asclepius.in-aristotelis-metaphysicorum-libros-az-commentaria 1
p . 980 a 22 Πάντες ἄνθρωποι τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται φύσει . σημεῖον δὲ ἡ τῶν αἰσθήσεων ἀγάπησις . Δεῖ ἡμᾶς ἀρχομένους τῆς παρούσης πραγματείας εἰπεῖν τὸν σκοπόν , τὴν τάξιν , . τὴν αἰτίαν τῆς ἐπιγραφῆς . σκοπὸς μὲν οὖν ἐστι τῆς παρούσης πραγματείας τὸ θεολογῆσαι · θεολογεῖ γὰρ ἐν αὐτῇ Ἀριστοτέλης . ἡ δὲ τάξις , ὅτι ἐκ τῶν φύσει ὑστέρων ἡμεῖς τὰς ἀρχὰς ποιούμεθα , ἐπειδὴ ταῦτα μᾶλλον συνεγνωσμένα ἡμῖν ὑπάρχουσι . διὰ τοῦτο τοίνυν ὁ Ἀριστοτέλης πρότερον διελέχθη ἡμῖν περὶ τῶν φυσικῶν πραγμάτων · ταῦτα γὰρ τῇ φύσει ὕστερα ὑπάρχουσιν , ἡμῖν δὲ πρότερα . ἡ δὲ παροῦσα πραγματεία τῇ μὲν φύσει προτέρα ὧς τὸ τέλειον ἔχουσα , ἡμῖν δὲ ὑστέρα · πρότερα γὰρ τὰ ἄφθαρτα τῶν φθαρτῶν καὶ τὰ ἀγένητα τῶν γινομένων . διὰ τοῦτο τοίνυν ὁ Ἀριστοτέλης πρότερον διελέχθη ἡμῖν περὶ τῶν ἀτάκτως κινουμένων ἐν τοῖς Μετεώροις , καὶ πάλιν περὶ τῶν τεταγμένως κινουμένων ἐν τῇ Περὶ οὐρανοῦ , φημὶ δὴ περὶ ἀστέρων καὶ σφαιρῶν · καὶ λοιπὸν ἐν ταύτῃ τῇ πραγματείᾳ διαλέγεται ἡμῖν περὶ τῶν πάντῃ ἀκινήτων . τοῦτο δέ ἐστι θεολογία · τοῖς γὰρ θείοις ἁρμόττει τὸ τοιοῦτο . διὰ τοίνυν ταύτην τὴν αἰτίαν καὶ ἐπιγέγραπται Μετὰ τὰ φυσικά , ἐπειδὴ πρότερον διελέχθη ἡμῖν περὶ τῶν φυσιχῶν πραγμάτων , εἶθ’ οὕτως περὶ ταύτης . μετὰ γοῦν τὰς φυσικὰς πραγματείας δεῖ ταύτην ἀναγινώσκειν , ὡς δηλοῖ καὶ ἡ ἐπιγραφή . καὶ ἐν ταῖς φυσικαῖς δὲ αὐτοῦ πραγματείαις καὶ μάλιστα πρὸς τοῖς πέρασι θεολογεῖ καὶ ἀνάγει ἑαυτόν . φησὶ γὰρ πρὸς τῷ τέλει τῆς Περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς “ τῷ λειπομένῳ τρόπῳ ἀνεπλήρωσε τὸ ὅλον ὁ θεὸς ἐνδελεχῆ ποιήσας τὴν γένεσι ” . ὁμοίως δὲ καὶ ἐν τῷ ὀγδόῳ λόγῳ τῆς Φυσικῆς ἀκροάσεως καὶ ἐν τῇ Περὶ ψυχῆς πραγματείᾳ καὶ ἐν πάσαις αὐτοῦ ταῖς φυσικαῖς πραγματείαις τοῦτο πεποίηκε . p . 980 a 22 ἄνθρωποι ἄνθρωποι τοῦ εἰδέναι ὀρέγοντι φύσει . Δεῖ ἡμᾶς ἀρχομένους τῆς παρούσης πραγματείας εἰπεῖν τὸν σκοπόν , τὸ χρήσιμον , τὴν τάξιν , τὴν αἰτίαν τῶν ἐπιγραφῶν πολλαὶ γὰρ ἐπιγραφαὶ φέρονται , αἷς δείκνυμεν τὸν τρόπον τοῦ συγγράμματος ὅλου ) καὶ περὶ τοῦ μεγάλου ἄλφα καὶ τοῦ μικροῦ ἄλφα . καὶ πόθεν ὥρμησεν εἰς ἔννοιαν τῆς πρώτης φιλοσοφίας Ἀριστοτέλης . ὁ μὲν οὖν σκοπὸς τοὶ παρόντος συγμράμματος εἰπεῖν περὶ τῶν ὄντων καὶ ᾗ ὄντα ἐστί , καὶ περὶ πάντων ἀπλῶς τῶν ὄντων διαλεχθῆναι , καθὸ ὄντα ἐστί . διὸ καὶ τὸν ὅρον τῆς φιλοσοφίας οὕτως ἐλέγομεν ‘γνῶσις τῶν ὄντων , ᾗ ὄντα ἐστίν’ . οὔτε γὰρ περὶ τῶν μερικῶν διαλέγεται ἐνταῦθα , οἷον περὶ κομητῶν , καθάπερ ἐν τοῖς Μετεώροις , οὔτε περὶ τῶν καθόλου , καθάπερ ἐν τῇ Περὶ οὐρανοῦ πραγματείᾳ , ἀλλὰ καθόλου περὶ πάντων τῶν ὄντων · θεολογῆσαι γὰρ αὐτῷ πρόκειται ἐν τῷ παρόντι συγγράμματι . ἀμέλει τοι καὶ περὶ στοιχείων διαλέγεται καὶ περὶ ἀρχῶν · μόνης γάρ ἐστιν ἔργον τῆς πρώτης φιλοσοφίας ἀποδεῖξαι τὰς ἀρχὰς πασῶν τῶν ἐπιστημῶν . αἱ μὲν γὰρ ἄλλαι ἐπιστῆμαι οὐκ ἀποδεικνύουσι τὰς οἰκείας ἀρχάς , ἀλλὰ μόνη ἡ πρώτη φιλοσοφία ἀποδείκνυσι πασῶν τῶν ἐπιστημῶν τὰς ἀρχάς . καὶ ταῦτα μὲν περὶ τοῦ σκοποῦ . ἐφεξῆς δὲ δεῖ εἰπεῖν περὶ τοῦ μεγίστου ἀγαθοῦ , λέγω δὴ τοῦ χρησίμου . χρήσιμος γάρ ἐστιν ἡ παροῦσα πραγματεία · συμβάλλεται γὰρ τῷ νῷ , οὐ τῷ πρακτικῷ ἀλλὰ τῷ θεωρητικῷ , διδάσκουσα αὐτὸν περὶ τῶν θείων , τουτέστι διακρίνειν ἁλή - θείαν ἀπὸ ψεύδους . μέγιστον γὰρ ἀγαθόν ἐστι τῶν ἐν ἀνθρώποις ὁ θεωρητικὸς νοῦς . ἕκαστον γὰρ κατ’ ἐκεῖνο χαρακτηρίζεται , καθ’ ὃ τῶν ἄλλων διαφέρει , οἷον ἵππῳ μὲν καθὸ ἵππος , κυνὶ δὲ καθὸ κύων . αἴτιον γάρ , ὡς ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν , τὸ ὁμολογεῖσθαι μὲν τὴν οἰκείαν ἐν ἑκάστῳ τελειότητα καθ’ ἣν φύσιν ἐστὶν ἕκαστον ὅ ποτε ἔστιν , οἰκειότατόν τε εἶναι καὶ μέγιστον ἀγαθὸν ἑκάστῳ . ἡ γὰρ τελειότης τε καὶ ἡ ἀκρότης τῆς φύσεως ἑκάστου τὸ τελειότατον τῶν ἀγαθῶν ἑκάστῳ , ἵππῳ μέν , ὡς εἴρηται , καθὸ ἵππος , κυνὶ δὲ καθὸ κύων , καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως ἐμψύχων τε καὶ ἀψύχων , καὶ ἀνθρώπῳ δὲ καθὸ ἄνθρωπος . ἀλλὰ μὴν ὁμολογεῖται καὶ τοῦτο ἑκάστῳ τῶν ὄντων κατὰ τὸ οἰκεῖον εἶδος εἶναι τὸ εἶναι . εἶδος δὲ οἰκεῖον ἑκάστῳ , καθ’ ὃ τῶν ἄλλων ἁπάντων διαφέρει . ἆρ’ οὖν οὐχ ὁμολογεῖται ὑπὸ πάντων ὁ ἄνθρωπος τῶν ἄλλων διαφέρειν κατὰ τὸν θεωρητικὸν νοῦν ; τοῦ μὲν γὰρ πρακτικοῦ τε καὶ τεχνικοῦ μετέχουσί πως καὶ τὰ ἄλλα ζῷ , τοῦ ἴχνους αὐτοῦ τοῦ πρακτικοῦ νοῦ . πολλὰ γὰρ ἕκαστον τῶν ζῴων μηχανᾶται πρὸς τὴν οἰκείαν σωτηρίαν , οἷον μύρμηξ θησαυρίζει αὑτῷ τροφὰς ἐν χειμῶνι , καὶ χελιδὼν ποιεῖ νεοττιὰν διὰ τὴν διαδοχήν , ὁμοίως δὲ καὶ ἡ μέλιττα συνάγουσα θησαυρίζει τροφάς . τοῦτο δὲ τὸ δῶρον ὑπὸ τῆς φύσεως διὰ τοῦ θεοῦ ἔλαχον , ὅπως διασώζωνται . πάλιν δὲ ὥπλισεν ἡ φύσις τὰ ζῷα πρὸς τὰς ἐπιβουλὰς τῶν ἐπερχομένων . ταῦτα δὲ πάντα οὐκ ἔξω λογικῆς συνέσεως ὑπάρχουσιν . ἐπιστήμης δὲ καὶ θεωρίας πρὸς τὴν τῶν ἀληθῶν τε καὶ ψευδῶν διάκρισιν καὶ τῆς λογικῆς δυνάμεως παντάπασιν ἄμοιρα τὰ ἄλλα ζῷα . εἰ τοίνυν διὰ τῆς παρούσης πραγματείας ὁ θεωρητικὸς νοῦς ἐνεργεῖ περὶ τὰ θεῖα καὶ κυρίως ὄντα , εἴγε τῆς πρώτης ἐστὶ φιλοσοφίας τὸ ἀποδεικνύναι καὶ τὰς ἀρχὰς τῶν ἄλλων ἐπιστημῶν , καὶ ἔστιν αὕτη ἡ ἐπιστήμη ἀναπόδεικτος , δῆλον ὅτι πάνυ χρησιμωτάτη ἐστὶν ἡ παροῦσα πραγματεία . ἐπειδὴ οὖν τὴν πρώτην ἐπιστήμην παραδίδωσιν ἐν τῇ πραγματείᾳ ταύτῃ , εἴη ἄν οἰκειοτάτη τῷ ἀνθρώπῳ . τὰ μὲν γὰρ ἄλλα ζῷα ἔλαχον τὴν φρόνησιν ταύτην πρὸς τὰς βιωτικὰς διαγωγάς , ἵνα σώζωνται καὶ τρέφωνται , οἱ δὲ ἄνθρωποι καὶ πρὸς τὰς βιωτικὰς διαγωγὰς ἔσχον τὰς μαθήσεις καὶ πρὸς τὸ νοερὸν αὐτό . ἐὰν γὰρ γνῶμεν ὅτι τοιόνδε σχῆμα φυλάττει οὗτος ἡ ἀστὴρ πρὸς τοῦτον τὸν ἀστέρα πως , οὐδὲν ἡμῖν συμβάλλεται πρὸς τὰς βιωτικὰς ἀγωγάς · ὁμοίως καὶ ἐπὶ ἄλλων πλείστων . καὶ ταῦτα μὲν ὅτι χρήσιμος ἡ παροῦσα πραγματεία . Ἡ δὲ τάξις προφανὴς ἐκ τῶν τῇ προτεραίᾳ ῥηθέντων . ἐπεὶ γὰρ ἡ μὲν φύσις ἄρχεται ἀπὸ τῶν τελειοτέρων , ἡμῖν δὲ διὰ τὴν ἡμετέραν ἀσθένειαν ἀσύμμετρόν ἐστι τὸ εὐθέως τοῖς τελειοτέροις προσβάλλειν , ἀγαπῶμεν πρότερον ἀπὸ τῶν τῇ φύσει ὑστέρων καὶ τῶν ἀτελῶν ἄρξασθαι καὶ οὕτως δραμεῖν ἐπὶ τὰ τέλεια . ἐπεὶ οὖν ἐν τοῖς Φυσικοῖς περὶ τῶν ἀτελῶν διελέχθη , ἐνταῦθα δὲ περὶ τῶν τελείων , εἰκότως ὡς πρὸς ἡμᾶς τελευταία ἐστὶν ἡ παροῦσα πραγματεία . ἰστέον δὲ ὅτι ἐπιγράφεται καὶ Σοφία καὶ Φιλοσοφία καὶ Πρώτη φιλοσοφία καὶ Μετὰ τὰ φυσικά , ἐπειδὴ πρότερον διαλεχθεὶς περὶ τῶν φυσικῶν ἐν ταύτῃ τῇ πραγματείᾳ διαλέγεται περὶ τῶν θείων · διὰ τὴν τάξιν οὖν ἔλαχε τὴν προσηγορίαν . Σοφία δὲ οἱονεὶ σάφειά τις οὖσα · τὰ γὰρ θεῖα σαφῆ καὶ φανερώτατα · περὶ γὰρ θείων διαλέγεται . τούτου χάριν εἶπε Σοφίαν . ἀμέλει τοι καὶ ἐν τῇ Ἀποδεικτικῇ φησιν ὡς εἴρηταί μοι ἐν τοῖς περὶ σοφίας λόγοις·᾿ ἡ γὰρ ἀναποδείκτοις ἀρχαῖς χρω - μένη ἐπιστήμη σοφία ἐστί . Πρώτην δὲ φιλοσοφίαν , ἐπεὶ περὶ τῶν πρώτων αἰτιῶν καὶ ἀρχῶν ἀναποδείκτων διαλέγεται . Φιλοσοφία δὲ διότι κυριωτάτη καὶ μάλιστα φιλοσοφία ἡ ἐν θεωρίᾳ τε καὶ τῇ τῶν ὄντων γνώσει , εἴγε ἡ μὲν φιλοσοφία κυρίως περὶ τὰ δι’ ἑαυτὰ αἱρετὰ καὶ οὐ δι’ ἄλλα , μόνη δὲ ἡ τῶν ἀρίστων θεωρία δι’ ἑαυτὴν αἱρετή . καὶ Θεολογίαν δὲ καλοῦσιν αὐτήν , ἐπεὶ αἱ τῶν ὄντων ἀρχαὶ καὶ τὰ τῶν ὄντων αἴτια τὰ πρῶτα καὶ τελειότατα μάλιστά τε ὄντα θεῖα , περὶ ὧν ἐνταῦθα θεωρεῖ . Ὁ δὲ τρόπος τῆς συντάξεως , ὅτι ἔστιν ἡ παροῦσα πραγματεία οὐχ ὁμοίως ταῖς ἄλλαις ταῖς τοῦ Ἀριστοτέλους συγκεκροτημένη , οὐδὲ τὸ εὔ - τακτόν τε καὶ συνεχὲς ἔχειν δοκοῦσα , ἀλλὰ τινὰ μὲν λείπειν ὡς πρὸς τὸ συνεχὲς τῆς λέξεως , τὰ δὲ ἐξ ἄλλων πραγματειῶν ὁλόκληρα μετενηνέχθαι καὶ πολλάκις τὰ αὐτὰ λέγειν . ἀπολογοῦνται δὲ ὑπὲρ τούτου καὶ καλῶς ἀπολογοῦνται , ὅτι γράψας τὴν παροῦσαν πραγματείαν ἔπεμψεν αὐτὴν Εὐδήμῳ τῷ ἑταίρῳ αὐτοῦ τῷ ‘Pοδίῳ , εἶτα ἐκεῖνος ἐνόμισε μὴ εἶναι καλόν , ὡς ἔτυχεν , ἐκδοθῆναι εἰς πολλοὺς τηλικαύτην πραγματείαν . ἐν τῷ οὖν μέσῳ χρόνῳ ἐτελεύτησε καὶ διεφθάρησάν τινα τοῦ βιβλίου · μὴ τολμῶντες δὲ προσθεῖναι οἴκοθεν οἱ μεταγενέστεροι διὰ τὸ πολὺ πάνυ λείπεσθαι τῆς τοῦ ἀνδρὸς ἐννοίας μετήγαγον ἐκ τῶν ἄλλων αὐτοῦ πραγματειῶν τὰ λείποντα ἁρμόσαντες , ὡς ἦν δυνατόν . οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἐν τούτοις σωζομένην εὕροι ἄν τις τὴν τῶν λεγομένων ἀκολουθίαν . Εἶτα λοιπὸν δεῖ εἰπεῖν καὶ περὶ τοῦ μεγάλου ἄλφα καὶ περὶ τοῦ μι - κροῦ ἄλφα . εἰδέναι τοίνυν χρὴ ὅτι δεκατέσσαρα βιβλία ἔγραψεν ὁ Ἀριστο - τέλης ἐν τῇ παρούσῃ πραγματείᾳ · μέχρι γὰρ τοὐ ν στοιχείου ἔγραψε καὶ αὐτοῦ . τινὲς δὲ εἰρήκασιν ὅτι δεκατρία · τὸ γὰρ μεῖζον ἄλφα περὶ οὗ νῦν πρώτως διαλέγεται , οὔ φασιν εἶναι αὐτοῦ , ἀλλὰ Πασικλέους , τοῦ υἱοῦ Βοή - θου τοῦ ἀδελφοῦ Εὐδήμου τοῦ ἑταίρου αὐτοῦ . οὐκ ἔστι δὲ ἀληθές · σώ - ζεται γὰρ ἡ τοῦ Ἀριστοτέλους δεινότης καὶ ἐκ τῆς λέξεως καὶ ἐκ τῆς θεωρίας · καὶ πολὺ πλέον , ὅτι μέμνηται αὐτοῦ ἐν τῷ ἐλάττονι ἄλφα . ἐν γοῦν τῷ μείζονι ἄλφα διαλέγεται περὶ τῆς ἐννοίας τῆς φιλοσοφίας καὶ δείκνυσιν ὅτι οὐκ ἔστι τὰ ὑλικὰ αἴτια κυρίως ἀρχαί , ὥσπερ καὶ Πλατῶν φησί . διὸ καὶ ἀποδέχεται τὸν Ἀναξαγόραν · τῶν γὰρ ἄλλων , φησί , καθευδόντων ὥσπερ ἀπὸ κάρου ἀναστὰς Ἀναξαγόρας μόνος ἐπέστησε νοῦν βασιλεύειν τοῦ παντός . οὔτε δέ τὰς ἰδέας φησὶν εἶναι τὰς πρώτας ἀρχάς , καθώς τινες ἐκλαμβάνουσιν , ἀλλὰ τοὺς λόγους . ἐν δὲ τῷ ἐλάττονι ἄλφα διαλέγεται περὶ τῶν φανοτάτων , τουτέστι τῶν πρώτων αἰτίων , ἅτινα φανότατα ὑπάρχει τῇ ἑαυτῶν φύσει , ἀλλ’ ἡμεῖς διὰ τὴν πολλὴν ἀσθένειαν οὐ δυνάμεθα προσβάλλειν αὐτοῖς , ὥσπερ καὶ τὸν ἥλιον φανότατον ὑπάρχοντα οὐ φέρουσιν αἱ νυκτερίδες διὰ τὸ ἀσθενὲς τῆς φύσεως . Ἐπειδὴ τοίνυν περὶ τῆς ἐννοίας τῆς φιλοσοφίας εἰρήκαμεν , ἄξιον μαθεῖν θεῖν πόθεν ἦλθεν εἰς ἔννοιαν τῆς φιλοσοφίας ὁ Ἀριστοτέλης . ἵνα οὖν τοῦτο γνῶμεν , δεῖ ἡμᾶς εἰπεῖν οὕτως , ὅτι ἔχουσι τὰ ζῷα τὰς γνωστικὰς δυνάμεις · αἱ γὰρ αἰσθητικαὶ δυνάμεις γνωστικαὶ ὑπάρχουσι . καὶ τούτων τῶν ἐχόντων μνήμην καὶ αἴσθησιν τὰ μὲν ὑπάρχουσι μαθηματικά , τὰ δὲ φρόνιμα . καὶ μαθηματικὰ λέγει τὰ αἰσθανόμενα τῶν ψόφων καὶ γινώσκοντα ποῖαι μὲν φωναὶ ἀπειλητικαὶ ὑπάρχουσι , ποῖαι δ’ οὔ . τοιαῦτα δὲ ὑπάρχει κύων , ἵππος , οἱ ὄνοι τῶν Ἀλεξανδρέων , ὥς φησιν ὁ φιλόσοφος , καὶ τὰ ἄλλα τὰ τοιαῦτα · ψιττακὸς δὲ αἰσθάνεται καὶ μανθάνει . φρόνιμα δὲ ὑπάρχει οἷον τὰ περὶ τὰς πράξεις τὰς βιωτικὰς εὐπερίστροφα , χελιδών , μέλιττα , μύρμηξ . πάλιν τὰ ἔχοντα μνήμην ζῷα πάντως καὶ αἴσθησιν ἔχουσιν , οὐ πάντα δὲ τὰ ἔχοντα αἴσθησιν πάντως καὶ μνήμην ἔχουσι . καὶ ὅτι ἡ αἴσθησις δεῖται τῶν ἔξωθεν πρὸς τὸ ἐνεργεῖν , ἡ δὲ μνήμη οὐ δεῖται τῶν ἐκτὸς πρὸς τὸ ἐνεργεῖν . καὶ ὅτι ἡ πεῖρα μερικωτέρα ἐστὶ τῆς μνήμης · ἀπὸ γὰρ τῆς πείρας λαμβάνομεν καὶ ὕστερον μνημονεύομεν . καὶ ὅτι ἡ ἐμπειρία καθο - λικωτέρα ὑπάρχει τῆς μνήμης . διό φησιν ὁ Πλατῶν ‘‘ἐμπειρία μὲν γὰρ ποιεῖ τὸν αἰῶνα ἡμῶν πορεύεσθαι κατὰ τέχνην , ἀπειρία δὲ κατὰ τύχην’’ . πολλαὶ γὰρ πεῖραι ὑπάρχει ἡ ἐμπειρία καὶ μνῆμαι , δύναται δὲ ὁ πειραθεὶς πολλάκις ἀναδραμεῖν ἐπὶ τὸ καθόλου . καὶ ἡ μὲν μνήμη θεωρεῖται καὶ ἐπὶ τῶν οὐσιῶν καὶ ἐπὶ τῶν πράξεων λέγομεν γὰρ ὅτι ἔχω μνήμην τοῦ πατρὸς ἡ τοῦδε τοῦ φίλου καὶ ὅτι μέμνημαι πράξας τόδε ) , ἡ μέντοι γε πεῖρα ἐπὶ μόνης τῆς πράξεως λέγεται · οὔτε γὰρ ἐπὶ τῶν οὐσιῶν · οὐδεὶς γὰρ λέ - γει ὅτι πεῖραν ἔχω τοῦ πατρός , πεῖραν δὲ ἔχω τοῦ πράγματος · οὐ γὰρ τῆς οὐσίας ἀλλὰ τῆς πράξεως τῆς γενομένης ἐκ τῆς οὐσίας . ἡ δὲ τέχνη κρείττων ἐστὶ τῆς ἐμπειρίας · ἔχει γὰρ καὶ τὸ διότι . διό φησιν ὁ θεσπέ - σιος Πλατῶν ‘‘τέχνην γὰρ οὐ καλῶ ὃ ἄν ᾖ ἄλογον πρᾶγμα’’ . ἐν δὲ ταῖς πράξεσι κρείττων ἡ πεῖρα τῆς τέχνης , ἐπεὶ ἡ μὲν τέχνη τὰ καθόλου οἶδεν , ἡ δὲ πεῖρα τὰ μερικά · αἱ δὲ πράξεις περὶ τὰ μερικὰ καταγίνονται . πάλιν ἡ ἀρχιτεκτονικὴ ἐπαναβέβηκε τὴν τέχνην · ἐπιτάττει γὰρ ὁ ἀρχιτέκτων τοῖς καθ’ ἕκαστα τεχνίταις ὥσπερ ὁ ἰατρὸς τοῖς καθ’ ἕκαστα . αἱ δὲ ἐπιστῆμαι περὶ τὰ ἄυλα . αὖθις δὲ τὰς κατὰ μέρος ἐπιστήμας ἐπαναβέβηκεν ἡ πρώτη φιλοσοφία , ἅτε δὴ τὰς ἀρχὰς αὐτῶν ἀποδεικνύουσα . ἐντεῦθεν κατὰ μέρος προερχόμενος ἦλθεν εἰς ἔννοιαν τῆς φιλοσοφίας , ἥτις ἐστίν ἐπιστήη ἐπιστημῶν ὡς ἀποδεικνύουσα αὐτάς . p . 980a22 Πάντες ἄνθρωποι τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται φύσει . σημεῖον δέη τῶν αἰσθήσεων ἀγάπησις . Αὐτοφυῶς ὁρμῶσιν αἱ · ψυχαὶ ἐπὶ τὰς γνώσεις καὶ ἐφίενται τοῦ ἀγα - θοῦ · ἀγαθὸν δέ ἐστι τῆς ψυχῆς ἡ κυρίως γνῶσις . διότι γινώσκει τὰ θεῖα καὶ ἐνεργεῖ κατὰ τὸν θεωρητικὸν νοῦν · τὸ δὲ τοιοῦτο τελείωσίς ἐστι τῆς φυχῆς . διὸ παγκάλως φησὶν ὁ Ἀριστοτέλης πάντες ἄνθρωποι τοῦ εἰδέναι ὀρέγοντι φύσει , ἐπειδὴ ἡ γνῶσις τελειότης ἐστίν . ὅτι γὰρ πάντες ἄνθρωποι αὐτοφυῶς ἐρῶσι τῆς γνώσεως , σημεῖον μέγιστον ἡ τῶν αἰσθήσεων φιλία · χαίρομεν γὰρ ταῖς αἰσθήσεσιν , ἐπειδὴ δι’ αὐτῶν θηρῶμεν τὰ πράγματα . ἄλλως τε δὲ καὶ χωρὶς τοῦ ἐνεργεῖν τι ἢ πράττειν κατὰ τὰς αἰσθήσεις ἀγαπῶμεν αὐτάς , καὶ μάλιστα πλέον τῶν ἄλλων τὴν ὀπτικήν · καὶ χωρὶς γὰρ τοῦ πράττειν καὶ ἐνεργεῖν τὸ ὁρᾶν αἱρούμεθα ἀντὶ πάντων ὡς εἰπεῖν τῶν ἄλλων . τὸ δὲ αἴτιον , ἐπειδή , ὥς φησι <Πλάτων> ἐν τῷ Φαίδωνι , διὰ ταύτης τῆς αἰσθήσεως τὸ τῆς φιλοσοφίας ἐπορισάμεθα γένος . ἀτενίζοντες γὰρ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ θεωροῦντες τὴν τάξιν καὶ τὸ ἄφραστον κάλλος ἐρχόμεθα εἰς ἔννοιαν τοῦ δημιουργήσαντος . αὕτη οὗν ἡ ὀπτικὴ μάλιστα τῶν αἰσθήσεων ποιεῖ ἡμᾶς γνωρίζειν , οὐ λέγει ἀλ - λήλους ἀλλὰ τὰ θεῖα . οὔτε γὰρ δι’ ἄλλης αἰσθήσεως οὕτως συμπάσχομεν τοῖς πράγμασιν ὡς διὰ ταύτης . καὶ πολλάς , φησί , δηλοῖ διαφορὰς τὰ μεταξὺ τῶν ὁρατῶν αὐτῇ · μεταξὺ γὰρ τοῦ λευκοῦ καὶ τοῦ μέλανος πολλὰ ὑπάρχει χρώματα , οἷον εἰ τύχοι φαιόν , ξανθόν , πυρρόν ἐρυθρόν . μεταξὺ δὲ θερμοῦ καὶ ψυχροῦ οὐδὲν ὑπάρχει ἤγουν ξηροῦ καὶ ὑγροῦ . p . 980a28 Φύσει μὲν οὖν αἴσθησιν ἔχοντα γίνεται ζῷα . Ἐντεῦθεν ἀπὸ τῶν αἰσθήσεων ἀνέρχεται μέχρι τοῦ θεωρητικοῦ νοῦ · διὰ γὰρ τούτου τοὺς ὅρους γινώσκομεν , ὥστε θεῖον λέγει εἶναι τὸν θεωρη - τικὸν νοῦν εἴγε ἁπλαῖς ἐπιβολαῖς δι’ αὐτοῦ τὰ θεῖα λαμβάνομεν . ὁ δὲ θεωρητικὸς τοῦ πρακτικοῦ , ὥς φησιν ἐν τῇ Περὶ ψυχῆς πραγματείᾳ , τῷ τέλει καὶ μόνῳ διαφέρει . τοῦ μὲν γὰρ θεωρητικοῦ τέλος ἡ γνῶσις τῶν ὄντων καὶ ἡ τοῦ θείου κατάληψις , τοῦ δὲ πρακτικοῦ τὸ ἀγαθόν . εἶπεν οὖν ὅτι ὁ ἄνθρωπος καὶ τὰς αἰσθήσεις τοῦ εἰδέναι χάριν ἀγαπᾷ , οὐ τῆς χρείας μόνον , ἐπειδὴ καὶ ἡ αἴσθησις εἰς γνῶσιν αὐτῷ συμβάλλεται . φησὶν οὖν ὅτι οὐ μόνη ἡ αἴσθησις πρὸς γνῶσιν αὐτῷ συμβάλλεται , ἀλλὰ καὶ ὁ λόγος , καθ’ ὃν πλεονεκτεῖ τὰ ἄλλα ζῷα , καὶ ὅτι διὰ τούτου τελειότερος τῶν ἄλ·λων ζῴων ὁ ἄνθρωπος , καὶ ὅτι ἡ σοφία τῷ ἐν γνώσει εἶναι πᾶσι δοκεῖ τιμιωτάτη , διὰ τούτων ἡμᾶς διδάσκει . ἀλλὰ καὶ βεβαιοῖ τὸ προει - ρημένον τὸ τὰς αἰσθήσεις τοὺς ἀνθρώπους εὐλόγως ἀγαπᾶν . ἐκτίθεται δὲ καὶ τὴν τάξιν τῶν ἐπὶ ταῖς αἰσθήσεσι γινομένων δυνάμεων ταῖς ψυχαῖς . τείνει δὲ αὐτῷ ταῦτα πάντα εἰς τὸν περὶ σοφίας λόγον καὶ τὸ δεῖξαι τίς ἐστιν ὁ σοφός , ὁ ἀποδεικνύων τὰς ἀρχὰς πασῶν τῶν ἐπιστημῶν καὶ ὁ δια - λεγόμενος περὶ τῶν θείων καὶ τοῦ θεωρητικοῦ νοῦ . τοῦτο οὖν φησιν , ὅτι πάντα τὰ ζῷα αἰσθητικὰ γίνονται ὑπὸ φύσεως . p . 980a29 Ἐκ δὲ τῆς αἰσθήσεως τοῖς μὲν αὐτῶν οὐ γίνεται μνήμη , μνήμη , τοι δὲ γίνεται . Οὐκ ἔχουσι μνήμην σκώληκες , ἐμπίδες , τὰ δὲ ἄλλα ἔχουσιν , οἷον κύων , ψιττακός , μύρμηξ , χελιδὼν καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα . καὶ διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν τὰ μὲν φρόνιμα ὑπάρχουσι τὰ δὲ μαθηματικώτερα τῶν ζῴων τῶν μὴ δυναμένων ἔχειν μνήμην · τῶν γὰρ ἐχόντων μνήμην τὰ μὲν φρό - νιμα ὑπάρχει , τὰ δὲ μαθηματικώτερα . φρόνιμα τοίνυν ὑπάρχει ἄνευ τοῦ μανθάνειν ὅσα μὴ δύνανται διακρίνειν τοὺς ψόφους , περὶ δὲ τὸν βίον εἰσὶν εὐπερίστροφα , οἷον μέλιττα καὶ χελιδὼν καὶ μύρμηξ · προνοοῦνται γὰρ τοῦ ἑαυτῶν βίου . p . 980b25 25 Μανθάνει δὲ ὅσα πρὸς μνήμῃ καὶ ταύτην ἔχει τὴν αἴσθησιν . Οἶον κύων , ψιττακός , ἵππος , ὄνος καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα . p . 980b26 Τὰ μὲν οὖν ἄλλα ταῖς φαντασίαις ζῇ καὶ ταῖς μνήμαις . Τὰ ἄλλα ζῷ , φησί , τὸ κῦρος ἔχουσιν ἐν τῇ φαντασίᾳ καὶ τῇ μνήμῃ , καθάπερ ὁ κύων καὶ ὁ ἔλαφος καὶ τὰ ἄλλα ζῷα διακρίνουσι τὸ ἀλλότριον ἐκ τοῦ οἰκείου . ἀντιστρέφουσι δὲ ταῦτα πρὸς ἄλληλα . τὰ γὰρ ἔχοντα μνήμην πάντως καὶ φαντασίαν καὶ τὸ ἀνάπαλιν . p . 980b27 ἐμπειρίας δὲ μετέχει μικρόν . Μικρὸν λέγει ἢ οὐδὲ ὀλίγον , ὡς τὸ ‘ἦ ὀλίγον οἱ παῖδα ἐοικότα γεί . νατο Τυδεύς’ ἀντὶ τοὐ οὐδ’ ὀλίγον , ἢ μικρόν φησιν ὀλίγον · ἔχουσι γὰρ τὰ ἄλλα ζῷα ὀλίγον ἐμπειρίας ἴχνος . διὸ ὁ κύων ἐὰν τυπτηθῇ διά τι πρᾶγμα , δέδιεν ἔστιν ὅτε πάλιν τὸ αὐτὸ ποιῆσαι · καὶ ἄλλα δὲ φανερὰ ζῷα . p . 980b28 Tὸ δὲ τῶν ἀνθρώπων γένος καὶ τέχνῃ καὶ λογισμοῖς . γίνεται δ᾿ ἐκ τῆς μνήμης ἐμπειρία τοῖς ἀνθρώποις · αἱ γὰρ πολλαὶ μνῆμαι τοῦ αὐτοῦ πράγματος μιᾶς ἐμπειρίας δύυαμιν ἀποτελοῦσιν . καὶ δοκεῖ σχεδὸν ἐπιστήμη τέχνη καὶ ἐμπειρία ὅμοιον εἶναι . Ωστερ γὰρ πράττει ὁ ἔμπειρος , οὕτως καὶ ὁ τεχνίτης πράττει · ὁμοίως οε καὶ ὁ γεωμέτρης πράττει καταγράφων ἢ ἄλλο τι τοιοῦτο ποιῶν . ἔχει δὲ διαφοράν , καθὸ τὰ μὲν μετὰ λόγου , τὰ δὲ ἄνευ λόγου . αἱ οὖν ἐπιστῆμαι καὶ τέχναι διὰ τῆς ἐμπειρίας , φησί , τοῖς ἀνθρώποις προσγίνονται . αἱ γὰρ πολλαὶ ἐμπειρίαι ποιοῦσι τὴν τέχνην , ὥς φησι Πῶλος ὁ παρὰ τῷ Πλάτωνι ‘‘ἐμπειρία γὰρ ποιεῖ τὸν αἰῶνα ἡμῶν πορεύεσθαι κατὰ τέχνην , ἀπειρία δὲ κατὰ τύχην . ” p . 