαρτάνουσιν . ὅμοιος γάρ , φησίν , ὁ ἀκρατὴς τοῖς μεθυσκομένοις καὶ ὑπὸ ὀλίγου οἴνου καὶ ἐλάττονος ἡ οἱ πολλοί . τοῦτο δὲ πρότερον λέγεται περὶ τῶν τὴν προπετῆ ἀκρασίαν ἐχόντων , διότι ταχέως μεθυσκόμενοι ὑπὸ ὀλίγου οἴνου ἧ τῶν προβεβουλευμένων καὶ διότι ὑπὸ ὀλίγου πάθους ἁλίσκονται καὶ ἐλάττονος ἢ οἱ ἐξεταστικοί · ἢ καθόλου περὶ πάντων εἴρηται τῶν ἀκρατῶν · πάντες γὰρ ἐοίκασι τοῖς ταχὺ μεθυσκομένοις καὶ ὑπὸ ἐλάττονος οἴνου ἢ οἱ πολλοί . ὑπὸ γὰρ τῶν ἡδέων ἡττῶνται , ὑφ’ ὧν οἱ πολλοὶ μὴ ἁλίσκοντα . κακία μὲν οὖν ἁπλῶς οὐκ ἔστιν ἡ ἀκρασία , ἀλλά πῃ ἴσως , διὰ τὸ μὴ ὅλην ἐφθάρθαι τὴν τοῦ ἀκρατοῦς ψυχήν , ἀλλά πῃ τὸν λόγον ἔχειν . διόπερ φησὶν Ἀριστοτέλης τὴν μὲν κακίαν κατὰ προαίρεσιν πάντα ποιεῖν , τὴν δὲ ἀκρασίαν παρὰ τὴν προαίρεσιν . αίρεσιν . οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ κατὰ τὰς πράξεις ὅμοιόν ἐστιν . ταὐτὰ γὰρ ποιεῖ τῷ ἀκολάστῳ ὁ ἀκρατής . ἐπεὶ οὖν ὁ μὲν ἀκρατὴς τοιοῦτος , οἷος διώκειν τὰς καθ’ ὑπερβολὴν καὶ ἡμαρτημένας παρὰ τὸν λόγον σωματικὰς ἡδονὰς οὐ πεπεισμένος , ὁ δὲ ἀκόλαστος πέπεισται διωκτέον εἶναι αὐτάς , δῆλον ὡς ὁ μὲν ἀκρατὴς εὐμετάπειστος , οὐχ οὕτως δὲ ὥστε μεταβάλλειν τὸν αὑτοῦ λόγον ( φαῦλος γὰρ ἄν λέγοιτο , εἰ μηδὲ ὁ λόγος ὀρθὸς ἦν ) , ἀλλ’ ὥστε πεισθῆναι σθῆναι μηκέτι συνακολουθεῖν τῇ ἐπιθυμίᾳ · ὁ δὲ ἀκόλαστος ἀμετάπειστος . ἡ μὲν γὰρ ἀρετὴ ἥν ἀρχὴν σώζει , ἡ δὲ μοχθηρία φθείρει τὴν ἀρχήν . ἀρχὴ δὲ ἐν τοῖς πρακτοῖς τὸ οὗ ἕνεκα καὶ τέλος , καθ’ ὃ τὰς ἐνεργείας πειρώμεθα τὰς εἰς αὐτὸ φερούσας ἐνεργεῖν . ἂν μὲν οὖν χρηστὸν ὑποθώμεθα τὸ τέλος , ἀνάγκη καὶ τὰς ἐνεργείας εἶναι χρήσιάς , ἂν δὲ φαῦλον , φαύλας . ἡ μὲν οὖν ἠθικὴ ἀρετὴ τὸ τέλος ὑποτίθεται [ καὶ ] τὴν εὐδαιμονίαν τὴν τῶν τὰς καλὰς ἐνεργείας κατ’ ἀρετήν , ἡ δὲ κακία διαφθείρει τὴν ἀρχὴν ταύτην καὶ οὐκ ἐᾷ νομίζειν εὐδαιμονίαν τὴν τῶν καλῶν ἐνέργειαν · διό φησιν αὐτὴν φθαρτικὴν εἶναι ἰῆς ἀρχῆς . ὥσπερ δὲ ἐν τοῖς μαθηματικοῖς εἰσιν ἀρχαί τινες , οἷον ἐν γεωμετρίᾳ καὶ ἀριθμητικῇ ἃς ὁ μὴ παραδεξάμενος οὐκέτι πρόεισιν ἐν τοῖς μαθήμασιν , οὕτως ἐν τοῖς πρακτικοῖς ὁ μὴ παραδεξάμενος τὸ τέλος ἀλλὰ διαφθείρας τὴν τῶν πρακτῶν ἀρχὴν οὐδὲ τὰ λοιπὰ συγχωρήσει . ταύτῃ οὖν ἀμετάπειστον εἴποις ἄν πρὸς τὸ παραδέξασθαι τὰ μαθήματα τὸν διεφθαρκότα τὰς μαθηματικὰς ἀρχάς . οὔτε δὴ ἐν τοῖς μαθηματικοῖς λόγοις διδάσκει τὰς ἀρχάς , τουτέστιν ἀποδείκνυσιν , ἀλλ’ ἀναποδείκτοις αὐταῖς πιστεύουσιν οἱ μαθηματικοί , οὔτε ἐν τοῖς πρακτικοῖς τὴν ἀρχὴν ἀποδεικνύομεν , ἀλλ’ ὥσπερ καὶ πρότερον ἔλεγεν , ἠθικὴ ἀρετὴ τίθεται ἐνίοτε μὲν ἡ φυσική . , ἔστι δὲ ὅτε ἡ ἐκ τοῦ ἔθους · αὗται γὰρ αἰτίαι τοῦ ὀρθοδοξεῖν περὶ τῆς ἀρχῆς τῆς οὗ ἕνεκεν . ἢ γὰρ ἐκ φύσεως ἀγαθὴ ἢ ἐξ ἐθῶν . καλῶν ἐγγίνεται τοῦτο τὸ ὄνομα τῆς ψυχῆς ὥστε κατιδεῖν τὸ τέλος καὶ ὧδε σπεύδειν τὸν μέλλοντα εὐδαιμόνως βιώσεσθαι . Εἶτα ἐπαναλαβὼν πάλιν τί λέγει ; σώφρων μὲν οὖν ὁ τοιοῦτος · δῆλον ὁ καὶ τὸν λόγον ὀρθὸν καὶ τὸ πάθος ἔχων περὶ τὰς σωματικὰς ἡδονάς · ἀκόλαστος δὲ ὁ ἐναντίος . ὁ δὲ ἐκστατικὸς παρὰ τὸν ὀρθὸν λόγον ἀκρατής · εἰ γὰρ καὶ ὅτι μάλιστα ἰδίως λέγονται ἐκστατικοὶ οἱ τὴν προπετῆ ἀκρασίαν ἀκρατεῖς , ὅμως ἔστιν ὡς πάντες ἐκστατικοὶ λέγοιντο ἄν οἱ ἀκρατεῖς τῷ ὑπὸ τοὐ πάθους ἐξίστασθαι καὶ διὰ τοῦτο μὴ καθορᾶν τρόπον τινὰ τὸν ἐν αὐτοῖς λόγον . τοῦ δ’ ἀκρατοῦς τοσοῦτον κρατεῖ τὸ πάθος ὅσον μὴ πράττειν κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον , οὐ μὴν ὥστε πεπεῖσθαι διώκειν τὰς μὴ καλὰς ἡδονάς . οὐ γὰρ διαφθείρεται αὐτῷ ὁ λόγος ὑπὸ τῆς ἐπιθυμίας , ἀλλὰ μόνον κατισχύεται · βελτίων δ’ ἐστὶν τοῦ ἀκολάστου · σώζεται γὰρ τὸ βέλτιστον ἐν αὐτῷ , ἡ ἀρχή · λέγει δὲ ἀρχὴν τὸν λογισμόν . ἄλλως δ’ ἐστὶν ἐναντίος τῷ ἀκρατεῖ ὁ ἐγκρατής , ὃν λέγει ἐμμενετικὸν εἶναι τῷ λόγῳ διὰ τὸ πάθος , ἐπειδὴ προελθῶν λέγει τὸν ἰσχυρογνώμονα ἐμμενετικὸν εἶναι τῇ αὑτοῦ δόξῃ οὐ διὰ πάθος ἀλλὰ λόγον . ὡς εἰπεῖν δὲ σαφέστερον , ὁ μὲν ἐγκρατὴς ἐμμενετικὸς εἶναι λέγεται τῇ αὑτοῦ δόξῃ διὰ τὸ μὴ κρατεῖν αὐτοῦ τὸ πάθος , ὁ δὲ ἰσχυρογνώμων καὶ αὐτὸς ἐμμενετικὸς εἶναι λέγεται τῇ αὑτοῦ δόξῃ διὰ τὸ μὴ ἡττᾶσθαι τοῦ ἐναντιουμένου αὐτῷ λόγου . καὶ φανερὸν ὅτι ἡ μὲν ἀκρασία φαύλη ἕξις , ἡ ο ἐγκράτεια σπουδαία . Ζητεῖ δὲ ἑξῆς , πότερον ἐγκρατής ἐστιν ὁ ὁποιῳοῦν λόγῳ ἐμμένων ἢ ὁ τῷ ἀληθεῖ καὶ ὁ προαιρέσει ὁποιᾳοῦν ἐμμένων ἢ ὁ τῇ ὀρθῇ π·ροαιρέσει . προαίρεσιν δὲ ἤτοι ταὐτὸν νῦν τῷ λόγῳ εἴληφεν ἐκ παραλλήλου ἢ τὴν βούλησιν ὀνομάζει προαίρεσιν ἢ νὴ Δία προαίρεσιν ὅλως λέγει τὸ ἐκ τοῦ λόγου καὶ τῆς βουλήσεως , ἐπειδὴ ἡ προαίρεσις ἐξ ὀρέξεώς ἐστι καὶ λόγου . ἔστι δὲ ἡ βούλησις ὄρεξις , ἐμμένει δὲ ὁ ἐγκρατὴς καὶ τῷ λόγῳ καὶ τῇ βουλήσει καταγωνιζόμενος ἑτέραν τινὰ ὄρεξιν τὴν ἐπιθυμητικήν . καὶ περὶ τοῦ ἀκρατοῦς δὲ ἡ αὐτὴ ἀπορία , εἰ ἀκρατής ἐστιν ὁ ὁποιᾳοῦν προαιρέσει καὶ ὁ ὁποιῳοῦν λόγῳ μὴ ἐμμένων ἢ ὁ τῷ ψευδεῖ λόγῳ καὶ τῇ προαιρ·έσει τῇ μὴ ὀρθῇ . φησὶ δὲ κατὰ συμβεβηκὸς μὲν εἶναι ἐγκρατῆ τὸν ὁποιῳοῦν λόγῳ ἐμμένοντα καὶ ὁποιᾳοῦν προαιρέσει , καθ’ αὑτὸ δὲ τὸν τῷ ἀληθεῖ λόγῳ . τὰ δὲ αὐτὰ καὶ περὶ τοῦ ἀκρατοῦς · κατὰ συμβεβηκὸς μὲν γὰρ ἀκρατὴς καὶ ὁ μὴ ἐμμένων τῷ ψευδεῖ λόγῳ καὶ τῇ μοχθηρᾷ προαιρέσει , οἰόμενος ἀληθῆ εἶναι τὸν λόγον καὶ χρηστὴν τὴν προαίρεσιν διώκων δὲ παρὰ τὸν ἐν αὑτῷ λόγον τὰς ἐπιθυμίας † εἰ ὄντα ἔτυχε καλά · καθ’ αὑτὸ δὲ ὁ τὸν μὲν ἀληθῆ λόγον παραβαίνων , διώκων δὲ μοχθηρὰν ἐπιθυμίαν . ὅτι δὲ κατὰ συμβεβηκὸς ὀρθῶς λέγονται καὶ ἐγκρατεῖς καὶ ἀκρατεῖς οἱ λεχθέντες προβιβάζει λέγων · εἰ γάρ τις τοδὶ διὰ τοδὶ αἱρεῖται · κατὰ συμβεβηκὸς δὲ τὸ πρότερον , ὃ λέγει , οὕτως ἂν γένοιτο γνώριμον . εἴ τις αἱρεῖται οἶνον καὶ ποιεῖται περὶ πολλοῦ , τουτέστιν περὶ πολλοῦ ποιεῖται ὃ καθ’ αὑτὸ αἱρεῖται , οὕτως οὖν ἔοικε καὶ ὁ τῷ ψευδεῖ λόγῳ ἐμμένων καὶ τῇ φαύλῃ προαιρέσει οἰόμενος ἀληθῆ εἶναι τὸν λόγον καὶ χρηστὴν τὴν προαίρεσιν καὶ καθ’ αὑτὸ μὲν τιμᾶν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ καλόν , κατὰ συμβεβηκὸς δὲ ἐμμενετικός ἐστιν . εἴη ἄν καὶ κατὰ συμβεβηκὸς [ ὁ ] ἀκρατὴς ὁ μὴ ἐμμένων ψευδεῖ λόγῳ , οἰόμενος δ’ αὐτὸν ἀληθῆ καὶ διώκων χρηστὴν ἐπιθυμίαν ὡς φαύλην · ἁπλῶς δὲ καὶ καθ’ αὑτὸ ἐγκρατὴς μὲν ὁ τῷ ἀληθεῖ λόγῳ ἐμμένων καὶ νικῶν τὴν ἐπιθυμίαν , ἀκρατὴς δὲ ὁ ἐναντίος . Τοὺς δ’ ἰσχυρογνώμονας ἔνιοι μὲν διὰ τὸ ἐμμενετικοὺς εἶναι τῇ αὑτῶν δόξῃ ἰαὶ δυσπείστους ἐγκρατεῖς νομίζουσιν · ὁ δὲ Ἀριστοτέλης ὅμοιον μέν τι φησὶν αὐτὸν ἔχειν κατὰ τὴν φαντασίαν τῷ ἐγκρατεῖ , καθάπερ καὶ τὸν θρασὺν τῷ ἀνδρείῳ καὶ τὸν χαῦνον τῷ ἐλευθερίῳ · διαφέρει δὲ κατὰ πολλά . ἰδίως δὲ νῦν τὸν χαῦνον εἶπεν ἐοικέναι τῷ ἐλευθερίῳ , ἐν ἄλλοις εἰπὼν τὸν ἄσωτον αὐτῷ ὅμοιον εἶναι κατὰ τὴν φαντασίαν . πλὴν πῶς διαφέρουσιν ὁ ἐγκρατὴς καὶ ὁ ἰσχυρογνώμων δείκνυσιν · ὁ μὲν γὰρ ἐγκρατὴς διὰ πάθος καὶ ἐπιθυμίαν οὐ μεταβάλλει , τουτέστιν οὐ μεταβάλλει τὸν λόγον ἡττώμενος ὑπὸ τῆς ἐπιθυμίας , ἐπεὶ εὔπειστός ἐστιν , ἄν τύχῃ λόγος τις ὀρθός , ἐξιὼν μεταθέσθαι ἧς πρότερον ἔσχε δόξης περὶ ὁτουοῦν · καθόλου γὰρ τὸν ἀληθῆ λόγον περὶ πλείστου ποιεῖται καὶ οὐ πάντως προθέμενος μὴ χρήσασθαι ἡδονῇ ἐμμένει , ἀλλ’ ἄν καιρὸς ᾖ καὶ λόγος αἱρῇ χρήσασθαι , προσήσεται τὴν ἡδονήν · ὁ δὲ ἰσχυρογνώμων ἐμμενετικός ἐστιν τῆ αὑτοῦ δόξῃ οὐχ ὑπὸ λόγου φησί , τουτέστιν οὐχ ἡττώμενος ὑφ’ ἑτέρου λόγου ἀμείνονος , εἰ οὕτως ἔτυχεν , ἐπεὶ ἐνίοτε οἱ ἰσχυρογνώμονες ἄγονται ὑπὸ τῶν ἐπιθυμιῶν κα ἡδονῶν ἐν οὐδενὶ ποιησάμενοι τὸν λόγον . ὡς ἐπίπαν δὲ ἰσχυρογνώμονές εἰσι καὶ ἰδιογνώμονες δι’ ἡδονὴν καὶ λύπην · χαίρουσι γὰρ φυλάττοντες τὴν αὑτῶν δόξαν καὶ ὡς εἰπεῖν νικῶντες τοὺς ἐναντίους λόγους τῷ μὴ μεταπείθεσθαι καὶ ἢ τῷ ἐγ.κρατεῖ . δι’ ἡδονὴν γάρ ἁμαρτάνουσιν ἐνίοτε καὶ οὐ μεταπείθονται πρὸς τὸ βέλτιον . ἑπόμενον δ’ ἦν λέγειν ‘οἱ δὲ ἄγροικοι καὶ ἀμαθεῖς διὰ ἀπαιδευσίαν καὶ σκληρότητα ἤθους οὐ μεταπείθονται’ , ἀλλὰ παραιτεῖται τοῦτο ἐν τῷ λόγῳ . Εξῆς δ’ ἐπισημειοῦται ὅτι εἰσί τινες φαντασίας ἀκρατεῖς ἔχοντες , οὐκ ὄντες δὲ ἀκρατεῖς οὐδὲ ψεκτοὶ ἀλλὰ τοὐναντίον καὶ ἐπαινετοί , οἷον οἱ τοῖς δόξασιν αὐτοῖς οὐκ ἐμμένοντες δι’ ἡδονὴν ἀλλὰ καλὴν καὶ ἐπαινετήν , οἷον ὡς ἐν τῷ Φιλοκτήτῃ τῷ Σοφοκλέους ὁ Νεοπτόλεμος · ἀνεπείσθη μὲν γὰρ ὑπὸ τοῦ Ὀδυσσέως τὰ ψευδῆ λέγειν πρὸς τὸν Φιλοκτήτην , οὐκ ἐμμένει δὲ χαίρων καὶ ἡδόμενος τῷ μὴ ψεύδεσθαι . ὥστε οὐ πᾶς ὁ δι’ ἡδονὴν μὴ ἐμμένων τοῖς δόξασιν ἀκρατής , ἀλλ’ ὁ δι’ αἰσχράν . βούλεται δὲ ὁ Ἀριστοτέλης καὶ τὴν ἐγκράτειαν μεσότητα εἶναι καθάπερ καὶ τὰς ἀρετάς . εἰ γὰρ μή ἐστιν ἀρετὴ ἀλλ’ ἐπαινετή γε ἕξις , καὶ αἱ παρακείμεναι αὐτῇ καθ’ ὑπερβολὴν καὶ ἔνδειαν διαθέσεις , εἰ καὶ μὴ παντελῶς κακαί , ψεκταί εἰσιν . καθάπερ οὖν τῇ σωφροσύνῃ μεσότητι οὔσῃ περὶ τὰς σωματικὰς ἡδονὰς καὶ τοῦ λόγου ὀρθοῦ ὄντος τοῦ ἐν τῷ σώφρονι καὶ τῆς ὀρέξεως παρέκειντο ὁ μὲν ἀκόλαστος ὑπερβάλλων ἐν ταῖς ἡδοναῖς , ὥστε καὶ τὸν λόγον ἐν αὐτῷ διεφθάρθαι καὶ τὴν ὄρεξιν , ὁ δὲ ἀναίσθητος ἐλλείπων καὶ μηδὲ ταῖς φυσικαῖς χρώμενος ( φαῦλος δὲ καὶ ἐν αὐτῷ ὅ τε λόγος καὶ ἡ ὄρεξις ) , οὕτως τῷ ἐγκρατεῖ μὴ ἡττωμένῳ τῶν παρὰ τὸν λόγον ἐπιθυμιῶν διὰ τὸ ἐμμένειν τῷ λόγῳ παράκεινται ὁ μὲν ἀκρατής , ἡττώμενος μὲν ὑπὸ τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ τῶν αἰσχρῶν ἡδονῶν , παραβαίνων δὲ τὸν ἀπαγορεύοντα λόγον αὐταῖς χρῆσθαι . καὶ οὗτος μὲν τέτακται κατὰ τὴν ὑπερβολήν · ἄλλος δέ τις ἂν εἴη οἷος ἧττον ἢ δεῖ χαίρειν τοῖς σωματικοῖς καὶ οὐκ ἐμμένων τῷ λόγῳ κελεύοντι χρῆσθαι ταῖς ἡδοναῖς . πότερον δὲ ἐπιθυμῶν ὅμως οὐκ ἐνδίδωσι ταῖς ἐπιθυμίαις ἢ οὐδὲ ἐπιθυμεῖ ; ὁ μὲν γὰρ Ἀριστοτέλης ἐμφαίνει μὴ ἐπιθυμεῖν αὐτόν , λέγων ἧττον ἢ δεῖ χαίρειν αὐτὸν ταῖς σωματικαῖς ἡδοναῖς . ἆρα δὲ ἐγχωρεῖ καὶ τὸν ἐπιθυμοῦντα καὶ τοῦ λόγου κελεύοντος νῦν χρῆσθαι ταῖς ἡδοναῖς ταῖσδε ὅμως λόγον τινὰ ἔχειν ἐναντιούμενον καθόλου , ὅτι οὐ δεῖ χρῆσθαι ἡδοναῖς ἢ εἰ μὴ λόγον , ἵνα μὴ ἅμα ἐναντίοι ὦσιν ἐν αὐτῷ λόγοι ἀλλὰ βούλησιν ἢ ἄλογόν τινα ὁρμὴν ὑπὸ ἀγριότητος ἤθους , ἐπιστήσειεν ἄν τις . οὗτος δ’ οὖν ἔοικε κατὰ τὴν ἔλλειψιν τετάχθαι , ἔστι δὲ ἀνώνυμος διὰ τὸ μὴ γίνεσθαι ῥαδίως · ἀγαπητὸν γὰρ εὑρεῖν τινας τοσαύταις χρωμένους ἡδοναῖς . ὅσαις προστάσσει ὁ λόγος ἢ μηδὲ τοῦ λόγου ἐνδιδόντος ὅμως φεύγοντας τὴν ἡδονήν · διὰ δὲ τὸ μὴ γίνεσθαι τοιούτους δοκεῖ ἡ ἐγκράτεια μόνη ἀντικεῖσθαι τῇ ἀκρασίᾳ , καθάπερ καὶ ἡ σωφροσύνη μόνη δοκεῖ ἀντικεῖσθαι τῇ ἀκολασίᾳ διὰ τὸ τὴν καλουμένην ἀναισθησίαν σπανίως ἢ ἐν μηδενὶ εὑρίσκεσθαι . Ὅταν δὲ λέγῃ τὸν μὲν ἀκρατῆ μὴ ἐμμένειν τῷ λόγῳ διὰ τὸ μᾶλλον , τὸν δὲ διά τὸ ἧττον , τοῦτο δηλοῖ , ὅτι ὁ μὲν ἀκρατὴς οὐκ ἐμμένει διὰ τὸ μᾶλλον ἢ δεῖ εἴκειν ταῖς ἡδοναῖς , ὁ δὲ διὰ τὸ ἧττον ἢ δεῖ · τοῦτο δέ ἐστι διὰ τὸ μὴ δέχεσθαι μηδὲ ἃς δεῖ ἡδονάς . διὰ τί δὲ λέγομεν πολλάκις τὸν σώφρονα ἐγκρατῆ καὶ τὸν ἀκόλαστον ἀκρατῆ , διδάσκει · πολλὰ γάρ , φησί , καθ’ ὁμοιότητα λέγεται · ὅμοιος δὲ δοκεῖ ὁ ἐγκρατὴς τῷ σώφρονι ἑκάτερος γὰρ αὐτῶν οἷος μηδὲν παρὰ τὸν λόγον διὰ τὰς σωματικὰς ἡδονὰς ποιεῖν ) , πλὴν διαφέρουσιν , ὡς πολλάκις εἴρηται , τῷ τὸν μὲν σώφρονα μὴ ἔχειν φαύλας ἡδονάς , τὸν δὲ ἐγκρατῆ ἔχειν · καὶ ὁ μὲν σώφρων οἷος μήτε ἥδεσθαι μήτε χαίρειν ἄλλαις ἢ αἷς ὁ λόγος κελεύει ἡδοναῖς , ὁ δ’ ἐγκρατὴς τῷ μὲν νοσεῖν αὐτῷ τὸ ἐπιθυμητικὸν οἷος ἥδεσθαι ταῖς φαύλαις ἡδοναῖς , οὐ μέντοι ἄγεται ὑπ’ αὐτῶν , νικῶντος τοῦ ἐν αὐτῷ λόγου . δῆλον δὲ καὶ ὄπ ὁ ἀκόλαστος ἀκρατὴς καθ’ ὁμοιότητα λέγεται · ἀμφότεροι γὰρ τὰς σωματικὰς ἡδονὰς διώκουσι , διαφέρει δὲ ὅτι ὁ μὲν ἀκόλαστος καὶ πέπεισται διωκτέον ἀυτὰς εἶναι , ὁ δὲ οὐ πέπεισται · λέγει δὲ ὅτι οὐχ οἷόντε ἅμα φρόνιμον εἶναι καὶ ἀκρατῆ . δέδεικται γὰρ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν λόγοις ὁ τῷ ὄντι φρόνιμος ὅτι σπουδαῖος τὸ ἦθος καὶ πάσας ἔχων τὰς ἠθικὰς ἀρετάς , ὥστε καὶ τὴν σωφροσύνην · ἀδύνατον δὲ τὸν αὐτὸν σώφρονα καὶ ἀκρατῆ εἶναι · ἔτι φρόνιμον κυρίως καὶ κατ’ ἀλήθειαν οὐ τὸν εἰδότα μόνον τὰ δίκαια , ἀλλὰ καὶ τὸν πρακτικὸν ὧν δεῖ , καθάπερ δίκαιον οὐ τὸν εἰδότα μόνον . ὁ δ’ ἀκρατὴς οὐ πρακτικὸς τῶν δικαίων , ὥστε οὐ φρόνιμος . τὸν δὲ δεινὸν ἐνδέχεται ἀκρατῆ εἶναι · διὸ καὶ δοκεῖ φρόνιμος ἀκρατὴς εἶναι . τὸν γὰρ δεινὸν ἔνιοι φρόνιμον ὑπολαμβάνουσιν , ἔχουσι γάρ τινα ὁμοιότητα κατὰ τὸν λόγον · ἀμφότεροι γὰρ συνορατικοὶ τῶν εἰς τὸ προτεθὲν τέλος φερόντων · ἣν δὲ ἔχουσι διαφορὰν πρότερον εἴρηκεν · ἔτι δὲ οὐχ ὡς ὁ εἰδὼς τὰ πρακτὰ θεωρήματα παραβήσεται καὶ ἀκρατεύσεται , ἀλλὰ πάσχων παραπλήσιόν τι πάθος τῷ οἰνωμένῳ · ἐξίσταται γάρ πὼς καὶ σκοτοδινιᾶ ὑπὸ τοῦ πάθους ὁ ἀκρατὴς , μὴ ἀκριβῶς καθορῶν τὸν ἐν αὑτῷ λόγον καὶ ἑκὼν μὲν ποιεῖ ὁ ἀκρατὴς τρόπον τινὰ εἰδὼς ὅτι οὐ πρακτέον ποιεῖ · ἔχει γὰρ τὸν λόγον τὸν ἀπαγορεύοντα , ταραττόμενον δὲ ὑπὸ τοῦ πάθους . οὐκ ἔστι δὲ πονηρὸς παντελῶς ἀλλ’ ἡμιμόχθηρος · κακὸς μὲν γὰρ παντελῶς , ᾧ ὅλη διέφθαρται ἡ ψυχή · καὶ τὸ ἄλογον φαῦλόν ἐστιν · τοὐ δὲ ἀκρατοῦς ἡ προαίρεσις ἐπιεικής · προαίρεσιν δὲ πάλιν ἢ τὸν λόγον εἴρηκεν ἢ σὺν αὐτῷ καὶ τὴν βούλευσιν . οὔ φησι δὲ τὸν ἀκρατῆ ἄδικον εἶναι διὰ τὸ μὴ εἶναι ἐπίβουλον . ὁ μὲν γὰρ ἐπίβουλος , βουλευσάμενος δηλονότι κακά , ἐνεδρεύει καὶ κακουργεῖ · τῶν δὲ ἀκρατῶν ὁ μὲν βουλευόμενος καὶ μὴ ἐμμένων < * * * > χρῆσθαι βούλεται , ὥστε οὐδέτερος ἐπίβουλος . Δῆλα δὲ ἃ καὶ μεῖά ταῦτα προσέθηκεν , ὅτι ἡ ἀκρασία καὶ ἡ έγκρατεια περὶ ὑπερβολήν ἐστι τῆς τῶν πολλῶν ἕξεως · ὁ μὲν γὰρ ἐγκρατὴς ὑπερβάλλει αὐτοὺς ἐν τῷ ἐμμένειν μᾶλλον τῷ λόγῳ καὶ μὴ χρῆσθαι αἷς ἐκεῖνοι χρῶνται ἡδοναῖς , ὁ δὲ ἀκρατὴς ὑπερβάλλει τῷ χείρων αὐτῶν εἶναι καὶ μ·ηδὲ ὧν ἀπέχονται , δυνατὸς εἶναι τούτων ἀφίστασθαι καὶ ταῦτα κελεύοντος τοῦ ἐν αὐτῷ λόγου . εὐιατοτέραν δὲ λέγει τὴν τῶν μελαγχολικῶν καὶ ὅλως τὴν προπετεστέραν λεγομένην ἀκρασίαν τῆς τῶν βουλευομένων μέν , μὴ ἐμμενοντων δέ δῆλον γὰρ ὡς ἂν ἐθισθῶσι βουλεύεσθαι οἱ προπετεῖς , ταχὺ μεταβάλλονται ) · ἔτι τοὺς δι’ ἔθους ἀκρατεῖς εὐιατοτέρους τῶν διὰ φύσεως · δυσμετακινητον γὰρ ἡ φύσις · καὶ τὸ ἔθος γὰρ διὰ τοῦτο δυσμετάθετον , ὅτι φύσει τι ὅμοιον ποιεῖ . Περὶ δὲ ἡδονῆς καὶ λύπης οἰκείαν φησὶν εἶναι τὴν θεωρίαν τῷ πολιτικῷ φιλοσόφῳ . ἔστι γὰρ τοὐ τέλους ἀρχιτέκτων . διὰ τί δὲ λέγει αὐτὸν ἀρχιτέκτονα τοῦ τέλους ; ἡ ὅτι πᾶς λέγεται ἀρχιτέκτων ἐκείνου , οὗ υφηγητής ἐστι τῆς κατασκευῆς ; ὁ δὲ πολιτικὸς ὑφηγεῖται , ὅπως ἂν γένοιτο εὐδαιμονία . ἔτι φρόνησις ἀρχιτεκτονικὴ λέγεται , διότι τὸν λόγον παρέχει ταῖς ἠθικαῖς ἀρεταῖς . ἔστι δὲ ἡ πολιτικὴ φρόνησις περὶ πόλιν καὶ πόλεως εὐδαιμονίαν . εἰκότως οὖν καὶ αὐτὴ ἀρχιτεκτονικὴ λέγεται τοῦ τέλους καὶ ὁ ἔχων αὐτὴν ὁ πολιτικός . ἐπεὶ οὖν πρὸς̣ τὸ τέλος βλέποντες τὸ μὲν ἀγαθὸν ἁπλῶς λέγομεν τὸ δὲ κακόν , ἀγαθὸν μὲν τὸ φέρον εἰς τὸ τέλος καὶ τὴν εὐδαιμονίαν , κακὸν δὲ τὸ ἐμποδιστικὸν ταύτης , δῆλον ὡς τοῦ ἀρχιτεκτονοῦντος τέλος καὶ ἡ περὶ ἡδονῆς ἢ λύπης θεωρία , εἴτε φέρει εἰς τὴν εὐδαιμονίαν εἴτε ἔμπαλιν ἐμποδίζει . ἔτι δέ , ἐπεί ἐστιν ἡ ἠθικὴ ἀρετὴ περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας , ὡς δέδεικται , ἡ δὲ πολιτικὴ περὶ ἐπιμέλειαν τῆς ἠθικῆς ἀρετῆς ἐστιν , ἀναγκαῖον τῷ πολιτικῷ ἐπισκοπεῖν περὶ αὐτῶν . ἔτι τὴν εὔδαιμον ίαν οἱ πλεῖστοι μεθ’ ἡδονῆς εἶναί φασι καὶ τὸν εὐδαίμονα μακάριον ὠνομάσθαι , οἷον ὡς ἂν εἴποις μάλα χαίροντα . καὶ διὰ τοῦτο οὖν οἰκεία τῷ πολιτικῷ ἡ περὶ ἡδονῆς καὶ λύπης θεωρία . ἐνίοις μὲν οὖν δοκεῖ μηδεμία ἡδονὴ εἶναι ἀγαθόν , ἧς δόξης φασὶ καὶ Ἀντισθένη γεγονέναι · λέγουσι γοῦν τὴν ἡδονὴν μήτε καθ’ αὑτὸ μήτε κατὰ συμβεβηκὸς εἶναι ἀγαθόν . ἔστι γὰρ τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν καθ’ αὐτά , οἷον αἱ ἀρεταὶ καὶ αἱ κατ’ αὐτὰς ἐνέργειαι , τὰ δὲ κατὰ συμβεβηκός , οἷον ἰατρεῖαι τομαὶ καύσεις καὶ οἱ πόνοι · οὐδὲν γὰρ τούτων αἱρούμεθα δι’ αὑτό , ἀλλὰ δι’ ἕτερον καὶ κατὰ συμβεβηκός · τὴν δὲ ἡδονὴν οὐδετέρως εἶναι ἀγαθὸν οὔτε ὡς καθ’ αὑτὸ οὔτε ὡς κατὰ συμβεβηκός . οὐ γὰρ εἶναι ταὐτὸν ἀγαθὸν καὶ τὴν ἡδονήν · οὕτως μὲν οὖν ἐχούσης τῆς γραφῆς , ῥᾳδία ἡ ἐξήγησις · οὐ γάρ φασιν οὔτε καθ’ αὑτὸ οὔτε κατά συμβεβηκὸς ἀγαθὸν εἶναι τὴν ἡδονήν , ἐπεὶ μὴ ἔστι † τινὶ ταὐτὸν τινὶ ἀγαθῷ . ἐὰν δὲ ᾖ σὺν τῷ ἄρθρῳ γεγραμμένον , οὐ γὰρ εἶναι ταὐτὸν τῷ ἀγαθῷ καὶ τὴν ἡδονήν , ἀλόγως φανεῖται τοῦτ’ ἐπενηνέχθαι · εἴτε γὰρ τὸ ἀγαθὸν ὡς γένος λαμβάνεται τῶν ἀγαθῶν , εἶτε ὡς εὐδαιμονία πῶς τοῦτο ἐνδείκνυται , ὅτι οὔτε τῶν καθ’ αὑτό τι ἀγαθῶν ἐστιν ἡ ἡδονὴ οὔτε τῶν κατὰ συμβεβηκός ; ὥσπερ γὰρ αἰτίαν ταῦτα ἐπιφέρει , οὐκ ἔστι δὲ αἰτία τοῦ μὴ εἶναι ἀγαθὸν τὴν ἡδονὴν τῷ μήτε γένη εἶναι τῶν ἀγαθῶν μήτε ταὐτὸν τῇ εὐδαιμονίᾳ . καὶ γὰρ ἄλλα ἀγαθὰ μέν ἐστιν , οὐ ταὐτὰ δὲ τῷ κοινῷ ἀγαθῷ ἢ τῆ εὐδαιμονίᾳ . ἀλλὰ μήποτε ἐπειδὴ ὁμωνύμως ἐδόκει λέγεσθαι τὸ ἀγαθόν , δοκεῖ λέγειν ὅτι οὐδενὶ τῶν δηλουμένων ὑπὸ τοὐ ἀγαθοῦ ταὐτόν ἐστιν . ἢ οὕτως εἴρηκεν , ἐπειδὴ προελθὼν μέλλει δείξειν τὴν ἡδονὴν μὴ οὖσαν ἀγαθὸν ἐκ τοῦ μὴ εἶναι τῆ εὐδαιμονίᾳ ταὐτὸν τῷ γένει · δῆλος δὲ ἔσται ὁ λόγος οὗτος ὀλίγον ὕστερον . ἀλλ’ οὖν τοῖς μὲν δοκεῖ μηδεμία ἡδονὴ εἶναι ἀγαθόν , τοῖς δὲ μία μὲν ἀγαθή , αἱ δὲ πολλαὶ φαῦλαι , τοῖς δὲ εἰ καὶ πᾶσαι ἀγαθὸν ὅμως μὴ εἶναι τὴν ἡδονὴν τὸ ἄριστον , τουτέστιν μὴ εἶναι εὐδαιμονίαν , οἷς ἐναντιοῦνται οἱ λέγοντες τὴν εὐδαιμονίαν ἡδονὴν εἶναι . ὅλως μὲν οὖν οὐκ ἀγαθόν , τοῦτό ἐστι καθόλου μὲν οὖν οὐδεμία ἡδονὴ ἀγαθόν , ὅτι πᾶσα ἡδονὴ γένεσις εἰς φύσιν αἰσθητή · γένεσις μὲν οὖν εἰς φύσιν λέγεται , διότι ἀναπλήρωσίς τις δοκεῖ τῆς ἐνδείας εἶναι καὶ ἄγειν εἰς τὸ ἀγαθὸν κατὰ φύσιν . ἡ μὲν γὰρ πεῖνα ἔνδεια δείας καὶ ἀγωγὴ εἰς τὸ κατὰ φύσιν , ἡ δὲ ἐν τῷ πίνειν ἡδονὴ ἀναπλήρωσις καὶ γένεσις ἄγουσα εἰς τὸ κατὰ φύσιν . διὰ μὲν ταῦτα γένεσις εἰς φύσιν · δἰσθητὴ δὲ ὅτι εἰσὶ καὶ ἄλλαι γενέσεις ἐν ἡμῖν , οἷον αἱ αἱματώσεις καὶ ἀναδόσεις τῆς τροφῆς , αἳ οὐκ εἰσὶν ἡδοναὶ διὰ τὸ λεληθέναι · ἀλλ’ ἐὰν ἡ γένεσις καὶ ἀναπλήρωσις αἰσθητὴ ᾖ , τότε γίνεται ἡδονή · ὁ δὴ λόγος τοιοῦτος · οὐδεμία γένεσις συγγενὴς τῷ τέλει · ἡ δὲ ἡδονὴ γένεσις · οὐκ ἄρα ἐστὶν ὁμογενὴς τῷ τέλει · τὸ δὲ τέλος καὶ ἡ εὐδαιμονία ἀγαθόν · οὐκ ἄρα ἀγαθὸν ἡ ἡδονή , εἴ γε μή ἐστιν ὑπὸ τὸ αὐτὸ γένος . διὰ τοῦτον μὲν τὸν λόγον ἔφαμεν ἐγχωρεῖν γεγράφθαι μετὰ τοῦ ἄρθρου τὸ ἀγαθὸν . ὅτι δὲ οὐδεμία γένεσις ὁμογενὴς τῷ ἐνῆς τῷ τέλει , ἐκ τῆς ἐπαγωγῆς πειρῶνται δεικνύναι . ἡ μὲν γὰρ οἰκοδόμησις γένεσις , ἡ δὲ οἰκία τέλος καὶ οὐκ εἰσὶν ὁμογενεῖς · ἡ μὲν γὰρ οἰκία οὐσία , ἡ δὲ οἰκοδόμησις καὶ τοῦ ποιεῖν καὶ τοῦ πρός τι · ἔτι ἡ ναυπήγησις γένεσ.ις , ἡ δὲ ναῦς τέλος , καὶ οὐχ ὁμογενεῖς , καὶ ἐπὶ πολλῶν ἄν τις οὕτως λάβοι . ἔτι δὲ ψευδὴς οὗτος ὁ λόγος ( καὶ γὰρ τὸ ἀγαθὸν γένος λαμβάνει οὐκ ὂν ἀλλὰ κατηγορούμενον ὁμωνύμως ) , καὶ τὸ μηδεμίαν γένεσιν ὁμογενῆ εἶναι τῷ τέλει ψεῦδος · ἵνα γάρ τις δῷ γένος τὸ ἀγαθόν , ἡ ἀρειὴ καὶ ἑκάστη τῶν κατ’ ἀρετὴν ἐνεργειῶν ποιήσεις οὖσαι τοῦ τέλους , ταῦτα γένεσις ἂν λέγοιτο · ἀλλ’ ἔστιν αὐτῶν ἑκάστη ἀγαθόν · λεχθήσεται δὲ καὶ ὑπ’ αὐτοῦ πρὸς τὸν λόγον . ἔτι πρὸς τὸ μὴ εἶναι ἀγαθὸν τὴν ἡδονὴν ἐπιφέρουσι τὸ τόν τε σώφρονα φεύγειν τὰς ἡδονὰς καὶ τὸν φρόνιμον τὸ ἄλυπον διώκειν ἀλλὰ μὴ τὴν ἡδονήν . εὐσταθὴς γάρ ἐστι καὶ ἐν καταστήματι ὁ φρόνιμος , ἡ δὲ ἡδονὴ ταραχῶδες . διὸ τὴν ἀλυπίαν , εὐστάθειάν τινα οὖσαν , διώκει , οὐ τὴν ἡδονήν . ἔτι τὸ τοῦ ἀγαθοῦ ἐμποδιστικὸν οὐκ ἀγαθόν , τοιοῦτον δὲ ἡ ἡδονή · οὐκ ἄρα ἀγαθόν . ὅτι δὲ ἐμποδιστικὸν ἡ ἡδονὴ τοὺ φρονεῖν δῆλον νομίζουσιν · οὐδεὶς γὰρ ἄν οὔτε βουλεύσαιτο οὔτε εὕροι τι περὶ ἡδονὰς ὢν καὶ ἡδόμενος . μηνύει δὲ καὶ ὅσῳ ἄν τις ἐν μείζοσι μᾶλλον ἡδοναῖς ᾖ , μὴ δύνασθαι νοεῖν αὐτὸν · ἐν γοῦν τῇ τῶν ἀφροδισίων ἡδονὴ ὄντα τι νοεῖν ἢ σκοπεῖν οὐ ῥᾴδιον . ἔτι παντὸς ἀγαθοῦ ἐστι τέχνη , ἡδονῆς δὲ οὐκ ἔστι τέχνη · οὐκ ἄρα ἀγαθόν . ἔτι ὅσα διώκεται ὑπὸ τῶν ἀφρονεστάτων , οὐκ ἀγαθά · αἱ ἡδοναὶ δὲ ὑπὸ τῶν παίδων καὶ θηρίων · οὐκ ἄρα ἀγαθά . διὰ μὲν οὖν τούτων πειρῶνται δεικνύειν ὅτι οὐδεμία ἡδονὴ ἀγαθόν . οἱ δὲ λέγοντες μὴ πάσας εἶναι σπουδαίας τὰς ἡδονάς , δεικνύουσιν ἐκ τοῦ πολλὰς αἰσχρὰς εἶναι , οἷον τἀς τῶν ἀκολάστων καὶ τῶν κιναίδων , καὶ ἐκ τοῦ πολλὰς βλαβεράς . διὰ γὰρ τὰς ὑπερβολὰς αὐτῶν καὶ τὰ σώματα νοσοῦσι καὶ εἰς οὐσίας βλάπτονται καὶ τὸ μέγιστον εἰς τὴν ψυχήν . οὐδενὸς γὰρ ἐπιμελούμενοι τῶν καλῶν διὰ τὴν περὶ τὰς ἡδονὰς σπουδὴν ἀφρονέστατοι καὶ ἀνοητότατοι διατελοῦσιν . ὅτι δὲ οὐκ ἄριστον , ὅτι οὐδὲ τέλος ἡ ἡδονή , πάλιν ἐκ τοῦ τέλους δείκνυσιν . οὐδὲν γὰρ τέλος ἐν γενέσει ἀλλὰ μετὰ τὴν γένεσιν . Μετὰ ταῦτα ἐνίσταται πρὸς τοὺς εἰρημένους λόγους . ὅτι γὰρ οὐ συμβαίνει ἐπὶ τοῖς ῥηθεῖσι μὴ εἶναι ἀγαθὸν τὴν ἡδονὴν μηδὲ τὸ ἄριστον ἐκ τῶνδε δῆλον · τὸ γὰρ ἀγαθὸν διττῶς λέγεται · τὸ μὲν ἁπλῶς , τὸ δὲ τινί . ἁπλῶς μὲν γὰρ ἀγαθὸν τὸ πᾶσιν ἀγαθόν , οἷον αἱ ἀρεταὶ καὶ αἱ κατ’ αὐτὰς ἐνέργειαι , τινὶ δὲ τομαὶ καύσεις . ταῦτα γὰρ ἁπλῶς μὲν οὐκ ἀγαθά , τινὶ δέ , τῷ δεομένω ἰατρείας . λέγοιτο δ’ ἄν πὼς καὶ νόσος , καίπερ ἁπλῶς οὖσα κακόν , τινὶ ἀγαθόν , οἷον τῷ μοχθηρῷ · τούτῳ γὰρ λυσιτελεῖν καὶ νοσεῖν καὶ πένεσθαι · ἧττον γὰρ δυνήσεται κακουργεῖν . ἐπεὶ οὖν τὸ ἀγαθὸν διχῶς , καὶ αἱ φύσεις καὶ αἱ ἕξεις ἀκολουθήσουσιν , ὥστε εἶναι τὰς μὲν ἀπλῶς ἀγαθάς , τὰς δὲ τινί . αἱ γὰρ φυσικαὶ διαθέσεις καὶ ἕξεις αἱ μὲν ἁπλῶς ἀγαθαί , οἷον αἱ ἀρεταί , αἱ δὲ τισίν , οἷον αἱ φυσικαὶ καταστάσεις καὶ σωματικαὶ ἕξεις ὑγίεια εὐεξία εὐαισθησία . τινὶ γὰρ ταῦτα ἀγαθά , τῷ σπουδαίῳ , καὶ διὰ τοῦτο λέγεται καὶ ἁπλῶς ἀγαθά · καὶ ἡ νοσώδης ἕξις τινὶ ἀγαθόν , λέγω δὲ τῷ μοχθηρῷ . τῷ δὲ τὰς ἕξεις τὰς μὲν εἶναι ἀπλῶς ἀγαθόν , τἀς δὲ τινί , ἀκολουθεῖν καὶ τὰς κινήσεις καὶ τὰς γενέσεις τὰς ἐπ’ αὐτῶν γενομένας τὰς μὲν ἁπλῶς ἀγαθὰς εἶναι , τὰς δὲ τινί · καὶ αἱ δοκοῦσαι ἁπλῶς φαῦλαι τινὶ οὐκ ὕονται φαῦλαι , ἀλλ’ αἱρεταὶ τῷδε , οἷον αἱ νοσεραὶ κινήσεις , ἁπλῶς οὖσαι φαῦλαι , τῷ ἀνιάτως ἔχοντι διὰ μοχθηρίαν ἀεὶ λυσιτελοῦσιν · ἰατρεῖαι γὰρ αὐτοῦ γίνονται ταῖς κατὰ τὴν μοχθηρίαν ἐνεργείαις · αἱ δὲ οὐδὲ αἱρεταὶ τῷδε , ἀλλὰ ποτέ , οἷον τῷ νοσοῦντι τομαὶ καὶ ἰατρεῖαι τότε ὅτε νοσεῖ · ἀπλῶς δὲ οὐκ εἰσὶν αἱρεταί · αἱ δὲ ἀεὶ , αἱ δὲ οὔ · οὕτως οὐδὲ ἡδοναί εἰσι , φησί , ἀλλὰ φαίνονται , οἷον ὅσαι μετὰ λύπης , ὥσπερ αἱ τῶν καμνόντων . αἱ γὰρ ἀληθεῖς ἡδοναὶ τοῖς κατὰ φύσιν διακειμένοις · εἰ δ’ αἰ τῶν νοσούντων ἡδοναὶ παρὰ φύσιν , πολλῷ μᾶλλον αἱ τῶν ἀκολάστων · μᾶλλον γὰρ παρὰ φύσιν οὗτοι διάκεινται . ταῦτα δὲ λέγεται πρὸς τοὺς φάσκοντας μὴ εἶναι ἀγαθὸν τὴν ἡδονήν , ἐπειδὴ ἡ γένεσίς ἐστι κίνησις . αἱ μὲν γὰρ τῶν ἀγαθῶν ἕξεων κινήσεις καὶ γενέσεις ἀγαθαί , αἱ δὲ τῶν φαύλων φαῦλαι . ὥστε εἰ καί τις δῷη κίνησιν ἢ γένεσιν εἶναι ἰὴν ἡδονήν , οὐ πᾶσα φαύλη ἀλλ’ ἡ ἀπὸ <τῆς φαύλης> ἕξεως γινομένη φαύλη , ἡ δ’ ἀπὸ τῆς ἐπιεικοῦς ἐπιεικής . Μετὰ ταῦτα δείκνυσιν οὔτε γένεσιν οὖσαν τὴν ἡδονὴν οὔτε κίνησιν . ἐπεὶ δὲ τοῦ ἀγαθοῦ τὸ μὲν ἐνέργεια τὸ δὲ ἕξις , ὡς ἕξις μὲν ἀγαθὸν ἀρειή , ὡς ἐνέργεια δὲ ἡ κατ’ ἀρετὴν ἐνέργεια , καὶ αἴσθησις μὲν ἀγαθὸν ὡς ἕξις ( λέγω δὲ αἴσθησιν τὴν δύναμιν , ἡ δὲ κατ’ ἐνέργειαν αἴσθησις ἀγαθὸν ὡς ἡ ἡδονὴ ἀγαθόν ἐστιν οὐχ ὡς ἕξις ἀλλ’ ὡς ἐνέργεια τῆς φύσεως . κατὰ συμβεβηκὸς δὲ αἱ ἀναπληρώσεις καὶ ἀποκαταστάσεις , αἵ εἰσιν εἰς τὴν φύσιν ἡδεῖαι . προηγουμένως μὲν γὰρ ἡδόμεθα διὰ τὸ ἐνεργεῖν τὴν φύσιν τρεφομένων ἡμῶν · λέγω δὲ φύσιν τὴν ψυχήν . ἐνεργεῖ γὰρ τότε ἡ θρεπτική , καὶ διὰ τοῦτο ἡδόμεθα . συμβαίνει δὲ τὸ τηνικαῦτα καὶ ἀναπλήρωσιν γενέσθαι . ἔστι δὲ ἡ ἡδονὴ ἐνέργεια τῆς ὑπολοίπου ἐν ἡμῖν φύσεως καὶ ἕξεως . κἀν γὰρ ἐνδεεῖς ὦμεν κατὰ τὸ σῶμα τήν γε φύσιν ὑπολελειμμένην καὶ δυναμένην ἐν αὐτῇ ἐνεργεῖν ἔχομεν αὐτὴν συμπαρόντων αὐτῇ τῶν σιτίων καὶ τῶν ποτῶν † ἐνεργεῖν . καὶ ἡ μὲν ἡδονὴ κατ’ ἐνέργειαν , κατὰ συμβεβηκὸς δέ , ὤας φησιν , ἀναπλήρωσις γίνεται τοῦ ἐνδέοντος ἐν τῷ σώματι . τεκμήριον δὲ μέγιστον τοῦ μὴ εἶναι γένεσιν τὴν ἡδονήν , ὃ λέγει · πολλαὶ γὰρ ἡδοναὶ ἄνευ λύπης καὶ ἐπιθυμίας , οὐδεμιᾶς ἐνούσης ἐνδείας , οἷον αἱ θεωρητικαί , καὶ αὗται μὲν αὐτῆς τῆς ψυχῆς καθ’ αὑτὴν ἐνεργούσης , ἔνιαι δὲ καὶ διὰ τοῦ σώματος , οἷον αἱ δι’ ὁράσεως καὶ ὀσφρήσεως καὶ ἀκοῆς , ὧν οὐδεμία γίνεται προλυπηθεῖσιν . ἔδει δέ γε ] , εἴ γε ἀναπλήρωσις ἡδονὴ καὶ γένεσις ἡδονὴ καὶ γένεσις εἰς τὸ κτὰ φύσιν , πάσας εἷναι τὰς ἡδονὰς ἀναπληρώσεις . νῦν δὲ φαίνεται ἡ μὲν κατὰ θεωρίαν ἡδονὴ τῆς θεωρητικῆς ψυχῆς ἐνέργεια οὖσα , ἡ δὲ κατὰ τὸ ὁρᾶν ἢ ὀσφραίνεσθαι τῆς αἰσθητικῆς · εὔλογον δὲ καὶ τὴν ἐν τῷ τρέφεσθαι καὶ ἀναπληροῦσθαι τὸ σῶμα γινομένην ἡδονὴν ἐνέργειαν λέγειν τῆς θρεπτικῆς φύσεως τὴν ἡδονὴν ] , διότι ἀχώριστός ἐστι τῆς ἐνεργείας , ἐπεὶ καὶ ἡ ἐνέργεια [ τῇ ] τῆς ἀρετῆς ἡδονή [ γάρ ] ἐστιν ἀχώριστος . λεχθήσεται ὸὲ περὶ τούτου ἐν τῷ ἑξῆς σαφέστερον . ἔτι δὲ σημεῖον δεῖ φέρειν τοῦ ἐνέργειαν εἶναι τῆς φύσεως τὴν ἡδονὴν τὸ μὴ τῶ αὐτῷ ἡδεῖ χαίρειν ἀναπληρουμένης τε τῆς φύσεως καὶ καθεστηκυίας . λέγει δὲ νῦν ἀναπλήρωσιν τῆς φύσεως οὐχ ἁπλῶς τὴν διὰ τῆς τροφῆς γενομένην ἀλλὰ τὴν τοῖς κάμνουσιν , ἥτις ἀναπλήρωσις ὡς ἀληθῶς βούλεται εἶναι φύσεως διὰ τὸ παντάπασιν ἐξεστάναι τῆς φυσικῆς διαθέσεως · καθεστηκυῖαν δέ φησι τὴν τῶν ὑγιαινόντων ὀνομάζειν . οἱ μὲν οὖν κάμνοντες οὐ χαίρουσι τοῖς ἀπλῶς ἡδέσιν · ἁπλῶς δέ ἐστιν ἡδέα τὰ τοῖς κατὰ φύσιν διακειμένοις ἡδέα , ὡς καὶ λευκὰ τὰ τοῖς κατὰ φύσιν διακειμένοις τὴν ὄψιν φαίνεται λευκά . οἱ μὲν οὗν κάμνοντες πικροῖς καὶ ὀξέσι χαίρουσιν , ὧν οὐδὲν φύσει ἡδὺ οὐδὲ ἁπλῶς , οἱ δὲ ὑγιαίνοντες καὶ ἐν ἢ τοῦ ἐνέργειν εἶναι φύσεως τὴν ἡδονήν ; ὅσῳ γὰρ ἄν πλεῖον ἢ μᾶλλον κατὰ φύσιν ἔχωμεν καὶ ἀκωλύτως ἡ φύσις ἐνεργῇ , τοῖς ἀληθῶς ἡδέσιν ἀσμενίζομεν · ἐπειδὰν δὲ παρὰ φύσιν ἔχωμεν καὶ πολλῆς ἀναπληρώσεως δεώμεθα καὶ φαύλως καὶ ἐμποδιζομένως τι ἐνεργῇ ἡ φύσις , οὐ χαίρομεν τοῖς ἁπλῶς ἡδέσιν , ὥστε οὔτε ἡδοναὶ ἀπλῶς οὔτε κυρίως αἱ ἀπ’ αὐτῶν . ὡς γὰρ τὰ ἡδέα ἔχει πρὸς ἄλληλα , οὕτω καὶ αἱ ἀπ’ αὐτῶν ἡδοναί . τὰ δὲ τῶν καμνόντων ἡδέα , ὥσπερ καὶ † πρὸς τάττω , ὅτι ἡδέα καὶ κατὰ φύσιν ἡδέα ἐναντία ἔχει , ὥστε καὶ αἱ ἡδοναὶ ἐναντίαι ἄν εἶεν τῶν καμνόντων ταῖς τῶν ὑγιαινόντων , καὶ διὰ τοῦτο οὐδὲ ἡδοναί , ἀλλὰ φαινόμεναι τοῖς παρὰ φύσιν ἔχουσιν , καθάπερ τὰ ἤδεα . Ἔτι οὐκ ἀνάγκη ἕως ἐπεὶ εἰσὶν ἡδοναὶ καὶ σώφρονος . Οἱ λέγοντες μὴ εἶναι τέλος τὴν ἡδονὴν μηδὲ ταὐτὸν τῇ εὐδαιμονία μάλιστα χρῶνται τῷ γένεσιν αὐτὴν εἶναι , πρὸς οὓς ἀποτεινόμενός φησιν εἶναι μὴ ἀναγκαῖον ἕτερόν τι τῆς ἡδονῆς τίθεσθαι βέλτιον . ὁμολογουμένως μὲν γὰρ ἄμεινον τὸ οὗ ἕνεκεν τοῦ ἕνεκά του καὶ διὰ τοῦτο πάσης γενέσεως τό τέλος ἄμεινον , οὗ ἕνεκεν ἡ γένεσις . ἀλλ’ οὐκ ἔστιν ἡδονὴ ἡ γένεσις ; ὡς εἴρηται · οὐ μόνον δὲ οὐκ εἰσὶν ἐνέργειαι αἱ ἡδοναί , ἀλλ’ οὐδὲ μετὰ γενέσεως πᾶσαι . αἱ μὲν γὰρ μετὰ ἀναπληρώσεως , εἰ καὶ μὴ γενέσεις , ἀλλὰ μετὰ γενέσεως · τοιαῦται δέ εἰσιν αἱ διὰ τῆς τροφῆς ἡδοναὶ καὶ διὰ τοῦ θάλπεσθαι , ὁπότε ἐνδεήσει τοῦ θερμοῦ τὸ σῶμα , καὶ διὰ τοῦ ψύχεσθαι , ὁπότε ἐννήσει τοῦ ψυχροῦ . οὔτε δὲ αἱ διὰ τοῦ ὁρᾶν γινόμεναι ἡδοναὶ οὔτε αἱ διὰ τοῦ ἀκούειν μετὰ ἀναπληρώσεως · οὐ γὰρ προϋπαρχούσης ἐνδείας καὶ λύπης γίνονται . μάλιστα δὲ πασῶν αἱ διὰ τοῦ θεωρεῖν ἡδοναὶ πόρρω εἰσὶ τοῦ μετὰ ἀναπληρώσεως ἢ γενέσεως τινος συμβαίνειν . ἐπεὶ οὖν γενέσεις μὲν οὐκ εἰσὶν αἱ ἡδοναί , ἐνέργειαι δὲ τῆς κατὰ φύσιν ἕξεως , οὐδὲν κωλύει αὐτὰς κατὰ τοῦτον τὸν λόγον τὸ ἄριστον εἶναι καὶ ταὐτὸν τῇ εὐδαιμονίᾳ . ἐπεὶ γὰρ διὰ τὸ γένεσιν εἶναι τὴν ἡδονὴν οὔ φησιν ἐγχωρεῖν εἶναι αὐτὴν τέλος , οὐ φαίνεται δὲ γένεσις οὖσα , τί κωλύει τέλος εἶναι ἡδονήν ; ἀλλὰ τοὺς λόγους οἷς χρῶνται οἱ μὴ ἀγαθὸν αὐτὴν λέγοντες ἢ μὴ τέλος ἀνατρέπειν <δεῖ> · τάχα δ’ ἄν εἴη καὶ τέλος , διότι σὺν τῷ τέλει καὶ τῇ εὐδαιμονίᾳ πάντως ἐστίν · πᾶσα γὰρ εὐδαιμονία μεθ’ ἡδονῆς · οὐ γινομένων οὖν συμβαίνουσιν αἱ ἡδοναὶ ἀλλὰ χρωμένων . τῶν γὰρ φυσικῶν ἕξεων ἐνεργουσῶν καὶ χρωμένων τισὶ συμ - βαίνουσιν αἱ ἡδοναί · τῆς μὲν οὖν θρεπτικῆς ψυχῆς χρωμένης σιτίοις καὶ ποτοῖς αἱ διὰ τῆς τροφῆς ἡδοναὶ γίνονται , τῆς δὲ ὁρατικῆς δυνάμεως χρωμένης τοῖς ὁρατοῖς καὶ ἐνεργούσης περὶ αὐτὰ ἡ ἀπὸ τῶν ὁρατῶν ἡδονὴ γίνεται , ἄλλης δὲ φύσεως ἢ ἕξεως ἄλλῳ τὼ χρωμένης ἄλλη προσγίνεται ἡδονή . εἰ δὲ καὶ δῴη τις παρὰ τὰς ἡδονὰς ἕτερόν τι γίνεσθαι , οὐκ ἐπὶ πασῶν τοῦτο ἔστιν , ἀλλ’ ἐπὶ τῶν πρώτων κατὰ τελείωσιν τῆς φύσεως λεγομένων γίνεσθαι , αὗται δέ εἰσιν αἱ κατὰ τὴν ἀναπλήρωσιν . οὐ γὰρ διὰ τοῦτο τρεφόμεθα διὰ τὸ τρέφεσθαι οὐδὲ διὰ ] τὴν ἀπὸ τούτου ἡδονὴν αἱρούμεθα δι’ αὑτήν , ἀλλ’ ἵν·α εἰς κατάστασιν τὴν φυσικὴν ἀγάγωμεν τὸ σῶμα . τέλος οὗν ἡ κατάστασις , ἕτερον οὖσα τῆς ἀναπληρώσεως καὶ τῆς κατὰ ταῦτα ἡδονῆς . ἐπεὶ οὑν οὐ πᾶσαι ἀποκαταστάσεις τινές εἰσιν εἰς τὸ κατὰ φύσιν αἱ γοῦν κατὰ τὸ θεωρεῖν ἡδοναὶ οὐδὲν ἔχουσι τοιοῦτον οὐδὲ ἑτέρου ἕνεκεν γίνονται ἀλλ’ εἰσὶν αὐτὸ τὸ τέλος ) , φανερόν , ὡς οὐδὲν ἂν κωλύοι εἷναί τινα ἡδονὴν τέλος . διόπερ οὐ καλῶς ἔχει αἰσθητὴν γένεσιν λέγειν τὴν ἡδονήν , ἀλλὰ μᾶλλον , φησί , λεκτέον ἐνέργειαν ἵης κατὰ φύσιν ἕξεως · τοῦτο γὰρ κοινὸν ἀπάσαις ταῖς ἡδοναῖς · ἀντὶ δὲ τὸ ὖ αἰσθητὴν ἀνεμπόδιστον ῥητέον · οἱ μὲν γὰρ ἀποδιδόντες γένεσιν αὐτὴν οὕτως ἔλεγον γένεσιν εἰς φύσιν αἰσθητήν , αὐτὸς δὲ ἐνέργειαν τῆς κατὰ φύσιν ἕξεως ἀνεμπόδιστον εἶπεν . εἰ μὲν οὑν ἐν τῳ ανεμποοιστον λέγειν ἐμφαίνεται καὶ τὸ αἰσθητόν , ἱκανῶς ἂν ἔχοι ὁ τῆς ἡδονῆς ὁρισμός · εἰ δὲ μὴ ἐμφαίνεται , δεῖ πάντως τὸ αἰσθητὸν προσκεῖσθαι . ἄν γὰρ ἐνέργεια μὲν ᾖ τῆς φύσεως καὶ ἀνεμπόδιστος , μὴ αἰσθητὴ δέ , οὐκ ἔσται ἡδονή , οἷον ἡ ἀνάδοσις τῆς τροφῆς ἐνέργεια μέν ἐστι τῆς φύσεως , οὐ μὴν αἰσθητή , διόπερ οὐδὲ ἡδονή . δοκεῖ δέ , φησί , γένεσις εἶναι ἡδονή , ἢ ] ὅτι κυρ·ίως ἀγαθόν . τοῦτο δὲ λέγει , ἐπειδὴ · τὸ κυρίως λεγόμενον ἀγαθὸν ἐνέργειαν νομίζει εἶναι · τὴν γοῦν εὐδαιμονίαν ἐνέργειαν τίθεται . ἐπεὶ οὖν καὶ ἡ ἡδονὴ ἐνέργειά τις , κυρίως ἂν εἴη ἀγαθόν . λέγει οὖν τοῦτο ὥσπερ μεμφόμενος τοῖς γένεσιν αὐτὴν λέγουσι καὶ διὰ τοῦτο ὅτι μὴ σπουδαῖον , ὡσανεὶ ἔλεγεν , ἐξ οὗ μάλιστα αὐτὴν ἔδει μὴ νομίζειν γένεσιν , ἐκ τούτου νομίζουσιν . ἔδτι μὲν γὰρ ἐνέργεια καὶ διὰ τοῦτο κυρίως ἀγαθόν · οἱ δὲ διὰ τοῦτο γένεσιν λέγουσιν , ἀπατώμενοι τῶ νομίζειν ταὐτὸν τὴν ἐνέργ·ειαν καὶ τὴν γένεσιν , ἔστι δὲ ἕτερον . καὶ ἀγαθὸν μὲν πάντες τὶν ἐνέργειαν οὐκ ἴσασιν οὖσαν , συνάγοντες δὲ εἰς ταὐτὸν τὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν γένεσιν , ἡγοῦνται γένεσιν τὴν ἡδονήν . ἴσως μὲν οὖν ἔνιαι ἐνέργειαι γενέσεως αἰτίαι , οὐ μὴν οὐδὲ ἐκεῖναι γενέσεις · ἡ γὰρ οικοδομικὴ ἐνέργεια αἰτία μὲν γενέσεως , οὐ μὴν αὐτὴ γένεσις . ἔνιαι ’δε ενεργειαι καὶ ἁπλῶς τέλος , ὁπότε καὶ ἡ εὐδαιμονία ἐνέργειά τίς ἐστι κατ’ ἀρετήν · πρὸς δὲ τοὺς λέγοντας εἶναι φαύλας τὰς ἡδονάς , ἐπειδὴ ἔνια τῶν ἡδέων νοσώση ἐστίν , ἀπαντῶν φησι , τοῦτο καἰ περὶ ὑγιεινῶν οὐδὲν κωλύει λέγειν . ἔνια γὰρ τῶν ὑγιεινῶν πρὸς χρηματισμὸν φαῦλα . γυμναζόμενος γάρ τις καὶ ἐπιμελούμενος ἀεὶ τοῦ σώματος , τάχ’ ἂν ἀμελήσειε χρηματισμοῦ , ἀλλ’ οὐ διὰ τοῦτο ταῦτα φαῦλα εἶναι , ὅτι ποτὲ καί τινι πρὸς χρηματισμὸν ἐναντία ἐγένετο , ἀλλ’ εἴπερ ἄρα κατὰ τοῦτο φαῦλα , κατὰ τὸ ἐμποδίζειν πρὸς χρηματισμὸν καὶ ποτὲ καὶ τινί , ἐπεὶ καὶ τὸ θεωρεῖν ποτε βλάπτει πρὸς ὑγίειαν , ὅταν ἐπὶ πλέον τις πρὸς θεωρίαν διατρίβων ὀλιγωρῇ τῆς αὑτοῦ ὑγιείας . ἀρ’ οὖν διὰ τοῦτο φαῦλον τὸ θεωρεῖν , ἢ τῷ ἐπὶ πλέον αὐτῷ χρωμένῳ καὶ ἐκείνῳ πρὸς ὑγίειαν φῦλον , οὐχ ἁπλῶς ; ταὐτὸν δὴ ῥητέον , ὅτι καὶ ἡδέα ἔνια νοσώδη , καὶ ποτὲ καὶ τινὶ τῶν ἐπὶ πλέον ἢ δεῖ χρωμένων καὶ μὴ κατὰ καιρόν , ὃν προσήκει . ἀλλ’ οὐ διὰ τοῦτο ἁπλῶς τὰ ἡδέα φαῦλα οὐδὲ αἱ ἡδοναί . Ἐλέγετο δὲ καὶ διὰ τοῦτο φαῦλον ἡ ἡδονή , ὅτι ἐμποδίζει τῷ φρονεῖν καὶ τῷ νοεῖν · οὐδένα γὰρ δύνασθαι φρονεῖν οὐδὲ διανοεῖσθαι ἐν ἡδονῇ ὄντα . δηλοῖ δὲ τοῦτο μάλιστα ἡ τῶν ἀφροδισίων · ἐνίσταται οὖν καὶ πρὸς ταῦτα · οὔτε γὰρ φρονήσει , φησίν , ἐμποδίζει οὔθ’ ἕξει οὐδεμιᾷ ἡ οἰκεία ἡδονὴ ἀλλ’ ἡ ἀλλοτρία , ἐπεὶ αἵ γε οἰκεῖαι καὶ συναύξουσιν , οἷον εἴ τις διανοούμενος καλὰ ἢ ἀγαθὰ ἥδοιτο , ἐπίτασις ἐκ τῆς ἡδονῆς πρὸς τὸ διανοεῖσθαι γίνεται αὐτῷ · καὶ ἡ κατὰ τὸ θεωρεῖν ἡδονὴ αὔξει τὴν τοῦ θεωρεῖν δύναμιν καὶ ἡ ἀπὸ τοῦ μανθάνειν ἐπιδόσεις τῆς μαθήσεως ποιεῖ καὶ τέλος εἰς ἐπιστήμην καθίστησι καὶ καθόλου πᾶν ἔργον καὶ πᾶσα ἐνέργεια , γινομένη μεθ’ ἡδονῆς , ἀνύεται μᾶλλον καὶ τελειοῦται . ἔτι τε λέγει , παντὸς ἀγαθοῦ τέχνην εἶναι , ἡδονῆς δὲ μὴ εἶναι τέχνην , οὐκ ἄρα ἀγαθὸν ἡ ἡδονή . καὶ τοῦτον λύει τὸν λόγον · τὸ γὰρ μὴ εἶναι τέχνης ἔργον μηδεμίαν ἡδονὴν εὐλόγως , φησίν , συμβέβηκεν , οὐδὲ γὰρ ἄλλης ἐνεργείας οὐδεμιᾶς τέχνη ἐστίν , ἀλλὰ τῆς δυνάμεως , οἷον ἡ ἰατρικὴ ἀπεργαστική ἐστιν ὑγιείας , δυνάμεως οὔσης τινὸς καὶ ἕξεως , οὐ μὴν · τῶν ὑγιεινῶν ἐνεργειῶν , ἀλλ’ ἡ μὲν ὑγίεια ἰατρικῆς ἔργον , αἱ δὲ ὑγιειναὶ ἐνέργειαι ἀπὸ τῆς ἕξεως ἐνεργοῦνται . ὡσαύτως δὲ καὶ ἡ εὐεξία · αὕτη μὲν γυμναστικῆς ἔργον , αἱ δὲ γυμναστικαὶ ἐνέργειαι οὐ γυμναστικῆς ἀλλὰ τοῦ ἔχοντος τὴν εὐεξίαν . ἐνσταίη δ’ ἄν τις ἴσως πρὸς αὐτὸν δεικνὺς τὰς ἀπὸ τῶν τεχνῶν ἐνεργείας · πᾶσαι γὰρ ὑπὸ τῶν τεχνῶν ἐνεργοῦνται , αἱ μὲν ἰατρικαὶ ὑπὸ ἰατρικῆς , αἱ <δὲ> τεκτονικαὶ ὑπὸ τεκτονικῆς . ἐννοητέον δὲ ὅτι ὁ λόγος ἐστὶν περὶ τῶν ἀγαθῶν , ὅσα ἐκ τέχνης γίνεται . ἀγαθὰ δὲ τὰ μὲν περὶ σῶμα , τὰ δὲ περὶ ψυχήν , τὰ δὲ ἐκτός · αἱ μὲν οὖν κατὰ τὰς τέχνας ἐνέργειαι οὐ πάντως ἀγαθά · ὅσαι δὲ ποιητικαὶ λέγονται ἀγαθῶν τινῶν εἰσιν , ἰατρικὴ ὑγιείας καὶ γυμναστικὴ εὐεξίας , δυνάμεως εἰσιν ποιητικαί , ἀλλ’ οὐκ ἐνεργειῶν . αἱ δὲ κατὰ τὴν σοφίαν ἐνέργειαί εἰσι μὲν ἀγαθαὶ καὶ κατὰ τὰς ἀρειάς γε οὖσαι ἐνέργειαι , οὐ χωρὶς ἐπιστήμης . ἀλλ’ οὐ περὶ τῶν τοιούτων ἀγαθῶν ὁ λόγος ἀλλὰ περὶ τῶν ὑπὸ τέχνης τινὸς γινομένων . καὶ ταῦτα γὰρ ἰδίως ἐκάλουν τέχνας . ἐπεὶ οὖν ἡ ἡδονὴ ἐνέργεια , εὐλόγως οὐκ ἔστιν αὐτῆς τέχνη . εἶτα ἐκ περιουσίας δείκνυσιν , ὅπως εἰσί τινες τέχναι ἡδονῶν , ἤγουν μυρεψικὴ τέχνη καὶ ἡ ὀψοποιητική , τέλος ἔχουσα τὸ ποιῆσαι ἡδονάς . ἀλλὰ πρὸς τὸν λόγον ἐνίσταται τὸν λέγοντα μηδεμιᾶς ἡδονῆς τέχνην . ἐλέγοντο <δὲ> καὶ ἄλλοι τοιοῦτοι λόγοι κατὰ τῆς ἡδονῆς · ὃ γὰρ φεύγει ὁ σώφρων , οὐκ ἀγαθὸν ἔφασαν εἶναι , φεύγει δὲ ὁ σώφρων τὴν ἡδονήν , οὐκ ἄρα ἀγαθόν · καὶ ἐπεὶ ὁ φρόνιμος οὐ τὴν ἡδονὴν διώκει ἀλλὰ τὴν ἀλυπίαν , οὐχ ἡ ἡδονὴ ἀγαθόν , ἀλλ’ ἡ ἀλυπία . ἔτι ὃ διώκει τὰ ἀφρονέστατα οὐ σπουδαίων ἐστίν · διώκει δὲ τὰ ἀφρονέστατα τὴν ἡδονήν , τὰ θηρία καὶ τὰ παιδία , ὥστε οὐ σπουδαίων ἡ ἡδονή . τούτων δὴ τῶν λόγων πάντων μίαν κατὰ τὴν φύσιν λύσιν εἶναι · ἐπεὶ γὰρ εἴρηται πῶς ἀγαθαὶ ἀπλῶς πᾶσαι ἡδοναὶ καὶ πῶς οὐκ ἀγαθαί ἁπλῶς μὲν γὰρ ἀγαθαί , ἐπεὶ τῆς κατὰ φύσιν ἕξεως ἐνέργειαί εἰσιν , οὐκ ἀγαθαὶ δὲ πᾶσαι , ἐπεὶ δοκοῦσι καὶ τῶν παρὰ φύσιν διακειμένων ἐνέργειαι ἡδοναὶ εἶναι · ἐκ ταύτης τῆς διαιρέσεως φανερὰν εἶναι τὴν λύσιν νενόμικε ) , τὰ θηρία καὶ τὰ παιδία τἀς τοιαύτας διώκει ἡδονάς . ποίας δέ , ἄξιον ἐννοῆσαι · οὐ γὰρ πάντως τὰς παρὰ φύσιν οἵας οἱ κάμνοντες , ἀλλὰ τὰς ἐν . τούτῳ τῷ γένει · καὶ γὰρ τὰ θηρία καὶ τὰ παιδία τὰς κατὰ τὴν ἀναπλήρωσιν ἡδονὰς διώκει · ἐν γὰρ τούτῳ τῷ γένει εἰσίν , ἃς καὶ οἱ κάμνοντες καὶ οἱ παρὰ φύσιν διακείμενοι διώκουσιν · ἀναπληρώσεις γάρ εἰσι πᾶσαι . συναπτέον δὲ οὕτως τὴν λέξιν · τὰς τοιαύτας τὰ θηρία καὶ τὰ παιδία διώκει τὰς μετὰ ἐπιθυμίας καὶ λύπης , καὶ τὴν τούτων ἀλυπίαν ὁ φρόνιμος διώκει δηλονότι . οὐ γὰρ ἥδεσθαι βούλεται πάντως ταῖς σωματικαῖς ἡδοναῖς , ἀλλ’ ἐξαρκεῖ αὐτῷ τὸ ἀλύπως ἔχειν ὑπὸ τῶν ἐναντίων . φεύγει δὴ οὐχ ἁπλῶς τὰς σωματικὰς ἡδονὰς ὁ φρόνιμος , ἀλλὰ τὰς ὑπερβολὰς αὐτῶν καθ’ ἃς ὁ ἀκόλαστος . διὸ καὶ ὁ σώφρων φεύγει τὰς τοιαύτας ὑπερβολάς , ἐπεὶ εἰσί γε ἡδοναὶ καὶ σώφρονος · νος · μέχρι γάρ τινος χρῆται ταῖς σωματικαῖς ἡδοναῖς καὶ ὁ σώφρων καὶ ὁποίαις τισίν . Ἀλλὰ μὴν καὶ ὅτι ἡ λύπη ἕως οὐ γὰρ ἁπλῆς . Σπεύσιππον δέ φασιν οὕτω δεικνύειν ὅτι ἡδονὴ ἀγαθόν ἐστιν · τὸ ἐναντίον ἀγαθῷ κακόν · ἐναντίον δὲ ἡ λύπη , κακὸν οὖσα , τῇ ἡδονῇ · ἀγαθόν ἄρα . ὁ δὲ Ἀριστοτέλης οὐχ οὕτως τὸν λόγον ἠρώτηκεν , ἀλλ’ ἐπηνωρθώσατο εἰπών · τὸ ἐναντίον φευκτῷ ᾗ φευκτὸν ἀγαθόν · ἡ δὲ ἡδονὴ ἐναντίον τῇ λύπῃ · φευκτῷ οὔσῃ καὶ οὐκ ἔστι κακόν ( οὐδεὶς γὰρ <ἂν> εἴποι κακὸν τὴν ἡδονήν ) · ἄρα . δύναται ὁ λόγος οὗτος πρὸς τοὺς κακὸν μὲν μὴ λέγοντας εἶναι τὴν ἡδονὴν μήτε δὲ ἀγαθὸν μήτε κακόν . ἡ μὲν οὖν ὅλη βούλησις · τοῦ λόγου τοιαύτη , τὰ δὲ κατὰ τὴν λέξιν οὕτως ἔχει · τὴν λύπην πρῶτον τίθησι κακὸν μετὰ παραμυθίας . ἡ μὲν γὰρ ἀπλῶς ἐστι κακόν , ἡ τῶν μοχθηρῶν , οἷον ἡ τοῦ ἀδίκου ἣν λυπεῖται , ὅταν μὴ δύνηται ἀδικεῖν , <καὶ> ἡ τοῦ ἀκολάστου , ἀνιᾶται κωλυόμενος τῇ ἀκολασίᾳ χρήσασθαι · ἡ δέ ἐστι λύπη οὐχ ἁπλῶς κακόν , ἣν ὁ ἐπιεικὴς λυπεῖται , διὰ τὸ μὴ ἀφ’ ἕξεως εἶναι μοχθηρᾶς , κακὸν δ’ ὅμως καὶ αὕτη διὰ τὸ ἐμποδιστικὴ εἶναι καλῶν ἐνεργειῶν · λυπούμενος γὰρ ὁ ἀγαθὸς ἐμποδίαεται πολλὰ πρὸς τὰς καλὰς ἐνεργείας . θεὶς δὲ διὰ τούτων κακὸν εἶναι τὴν λύπην , ἑξῆς λέγει τὸν ῥηθέντα πρόσθεν λόγον εἰς τὸ ἀγαθὸν εἶναι τὴν ἡδονήν . Εἷται ἐπιφέρει · ὡς γὰρ Σπεύσιππος ἔλυεν , οὐ συμβαίνει ἡ λύσις . ἤτοι δὲ λύσιν λέγει τὴν δεῖξιν ἢ τῷ ὄντι ἔλυε τὸν λόγον τῶν φασκόντων μὴ εἶναι ἀγαθὸν ἰὴν ἡδονήν · οὐ μὴν αὐτάρκως ἔλυε λέγων · τὸ ἐναντίον κακῷ ἀγαθόν . ἐναντίον δὲ τῇ λύπῃ κακῶ ὄντι ἡδονή · ἀγαθὸν ἄρα · κακῷ γὰρ οὐ μόνον τὸ ἀγαθὸν ἐναντίον ἀλλὰ καὶ τὸ κακὸν ὡς τῇ θρασύτητι οὐ μόνον ἡ ἀνδρεία ἐναντίον , ἀγαθὸν οὖσα , ἀλλὰ καὶ κακόν , ἡ δειλία · διόπερ ὡς ἐναντία † τοῦ λύσαντος · αὐτὸν εἶναι , ὀρθῶς θεὶς μὴ μόνον ἀγαθὸν εἶναι τῷ κακῷ ἐναντίον ἀλλὰ καὶ κακόν . εἶτα προσέλαβε τὴν ἡδονὴν μὴ εἶναι κακόν , ἐξ ὧν εὐλόγως συλλογίζεται τὴν ἡδονήν ἀγαθὸν εἶναι . ὃ δὲ ἐπὶ πᾶσιν εἴρηκεν · οὐ γὰρ ἂν φαίη 〈 ὅπερ κακόν 〉 τι εἶναι τὴν ἡδονήν , τῷ τῷ λόγῳ † συναπτέον ἐν ᾧ εἴληπται · ‘οὐκ ἔστι δὲ κακὸν ἡ ἡδονή’ · τούΤῳ γὰρ συνεχὲς ἂν φαίη τὸ μὴ κακὸν εἶναι τὴν ἡδονήν . Ὁ δὲ μετὰ ταῦτα λόγος ἔοικε λέγεσθαι πρὸς ἰοὺς μὴ φάσκοντας τέλος εἶναι τὴν ἡδονὴν μηδὲ τὸ ἄριστον , διότι εἰσί τινες ἡδοναὶ φαῦλαι , οἷον αἰ τῶν ἀκολάστων . ὅσον γὰρ ἐπὶ τούτῳ τῷ λόγῳ ἔστι τινὰ ἡδονὴν * ἡγεῖται τὸ ἄριστον καὶ ταὐτὸν τῇ εὐδαιμονίᾳ . ἀλλὰ πρὸς τοὺς οὕτω δεικνύντας ἐνίστανται · τί γὰρ κωλύει φαύλων ἡδονῶν οὐσῶν εἶναί τινα ἡδονὴν τὸ ἄριστον τῶν ἀνθρωπίνων ἀγαθῶν , ὥσπερ καὶ ἔπι στῆ μὴ τίς ἐστιν ἡ ἀρίστη τῶν ὄντων οἷον ἡ σοφία , καίτοι πολλῶν τεχνῶν φαύλων οὐσῶν , οἷον τῶν βαναύσων · φαύλων δὲ οὐχ ὡς κακῶν ἀκουστέον , ἀλλ’ ὡς εὐτελῶν καὶ μηδεμιᾶς σπουδῆς δῆς ἀξίων . ἃ δ᾿ ἑξῆς ἐπιφέρει , τάχα ἄν τῳ δόξειεν ἀληθῆ ἀποφαινόμενα τὸ μέγιστον καὶ ἄριστον τὴν ἡδονήν . λέγει γὰρ ἴσως δὲ καὶ ἀναγκαῖον αἱρετώτατον εἶναι , δηλονότι τὴν ἡδονήν , τὸ δὲ αἱρετώτατόν τι εἶναι ἐπὶ τέλει ἐστὶ τοῦ λόγου καὶ συνηγορεῖται τῷ λόγῳ πάντων αἱρετώτατον εἶναι τὴν ἡδονὴν λέγοντι · εἰ γὰρ ἑκάστης ἕξεώς εἰσί τινες ἐνέργειαι ἀνεμπόδιστοι , οἷον αἱ τῶν ἀρίστων , ὅταν ἐν προηγουμένοις καὶ αἱρετοῖς γίνωνται μηδενὸς ἐμποδίζοντος , καὶ ἔστιν ἡ εὐδαιμονία ἡ · πασῶν τῶν ἕξεων τουτέστι τῶν ἀρετῶν ἐνέργεια ἢ τινὸς · αὐτῶν ἀνεμπόδιστος οἷον τῆς σοφίας ταὐτὸν δὲ τούτῳ καὶ ηοονη · ἐνέργεια γὰρ αποοεοοται τῆς κάτα φυσιν ἕξεως ανεμποοιστος ) , φανερὸν ὡς ἂν εἴη τις ἡδονὴ τὸ ἄριστον καὶ τελειότατον τῶν ἀγαθῶν , εἰ οὕτως ἔτυχε φαύλων οὐσῶν ἡδονῶν . ἔστι δέ , ὥς φησι , τὰ ἑξῆς τῆς φράσεως · σεως · ἴσως δὲ ἀναγκαῖον αἰρετωτάτην εἶναι τὴν ἡδονήν , εἴπερ ἑκάστης ἕξεως καὶ τὰ ἑξῆς · διὰ μὲν οὖν τούτων δοκεῖ ταὐτὸν ἀποφαίνεσθαι τἀγαθὸν καὶ τὴν ἡδονήν · οὐ μὴν οὕτως ἔχει , ἀλλὰ πρὸς τοὺς λέγοντας γένεσιν εἶναι ἢ φαύλας τινὰς τῶν ἡδονῶν , οἷς καὶ δι’ αὐτὸ τὸ μὴ εἶναι αὐτὴν τὸ ἀγαθὸν ἐπιγίνεται [ καὶ ] , ἐπιχειρεῖ ἐνδόξως ὡς ἐνὸν · αὐτὴν τὸ ἄριστον λέγειν ; ἐπεὶ ἔν τοῖς Νικομαχείοις , ἔνθα διείληπται καὶ περὶ ἡδονῆς Ἀριστοτέλης σαφῶς εἴρηκεν αὐτὴν μὴ ταὐτὸν εἶναι τῇ εὐδαιμονίᾳ ἀλλὰ παρακολουθεῖν ‘ὥσπερ τοῖς ἀκμαίοις τὴν ὥραν’ . σημεῖον δὲ τοῦ μὴ εἶναι . τοῦτ᾿ Ἀριστοτέλους ἀλλ’ Εὐδήμου τὸ ἐν τῷ * λέγειν περὶ ἡδονῆς ὡς οὐδέπω περὶ αὐτῇς διειλεγμένου · πλὴν εἴτε Εὐδήμου ταῦτά ἐστιν εἴτε Ἀριστοτέλους , ἐνδόξως εἴρηται · διὰ τοῦτο λέγεται τὸ ἄριστον ἡδονή , ὅτι σὺν τῷ ἀρίστῳ καὶ ἀχώριστον αὐτοῦ . τούτῳ δ ὁμολογεῖ καὶ τὰ ἑξῆς · διὰ γὰρ τοῦτό φησι πάντας τὸν εὐδαίμονα βίον νομίζειν ἡδὺν καὶ ἐμπλέκειν αὐτῷ τὴν ἡδονήν . οὐδεμία γὰρ ἐνέργεια τέλειος ἐμποδιζομένη , ἡ δὲ εὐδαιμονία τέλειος ἐνέργεια . ἔοικε γὰρ διὰ τούτων φανερὸν ποιεῖν , ὅτι ἐμπέπλεκται τῇ ἡδονῇ ἡ εὐδαιμονία καὶ ἀχώριστός ἐστιν αὐτῆς καὶ διὰ τοῦτ’ ἀνεμπόδιστος ἡ εὐδαιμονία , διότι μεθ’ ἡδονῆς . καὶ ἀντιστρέψαντι δὲ ἀληθὲς εἰπεῖν · ἐπειδὴ ἀνεμπόδιστός ἐστι , διὰ τοῦτο μεθ’ ἡδονῆς · τάχα δὲ καὶ διὰ τοῦτο ἐνέργεια ἡ ἡδονή , ὅτι εἶδός ἐστι παρακολουθοῦν τῇ εὐδαιμονίᾳ · διὰ δὲ τοῦτό φησι προσδεῖσθαι τὸν εὐδαίμονα τῶν ἐκτὸς ἀγαθῶν καὶ τῶν ἐν σώματι , ὅπως μηδὲν πρὸς τὰς προηγουμένας ἐνεργείας ἐμποδίζηται . καὶ ἐνταῦθα ἐμμελῶς ἐπιμέμφεται τοῖς λέγουσιν εὐδαίμονα τὸν ἀγαθόν , κἂν ἐπὶ τοῦ τροχοῦ κατατείνηται . διὰ δὲ τὸ προσδεῖσθαι εἷσθαι τῆς τύχης τὸν εὐδαίμονα ταὐτόν τινες ἡγοῦνται εὐδαιμονίᾳ τὴν εὐτυχίαν , οὐκ οὖσαν ταὐτὸν ἀλλὰ τὸν οὗ οὐκ ἄνευ λόγον ἐπέχουσαν · οὐ γὰρ ἔστιν εὐδαιμονεῖν ἄνευ τῆς εὐτυχίας . φησὶ δὲ καὶ ὑπερβάλλουσαν τὴν εὐτυχίαν ἐμπόδιον γίνεσθαι τῇ εὐδαιμονίᾳ καὶ ἴσως οὐδὲ εὐτυχίαν ἐντι εἶναι . ὅρος γὰρ εὐτυχίας τὸ εὐδαιμονίᾳ παρεῖναι καὶ ταῖς κατ’ ἀρετὴν ἐνεργείαις . ὅτι δὲ ἀληθῆ λέγει , δῆλον · αἱ γὰρ ὑπερβάλλουσαι εὐτυχίαι διαφθείρουσι πολλάκις τοὺς λογισμούς , ὑπερηφανίας καὶ μεγαλαυχίας ἐμπιπλῶσαι · καὶ εἰ μὴ διαφθαρείη γέ τις , ὑπερβάλλοι δὲ αὐτῷ ἡ τῶν χρημάτων κτῆσις , ἀνάγκη ἀσχολίαν αὐτῷ παρέχειν καὶ ἀπάγειν τῆς περὶ τὰ κάλλιστα διατριβῆς καὶ θεωρίας · τοῦτο δὲ οὐκ εὐτυχές . ὅτι δὲ πρὸς τοὺς κατὰ τῆς ἡδονῆς λόγους ἐνιστάμενος ἐπιχειρεῖ , καὶ ἐκ τῶν ἑξῆς φανερόν . ὃ γὰρ ἔλεγόν τινες εἰς ἀπόδειξιν τοῦ φαῦλον εἶναι τὴν ἡδονὴν τὸ τὰ θηρία καὶ τὰ παιδία διώκειν αὐτήν , τοῦτό φησιν ὑπὲρ τῆς ἡδονῆς μᾶλλον λέγεσθαι . σημεῖον γὰρ τίθεσθαι τὸ ὑπὸ πάντων αὐτὴν διώκεσθαι τοῦ εἶναι τὸ ἄριστον τὴν ἡδονήν . καὶ ἐντεῦθεν παρέλαβε τὸ ποιητικόν · φήμη δ’ οὔτις πάμπαν ἀπόλλυται · οὐ γὰρ ἄν μάτην , ὡς ἔοικε , διώκεται ὑπὸ πάντων , ἀλλ’ εὐλόγως , ἐπεὶ σύνεστι τῇ εὐδαιμονίᾳ . Τὸ δὲ μετὰ ταῦτα λεγόμενον γένοιτο ἄν γνώριμον μικρὰ προβάλλουσι . παντὸς πράγματος κανὼν καὶ μέτρον ὁ κατὰ φύσιν διακείμενος , οἷον ὑγιεινὰ σιτία καὶ ποτὰ τὰ τῷ κατὰ φύσιν διακειμένῳ ἁρμόζοντα · καὶ ἀγαθὰ δὲ τῷ ὄντι τὰ τῷ σπουδαίῳ ἀγαθὴ κἂν μὴ τῷ φαύλῳ τύχῃ ἀγαθὰ ὄντα · καὶ ἡδονὴ τοίνυν ἐστὶ τῷ ὄντι ἀλλ’ οὐ φαινομένη ἡ τῷ κατὰ φύσιν διακειμένῳ καὶ ἡδέα τὰ τούτῳ ἡδέα . τὰ δὲ τῷ νοσοῦντι καὶ παρὰ φύσιν ἔχοντι οὐχ ἁπλῶς ἡδέα ἀλλὰ τούτῳ καὶ τότε ὅτε νοσεῖ . ἐπεὶ οὖν αἱ φύσεις διαφέρουσι τῶν ζῴων , διαφέροι ἂν καὶ τὸ ἄριστα ἔχον καθ’ ἑκάστην φύσιν · ἔστι γὰρ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ζῴοις τὸ μὲν νοσωδῶς ἔχον , τὸ δὲ παρὰ φύσιν · κριτήριον τῆς ἀληθοῦς ἑκάστου ζῴου ἡδονῆς ἡ τῷ κατὰ φύσιν διακειμένῳ ἁρμόττουσα . ἐπεὶ οὖν οὐχ ἡ αὐτὴ φύσις οὔτε ἕξις ἡ ἀρίστη , ἀλλ’ ὡς διαφέρουσιν αἱ νοσώδεις οὕτως καὶ αἱ ἄρισται , διὰ τοῦτο δίφοροι αἱ ἡδοναὶ καὶ οὐ τὴν αὐτὴν διώκουσιν , ἡδονὴν μέντοι πάντες διώκουσι . ταῦτα δὲ εἰπὼν ὥσπερ μεταθέμενος λέτει · γει · ἴσως ἀὲ καὶ διώκουσιν οὐχ ἣν οἴονται οὐδ’ ἣν φαῖεν ἄν , ἀλλὰ τὴν αὐτήν . τοῦτο δὲ περὶ τῶν ἀνθρώπων εἴρηται · τὸ γὰρ ‘φαῖεν ἀν’ καὶ τὸ ‘οἴονται’ ἀνθρώποις οἰκεῖον , εἰ καὶ περὶ πάντων εἴρηται τῶν ζῴων , κοινότερον τὴν φαντασίαν οἴησιν τοῦ νοῦ λέγοντα καὶ φάσιν . πάντα γὰρ ἔοικε τὴν ἀνεμπόδιστον τῆς φύσεως ἐνέργειαν διώκειν καὶ πάντα ἔχειν ἀντίθεσιν · ἔστι δὲ θεῖόν τι ἐν τοῖς ζῴοις καὶ μάλιστα ἐν τοῖς λογικοῖς , εἴ τις ἐφίεται τῆς οἰκείας ἐνεργείας καὶ ἀνεμποδίστου καὶ διὰ τοῦτο καὶ ἡδονῆς . ἔστι μὲν οὖν ἡ ἀρίστη καὶ τελειοτάτη τῶν ἡδονῶν ἡ αὐτὴ καθ’ αὑτὴν τῆς ψυχῆς , ὅταν θεωροῦσα τὰ κάλλιστα καὶ θειότατα τῶν ὄντων χαίρῃ . ὅμως δὲ μόναι εἰλήφασι τὸ τῆς ἡδονῆς ὄνομα αἱ σωματικαὶ ἡδοναί · μόναι γὰρ καὶ δοκοῦσιν ἡδοναὶ καὶ λέγονται . αἴτιον δὴ διὰ τὸ πλειστάκις αὐταῖς ἐντυγχάνειν τρεφομένους καθ’ ἑκάστην ἡμέραν θαλπομένους ψυχομένους , ἔστι δὲ ὅτε καὶ τῇ σφοδροτάτῃ χρωμένους ἡδονῇ , τῇ τῶν ἀφροδισίων · ἔτι δὲ τῷ τούτων μὲν πάντας μετέχειν ἀνθρώπους , τῶν δὲ θεωρητικῶν ὀλίγους · ἐπεὶ οὖν μόναι γνώριμοί εἰσι πᾶσιν , μόνας οἱ πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων ἡδονὰς ταύτας νομίζουσιν . Ὁ δὲ ἑξῆς λόγος λέγεται πάλιν πρὸς τοὺς ἡγουμένους τὴν ἡδονὴν μήτε ἀγαθὸν εἶναι μήτε κακόν . εἰ γὰρ μὴ ἔστιν ἀγαθὸν ἡ ἡδονὴ καὶ ἡ τοιαύτη ἐνέργεια , οὐκ ἔστιν ἀναγκαῖον ζῆν ἡδέως τὸν εὐδαίμονα , ἀλλ’ ἐγχωρεῖ καὶ λυπηρῶς ζῶντα εὐδαιμονεῖν . ἡ γὰρ · ἡδονὴ οὔτε κακὸν οὔτε ἀγαθὸν καὶ ἡ λύπη οὐδέτερον τούτων ἐστίν · οὐδέτερον γὰρ † ἐναντιοῦν φεύγει τὴν λύπην , ὁ δὲ εὐδαίμων , ἀλλ’ οὐχ ὁμοίως , ἐπ’ αὐτὴν ἔρχεται ὥσπερ ἐπὶ τὴν ἡδονήν . ὁ δὲ λόγος ἐν βραχέσιν εἰπεῖν τοιοῦτος · εἰ μὴ ἔστιν ἀγαθὸν ἡ ἡδονή , οὐδὲν μᾶλλον δεῖ ζῆν τὸν εὐδαίμονα ἡδέως ἡ λυπηρῶς · δεῖ δὲ μᾶλλον αὐτὸν ἡδέως ζῆν · ἢ λυπηρῶς · ἀγαθὸν ἄρα ἡ ἡδονή · ἔτι δὲ εἰ μὴ ἡδὺς ὁ τοῦ σπουδαίου βίος οὐδὲ αἷ ἐνέργειαι αὐτοῦ ἡδεῖαι , ἀλλὰ μὴν καὶ αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ ἡδεῖαι καὶ <ὁ> βίος ἄρα . δεῖ δὲ λαβεῖν τὰς ἐνεργείας εἶναι ἡδείας ὅταν ἐν ὦσιν . Ἐγένετο δέ τις δόξα τῶν λεγόντων τὰς μὲν σωματικὰς ἡδονὰς μὴ εἶναι ἀγαθὸν ἀλλ’ οὔτε ἀγαθὸν οὕτε κακόν , ἐνίας δὲ εἶναι ἡδονὰς σφόδρα αἱρετάς , οἷον τὰς καλάς . αὗται δέ εἰσιν αἱ γινόμεναι , ὅταν ἡ ψυχὴ ἐνεργῇ περὶ τὴν τῶν καλλίστων θεωρίαν ἢ πρᾶξιν . πρὸς δὲ τούτοις ἐνιστάμενός φησι τοῖς λέγουσιν ὅτι ἔνιαι ἡδοναὶ αἱρεταὶ σφόδρα , οἷον αἱ καλαί , ἀλλ’ οὐχ αἱ σωματικαὶ καὶ καὶ περὶ ἃς ὁ ἀκόλαστος · οὐ γὰρ καλῶς , ὡς ἔοικεν , ὑπολαμβάνουσιν αὐτὰς εἶναι διὰ τὸ καὶ ἀκολασίαν ἐπιδέχεσθαι . τοῖς δὴ ταῦτα λέγουσιν ἐπισκεπτέον , διὰ τί αἱ ἐναντίαι λύπαι λύπαι μοχθηραί ; κακῷ γὰρ ἀγαθὸν ἐναντίον . φαίνεται δὲ χρῆσθαι πρὸς αὐτοὺς τῷ λόγῳ οὗ καὶ πρότερον ἐμνήσθη . ἐπεὶ γὰρ τῇ λύπῃ κακῷ οὔσῃ ἐναντίον ἐστὶν ἡ ἡδονὴ καὶ οὐ κακόν , ὁμολογεῖσθαι ἀνάγκη αὐτὴν ἀγαθὸν εἶναι . ἢ εἴποιεν ἄν οὕτως ἀγαθὰς αὐτὰς εἷναι , ἐπειδὴ καὶ τὸ οὐ κακὸν ἀγαθὸν δοκεῖ ; καὶ ταῦτα εἰπὼν ἐπιφέρει τὸ αὑτῷ δοκοῦν . τὰς γὰρ σωματικὰς ἡδονὰς μέχρι του ἀγαθὰς εἶναι ; ὅταν ἔχωσι μέτρον καὶ ὅρον , ὅταν δὲ ὑπερβάλλωσι τοὺ δέοντος , φαῦλαι . ὅσων μὲν γὰρ ἕξεων οὐκ ἔστιν ὑπερβολὴ τοῦ βελτίονος , οὐδὲ τῆς ἐξ αὐτῶν ἡδονῆς ἐστιν ὑπερβολή · βελτίονος δὲ ὑπ·ερβολή ἐστιν ἡ φθαρτικὴ τοῦ βελτίονος , οἷαί εἰσιν αἱ ταῖς ἀρεταῖς παρακείμεναι ὑπερβολαί · αἷς οὖν ἕξεσι μὴ ὑπάρχει τοῦτο , ὥστ’ εἶναί τινας αὐταῖς παρακειμένας ὑπερβολάς , οὐδὲ τῆ.