981a5 Γίνεται δὲ τέχνη , ἡνίκα ἐκ πολλῶν νοημάτων τῆς ἐμ . πειρίας περὶ τῶν ὁμοίων καθόλου μία ὑπόληψιςγένηται · τὸ μὲν γὰρ ἔχειν ὑπόληψιν Καλλίᾳ νοσοῦντι τήνδε τὴν νόσον τοδὶ συνήνεγκε καὶ Σωκράτει καὶ ἄλλοις πλείοσιν , ἐμπειρίας ὑπάρχει · τὸ δὲ καθόλου ὅτι τι πᾶσι τοῖς νοσήσασι τὴν τοιανδὶ νόσον συνήνεγκεν , οἷον τοῖς πυρέττουσι καύσῳ ἢ φλεγματώδεσιν ἢ μελαγχολικοῖς , τέχνης . Καθόλου γάρ ἐστι · πολλῶν γὰρ ἐμπειριῶν συγκεφαλαίωσίς ἐστιν ἡ τέχνη . ἐξ ἐμπειρίας μὲν γὰρ τὸ εἰδέναι ὅτι τοῖς τήνδε τὴν νόσον νοσοῦσι τόδε τὸ βοήθημα χρήσιμον · ἐκ τέχνης δὲ τὸ τοῖς τὴν τοιάνδε νόσον νο - σοῦσι τοιοῖσδε συμφέρειν χρῆσθαι . τέχνης γὰρ ἡ τοῦ ὁμοίου μετάβασις , ὡς καὶ αὐτὸς σαφῶς ἐκ τῶν παραδειγμάτων ἔδειξεν . p . 981a12 Πρὸς μὲν οὖν τὸ πράττειν ἐμπειρία τέχνης οὐδὲν δοκεῖ διαφέρειν . Ὅ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν , ὅτι πρὸς τὰς πράξεις οὐδὲν διαφέρουσιν αἰ τέχναι τῶν ἐμπειριῶν , ἀλλὰ καὶ μᾶλλον ἐπιτυγχάνουσιν οἱ ἔμπειροι τῶν μὴ ἐχόντων πεῖραν ἀλλὰ λόγον . καὶ εἰκότως · αἱ γὰρ πράξεις μερικαὶ ὑπάρχουσιν , ἡ δὲ τέχνη τὸ καθόλου ζητεῖ · οὐδὲν οὖν ἄτοπον εἰδότα τὸ καθόλου ἀγνοεῖν τὸ καθ’ ἕκαστον , ὥς φησιν ἐν τῇ Ἀποδεικτικῇ , ὅτι ὁ εἰδὼς ἐπιστήμων ὅτι οὐδεμία ἡμίονος τίκτει , ὕστερον θεασάμενος ἡμίονον ἐξωγκωμένην ἔχουσαν τὴν γαστέρα , ἠπατήθη καὶ ὑπέλαβεν αὐτὴν ἔγκυον εἶναι . ὥστε εἰκότως ὁ τὴν ἐμπειρίαν εἰδὼς μᾶλλον κατορθοῖ τοῦ ἔχοντος τὸν λόγον ἐν τοῖς ἔργοις , ἐπεὶ καὶ μερικαὶ αἱ πράξεις ὑπάρχουσιν . ὅτι γὰρ αἱ πράξεις καὶ αἱ γενέσεις περὶ τὰ καθ’ ἕκαστα ὑπάρχουσι , φανερὸν ἐν - τεῦθεν · ὁ γὰρ ἰατρεύων οὐκ ἄνθρωπον ὑγιάζει , ἀλλ’ ἢ κατὰ συμβεβηκός , ἀλλὰ Καλλίαν ἢ Σωκράτη , καὶ ἐπειδὴ συνέβη τῷ Καλλία τῷ ἰατρευομένῳ ἀνθρώπῳ εἶναι , λέγεται καὶ τὸν ἄνθρωπον ἰατρεύειν · ὥστε κατὰ συμβεβη - κὸς τὸν ἄνθρωπον , Καλλίαν δὲ καθ’ αὑτό · οὐχ ὅτι ὁ ἄνθρωπος κατὰ συμ - βεβηκὸς ὑπάρχει , ἀλλ’ ὅτι κατὰ συμβεβηκὸς ἰατρεύεται , ὥσπερ ἔλεγε καὶ ὲν ταῖς Κατηγορίαις ἐν τῷ λόγῳ τῶν πρός τι , ὅτι δεσπότης δούλου ἐστὶ δεσπότης , κατὰ συμβεβηκὸς δὲ ἀνθρώπου , ἐπειδὴ συνέβη τὸν δοῦλον εἶναι ἄνθρωπον . ὡς οὖν πρὸς τὰ πρός τι συμβεβηκός · οὐ γὰρ ὡς πρὸς τὴν φύσιν τῶν ἀνθρώπων . p . 981a21 ἐὰν οὖν ἄνευ τῆς ἐμπειρίας ἔχῃ τις λόγον καὶ τὸ μὲν καθόλου γνωρίζῃ , τὸ δὲ ἐν τούτῳ καθ’ ἕκαστον ἀγνοῇ , πολλάκις διαμαρτήσεται τῆς θεραπείας . Ὡς ἐπὶ τῆς ἡμιόνου εἰρήκαμεν · ἔστι γὰρ ὅτε ἀπατᾶται περὶ τὸ μερὶ . κόν · τὸ γὰρ μερικόν ἐστι τὸ θεραπευόμενον . p . 981a24 Tὸ δὲ εἰδέναι καὶ ἐπαίειν τῇ τέχνῃ τῆς ἐμπειρίας ὑπάρχειν οἰόμεθα μᾶλλον . Ἐπειδὴ ἔδοξεν ὥσπερ πλέον ἀποδέχεσθαι τοὺς ἐμπείρους τῶν τεχνι - τῶν , φησὶ τὸ δὲ εἰδέναι καὶ ἡ γνῶσις μᾶλλον ὑπάρχει τοῖς τεχνίταις τοῖς λόγον ἔχουσι τοῦ πράγματος , ἤπερ τοῖς ἐμπειρικοῖς . ἐπιτάττουσι γὰρ οἱ ἐπιστήμονες τοῖς ἐμπειρικοῖς , ὥσπερ καὶ ὁ ἀρχιτέκτων τῷ τέκτονι . ἐθαύμαζον γὰρ οἱ ἄνθρωποι τοὺς σοφοὺς καὶ διαφέροντας τῶν ἄλλων . ἅμα δὲ δι’ αὐτῶν δείκνυσιν τὴν ἐπὶ τὴν σοφίαν καὶ τελειοτάτην γνῶσιν ὁδόν , καὶ πῶς παρῆλθεν εἰς ἀνθρώπους ἡ σοφία καὶ ἡ τῶν τιμιωτάτων κτῆσις καὶ θεωρία , ὅτι μετὰ τὴν τῶν ἀναγκαίων καὶ χρειωδῶν εὕρεσιν περιττότερόν τε καὶ ἐλεύθερον ἤδη νοεῖν σχολαζόντων τῶν ἀνθρώπων . ὥστε σοφωτέρους τοὺς τεχνίτας τῶν ἐμπείρων πάντες ὑπολαμβάνομεν , ἐπειδὴ κατὰ τὸ εἰδέναι καὶ τὴν γνῶσιν πᾶσιν ἕπεται ἡ σοφία . οἱ μὲν γὰρ ἔμπειροι τὸ ὅτι ἴσασιν , οἱ δὲ τεχνῖται καὶ τὸ διότι · ὅπερ ἐστὶ σοφίας ἔργον , τὸ ἀποδιδόναι . τὰς αἰτίας τῶν πραγμάτων . ἀμέλει τοι καὶ τοὺς ἀρ - χιτέκτονας τιμιωτέρους νομίζομεν καὶ μᾶλλον ἐπίστασθαι τῶν χειροτεχνῶν , καὶ σοφωτέρους αὐτοὺς λέγομεν , ἐπειδὴ ἴσασι τὰς αἰτίας καὶ ἐπιτάττουσιν · ὁμοίως δὲ καὶ τοὺς · στρατηγούς . διό φησιν ‘oὐ γάρ πω σάφα ἴσμεν , οἷος νόος Ἀτρείδαο.’ ἐοίκασιν οὗν οἱ ἐμπειρικοὶ τοῖς ἀψύχοις · ὥσπερ γὰρ τὸ πῦρ καίει , οὐκ οἶδε δὲ διὰ τί καίει , καὶ ἡ χιὼν ψύχει , οὐκ οἶδε δὲ διὰ τί ψύχει , οὕτως καὶ οἱ ἐμπειρικοὶ ποιοῦσι μέν , οὐκ ἴσασι δὲ διὰ τί ποιοῦσιν . χρὴ μέντοι εἰδέναι , ὅτι διαφέρουσι τῶν ἀψύχων τὰ ἔμψυχα . τὰ μὲν γὰρ ἄψυχα ἀλόγως ποιοῦσιν ἃ ποιοῦσιν , οἷον , εἰ τύχοι , τὸ πῦρ ἀλόγως καίει · τὰ δὲ ἄλογα φυσικῶς , οἷον φυσικῶς ἡ χελιδὼν ποιεῖ τὴν νεοττιάν , καὶ ὁ μύρμηξ συνάγει καὶ θησαυρίζει · οἱ μέντοι γε ἐμπειρικοὶ μετὰ λόγου τινός , εἰ καὶ μὴ τελείου . διό φησι τοὺς δὲ χειροτέχνας δι’ ἔθος , οὐκ ὄντας σοφωτέρους κατὰ τὸ εἶναι πρακτικοὺς τῶν ἄλλων , ἀλλὰ κατὰ τό τινα λόγον ἔχειν αὐτοὺς καὶ τὰς αἰτίας γνωρίζειν , εἰ καὶ μὴ ὁμοίως τοῖς ἐπιστήμοσιν . σημεῖον δὲ μέγιστον τοῦ εἰδότος καὶ τοῦ μὴ εἰδότος τὸ δύνασθαι διδάσκειν ἐστίν . διὰ τοῦτο λέγουσι τὴν τέχνην μᾶλλον εἶναι ἐπιστήμην τῆς ἐμπειρίας , ἐπειδὴ ἡ μὲν διδάσκει , ἡ δὲ οὐ διδάσκει . διὸ καὶ ἔλεγεν ὁ Σωκράτης ἐν τῷ Ἀλκιβιάδῃ , ὅτι οὐκ ἔστιν ἐπιστήμων ὁ Περικλῆς · οὐδὲ γὰρ δύναται διδάσκειν · οὐδένα γὰρ ἐποίησε καλόν , οὔτε τοὺς παῖδας οὔτε ἄλλον τινά . p . 981b10 Tῶν δὲ αἰσθήσεων οὐδεμίαν ἡγούμεθα εἶναι σοφίαν · καίτοι τῶν καθ’ ἕκαστα γνώσεων κυριώτεραι αὗται ὑπάρχουσιν · ἀλλ’ οὐ λέγουσι τὸ διὰ τί περὶ οὐδενός , οἷον διατί θερμὸν λέγεται πῦρ , ἀλλ’ ὅτι μόνον θερμόν . Ἡ δὲ ἐπιστήμη λέγει καὶ τὸ διὰ τί , ἐπειδὴ καὶ καίει καὶ ξηραίνει . p . 981b13 Tὸ μὲν οὖν πρῶτον εἰκὸς τὸν ὁποιανοῦν εὑρόντα τέχνην . Πρόκειται αὐτῷ ἐντεῦθεν εἰπεῖν τὸν χρόνον , καθ’ ὃν ἐφοίτησεν εἰς ἡμᾶς ἡ σοφία · οὐχ ὅτι φησὶν ἐν χρόνῳ ἐφοίτησεν , ἀλλ’ ὡς πρὸς τὴν ἡμετέραν περίοδον · ἦν γὰρ καὶ πρῴην . γίνονται γὰρ κατακλυσμοὶ καὶ σεισμοὶ καὶ ἀφανίζονται τὰ πράγματα καὶ πάλιν εὑρίσκονται , ὥς φησι καὶ αὐτὸς Ἀριστοτέλης ἐν τοῖς Μετεώροις περὶ τοῦ μεγάλου σεισμοῦ τοῦ γενο - μένου ἐν τῇ Ἀχαΐᾳ , καὶ ὅτι ἐπὶ τοῦ Δευκαλίωνος , φησί , ἐγένετο μέγας κατακλυσμὸς καὶ πολλοὶ ἠφανίσθησαν τόποι , καὶ πᾶσαι αἱ πεδιάδες ἀπώλοντο , καὶ μόνοι ἠδυνήθησαν παρισωθῆναι οἱ ἐν ταῖς ἀκρωρείαις τῶν ὀρέων ὄντες , ὡς δηλοῖ καὶ ὁ ποιητὴς εἰρηκὼς ‘κτίσσε δὲ Δαρδανίην , ἐπεὶ οὔπω Ἴλιος ἱρὴ ἐν πεδίῳ πεπόλιστο , πόλις μερόπων ἀνθρώπων ἀλλ’ ἔθ’ ὑπω - ρείας ἔναιον πολυπίδακος Ἴδης.’ εἶτα λοιπὸν μετὰ τὸ παύσασθαι τὸν κατα - κλυσμὸν κατῆλθον οἱ περισωθέντες ἐν ταῖς πεδιάσι καὶ ἦσαν πατέρες μετὰ τέκνων , ὡς δεσπόται δούλοις κελεύοντες καὶ συμβουλεύοντες , καὶ οὐκ ἦν ἐν ἐκείνοις ἀδικία · διὸ καὶ τὸ συμβουλευτικὸν εἶδος πρότερόν ἐστιν . ὕστερον δὲ ἐφρόντιζον τῶν ἀναγκαίων μόνων , οἷον ἀρτοποιίας καὶ ὑφαντικῆς , ὧν ἄνευ οὐ δυνατὸν εἶναι ἡμᾶς . εἶτα λοιπὸν μετὰ τὸ περιγενέσθαι τούτων , ἐφρόντιζον καὶ τῶν πρὸς εὐκολίαν τοῦ βίου , οἷον τοῦ νομίσματος , ὥς φησι καὶ αὐτὸς ἐν τοῖς Ἠθικοῖς , ὅτι ἐγγυητοῦ τάξιν ἐπέχει τὰ νομίσματα , καὶ πολλὴ ῥᾳστώνη γίνεται ἐντεῦθεν τοῖς ἀνθρώποις . ἐπόρισε γὰρ λόγου χάριν ὁ ὑφάντης ἱμάτιον καὶ ἀπήρχετο εἰς τὴν ἀγορὰν ἄρτου δεόμενος , καὶ περι - έμενεν , ἕως ὅτε ἔλθῃ ὁ ἀρτοποιὸς ἐσθῆτος δεόμενος καὶ δοίη ἄρτους καὶ λάβοι ἐσθῆτα · ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων συναλλαγμάτων . ἐπενοήθη οὖν τὸ ἀργύριον ὥσπερ ἐγγυώμενον ἕκαστον , καὶ διδόντες ἀπαλλάττοντι καὶ οὐκέτι ἀναμένει τις ἄλλον , ἐπειδὴ ἕκαστος δέχεται τὰ νομίσματα ἀντὶ ἐγγυητοῦ ἀσφαλοῦς · βούλεται γὰρ καὶ αὐτὸς δι’ αὐτοῦ ὠνεῖσθαι . εἶτα πάλιν ἐπενοήσαντο τὰ λουτρὰ δυνάμενα ἐπὶ πολὺ σώζειν τὰ τῶν ἀνθρώ - πων σώματα . καὶ ἔστι τὰ τοιαῦτα ἀντὶ ἐγγυητοῦ ἀναγκαίου . μετὰ τοίνυν τὸ εὑρεῖν τὰ ἀναγκαῖα καὶ τὰ ῥᾳστώνην ἐμποιοῦντα καὶ εὐκολίαν , ἤρξαντο καὶ ἐπὶ τὰ μείζονα ἀνιέναι , ἅτινα κρείττονα ὑπάρχει ἢ κατ’ αἴσθησιν . οὐδεὶς γὰρ θαυμάζεται ἔχων αἴσθησιν · φύσεως γὰρ δῶρόν ἐστι καὶ θεοῦ . τὸ οὖν ζητεῖν τὰ ὑπὲρ τὴν αἴσθησιν τῷ ὄντι λογικῆς ψυχῆς ἐστιν ἴδιον . καὶ πρῶτον μὲν τὰ ἐπιπολαιότερα ἐζήτησαν , οἷον , εἰ τύχοι , διὰ τί οὐκ αὔ - ξεται ἡ θάλαττα τοσούτων ποταμῶν εἰς αὐτὴν ἐμβαλλόντων . καὶ ἡ αἰτία τούτου εἴρηται ἐν τοῖς Μετεώροις · διὰ τὸ ἐξατμίζεσθαι πάλιν ἐξ αὐτῆς τὸ ὕδωρ ὑπὸ τοῦ ἡλίου καὶ καταφέρεσθαι καὶ ποιεῖν τοὺς ποταμούς . ἔπειτα καὶ βαθύτερα ἐζήτησαν , διὰ τί ἡ σελήνη τοιώσδε αὔξεται ἢ διὰ τί ἐκλιμ - πάνει συνοδεύουσα τῷ ἡλίῳ , καὶ περὶ τῶν ἄλλων κινήσεων τοῦ οὐρανοῦ , καὶ ἦλθον μέχρι τοῦ πρώτου αἰτίου · καὶ τότε πάλιν ἤρξαντο νοερῶς ἐνερ - γεῖν . οὕτως οὖν κατὰ μέρος ἦλθον εἰς ἔννοιαν τῆς σοφίας καὶ κατὰ νοῦν ἐνήργουν ἁπλαῖς ἐπιβολαῖς ἀναλαμβανόμενοι τῶν νοητῶν καὶ φανοτάτων δυνάμεων . p . 