ς ἀπ’ αὐτῶν ἡδονῆς ἐστιν ὑπερβολή , οἷον τῆς θεωρητικῆς ἕξεως οὐκ ἔστιν ὑπερβολή , οὐδὲ ὅλως ἰῆς σοφίας · οὐδὲ γὰρ λέγεται περὶ πράξεις εἶναι ἀλλὰ περὶ θεωρίαν καὶ γνῶσιν · οὐδ’ ἡ ἀπὸ τοῦ θεωρεῖν οὗν ἡδονὴ ὑπερβολήν τινα ἔχει ἀλλ’ ἐφ’ ὁσονοῦν γινομένη οὐκ ἀπολείπεται τοῦ καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ εἶναι · ὅσων δέ ἐστιν ἕξεων καὶ κινήσεων ὑπερβολή , καὶ τῆς ἡδονῆς ἐστιν , οἷον τῇ σωφροσύνῃ παράκειταί τις ὑπερβολὴ ἡ ἀκολασία , καὶ ἡ ἡδονὴ τοίνυν ὑπερβάλλουσα περὶ τὰ ἡδέα τὰ σωματικὰ φαύλη ἐστὶ καὶ ψεκτή · καθόλου δέ φησιν ὁ Ἀριστοτέλης σωματικῶν ἀγαθῶν πάντων εἶναι ὑπερβολήν · καὶ γάρ τῆς ὑγιείας ὑπερβολή τίς ἐστιν ἡ ἀσυμμετρία τῶν ψυχρῶν ἢ τῶν θερμῶν ἢ τῶν ἄλλων , ἐξ ὧν κέκραται τὸ σῶμα , ὅταν ὑπερβολὴν ἔχῃ , καὶ ὁ φαῦλος λέγεται <τῷ> τὴν ὑπερβολήν , ἀλλ’ οὐχὶ τῷ τὰς ἀναγκαίας ἡδονὰς μεταθεῖν , ἐπεὶ πάντες χαίρουσί πὼς καὶ ὄψοις καὶ δίνοις καὶ ἀφροδισίοις , ἀλλ’ ὁ ἀκόλαστος οὐχ ὡς δεῖ . ἐναντίως δὲ ἔχει ἐπὶ τῆς λύπης · οὐ γὰρ τὴν ὑπερβολὴν φεύγει , ἀλλ’ ὅλως πᾶσαν λύπην οὐδὲ τὸ μικρότατον ἀνεχόμενος πονεῖν , εἰ καὶ μέλλει τι ἀγαθὸν ἐργάσασθαι · οὐ γάρ ἐστι , φησί , τῇ ὑπερβολῇ τῆς ἡδονῆς ἡ λύπη ἐναντία , ἁλλ’ ἡ ἐναντία ὑπερβολὴ οὖσα καὶ αὐτή , ἣν φεύγει ὁ διώκων τὴν τῆς ὑπερβολῆς ἡδονήν · ἀλλὰ πᾶσαν φεύγει λύπην · ταῦτα δὲ εἴρηκεν ἐνδεικνύμενος ὅτι εἰσί τινες ἡδοναὶ σωματικαὶ αἱρεταί , καὶ μέχρι του · αἱ δὲ ὑπερ - βολαὶ αὐτῇ ἡμάρτηνται , αἱρετώταται δὲ ὡς ἀληθῶς εἰσιν αἱ ἀπὸ τῶν καλλίστων ἐνεργειῶν γινόμεναι , περὶ τὰ κάλλιστα καὶ ἄριστα ἐνεργούσης τῆς ψυχῆς . Ἐπεὶ δὲ δοκοῦσι τοῖς πολλοῖς αἱ σωματικαὶ ἡδοναὶ αἱρετώταται εἶναι , τὸ αἴτιον τοῦ ψεύδους τούτου ῥητέον εἶναί φησι . συμβάλλεται δὲ πρὸς τὴν τοὺ ἀληθοῦς πίστιν ἡ αἰτία τῆς ἀπάτης φανερὰ γινομένη . τοῦ δὴ φαίνεσθαι τὰς σωματικὰς ἡδονὰς αἱρετωτέρας τῶν ἄλλων πρῶτον μὲν αἴτιον , ὅτι ἐκκρούουσι τὴν λύπην καὶ ἀπωθοῦσιν . οἱ δὲ ἄνθρωποι χαίρουσι διαφερόντως ἅμα μὲν ἡδόμενοι , ἅμα δὲ ἀπατώμενοι τοῦ λυπηροῦ . αἱ δὲ θεωρητικαὶ καὶ εἴ τινές εἰσιν αὐτῆς τῆς ψυχῆς ἄλλαι καθαραὶ εἰλικρινεῖς πάσης λύπης εἰσίν . ἔοικεν οὖν ἡ σωματικὴ ἡδονὴ οἷον ἰατρεία τις εἶναι τοὺ λυπηροῦ καὶ ὅσῳ ἄν ὑπερβάλλωσι τοσούτῳ μᾶλλον δοκοῦσιν ἰατρεῖαί τινες εἶναι · εἰσὶ δὲ καὶ σφοδραὶ σχεδὸν ἅπασαι αἱ σωματικαί , διὸ καὶ διώκονται . ἔτι δὲ πᾶν τὸ παρὰ τὸ ἐναντίον φαινόμενον μᾶλλον τοιοῦτον · φαίνεται , ὥσπερ τὸ λευκὸν μᾶλλον διαφαίνεται παρακείμενον τῷ μέλανι . διὰ τοῦτο οὖν καὶ ἡ σωματικὴ ἡδονὴ μᾶλλον δοκεῖ ἡδονὴ παρακειμένη τῇ σωματικῇ λύπῃ . ταῦτα μὲν οὖν εἴρηκε πρὸς τοὺς ἡγουμένους τὴν σωματικὴν ἡδονὴν αἱρετωτάτην εἶναι καὶ προέχειν τῶν ἡδονῶν πασῶν · εἰσὶ δέ τινες , οἳ τὴν ἐναντίαν δόξαν ἔχουσι περὶ αὐτῆς καὶ δι’ αὐτὴν καθόλου περὶ πάσης ἡδονῆς · οὐ σπουδαῖον γὰρ νομίζουσι πᾶσαν ἡδονήν . † ἀπ’ αὐτῆς ἑξῆς λέγει · διὰ γὰρ δύο ταῦτά φησι δοκεῖ τὴν ἡδονὴν μὴ εἶναι σπουδαῖον · δι’ ἓν μέν , ὅτι εἰσί τινες φαύλης φύσεως πράξεις , τουτέστιν ἐνέργειαι ἢ ἐκ γενετῆς , ὥσπερ θηρίου ( αἱ γὰρ ἀγριωτάτων ἡδοναὶ φαυλόταται · τοιαῦται δὲ καὶ <αἱ> τῶν θηριωδῶν ἢ ἐξ ἔθους , οἷον αἱ τῶν φαύλων ἀνθρώπων . ἀνθρώπων . μία μὲν οὖν · αὕτη αἰτία , δι’ ἣν διαβέβληται καὶ ἡ ἡδονή · ἑτέρα δὲ ὅτι εἰσί τινες ἡδοναὶ ἰατρεῖαι , οἷον αἱ τῶν καμνόντων , καὶ καθόλου <αἱ> μετὰ ἀναπληρώσεως · ὡς σπουδαῖαι δοκοῦσαι , ὅτι τοῦ ἐνδεοῦς ἰατρεῖαι καὶ αναπληρώσεις δοκοῦσι ] , καὶ βέλτιόν ἐστι τὸ ἔχειν ὁτιοῦν ἢ γίνεσθαι . αἱ δὲ ἡδοναὶ γενέσεις φαίνονται αἱ τοιαύται διὰ τὸ μὴ ἀναπληρώσεως γίνεσθαι . διό φησι συμβαίνειν ἰὰς ἡδονὰς ταύτας τελειουμένων · οὐ γὰρ αὗται τελειώσεις εἰσὶν οὐδὲ γενέσεις ἀλλὰ τῷ ἐνεργεῖν τὴν φύσιν , ὅταν γένεσις καὶ ἀναπλήρωσις ἦ . κατὰ συμβεβηκὸς οὖν σπουοαιαι αἱ σωματικαὶ ἡδοναὶ , ἐπειδὴ τότε γίνονται αἰ ἐνέργειαι τῆς φυσεως , ἡνίκα ἡ ἐνέργεια δοκεῖ οὐ σπουδαῖα εἶναι , διότι ἀτελής · φαίνονται οὖν ἐκ τούτων αἱ αἰτίαι , καθ’ ἃς διαβέβληνται καθόλου αἱ ἡδοναί . Ταῦτα δὲ εἰπὼν ἐπάνεισι πάλιν ἐπὶ τὰς αἰτίας , δι’ ἃς σφόδρα σπουδάζονται αἱ σωματικαὶ ἡδοναί · διώκονται γὰρ ὑπὸ τῶν ἄλλαις μὴ δυναμένων χαίρειν · ἄπειροι γὰρ καὶ ἄγευστοι ὄντες τῶν ἐλευθερίων ἡδονῶν πειρῶνται πορίζειν αὑτοῖς τὰς διὰ τοῦ σώματος · διὸ δίψας τινὰς αὑτοῖς παρασκευάζουσιν , ἵνα πίνοντες ἥδωνται . αἱ μὲν οὖν ἀβλαβεῖς ἀνεπιτίμητοι · καὶ γὰρ ὁ ἐπιεικὴς διὰ γυμνασίων καὶ πόνων πειράσεται παρασκευάζειν αὑτῷ ἡδέα καὶ τὰ βρώματα καὶ τὰ ποτά · ἐὰν δὲ ἐπὶ βλάβην μηχανῶνται τὰς παρασκευάς , φαῦλοι καὶ ἐπίψογοι , οἷον ὡς οἱ πεπληρωμένοι καὶ ὅμως ἡδονῆς ἕνεκα μηχανώμενοι , ὅπως πάλιν πίωσιν ἢ φάγωσιν ἢ τὴν δι’ ἀφροδισίων ἡδονὴν καρπώσωνται . διὰ γὰρ τὸ μὴ ἔχειν ἄλλα ἐφ’ οἷς χαίρουσι ταῦτα ποιοῦσι . τὸ δὲ μηδέτερον τὸ μήτε ἥδεσθαι μήτε λυπεῖσθαι πολλοῖς λυπηρὸν † καὶ τὸ δοκεῖν ἡ κρατίστη αὐτῷ εἶναι κατάστασις · ὃ δέ φησι πολλοῖς ἀλγεινὸν εἶναι , τοῦτο διὰ τὴν φύσιν . ἀεὶ γὰρ πονεῖ τὸ ζῷον , ὥσπερ καὶ οἱ φυσιολόγοι λέγουσιν . ὁ γὰρ Ἀναξαγόρας ἔλεγεν ἀεὶ πονεῖν τὸ ζῷον διὰ τῶν αἰσθήσεων . ταῦτα δὲ οὐχ ὡς συγκατατιθέμενος λέγει ἀλλ’ ἱστορῶν · ἐπεὶ οὐκ ἐδόκει γε αὐτοῖς ἀεὶ ἐν πόνῳ εἶναι τὸ ζῷον . καὶ τὸν Ἀναξαγόραν αἰτιᾶται Θεόφραστος ἐν Ἠθικοῖς λέγων ὅτι ἐξελαύνει ἡδονὴ λύπην ἥ γε ἐναντία , οἷον ἡ ἀπὸ τοῦ πίνειν τὴν ἀπὸ τοῦ διψῆν , καὶ ἡ τυχοῦσα , τουτέστιν ἥτις οὖν ἂν εἴη ἰσχυρά , ὥστε ἐνίοτε πεῖναν ἐξελαύνει καὶ ἀκοῆς ἡδονή , ὅταν ᾄσμασιν ἢ ἄλλοις τισὶν ἀκούσμασι διαφερόντως χαίρωμεν . καὶ διὰ ταῦτα ἀκόλαστοι γίνονται ἄνθρωποι · ἵν’ ὅλως γὰρ μὴ λυπῶνται μηδὲ ἀλγῶσι , μεγάλας · καὶ σφοδρὰς ἡδονὰς ἑαυτοῖς · πορίζουσι . Λέγει δὲ ἑξῆς , ὃ καὶ πρόσθεν εἶπεν , ὅτι ἄνευ λυπῶν ἡδοναὶ οὐκ ἔχουσιν ὑπερβολήν · αὗται δέ εἰσιν αἱ τῶν φύσει ἡδέων καὶ μὴ κατὰ συμβεβηκός · λέγει δὲ καθ’ αὑτὰ ἡδέα ὅσα μή ἰατρείας ἕνεκα καὶ ἀναπληρώσεως λαμβάνομεν · τοιαῦτα δὲ ἐστι τὰ θεωρήματα · καθ’ αὑτὰ γάρ ἐστιν ἡδέα καὶ διὰ τὴν αὑτῶν φύσιν · κατὰ συμβεβηκὸς δὲ εἰς τὴν ἀναπλήρωσιν . ἐπεὶ γὰρ τότε συμβαίνει ἰατρεύεσθαι . καὶ ἀναπληροῦσθαι , ὅταν τὸ ἐν ἡμῖν ὑγιεινὸν ἐνεργῆται , τουτέστιν ἡ φύσις ὑγιεινῶς ἔχουσα · διὰ τοῦτο καὶ αὐτὰ ἡδέα γίνεται · φύσει δὲ ἡδέα φησὶν ἃ ποιεῖ πρᾶξιν τῆς τοιᾶσδε φύσεως . πρᾶξιν μὲν οὖν εἴρηκεν ἀντὶ τοῦ ἐνέργειαν · τῆς δὲ τοιᾶσδε φύσεως τῆς ἀρίστης ἔοικε λέγειν οἷά ἐστιν ἡ θεωρητική . ἔοικε δὲ † σημαινόμενον ἴδιον λέγειν τῇ φύσει · εἴωθε μὲν γὰρ καὶ εἰς τὴν ἀναπλήρωσιν , ἂν τὸ μέσον ἔχῃ φύσει ἡδέα λέγειν , διότι τῶν κατὰ φύσιν διακειμένων ἡδέα ἐστί , νῦν δὲ φαίνεται φύσει ἡδέα λέγειν τὰ τῆ ἀρίστῃ φύσει ἡδέα μόνα · τοῦ δὲ μηδὲν εἶναι ἡδὺ ἀεὶ τὸ αὐτὸ ἡμῖν αἴτιον λέγει τὸ μὴ ἀπλῆν ἡμῶν εἶναι τὴν φύσιν ἀλλ’ ἐνεῖναί τι καὶ ἕτερον , διὸ φθαρτοί ἐσμεν · σημαίνει δὲ διὰ τούτων , ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῶν τὸ σῶμα ἐξ ἑνὸς σώματος ἀλλ’ ἐκ πλειόνω·ν συγκείμενον , ὥστε ἐὰν θάτερον τῶν ἐν ἡμῖν ἐνεργειῶν πράττῃ τῇ ἑτέρᾳ φύσει παρὰ φύσιν εἶναι , οἷον τὸ θερμὸν σφόδρα ἐνεργοῦν τῷ ψυχρῷ , τοῦτο ἐναντίον εἶναι · ὅταν δὲ ἰσάζῃ πάντα , οὔτε ἡδὺ δοκεῖ οὔτε λυπηρὸν εἶναί τι γινόμενον , ἐπεὶ εἰ ἡ φύσις ἁπλῆ , καθάπερ δοκεῖ δαιμονίων τινῶν καὶ τῶν ἄστρων , ἡ αὐτὴ πρᾶξις καὶ ἐνέργει·α αὐτοῖς . διὸ καὶ ὁ πρῶτος θεὸς ἀεὶ μίαν καὶ ἁπλῆν χαίρει ἡδονὴν , ἁπλουστάτης ὢν φύσεως καὶ οὐσίας · ἐπεὶ δὲ εἴρηται ἡδονὴ ἐνέργεια , ὑπολαμβάνουσι δέ τινες τὴν ἐνέργειαν κίνησιν ἢ κινήσεως τι ἔργον , ὁ δὲ πρῶτος θεὸς ἀκίνητ·ος , φησὶν οὐ μόνον κινήσεως εἶναι ἐνέργειαν ἀλλὰ καὶ ἀκινησίας · εἶδος γάρ τι ἡ ἐνέργεια καὶ τελειότης . διὸ καὶ ἡ ἡδονὴ μᾶλλον ἐν ἠρεμίᾳ ἐστὶν ἢ ἐν κινήσει · ἡ γὰρ ἡδίστη καὶ ἀληθεστάτη ἡδονὴ τῷ ὡσαύτως ἔχοντι καὶ ἀεὶ περὶ τὴν τῶν καλλίστων θεωρίαν ἐνεργοῦντι · ὃ δὲ λέγουσί τινες “ μεταβολὴ πάντων γλυκύ’’ περὶ τῆς πονηρίας καὶ εὐμεταβόλου φύσεως λέγουσι · τοιαύτη δὲ ἡ φθαρτή .
Lemmas: * * * * * * * * * * * * * * * * * * καί ὁ ὁ ἐπιθυμία · καί δείκνυμι ὅτι αἰσχρός <ἡ> ὁ ὁ θυμός μετά πρόσθεσις . ὁ μέν γάρ θυμός φημί κοέω πως ὁ λόγος , παρακούω δέ , ὡς ὁ ταχύς ὁ διάκονος , ἕ διά ὁ τάχος παρακούω ὁ δεσπότης , καί ὁ κύω , ἕ ὑλακτέω , ἐπειδάν τις ψοφέω . οὕτως γάρ καί ὁ θυμός , ταχύς εἰμί φύσις καί θερμός ὡς εἶπον διά ὁ θερμός εἰμί μέρος ὁ σῶμα , ὁ παρακούω ὁ λόγος ἄλλος τίς λέγω ὥσπερ πρόσταγμα [ ὅς ] ἀκούω ὁρμάω . ὁ μέν γάρ λόγος ἢ ὁ φαντασία ὅτι ὕβρις εἰμί , ἢ ὀλιγωρία γίγνομαι ἐκ ὁ Δεῖνος · οὐδαμοῦ δέ εἶπον ὁ λόγος οὐδέ ὁ φαντασία γίγνομαι , ὅτι δεῖ τιμωρέω αὐτός , ὁ θυμός ὥσπερ προστάσσω τιμωρέω , ἀίσσω ἐπί οὗτος . συλλογίζομαι μέν οὐδείς ( λογικός γάρ ὁ συλλογίζομαι ) , ὅμοιος δέ τίς πάσχω ὁ ὅτι δεῖ οὗτος πολεμέω . ὁ μέν γάρ λόγος , ὡς εἴρω , μόνος φημί , ὁ Δεῖνα ὑβρίζω · ὁ δέ θυμός , ὥσπερ καί ὁ καθόλου πρότασις κεῖμαι , ὅτι δεῖ πολεμέω ὁ ὑβρίζω , καί ὁ συμπέρασμα ῾ οὗτος ἄρα πολεμητέος , χαλεπαίνω εὐθύς καί ὁρμάω . ὁ μέν οὖν θυμός τοιοῦτος · ὁ δέ ἐπιθυμία , ἐάν μόνος εἶπον ὁ λόγος , ὅτι ἡδύς , ἢ ὁ αἴσθησις , ὁρμάω πρός ὁ ἀπόλαυσις . οὗτος δέ λέγω δοκέω μηδείς χείρων ποιέω ὁ ἐπιθυμία ὁ θυμός · καί γάρ οὗτος δοκέω ὁ λόγος ποτέ ἀκολουθέω παρακούω . ὁ μέν γάρ λόγος λέγω ὅτι ἡδύς , ὁ δέ ὡς προστάσσω ἀκολουθέω ἕπω . ἢ οὐ οὕτως ἔχω ; ἀλλά ὁ μέν θυμός ὁ εἰμί κινέω ὑπό ὁ λόγος κελεύω , ὁ δέ ἐπιθυμία ὁ πολύς ἁμαρτάνω , φανερός εἰμί ὅτι κωλύω ὁ λόγος . διό φημί ὁ μέν θυμός ἀκολουθέω πως ὁ λόγος , ὁ δέ ἐπιθυμία οὖον . αἰσχρός οὖν ὁ διά ἐπιθυμία ἀκράτεια ὁ διά θυμός · ὁ μέν γάρ ὁ θυμός ἀκρατής ὁ λόγος πως ἡσσάομαι , ὁ δέ ὁ ἐπιθυμία οὖον ὁ λόγος ἡσσάομαι ἀλλά ὁ ἐπιθυμία . ἄπορος δέ , πῶς ἀκρατής εἰμί θυμός , εἰμί ὁ λόγος πως ἀκολουθέω . δεῖ γάρ ὁ ὁπωσοῦν ἀκρατής ὁ λόγος ἀπειθέω ὁ πάθος ἐνδίδωμι . ἢ ἔνειμι τις λόγος ἐν ὁ ἀκρατής ὁ θυμός , ὅτι οὖον χρῆ ἐπί πᾶς θυμόω οὐδέ ἐπί ὅς μή δεῖ ; οὗτος δέ ὁ λόγος ἔνειμι μέν ἐν αὐτός , οὐ ἐνεργέω δέ τότε διά ὁ πάθος . μανία γάρ τίς ὅμοιος ἐμποιέω ὁ θυμός μάλιστα , ἐπεί καί ἄλλος λόγος ἀκούω παρακούω ὁ λέγω , ὑβρίζω ὁ Δεῖνα , ὅς οὐ εἰμί μέν ἐναντίος ὁ ἕτερος λόγος · οὖον γάρ κελεύω τιμωρέω · ὁ δέ θυμός ὡς οὗτος κελεύω ὁρμάω . ἔτι δέ εἰς αὐτός ἐπιχειρέω συγγνώμη φημί μᾶλλον ὁ φυσικός ὄρεξις ἀκολουθέω ἢ ὁ μή φυσικός , καί ἐπί τοσοῦτος , ἐπί ὅσος φυσικός καί κοινός . ὁ δέ θυμός καί ὁ χαλεπότης φυσικός ὁ ὑπερβάλλω ἐπιθυμία καί ὁ μή ἀναγκαῖος · οὐ ἄλογος δέ παραλαμβάνω ὁ χαλεπότης , ὑπερβολή τις εἰμί θυμός , ἀλλά ἵνα δείκνυμι οὗτος φυσικός ὁ ὑπερβολή ὁ μή ἀναγκαῖος ἐπιθυμία . ὅτι δέ φυσικός καί ὁ τοιοῦτος θυμός ὁ τοιοῦτος ἐπιθυμία , προβιβάζω ἐκ ὁ συγκαταβάλλω ὁ σπείρω ὁ ὁ θυμός ὁμοιότης · ὡς ἐπί ὁ πολύς γάρ ἐκ θυμικός θυμικός , ἐκ δέ ἐπιθυμητικός οὖον πάντως ἐπιθυμητικός . καί ὅμοιος γίγνομαι τις ὥσπερ ὁ εἶδος οὕτως καί ὁ θυμός . παράδειγμα δέ φέρω ὁ κρίνω ὑπό ὁ πατήρ ἐπί ὁ πλήσσω αὐτός · ῾ καί οὗτος , φημί , ῾ ὁ νῦν ἐγώ κατηγορέω , δείκνυμι ὁ πατήρ , ῾ πλήσσω ὁ ἑαυτοῦ πατέρας , καί πάλιν δείκνυμι ὁ υἱός ῾ καί οὗτος φημί , ἐγώ πλήσσω , ὅταν ἀνήρ γίγνομαι . μιμνήσκω δέ , ὅτι καί ἕλκω τις ὑπό ὁ υἱός , ἐπεί πρός ὁ θύρα γίγνομαι , παύω ὁ υἱός λέγω · καί γάρ ἐγώ , φημί , ῾ μέχρι ἐνταῦθα ἕλκω ὁ πατέρας . ἔτι ἄδικος , φημί , ὁ ἐπίβουλος · ὁ μέν οὖν διά θυμός ποιέω οὐ ἐπίβουλος ἁπλόος γάρ ὁ θυμός ) , ὁ δέ ἐπιθυμία ἐπίβουλος . χράω δέ ἔνδοξος πίστις , παρατίθημι ὁ ὑπό ὁ ποιητής περί ἐπιθυμία λέγω . εἰμί οὖν ἄδικος ὁ περί ἐπιθυμία ἀκράτεια ὁ περί ὁ θυμός , καί αἰσχρός εἄν εἰμί , καί διά οὗτος καί ἁπλόος ἀκράτεια καί κακία πως . οὐ εἶπον , δέ αὐτός ἀπλόος ἀλλά πως κακία διά ὁ μή ὅλος εἰμί ὁ Ψυχή , ἀλλά μέρος τις , ὡς εἴρω πολλάκις . ἔτι οὐδείς λυπέω ὑβρίζω , ὁ δέ ὀργή ποιέω . ὁ δέ ὑβρίζω πᾶς μετά ἡδονή . οὗτος δέ προστίθημι ἐπιρρώννυμι ὁ ἀποκράζω ὁ πρότασις .. πᾶς γάρ ὁ ὑβρίζω μετά ἡδονή ποιέω , μείης λύπη δέ οὐδέ - ποτός · ἅμα δέ καί εἰς ὁ εἰμί χείρων ὁ <δι᾿> ἐπιθυμία <τῆς ἀκράτεια φέρω . εἰμί γάρ ὁ μέν διά θυμός ἀκρατεύομαι λυπέω ἀκρατεύομαι , καί διά οὗτος οὐ ὑβρίζω , ὁ δέ διά ἐπιθυμία ἀκρατεύομαι διά ἐπιθυμία ἥδομαι οὗτος ποιέω καί διά οὗτος ὑβρίζω δοκέω , χείρων εἄν εἰμί καί πλείων ὀργή ἄξιος · εἰμί οὖν ὅς ὀργίζω μάλιστα Δίκαιος οὗτος ἄδικος , ἄδικος ἄν εἰμί ὁ διά ἐπιθυμία ἀκράτεια ὁ διά θυμός . Ως μέν τοίνυν αἰσχρός ἠώς παιδιώδης εἰμί . ότι μέν αἰσχρός ὁ περί ἐπιθυμία ἀκράτεια ὁ περί θυμός , εἴρω καί ὅτι εἰμί ὁ ἐγκράτεια καί ἀκράτεια περί ἐπιθυμία καί ἡδονά σωματικός . αὐτός δέ οὗτος ὁ σωματικός ἐπιθυμία καί ἡδονή ὁ διαφορά ληπτέος . ὥσπερ γάρ εἴρω ὁ μέν εἰμί ἀνθρώπινος θρώπιναι καί ἡδονά καί φύσις καί ὁ γένος · οὗτος δέ εἰμί ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ ἀναγκαῖος εἰς ὁ ζῶ γίγνομαι . φημί δέ αὐτός φυσικός , κἀν ὁ μέγεθος εἰμί φυσικός · ὁ γάρ ὑπερβάλλω ὁ δήω ὑπερβάλλω καί ὁ ὁ φύσις ὅρος · ἔνιοι δέ εἰμί ὁ ἐπιθυμία καί ἡδονή θηριώδης διάθεσις ἔχω , ὁ δέ διά πήρωσις καί νόσημα , ὅς χαίρω ὁ πηρόω , ὡς λέγω ἔμπροσθεν , κατά ὁ ψυχή ἢ κατά ὁ σῶμα καί ὁ νοσηματώδης διάκειμαι . οὗτος δέ περί μόνος ὁ πρῶτος ὁ εἴρω σωφροσύνη καί ἀκολασία εἰμί · περί γάρ ἰά ἀνθρώπινος , μετά προαίρεσις δέ ἑκάτερος . διόπερ ὁ θηρίον οὔτε σώφρων οὔτε ἀκόλαστος λέγω , διά ὁ μή ἔχω αὐτός προαίρεσις μηδέ λογισμός · κατά μεταφορά δέ ἐνίοτε σώφρων λέγω ὅλος τις γένος ζῷον καί ἀκόλαστος , ὁ διαφορά ὁράω , ὅς ἔχω πρός ἀλλήλων γένος , οἷος ἔνιοι μέν ἀκόλαστος λέγω διά ὁ ὀχευτικός εἰμί , ἔνιοι δέ διά σιναμωρία καί ὁ παμφάγος εἰμί . κύριος δέ οὐδείς ὁ θηρίον ἀκόλαστος ( οὖον γάρ ἔχω λογισμός ) , ἀλλά φημί , ὁ φύσις , τουτέστιν ἔοικα ὁ ἐξίστημι ὁ φύσις καί μαίνομαι ὁ ἄνθρωπος . μικρός δέ θηριότης κακία ὁ ψεκτός εἰμί . ὁ μέν γάρ θηριότης μανία τις ἔοικα , διό οὖον ψέγω ὡς οὐ εἰμί ἑκούσιος , ὁ δέ κακία ὡς ἑκούσιος ψέγω , ἐπεί ἐλάσσων εἰμί κακός ὁ θηριότης ὁ κακία ὁ κακός εἰμί κακοῦργος . ὥσπερ γάρ ὁ θηρίον οὐ εἰμί κακοῦργος κακία . φοβερός δέ · καί ὁ θηρίον φοβερός κακός ἄνθρωπος , κακός δέ κακοῦργος . διότι φημί οὖον διαφθείρω ὁ ἀγαθός ὥσπερ ἐν ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά φθείρω καί οὐ ἔχω . ἐν μέν γάρ ὁ κακός ἄνθρωπος διαφθείρω ὁ λογισμός ὁ ἔνειμι αὐτός , ἐν δέ ὁ θηρίον ἢ ὁ θηριώδης οὐ ἔνειμι . πανουργέω δέ καί κακουργέω ὁ μέν ἔχω ὁ λογισμός δύναμαι , ὁ δέ μή ἔχω ἀδυνατέω . ὅμοιος οὖν ὁ συμβάλλω θηρίον ἢ θηριώδης πρός ἄνθρωπος κακία ἔχω ὥσπερ ὁ συμβάλλω ἄψυχος πρός ἔμψυχος πότερος κακός καί κακοῦργος . αβλαβής γάρ εἄν εἰμί ὁ φαυλότης ὁ μή ἔχω ὁ ψυχικός ἀρχή . ὡς δέ ἔχω ὁ ἔμψυχος πρός ὁ ἄψυχος , οὕτως ὁ λογικός πρός ὁ ἄλογος ζῷον . ἔνειμι γάρ ὁ ἀρχή ἰσχυρός ἐν ὁ λόγος ὁ νόος . ὅταν οὖν διαφθείρω εἰμί ὁ τοιοῦτος ἀρχή , μέγας κακός αἰτία γίγνομαι . ἔτι φημί παραπλήσιος ἵημι ὁ συμβάλλω οὗτος , ὥσπερ εἰμί τις συμβάλλω ἀδικία καί ἄδικος ἄνθρωπος . παραβάλλω δέ κατά ὅσος οὖον συγκρίτης συγκρίνω ὁ συμβάλλω ἀδικία καί ἄδικος ἄνθρωπος δεῖ γάρ ὁ μέν ἔχω πρός ἀλλήλων συγκρίνω , οἷος ἀδικία πρός ἀκολασία , ὁ δέ ποιός 〈 πρός ποιός 〉 οἷος ἄδικος πρός ἀκόλαστος . οὗτος δή καί ὁ συγκρίνω θηρίον καί θηριώδης τρόπος ἔχω ὁ κακία οὖον συγκρίτης συγκρίνω · ὁ μέν γάρ αὐτός ἔχω κακία , ὁ δέ οὐκέτι ἔχω . εἰμί δέ ὥσπερ * * * κακοῦργος , κακός εἰμί μοχθηρός ἄνθρωπος , μυριοπλάσιος γάρ ἄν κακός ποιέω ἄνθρωπος κακός θηρίον . Εν δέ ὁ ἑξῆς βούλομαι μέν διορίζω , ὅς διαφέρω ὁ μέν ἐγκρατής ὁ καρτερικός , ὁ δέ ἀκρατής ὁ μαλακός · ἐν δέ οὗτος φανερός ποιέω καί τίς διαφορά ἔχω ὁ ὁ πολύς ἕξις πρός ὁ ὁ ἐγκρατής καί ἀκρατής . περί γάρ ὁ διά ἁφή καί γεῦσις ηοοναω καί λύπη καί ἐπιθυμία καί φυγάς φημί ; εἰμί μέν οὖν οὕτως ἔχω ὥστε ἡσσάομαι καί ὅς ὁ πολύς 〈 ἀγαθός , ἔστω . δέ κρατέω καί ὅς ὁ πολύς 〉 κακός . ὁ μέν οὖν ὁ ἡδονή ἐπί πλέω κράτος ἢ ὁ πολύς ἐγκρατής , ὁ δέ ἡσσάομαι καί ὅς ὁ πολύς κρατέω ἀκρατής , ὥστε ἐν μεθόριος πως ὁ πολύς περί ὁ ἡδονά ὁ τε ἀκρατής καί ὁ ἐγκρατής 〈 εἰμί , ὁ μέν ἐγκρατής 〉 ἡσσάομαι , ὁ δέ ἀκρατής ἀγαθός εἰμί . ὁμοίως δέ περί ὁ λύπη · ὁ μέν γάρ καρτερικός ὑπομένω πόνος καί ἀλγηδών , ὅς ὁ πολύς οὐ ὑπομένω , ὁ δέ ἀκρατής οὐδέ ὅς ὁ πολύς λύπη ὑπομένω , ἀνέχω , ὥστε πάλιν περί πόνος ἐν μεθόριος εἰμί ὁ ὁ πολύς ἔχω ὁ τε ὁ καρτερικός καί ὁ ὁ μαλακός . ἅμα δέ δῆλος καί ὁ διαφορά ὁ ἐγκρατής πρός ὁ καρτερικός καί ὁ ἀκρατής πρός ὁ μαλακός . ὁ μέν γάρ ἐγκρατής καί ἀκρατής περί ὁ ἡδονή εἰμί ἰά σωματικός , ὁ δέ καρτερικός καί μαλακός περί ὁ πόνος καί εἰς λύπη ὁ σωματικός . τοιοῦτος γάρ ὁ μαλακός , οἶος μηδέ ὁ τυγχάνω φέρω δίψα ἢ μηδέ πεῖνα μηδέ ἄλλος ἀλγηδών μηδείς , ὁ λόγος κελεύω ὑπομένω · ἴσως μέν * * * εἰς ἡδονή . καί ὁ μαλακός κατά συμβαίνω ἐπί εἰς ἡδονά ἔρχομαι φεύγω ὁ πόνος . ἀλλά ὁ γε εἰμί ἑκάτερος αὐτός εἰμί , ὁ μέν γάρ ἀκρατής ὁ ὁ ἡδονή δίωξις , ὁ δέ μαλακός ὁ ὁ λύπη φυγή . ὁμοίως ἐσθίω καί ὁ κρατέω ὁ ηοονος ὁ ἐγκρατής , ὁ δέ καρτερικός ὁ μή ἡσσάομαι ὁ πόνος . ’Ev μέν οὖν ὁ εἴρω ὁ ἐγκρατής καί ἀκρατής ὁ καρτερικός χωρίζω καί ὁ μαλακός · μετά δέ οὗτος βούλομαι πᾶς ἀλλήλων διΐστημι , σώφρων καί ἀκόλαστος καί ἐγκρατής καί ἀκρατής , ἔτι δέ καρτερικός καί μαλακός . δηλόω μέν οὖν καί διά ὁ ἔμπροσθεν ὁ διαφορά αὐτός ὁ πρός ἀλλήλων . ὅμως δέ πειράω ἔτι σαφής καί γνώριμος διαιρέω περί αὐτός . ἐπεί γάρ ἔνιοι , φημί , ὁ ἡδονή ἀναγκαῖος εἰμί , ὅς δέ οὖον , ἀναγκαῖος μέν ὁ φυσικός <καὶ> ἐκ ὁ εἰς ὁ ζῶ ἐγώ προσγίγνομαι , οὐ ἀναγκαῖος δέ ὁ μή τοιοῦτος , ὅς ὁ μέν ἀπό ὁ διά ἑαυτοῦ αἱρετός , οἷος τιμή Νίκη , ὁ δέ ἀπό ὁ παρά φύσις καί αἰσχρός . εἰμί δέ καί <αἱ> ἀναγκαῖος μέχρι τις ἀναγκαῖος . † ὡς δέ καί ὁ ἔλλειψις . αὐτός δέ τρόπος ἔχω καί περί ἐπιθυμία καί λύπη · καί γάρ οὗτος ὁ μέν ἀναγκαῖος ὁ δέ οὖον . ἀκόλαστος μέν οὖν εἰμί ὁ ὁ ὑπερβολή ὁ ἡδονή διώκω ἢ κατά ὑπερβολή · κἀν γάρ μή ὑπερβάλλω ἡδονά διώκω , σφοδρός δέ καί κατά ὑπερβολή , ἀκόλαστος εἰμί · ὁ γάρ σώφρων ὁ μηδείς ἄγαν διώκω μηδέ σφοδρός ὁ ἡδύς . εἰμί δέ ἰός ἀκόλαστος καί διά προαίρεσις οὗτος ποιέω παρά ὁ * * * ἡδονά διώκω αὐτός * * * ὁ ἀκόλαστος . ἔτι οὐ ἀποχράω διά προαίρεσις διώκω ὅς οὖον προσήκω ὁ ἡδονή , ἀλλά καί διά ἑαυτοῦ αἱρέω . ἄν γάρ προαιρέω μέν διώκω , οἷος μοιχεύω , [ καί ] μή μέντοι διά ὁ ὁ Ἀφροδίσιος ἀπόλαυσις , ἀλλά ἵνα λαμβάνω , οὐ ἀκόλαστος εἰμί ἀλλά μᾶλλον ἀνελεύθερος . Ἀκόλαστος οὖν ὁ πᾶς ἔχω ὁ εἴρω . ἀνάγκη δέ ὁ τοιοῦτος μή εἰμί μεταμελητικός διά ὁ κατά προαίρεσις ποιέω , ὥστε ἀνίατος · ὁ γάρ αμεταμέλητος ἀνίατος · καί οὗτος χείρων ὁ ἀκρατής . μεταμελητικός γάρ ὁ ἀκρατής καί διά οὗτος ἰάσιμος . ὁ δέ ἐλλείπω περί ὁ ἡδονά καί μή ὁ ἀναγκαῖος χράω ὁ ἀντίκειμαι ὁ ἀκόλαστος , ὅς ἐν ὁ κατά ἀρχή λόγος ἀναίσθητος λέγω · μέσος δέ αὐτός ὁ σώφρων . οὗτος δέ εἶπον ἐπάνειμι πάλιν ἐπί ὁ ἀκόλαστος . ὁμοίως γάρ , φημί , καί ὁ φεύγω ὁ σωματικός λύπη μή διά ἧσσα ἀλλά διά προαίρεσις . καί γάρ ὁ ἀκόλαστος φεύγω εἰς σωματικός λύπη , οἷος ὁ ἀπό πεῖνα ἢ δίψα ἢ ἄλλος τις τοιοῦτος , μή διά ἧσσα λύπη , ὁ ἐναντίος κελεύω ὁ λόγος , ἀλλά διά προαίρεσις . ὁ μέν γάρ ἡσσάομαι ὁ λύπη ὁ σωματικός , ὑπομένω κελεύω ὁ λόγος μαλακός , ὁ δέ ἅμα μέν ἡσσάομαι ὁ λύπη ἅμα δέ καί ὁ λόγος ἔχω διαφθείρω καί κελεύω μηδέ ὅλως λυπηρός ἀνέχω σωματικός Ἀκόλαστος . καί διά οὗτος λέγω ὁ Ἀκόλαστος περί ἡδονά καί λύπη * * * ὅτι ἡδονά αἰσχρός αἱρέω καί λύπη οὖον μόνος <τὰς> κατά ἐπιθυμία καί πόνος καλός φεύγω καί ἀλγηδών προαίρεσις καί ἔοικα κατά μέν ὁ διώκω ὁ αἰσχρός ἡδονά προαιρέω χωρέω ὁ ἀκρατής , κατά δέ ὁ φεύγω ὁ κάλως λύπη προαίρεσις χωρίζω ὁ μαλακός · καί γάρ ἐκεῖνος φεύγω ὁ τοιοῦτος λύπη , ἀλλά οὖον προαίρεσις . ὁ μέν ἐν Ἀκόλαστος κατά προαίρεσις , ὡς εἴρω , πᾶς ποιέω · ὁ δέ παρά ὁ προαίρεσις ποιέω ὁ μέν ἀκρατής ἄγω διά ὁ ἡδονή , ὁ δέ μαλακός διά ὁ φεύγω ὁ λύπη ὁ ἀπό ὁ ἐπιθυμία , ὥστε , φημί , διαφέρω ἀλλήλων . οὗτος δέ ἤτοι περί ὁ ἀκρατής καί ὁ μαλακός εἴρω ἢ μᾶλλον περί ὁ ἀκρατής καί ὁ ἀκόλαστος . καί γάρ ἑξῆς περί οὗτος λέγω · φημί γάρ · πᾶς χείρων ἄν δοκέω εἰμί , εἰμί τις μή ἐπιθυμέω ἢ ἠρέμα πράσσω τίς αἰσχρός ἢ εἰμί σφόδρα ἐπιθυμέω , ὡς δή ὁ μέν ἀκόλαστος ἐνίοτε καί Χωρὶς ἐπιθυμία ἁμαρτάνω ἢ καί μετά ὀλίγος ἐπιθυμία , ὁ δέ ἀκρατής ἡσσάομαι ὑπό μέγας πάσχω . ἀντίκειμαι δέ λέγω ὁ ἐγκρατής ὁ ἀκρατής , ὁ δέ καρτερικός ὁ μαλακός . μετά οὗτος ὁ διαφορά ἔτι γνώριμος ποιέω ὁ ἐγκράτεια καί ὁ καρτερία ὁ μέν καρτερέω εἰμί φημί ἐν ὁ ἀντέχω πρός ὁ ἀλγηδών , ὁ Δ΄ ἐγκρατεύομαι ἐν ὁ κρατέω ὁ ἡδονή . ἕτερος δέ ὁ ἀντέχω καί ὁ κρατέω · ὁ μέν γάρ ἔοικα ὁ μή ἡσσάομαι , ὁ δέ κρατέω ὁ νικάω · διό καί αἱρετός ἐγκράτεια καρτερία , ὅσος ὁ νικάω ὁ μή ἡσσάομαι . πάλιν δέ ὁ μαλακός ἐνδίδωμι λέγω καί πρός ὁ ὁ πολύς ἀντιτείνω , μαλακός αὐτός καί τρυφητής εἰμί . ὁ γάρ τρυφή μή - Λακιά τίς εἰμί , οἷος εἰμί τις ἕλκω ὁ ἱμάτιον , ὑπέρ ὁ μή πονέω κατά ὁ ἐπαίρω καί οὐ οἴομαι ἄθλιος εἰμί μιμέομαι ὁ ἄθλιος ὑπό νόσος διάκειμαι . ὁμοίως δέ ἔχω φημί καί περί ἐγκράτεια καί ἀκράτεια ὡς ἔχω καί περί καρτερία καί μαλακία · πῶς δέ ὁμοίως ἔχω , αὐτός δ·ηλοῖ ἐπί ὁ ἀκράτεια μάλιστα καί ὁ μαλακία · οὖον γάρ εἰμί τις ὑπερβάλλω ἀλγηδών ἡσσάομαι ὁ λύπη θαυμάσιος ἀλλά συγγνώμη ἄξιος , οἷος εἰμί τις ὥσπερ ὁ παρά ὁ Θεοδέκτης Φιλοκτήτης ὑπό ὁ ἔχις πείρω κρύπτω κρύπτω βούλομαι ὁ περί ὁ Νεοπτόλεμος μέχρι μέν τις ἀνέχω , υσιερως δέ οὐ ὑπομένω ὁ μέγεθος ὁ ἀλγηδών φανερός γίγνομαι . ὁ αὐτός δέ τρόπος εἰσάγω αὐτός καί Σοφοκλῆς καί Αἰσχύλος . ἔοικα δέ καί ὁ καρκῖνος εἰσάγω ὁ Κερκύων ἡσσάομαι ὑπό μέγας ἀλγηδών . οὗτος μέν οὖν οὐ εἰμί μαλακός , ἀλλά εἰμί τις πρός ὅς ὁ πολύς [ οὖον ] δύναμαι λύπη , 〈 μή δύναμαι 〉 ἀντέχω ἀλλά ἡσσάομαι . ὁμοίως δέ ἔχω καί ἐπί ἡδονή · οὖον γάρ εἰμί τις ὡς Θεόφραστος λέγω γεύω ὁ ἀμβρόσιος ἐπιθυμέω αὐτός μέμφομαι ἄξιος , ἀλλά εἰμί τις σφοδρός ἡσσάομαι ὁ ἡδονή ὡς ὁ πολύς · ἔοικα δέ ὁ Ἀριστοτέλης ὁ Ξενόφαντος συμβαίνω παράδειγμα τίθημι ὁ ὑπό ἡδονή σφοδρός ἡσσάομαι καί συγγνώμη ἄξιος · μέχρι γάρ πολύς κατέχω ὁ γέλως τελευτή ἐκκαγχάζω , ὅσπερ καί ἄλλος συμβαίνω · καθόλου δή * * * ὁ πολύς δύναμαι ὑπομένω * * * ἡδονή ἡσσάομαι ὅς ἀγαθός ὁ πολύς , ἁμαρτάνω , ἄν μή διά φύσις ὁ γένος ὁ ἢ διά ὅς ὁ τόπος , ὡς ἐν Σκύθης βασιλεύς ὁ μαλακία εἰμί διά ὁ πᾶς ὁ γένος οὗτος τρέφω καί δοκέω βασιλικός εἰμί ὁ τρυφάω καί μηδείς ἀνέχω λύπη σωματικός . οὐδείς εἄν οὖν εἶπον διά μαλακία οὗτος αὐτός ποιέω , ἀλλά διά ὁ ὡς οἰκέω οὗτος ὁ βασιλεύς νέμω . ὁ δέ ἴδιος φύσις λαμβάνω παράδειγμα , ὡς ἔχω ὁ θῆλυς πρός ὁ ἄρσην · κοινός μέν γάρ ἀμφότερος εἰμί ὁ ἄνθρωπος εἰμί ἀλλά ἴδιος πως ὁ θῆλυς μή πᾶς πόνος ὑπομένω ὅσος ὁ ἄρσην , καί οὐ ἄν τις οὗτος εἶπον μαλακία ἀλλά ἴδιος καί συγγενής ὁ θῆλυς . ὁ δέ παιδιώδης εἰμί ὁ πάντης παίζω · δοκέω δέ τις Ἀκόλαστος εἰμί . οὖον φημί ὁ Ἀριστοτέλης ἀλλά μᾶλλον μαλακός · διά γάρ ὁ μή ἀνέχω ὁ σπουδή ὡς ἐπίπονος εἰμί ἀεί παίζω καί εἰμί ἄνεσις ὁ παιδιά . οἶδα δέ δεῖ ὅτι ὁ πρός οὗτος ὑπερβάλλω ὁ παιδιώδης εἰμί · εἰμί δέ ὑπερβάλλω ἐν ὁ ἄνεσις , μαλακός εἄν μᾶλλον λέγω ἢ ὁ ] Ἀκόλαστος , εἰμί γάρ ἐπί πλείων ἄνεσις μαλακία . ἀκρασία δέ ὁ μέν προπέτεια ἠώς πρός ἀλλήλων εἴρω . ἀκρασία δέ δύο εἶδος λέγω , ὁ μέν προπέτεια ὁ δέ ἀσθένεια . ὅσος μέν γάρ βουλεύω οὐ ἐμμένω ὅς βουλεύω διά ὁ πάθος ὁ ἀσθενής ἀκράτεια εἰμί ἀκρατής . ὡς γάρ ὁ ἀσθενής σῶμα ῥᾳδίως ἁλίσκομαι ὑπό ὁ πάθος καί ἡσσάομαι , οὗτος καί ὁ ἀσθενής ψυχή ῥᾳδίως ἐνδίδωμι ὁ πάθος . ἔτι ὅσος φύσις εἰμί ἰσχυρός ὑπό ὁ κακός ἡσσάομαι διά ὁ ἀσθένεια . δοκέω * * * ἐπεί ὁ λογισμός φύσις * * * ὑπό ὁ ἐπιθυμία ἡσσάομαι αὐτός ἀσθενής φαίνω . ὅσος δέ ἄγω ὑπό ὁ πάθος διά ὁ μή ὅλως βουλεύω ὁ προπετής ἔχω ἀκράτεια . ἔνιοι μέν γάρ ὥσπερ ὁ προγαργαλίζω ὕστερος οὖον γαργαλίζω , οὕτως προβουλεύω καί διεγείρω ὁ λογισμός οὐ ἡσσάομαι ὁ πάθος . ὁ δέ προπετής κατά ὁ ἀκράτεια διά ὁ μή ὅλως προβουλεύω ἄγω ὑπό ὁ πάθος . ὡς ἐπί ὁ πολύς δέ ὁ ὀξύς καί μελαγχολικός ὁ προπετής ἀκράτεια ἀκρατής εἰμί · ἀκολουθέω γάρ ὁ ὁ ἡδύς φαντασία οὐ ἀναμένω ὁ λόγος · ἅμα γάρ φαντάζω ὅτι ἡδύς καί διώκω . ἀκολουθέω δέ ὁ φαντασία ὁ ἡδύς εὐθύς ὁ μέν ὀξύς διά ὁ ὀξύτης ὁ φύσις , ὁ δέ μελαγχολικός διά ὁ σφοδρότης πῶς οὖν ὁ προπετής ἔχω ἐναντίος ὁ λόγος ὁ ἐπιθυμία , εἰμί γε μή προβουλεύω ; εἰμί ἔνειμι καί ἐν ὁ τοιοῦτος λόγος ἀπαγορεύω ὁ αἰσχρός ἐπιθυμία ἐνδίδωμι διά δέ ὁ σφοδρότητα ἢ ταχυτής , ὅταν προσπίπτω ὁ πάθος , οἷος ὑπό ἀχλύς τις ἐπισκοτέω τότε οὐ ὁράω ὁ ἐν ἑαυτοῦ λόγος οὐδέ εἄν ] ἀναμένω βουλή ἢ σκέψις . πάλιν δέ συγκρίνω ὁ ἀκρατής καί ἀκόλαστος , ὁ μέν ἀκόλαστος ὅς φημί εἰμί μεταμελητικός ( καί γάρ προαιρέω ποιέω καί διά οὗτος πράσσω ἐμμένω ὁ προαίρεσις ) , ὁ δέ ἀκρατής πᾶς μεταμελητικός , ἐάν τε ὁ προπετής ἐάν τε ὁ ἀσθενής ἔχω ἀκράτεια . ὁ μεταμέλεια δέ διά ὁ παρά προαίρεσις πράσσω · διό φημί ὅτι # x003E ; ὥσπερ ἀπορέω οὕτως καί ἔχω . ἐν μέν γάρ ὁ ἀπορέω ἐπιχειρέω λέγω χείρων ὁ ἀκρατής ὁ ἀκόλαστος , εἰμί γε ὁ μέν ὁ λόγος ἐναντιόομαι ὅμως ἀπειθέω αὐτός , ὁ δέ Ἀκόλαστος οὖον κωλύω ὁ λόγος . νῦν δέ δείκνυμι πολύς χείρων ὁ ἀκόλαστος ὁ ὁ μέν ἀκρατής καί ἰάσιμος εἰμί , ὁ δέ ἀκόλαστος ἀνίατος . ἔοικα γάρ ὁ μέν μοχθηρία ὁ νόσημα ὁ συνεχής ὕδερος καί φθίσις καί πυρετός συνεχής . · ὁμολογέω δέ καί περί ὁ σῶμα ὁ ἰατρός , χαλεπός καί δυσίατος εἰμί ὁ συνεχής διά ὁ μή ἐνδίδωμι μηδέ παρέχω καιρός βοήθεια · τοιοῦτος δέ ὁ μοχθηρία , εἰμί γάρ ἔνειμι ὁ φαῦλος προαίρεσις ὥσπερ νόσος τις εἰμί δυσίατος ἢ ἀνίατος · ὁ δέ ἀκράτεια ὁ διαλείπω νόσημα ὅμοιος εἰμί , οἷος ἐπίληψις ἢ εἰμί τίς ἄλλος καιρός παρέχω βοήθεια · καί γάρ πρό ὁ ἐπιθυμία εὕω ἔχω , ὥστε οὐ ἀδύνατος ἀεί ἐγκελεύω ὁ λόγος καί εἰς μετάνοια ἄγω ἐπί ὁ ἁμάρτημα μεταβάλλω ὁ ἀκρατής . καί ὅλως δέ ἄλλος σύ γένος ἀκολασία καί ἀκράτεια · ὁ μέν γάρ κακία λανθάνω , ὁ δέ ἀκράτεια οὖον λανθάνω · ὁ δέ κακία ὁ μοχθηρός , οὐ ὅτι γε ἀδικέω , εἶπον οὗτος γάρ <οὐκ> οἶδα πολλάκις ) , ἀλλά ὅτι βλαβερός ἑαυτοῦ πράσσω ὁ οἴομαι ὠφέλιμος εἰμί · δέ ἀκράτεια , κατά οὗτος οὖον λανθάνω , ἀλλά οἶδα ὅτι βλαβερός ποιέω ἑαυτοῦ , ἡσσάομαι δέ ὑπό ὁ ἐπιθυμία . αὐτός δέ ὁ ἀκρατής ἀγαθός ὁ ἐκστατικός . οὗτος δέ εἰμί ὅς πρόσθεν λέγω προπετής ἢ ὁ ὁ λόγος μέν ἔχω , μή ἐμμένω δέ . οὗτος δέ λέγω προβουλεύω μέν καί προεσκεμμένος , μή ἐμμένω δέ ὁ δόξα . χείρων δέ αὐτός λέγω , ἐπεί ὑπό μικρός πάθος ἡσσάομαι · τεκμήριον δέ ὁ μείζων εἰμί ὁ πάθος ὁ ὁ προπετής ἀκράτεια ἀκρατεύομαι ὁ μηδέ ὁ βουλεύω αὐτός † ἀκράτεια παρέχω . ἅuα δέ καί διά ὁ ὀξύς ὁ μελαγχολικός εἰμί σφοδρός ἔχω ὁ πάθος · ὁ δέ ὑπό μείζων ἡσσάομαι συγγνώμη δοκέω μᾶλλον ἄξιος . ἔτι οὐ ἀπροβούλευτος ἔρχομαι ἐπί ὁ ἁμάρτημα ὁ ὁ ἀσθενής ἔχω ἀκράτεια . διά οὗτος οὖν χείρων ὁ ἕτερος · συγγνώμη γάρ ἄξιος μᾶλλον ὁ μή προοράω μήτε ὁ βλαβερός μήτε ὁ αἰσχρός ὁ πράκτης πρᾶγμα καί διά οὗτος ἁμαρτάνω · ὁ προοράω μέν καί βουλεύω οὐδείς κακός ἁμαρτάνω . ὅμοιος γάρ , φημί , ὁ ἀκρατής ὁ μεθύσκω καί ὑπό ὀλίγος οἶνος καί μικρός ὁ ὁ πολύς . οὗτος δέ πρότερος λέγω περί ὁ ὁ προπετής ἀκράτεια ἔχω , διότι ταχέως μεθύσκω ὑπό ὀλίγος οἶνος ἧ ὁ προβουλεύω καί διότι ὑπό ὀλίγος πάθος ἁλίσκομαι καί μικρός ἢ ὁ ἐξεταστικός · ἢ καθόλου περί πᾶς εἴρω ὁ ἀκρατής · πᾶς γάρ ἔοικα ὁ ταχύς μεθύσκω καί ὑπό μικρός οἶνος ἢ ὁ πολύς . ὑπό γάρ ὁ ἡδύς ἡσσάομαι , ὑπό ὅς ὁ πολύς μή αλισκω . κακία μέν οὖν ἁπλόος οὐ εἰμί ὁ ἀκράτεια , ἀλλά πῃ ἴσως , διά ὁ μή ὅλος φθείρω ὁ ὁ ἀκρατής Ψυχή , ἀλλά πῃ ὁ λόγος ἔχω . διόπερ φημί Ἀριστοτέλης ὁ μέν κακία κατά προαίρεσις πᾶς ποιέω , ὁ δέ ἀκράτεια παρά ὁ προαίρεσις . αἵρεσις . οὖον μήv ἀλλά καί κατά ὁ πρᾶξις ὁμοῖος εἰμί . αὐτός γάρ ποιέω ὁ ἀκόλαστος ὁ ἀκρατής . ἐπεί οὖν ὁ μέν ἀκρατής τοιοῦτος , οἷος διώκω ὁ κατά ὑπερβολή καί ἁμαρτάνω παρά ὁ λόγος σωματικός ἡδονά οὖον πείθω , ὁ δέ Ἀκόλαστος πείθω διωκτέος εἰμί αὐτός , δῆλος ὡς ὁ μέν ἀκρατής εὐμετάπειστος , οὐ οὕτως δέ ὥστε μεταβάλλω ὁ αὐτός λόγος ( φαῦλος γάρ ἄν λέγω , εἰμί μηδέ ὁ λόγος ὀρθός εἰμί ) , ἀλλά ὥστε πείθω ἵημι μηκέτι συνακολουθέω ὁ ἐπιθυμία · ὁ δέ Ἀκόλαστος ἀμετάπειστος . ὁ μέν γάρ ἀρετή ὅς ἀρχή σῴζω , ὁ δέ μοχθηρία φθείρω ὁ ἀρχή . ἀρχή δέ ἐν ὁ πρακτός ὁ ὅς ἕνεκα καί τέλος , κατά ὅς ὁ ἐνέργεια πείρω ὁ εἰς αὐτός φέρω ἐνεργέω . εἄν μέν οὖν χρηστός ὑποτίθημι ὁ τέλος , ἀνάγκη καί ὁ ἐνέργεια εἰμί χρῆσις , εἄν δέ φαῦλος , φαῦλος . ὁ μέν οὖν ἠθικός ἀρετή ὁ τέλος ὑποτίθημι [ καί ] ὁ εὐδαιμονία ὁ ὁ ὁ κάλως ἐνέργεια κατά ἀρετή , ὁ δέ κακία διαφθείρω ὁ ἀρχή οὗτος καί οὐ ἐάω νομίζω εὐδαιμονία ὁ ὁ καλός ἐνέργεια · διό φημί αὐτός φθαρτικός εἰμί εἷς ἀρχή . ὥσπερ δέ ἐν ὁ μαθηματικός εἰμί ἀρχή τις , οἷος ἐν γεωμετρία καί ἀριθμητικός ὅς ὁ μή παραδέχομαι οὐκέτι πρόειμι ἐν ὁ μάθημα , οὕτως ἐν ὁ πρακτικός ὁ μή παραδέχομαι ὁ τέλος ἀλλά διαφθείρω ὁ ὁ πράκτης ἀρχή οὐδέ ὁ λοιπάς συγχωρέω . οὗτος οὖν ἀμετάπειστος εἶπον ἄν πρός ὁ παραδέχομαι ὁ μάθημα ὁ διαφθείρω ὁ μαθηματικός ἀρχή . οὔτε δή ἐν ὁ μαθηματικός λόγος διδάσκω ὁ ἀρχή , τουτέστιν ἀποδείκνυμι , ἀλλά ἀναπόδεικτος αὐτός πιστεύω ὁ μαθηματικός , οὔτε ἐν ὁ πρακτικός ὁ ἀρχή ἀποδείκνυμι , ἀλλά ὥσπερ καί πρότερος λέγω , ἠθικός ἀρετή τίθημι ἐνίοτε μέν ὁ φυσικός . , εἰμί δέ ὅτε ὁ ἐκ ὁ ἔθος · οὗτος γάρ αἰτία ὁ ὀρθοδοξέω περί ὁ ἀρχή ὁ ὅς ἕνεκα . ἢ γάρ ἐκ φύσις ἀγαθός ἢ ἐκ ἔθος . καλός ἐγγίγνομαι οὗτος ὁ ὄνομα ὁ Ψυχή ὥστε καθοράω ὁ τέλος καί ὧδε σπεύδω ὁ μέλλω εὐδαίμων βιόω . εἶτα ἐπαναλαμβάνω πάλιν τίς λέγω ; σώφρων μέν οὖν ὁ τοιοῦτος · δῆλος ὁ καί ὁ λόγος ὀρθός καί ὁ πάθος ἔχω περί ὁ σωματικός ἡδονή · Ἀκόλαστος δέ ὁ ἐναντίος . ὁ δέ ἐκστατικός παρά ὁ ὀρθός λόγος ἀκρατής · εἰμί γάρ καί ὅτι μάλιστα ἰδίως λέγω ἐκστατικός ὁ ὁ προπετής ἀκράτεια ἀκρατής , ὅμως εἰμί ὡς πᾶς ἐκστατικός λέγω ἄν ὁ ἀκρατής ὁ ὑπό ὁ πάθος ἐξίστημι καί διά οὗτος μή καθοράω τρόπος τις ὁ ἐν αὐτός λόγος . ὁ δέ ἀκρατής τοσοῦτος κρατέω ὁ πάθος ὅσος μή πράσσω κατά ὁ ὀρθός λόγος , οὖον μήv ὥστε πείθω διώκω ὁ μή κάλως ἡδονή . οὖον γάρ διαφθείρω αὐτός ὁ λόγος ὑπό ὁ ἐπιθυμία , ἀλλά μόνος κατισχύω · ἀγαθός δέ εἰμί ὁ ἀκόλαστος · σῴζω