981b13 Tὸ μὲν οὗν πρῶτον εἰκός . Κτὰ κοινοῦ δεῖ ἀκούειν τὸ εἰκός · φησὶν οὗν ὅτι τὸ πρῶτον μετὰ τὸν κατακλυσμὸν τὸν εὑρηκότα τέχνην ὁποιανοῦν παρὰ τὰς κοινὰς αἰσθήσεις θαυμάζεσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων , οὐ μόνον διὰ τὸ χρήσιμον , ἀλλὰ καὶ ὡς σοφὸν καὶ διαφέροντα τῶν ἄλλων τῶν κατ’ αἴσθησίν τι πραττόντων . τὸ δὲ παρὰ τὰς κοινὰς αἰσθήσεις οὐ λέγει καθὼς εἴρηται αὐτῷ ὲν τῇ Περὶ ψυχῆς πραγματείᾳ , ὅτι οὐκ ἔστιν ἑτέρα αἴσθησις παρὰ τὰς πέντε αἰσθήσεις , ἀλλ’ ὅτι τὸ εὑρεῖν δύνασθαι ἐνεργεῖν ἐστι κρειττόνως ἢ κατ’ αἴσθησιν , οἷον τὸ ζητεῖν αἰτίαν δι’ ἣν οὐκ αὔξεται ἡ θάλαττα τὸ . σούτων ποταμῶν εἰς αὐτὴν ἐμβαλλόντων . p . 981b17 Πλειόνων δὲ εὑρισκομένων τεχνῶν . Φησὶν ὅτι πολλαὶ τέχναι παρὰ τοῖς ἀνθρώποις εὑρίσκονται , καὶ αἱ μὲν πρὸς τὰ ἀναγκαῖα ἡμῖν συμβάλλονται , ὥσπερ ἀρτοποιία καὶ ὑφαντική , ἄλλαι δὲ πρὸς διαγωγὴν καὶ εὐκολίαν , ὡς ἐπὶ τοὐ ἀργυρίου εἰρήκαμεν καὶ τῶν βαλανείων . σοφωτέρους οὗν κρίνομεν τοὺς τοιούτους ἐκείνων , τουτέστι τοὺς τὴν εὐκολίαν εὑρηκότας , διὰ τὸ μὴ πρὸς χρῆσιν εἶναι τὰς ἐπιστήμας αὐτῶν . ὅθεν εὑρεθεισῶν πασῶν τῶν τεχνῶν τῶν συμβαλλομένων πρὸς τὰ ἀναγκαῖα καὶ τὴν εὐκολίαν εὑρέθησαν ὕστερον ἐπιστῆμαι , αἵτινες οὔτε πρὸς ἡδονὴν οὔτε πρὸς τὰ ἀναγκαῖα χρησιμεύουσιν , ἀλλὰ πρὸς τὴν τῆς ψυχῆς γνῶσιν . λέγει δὲ τὰ μαθήματα , γεωμετρίαν , ἀριθμητικήν , μουσικήν , ἀστρο - νομίαν . ἐζήτησαν γὰρ διὰ τί ποτὲ μὲν γίνονται μεγάλαι αἱ ἡμέραι , ποτὲ δὲ μικραί , καὶ διὰ τί ποτὲ μὲν θέρος , ποτὲ δὲ χειμών , καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα . καὶ μάλιστα τὰ τοιαῦτα κατωρθώθησαν ἐν τοῖς τόποις , ἐν οἷς ἐσχόλαζον τούτοις οἱ ἄνθρωποι . λέγει δὲ τὴν Αἴγυπτον · ἐκεῖσε γὰρ πρῶτον συνέστησαν · αἱ μαθηματικαὶ ἐπιστῆμαι , ἐπειδὴ οἱ ἱερεῖς τὰ ἀναγκαῖα εἶχον ἄλλοθεν αὐτοῖς παρεχόμενα καὶ ἐσχόλαζον μόνοις τοῖς μαθήμασιν · διὸ καὶ ἐν τοῖς ἱερογλυφικοῖς γράμμασι ταῦτα εἶχον γεγραμμένα . ὅτι δὲ καὶ ἁ μαθηματικαὶ ἐπιστῆμαι ἐξ ἐμπειρίας ἤρξαντο , ἐνεδείξατο διὰ τῶν ἱερέων τῶν ἐν Αἰγύπτῳ . ἐν γὰρ τῷ σχολάζειν διὰ τῶν τηρήσεων τῶν κατ’ οὐρανὸν γινομένων ἐμπειρίαν πρῶτον ἔσχον , εἶτα τέχνην συνεστήσαντο . οὕτως δὲ καὶ ἡ γεωμετρία κατὰ τὴν ἀρχὴν εὑρέθη ἀπὸ τῆς γεωδαισίας . ὥσπερ δὲ ἡ εὕρεσις τῶν τοιούτων ὑπὸ τῶν σχολαζόντων , οὕτω καὶ ἡ περὶ ταῦτα ἐνέργεια σχολῆς δεῖται . p . 981b25 εἴρηται μὲν οὖν ἐν Ἠθικοῖς , τίς διαφορὰ τέχνης καὶ ἐπιστήμης . Ἐντεῦθεν βούλεται ἡμῖν εἰπεῖν ἐκ τίνων ἡ γνῶσις τῆς ψυχῆς κατορθοῦται καὶ ἀναζωπυρεῖται , καὶ φησὶν ὅτι πέντε ταῦτα τὸν ἀριθμὸν ὑπάρχουσι , τέχνη , φρόνησις , ἐπιστήμη , σοφία , νοῦς . τῷ τῆς τέχνης οὖν ὀνό - ματι χρησάμενος καὶ κατὰ τῆς ἐπιστήμης περὶ τῆς διαφορᾶς αὐτῶν ἀνέ - πεμψεν ἡμᾶς εἰς τὰ Ἠθικά . ἐν γὰρ τῷ Z τῶν Νικομαχείων ἡ τούτων διαίρεσις αὐτῷ παραδέδοται . ἐν οἷς πέντε εἶναι λέγει οἷς ἀληθεύει ἡ ψυχὴ <τὴν> ἐν λόγῳ καὶ συνέσει ἀλήθειαν , ἐπεὶ καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι ἀληθεύειν θεύειν λέγεται . πέντε οὖν εἰσιν , ὡς εἰρήκαμεν , τέχνη , φρόνησις , ἐπιστήμη , σοφία , νοῦς . καὶ τέχνην μέν φησιν ἕξιν μετ’ ἀληθοῦς λόγου ποιητικήν , φρόνησιν δὲ ἕξιν μετ’ ἀληθοῦς λόγου πρακτικήν . καὶ διαφέρει ἡ ποίησις τῆς πράξεως · ἐπὶ μὲν γὰρ τῆς ποιήσεως σώζεται τὸ ἀποτέλεσμα , ἐπὶ δὲ τῆς πράξεως οὐ σώζεται . οἷον τὴν οἰκοδομικήν , τὴν ναυπηγικὴν τέχνην φησίν · σώζεται γὰρ τούτων τὸ ἀποτέλεσμα · τὴν δὲ στρατηγικὴν φρόνησιν πρακτικήν · οὐ σώζεται γὰρ τὸ ἀποτέλεσμα . λέγεται οὖν ὁ στρατηγὸς φρόνιμος εἶναι , διότι πράττει τὰ δέοντα πρὸς τὴν μάχην . ἐπιστήμην δὲ ἕξιν ἀποδεικτικήν , ἀποδεικτικὴν δὲ τὴν ἐκ προτέρων καὶ ἀμέσων καὶ γνω - ριμωτέρων τοῦ συμπεράσματος συλλογιστικήν , ὅταν καὶ τὸ συμπέρασμα ᾖ ἀναγκαῖον καὶ αἱ προτάσεις , ἢ ὑπόληψιν περὶ τῶν καθόλου καὶ ἐξ ἀνάγκης ὄντων , ἢ γνῶσιν τῆς αἰτίας δι’ ἣν τὸ πρᾶγμα ἔστιν , ὅτι ἐκείνου ἔστι , καὶ ὅτι οὐκ ἐνδέχεται αὐτὸ ἄλλως ἔχειν . φρόνησις δὲ ἕξις μετ’ ἀληθοῦς λόγου πρακτικὴ περὶ τὰ ἀνθρώπινα ἢ ἀγαθὰ ἢ κακά , περὶ ὧν ἐστι καὶ τὸ βουλεύεσθαι , ἢ ἀρετὴ τοῦ δοξαστικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς . ἡ δὲ σοφία ἐστὶν ἡ ἔχουσα τὰς ἀρχὰς τῶν ἀποδείξεων , ὥς φησιν αὐτός , ᾗ τοὺς ὅρους γινώ - σκομεν , ὅτι ἡ δύναμις αὕτη τῆς ψυχῆς δύναται γινώσκειν τὰ φανότατα εἴδη τὰ τοῖς πολλοῖς ἄγνωστα διὰ τὴν ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν . ἐκ γοῦν τῆς ἐμπειρίας ἔρχονται εἰς τὴν τέχνην , εἶτα εἰς τὴν φρόνησιν , εἰς τὴν ἐπιστήμην , εἰς τὴν σοφίαν καὶ τὸν νοῦν . εἴρηται οὖν , φησίν , ἐν τοῖς ’Hθικοῖς , τίς ἐστι διαφορὰ τέχνης καὶ ἐπιστήμης καὶ τῶν ἅλλων τῶν ὁμογενῶν . οὗ δὲ ἕνεκα τὸν λόγον ποιούμεθα , τοῦτ’ ἔστιν , ὅτι σοφίαν τὴν ὀνο - μαζομένην κοινῶς ἅπαντες ὐπολαμβάνουσι περὶ τὰ πρῶτα αἴτια καὶ τὰς ἀρχάς · αὕτη γάρ ἐστι κυρίως σοφία , ἥτις ἔχει ἀποδεικνύναι πα - σῶν τῶν ἐπιστημῶν τὰς ἀρχάς . ὥστε πρότερός ἐστιν ὁ ἔμπειρος καὶ σοφώ - τερος τῶν ὁποιανοῦν ἐχόντων αἴσθησιν , ἐπειδὴ ἀνάγει ἑαυτὸν ἐπὶ τὰ καθόλου τῶν αἰσθήσεων , αἳ περὶ τὰ μερικὰ διατρίβουσιν . ὁ δὲ τεχνίτης τοῦ ἐμπείρου σοφώτερος ὡς ἔχων τὴν ἀρχὴν τῆς αἰτίας , καὶ ὁ ἀρχιτέκτων τοῦ τεχνίτου · διὸ καὶ ἐπιτάττει αὐτῷ . αἱ δὲ θεωρητικαὶ κρείττονες τῶν πρακτικῶν . τὴν οὖν σοφίαν τῶν πρώτων ἄρχων ἐδειξαμεν εἶναι γνωστι - κήν · τὸ τῆς σοφίας γὰρ ὄνομα κατηγορεῖται κατὰ τῶν εἰδότων μᾶλλον . σοφωτέρα γὰρ τῆς μὲν αἰσθήσεως ἡ ἐμπειρία διὰ τὸ ἤδη λογική τις εἶναι γνῶσις λογικὴ γὰρ ἡ τοῦ καθόλου περίληψις ) , ἡ δὲ τέχνη τῆς ἐμπειρίας , ὅτι αὕτη ἤδη καὶ τῆς αἰτίας ἐστὶ γνωστική ἡ γὰρ τοῦ ὁμοίου θεωρία κατὰ τὴν τῆς αἰτίας γνῶσιν γίνεται ) , χειροτέχνου δὲ ἀρχιτέκτων ἀντὶ τοῦ ‘τοῦ δὲ τεχνίτου τοῦ ποιοῦντος ὁ ἀρχιτέκτων’ , αἱ δὲ θεωρητικαὶ τῶν ποιητικῶν , ὅτι οὐ πρὸς χρῆσιν , ἀλλὰ πρὸς διαγωγὴν καὶ αὐτῆς χάριν τῆς γνώσεως . p . 982a1 Ὅτι μὲν οὖν ἡ σοφία περί τινας ἀρχὰς καὶ αἰτίας ἐστίν . Ὥσπερ ἐν τῷ περὶ τοῦ τόπου λόγῳ ἐποίησε πρότερον γὰρ ἔλαβε τὰ κατὰ τὴν κοινὴν ἔννοιαν τῷ τόπῳ ὑπάρχοντα , καὶ οὕτως ἐφήρμοσε τῷ ὁρισμῷ τοῦ τόπου καὶ ἀποδέδωκε τὸν ὁρισμὸν αὐτοῦ , ὁμοίως δὲ καὶ ἐν τῷ περὶ αὐξήσεως λόγῳ ) , οὕτως οὖν καὶ ἐνταῦθα πρότερον λέγει τὰ κατὰ <τὴν> κοινὴν ἔννοιαν ὑπάρχοντα τῷ σοφῷ καὶ τῇ σοφίᾳ , καὶ ὕστερον ἀποδίδωσιν αὐτῶν ὁρισμὸν ταῖς κοιναῖς ἐννοίαις ἁρμόζοντα . φησὶ γὰρ ὅτι σοφώτερον λέγομεν τὸν ἔχοντα πλείονα γνῶσιν τοῦ μὴ ἔχοντος , καὶ πάλιν σοφώτερον λέγομεν τὸν γινώσκοντα τὰ δυσχερέστερα τοῦ εἰδότος τὰ ἔπι · πολαιότερα , καὶ πάλιν σοφώτερον λέγομεν τὸν ἀκριβέστερον περὶ τὴν γνῶσιν καὶ τὸν δυνάμενον διδάσκειν τοῦ μὴ δυναμένου διδάσκειν . καὶ ταῦτα μὲν περὶ τοῦ σοφοῦ . πάλιν δὲ σοφία ἐστὶν ἡ δι’ ἑαυτὴν αἱρετὴ οὖσα καὶ μὴ δι’ ἄλλο τι , ὥσπερ τὰ βρώματα αἱρετά ἐστιν ἕνεκεν γαστρὸς οὐ · λομένης . ἡ οὖν σοφία δι’ ἑαυτὴν αἱρετή ἐστιν · γνῶσις γάρ ἐστι θειο - τάτη , τοῦτο δὲ δι’ αὑτὸ αἱρετόν ἐστι καὶ οὐ δι’ ἄλλο . πάλιν δὲ σοφία ἐστὶν ἡ ἄρχουσα πασῶν τῶν ἐπιστημῶν καὶ ἔχουσα τὰς ἀρχὰς πασῶν καὶ ἀποδεικνύουσα . φανερὸν οὖν ὅτι σοφώτερός ἐστιν ὁ ἔχων τὴν κυρίως ἐπι - στήμην , τουτέστι τὴν πρώτην φιλοσοφίαν , ἐν ἑαυτῷ · μᾶλλον γὰρ γινώσκει . ὁ γὰρ ἔχων τὴν καθόλου ἐπιστήμην οὗτος οἶδε καὶ τὰ ἄλλα πάντα . καὶ πάλιν οὗτος καὶ τὰ δυσχερέστερα γινώσκει , φημὶ δὴ τὰ φανότατα εἴδη . ἅτε γὰρ ἔχων τὴν κυρίως ἐπιστήμην τὴν ἀναπόδεικτον καὶ κατὰ νοῦν ἐνεργῶν δῆλον ὅτι τῶν φανοτάτων ἀντιλήψεται · ταῦτα δὲ τοῖς πολλοῖς ἄβατα καὶ χαλεπὰ διὰ τὴν ἀσθένειαν . ἀλλὰ καὶ ἀκριβέστερος , ὅσῳ καὶ ἀρχικώτερος , καὶ μᾶλλον διδάσκει , ἐπειδὴ τὰς ἀρχὰς ἔχει τῶν διδασκομένων , καὶ ἐκεῖνος διὰ τούτων δύναται διδάσκειν · οὗτοι γὰρ διδάσκουσιν οἱ τὰς αἰτίας λέγοντες περὶ ἑκάστου . πάλιν δὲ κυρίως σοφία αὕτη ἐστὶν ἡ δι’ ἑαυτὴν αἱ - ρετή , ἡ πρωτίστη · πᾶσαι γὰρ αἱ ἄλλαι διὰ ταύτην ἐπιτηδεύονται , αὕτη δὲ δι’ ἑαυτήν . ἅτε δὴ μέχρι τῆς κορυφῆς ἐλθοῦσα καὶ σύνδρομος οὖσα τοῦ νοῦ καὶ τοῦ ἀγαθοῦ , ὥς φησιν ἐκεῖνος ‘‘τἀγαθὸν οὗ πάντα ἐφίεται’’ , ἔχει πασῶν τῶν ἐπιστημῶν τὰς ἀρχὰς ἐν ἑαυτῇ , καὶ ὡς ἔχουσα ἀποδείκνυσιν δείκνυσιν αὕτη ἁπλαῖς ἐπιβολαῖς τῶν ὄντων ἀντιλαμβανομένη . p . 982a1 Ὅτι μὲν οὖν ἡ σοφία περί τινας ἀρχάς . Ὁ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν , ὅτι ὡμολόγηται ὅτι ἡ σοφία ἐπιστήμη ἐστὶ περί τινας ἀρχὰς καὶ αἰτίας , τουτέστιν ὅτι ἀρχῶν τε καὶ αἰτιῶν ἐστιν ἐπι - στήμων . p . 982a4 4 Ἐπειδὴ οὖν ταύτην τὴν ἐπιστήμην ζητοῦμεν , δεῖ ἡμᾶς γνῶναι περὶ ποίας ἀρχὰς αἰτίας ἐστὶν ἡ σοφία ἐπιστήμη . ’Ev πᾶσιν οὖν ἔθος τῷ Ἀριστοτέλει ταῖς κοιναῖς καὶ φυσικαῖς τῶν ἀνθρώπων προλήψεσιν ἀρχαῖς εἰς τὰ δεικνύμενα πρὸς αὐτοῦ χρῆσθαι , βε - βαιοῦντι καὶ διὰ τούτου τὸ εἶναι τὴν γνῶσιν καὶ τὴν τῆς ἐπιστήμης ὄρεξιν κατὰ φύσιν τοῖς ἀνθρώποις , καὶ διὰ τοῦ τὰς τῆς γνώσεως ἀρχὰς φύσει ἡμῖν δεδόσθαι · αὗται γάρ εἰσιν αἱ κοιναὶ ἔννοιαι . οὕτως καὶ ἐν τῇ Φυσικῇ ἀκροάσει πεποίηκε περὶ τοῦ τόπου ζητῶν , ὁμοίως δὲ καὶ περὶ χρόνου , σχεδὸν δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων πάντων προβλημάτων τῇ ὁδῷ ταύτῃ κέχρηται . τοῦτο οὖν καὶ νῦν ποιεῖ · ζητῶν γὰρ περὶ ποίας ἀρχάς ἐστιν ἡ σοφία , καὶ τί ἔργον τοῦ σοφοῦ καὶ τίς ὁ ὅλως σοφός , τὰς κοινὰς καὶ φυσικὰς ἐννοίας ἃς ἔχομεν περὶ τῶν σοφῶν ἐκτίθεται , ἵνα ταύταις τὰ ἀκό - λουθα συμφώνως ζητοῦντες λαμβάνωμέν τε καὶ τιθῶμεν · διό φησιν εἰ δὴ λάβοι τις τὰς ὑπολήψεις ἔχομεν περὶ τοῦ σοφοῦ , τάχ’ ἄν ἐκ τούτου φανερὸν γένοιτο μᾶλλον . ἔστι δὲ ἡ κοινὴ πρόληψις σοφῷ καὶ τῇ σοφίᾳ ὑπάρχουσα · αὕτη τίθησιν , ὥς φησι , τό τε πάντα ἐπίστα - σθαι κοινῶς καὶ καθόλου καὶ περὶ πάντων δύνασθαι διαλαμβάνειν περιληπτικῶς , καὶ μὴ ὡς ὁ καθ’ ἑκάστην ἐπιστήμην ἐπιστήμων · τοὺς γὰρ οὕτως εἰδότας οὐ σοφοὺς εἶναι , ἀλλὰ τεχνίτας ἐκείνου περὶ οὗ λέγουσι * * * καλῶς δὲ προσέθηκα ἡ σχεδόν · τελείαν γὰρ γνῶσιν οὐδεὶς ἔχει εἰ μὴ μόνος ὁ θεός . ὠὰ καὶ τὸν περιττὰ καὶ χαλεπὰ καὶ μὴ ῥᾀδια γνωσθῆναι εἰδότα , καὶ τοῦτον σοφόν φασιν · τοὺς γὰρ τὰ κοινὰ καὶ ῥᾴδια εἰδότας οὔ φασι σοφούς . διὸ οὐδὲ τὴν αἴσθησιν σοφίαν λέγουσιν , οὐδὲ σοφοῦς τοὺς αἰσθανομένους καθὸ αἰσθάνονται · κοινὴ γὰρ καὶ ῥᾳδία ἡ αἰσθητικὴ γνῶσις . ἔτι τὸν ἀκριβέστερον περὶ ἕκαστον τῶν νοουμένων καὶ ἀναμάρτητον σοφὸν εἶναι λέγουσιν . ἀλλὰ τὸν διδασκαλικώτερον τῶν αἰτιῶν , τουτέστι τὸν τὴν διδασκαλίαν διὰ τῆς τῶν αἰτιῶν παραδόσεως ποιούμενον . μᾶλλον σφὸν λέγουσι τῶν μὴ οὕτως οιοασκοντων . p . 982a14 Καὶ τῶν ἐπιστημῶν δέ . Εἰρηκὼς τὰ κατὰ τὴν κοινὴν ἔννοιαν ὑπάρχοντα τῇ σοφίᾳ φησὶν οὕτως · καὶ τῶν ἐπιστημῶν δὲ σοφίαν ταύτην λέγουσι , τὴν αὐτῆς τῆς νώ - σεως τῶν κατὰ τὴν ἐπιστήμην ἕνεκεν μετιοῦσαν αὐτὰ καὶ αἱρουμένην , ὦά μὴ διά πῖα ἀποβαίνοντα · καὶ σοφοὺς οὗν δῆλον ὅτι τοὺς τὴν τοιαύτην ἐπιστήμην ἔχοντας . καὶ τὴν ἀρχικωτέραν τῆς ὑπηρετούσης μᾶλλον σοφίαν · οὐ γὰρ δεῖ ἐπιτάττεσθαι τὸν σοφόν , ἐπιτάττειν , ὡς ἔχοντα τὰς ἀρχάς , καὶ οὐ τοῦτον ἑτέρῳ πείθεσθαι , ἀλλὰ τούτῳ τὸν ἧττον σοφόν . ὥστε εἰ τοιαύτας ἔχομεν ὑπονοίας καὶ τοσαύτας περὶ τῆς σοφίας καὶ τῶν σοφῶν , πειρατέον ταῦτα πάντα ἁρμόσαι τῷ σοφῷ . τούτων οὖν τὸ μὲν πάντα ἐπίστασθαι τῷ μάλιστα ἔχοντι τὴν κα - θόλου ἐπιστήμην ἀναγκαῖον ὑπάρχειν · καθόλου τε γὰρ μάλιστα καὶ κοινῶς περὶ πάτων ἐπίσταται ὁ τὰς πρώτας ἀρχὰς εἰδώς , ὤς φησιν γνῶσις τῶν ὅντων . ᾖ ὄπα εἰσίν’ . οὐ γὰρ . ὁ τὰς τινὸς ἀρχὰς εἰδὼς καθολικήν τινα γνῶσιν πάντων ἔχει . διό φησιν οὗτος γὰρ οἶδε πάντα τὰ ὑποκείμενα . p . 982a23 Σχεδὸν δὲ καὶ χαλεπώτατα ταῦτα γνωρίζειν τοῖς ἀν - θρώποις . Τουτέστι τὰ φανότατα εἴδη , ἅ ἐστι τὰ καθόλου , ἐπειδὴ κατ’ αἴσθησιν ζῶσι , πόρρω δὲ ταῦτα τῶν αἰσθήσεων . τὸ δὲ τοῖς ἀνθρώποις προστέθεικε πρὸς ἀωτιδιαστολὴν τῆς φύσεως • τῇ φύσει γὰρ ἐκεῖνα τῶν αἰσθητῶν γνωριμώτερα . πάλιν δὲ αἱ πρῶται τῶν ἐπιστημῶν ἀκριβέστεραί εἰσι τῶν ὑπ’ αὐτάς , τῶν ὑπ’ ἀλλήλων , ὥς φησιν ἐν τῇ Ἀποδεικτικῇ , ἐπειδὴ τὰς ἀρχὰς αὐτῶν ἀποδεικνύουσιν . διὸ ἀκριβεστέρα γεωμετρία ὀπτικῆς καὶ ἀριθμητικὴ μουσικῆς · αἱ γὰρ ἐξ ἐλαττόνων ἀρχῶν ὁρμώμεναι ἀκριβέστε - ραί εἰσι . διὸ ἀκριβεστέρα ἐστὶν ἀριθμητικὴ γεωμετρίας · κέχρηται γὰρ τοῖς ἀριθμοῖς ζητοῦσα τρίγωνον καὶ τετράγωνον , κέχρηται δὲ καὶ μεγέθεσι . διὸ τὴν ἐπιστήμην τῶν ἐπιστημῶν , τὴν πρώτην σοφίαν , ἀκριβεστέραν πασῶν λέγομεν , ἐπεὶ καὶ πάντων ἔχει τὰς ἀρχὰς ἐν ἑαυτῇ , ὡς εἰρήκαμεν , καὶ ἐλάττονας ἀρχάς · μίαν γὰρ ἔχει ἀρχὴν τὴν τῶν πάντων διὸ καὶ προϊών φησιν ‘‘οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη’’ . ἀλλὰ μὴν καὶ διδασκαλικωτέρα ἐστὶ πασῶν , ὡς ἔχουσα πασῶν τὰς ἀρχάς · οὗτοι γὰρ μᾶλλον διδάσκουσιν οἱ τὰς αἰτίας περὶ ἑκάστου λέγοντες . ἀλλὰ καὶ τὸ εἰδέναι τε καὶ τὸ ἐπίστα - σθαι αὐτῶν μάλιστα χάριν τῶν νοουμένων τε καὶ διδασκομένων καὶ μὴ ἄλλου τινὸς τῇ τῶν αἰτιῶν καὶ ἀρχῶν γνώσει μάλιστα ὑπάρχει . ὁ γὰρ τὸ ἐπίστασθαι τὸ τοιοῦτον αἱρούμενος , τὸ δι’ ἑαυτὸ ἀγαθόν , ὁ τοιοῦτος τὴν μάλιστα ἐπιστήμην αἱρήσεται . τοιαύτη γάρ ἐστιν ἡ πρώτη · μάλιστα γάρ ἐστιν ἐπιστητὰ τὰ πρῶτα καὶ τὰ αἴτια · ἐκ τούτων γὰρ καὶ τὰ ἄλλα γνωρίζοντι , ἀλλ’ οὐ ταῦτα διὰ τῶν ὑποκειμένων . ‘τότε γὰρ οἰόμεθα εἰδέναι ἕκαστον’ , ὡς αὐτός φησιν ἐν τῇ Φυσικῇ , ‘ ὅταν τἀς ἀρχὰς καὶ τὰ αἴτιά τινος μάθωμεν.’ p . 982b4 Ἀρχικωτάτη οὖν τῶν ἐπιστημῶν καὶ μᾶλλον ἀρχικὴ τῆς ὑπηρετούσης ἡ γνωρίζουσα , τίνος ἕνεκέν ἐστι πρακτέον ἕκαστον · τοῦτο δ’ ἐστὶ τὸ ἀγαθὸν ἑκάστου . Ἀρχικωτέρα γὰρ ἐν πᾶσιν ἡ γνωρίζουσα , τίνος χάριν ἕκαστον δεῖ ποιεῖν τῶν γινομένων , τῆς ποιούσης αὐτὰ καὶ ὑπηρετούσης , ὡς δῆλον ἐπὶ τῆς ἀρχιτεκτονικῆς . ὅλως δὲ τὸ ἄριστον ἐν τῇ φύσει πάσῃ αὕτη ἐπίσταται ἡ σοφία · αἱ μὲν γὰρ ἄλλαι ἐπὶ τῶν κατὰ μέρος , αὕτη δὲ ἐπὶ πάντων . εἰπὼν οὖν γνωρίζουσα , τίνος ἕνεκεν πρακτέον , ἐδήλωσεν εἰπὼν τοῦτο δέ ἐστι τὸ ἀγαθόν . τοιοῦτον δὲ τὸ τελικὸν αἴτιον , ὡς εἶπεν ἐν τοῖς Ἠθικοῖς ἀρχόμενος ‘‘πᾶσα τέχνη καὶ πᾶσα μέθοδος ὁμοίως δὲ πρᾶξίς τε καὶ προαίρεσις ἀγαθοῦ τινος ἐφίεσθαι δοκεῖ.’’ τοιοῦτον δὲ καὶ τὸ τῶν ὄντων ἁπάντων αἴτιον · ἅπαντα γὰρ ἐκείνου χάριν ἔστι τε καὶ γίνεται τὰ φύσει γινόμενα , καὶ πρὸς ἐκεῖνο νένευκε κατὰ τὴν σύμφυτον ὄρεξιν αὐτοῖς , ὡς ἐπὶ τοῦ τοιούτου ἀγαθοῦ μένῃ . ὥστε ἡ τοῦ τοιούτου ἀγαθοῦ γνωστικὴ ἀρχικωτάτη ἄν εἴη . βουληθεὶς δὲ δηλῶσαι πῶς τὸ πρῶτον αἴτιον τοῖς οὖσιν αἴτιον , ὅτι ὡς τέλος , καὶ ὅτι ἡ τοῦ τοιούτου αἰτίου γνωστικὴ ἀρχιτεκτονικωτέρα τῶν ποιουσῶν τὰ ἐκείνου χάριν , εἶπε τὸ καὶ μᾶλλον ἀρχικὴ τῆς ὑπηρετούσης ἡ γνωρίζουσα τίνος ἕνεκεν πρακτέον ἕκαστον . ἡ δὲ ἐπιχείρησις τοιαύτη ἐστίν . εἰ ἐν πάσαις τέχναις καὶ ἐπιστήμαις ἀρχικωτέρα τε καὶ ἀρχιτεκτονικωτέρα τῆς ποιούσης τι ἡ γινώσκουσα τὸ οὗ χάριν καὶ τὸ τέλος , καὶ ἡ τὸ πάντων τέλος καὶ οὗ χάριν τὰ πάντα ἔστι τε καὶ γίνεται εἰδυῖα ἀρχικωτάτη ἄν εἴη καὶ πρώτη · τοιαύτη δέ ἐστιν ἡ σοφία ἡ τοῦ πρώτου αἰτίου θεωρητική · τὰ γὰρ ὄντα τοῦ κυριωτάτου τῶν ἀγαθῶν ἐφίεται . εἶτα συγκεφαλαιοῦται τὰ εἰρημένα , δεικνὺς + ἐξ ἁπάντων , ὅτι τοῖς τοιούτοις σοφοῖς ἕπεται ἡ σοφία , οὖσα τῶν πρώτων ἀρχῶν τε καὶ αἰτιῶν θεωρητική · τὸ γὰρ ἀγαθὸν καὶ τὸ οὗ ἕνεκα ἔστι καὶ γίνεται πάντα , οὗ ἐστιν ἡ προκειμένη ἐπιστήμη θεωρη - τική , τῶν αἰτίων ἐστίν . τοιοῦτον γὰρ τὸ ὡς τέλος αἴτιον · δεῖ γὰρ αὐτὴν τῶν πρώτων ἀρχῶν καὶ αἰτίων εἶναι θεωρητικήν , ἐπειδὴ καὶ τὸ ἀγαθὸν τῶν αἰτίων ἐστί τῶν τελικῶν , οὗτινος ἐστιν εὑρετικὴ ἡ σοφία . p . 982b11 Ὅτι δὲ οὐ ποιητική , δῆλον καὶ ἑκτῶν πρώτων φιλο - σοφησάντων . ΄Οτι , φησίν , ἡ σοφία οὐκ ἔστι ποιητικὴ τῶν ὄντων , ἀλλὰ γνωστική , φανερόν ἐστι καὶ ἐκ τῶν πρώτων φιλοσοφησάντων · διὰ γὰρ τὸ θαυμάζειν οἱ ἄν - θρωποι καὶ νῦν καὶ τὸ πρῶτον ἤρξαωτο φιλοσοφεῖν . ἐξ ὰρχῆς μὲν τὰ πρόχειρα τῶν ἀπόρων θαυμάσαντες , οἶον διὰ τί μὴ αὔξεται ἡ θά - λασσα τοσούτων ποταμῶν εἰσερχομένων εἰς αὐτήν , εἶτα κατὰ μικρὸν προερχόμενοι καὶ περὶ τῶν μειζόνων διαπορήσαντες , οἶον περὶ τῆς σελήνης , δι’ ἣν αἰτίαν ἐκλιμπάνει καὶ αὔξει , ὁμοίως δὲ καὶ ὁ ἥλιος διὰ τί ἔστιν ὅτε ἐκλιμπάνει , καὶ διὰ τί ποτὲ μὲν θέρος ποτὲ δὲ χειμών , ποτὲ δὲ ὄμβρος , ποτὲ δὲ οὔ , ποτὲ ἀνατέλλουσι τάδε τὰ ἄστρα καὶ ποτὲ δύνουσιν , ἄλλα δὲ οὕ δέποιε δύνουσι , καὶ περὶ τὴν τοῦ παντὸς γένεσιν , πῶς ἐγένετο ὁ κόσμος ἐκ τίνος , καὶ εἰ ἔσχεν ἀρχὴν χρονικήν , καὶ περὶ ψυχῆς . ὁ δὲ ἀπορῶν καὶ θαῦμά · ζὼν ὡς ἀγνοῶν θαυμάζει . διὸ καὶ ὁ Πλατῶν περὶ τοῦ Ἀλκιβιάδου φησὶν ‘‘οἶμαί σε θαυμάζειν.’’ διὸ καὶ τὴν Ἶριν ὁ ποιητὴς Θαύμαντος θυγατέρα εἶπε . φιλόμυθος δὲ ὁ φιλόσοφός πώς ἐστιν , ἢ ὅτι κέχρηται μύθοις διὰ τὸ μὴ πρόδηλον τοῖς τυχοῦσι ποιῆσαι τὴν ἑαυτοῦ σοφίαν , ὥσπερ ἐποίουν οἱ Πυθαγόρειοι , ἢ ὅτι τὸ φιλόμυθον ἀωακαλύπτεται , ἐπεὶ ἔχει τοὺς λόγους πάντων ἐν ἑαυτῇ ἡ ψυχή . ἐκ τῆς φιλοσοφίας οὖν ἐκδιώκεται ἡ τέφρα καὶ ἀναφαίνεται ὁ σπινθήρ . καὶ ὁ τοιοῦτος φιλόμυθος , ὥστε καὶ ὁ τὸ κα - θόλου ἔχων ἐπαίνου ἄξιος · οὕτως γὰρ καὶ ὁ Πλάτων τὴν φιλοσοφίαν ἐκάλεσεν . ὁ δὲ φιλόμυθος ὁ ἐπὶ τῶν καθ’ ἕκαστα οὐκ ἐπαινετός , διότι ἄπειρα ὑπάρχουσιν . ὁ γὰρ μῦθος σύγκειται ἐκ θαυμάτων , ὁ τοῦ φιλοσόφου . ὥστε εἰ διὰ τοῦτο ἐφιλοσόφησε , διὰ τὸ φεύγειν τὴν ἄγνοιαν , φανερὸν ὅτι διὰ τὸ εἰδέναι ἐδίωκε τὸ ἐπίστασθαι καὶ οὐ δι’ ἄλλην χρῆσιν · ὥστε δι ἑαυτὸ αἱρετόν ἐστι τὸ ἐπίστασθαι καὶ οὐ δι’ ἄλλο , διότι ἡ φιλοσοφία γνωστική ἐστιν , οὐ ποιητική . ἦλθον γὰρ οἱ πρῶτοι φιλοσοφήσαντες εἰς ζήτησιν καὶ οἱ νῦν διὰ τὸ θαυμάσαι ἕκαστον αὐτῶν , πῶς ἔχει . τὸ δὲ θαυμάζε·ν ἀγνο - ούντων . οὐκοῦν διὰ μὲν τὸ ἀγνοεῖν ἐθαύμαζον , διὰ δὲ τὸ θαυμάζειν ἐπὶ τὸ φιλοσοφεῖν ἦλθον · διὰ τὸ ἀγνοεῖν ἄρα ἦλθον ἐπὶ τὸ φιλοσοφεῖν . ὃ δὴ ἔμελλε τῆς ἀγνοίας παύσειν αὐτούς , τούτου χάριν ἦλθον ἐπὶ τὸ φιλοσοφεῖν . γνῶσις δὲ ἔμελλεν ἀλλ’ οὐ πρᾶξις τῆς ἀγνωσίας παύσειν αὐτούς · γνώσεως ἄρα ἀλλ’ οὐ πράξεως χάριν ἦλθον ἐπὶ τὸ φιλοσοφεῖν . εἰ γὰρ δι’ ἄγνοιαν ἦλθον ἐπὶ ζήτησιν αὐτῶν , φανερὸν ὡς γνώσεως ἐφέσει · τῆς γὰρ ἀγνοίας οὐχ ἡ ποίησις , ἀλλ’ ἡ γνῶσις ἴασις . λέγει δὲ ὅτι τὴν μὲν ἀρχὴν ἦλθον ἐπὶ τὸ ζητεῖν τε καὶ φιλοσοφεῖν τὰ πρόχειρα καὶ ἐν ποσί , διὰ τὴν ἀγνωσίαν τε καὶ ἀτοπίαν θαυμάσαντες αὐτά , οἷον , εἰ οὕτω τύχοι , διὰ τί τὸ ἤλεκτρον ἕλκει τὰ ἀχυρώδη , ἢ ἡ Ἡρακλεία λίθος τὸν σίδηρον , ἢ τί ἐστιν ἶρις , ἢ ὅλως τὴν τῶν νεφῶν σύστασιν , ἢ τὴν βροντήν , πόθεν , ἢ περὶ τῶν ἀστραπῶν , πῶς γίνονται . εἶτα κατ’ ὀλίγον προιόντες ἦλθον καὶ ἐπὶ τὸ περὶ τῶν μειζόνων διαπορεῖν τε καὶ θαυμάζειν καὶ διὰ τοῦτο φιλοσοφεῖν . σελήνης δὲ παθήματα εἶπε τάς τε ἐκλείψεις αὐτῆς καὶ τὰς αὐξήσεις καὶ μειώσεις , ὁμοίως δὲ καὶ ἡλίου τάς τε έκλείψεις καὶ τὰς ἀνατολὰς καὶ τὰς δύσεις . τὸ δὲ ἀπορεῖν τε καὶ θαυμάζειν δι’ ὑπόληψιν ἀγνοίας γίνεται . προστίθησι δ’ ὅτι καὶ ὁ φιλόσοφος φιλόμυθός πως · ταῦτα γὰρ σπουδάζει μανθάνειν , ἅ ἐστι δι’ ἄγνοιαν θαυμάσια · ἐκ γὰρ θαυμασίων τε καὶ παραδόξων οἱ μῦθοι σύγκεινται , οἱ δὲ διὰ τὸ θαυμάζειν τινὰ σπουδά - ζοντες μανθάνειν φιλόσοφοι . ἰστέον δὲ ὅτι ὥσπερ ἐπὶ τῆς ψυχῆς φέρε εἰπεῖν εἶπεν , ὅτι δεῖ λαμβάνειν τὰ συμβεβηκότα καὶ ἐφαρμόζειν καὶ οὕτως ἀποδιδόναι τὸν ὅρον , οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς φιλοσοφίας ἐποίησεν · φιλόσοφος γὰρ ἐστιν ὁ φιλῶν τὸ σαφές , ὅ ἐστι τὴν σοφίαν . ἤρτηνται οὖν τῆς μιᾶς πάντων ἀρχῆς πάντα ἀπλῶς ὄντα , πεζά , ἀέρια , οὐράνια , ἔνυδρα . p . 982b22 Μαρτυρεῖ δ’ αὐτὸ τὸ συμβεβηκός · σχεδὸν γὰρ πάντων ὑπαρχόντων τῶν ἀναγκαίων · Ὅτι ἡ σοφία οὐκ ἔστι πρακτική ἀλλὰ θεωρητική , δῆλον ἐντεῦθεν · μετὰ γὰρ τὸ εὐπορῆσαι τοὺς ἀνθρώπους τῶν ἀναγκαίων καὶ τῶν πρὸς ῥᾳστώνην , ἤρξαντο τρέπεσθαι ἐπὶ τὴν τῶν ὄντων ζήτησιν , διὰ τί ὁ ἥλιος ἐκλιμπάνει , διὰ τί χειμών , διὰ τί θέρος · ὥστε ἡ σοφία οὐ τῆς πράξεως ἐστιν , ἀλλὰ τῆς θεωρίας . ὅμως μέντοι γε ὁ Πλάτων παρακελεύεται τοὺς φύλακας ἀνάγειν μέχρι τῆς πρώτης θεωρίας · εἶτά φησιν ὅτι καὶ πάλιν μετὰ τὸ ἀναγαγεῖν αὐτοὺς καταγάγωμεν ἐπὶ τὴν ὕλην καὶ τὴν φροντίδα τῶν ὑλικῶν πραγμάτων . καί φησιν ‘ἐποφείλουσι γὰρ τῇ θρεψαμένῃ τε καὶ παιδευσάσῃ αὐτοὺς καὶ τοιούτους ἀποτελεσάσῃ.’ ὥστε οὐ δεῖ λέγειν ‘ διὰ τί γεωμετροῦμεν ἢ ἀστρονομοῦμεν ; οὔτε γάρ ἐστι κέρδος ἐντεῦθεν.’ αὗται γὰρ αἱ ἐπιστῆμαι ζητοῦνται οὐ διὰ κέρδος , ἀλλὰ διὰ τὸ ἀγαθὸν τῆς ψυχῆς . κλῖμαξ γάρ ἐστιν , καὶ δι’ αὐτῶν , φησίν , ἀνερχόμεθα ἐπὶ τὴν πρωτίστην πασῶν ἐπιστημῶν , τὴν ὄντως σοφίαν , ἥτις οὐ δι’ ἄλλο ἀλλὰ δι’ αὑτήν ἐστιν αἱρετή . φησὶν οὖν , ὅτι μαρτυρεῖ αὐτὸ τὸ συμβάν , ὅτι ἡ σοφία οὐ τῆς πράξεώς ἐστιν · σχεδὸν γὰρ πάντων ὐπαρχόντων τῶν ἀναγκαίων καὶ τῶν πρὸς ῥᾳστώνην καὶ διαγωγὴν ἤρξατο ἡ τοιαύτη φρόνη - σις , τουτέστιν ἡ θεωρητική , ζητοῦσα τὰς αἰτίας τῶν πραγμάτων . δῆλον οὖν ὅτι οὐ ζητοῦμεν δι’ ἄλλην χρείαν τὴν τοιαύτην ἐπιστήμην , ἀλλὰ δι’ ἑαυτήν . ἐξομοιοῖ γὰρ θεῷ κατὰ τὸ δυνατὸν ἀνθρώπῳ , ἐπειδὴ καὶ παρὰ θεῷ ἡ τοιαύτη ἐστὶν ἐπιστήμη ἡ πάσας ὑπερβεβηκυῖα . p . 9821)25 Ὥσπερ γὰρ ὁ ἐλεύθερος αὑτοῦ ἕνεκά ἐστι καὶ οὐ δι’ ἄλλον . Τὸ γὰρ ἐλεύθερον ἀδέσποτον καὶ δι’ αὑτό · διό φησι τὸν θεὸν μόνον εἶναι ἐλεύθερον , ἐπειδὴ αὐτὸς μὲν οὐδενὸς προσδεῖται , αὐτοῦ δὲ τὰ ἄλλα προσδέονται . διὸ παγκάλως φησὶν ἐκεῖνος ‘‘ἔκ σεο πάντα πέ - φηνε , σὺ δ’ οὐδενὸς εἵνεκα μοῦνος’’ . οὕτω καὶ ἡ πρώτη φιλοσοφία μόνη ἐλευθέρα ἐστὶ τῶν ἐπιστημῶν , ἐπειδὴ αἱ μὲν ἄλλαι ἐπιστῆμαι δέοντι αὐτῆς αὕτη γὰρ ἀποδείκνυσι τὰς ἀρχὰς αὐτῶν ) αὕτη δὲ οὐ προσδεῖται τῶν ἄλλων ἐπιστημῶν . διό φησι μόνη γὰρ αὕτη αὑτῆς ἕνεκέν ἐστι καὶ οὐ δι’ ἄλλην . αὕτη γὰρ καθ’ ἑαυτὴν αἱρετή ἐστι γινώσκουσα θεὸν κατὰ τὸ δυνατὸν ἀνθρώπῳ . διὸ καὶ δικαίως νομίζεται ὅτι οὐκ ἔστιν ἡ κτῆσις αὐτῆς ἀνθρώπινον ἀλλὰ θεῖον · τῷ ὄντι γὰρ παρὰ θεῷ καὶ μόνῳ κυρίως ἐστίν . ὁ γὰρ θεὸς πάντα ἐπίσταται , οὐ μόνον τὰ καθόλου ἀλλὰ καὶ τὰ . καθ’ ἕκαστα , ἀγαπητὸν δὲ τοῖς ἀνθρώποις τὰ καθόλου γινώσκειν . πανταχῇ γὰρ ἡ φύσις δούλη τῶν ἀνθρώπων , οὐχ ὅτι ἡ φύσις δουλεύει τοῖς ἀνθρώποις , ἀλλ’ ὅτι οἱ ἄνθρωποι δουλεύουσι διὰ τὰς περιεχούσας αὐτοὺς σωματικὰς ἀνάγκας , ἄρχουσι δουλεύοντες καὶ ἄλλοις μείζοσι διὰ τὸ τραφῆναι ἢ δι’ ἄλλο τοιοῦτον . ὥστε καλῶς ἔλεγεν ὁ Σιμωνίδης , ὅτι τοῦτο τὸ γέρας ὁ θεὸς μόνος ἔχει , τὴν ἄκραν ἐπιστήμην τὴν καθ’ αὑτόν , τὴν σύμμετρον αὐτῷ . ὥστε εἰ δυνατὸν κἀν τὰ καθόλου μόνον γινώσκειν , οὐκέτι δὲ δυνατὸν αὐτοὺς ἐπεκτείνεσθαι καὶ ἐπὶ τὴν ἀπειρίαν τῶν καθ’ ἕκαστα . p . 982b32 Eἰ δὲ λέγουσιν οἱ ποιηταί . Φξσὴν ὅτι οἱ ποιηταί φασιν , ὅτι φθονερόν ἐστι τὸ θεῖον καὶ Ἡρό - δοτὸς ‘φθονερὸν ἐὸν τὸ θεῖον ’ , εἰ τοίνυν φθονερὸν τὸ θεῖον , δυστυχεῖς ὑπάρχουσιν οἱ περιττοί , τουτέστιν οἱ σοφοί , πλέον τι ἔχοντες τῶν ἄλλων , ὥς φησιν ἐκεῖνος “ πρὸς γὰρ τὸν ἔχονθ’ ὁ φθόνος ἕρπει’’ . οὐ δυνατὸν οὖν εἶναι τὸν θεὸν φθονερόν , ἀλλὰ κατὰ τὴν παροιμίαν πολλὰ ψεύδονται ἀοιδοί , τουτέστιν οἱ ποιηταί . ὁ γὰρ φθόνος γίνεται διὰ τὸ ὁρᾶν τοὺς πέλας κρείττονας ὄντας ἡμῶν · πῶς οὖν εἶναι δυνατὸν τὸν θεὸν φθονερόν , ὄντα πηγὴν ἀγαθότητος , καὶ ἐξ οὗ πάντα τοῖς ἄλλοις χορηγοῦνται , ὥς φησι καὶ ὁ Πλατῶν , ὅτι διὰ τὴν αὐτοῦ ἀγαθότητα ὁ θεὸς τὰ πάντα παρήγαγεν · “ ἀγαθὸς γὰρ ἦν , ἀγαθῷ δὲ περὶ οὐδενὸς οὐδεὶς ἐγγίνεται φθόνος.’’ πῶς οὖν δυνατὸν τὴν πηγὴν τῆς ἀγαθότητος φθονεῖν ; οὐ δεῖ οὖν τῆς πρωτίστης ἐπιστήμης νομίζειν εἶναι τιμιωτέραν · θειοτάτη γάρ ἐστι καὶ τιμιωτάτη κατὰ δύο τρόπους , καὶ ὅτι ὁ θεὸς αὐτὴν ἐπίσταται , καὶ ὅτι δι’ αὐτῆς ἔστι , φησί , γνῶναι τὸν θεόν . διό φησι ῾ θεία ἐστὶ τῶν ἐπιστημῶν , ἣν ὁ θεὸς οἶδεν᾿ · ταύτην δὲ οἶδεν ὡς ἔχουσαν παρ’ ἑαυτῇ τὰς ἀρχὰς τῶν ὄντων . οἶδεν οὖν ὁ θεὸς οὐ μόνον τὰ καθόλου , ἀλλὰ καὶ τὰ καθ’ ἕκαστα . καὶ ἄλλη ἐπιστήμη εἰ ἔστι θεία , τοιαύτη ἐστίν . ὥστε καὶ ἀμφοτέρων τετύχηκεν αὕτη ἡ ἐπιστήμη ἡ πρωτίστη καὶ ἀναπόδεικτος , ᾗ τοὺς ὅρους γινώσκομεν · δοκεῖ γὰρ ὁ θεὸς τῶν αἰτίων πᾶσιν εἶναι καὶ ἀρχή , καὶ τὴν τοιαύτην ἢ μόνος ἔχει ὁ θεὸς ἢ μάλιστα ὁ θεός , ἐπειδὴ πρὸς τοῖς καθόλου καὶ τὰ καθ’ ἕκαστα ἐπίσταται . αἱ μὲν οὖν ἄλλαι πάσαι ταύτης τῆς πρωτίστης ἀναγκαιότεραι ὑπάρχουσι συμβαλλόμεναι πρὸς τὸ εἶναι , οἷον τεκτονική , ναυπηγική διὰ τούτων γὰρ τὰ τῇδε συνίστανται ) ἀρτοποιία , ὑφαντική , ἀμείνων δὲ αὕτη ὡς ποιοῦσα ἡμᾶς πλησίον θεοῦ καὶ ἐξομοιοῦσα αὐτῷ κατὰ τὸ δυνατὸν ἀνθρώπῳ . p . 983a11 Δεῖ μέντοι πως καταστῆναι τάξιν αὐτῆς εἰς τοὐ ναντιον . Πάνυ φιλοσόφως · φησὶ γὰρ ὅτι ἀρχόμενοι τῆς τοιαύτης ἐπιστήμης ἡ διάμετρος ἀσύμμετρός ἐστι τῇ πλευρᾷ πᾶν γὰρ μέγεθος ἔχει λόγον πρὸς ἄλλο μέγεθος ) · εἶτα μετὰ τὸ μαθεῖν ἀμεταθέτως ἔχομεν εἰς τοὐναντίον περιαγόμενοι , ὅτι οὐ δυνατὸν ἄλλως ἔχειν , οἷον , εἰ τύχοι , μὴ ἐκλιμπάνειν τὸν ἥλιον , ἢ μὴ εἶναι τὴν διάμετρον ἀσύμμετρον τῇ πλευρᾷ . ἐὰν γὰρ καταγράψω τετράγωνον καὶ διαγάγω διάμετρον πέντε ποδῶν , καὶ ἀπὸ τῆς διαμέτρου ἀναγράψω τετράγωνον , + ὥστε εἶναι τὸ ἐμβαδὸν νݲ , ἐπὶ πλείονα γενήσονται τῶν ν . τοῦτο οὖν φησιν , ὅτι δεῖ μέντοι πως καταστῆναι τὴν τάξιν αὐτῆς εἰς τοὐναντίον , ὥσπερ ἐπὶ τῶν μηχανικῶν · θαυμάζομεν γὰρ πρῴην , ὕστερον δὲ γνόντες λέγομεν , ὅτι ἀδύνατον ἄλλως ἔχειν . ἄρχονται μὲν γὰρ οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τοῦ θαυμάζειν διὰ τὸ μὴ γινώσκειν τὰς αἰτίας ἢ τὰς τοῦ ἡλίου τροπὰς ἢ τὴν τῆς διαμέτρου ἀσυμμετρίαν · τῷ ὄντι γὰρ θαυμαστὸν εἶναι δοκεῖ πᾶσιν , εἴ τι τῶν οὐκ ἐλαχίστων μὴ μετρεῖται . δεῖ δὲ εἰς τὸ ἐνάντιον καὶ εἰς τὸ ἄμεινον κατὰ τὴν παροιμίαν ἀποτελευτῆσαι . παροιμία γάρ ἐστιν ἡ λέγουσα ‘δευτέρων ἀμεινόνων’ . δεύτερον ἄμεινον ἐπὶ τῶν ἐξ ἀρχῆς μὲν ὁρμώντων καὶ μὴ κα - τορθούντων , ὕστερον δὲ κατορθούντων . οὕτως οὖν καὶ ἐνταῦθα · ὅταν μάθωσι καίτοι πρῴην θαυμάζοντες , εἰς τὸ ἐναντίον περιίστανται . οὐδὲν γὰρ οὕτως θαυμάζει ἀνὴρ γεωμετρικός , ὡς εἰ γένοιτο ἡ διάμετρος σύμμετρος · τοῦτο γὰρ ἀδύνατον · πρὶν ἢ δὲ μάθῃ , τὸ ἐναντίον ὑπελάμβανε . τίς οὖν ἐστιν ἡ φύσις τῆς ζητουμένης ἐπιστήμης , εἴρηται , ὅτι θεωρητικὴ ἀλλ’ οὐ πρακτική , καὶ ὅτι τῶν πρώτων αἰτίων τε καὶ ἀρχῶν γνωστική . καὶ τίς ὁ σκοπὸς οὗ δεῖ τυγχάνειν τὴν ζήτησιν καὶ τὴν ὅλην μέθοδον , ὅτι ἐκ τοῦ θαυμάζειν διὰ τὴν ἄγνοιαν + εἰς τἀληθῆ δεῖ μεταστῆναι διὰ τοῦ θαυμάζειν εἰς τὰ ἐναντία · τοῦτο δὲ γίνεται διὰ τῆς ἐπιστήμης . p . 983a24 ἐπεὶ δὲ φανερόν , ὅτι τῶν ἐξ ἀρχῆς αἰτίων . Διὰ τῆς τοιαύτης ἐπιστήμης , φημὶ δὴ τῆς πρωτίστης , ἠδυνήθημεν ἀνιχνεῦσαι τὰ αἴτια πάντων τῶν πραγμάτων . νῦν οὖν δεῖ ἡμᾶς μαθεῖν , ποίου αἰτίου ἐστὶ κυρίως ἡ τοιαύτη ἐπιστήμη . καί φησιν ὅτι τέσσαρα ὑπάρχουσι τὰ αἴτια , ὑλικόν , εἰδικόν , ποιητικόν , τελικόν . πολυπραγμονήσαωτες οὖν , εἰ δυνατὸν καὶ τὰς ἰδέας παραλαβεῖν εἰς μίαν τῶν αἰτιῶν τούτων καὶ προιὼν ἐρεῖ περὶ αὐτῶν ) * * * φησὶν ὅτι οὐδενὸς τῶν αἰτιῶν τρέχει γὰρ ἐπὶ τοῦ πρώτου αἰτίου τὰ τρία ταῦτα · ὁ γὰρ θεός , φησίν , ἀεὶ ποιητής , καὶ οὐχ ὥσπερ ἡμεῖς ποτὲ μὲν ποιοῦμεν , ποτὲ δὲ οὐ ποιοῦμεν , οὕτω καὶ ὁ θεός , ἀλλ’ ἀεὶ ἐπινάει . οὔτε γὰρ ἔν τινι χρόνῳ παραλέλειπται αὐτοῦ ἡ ἐνέργεια , ὥς φησιν , ἐν ἑκάστῃ ἡμέρᾳ . ἡμεῖς γὰρ ποτὲ μὲν ποιοῦμεν , ποτὲ δὲ οὐ ποιοῦμεν , ὁ δὲ θεός , φησίν , αὐτῷ τῷ εἶναι πάντα παράγει καὶ δημιουργεῖ καὶ ἐπινάει . διό φησι καὶ ὁ Ἀλέξανδρος , ὅτι ἀεὶ ὁ Ἄρι . στοτέλης λέγει συντρέχειν τὸ τελικὸν αἴτιον τῷ εἰδικῷ . ἐπειδὴ οὖν δεῖ ἡμᾶς λαβεῖν ἐπιστήμην τῶν ἐξ ἀρχῆς αἰτίων τότε γὰρ λέγομεν εἰδέναι ἕκαστον πρᾶγμα , ὅταν τὴν πρωτίστην αὐτοῦ αἰτίαν μάθωμεν ) , τὰ δὲ αἴτια τετραχῶς λέγονται , ὧν μίαν μὲν αἰτίαν φαμὲν εἶναι τὴν οὐσίαν καὶ τὸ τί ἦν εἶναι , τουτέστι τὸ εἰδικὸν αἴτιον . αἱ γὰρ οὐσίαι κατὰ τὰ εἴδη χαρακτη - ρίζονται · ἀνάγεται γὰρ τὸ διὰ τί πρῶτον εἰς τὸν λόγον ἔσχατον , οἷον · λέγει ὅτι διὰ τί αἱ τρεῖς τοῦ τριγώνου γωνίαι δυσὶν ὀρθαῖς ἴσαι ὑπάρχουσιν ; εἶτά φησιν ἐκεῖνος , ἐπειδὴ αἱ ἐφεξῆς γωνίαι ἴσαι ἀλλήλαις εἰσίν , ἐπειδὴ ὅταν εὐθεῖα ἐπ’ εὐθεῖαν σταθεῖσα τὰς ἐφεξῆς γωνίας ἴσας ἀλλήλαις ποιῇ , ὀρθὴ ἔσται ἑκατέρα τῶν ἴσων γωνιῶν . καὶ μετὰ τὸ ἀποδοῦναι τὸν ὁρι - σμὸν οὐκέτι ἐρωτώμεθα τὸ διὰ τί . διό φησιν ἀνάγεται γὰρ τὸ διὰ τί πρῶτον εἰς τὸν λόγον ( τουτέστιν εἰς τὸν ὁρισμόν ) ἔσχατον · μετὰ γὰρ τὸ ὁρίσασθαι οὐκέτι ζητοῦμεν τὸ διὰ τί . αἴτιον δὲ καὶ ἀρχὴ τὸ διὰ τί πρῶιον , διὰ τί γὰρ τόδε τὸ πρᾶγμα τοιόνδε ἐστίν . καλῶς δὲ προσέθηκε τὸ ἔσχατον · εἶεν γὰρ ἄν τινες καὶ ἄλλαι ἀποκρίσεις πρὸς τὴν τοῦ διὰ τί ἀπαίτησιν οὐδέπω τὸν λόγον καὶ τὸν ὁρισμὸν ἔχουσαι · διὸ οὐδέπω αἱ τοιαῦται ἀποδόσεις τῆς αἰτίας τῆς κατὰ τὸ εἶδός εἰσι διδασκαλικαί , οὐδὲ ὁ ζητῶν τὸ διὰ τί τῆς ζητήσεως ἤδη παύεται . οὐ γὰρ οἷόν τε ζητουμένου ἔτι τοῦ διὰ τί λέγειν ἀποδεδόσθαι τὴν αἰτίαν · ἡ γὰρ τοῦ διὰ τί ζή - τησις αἰτίας ζήτησίς ἐστιν . εἰ οὖν ἀκούσαντες ἐν τῇ τοῦ διὰ τί ζητήσει παυόμεθα τῆς κατὰ τοῦτο τοῦ διὰ τί ζητήσεως τοῦ αἰτίου , παυόμεθα δὲ τὸν ὁρισμὸν καὶ τὸ εἶδος ἀκούσαντες τῆς διὰ τί ζητήσεως , αἴτιον ἄρα καὶ τοῦτο . εἰπὼν δὲ ἐπὶ ἔσχατον τὸν ὁρισμὸν τὸ διὰ τί ἀνάγεσθαι , πῶς τὸ ἔσχατον πρῶτόν ἐστι καὶ αἴτιον , διὰ τῶν ἑξῆς ἐδήλωσε · τὸ γὰρ ἔσχατον λεγόμενον ἐν τῇ ἀποδόσει πρῶτόν ἐστιν ἐν τῇ φύσει καὶ αἴτιον οἷο επηνεγκεν αἴτιον δὲ καὶ ἀρχὴ τὸ διὰ τι πρῶτον . τὸ μὲν γὰρ ἐν τῇ τοῦ διὰ τί ἀπαιτήσει ἔσχατον ἀποδιδόμενον κυρίως αἴτιον · τὸ δὲ οὕτως αἴτιον πρῶτον αἴτιον τῶν οὕτως αἰτίων · τὸ ἄρα ἐν τῇ τοῦ διὰ τί ἀπαιτήσει ἔσχατον ἀποδιδόμενον πρῶτον αἴτιον . δεύτερον δὲ αἴτιον ἡ ὕλη καὶ τὸ ὑπο - κείμενον , τρίτον δὲ τὸ ποιητικὸν αἴτιον , τέταρτον δὲ αἴτιον τὴν ἀντικει - μένην αἰτίαν ταύτῃ , καὶ τὸ οὖ ἔνεκα καὶ ἀγαθόν<φησιν> · τέλος γὰρ τῆς γενέσεως καὶ κινήσεως πάσης τοῦτ’ ἔστι , τὸ τελικὸν αἴτιον . ἀντικείμενον δὲ εἶπε τὸ ποιητικὸν τῷ τελικῷ , ἐπειδὴ πρῶτον φαντάζεται ὁ τέκτων τὸ ἀβάκιον καὶ διατυποῖ καθ’ ἑαυτὸν καὶ τότε παράγει , μετὰ δὲ τὸ γενέσθαι ὑπηρετεῖ · ἀντίκειται οὖν τὸ γενόμενον τῷ μὴ γενομένῳ . ἱκανῶς οὖν , φησί , περὶ τούτων ἐσκοπήσαμεν ἐν τοῖς Περὶ φύσεως λόγοις · ὅμως δεῖ ἡμᾶς παραλαβεῖν εἰς τὴν τῶν αἰτίων εὕρεσιν καὶ τοὺς πρὸ ἡμῶν φι - λοσοφήσαντας · ὁμολογουμένως γὰρ κἀκεῖνοι ὑποτίθενται ἀρχὰς καὶ αἴτια . συντελεῖ γὰρ τῇ μεθόδῳ τῇ περὶ τῶν αἰτίων τὸ κινῆσαι τὰς δόξας τῶν παλαιοτέρων περὶ αὐτῶν . ἐντεῦθεν δὲ καί τι ἕτερον γένος τῆς αἰτίας εὑρή - σομεν ἢ λοιπὸν ἀσφαλῶς ταῖς οὔσαις τέτρασι μόναις πιστεύσομεν . οἱ μὲν οὖν πρῶτοι φιλοσοφήσαντες πάντες ὑλικὰς ἀρχὰς μόνας ὑπέθεντο . τοῦτο γὰρ ἔλεγον εἶναι ἀρχήν , ἐξ οὗ ἐστι πάντα τὰ ὄντα τὸ δὲ ἐξ οὗ τὴν ὕλην δηλοῖ ) καὶ ἐξ οὗ πρώτου γίνεται καὶ εἰς ὃ τελευταῖον φθείρεται , τῆς μὲν οὐσίας ὑπομενούσης · εἰδοπεποιημένον γὰρ ὑπετίθεντο εἶναι τὸ στοιχεῖον , καὶ κατὰ πάθη τὴν μεταβολὴν γίνεσθαι , καὶ ταύτην ἀρχὴν τῶν ὄντων ὑπετίθεντο . καὶ διὰ τοῦτο κατ’ αὐτοὺς ἀνῃρεῖτο γένεσις καὶ φθορά ὡς εἴρηται γάρ , εἰδοπεποιημένον ἔλεγον εἶναι τὸ στοιχεῖον ) ὡς τῆς τοιαύτης φύσεως ἀεὶ σωζομένης . διὸ γένεσιν μὲν ἀνῄρουν , ἀλλοίωσιν δὲ ὑπετίθεντο . ἀμέλει τοι ἡνίκα ὁ Σωκράτης γίνεται καλὸς ἢ μουσικός , οὔ φαμεν αὐτὸν γίνεσθαι , ἀλλὰ μόνον ἀλλοιοῦσθαι , διότι ὁ αὐτὸς μένει κατ’ εἶδος . οὔτε δὲ πάλιν φαμὲν αὑτὸν ἀπόλλυσθαι , ἡνίκα ἀποβάλλει ταύτας τὰς ἕξεις , διὰ τὸ ὑπομένειν τὸ ὑποκείμενον , τὸν Σωκράτην αὐτόν . εἰ οὖν κἀκεῖνοι ἀεὶ ὑποτίθενται εἰσπεποιημένον εἶναι τὸ στοιχεῖον , φανερὸν ὅτι ἀνήρουν γένεσιν , ἀλλοίωσιν δὲ ἔλεγον , ἐπειδὴ ὑπετίθεντο τροπὰς ὑπομένειν κατὰ πάθος μετρίως θερμὸν γινόμενον , εἰ τύχοι , τὸ ὕδωρ . ὅμως λέγοντες τὰ ἄλλα στοιχεῖα γίνεσθαι ἐξ αὐτοῦ , ἐξ ἀνάγκης καὶ γένεσιν λέγουσιν · φθει - ρομένου γὰρ τοῦ ὕδατος γίνεσθαι ἀέρα , ὡς ἐμάθομεν ἐν ταῖς φυσικαῖς αὐτοῦ πραγματείαις . δεῖ τοίνυν πάντως εἶναί τινα φύσιν ὑλικὴν ἢ μίαν ἢ πλείους μιᾶς , ἐξὧνγίνεται τὰ ἄλλα σωζομένης αὐτῆς · περὶ αὐτὴν γὰρ γίνεται ἡ μεταβολή , ὥστε αὕτη , φησίν , ἀμετάβλητος ὀφείλει εἶναι . τὸ μέντοι εἶδος καὶ τὸ πλῆθος τῆς τοιαύτης ἀρχῆς οὐ πάντες τὸ αὐτὸ λέγουσιν , ἀλλ’ οἱ μὲν ὕδωρ τὸ ὑλικὸν αἴτιον , οἱ δὲ πῦρ , οἱ δὲ ἄλλο . διό φησιν ὅτι Θαλῆς μὲν ὁ Μιλήσιος ὁ ἀρχηγὸς τῆς τοιαύτης φιλοσοφίας ὕδωρ φησὶν εἶναι τὴν ἀρχὴν τῶν πάντων . διὸ καὶ τὴν γῆν ἐφ’ ὑδάτων ὀχεῖσθαι ὡς ἀρχῆς οὔσης . ταύτην δὲ ἔσχε τὴν ὑπόληψιν ἐκ τοῦ ὁρᾶν πάντων τὴν τροφὴν ὑγρὰν οὖσαν ἀδύνατον γάρ ἐστιν ἄνευ ὑγρότητος τρέφεσθαι τὰ ζῷα ) καὶ ὅτι τὰ σπέρματα πάντα , ἐξ ὧν τὰ ζῷα ὑπάρχου - σιν , ὑγρά ἐστιν · ἀρχὴ δὲ τῶν ὑγρῶν τὸ ὕδωρ . καὶ πάλιν φησίν αὐτὸ τὸ θερμὸν ἐκ τοῦ ὑγροῦ ἐστι’ · δευομένη γὰρ ἡ γῆ ἐκπέμπει τὴν καπνώδη ἀναθυμίασιν , ἐξ ἧς τὸ ὑπέκκαυμα , ὅ ἐστι τὸ πῦρ . ὥστε καὶ τὸ θερμὸν ἐκ τοῦ ὑγροῦ γίνεται , καὶ τὰ ζῷα ἐκ τοῦ ἐμφύτου θερμοῦ , οὐχ ὡς φύσεως οὔσης τοὐ ἐμφύτου θερμοῦ · χεῖρον γὰρ ἢ κατ’ ὄργανόν ἐστι τὸ πῦρ διὸ ἐὰν μὴ ῥυθμισθῇ , βλάπτει ) τὸ δὲ χεῖρον ἢ κατ’ ὄργανον εἶναι φύσις οὐ δύναται . τινὲς δὲ εἰρήκασι καὶ τοὺς παλαιοτέρους τῆς νῦν περιόδου , οὓς καὶ πρώτους φησὶ θεολόγους , τὸ ὕδωρ ὑπολαβεῖν ἀρχήν . διὸ ἔλεγον ‘‘ ’Ωκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν’’ , καὶ συνελογίζοντο οὕτως ‘ ὁ ὅρκος τίμιος , τὸ τίμιον πρεσβύτερον · ὁ ὅρκος ἄρα πρεσβύτερος . ὅρκος δὲ τὸ ὕδωρ · τὸ ὕδωρ ἄρα πρεσβύτερον ’ . ‘‘καὶ τὸ κατειβόμενον Στύγος ὕδωρ’’ . τὴν ῥευστὴν γένεσιν διὰ τούτων ᾐνίττοντο . εἰ μὲν οὖν οἱ παλαιό - τεροι τῷ ὄντι οὕτως εἶχον ὡς εἰρήκασι κατὰ τὸ φαινόμενον , ἄδηλόν ἐστι · Θαλῆς μέντοι λέγεται τῷ ὄντι ὕδωρ ἀποφήνασθαι τὴν πρώτην αἰτίαν · Ἵππωνα μὲν γὰρ οὐ δίκαιον τάττειν μετὰ τούτων , καὶ αὐτὸν ὑπολαβόντα τὸ ὕδωρ εἶναι τὴν ἀρχήν , διὰ τὸ εὐτελὲς τῆς διανοίας αὐτοῦ · ἄθεος γάρ ἐστιν . οὐ λέγει γὰρ ἄλλο τι εἶναι παρὰ τὰ φαινόμενα φυσικὰ πράγματα · ὁ μέντοι Ἀναξιμένης καὶ ὁ Διογενὴς ἀέρα ὑπετίθεντο εἶναι πρῶτον αἴτιον ὑλικόν . Ἵππασος δὲ ὁ Μεταποντῖνος καὶ ‘Hράκλειτος ὁ Ἐφέσιος πῦρ ἔλε - γον εἶναι . ὁ δὲ ’ Eμπεδοκλῆς τέσσαρα στοιχεῖα ὑπετίθετο εἶναι τὰ πολυθρύ - λητα . ταῦτα δὲ ἔλεγεν ἀίδια διαμένειν καὶ οὐδέποτέ φησι φθείρεσθαι , ἀλλὰ πλήθει καὶ ὀλιγότητι συγκρινόμενα καὶ διακρινόμενα . συγκρι - νόμενα μὲν ἔλεγεν ἓν γίνεσθαι , ὅ ἐστιν ὀλίγον , διακρινόμενα δὲ πλείονα , ὅ ἐστι πλῆθος . Ἀναξαγόρας δὲ ὁ Κλαζομένιος , πρεσβύτερος μὲν ὑπῆρχεν Ἐμπεδοκλέους , τοῖς δὲ ἔργοις ὕστερος , διότι ὁ μὲν Ἐμπεδοκλῆς πεπερασμένας ὑπετίθετο εἶναι τὰς ἀρχὰς τέσσαρας λέγων , ὁ δὲ Ἀναξαγόρας ἀπεί - ρους . πῶς δὲ δυνατόν ἐστιν εἶναι ἐπιστήμην ἀπείρων οὐσῶν τῶν ἀρχῶν ; τὸ γὰρ ἄπειρον οὐ γινώσκεται . πάντα γὰρ τὰ ὁμοιομερῆ , καθάπερ ὕδωρ καὶ πῦρ , φησὶ γίνεσθαι καὶ ἀπόλλυσθαι καὶ τὸ ὕδωρ γὰρ καὶ τὸ πῦρ ἐκ τῶν ὁμοιομερῶν ἐγέννα ) , συγκρίσει δὲ τὴν γένεσιν . οὐδὲν δὲ ἀπόλλυσθαι ἔλεγε ταῦτα λέγων οὔτε γίνεσθαι , ἀλλὰ μένειν ἀίδια · διακρινόμενα γὰρ ἐν ἄλλῳ εὑρίσκονται , καὶ πάλιν πρὸ τῆς συγκρίσεως ἴσα . ἐκ μὲν τούτων ἀπάντων μόνη αἰτία φαίνεται ἡ ἐν ὕλης εἴδει , τουτέστι ἡ ὑλικὴ αἰτία . προϊοντων δὲ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ὡδοποίησεν αὐτοῖς καὶ ὥσπερ ἠνάγκασεν ὑποτίθεσθαι καὶ εἰδικὸν αἴτιον . συνελογίσαντο γὰρ ὅτι οὐδέποτε ἡ ὕλη αὐτὴ ἑαυτὴν καλλύνει οὕτε γίνεται ἄνω ποταμῶν ἱερῶν · οὔτε γὰρ βλαστάνουσι τὰ κρείτ - τονα ἐκ τῶν χειρίστων . οὐ γὰρ τὸ ξύλον ποιεῖ ἑαυτὸ κλίνην ἢ ἀβάκιον , ἢ ὁ χρυσὸς ἀνδριάντα ἢ ἄλλο τοιοῦτον . πάλιν ἦλθον εἰς ἔννοιαν , ὅτι ἕτερόν ἐστι παρὰ ταῦτα τὰ δύο τὸ κοσμοῦν τὴν ὕλην καὶ ποιοῦν ἐπιτίθε . σθαι αὐτῇ τὸ εἶδος . οὔτε γὰρ τὸ εἶδος αὐτὸ ἑαυτὸ ἄνυλον ὂν ἐμβάλλει εἰς τὴν ὕλην , ἀλλ’ ἄλλο τί ἐστιν αἴτιον ἐξῃρημένον τὸ κοσμοῦν τὴν ὕλην καὶ παράγον αὐτήν . εἰ γὰρ καὶ ἡ γένεσις καὶ ἡ φθορά , φησίν , ἔκ τινος αἰτίου ὑλικοῦ συμβαίνει <ἑνὸσ ἢ> καὶ πλειόνων , διὰ τί τοῦτο συμβαίνει καὶ <τί> τὸ αἴτιον ; οὔτε γὰρ τὸ ὑποκείμενον ποιεῖ αὐτὸ ἑαυτὸ μεταβάλλειν , οἷον οὔτε τὸ ξύλον οὔτε ὁ χαλκὸς αἴτιος τοῦ μεταβάλλειν ἑκάτερον αὐτῶν , οὐδὲ ποιεῖ τὸ μὲν ξύλον κλίνην , ὁ δὲ χαλκὸς ἀνδριάντα , ἀλλ’ ἕτερόν ἐστιν αἴτιον τῆς μεταβολῆς ταύτης , τουτέστι τὸ ποιητικόν , τὸ καὶ ἐμβάλλον τὸ εἶδος . τοῦτο δέ ἐστι τὸ ζητεῖν τὴν ἑτέραν ἀρχήν , φημὶ δὴ τὸ ποιητικον αἴτιον . p . 