γάρ ὁ ἀγαθός ἐν αὐτός , ὁ ἀρχή · λέγω δέ ἀρχή ὁ λογισμός . ἄλλως δέ εἰμί ἐναντίος ὁ ἀκρατής ὁ ἐγκρατής , ὅς λέγω ἐμμενετικός εἰμί ὁ λόγος διά ὁ πάθος , ἐπεί προέρχομαι λέγω ὁ ισχυρογνώμων ἐμμενετικός εἰμί ὁ αὐτός δόξα οὖον διά πάθος ἀλλά λόγος . ὡς εἶπον δέ σαφής , ὁ μέν ἐγκρατής ἐμμενετικός εἰμί λέγω ὁ αὐτός δόξα διά ὁ μή κρατέω αὐτός ὁ πάθος , ὁ δέ ἰσχυρογνώμων καί αὐτός ἐμμενετικός εἰμί λέγω ὁ αὐτός δόξα διά ὁ μή ἡσσάομαι ὁ ἐναντιόομαι αὐτός λόγος . καί φανερός ὅτι ὁ μέν ἀκράτεια φαῦλος ἕξις , ὁ ὁ ἐγκράτεια σπουδαῖος . ζητέω δέ ἑξῆς , πότερος ἐγκρατής εἰμί ὁ ὁποῖος λόγος ἐμμένω ἢ ὁ ὁ ἀληθής καί ὁ προαίρεσις ὁποιοσοῦν ἐμμένω ἢ ὁ ὁ ὀρθός προαιρέω . προαίρεσις δέ ἤτοι αὐτός νῦν ὁ λόγος λαμβάνω ἐκ παράλληλος ἢ ὁ βούλησις ὀνομάζω προαίρεσις ἢ νή Ζεύς προαίρεσις ὅλως λέγω ὁ ἐκ ὁ λόγος καί ὁ βούλησις , ἐπεί ὁ προαίρεσις ἐκ ὄρεξις εἰμί καί λόγος . εἰμί δέ ὁ βούλησις ὄρεξις , ἐμμένω δέ ὁ ἐγκρατής καί ὁ λόγος καί ὁ βούλομαι καταγωνίζομαι ἕτερος τις ὄρεξις ὁ ἐπιθυμητικός . καί περί ὁ ἀκρατής δέ ὁ αὐτός ἀπορία , εἰμί ἀκρατής εἰμί ὁ ὁποιοσοῦν προαίρεσις καί ὁ ὁποῖος λόγος μή ἐμμένω ἢ ὁ ὁ ψευδής λόγος καί ὁ προαιρέω ὁ μή ὀρθός . φημί δέ κατά συμβαίνω μέν εἰμί ἐγκρατής ὁ ὁποῖος λόγος ἐμμένω καί ὁποιοσοῦν προαίρεσις , κατά ἑαυτοῦ δέ ὁ ὁ ἀληθής λόγος . ὁ δέ αὐτός καί περί ὁ ἀκρατής · κατά συμβαίνω μέν γάρ ἀκρατής καί ὁ μή ἐμμένω ὁ ψευδής λόγος καί ὁ μοχθηρός προαίρεσις , οἴομαι ἀληθής εἰμί ὁ λόγος καί χρηστός ὁ προαίρεσις διώκω δέ παρά ὁ ἐν ἑαυτοῦ λόγος ὁ ἐπιθυμία † εἰμί εἰμί τυγχάνω καλός · κατά ἑαυτοῦ δέ ὁ ὁ μέν ἀληθής λόγος παραβαίνω , διώκω δέ μοχθηρός ἐπιθυμία . ὅτι δέ κατά συμβαίνω ὀρθῶς λέγω καί ἐγκρατής καί ἀκρατής ὁ λέγω προβιβάζω λέγω · εἰμί γάρ τις ὅδε διά ὅδε αἱρέω · κατά συμβαίνω δέ ὁ πρότερος , ὅς λέγω , οὕτως εἄν γίγνομαι γνώριμος . εἰμί τις αἱρέω οἶνος καί ποιέω περί πολύς , τουτέστιν περί πολύς ποιέω ὅς κατά ἑαυτοῦ αἱρέω , οὕτως οὖν ἔοικα καί ὁ ὁ ψευδής λόγος ἐμμένω καί ὁ φαῦλος προαίρεσις οἴομαι ἀληθής εἰμί ὁ λόγος καί χρηστός ὁ προαίρεσις καί κατά ἑαυτοῦ μέν τιμάω ὁ ἀληθής καί ὁ καλός , κατά συμβαίνω δέ ἐμμενετικός εἰμί . εἰμί ἄν καί κατά συμβαίνω [ ὁ ] ἀκρατής ὁ μή ἐμμένω ψευδής λόγος , οἴομαι δέ αὐτός ἀληθής καί διώκω χρηστός ἐπιθυμία ὡς φαῦλος · ἁπλόος δέ καί κατά ἑαυτοῦ ἐγκρατής μέν ὁ ὁ ἀληθής λόγος ἐμμένω καί Νίκη ὁ ἐπιθυμία , ἀκρατής δέ ὁ ἐναντίος . ὁ δέ ἰσχυρογνώμων ἔνιοι μέν διά ὁ ἐμμενετικός εἰμί ὁ ἑαυτοῦ δόξα ἰά δύσπειστος ἐγκρατής νομίζω · ὁ δέ Ἀριστοτέλης ὅμοιος μέν τίς φημί αὐτός ἔχω κατά ὁ φαντασία ὁ ἐγκρατής , καθάπερ καί ὁ θρασύς ὁ ἀνδρεῖος καί ὁ χαῦνος ὁ ἐλευθέριος · διαφέρω δέ κατά πολύς . ἰδίως δέ νῦν ὁ χαῦνος εἶπον ἔοικα ὁ ἐλευθέριος , ἐν ἄλλος εἶπον ὁ ἄσωτος αὐτός ὅμοιος εἰμί κατά ὁ φαντασία . πλήν πῶς διαφέρω ὁ ἐγκρατής καί ὁ ἰσχυρογνώμων δείκνυμι · ὁ μέν γάρ ἐγκρατής διά πάθος καί ἐπιθυμία οὖον μεταβάλλω , τουτέστιν οὖον μεταβάλλω ὁ λόγος ἡσσάομαι ὑπό ὁ ἐπιθυμία , ἐπεί εὔπειστος εἰμί , ἄν τυγχάνω λόγος τις ὀρθός , ἔξειμι2 μετατίθημι ὅς πρότερος ἔχω δόξα περί ὅστις · καθόλου γάρ ὁ ἀληθής λόγος περί πλεῖστος ποιέω καί οὖον πάντως προτίθημι μή χράω ἡδονή ἐμμένω , ἀλλά ἄν καιρός εἰμί καί λόγος αἱρέω χράω , προσίημι ὁ ἡδονή · ὁ δέ ἰσχυρογνώμων ἐμμενετικός εἰμί τῆ αὐτός δόξα οὐ ὑπό λόγος φημί , τουτέστιν οὐ ἡσσάομαι ὑπό ἕτερος λόγος ἀγαθός , εἰμί οὕτως τυγχάνω , ἐπεί ἐνίοτε ὁ ἰσχυρογνώμων ἄγω ὑπό ὁ ἐπιθυμία ἄν ἡδονή ἐν οὐδείς ποιέω ὁ λόγος . ὡς ἐπίπαν δέ ισχυρογνώμων εἰμί καί ἰδιογνώμων διά ἡδονά καί λύπη · χαίρω γάρ φυλάσσω ὁ ἑαυτοῦ δόξα καί ὡς εἶπον Νίκη ὁ ἐναντίος λόγος ὁ μή μεταπείθω καί ἢ ὁ ἐγκρατέω . διά ἡδονά γάρ ἁμαρτάνω ἐνίοτε καί οὖον μεταπείθω πρός ὁ ἀγαθός . ἕπω δέ εἰμί λέγω ἵημι δέ ἄγροικος καί ἀμαθής διά ἀπαιδευσία καί σκληρότης ἦθος οὖον μεταπείθω , ἀλλά παραιτέομαι οὗτος ἐν ὁ λόγος . εξῆς δέ ἐπισημειόομαι ὅτι εἰμί τις φαντασία ἀκρατής ἔχω , οὐ εἰμί δέ ἀκρατής οὐδέ ψεκτός ἀλλά ἐναντίος καί ἐπαινετός , οἷος ὁ ὁ δόξα αὐτός οὐ ἐμμένω διά ἡδονά ἀλλά καλός καί ἐπαινετός , οἷος ὡς ἐν ὁ Φιλοκτήτης ὁ Σοφοκλῆς ὁ Νεοπτόλεμος · ἀναπείθω μέν γάρ ὑπό ὁ Ὀδυσσεύς ὁ ψευδής λέγω πρός ὁ Φιλοκτήτης , οὐ ἐμμένω δέ χαίρω καί ἥδομαι ὁ μή ψεύδω . ὥστε οὖον πᾶς ὁ διά ἡδονά μή ἐμμένω ὁ δόξα ἀκρατής , ἀλλά ὁ διά αἰσχρός . βούλομαι δέ ὁ Ἀριστοτέλης καί ὁ ἐγκράτεια μεσότης εἰμί καθάπερ καί ὁ ἀρετή . εἰμί γάρ μή εἰμί ἀρετή ἀλλά ἐπαινετός γε ἕξις , καί ὁ παράκειμαι αὐτός κατά ὑπερβολή καί ἔνδεια διάθεσις , εἰμί καί μή παντελῶς κακός , ψεκτός εἰμί . καθάπερ οὖν ὁ σωφροσύνη μεσότης εἰμί περί ὁ σωματικός ἡδονά καί ὁ λόγος ὀρθός εἰμί ὁ ἐν ὁ σώφρων καί ὁ ὄρεξις παράκειμαι ὁ μέν Ἀκόλαστος ὑπερβάλλω ἐν ὁ ἡδονή , ὥστε καί ὁ λόγος ἐν αὐτός διαφθείρω καί ὁ ὄρεξις , ὁ δέ ἀναίσθητος ἐλλείπω καί μηδέ ὁ φυσικός χράω ( φαῦλος δέ καί ἐν αὐτός ὅς τε λόγος καί ὁ ὄρεξις ) , οὕτως ὁ ἐγκρατής μή ἡσσάομαι ὁ παρά ὁ λόγος ἐπιθυμία διά ὁ ἐμμένω ὁ λόγος παράκειμαι ὁ μέν ἀκρατής , ἡσσάομαι μέν ὑπό ὁ ἐπιθυμία καί ὁ αἰσχρός ἡδονή , παραβαίνω δέ ὁ ἀπαγορεύω λόγος αὐτός χράω . καί οὗτος μέν τάσσω κατά ὁ ὑπερβολή · ἄλλος δέ τις εἄν εἰμί οἷος κακός ἢ δεῖ χαίρω ὁ σωματικός καί οὐ ἐμμένω ὁ λόγος κελεύω χράω ὁ ἡδονή . πότερος δέ ἐπιθυμέω ὅμως οὐ ἐνδίδωμι ὁ ἐπιθυμία ἢ οὐδέ ἐπιθυμέω ; ὁ μέν γάρ Ἀριστοτέλης ἐμφαίνω μή ἐπιθυμέω αὐτός , λέγω κακός ἢ δεῖ χαίρω αὐτός ὁ σωματικός ἡδονή . ἆρα δέ ἐγχωρέω καί ὁ ἐπιθυμέω καί ὁ λόγος κελεύω νῦν χράω ὁ ἡδονή ὅδε ὅμως λόγος τις ἔχω ἐναντιόομαι καθόλου , ὅτι οὖον δεῖ χράω ἡδονή ἢ εἰμί μή λόγος , ἵνα μή ἅμα ἐναντίος εἰμί ἐν αὐτός λόγος ἀλλά βούλησις ἢ ἄλογος τις ὁρμή ὑπό ἀγριότης ἦθος , ἐφίστημι ἄν τις . οὗτος δέ οὖν ἔοικα κατά ὁ ἔλλειψις τάσσω , εἰμί δέ ἀνώνυμος διά ὁ μή γίγνομαι ῥᾳδίως · ἀγαπητός γάρ εὑρίσκω τις τοσοῦτος χράω ἡδονή . ὅσος προστάσσω ὁ λόγος ἢ μηδέ ὁ λόγος ἐνδίδωμι ὅμως φεύγω ὁ ἡδονή · διά δέ ὁ μή γίγνομαι τοιοῦτος δοκέω ὁ ἐγκράτεια μόνος ἀντίκειμαι ὁ ἀκράτεια , καθάπερ καί ὁ σωφροσύνη μόνος δοκέω ἀντίκειμαι ὁ ἀκολασία διά ὁ ὁ καλέω ἀναισθησία σπανίως ἢ ἐν μηδείς εὑρίσκω . ὅταν δέ λέγω ὁ μέν ἀκρατής μή ἐμμένω ὁ λόγος διά ὁ μᾶλλον , ὁ δέ διά ὁ κακός , οὗτος δηλόω , ὅτι ὁ μέν ἀκρατής οὐ ἐμμένω διά ὁ μᾶλλον ἢ δεῖ εἴκω ὁ ἡδονή , ὁ δέ διά ὁ κακός ἢ δεῖ · οὗτος δέ εἰμί διά ὁ μή δέχομαι μηδέ ὅς δεῖ ἡδονή . διά τίς δέ λέγω πολλάκις ὁ σώφρων ἐγκρατής καί ὁ ἀκόλαστος ἀκρατής , διδάσκω · πολύς γάρ , φημί , κατά ὁμοιότης λέγω · ὅμοιος δέ δοκέω ὁ ἐγκρατής ὁ σώφρων ἑκάτερος γάρ αὐτός οἷος μηδείς παρά ὁ λόγος διά ὁ σωματικός ἡδονά ποιέω ) , πλήν διαφέρω , ὡς πολλάκις εἴρω , ὁ ὁ μέν σώφρων μή ἔχω φαῦλος ἡδονή , ὁ δέ ἐγκρατής ἔχω · καί ὁ μέν σώφρων οἷος μήτε ἥδομαι μήτε χαίρω ἄλλος ἢ ὅς ὁ λόγος κελεύω ἡδονή , ὁ δέ ἐγκρατής ὁ μέν νοσέω αὐτός ὁ ἐπιθυμητικός οἷος ἥδομαι ὁ φαῦλος ἡδονή , οὖον μέντοι ἄγω ὑπό αὐτός , Νίκη ὁ ἐν αὐτός λόγος . δῆλος δέ καί ὄψ ὁ Ἀκόλαστος ἀκρατής κατά ὁμοιότης λέγω · ἀμφότερος γάρ ὁ σωματικός ἡδονά διώκω , διαφέρω δέ ὅτι ὁ μέν Ἀκόλαστος καί πείθω διωκτέος ἀυτή εἰμί , ὁ δέ οὖον πείθω · λέγω δέ ὅτι οὐ οἷόντε ἅμα Φρόνιμον εἰμί καί ἀκρατής . δείκνυμι γάρ ἐν ὁ ἔμπροσθεν λόγος ὁ ὁ εἰμί φρόνιμος ὅτι σπουδαῖος ὁ ἦθος καί πᾶς ἔχω ὁ ἠθικός ἀρετή , ὥστε καί ὁ σωφροσύνη · ἀδύνατος δέ ὁ αὐτός σώφρων καί ἀκρατής εἰμί · ἔτι Φρόνιμον κύριος καί κατά ἀλήθεια οὖον ὁ οἶδα μόνος ὁ Δίκαιος , ἀλλά καί ὁ πρακτικός ὅς δεῖ , καθάπερ Δίκαιος οὖον ὁ οἶδα μόνος . ὁ δέ ἀκρατής οὖον πρακτικός ὁ Δίκαιος , ὥστε οὖον φρόνιμος . ὁ δέ δεινός ἐνδέχομαι ἀκρατής εἰμί · διό καί δοκέω φρόνιμος ἀκρατής εἰμί . ὁ γάρ δεινός ἔνιοι Φρόνιμον ὑπολαμβάνω , ἔχω γάρ τις ὁμοιότης κατά ὁ λόγος · ἀμφότερος γάρ συνορατικός ὁ εἰς ὁ προτίθημι τέλος φέρω · ὅς δέ ἔχω διαφορά πρότερος εἴρω · ἔτι δέ οὐ ὡς ὁ εἰδοί ὁ πρακτός θεώρημα παραβαίνω καί ἀκρατεύομαι , ἀλλά πάσχω παραπλήσιος τίς πάθος ὁ οἰνόω · ἐξίστημι γάρ πως καί σκοτοδινία ὑπό ὁ πάθος ὁ ἀκρατής , μή ἀκριβῶς καθοράω ὁ ἐν ἑαυτοῦ λόγος καί ἑκών μέν ποιέω ὁ ἀκρατής τρόπος τις εἰδοί ὅτι οὖον πρακτέος ποιέω · ἔχω γάρ ὁ λόγος ὁ ἀπαγορεύω , ταράσσω δέ ὑπό ὁ πάθος . οὐ εἰμί δέ πονηρός παντελῶς ἀλλά ἡμιμόχθηρος · κακός μέν γάρ παντελῶς , ὅς ὅλος διαφθείρω ὁ ψυχή · καί ὁ ἄλογος φαῦλος εἰμί · ὁ δέ ἀκρατής ὁ προαίρεσις ἐπιεικής · προαίρεσις δέ πάλιν ἢ ὁ λόγος εἴρω ἢ σύν αὐτός καί ὁ βούλευσις . οὖον φημί δέ ὁ ἀκρατής ἄδικος εἰμί διά ὁ μή εἰμί ἐπίβουλος . ὁ μέν γάρ ἐπίβουλος , βουλεύω δηλονότι κακός , ἐνεδρεύω καί κακουργέω · ὁ δέ ἀκρατής ὁ μέν βουλεύω καί μή ἐμμένω < * * * > χράω βούλομαι , ὥστε οὐδέτερος ἐπίβουλος . Δῆλος δέ ὁ καί μείης οὗτος προστίθημι , ὅτι ὁ ἀκράτεια καί ὁ ἐγκράτεια περί ὑπερβολή εἰμί ὁ ὁ πολύς ἕξις · ὁ μέν γάρ ἐγκρατής ὑπερβάλλω αὐτός ἐν ὁ ἐμμένω μᾶλλον ὁ λόγος καί μή χράω ὅς ἐκεῖνος χράω ἡδονή , ὁ δέ ἀκρατής ὑπερβάλλω ὁ χείρων αὐτός εἰμί καί μ·ηδὲ ὅς ἀπέχω , δυνατός εἰμί οὗτος ἀφίστημι καί οὗτος κελεύω ὁ ἐν αὐτός λόγος . εὐίατος δέ λέγω ὁ ὁ μελαγχολικός καί ὅλως ὁ προπετής λέγω ἀκράτεια ὁ ὁ βουλεύω μέν , μή ἐμμένω δέ δῆλος γάρ ὡς εἄν ἐθίζω βουλεύω ὁ προπετής , ταχύς μεταβάλλω ) · ἔτι ὁ διά ἔθος ἀκρατής εὐίατος ὁ διά φύσις · δυσμετακίνητος γάρ ὁ φύσις · καί ὁ ἔθος γάρ διά οὗτος δυσμετάθετος , ὅτι φύσις τίς ὅμοιος ποιέω . περι δέ ἡδονή καί λύπη οἰκεῖος φημί εἰμί ὁ θεωρία ὁ πολιτικός φιλόσοφος . εἰμί γάρ ὁ τέλος ἀρχιτέκτων . διά τίς δέ λέγω αὐτός ἀρχιτέκτων ὁ τέλος ; ὁ ὅτι πᾶς λέγω ἀρχιτέκτων ἐκεῖνος , ὅς υφηγητής εἰμί ὁ κατασκευή ; ὁ δέ Πολιτικὸς ὑφηγέομαι , ὅπως εἄν γίγνομαι εὐδαιμονία . ἔτι φρόνησις ἀρχιτεκτονικός λέγω , διότι ὁ λόγος παρέχω ὁ ἠθικός ἀρετή . εἰμί δέ ὁ πολιτικός φρόνησις περί πόλις καί πόλις εὐδαιμονία . εἰκότως οὖν καί αὐτός ἀρχιτεκτονικός λέγω ὁ τέλος καί ὁ ἔχω αὐτός ὁ πολιτικός . ἐπεί οὖν πρός ὁ τέλος βλέπω ὁ μέν ἀγαθός ἁπλόος λέγω ὁ δέ κακός , ἀγαθός μέν ὁ φέρω εἰς ὁ τέλος καί ὁ εὐδαιμονία , κακός δέ ὁ ἐμποδιστικός οὗτος , δῆλος ὡς ὁ ἀρχιτεκτονέω τέλος καί ὁ περί ἡδονή ἢ λύπη θεωρία , εἴτε φέρω εἰς ὁ εὐδαιμονία εἴτε ἔμπαλιν ἐμποδίζω . ἔτι δέ , ἐπεί εἰμί ὁ ἠθικός ἀρετή περί ἡδονά καί λύπη , ὡς δείκνυμι , ὁ δέ πολιτικός περί ἐπιμέλεια ὁ ἠθικός ἀρετή εἰμί , ἀναγκαῖος ὁ πολιτικός ἐπισκοπέω περί αὐτός . ἔτι ὁ εὐδαίμων εἷς ὁ πλεῖστος μετά ἡδονή εἰμί φημί καί ὁ εὐδαίμων μακάριος ὀνομάζω , οἷος ὡς εἄν εἶπον μάλα χαίρω . καί διά οὗτος οὖν οἰκεῖος ὁ πολιτικός ὁ περί ἡδονή καί λύπη θεωρία . ἔνιοι μέν οὖν δοκέω μηδείς ἡδονή εἰμί ἀγαθός , ὅς δόξα φημί καί Ἀντισθένης γίγνομαι · λέγω γοῦν ὁ ἡδονά μήτε κατά ἑαυτοῦ μήτε κατά συμβαίνω εἰμί ἀγαθός . εἰμί γάρ ὁ ἀγαθός ὁ μέν κατά αὐτός , οἷος ὁ ἀρετή καί ὁ κατά αὐτός ἐνέργεια , ὁ δέ κατά συμβεβηκός , οἷος ἰατρεία τομή καίω καί ὁ πόνος · οὐδείς γάρ οὗτος αἱρέω διά ἑαυτοῦ , ἀλλά διά ἕτερος καί κατά συμβεβηκός · ὁ δέ ἡδονά οὐδέτερος εἰμί ἀγαθός οὔτε ὡς κατά ἑαυτοῦ οὔτε ὡς κατά συμβεβηκός . οὖον γάρ εἰμί αὐτός ἀγαθός καί ὁ ἡδονή · οὕτως μέν οὖν ἔχω ὁ γραφεύς , ῥᾴδιος ὁ ἐξήγησις · οὖον γάρ φημί οὔτε κατά ἑαυτοῦ οὔτε κατά συμβαίνω ἀγαθός εἰμί ὁ ἡδονή , ἐπεί μή εἰμί † τις αὐτός τις ἀγαθός . ἐάν δέ εἰμί σύν ὁ ἄρθρον γράφω , οὖον γάρ εἰμί αὐτός ὁ ἀγαθός καί ὁ ἡδονή , ἄλογος φαίνω οὗτος ἐπιφέρω · εἴτε γάρ ὁ ἀγαθός ὡς γένος λαμβάνω ὁ ἀγαθός , ἄγω ὡς εὐδαιμονία πῶς οὗτος ἐνδείκνυμι , ὅτι οὔτε ὁ κατά ἑαυτοῦ τίς ἀγαθός εἰμί ὁ ἡδονή οὔτε ὁ κατά συμβεβηκός ; ὥσπερ γάρ αἴτιος οὗτος ἐπιφέρω , οὐ εἰμί δέ αἰτία ὁ μή εἰμί ἀγαθός ὁ ἡδονά ὁ μήτε γένος εἰμί ὁ ἀγαθός μήτε αὐτός ὁ εὐδαιμονία . καί γάρ ἄλλος ἀγαθός μέν εἰμί , οὖον αὐτός δέ ὁ κοινός ἀγαθός ἢ τῆ εὐδαιμονία . ἀλλά μήποτε ἐπεί ὁμώνυμος δοκέω λέγω ὁ ἀγαθός , δοκέω λέγω ὅτι οὐδείς ὁ δηλέομαι ὑπό ὁ ἀγαθός αὐτός εἰμί . ἢ οὕτως εἴρω , ἐπεί προέρχομαι μέλλω δείκνυμι ὁ ἡδονά μή εἰμί ἀγαθός ἐκ ὁ μή εἰμί τῆ εὐδαιμονία αὐτός ὁ γένος · δῆλος δέ εἰμί ὁ λόγος οὗτος ὀλίγος ὕστερος . ἀλλά οὖν ὁ μέν δοκέω μηδείς ἡδονή εἰμί ἀγαθός , ὁ δέ εἷς μέν Ἀγαθή , ὁ δέ πολύς φαῦλος , ὁ δέ εἰμί καί πᾶς ἀγαθός ὅμως μή εἰμί ὁ ἡδονά ὁ ἀγαθός , τουτέστιν μή εἰμί εὐδαιμονία , ὅς ἐναντιόομαι ὁ λέγω ὁ εὐδαιμονία ἡδονά εἰμί . ὅλως μέν οὖν οὐ ἀγαθός , οὗτος εἰμί καθόλου μέν οὖν οὐδείς ἡδονή ἀγαθός , ὅτι πᾶς ἡδονή γένεσις εἰς φύσις αἰσθητός · γένεσις μέν οὖν εἰς φύσις λέγω , διότι ἀναπλήρωσις τις δοκέω ὁ ἔνδεια εἰμί καί ἄγω εἰς ὁ ἀγαθός κατά φύσις . ὁ μέν γάρ πεῖνα ἔνδεια Δείας καί ἀγωγή εἰς ὁ κατά φύσις , ὁ δέ ἐν ὁ πίνω ἡδονή ἀναπλήρωσις καί γένεσις ἄγω εἰς ὁ κατά φύσις . διά μέν οὗτος γένεσις εἰς φύσις · δἰσθητὴ δέ ὅτι εἰμί καί ἄλλος γένεσις ἐν ἐγώ , οἷος ὁ αἱμάτωσις καί ἀνάδοσις ὁ τροφή , ὅς οὐ εἰμί ἡδονά διά ὁ λανθάνω · ἀλλά ἐάν ὁ γένεσις καί ἀναπλήρωσις αἰσθητός εἰμί , τότε γίγνομαι ἡδονή · ὁ δή λόγος τοιοῦτος · οὐδείς γένεσις συγγενής ὁ τέλος · ὁ δέ ἡδονή γένεσις · οὐ ἄρα εἰμί ὁμογενής ὁ τέλος · ὁ δέ τέλος καί ὁ εὐδαιμονία ἀγαθός · οὐ ἄρα ἀγαθός ὁ ἡδονή , εἰμί γε μή εἰμί ὑπό ὁ αὐτός γένος . διά οὗτος μέν ὁ λόγος φημί ἐγχωρέω γράφω μετά ὁ ἄρθρον ὁ ἀγαθός . ὅτι δέ οὐδείς γένεσις ὁμογενής ὁ ἔνειμι ὁ τέλος , ἐκ ὁ ἐπαγωγή πειράω δείκνυμι . ὁ μέν γάρ οἰκοδόμησις γένεσις , ὁ δέ οἰκίον τέλος καί οὐ εἰμί ὁμογενής · ὁ μέν γάρ οἰκίον οὐσία , ὁ δέ οἰκοδόμησις καί ὁ ποιέω καί ὁ πρός τίς · ἔτι ὁ ναυπήγησις γένεσις , ὁ δέ ναῦς τέλος , καί οὐ ὁμογενής , καί ἐπί πολύς ἄν τις οὕτως λαμβάνω . ἔτι δέ ψευδής οὗτος ὁ λόγος ( καί γάρ ὁ ἀγαθός γένος λαμβάνω οὐ εἰμί ἀλλά κατηγορέω ὁμώνυμος ) , καί ὁ μηδείς γένεσις ὁμογενής εἰμί ὁ τέλος ψεῦδος · ἵνα γάρ τις δίδωμι γένος ὁ ἀγαθός , ὁ ἀρειή καί ἕκαστος ὁ κατά ἀρετή ἐνέργεια ποιέω εἰμί ὁ τέλος , οὗτος γένεσις εἄν λέγω · ἀλλά εἰμί αὐτός ἕκαστος ἀγαθός · λέγω δέ καί ὑπό αὐτός πρός ὁ λόγος . ἔτι πρός ὁ μή εἰμί ἀγαθός ὁ ἡδονά ἐπιφέρω ὁ ὁ τε σώφρων φεύγω ὁ ἡδονά καί ὁ Φρόνιμον ὁ ἄλυπος διώκω ἀλλά μή ὁ ἡδονή . εὐσταθής γάρ εἰμί καί ἐν κατάστημα ὁ φρόνιμος , ὁ δέ ἡδονή ταραχώδης . διό ὁ ἀλυπία , εὐστάθεια τις εἰμί , διώκω , οὖον ὁ ἡδονή . ἔτι ὁ ὁ ἀγαθός ἐμποδιστικός οὐ ἀγαθός , τοιοῦτος δέ ὁ ἡδονή · οὐ ἄρα ἀγαθός . ὅτι δέ ἐμποδιστικός ὁ ἡδονή ὅς φρονέω δῆλος νομίζω · οὐδείς γάρ ἄν οὔτε βουλεύω οὔτε εὑρίσκω τίς περί ἡδονά εἰμί καί ἥδομαι . μηνύω δέ καί ὅσος ἄν τις ἐν μείζων μᾶλλον ἡδονή εἰμί , μή δύναμαι νοέω αὐτός · ἐν γοῦν ὁ ὁ Ἀφροδίσιος ἡδονή εἰμί τίς νοέω ἢ σκοπέω οὖον ῥᾴδιος . ἔτι πᾶς ἀγαθός εἰμί τέχνη , ἡδονή δέ οὐ εἰμί τέχνη · οὐ ἄρα ἀγαθός . ἔτι ὅσος διώκω ὑπό ὁ ἄφρων , οὐ ἀγαθός · ὁ ἡδονά δέ ὑπό ὁ παῖς καί θηρίον · οὐ ἄρα ἀγαθός . διά μέν οὖν οὗτος πειράω δείκνυμι ὅτι οὐδείς ἡδονή ἀγαθός . ὁ δέ λέγω μή πᾶς εἰμί σπουδαῖος ὁ ἡδονή , δείκνυμι ἐκ ὁ πολύς αἰσχρός εἰμί , οἷος εἰς ὁ ἀκόλαστος καί ὁ κίναιδος , καί ἐκ ὁ πολύς βλαβερός . διά γάρ ὁ ὑπερβολή αὐτός καί ὁ σῶμα νοσέω καί εἰς οὐσία βλάπτω καί ὁ μέγας εἰς ὁ Ψυχή . οὐδείς γάρ ἐπιμελέομαι ὁ καλός διά ὁ περί ὁ ἡδονά σπουδή ἄφρων καί ἀνόητος διατελέω . ὅτι δέ οὐ ἀγαθός , ὅτι οὐδέ τέλος ὁ ἡδονή , πάλιν ἐκ ὁ τέλος δείκνυμι . οὐδείς γάρ τέλος ἐν γένεσις ἀλλά μετά ὁ γένεσις . μετά οὗτος ἐνίστημι πρός ὁ εἴρω λόγος . ὅτι γάρ οὖον συμβαίνω ἐπί ὁ εἴρω μή εἰμί ἀγαθός ὁ ἡδονά μηδέ ὁ ἀγαθός ἐκ ὅδε δῆλος · ὁ γάρ ἀγαθός διττός λέγω · ὁ μέν ἁπλόος , ὁ δέ τις . ἁπλόος μέν γάρ ἀγαθός ὁ πᾶς ἀγαθός , οἷος ὁ ἀρετή καί ὁ κατά αὐτός ἐνέργεια , τις δέ τομή καίω . οὗτος γάρ ἁπλόος μέν οὐ ἀγαθός , τις δέ , ὁ δήω ἰατρεία . λέγω δέ ἄν πως καί νόσος , καίπερ ἁπλόος εἰμί κακός , τις ἀγαθός , οἷος ὁ μοχθηρός · οὗτος γάρ λυσιτελέω καί νοσέω καί πένομαι · κακός γάρ δύναμαι κακουργέω . ἐπεί οὖν ὁ ἀγαθός διχῶς , καί ὁ φύσις καί ὁ ἔχω ἀκολουθέω , ὥστε εἰμί ὁ μέν ἀπλόος ἀγαθός , ὁ δέ τις . ὁ γάρ φυσικός διάθεσις καί ἔχω ὁ μέν ἁπλόος ἀγαθός , οἷος ὁ ἀρετή , ὁ δέ τις , οἷος ὁ φυσικός κατάστασις καί σωματικός ἔχω ὑγίεια εὐεξία εὐαισθησία . τις γάρ οὗτος ἀγαθός , ὁ σπουδαῖος , καί διά οὗτος λέγω καί ἁπλόος ἀγαθός · καί ὁ νοσώδης ἕξις τις ἀγαθός , λέγω δέ ὁ μοχθηρός . ὁ δέ ὁ ἔχω ὁ μέν εἰμί ἀπλόος ἀγαθός , εἰς δέ τις , ἀκολουθέω καί ὁ κινέω καί ὁ γένεσις ὁ ἐπί αὐτός γίγνομαι ὁ μέν ἁπλόος ἀγαθός εἰμί , ὁ δέ τις · καί ὁ δοκέω ἁπλόος φαῦλος τις οὐ ὕω φαῦλος , ἀλλά αἱρετός ὅδε , οἷος ὁ νοσερός κινέω , ἁπλόος εἰμί φαῦλος , ὁ ἀνίατος ἔχω διά μοχθηρία ἀεί λυσιτελέω · ἰατρεία γάρ αὐτός γίγνομαι ὁ κατά ὁ μοχθηρία ἐνέργεια · ὁ δέ οὐδέ αἱρετός ὅδε , ἀλλά ποτός , οἷος ὁ νοσέω τομή καί ἰατρεία τότε ὅτε νοσέω · ἀπλόος δέ οὐ εἰμί αἱρετός · ὁ δέ ἀεί , ὁ δέ οὖον · οὕτως οὐδέ ἡδονή εἰμί , φημί , ἀλλά φαίνω , οἷος ὅσος μετά λύπη , ὥσπερ ὁ ὁ κάμνω . ὁ γάρ ἀληθής ἡδονά ὁ κατά φύσις διάκειμαι · εἰμί δέ ὁ ὁ νοσέω ἡδονά παρά φύσις , πολύς μᾶλλον ὁ ὁ ἀκόλαστος · μᾶλλον γάρ παρά φύσις οὗτος διάκειμαι . οὗτος δέ λέγω πρός ὁ φάσκω μή εἰμί ἀγαθός ὁ ἡδονή , ἐπεί ὁ γένεσις εἰμί κίνησις . ὁ μέν γάρ ὁ ἀγαθός ἕξις κινέω καί γένεσις ἀγαθός , ὁ δέ ὁ φαῦλος φαῦλος . ὥστε εἰμί καί τις δίδωμι κίνησις ἢ γένεσις εἰμί ἰά ἡδονή , οὖον πᾶς φαῦλος ἀλλά ὁ ἀπό <τῆς φαῦλος ἕξις γίγνομαι φαῦλος , ὁ δέ ἀπό ὁ ἐπιεικής ἐπιεικής . μετά οὗτος δείκνυμι οὔτε γένεσις εἰμί ὁ ἡδονά οὔτε κίνησις . ἐπεί δέ ὁ ἀγαθός ὁ μέν ἐνέργεια ὁ δέ ἕξις , ὡς ἕξις μέν ἀγαθός ἀρειή , ὡς ἐνέργεια δέ ὁ κατά ἀρετή ἐνέργεια , καί αἴσθησις μέν ἀγαθός ὡς ἕξις ( λέγω δέ αἴσθησις ὁ δύναμις , ὁ δέ κατά ἐνέργεια αἴσθησις ἀγαθός ὡς ὁ ἡδονή ἀγαθός εἰμί οὐ ὡς ἕξις ἀλλά ὡς ἐνέργεια ὁ φύσις . κατά συμβαίνω δέ ὁ ἀναπλήρωσις καί ἀποκατάστασις , ὁ εἰμί εἰς ὁ φύσις ἡδύς . προηγουμένως μέν γάρ ἥδομαι διά ὁ ἐνεργέω ὁ φύσις τρέφω ἐγώ · λέγω δέ φύσις ὁ Ψυχή . ἐνεργέω γάρ τότε ὁ θρεπτικός , καί διά οὗτος ἥδομαι . συμβαίνω δέ ὁ τηνικαῦτα καί ἀναπλήρωσις γίγνομαι . εἰμί δέ ὁ ἡδονή ἐνέργεια ὁ ὑπόλοιπος ἐν ἐγώ φύσις καί ἕξις . ἐν γάρ ἐνδεής εἰμί κατά ὁ σῶμα ὁ γε φύσις ὑπολείπω καί δύναμαι ἐν αὐτός ἐνεργέω ἔχω αὐτός συμπάρειμι αὐτός ὁ σιτίον καί ὁ ποτός † ἐνεργέω . καί ὁ μέν ἡδονή κατά ἐνέργεια , κατά συμβαίνω δέ , ἀάω φημί , ἀναπλήρωσις γίγνομαι ὁ ἐνδέω ἐν ὁ σῶμα . τεκμήριον δέ μέγας ὁ μή εἰμί γένεσις ὁ ἡδονή , ὅς λέγω · πολύς γάρ ἡδονά ἄνευ λύπη καί ἐπιθυμία , οὐδείς ἔνειμι ἔνδεια , οἷος ὁ θεωρητικός , καί οὗτος μέν αὐτός ὁ Ψυχή κατά ἑαυτοῦ ἐνεργέω , ἔνιοι δέ καί διά ὁ σῶμα , οἷος ὁ διά ὅρασις καί ὄσφρησις καί ἀκοή , ὅς οὐδείς γίγνομαι προλυπέομαι . ἐσθίω δέ γε ] , εἰμί γε ἀναπλήρωσις ἡδονή καί γένεσις ἡδονή καί γένεσις εἰς ὁ κτάομαι φύσις , πᾶς ἵημι ὁ ἡδονά ἀναπλήρωσις . νῦν δέ φαίνω ὁ μέν κατά θεωρία ἡδονή ὁ θεωρητικός Ψυχή ἐνέργεια εἰμί , ὁ δέ κατά ὁ ὁράω ἢ ὀσφραίνομαι ὁ αἰσθητικός · εὔλογος δέ καί ὁ ἐν ὁ τρέφω καί ἀναπληρόω ὁ σῶμα γίγνομαι ἡδονά ἐνέργεια λέγω ὁ θρεπτικός φύσις ὁ ἡδονά ] , διότι ἀχώριστος εἰμί ὁ ἐνέργεια , ἐπεί καί ὁ ἐνέργεια [ ὁ ] ὁ ἀρετή ἡδονή [ γάρ ] εἰμί ἀχώριστος . λέγω οεʹ περί οὗτος ἐν ὁ ἑξῆς σαφής . ἔτι δέ σημεῖον δεῖ φέρω ὁ ἐνέργεια εἰμί ὁ φύσις ὁ ἡδονά ὁ μή ὁ αὐτός ἡδύς χαίρω ἀναπληρόω τε ὁ φύσις καί καθίστημι . λέγω δέ νῦν ἀναπλήρωσις ὁ φύσις οὐ ἁπλόος ὁ διά ὁ τροφή γίγνομαι ἀλλά ὁ ὁ κάμνω , ὅστις ἀναπλήρωσις ὡς ἀληθής βούλομαι εἰμί φύσις διά ὁ παντάπασι ἐξίστημι ὁ φυσικός διάθεσις · καθίστημι δέ φημί ὁ ὁ ὑγιαίνω ὀνομάζω . ὁ μέν οὖν κάμνω οὖον χαίρω ὁ ἀπλόος ἡδύς · ἁπλόος δέ εἰμί ἡδύς ὁ ὁ κατά φύσις διάκειμαι ἡδύς , ὡς καί λευκόν ὁ ὁ κατά φύσις διάκειμαι ὁ ὄψις φαίνω λευκός . ὁ μέν ἐν κάμνω πικρός καί ὀξύς χαίρω , ὅς οὐδείς φύσις ἡδύς οὐδέ ἁπλόος , ὁ δέ ὑγιαίνω καί ἐν ἢ ὁ ἐνεργέω εἰμί φύσις ὁ ἡδονή ; ὅσος γάρ ἄν πλείων ἢ μᾶλλον κατά φύσις ἔχω καί ἀκωλύτως ὁ φύσις ἐνεργέω , ὁ ἀληθής ἡδύς ἀσμενίζω · ἐπειδάν δέ παρά φύσις ἔχω καί πολύς ἀναπλήρωσις δήω καί φαῦλος καί ἐμποδιζομένως τίς ἐνεργέω ὁ φύσις , οὖον χαίρω ὁ ἁπλόος ἡδύς , ὥστε οὔτε ἡδονά ἀπλόος οὔτε κύριος ὁ ἀπό αὐτός . ὡς γάρ ὁ ἡδύς ἔχω πρός ἀλλήλων , οὗτος καί ὁ ἀπό αὐτός ἡδονή . ὁ δέ ὁ κάμνω ἡδύς , ὥσπερ καί † πρός τάσσω , ὅτι ἡδύς καί κατά φύσις ἡδύς ἐναντίος ἔχω , ὥστε καί ὁ ἡδονά ἐναντίος ἄν ἄγω ὁ κάμνω ὁ ὁ ὑγιαίνω , καί διά οὗτος οὐδέ ἡδονή , ἀλλά φαίνω ὁ παρά φύσις ἔχω , καθάπερ ὁ ἦδος . ἔτι οὐ ἀνάγκη ἠώς ἐπεί εἰμί ἡδονά καί σώφρων . ὁ λέγω μή εἰμί τέλος ὁ ἡδονά μηδέ αὐτός ὁ εὐδαιμονία μάλιστα χράω ὁ γένεσις αὐτός εἰμί , πρός ὅς ἀποτείνω φημί εἰμί μή ἀναγκαῖος ἕτερος τίς ὁ ἡδονή τίθημι ἀγαθός . ὁμολογουμένως μέν γάρ ἀγαθός ὁ ὅς ἕνεκα ὁ ἕνεκα ὁ καί διά οὗτος πᾶς γένεσις ὁ τέλος ἀγαθός , ὅς ἕνεκα ὁ γένεσις . ἀλλά οὐ εἰμί ἡδονή ὁ γένεσις ; ὡς εἴρω · οὖον μόνος δέ οὐ εἰμί ἐνέργεια ὁ ἡδονή , ἀλλά οὐδέ μετά γένεσις πᾶς . ὁ μέν γάρ μετά ἀναπλήρωσις , εἰμί καί μή γένεσις , ἀλλά μετά γένεσις · τοιοῦτος δέ εἰμί ὁ διά ὁ τροφή ἡδονά καί διά ὁ θάλπω , ὁπότε ἐνδέω ὁ θερμός ὁ σῶμα , καί διά ὁ ψύχω , ὁπότε ἐννέω ὁ ψυχρός . οὔτε δέ ὁ διά ὁ ὁράω γίγνομαι ἡδονά οὔτε ὁ διά ὁ ἀκούω μετά ἀναπλήρωσις · οὖον γάρ προυπάρχω ἔνδεια καί λύπη γίγνομαι . μάλιστα δέ πᾶς ὁ διά ὁ θεωρέω ἡδονά πόρρω εἰμί ὁ μετά ἀναπλήρωσις ἢ γένεσις τις συμβαίνω . ἐπεί οὖν γένεσις μέν οὐ εἰμί ὁ ἡδονή , ἐνέργεια δέ ὁ κατά φύσις ἕξις , οὐδείς κωλύω αὐτός κατά οὗτος ὁ λόγος ὁ ἀγαθός εἰμί καί αὐτός ὁ εὐδαιμονία . ἐπεί γάρ διά ὁ γένεσις εἰμί ὁ ἡδονά οὖον φημί ἐγχωρέω εἰμί αὐτός τέλος , οὖον φαίνω δέ γένεσις εἰμί , τίς κωλύω τέλος εἰμί ἡδονή ; ἀλλά ὁ λόγος ὅς χράω ὁ μή ἀγαθός αὐτός λέγω ἢ μή τέλος ἀνατρέπω οἶδα · τάχα δέ ἄν εἰμί καί τέλος , διότι σύν ὁ τέλος καί ὁ εὐδαιμονία πάντως εἰμί · πᾶς γάρ εὐδαιμονία μετά ἡδονή · οὖον γίγνομαι οὖν συμβαίνω ὁ ἡδονά ἀλλά χράω . ὁ γάρ φυσικός ἕξις ἐνεργέω καί χράω τις συμ - βαίνω ὁ ἡδονή · ὁ μέν οὖν θρεπτικός Ψυχή χράω σιτίον καί ποτός ὁ διά ὁ τροφή ἡδονά γίγνομαι , ὁ δέ ὁρατικός δύναμις χράω ὁ ὁρατός καί ἐνεργέω περί αὐτός ὁ ἀπό ὁ ὁρατής ἡδονή γίγνομαι , ἄλλος δέ φύσις ἢ ἕξις ἄλλος ὁ χράω ἄλλος προσγίγνομαι ἡδονή . εἰμί δέ καί δίδωμι τις παρά ὁ ἡδονά ἕτερος τίς γίγνομαι , οὐ ἐπί πᾶς οὗτος εἰμί , ἀλλά ἐπί ὁ πρῶτος κατά τελέω ὁ φύσις λέγω γίγνομαι , οὗτος δέ εἰμί ὁ κατά ὁ ἀναπλήρωσις . οὖον γάρ διά οὗτος τρέφω διά ὁ τρέφω οὐδέ διά ] ὁ ἀπό οὗτος ἡδονά αἱρέω διά ἑαυτοῦ , ἀλλά ἵν·α εἰς κατάστασις ὁ φυσικός ἄγω ὁ σῶμα . τέλος ἐν ὁ κατάστασις , ἕτερος εἰμί ὁ ἀναπλήρωσις καί ὁ κατά οὗτος ἡδονή . ἐπεί ἐν οὖον πᾶς ἀποκατάστασις τις εἰμί εἰς ὁ κατά φύσις ὁ γοῦν κατά ὁ θεωρέω ἡδονά οὐδείς ἔχω τοιοῦτος οὐδέ ἕτερος ἕνεκα γίγνομαι ἀλλά εἰμί αὐτός ὁ τέλος ) , φανερός , ὡς οὐδείς εἄν κωλύω ἵημι τις ἡδονά τέλος . διόπερ οὖον καλῶς ἔχω αἰσθητός γένεσις λέγω ὁ ἡδονή , ἀλλά μᾶλλον , φημί , λεκτέος ἐνέργεια ἵημι κατά φύσις ἕξις · οὗτος γάρ κοινός ἀπάω ὁ ἡδονή · ἀντί δέ ὁ ὒ αἰσθητός ἀνεμπόδιστος ῥητέος · ὁ μέν γάρ ἀποδίδωμι γένεσις αὐτός οὕτως λέγω γένεσις εἰς φύσις αἰσθητής , αὐτός δέ ἐνέργεια ὁ κατά φύσις ἕξις ἀνεμπόδιστος εἶπον . εἰμί μέν ἐν ἐν ὁ ἀναποιέω λέγω ἐμφαίνω καί ὁ αἰσθητός , ἱκανῶς εἄν ἔχω ὁ ὁ ἡδονή ὁρισμός · εἰμί δέ μή ἐμφαίνω , δεῖ πάντως ὁ αἰσθητός πρόσκειμαι . ἄν γάρ ἐνέργεια μέν εἰμί ὁ φύσις καί ἀνεμπόδιστος , μή αἰσθητός δέ , οὐ εἰμί ἡδονή , οἷος ὁ ἀνάδοσις ὁ τροφή ἐνέργεια μέν εἰμί ὁ φύσις , οὖον μήv αἰσθητός , διόπερ οὐδέ ἡδονή . δοκέω δέ , φημί , γένεσις εἰμί ἡδονή , ἢ ] ὅτι κυρ·ίως ἀγαθός . οὗτος δέ λέγω , ἐπεί · ὁ κύριος λέγω ἀγαθός ἐνέργεια νομίζω εἰμί · ὁ γοῦν εὐδαιμονία ἐνέργεια τίθημι . ἐπεί οὖν καί ὁ ἡδονή ἐνέργεια τις , κύριος εἄν εἰμί ἀγαθός . λέγω οὖν οὗτος ὥσπερ μέμφομαι ὁ γένεσις αὐτός λέγω καί διά οὗτος ὅτι μή σπουδαῖος , ὡσανεί λέγω , ἐκ ὅς μάλιστα αὐτός ἐσθίω μή νομίζω γένεσις , ἐκ οὗτος νομίζω . ἐσθίω μέν γάρ ἐνέργεια καί διά οὗτος κύριος ἀγαθός · ὁ δέ διά οὗτος γένεσις λέγω , ἀπατάω ὁ νομίζω αὐτός ὁ ἐνέργεια καί ὁ γένεσις , εἰμί δέ ἕτερος . καί ἀγαθός μέν πᾶς σύ ἐνέργεια οὐ οἶδα εἰμί , συνάγω δέ εἰς αὐτός ὁ ἐνέργεια καί ὁ γένεσις , ἡγέομαι γένεσις ὁ ἡδονή . ἴσως μέν οὖν ἔνιοι ἐνέργεια γένεσις αἰτία , οὖον μήv οὐδέ ἐκεῖνος γένεσις · ὁ γάρ οικοδομικός ἐνέργεια αἰτία μέν γένεσις , οὖον μήv αὐτός γένεσις . ἔνιοι ἐσθίω ἐνέργεια καί ἁπλόος τέλος , ὁπότε καί ὁ εὐδαιμονία ἐνέργεια τίς εἰμί κατά ἀρετή · πρός δέ ὁ λέγω εἰμί φαῦλος ὁ ἡδονή , ἐπεί ἔνιοι ὁ ἡδύς νοσέω εἰμί , ἀπαντάω φημί , οὗτος καίω περί ὑγιεινός οὐδείς κωλύω λέγω . ἔνιοι γάρ ὁ ὑγιεινός πρός χρηματισμός φαῦλος . γυμνάζω γάρ τις καί ἐπιμελέομαι ἀεί ὁ σῶμα , τάχα εἄν ἀμελέω χρηματισμός , ἀλλά οὖον διά οὗτος οὗτος φαῦλος εἰμί , ὅτι ποτέ καί τις πρός χρηματισμός ἐναντίος γίγνομαι , ἀλλά εἴπερ ἄρα κατά οὗτος φαῦλος , κατά ὁ ἐμποδίζω πρός χρηματισμός καί ποτέ καί τις , ἐπεί καί ὁ θεωρέω ποτός βλάπτω πρός ὑγίεια , ὅταν ἐπί πλέω τις πρός θεωρία διατρίβω ὀλιγωρέω ὁ αὐτός ὑγίεια . ἀρά οὖν διά οὗτος φαῦλος ὁ θεωρέω , ἢ ὁ ἐπί πλέω αὐτός χράω καί ἐκεῖνος πρός ὑγίεια φῦλον , οὐ ἁπλόος ; αὐτός δή ῥητέος , ὅτι καί ἡδύς ἔνιοι νοσώδης , καί ποτέ καί τις ὁ ἐπί πλέω ἢ δεῖ χράω καί μή κατά καιρός , ὅς προσήκω . ἀλλά οὖον διά οὗτος ἁπλόος ὁ ἡδύς φαῦλος οὐδέ ὁ ἡδονή . λέγω δέ καί διά οὗτος φαῦλος ὁ ἡδονή , ὅτι ἐμποδίζω ὁ φρονέω καί ὁ νοέω · οὐδείς γάρ δύναμαι φρονέω οὐδέ διανοέομαι ἐν ἡδονή εἰμί . δηλόω δέ οὗτος μάλιστα ὁ ὁ Ἀφροδίσιος · ἐνίστημι οὖν καί πρός οὗτος · οὔτε γάρ φρόνησις , φημί , ἐμποδίζω οὔτε ἔχω οὐδείς ὁ οἰκεῖος ἡδονή ἀλλά ὁ ἀλλότριος , ἐπεί ὁ γε οἰκεῖος καί συναυξάνω , οἷος εἰμί τις διανοέομαι καλός ἢ ἀγαθός ἥδομαι , ἐπίτασις ἐκ ὁ ἡδονή πρός ὁ διανοέομαι γίγνομαι αὐτός · καί ὁ κατά ὁ θεωρέω ἡδονή αὐξάνω ὁ ὁ θεωρέω δύναμις καί ὁ ἀπό ὁ μανθάνω ἐπίδοσις ὁ μάθησις ποιέω καί τέλος εἰς ἐπιστήμη καθίστημι καί καθόλου πᾶς ἔργον καί πᾶς ἐνέργεια , γίγνομαι μετά ἡδονή , ἀνύω μᾶλλον καί τελειόω . ἔτι τε λέγω , πᾶς ἀγαθός τέχνη εἰμί , ἡδονή δέ μή εἰμί τέχνη , οὐ ἄρα ἀγαθός ὁ ἡδονή . καί οὗτος λύω ὁ λόγος · ὁ γάρ μή εἰμί τέχνη ἔργον μηδείς ἡδονά εὔλογος , φημί , συμβαίνω , οὐδέ γάρ ἄλλος ἐνέργεια οὐδείς τέχνη εἰμί , ἀλλά ὁ δύναμις , οἷος ὁ ἰατρικός ἀπεργαστικός εἰμί ὑγίεια , δύναμις εἰμί τις καί ἕξις , οὖον μήv · ὁ ὑγιεινός ἐνέργεια , ἀλλά ὁ μέν ὑγίεια ἰατρικός ἔργον , ὁ δέ ὑγιεινός ἐνέργεια ἀπό ὁ ἕξις ἐνεργέω . ὡσαύτως δέ καί ὁ εὐεξία · οὗτος μέν γυμναστικός ἔργον , ὁ δέ γυμναστικός ἐνέργεια οὖον γυμναστικός ἀλλά ὁ ἔχω ὁ εὐεξία . ἐνίστημι δέ ἄν τις ἴσως πρός αὐτός δείκνυμι ὁ ἀπό ὁ τέχνη ἐνέργεια · πᾶς γάρ ὑπό ὁ τέχνη ἐνεργέω , ὁ μέν ἰατρικός ὑπό ἰατρικός , ὁ <δὲ> τεκτονικός ὑπό τεκτονικός . ἐννοητέον δέ ὅτι ὁ λόγος εἰμί περί ὁ ἀγαθός , ὅσος ἐκ τέχνη γίγνομαι . ἀγαθός δέ ὁ μέν περί σῶμα , ὁ δέ περί Ψυχή , ὁ δέ ἐκτός · ὁ μέν οὖν κατά ὁ τέχνη ἐνέργεια οὖον πάντως ἀγαθός · ὅσος δέ ποιητικός λέγω ἀγαθός τις εἰμί , ἰατρικός ὑγίεια καί γυμναστικός εὐεξία , δύναμις εἰμί ποιητικός , ἀλλά οὐ ἐνέργεια . ὁ δέ κατά ὁ σοφία ἐνέργεια εἰμί μέν ἀγαθός καί κατά ὁ ἀείρω γε εἰμί ἐνέργεια , οὖον Χωρὶς ἐπιστήμη . ἀλλά οὖον περί ὁ τοιοῦτος ἀγαθός ὁ λόγος ἀλλά περί ὁ ὑπό τέχνη τις γίγνομαι . καί οὗτος γάρ ἰδίως καλέω τέχνη . ἐπεί οὖν ὁ ἡδονή ἐνέργεια , εὔλογος οὐ εἰμί αὐτός τέχνη . εἶτα ἐκ περιουσία δείκνυμι , ὅπως εἰμί τις τέχνη ἡδονή , ἤγουν μυρεψικός τέχνη καί ὁ ὀψοποιητική , τέλος ἔχω ὁ ποιέω ἡδονή . ἀλλά πρός ὁ λόγος ἐνίστημι ὁ λέγω μηδείς ἡδονή τέχνη . λέγω <δὲ> καί ἄλλος τοιοῦτος λόγος κατά ὁ ἡδονή · ὅς γάρ φεύγω ὁ σώφρων , οὐ ἀγαθός φημί εἰμί , φεύγω δέ ὁ σώφρων ὁ ἡδονή , οὐ ἄρα ἀγαθός · καί ἐπεί ὁ φρόνιμος οὖον ὁ ἡδονά διώκω ἀλλά ὁ ἀλυπία , οὐ ὁ ἡδονή ἀγαθός , ἀλλά ὁ Ἀλυπία . ἔτι ὅς διώκω ὁ ἄφρων οὖον σπουδαῖος εἰμί · διώκω δέ ὁ ἄφρων ὁ ἡδονή , ὁ θηρίον καί ὁ παιδίον , ὥστε οὖον σπουδαῖος ὁ ἡδονή . οὗτος δή ὁ λόγος πᾶς εἷς κατά ὁ φύσις λύσις εἰμί · ἐπεί γάρ εἴρω πῶς ἀγαθός ἀπλόος πᾶς ἡδονά καί πῶς οὐ ἀγαθός ἁπλόος μέν γάρ ἀγαθός , ἐπεί ὁ κατά φύσις ἕξις ἐνέργεια εἰμί , οὐ ἀγαθός δέ πᾶς , ἐπεί δοκέω καί ὁ παρά φύσις διάκειμαι ἐνέργεια ἡδονά εἰμί · ἐκ οὗτος ὁ διαίρεσις φανερός εἰμί ὁ λύσις νομίζω ) , ὁ θηρίον καί ὁ παιδίον εἰς τοιοῦτος διώκω ἡδονή . Ποίας δέ , ἄξιος ἐννοέω · οὖον γάρ πάντως ὁ παρά φύσις οἷος ὁ κάμνω , ἀλλά ὁ ἐν . οὗτος ὁ γένος · καί γάρ ὁ θηρίον καί ὁ παιδίον ὁ κατά ὁ ἀναπλήρωσις ἡδονά διώκω · ἐν γάρ οὗτος ὁ γένος εἰμί , ὅς καί ὁ κάμνω καί ὁ παρά φύσις διάκειμαι διώκω · ἀναπλήρωσις γάρ εἰμί πᾶς . συναπτέον δέ οὕτως ὁ λέξις · ὁ τοιοῦτος ὁ θηρίον καί ὁ παιδίον διώκω ὁ μετά ἐπιθυμία καί λύπη , καί ὁ οὗτος ἀλυπία ὁ φρόνιμος διώκω δηλονότι . οὖον γάρ ἥδομαι βούλομαι πάντως ὁ σωματικός ἡδονή , ἀλλά ἐξαρκέω αὐτός ὁ ἄλυπος ἔχω ὑπό ὁ ἐναντίος . φεύγω δή οὐ ἁπλόος ὁ σωματικός ἡδονά ὁ φρόνιμος , ἀλλά ὁ ὑπερβολή αὐτός κατά ὅς ὁ Ἀκόλαστος . διό καί ὁ σώφρων φεύγω ὁ τοιοῦτος ὑπερβολή , ἐπεί εἰμί γε ἡδονά καί σώφρων · Μύκονος · μέχρι γάρ τις χράω ὁ σωματικός ἡδονή καί ὁ σώφρων καί ὁποῖος τις . ἀλλά μήv καί ὅτι ὁ λύπη ἠώς οὖον γάρ ἁπλόος . Σπεύσιππος δέ φημί οὗτος δείκνυμι ὅτι ἡδονή ἀγαθός εἰμί · ὁ ἐναντίος ἀγαθός κακός · ἐναντίος δέ ὁ λύπη , κακός εἰμί , ὁ ἡδονή · ἀγαθός ἄρα . ὁ δέ Ἀριστοτέλης οὐ οὕτως ὁ λόγος ἐρωτάω , ἀλλά ἐπανορθόω εἶπον · ὁ ἐναντίος φευκτός ὅς φευκτός ἀγαθός · ὁ δέ ἡδονή ἐναντίος ὁ λύπη · φευκτός εἰμί καί οὐ εἰμί κακός ( οὐδείς γάρ ὅς εἶπον κακός ὁ ἡδονή ) · ἄρα . δύναμαι ὁ λόγος οὗτος πρός ὁ κακός μέν μή λέγω εἰμί ὁ ἡδονά μήτε δέ ἀγαθός μήτε κακός . ὁ μέν οὖν ὅλος βούλησις · ὁ λόγος τοιοῦτος , ὁ δέ κατά ὁ λέξις οὕτως ἔχω · ὁ λύπη πρῶτος τίθημι κακός μετά παραμυθία . ὁ μέν γάρ ἀπλόος εἰμί κακός , ὁ ὁ μοχθηρός , οἷος ὁ ὁ ἄδικος ὅς λυπέω , ὅταν μή δύναμαι ἀδικέω , <καὶ> ὁ ὁ ἀκόλαστος , ἀνιάω κωλύω ὁ ἀκολασία χράω · ὁ δέ εἰμί λύπη οὐ ἁπλόος κακός , ὅς ὁ ἐπιεικής λυπέω , διά ὁ μή ἀπό ἕξις εἰμί μοχθηρός , κακός δέ ὅμως καί οὗτος διά ὁ ἐμποδιστικός εἰμί καλός ἐνέργεια · λυπέω γάρ ὁ ἀγαθός ἐμποδίζω πολύς πρός ὁ κάλως ἐνέργεια . τίθημι δέ διά οὗτος κακός εἰμί ὁ λύπη , ἑξῆς λέγω ὁ εἴρω πρόσθεν λόγος εἰς ὁ ἀγαθός εἰμί ὁ ἡδονή . ἵημι ἐπιφέρω · ὡς γάρ Σπεύσιππος λύω , οὖον συμβαίνω ὁ λύσις . ἤτοι δέ λύσις λέγω ὁ δεῖξις ἢ ὁ εἰμί λύω ὁ λόγος ὁ φάσκω μή εἰμί ἀγαθός ἰά ἡδονή · οὖον μήv αὐτάρκης λύω λέγω · ὁ ἐναντίος κακός ἀγαθός . ἐναντίος δέ ὁ λύπη κακόω εἰμί ἡδονή · ἀγαθός ἄρα · κακός γάρ οὖον μόνος ὁ ἀγαθός ἐναντίος ἀλλά καί ὁ κακός ὡς ὁ θρασύτης οὖον μόνος ὁ ἀνδρεία ἐναντίος , ἀγαθός εἰμί , ἀλλά καί κακός , ὁ δειλία · διόπερ ὡς ἐναντίος † ὁ λύω · αὐτός εἰμί , ὀρθῶς τίθημι μή μόνος ἀγαθός εἰμί ὁ κακός ἐναντίος ἀλλά καί κακός . εἶτα προσλαμβάνω ὁ ἡδονά μή εἰμί κακός , ἐκ ὅς εὔλογος συλλογίζομαι ὁ ἡδονή ἀγαθός εἰμί . ὅς δέ ἐπί πᾶς εἴρω · οὖον γάρ εἄν φημί 〈 ὅσπερ κακός 〉 τίς εἰμί ὁ ἡδονή , ὁ ὁ λόγος † συναπτέον ἐν ὅς λαμβάνω · οὐ εἰμί δέ κακός ὁ ἡδονή · οὗτος γάρ συνεχής εἄν φημί ὁ μή κακός εἰμί ὁ ἡδονή . ὁ δέ μετά οὗτος λόγος ἔοικα λέγω πρός ἰός μή φάσκω τέλος εἰμί ὁ ἡδονά μηδέ ὁ ἀγαθός , διότι εἰμί τις ἡδονά φαῦλος , οἷος ὁ ὁ ἀκόλαστος . ὅσος γάρ ἐπί οὗτος ὁ λόγος εἰμί τις ἡδονά * ἡγέομαι ὁ ἀγαθός καί αὐτός ὁ εὐδαιμονία . ἀλλά πρός ὁ οὗτος δείκνυμι ἐνίστημι · τίς γάρ κωλύω φαῦλος ἡδονή εἰμί εἰμί τις ἡδονά ὁ ἀγαθός ὁ ἀνθρώπινος ἀγαθός , ὥσπερ καί ἐπί ἵστημι μή τίς εἰμί ὁ ἀγαθός ὁ εἰμί οἷος ὁ σοφία , καίτοι πολύς τέχνη φαῦλος εἰμί , οἷος ὁ βάναυσος · φαῦλος δέ οὐ ὡς κακός ἀκούω , ἀλλά ὡς εὐτελής καί μηδείς σπουδή δήω ἄξιος . ὁ δέ ἑξῆς ἐπιφέρω , τάχα ἄν ὁ δοκέω ἀληθής ἀποφαίνω ὁ μέγας καί ἀγαθός ὁ ἡδονή . λέγω γάρ ἴσως δέ καί ἀναγκαῖος αἱρετός εἰμί , δηλονότι ὁ ἡδονή , ὁ δέ αἱρετός τίς εἰμί ἐπί τέλος εἰμί ὁ λόγος καί συνηγορέω ὁ λόγος πᾶς αἱρετός εἰμί ὁ ἡδονά λέγω · εἰμί γάρ ἕκαστος ἕξις εἰμί τις ἐνέργεια ἀνεμπόδιστος , οἷος ὁ ὁ Ἀρίστων , ὅταν ἐν προηγούμενος καί αἱρετός γίγνομαι μηδείς ἐμποδίζω , καί εἰμί ὁ εὐδαιμονία ὁ · πᾶς ὁ ἕξις τουτέστι ὁ ἀρετή ἐνέργεια ἢ τις · αὐτός ἀνεμπόδιστος οἷος ὁ σοφία αὐτός δέ οὗτος καί ηοονη · ἐνέργεια γάρ αποοεοοος ὁ καὶ φύσις ἕξις ανεμποοιστος ) , φανερός ὡς εἄν εἰμί τις ἡδονή ὁ ἀγαθός καί τέλειος ὁ ἀγαθός , εἰμί οὕτως τυγχάνω φαῦλος εἰμί ἡδονή . εἰμί δέ , ὅς φημί , ὁ ἑξῆς ὁ φράσις · σέως · ἴσως δέ ἀναγκαῖος αἰρετωτάτην εἰμί ὁ ἡδονή , εἴπερ ἕκαστος ἕξις καί ὁ ἑξῆς · διά μέν οὖν οὗτος δοκέω αὐτός ἀποφαίνω ἀγαθός καί ὁ ἡδονή · οὖον μήv οὕτως ἔχω , ἀλλά πρός ὁ λέγω γένεσις εἰμί ἢ φαῦλος τις ὁ ἡδονή , ὅς καί διά αὐτός ὁ μή εἰμί αὐτός ὁ ἀγαθός ἐπιγίγνομαι [ καί ] , ἐπιχειρέω ἔνδοξος ὡς ἐν-εἰμί · αὐτός ὁ ἀγαθός λέγω ; ἐπεί ἐν ὁ Νικομαχεῖον , ἔνθα διαλαμβάνω καί περί ἡδονή Ἀριστοτέλης σαφῶς εἴρω αὐτός μή αὐτός εἰμί ὁ εὐδαιμονία ἀλλά παρακολουθέω ὥσπερ ὁ ἀκμαῖος ὁ οὐρανός . σημεῖον δέ ὁ μή εἰμί . οὗτος Ἀριστοτέλης ἀλλά Εὔδημος ὁ ἐν ὁ * λέγω περί ἡδονή ὡς οὐδέπω περί αὐτός διαλέγω · πλήν εἴτε Εὔδημος οὗτος εἰμί εἴτε Ἀριστοτέλης , ἔνδοξος εἴρω · διά οὗτος λέγω ὁ ἀγαθός ἡδονή , ὅτι σύν ὁ ἀγαθός καί ἀχώριστος αὐτός . οὗτος δ ὁμολογέω καί ὁ ἑξῆς · διά γάρ οὗτος φημί πᾶς ὁ εὐδαίμων βίος νομίζω ἡδύς καί ἐμπλέκω αὐτός ὁ ἡδονή . οὐδείς γάρ ἐνέργεια τέλειος ἐμποδίζω , ὁ δέ εὐδαιμονία τέλειος ἐνέργεια . ἔοικα γάρ διά οὗτος φανερός ποιέω , ὅτι ἐμπλέκω ὁ ἡδονή ὁ εὐδαιμονία καί ἀχώριστος εἰμί αὐτός καί διά οὗτος ἀνεμπόδιστος ὁ εὐδαιμονία , διότι μετά ἡδονή . καί ἀντιστρέφω δέ ἀληθής εἶπον · ἐπεί ανεμπόδιστος εἰμί , διά οὗτος μετά ἡδονή · τάχα δέ καί διά οὗτος ἐνέργεια ὁ ἡδονή , ὅτι εἶδος εἰμί παρακολουθέω ὁ εὐδαιμονία · διά δέ οὗτος φημί προσδέω ὁ εὐδαίμων ὁ ἐκτός ἀγαθός καί ὁ ἐν σῶμα , ὅπως μηδείς πρός ὁ προηγούμενος ἐνέργεια ἐμποδίζω . καί ἐνταῦθα ἐμμελής ἐπιμέμφομαι ὁ λέγω εὐδαίμων ὁ ἀγαθός , κἀν ἐπί ὁ τροχός κατατείνω . διά δέ ὁ προσδέω ἵημι ὁ τυγχάνω ὁ εὐδαίμων αὐτός τις ἡγέομαι εὐδαιμονία ὁ εὐτυχία , οὐ εἰμί αὐτός ἀλλά ὁ ὅς οὐ ἄνευ λόγος ἐπέχω · οὖον γάρ εἰμί εὐδαιμονέω ἄνευ ὁ εὐτυχία . φημί δέ καί ὑπερβάλλω ὁ εὐτυχία ἐμπόδιος γίγνομαι ὁ εὐδαιμονία καί ἴσως οὐδέ εὐτυχία εἰμί εἰμί . ὅρος γάρ εὐτυχία ὁ εὐδαιμονία πάρειμι καί ὁ κατά ἀρετή ἐνέργεια . ὅτι δέ ἀληθής λέγω , δῆλος · ὁ γάρ ὑπερβάλλω εὐτυχία διαφθείρω πολλάκις ὁ λογισμός , ὑπερηφανία καί μεγαλαυχία ἐμπίμπλημι · καί εἰμί μή διαφθείρω γε τις , ὑπερβάλλω δέ αὐτός ὁ ὁ χρῆμα κτῆσις , ἀνάγκη ἀσχολία αὐτός παρέχω καί ἀπάγω ὁ περί ὁ καλῶς διατριβή καί θεωρία · οὗτος δέ οὐ εὐτυχής . ὅτι δέ πρός ὁ κατά ὁ ἡδονή λόγος ἐνίστημι ἐπιχειρέω , καί ἐκ ὁ ἑξῆς φανερός . ὅς γάρ λέγω τις εἰς ἀπόδειξις ὁ φαῦλος εἰμί ὁ ἡδονά ὁ ὁ θηρίον καί ὁ παιδίον διώκω αὐτός , οὗτος φημί ὑπέρ ὁ ἡδονή μᾶλλον λέγω . σημεῖον γάρ τίθημι ὁ ὑπό πᾶς αὐτός διώκω ὁ εἰμί ὁ ἀγαθός ὁ ἡδονή . καί ἐντεῦθεν παραλαμβάνω ὁ ποιητικός · φήμη δέ οὔτις πάμπαν ἀπόλλυμι · οὖον γάρ ἄν μάτην , ὡς ἔοικα , διώκω ὑπό πᾶς , ἀλλά εὔλογος , ἐπεί σύνειμι ὁ εὐδαιμονία . ὁ δέ μετά οὗτος λέγω γίγνομαι ἄν γνώριμος μικρός προβάλλω . πᾶς πρᾶγμα κανών καί μέτρον ὁ κατά φύσις διάκειμαι , οἷος ὑγιεινός σιτίον καί ποτόν ὁ ὁ κατά φύσις διάκειμαι ἁρμόζω · καί ἀγαθός δέ ὁ εἰμί ὁ ὁ σπουδαῖος ἀγαθός κἀν μή ὁ φαῦλος τυγχάνω ἀγαθός εἰμί · καί ἡδονή τοίνυν εἰμί ὁ εἰμί ἀλλά οὖον φαίνω ὁ ὁ κατά φύσις διάκειμαι καί ἡδύς ὁ οὗτος ἡδύς . ὁ δέ ὁ νοσέω καί παρά φύσις ἔχω οὐ ἁπλόος ἡδύς ἀλλά οὗτος καί τότε ὅτε νοσέω . ἐπεί οὖν ὁ φύσις διαφέρω ὁ ζῷον , διαφέρω εἄν καί ὁ ἀγαθός ἔχω κατά ἕκαστος φύσις · εἰμί γάρ καί ἐν ὁ ἄλλος ζῷον ὁ μέν νοσωδῶς ἔχω , ὁ δέ παρά φύσις · κριτήριον ὁ ἀληθής ἕκαστος ζῷον ἡδονή ὁ ὁ κατά φύσις διάκειμαι ἁρμόζω . ἐπεί οὖν οὐ ὁ αὐτός φύσις οὔτε ἕξις ὁ ἀγαθός , ἀλλά ὡς διαφέρω ὁ νοσώδης οὕτως καί ὁ ἀγαθός , διά οὗτος δίφορος ὁ ἡδονά καί οὖον ὁ αὐτός διώκω , ἡδονά μέντοι πᾶς διώκω . οὗτος δέ εἶπον ὥσπερ μετατίθημι λέτος · γει · ἴσως ἀεί καί διώκω οὐ ὅς οἴομαι οὐδέ ὅς φημί ἄν , ἀλλά ὁ αὐτός . οὗτος δέ περί ὁ ἄνθρωπος εἴρω · ὁ γάρ φαίνω ἄνω καί ὁ οἴομαι ἄνθρωπος οἰκέω , εἰμί καί περί πᾶς εἴρω ὁ ζῷον , κοινός ὁ φαντασία οἴησις ὁ νόος λέγω καί φάσις . πᾶς γάρ ἔοικα ὁ ἀνεμπόδιστος ὁ φύσις ἐνέργεια διώκω καί πᾶς ἔχω ἀντίθεσις · εἰμί δέ θεῖος1 τίς ἐν ὁ ζῷον καί μάλιστα ἐν ὁ λογικός , εἰμί τις ἐφίημι ὁ οἰκεῖος ἐνέργεια καί ἀνεμπόδιστος καί διά οὗτος καί ἡδονή . εἰμί μέν οὖν ὁ ἀγαθός καί τέλειος ὁ ἡδονή ὁ αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ Ψυχή , ὅταν θεωρέω ὁ καλῶς καί θεῖος ὁ εἰμί χαίρω . ὅμως δέ μόνος λαμβάνω ὁ ὁ ἡδονή ὄνομα ὁ σωματικός ἡδονή · μόνος γάρ καί δοκέω ἡδονά καί λέγω . αἴτιος δή διά ὁ πλειστάκις αὐτός ἐντυγχάνω τρέφω κατά ἕκαστος ἡμέρα θάλπω ψύχω , εἰμί δέ ὅτε καί ὁ σφοδρός χράω ἡδονή , ὁ ὁ Ἀφροδίσιος · ἔτι δέ ὁ οὗτος μέν πᾶς μετέχω ἄνθρωπος , ὁ δέ θεωρητικός ὀλίγος · ἐπεί οὖν μόνος γνώριμος εἰμί πᾶς , μόνος ὁ πλεῖστος ὁ ἄνθρωπος ἡδονά οὗτος νομίζω . ὁ δέ ἑξῆς λόγος λέγω πάλιν πρός ὁ ἡγέομαι ὁ ἡδονά μήτε ἀγαθός εἰμί μήτε κακός . εἰμί γάρ μή εἰμί ἀγαθός ὁ ἡδονή καί ὁ τοιοῦτος ἐνέργεια , οὐ εἰμί ἀναγκαῖος ζῶ ἡδύς ὁ εὐδαίμων , ἀλλά ἐγχωρέω καί λυπηρός ζῶ εὐδαιμονέω . ὁ γάρ · ἡδονή οὔτε κακός οὔτε ἀγαθός καί ὁ λύπη οὐδέτερος οὗτος εἰμί · οὐδέτερος γάρ † ἐναντιόω φεύγω ὁ λύπη , ὁ δέ εὐδαίμων , ἀλλά οὐ ὁμοίως , ἐπί αὐτός ἔρχομαι ὥσπερ ἐπί ὁ ἡδονή . ὁ δέ λόγος ἐν βραχύς εἶπον τοιοῦτος · εἰμί μή εἰμί ἀγαθός ὁ ἡδονή , οὐδείς μᾶλλον δεῖ ζῶ ὁ εὐδαίμων ἡδύς ὁ λυπηρός · δεῖ δέ μᾶλλον αὐτός ἡδύς ζῶ · ἢ λυπηρός · ἀγαθός ἄρα ὁ ἡδονή · ἔτι δέ εἰμί μή ἡδύς ὁ ὁ σπουδαῖος βίος οὐδέ ὅς ἐνέργεια αὐτός ἡδύς , ἀλλά μήv καί ὁ ἐνέργεια αὐτός ἡδύς καί ὅς βίος ἄρα . δεῖ δέ λαμβάνω ὁ ἐνέργεια εἰμί ἡδύς ὅταν ἐν εἰμί . γίγνομαι δέ τις δόξα ὁ λέγω ὁ μέν σωματικός ἡδονά μή εἰμί ἀγαθός ἀλλά οὔτε ἀγαθός ἵημι κακός , ἔνιοι δέ εἰμί ἡδονά σφόδρα αἱρετής , οἷος ὁ καλός . οὗτος δέ εἰμί ὁ γίγνομαι , ὅταν ὁ ψυχή ἐνεργέω περί ὁ ὁ καλός θεωρία ἢ πρᾶξις . πρός δέ οὗτος ἐνίστημι φημί ὁ λέγω ὅτι ἔνιοι ἡδονά αἱρετός σφόδρα , οἷος ὁ καλός , ἀλλά οὐ ὁ σωματικός καί καί περί ὅς ὁ Ἀκόλαστος · οὖον γάρ καλῶς , ὡς ἔοικα , ὑπολαμβάνω αὐτός εἰμί διά ὁ καί ἀκολασία ἐπιδέχομαι . ὁ δή οὗτος λέγω ἐπισκεπτέος , διά τίς ὁ ἐναντίος λύπη λύπη μοχθηρός ; κακός γάρ ἀγαθός ἐναντίος . φαίνω δέ χράω πρός αὐτός ὁ λόγος ὅς καί πρότερος μιμνήσκω . ἐπεί γάρ ὁ λύπη κακός εἰμί ἐναντίος εἰμί ὁ ἡδονή καί οὖον κακός , ὁμολογέω ἀνάγκη αὐτός ἀγαθός εἰμί . ἢ εἶπον ἄν οὕτως ἀγαθός αὐτός ἵημι , ἐπεί καί ὁ οὖον κακός ἀγαθός δοκέω ; καί οὗτος εἶπον ἐπιφέρω ὁ ἑαυτοῦ δοκέω . ὁ γάρ σωματικός ἡδονά μέχρι ὁ ἀγαθός εἰμί ; ὅταν ἔχω μέτρον καί ὅρος , ὅταν δέ ὑπερβάλλω ὅς δήω , φαῦλος . ὅσος μέν γάρ ἕξις οὐ εἰμί ὑπερβολή ὁ ἀγαθός , οὐδέ ὁ ἐκ αὐτός ἡδονή εἰμί ὑπερβολή · ἀγαθός δέ ὑπερβολή εἰμί ὁ φθαρτικός ὁ ἀγαθός , οἷος εἰμί ὁ ὁ ἀρετή παράκειμαι ὑπερβολή · ὅς οὖν ἕξις μή ὑπάρχω οὗτος , ὥστε εἰμί τις αὐτός παράκειμαι ὑπερβολή , οὐδέ ὅς ἀπό αὐτός ἡδονή εἰμί ὑπερβολή , οἷος ὁ θεωρητικός ἕξις οὐ εἰμί ὑπερβολή , οὐδέ ὅλως εἷς σοφία · οὐδέ γάρ λέγω περί πρᾶξις εἰμί ἀλλά περί θεωρία καί γνῶσις · οὐδέ ὁ ἀπό ὁ θεωρέω ἐν ἡδονή ὑπερβολή τις ἔχω ἀλλά ἐπί ὁσονοῦν γίγνομαι οὐ ἀπολείπω ὁ καλός καί ἀγαθός εἰμί · ὅσος δέ εἰμί ἕξις καί κίνησις ὑπερβολή , καί ὁ ἡδονή εἰμί , οἷος ὁ σωφροσύνη παράκειμαι τις ὑπερβολή ὁ ἀκολασία , καί ὁ ἡδονή τοίνυν ὑπερβάλλω περί ὁ ἡδύς ὁ σωματικός φαῦλος εἰμί καί ψεκτός · καθόλου δέ φημί ὁ Ἀριστοτέλης σωματικός ἀγαθός πᾶς εἰμί ὑπερβολή · καί γάρ ὁ ὑγίεια ὑπερβολή τίς εἰμί ὁ ἀσυμμετρία ὁ ψυχρός ἢ ὁ θερμός ἢ ὁ ἄλλος , ἐκ ὅς κεράννυμι ὁ σῶμα , ὅταν ὑπερβολή ἔχω , καί ὁ φαῦλος λέγω ὅς ὁ ὑπερβολή , ἀλλά οὐ ὁ ὁ ἀναγκαῖος ἡδονά μεταθέω , ἐπεί πᾶς χαίρω πως καί ὄψον καί δινέω καί Ἀφροδίσιος , ἀλλά ὁ Ἀκόλαστος οὐ ὡς δεῖ . ἐναντίος δέ ἔχω ἐπί ὁ λύπη · οὖον γάρ ὁ ὑπερβολή φεύγω , ἀλλά ὅλως πᾶς λύπη οὐδέ ὁ μικρός ἀνέχω πονέω , εἰμί καί μέλλω τίς ἀγαθός ἐργάζομαι · οὖον γάρ εἰμί , φημί , ὁ ὑπερβολή ὁ ἡδονή ὁ λύπη ἐναντίος , ἀλλά ὁ ἐναντίος ὑπερβολή εἰμί καί αὐτός , ὅς φεύγω ὁ διώκω ὁ ὁ ὑπερβολή ἡδονή · ἀλλά πᾶς φεύγω λύπη · οὗτος δέ εἴρω ἐνδείκνυμι ὅτι εἰμί τις ἡδονά σωματικός αἱρετός , καί μέχρι ὁ · ὁ δέ ὑπερ - βολή αὐτός ἁμαρτάνω , αἱρετός δέ ὡς ἀληθής εἰμί ὁ ἀπό ὁ καλός ἐνέργεια γίγνομαι , περί ὁ καλῶς καί ἀγαθός ἐνεργέω ὁ Ψυχή . ἐπεί δέ δοκέω ὁ πολύς ὁ σωματικός ἡδονά αἱρετός εἰμί , ὁ αἴτιος ὁ ψεῦδος οὗτος ῥητέος εἰμί φημί . συμβάλλω δέ πρός ὁ ὅς ἀληθής πίστις ὁ αἰτία ὁ ἀπάτη φανερός γίγνομαι . ὁ δή φαίνω ὁ σωματικός ἡδονά αἱρετός ὁ ἄλλος πρῶτος μέν αἴτιος , ὅτι ἐκκρούω ὁ λύπη καί ἀπωθέω . ὁ δέ ἄνθρωπος χαίρω διαφερόντως ἅμα μέν ἥδομαι , ἅμα δέ ἀπατάω ὁ λυπηρός . ὁ δέ θεωρητικός καί εἰμί τις εἰμί αὐτός ὁ Ψυχή ἄλλος καθαρός εἰλικρινής πᾶς λύπη εἰμί . ἔοικα οὖν ὁ σωματικός ἡδονή οἷος ἰατρεία τις εἰμί ὅς λυπηρός καί ὅσος ἄν ὑπερβάλλω τοσοῦτος μᾶλλον δοκέω ἰατρεία τις εἰμί · εἰμί δέ καί σφοδρός σχεδόν ἅπας ὁ σωματικός , διό καί διώκω . ἔτι δέ πᾶς ὁ παρά ὁ ἐναντίος φαίνω μᾶλλον τοιοῦτος · φαίνω , ὥσπερ ὁ λευκός μᾶλλον διαφαίνω παράκειμαι ὁ μέλας . διά οὗτος οὖν καί ὁ σωματικός ἡδονή μᾶλλον δοκέω ἡδονή παράκειμαι ὁ σωματικός λύπη . οὗτος μέν οὖν εἴρω πρός ὁ ἡγέομαι ὁ σωματικός ἡδονά αἱρετός εἰμί καί προέχω ὁ ἡδονή πᾶς · εἰμί δέ τις , ἕ ὁ ἐναντίος δόξα ἔχω περί αὐτός καί διά αὐτός καθόλου περί πᾶς ἡδονή · οὖον σπουδαῖος γάρ νομίζω πᾶς ἡδονή . † ἀπό αὐτός ἑξῆς λέγω · διά γάρ δύο οὗτος φημί δοκέω ὁ ἡδονά μή εἰμί σπουδαῖος · διά εἷς μέν , ὅτι εἰμί τις φαῦλος φύσις πρᾶξις , τουτέστιν ἐνέργεια ἢ ἐκ γενετή , ὥσπερ θηρίον ( ὁ γάρ ἄγριος ἡδονά φαῦλος · τοιοῦτος δέ καί <αἱ> ὁ θηριώδης ἢ ἐκ ἔθος , οἷος ὁ ὁ φαῦλος ἄνθρωπος . ἄνθρωπος . εἷς μέν οὖν · οὗτος αἰτία , διά ὅς διαβάλλω καί ὁ ἡδονή · ἕτερος δέ ὅτι εἰμί τις ἡδονά ἰατρεία , οἷος ὁ ὁ κάμνω , καί καθόλου <αἱ> μετά ἀναπλήρωσις · ὡς σπουδαῖος δοκέω , ὅτι ὁ ἐνδεής ἰατρεία καί αναπλήρωση δοκέω ] , καί βελτίων εἰμί ὁ ἔχω ὁστισοῦν ἢ γίγνομαι . ὁ δέ ἡδονά γένεσις φαίνω ὁ τοιοῦτος διά ὁ μή ἀναπλήρωσις γίγνομαι . διό φημί συμβαίνω ἰά ἡδονά οὗτος τελειόω · οὖον γάρ οὗτος τελείωσις εἰμί οὐδέ γένεσις ἀλλά ὁ ἐνεργέω ὁ φύσις , ὅταν γένεσις καί ἀναπλήρωσις εἰμί . κατά συμβαίνω οὖν σπουοος ὁ σωματικός ἡδονά , ἐπεί τότε γίγνομαι ὁ ἐνέργεια ὁ φύσις , ἡνίκα ὁ ἐνέργεια δοκέω οὖον σπουδαῖος εἰμί , διότι ἀτελής · φαίνω οὖν ἐκ οὗτος ὁ αἰτία , κατά ὅς διαβάλλω καθόλου ὁ ἡδονή . οὗτος δέ εἶπον ἐπάνειμι πάλιν ἐπί ὁ αἴτιος , διά ὅς σφόδρα σπουδάζω ὁ σωματικός ἡδονή · διώκω γάρ ὑπό ὁ ἄλλος μή δύναμαι χαίρω · ἤπειρος γάρ καί ἄγευστος εἰμί ὁ Ἐλευθερίων ἡδονή πειράω πορίζω ἑαυτοῦ ὁ διά ὁ σῶμα · διό δίψα τις ἑαυτοῦ παρασκευάζω , ἵνα πίνω ἥδομαι . ὁ μέν οὖν ἀβλαβής ἀνεπιτίμητος · καί γάρ ὁ ἐπιεικής διά γυμνάσιον καί πόνος πειράζω παρασκευάζω ἑαυτοῦ ἡδύς καί ὁ βρῶμα καί ὁ ποτός · ἐάν δέ ἐπί βλάβη μηχανάομαι ὁ παρασκευή , φαῦλος καί επίψογος , οἷος ὡς ὁ πληρόω καί ὅμως ἡδονή ἕνεκα μηχανάομαι , ὅπως πάλιν πίνω ἢ ἐσθίω ἢ ὁ διά Ἀφροδίσιος ἡδονά καρπόω . διά γάρ ὁ μή ἔχω ἄλλος ἐπί ὅς χαίρω οὗτος ποιέω . ὁ δέ μηδέτερος ὁ μήτε ἥδομαι μήτε λυπέω πολύς λυπηρός † καί ὁ δοκέω ὁ ἀγαθός αὐτός εἰμί κατάστασις · ὅς δέ φημί πολύς ἀλγεινός εἰμί , οὗτος διά ὁ φύσις . ἀεί γάρ πονέω ὁ ζῷον , ὥσπερ καί ὁ φυσιόλογος λέγω . ὁ γάρ Ἀναξαγόρας λέγω ἀεί πονέω ὁ ζῷον διά ὁ αἴσθησις . οὗτος δέ οὐ ὡς συγκατατίθημι λέγω ἀλλά ἱστορέω · ἐπεί οὐ δοκέω γε αὐτός ἀεί ἐν πόνος εἰμί ὁ ζῷον . καί ὁ Ἀναξαγόρας αἰτιάομαι Θεόφραστος ἐν ἠθικός λέγω ὅτι ἐξελαύνω ἡδονή λύπη ὅς γε ἐναντίος , οἷος ὁ ἀπό ὁ πίνω ὁ ἀπό ὁ διψάω , καί ὁ τυγχάνω , τουτέστιν ὅστις οὖν εἄν εἰμί ἰσχυρός , ὥστε ἐνίοτε πεῖνα ἐξελαύνω καί ἀκοή ἡδονή , ὅταν ᾆσμα ἢ ἄλλος τις ἄκουσμα διαφερόντως χαίρω . καί διά οὗτος ἀκόλαστος γίγνομαι ἄνθρωπος · ἵνα ὅλως γάρ μή λυπέω μηδέ ἀλγέω , μέγας · καί σφοδρός ἡδονά ἑαυτοῦ · πορίζω . Λέγος δέ ἑξῆς , ὅς καί πρόσθεν εἶπον , ὅτι ἄνευ λύπη ἡδονά οὐ ἔχω ὑπερβολή · οὗτος δέ εἰμί ὁ ὁ φύσις ἡδύς καί μή κατά συμβεβηκός · λέγω δέ κατά ἑαυτοῦ ἡδύς ὅσος μή ἰατρεία ἕνεκα καί ἀναπλήρωσις λαμβάνω · τοιοῦτος δέ εἰμί ὁ θεώρημα · κατά ἑαυτοῦ γάρ εἰμί ἡδύς καί διά ὁ ἑαυτοῦ φύσις · κατά συμβαίνω δέ εἰς ὁ ἀναπλήρωσις . ἐπεί γάρ τότε συμβαίνω ἰατρεύω . καί ἀναπληρόω , ὅταν ὁ ἐν ἐγώ ὑγιεινός ἐνεργέω , τουτέστιν ὁ φύσις ὑγιεινός ἔχω · διά οὗτος καί αὐτός ἡδύς γίγνομαι · φύσις δέ ἡδύς φημί ὁ ποιέω πρᾶξις ὁ τοιόσδε φύσις . πρᾶξις μέν οὖν εἴρω ἀντί ὁ ἐνέργεια · ὁ δέ τοιόσδε φύσις ὁ ἀγαθός ἔοικα λέγω οἷος εἰμί ὁ θεωρητικός . ἔοικα δέ † σημαίνω ἴδιος λέγω ὁ φύσις · εἴωθα μέν γάρ καί εἰς ὁ ἀναπλήρωσις , εἄν ὁ μέσος ἔχω φύσις ἡδύς λέγω , διότι ὁ κατά φύσις διάκειμαι ἡδύς εἰμί , νῦν δέ φαίνω φύσις ἡδύς λέγω ὁ τῆ ἀγαθός φύσις ἡδύς μόνος · ὁ δέ μηδείς εἰμί ἡδύς ἀεί ὁ αὐτός ἐγώ αἴτιος λέγω ὁ μή ἀπολάω ἐγώ εἰμί ὁ φύσις ἀλλά ἔνειμι τίς καί ἕτερος , διό φθαρτός εἰμί · σημαίνω δέ διά οὗτος , ὅτι οὐ εἰμί ἐγώ ὁ σῶμα ἐκ εἷς σῶμα ἀλλά ἐκ πλειόνω·ν σύγκειμαι , ὥστε ἐάν ἕτερος ὁ ἐν ἐγώ ἐνέργεια πράσσω ὁ ἕτερος φύσις παρά φύσις εἰμί , οἷος ὁ θερμός σφόδρα ἐνεργέω ὁ ψυχρός , οὗτος ἐναντίος εἰμί · ὅταν δέ ἰσάζω πᾶς , οὔτε ἡδύς δοκέω οὔτε λυπηρός εἰμί τίς γίγνομαι , ἐπεί εἰμί ὁ φύσις ἁπλόος , καθάπερ δοκέω δαιμόνιος τις καί ὁ ἄστρον , ὁ αὐτός πρᾶξις καί ἐνέργεια αὐτός . διό καί ὁ πρῶτος θεός ἀεί εἷς καί ἁπλόος χαίρω ἡδονά , απλός εἰμί φύσις καί οὐσία · ἐπεί δέ εἴρω ἡδονή ἐνέργεια , ὑπολαμβάνω δέ τις ὁ ἐνέργεια κίνησις ἢ κίνησις τίς ἔργον , ὁ δέ πρῶτος θεός ἀκίνητος , φημί οὖον μόνος κίνησις εἰμί ἐνέργεια ἀλλά καί ἀκινησία · εἶδος γάρ τίς ὁ ἐνέργεια καί τελειότης . διό καί ὁ ἡδονή μᾶλλον ἐν ἠρεμία εἰμί ἢ ἐν κινέω · ὁ γάρ Ἡδίστη καί ἀληθής ἡδονή ὁ ὡσαύτως ἔχω καί ἀεί περί ὁ ὁ καλός θεωρία ἐνεργέω · ὅς δέ λέγω3 τις “ μεταβολή πᾶς γλυκύς περί ὁ πονηρία καί εὐμετάβολος φύσις λέγω · τοιοῦτος δέ ὁ φθαρτός .