984a27 Οἱ μὲν οὖν πάμπαν ἐξ ἀρχῆς ἁψάμενοι τῆς μεθόδου ταύτης . Ἐξ ἀρχῆς λέγει πάλιν περὶ τῶν μόνῃ τῇ ὑλικῇ αἰτίᾳ τε καὶ ἀρχῇ χρησαμένων · δόξει δὲ τὸ πάμπαν ἐξ ἀρχῆς προστεθεικέναι ὑπὲρ τοῦ δη - λῶσαι τοὺς περὶ Θαλῆν καὶ Ἀναξιμένην , ἐπεὶ οἱ περὶ Ἀναξαγόραν καὶ Ἐμπεδοκλέα ἐμνημόνευσαν τῶν ποιητικῶν ἀρχῶν , ὁ μὲν λέγων νεῖκος καὶ φιλίαν * * * καὶ προιὼν ἐρεῖ περὶ αὐτῶν . οὕτως οὖν ὁ Θαλῆς ἀρχηγὸς τῆς τοιαύτης φιλοσοφίας · τῶν γὰρ μνημονευομένων φυσικῶν ἀρχαιότατος . καλῶς δὲ εἶπε τὸ ‘‘λέγεται’’ · οὔτε γὰρ φέρεται αὐτοῦ βιβλίον τοῦτο ἔχον . οἱ οὖν περὶ Θαλῆν καὶ Ἀναξιμένην οὐδὲ ἐδυσχέραναν πρὸς ἑαυτούς , ὃ ἔθος ἐστὶ τοῖς ἄτοπα ὑποτιθεμένοις · οἷον οὐκ ἐπέστησαν τῇ τῶν λεγο - μένων ὑπ’ αὐτῶν ἀτοπίᾳ , οὐδ’ ἐμέμψαντο τοῖς λεγομένοις , ὡς οὐχ ἱκανῶς λελεγμένοις , οὐδ’ ἐζήτησάν τινα καὶ ἄλλην ἀρχὴν πρὸς τῆ ὑλικῇ ὡς οὐχ ἱκανῶς ἐχούσῃ τε καὶ λεγομένῃ ὑπ’ αὐτῶν . p . 984a29 Ἀλλ’ ἔνιοι τῶν ἓν λεγόντων ὥσπερ ἡττηθέντες ὑπ’ αὐτῆς ζητήσεως , τὸ ἓν ἀκίνητον εἶναί φασιν . Λέγει μὲν περὶ Ξενοφάνους καὶ Μελίσσου καὶ Παρμενίδου · οὗτοι γὰρ ἓν τὸ πᾶν ἀπεφήναντο . ἡττηθῆναι δὲ αὐτούς φησιν ὑπὸ ταύτης τῆς ζη - τήσεως , ὅτι ὑποθέμενοι ἓν τὸ πᾶν εἶναι , ἀκολουθοῦντες τῇ ὑποθέσει καὶ ζητοῦντες πῶς οἷόν τε τοῦτο ἓν ὂν ἐξ αὑτοδ μεταβάλλειν , μὴ δυνάμενοι ἔτι σώζειν αὐτὸ ἕν , εἰ μὴ ἀνέλοιεν καὶ τὰ φανερά , καὶ ταῦτα ἀνῄρουν , ἅ ἐστιν ἐναργέστατα · κίνησίν τε γὰρ καὶ μεταβολὴν ἐκ τῶν ὄντων ἀνῄ - ρουν τῷ τούτων ὄντων μηκέτι αὐτοὺς τὸ ὂν ἓν λέγειν . εἰπὼν δὲ τὸ ἓν ἀκίνητόν <φασιν> εἶναι , προσέθηκε καὶ τὴν φύσιν ὅλην · ἡ φύσις ὅλη ἓν αὐτοῖς . ὡς δὲ φανερωτέρου τοῦ ἀτόπου ὄντος τοῦ λέγεσθαι τὴν φύσιν ὅλην ἀκίνητον , προσέθηκεν αὖ τὸ ἀκίνητον δὲ οὐ κατὰ γένε - σιν καὶ φθορὰν μόνον καὶ γὰρ αὗται αἱ μεταβολαί , εἰ καὶ μὴ κινήσεις , ἀλλὰ κινουμένων τινῶν ) , καὶ κατὰ τὰς ἄλλας οὖν μεταβολὰς πάσας . ὥστε φύσεως λέγοντες τὴν οὖσαν ἀρχὴν κίνησιν ἀνῄρουν , καὶ κατὰ φύσιν ὅλην , φησίν , ὅτι καθόλου τὴν φύσιν ἕν τι · ὑπετίθεντο , οὐ μόνον κατὰ γένεσιν καὶ φθοράν ( τοῦτο μὲν γὰρ ἀρχαῖόν τε καὶ πάντες ὠμολόγησαν , τὸ εἶναι ἀμετάβλητον τὴν ὕλην ) , ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ἄλλην μεταβολὴν πᾶσαν . ἀνῄ - ρουν γὰρ καὶ γένεσιν καὶ φθορὰν καὶ ἀλλοίωσιν καὶ αὔξησιν , εἴ γε οὐκ ἔλεγον εἶναι κίνησιν αἱ μὲν γὰρ κινήσεις , αἱ δὲ οὐκ ἄνευ κινήσεως γένεσις καὶ φθορά ) , καὶ τοῦτο τούτων μόνον ἴδιόν ἐστι τὸ λέγειν παντελῶς μὴ εἶναι κίνησιν . p . 984b1 Tῶν μὲν οὖν οὕτως φασκόντων ἓν εἶναι τὸ αἴτιον οὐδενὶ συνέβη συνιδεῖν τὴν τοιαύτην αἰτίαν πλὴν τῷ Παρμενίδῃ . Δύο γὰρ ὑπετίθετο αἴτια πῦρ καὶ γῆν · καὶ διὰ μὲν τοῦ πυρὸς λέγει τὸ ποιητικὸν αἴτιον , διὰ δὲ τῆς γῆς τὸ ὑλικόν . εἰδέναι μέντοι γε χρή , ὅτι διὰ τοῦ ἑνὸς φησὶν ] αἰτίου τὴν τῶν πάντων μίαν ἀρχὴν ἔλεγεν · διὸ καὶ ἀκίνητον αὐτὴν ὑπετίθετο . φυσιολογῶν δὲ ἔλεγε τὸ πῦρ , καὶ διὰ τοῦ πυρὸς ἐδήλου τὸν ἀέρα συγγενῆ ὄντα , διὰ δὲ τῆς γῆς τὸ ὕδωρ . τοῖς δὲ πλείω ποιοῦσι τὰ στοιχεῖα μᾶλλον ἐνδέχεται λέγειν τὸ ποιητικὸν αἴτιον , οἷον τὸ θερμὸν καὶ ψυχρὸν πῦρ καὶ γῆν · χρῶνται γὰρ ὡς κινητικὴν ἔχοντι τῷ πυρὶ τὴν φύσιν , ὕδατι δὲ καὶ γῇ καὶ τοῖς τοιούτοις τοὐναντίον ὑλικῇ . μετὰ δὲ τούτους καὶ τὰς τοιαύτας ἀρχάς , ὡς οὐχ ἱκανῶν οὐσῶν τῶν τοιούτων ἀρχῶν μ.όνων γεννῆσαι τὴν τῶν ὄντων φύσιν πάλιν ὑπ’ αὐτῆς τῆς ἀληθείας , ὥσπερ εἴπομεν , ἀναγκαζόμενοι τὴν ἐχομένην ἑτέραν ἐζήτησαν ἀρχήν , τουτέστι τὴν ποιητικὴν τοῦ εὖ ἔχειν καὶ καλῶς * * * τὰ μὲν ἔχειν τὰ γινόμενα τῶν ὄντων οὐ θέμις οὔτε πῦρ αἰτιᾶσθαι οὔτε γῆν , ἀλλ’ ἐξηρημένον αἴτιον · οὔτε ἐκείνους τοὺς πρώτους εἰκὸς τοῦτο ὑπολαβεῖν . οἷον καλῶς ἔχει ὁ οὐρανὸς ἀεὶ ὤν · + εἰ δὲ καλῶς , διὰ τί , φησί , λύεται ; πάλιν καλῶς ἔχει τὰ ἐν γενέσει διὰ τὸ δεῖν εἶναι καὶ τρύγα διὰ τὴν τοῦ κόσμου , φησί , τελειό - τητα . οὔτε δὲ δίκαιόν ἐστιν αὐτομάτῳ καὶ τύχῃ τοσοῦτον ἐπιτρέψαι πρᾶγμα , ἀλλὰ θεῷ μόνῳ τῷ διὰ τὴν αὑτοῦ ἀγαθότητα πάντα παραγαγόντι . ὁ μέντοι γε Ἀναξαγόρας νοῦν ἐπέστησεν ἐν τοῖς φυτοῖς καὶ ἐν τοῖς ζῴοις καὶ ἐν τῇ φύσει καθόλου , καί φησι νοῦν αἴτιον εἶναι τοῦ κόσμου καὶ τῆς τάξεως πάσης καὶ νήφων ἐφάνη παρ’ εἰκῇ λέγοντας , τουτέστι παρὰ μεθύοντας . εἶτα ἐν τοῖς κατὰ μέρος πάλιν ᾐτιᾶτο τὰς ὁμοιομερείας . φα - νερῶς μὲν οὖν ἐκ τῶν φυσικῶν Ἀναξαγόραν ἴσμεν ἁψάμενον τούτων τῶν λόγων καὶ ἐπιστήσαντα νοῦν τῷ παντί . λέγουσι δέ τινες αἴτιον εἶναι τούτου τοῦ δόγματος πρότερον Ἑρμότιμον τὸν Κλαζο - μένιον . δοκεῖ οὖν καὶ Ἑρμότιμος ὁ πολίτης αὐτοῦ τῆς τοιαύτης αἰτίας μνημονεῦσαι . τάξεως μὲν οὖν μετέχει καὶ ἀκολουθίας τὰ ὄντα καὶ γινόμενα , ἐκείνων δὲ οὐδὲν οἷόν τε τοιαύτης τάξεως αἰτίαν παρασχεῖν , ἀλλ’ οὐδὲ τὸ αὐτόματον εὔλογον τούτων αἰτιᾶσθαι . p . 9841)20 Οἱ μὲν οὖν οὕτως ὑπολαμβάνοντες ἅμα τοῦ καλῶς τὴν αἰτίαν ἀρχὴν εἶναι τῶν ὄντων ἔθεσαν . Φησὶν ὅτι οἱ λέγοντες καὶ καλῶς τετάχθαι τὸ πᾶν καὶ πρόοδον εἶναι ἐν τοῖς οὖσι καὶ τελικόν τι ὑποτίθενται καὶ ποιητικόν , ὥσπερ καὶ Ἀριστο - τέλης · καὶ τελικὸν γὰρ αἴτιον ὑποτίθεται εἶναι τὸ αὐτὸ καὶ ποιητικόν , ὥς φησι καὶ Ἀλέξανδρος . τελικὸν μὲν οὖν αἴτιον ὑποτίθενται οἱ λέγοντες εὖ τετάχθαι τὸ ὄν · ἕκαστον γὰρ τῶν ὄντων τοῦ οἰκείου ἀγαθοῦ ἐφιέμενον καὶ τοῦ οἰκείου τέλους σπεύδει ἐξομοιωθῆναι ὡς δυνατὸν τῷ παραγαγόντι καὶ διὰ τοῦτό φασι τὸ πᾶν καλῶς τετάχθαι . διό φησι ‘‘τἀγαθὸν οὗ πάντα ἐφίεται.’’ πάλιν δὲ οἱ ὑποτιθέμενοι εἶναι πρόοδον ἐν τοῖς οὖσι λέγουσιν εἶναι ποιητικὸν αἴτιον . ἡ γὰρ τάξις τῆς προόδου οὐκ ἀπὸ ταὐτομάτου , ὡς προιὼν ἐρεῖ , ὅτι καθάπερ ἡ τάξις ἡ ἐν τῷ στρατοπέδῳ οὐκ ἀπὸ ταὐτομάτου παραγίνεται , ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ στρατηγοῦ , οὕτω καὶ ἡ πρόοδος καὶ ἡ τάξις τῶν ὄντων οὐκ ἀπὸ ταὐτομάτου παραγέγονεν , ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ πρώτου αἰτίου . οὗτοι οὖν ἅμα τῇ ποιητικῇ αἰτίᾳ τήν τε τοῦ καλῶς καὶ τεταγμένως γίνεσθαι τὰ γινόμενα ἀρχὴν καὶ αἰτίαν ἔθεντο τοιοῦτος γὰρ ὁ νοῦς ) , καὶ τὴν τοιαύτην κίνησιν τὴν εὔτακτον ἐνυπάρχειν τοῖς οὖσι , τὴν ἐπὶ τὸ εὖ ἄγουσαν , ἐκ τῆς αἰτίας δηλονότι τῆς ποιητικῆς . τὴν γὰρ τοῦ καλῶς κινεῖσθαί τε καὶ γίνεσθαι , οὐ τὴν τοῦ μόνον γίνεσθαί τε καὶ κινεῖσθαι αἰτίαν ἀρχὴν ἔθεντο · τοιοῦτος γὰρ ὁ νοῦς . p . 984b20 οἱ μὲν οὖν . Φησίν , ὅτι οἱ οὕτως ὑπολαμβάνοντός καὶ καλῶς τετάχθαι καὶ πρόοδον εἶναι ἐν τοῖς οὖσιν , ἅμα τοῦ καλῶς τῆν αἰτίαν καὶ ἀρχὴν εἶναι τῶν ὄντων , δῆλον ὅτι καὶ τὴν τοιαύτην ἀρχὴν οὐ μόνον τελικὴν ὑπέθεντο , ἀλλὰ καὶ ποιητικήν . καὶ τελικὴ μέν ἐστιν ὡς καλῶς παράγουσα · ἕκαστον γὰρ ἐξομοιοῦται τῷ παράγοντι · ποιητικὴ δὲ ὡς ἀρχὴ καὶ πρόοδον ἔχουσα . p . 984b23 Ὑποπτεύσειε δ’ ἄν τις Ἡσίοδον πρῶτον ζητῆσαι τὸ τοιοῦτον . Πρῶτος Ἡσίοδος ἐζήτησεν ἢ γοῦν Παρμενίδης τὴν ἀρχὴν τοῦ καλῶς κινηθῆναι , καὶ εἴ τις ὅλως ἔρωτα ἐν ταῖς ἀρχαῖς ὑπέθετο . καὶ ὁ Παρμενίδης γάρ φησι πρῶτον γενέσθαι τὸν ἔρωτα , τὸν θεῖον δηλονότι , καὶ οὕτως δημιουργῆσαι τὰ λοιπά · καὶ Ἡσίοδος δὲ ὁμοίως . ὁ γὰρ ἔρως τοῦ καλοῦ ἔχει ἔφεσιν · διὸ καὶ ἔρως λέγεται παρὰ τὸ ἐρᾶν τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ ἀγαθοῦ · ὅθεν καὶ ἡμεῖς λεγόμεθα ἐρᾶν τῶν ὑπερτέρων καὶ τὰ ὑπέρτερα ἡμῶν ὡς προνοούμενα ἡμῶν , ἡμεῖς δὲ λεγόμεθα ἐρᾶν τῶν ὑπερτέρων , ὡς θαυμάζοντες αὐτά . διὸ καὶ ὁ Σωκράτης ἐρᾷ τοῦ Ἀλκιβιάδου ὡς προνοούμενος αὑτοῦ , ὁ δὲ Ἀλκιβιάδης Σωκράτους ὡς θαυμάζων αὐτόν . διό φησιν ὅτι νῦν ἐγὼ σοῦ ἐρῶ , καὶ ἀνατέτραπται ἡ τάξις . ὁ οὖν ἔρως καὶ ἡ ἔφεσις τοῦ καλοῦ κατὰ τοὺς οὕτω λέγοντας ἀρχὴ κινήσεως ἄν εἴη . οὗτοι μὲν οὖν τὴν τῶν ἀγαθῶν αἰτίαν ἐν ταῖς ἀρχαῖς ἔθεντο · ἀλλ’ Ἀναξαγόρας μὲν ὡς ποιητικὸν ἀγαθόν , οἱ δὲ ἔρωτα καὶ ἐπιθυμίαν αἰτιῶ · μένοι τὸ τελικὸν ἀγαθὸν λέγοιεν ἄν · τοιοῦτον γὰρ τὸ ὀρεκτόν . ἢ τὸ μὲν ὀρεκτὸν τοιοῦτον , ὁ δὲ ἔρως ποιητικόν , ὅτι ὀρέξει ἑπόμενος ποιεῖ ἃ ποιεῖ . τῇσίν οὖν ὅτι ὑποπτεύσειεν ἄν τις Ἡσίοεον πρῶτον ζητῆσαι τὸ τοιοῦτον , καὶ εἴ τις ἄλλος ἔρωτα ἢ νοῦν ἡ ἐπιθυμίαν ἐν τοῖς οὖσιν ἔθηκεν ὡς ἀρχήν , ὥσπερ ὁ Παρμενίδης · καὶ γὰρ οὖτος κατασκευάζων τὴν τοῦ παντὸς γένεσίν ὅτι πρῶτον τῶν θεῶν τὸν ἔρωτα ἐποίησεν . Ἡσίοδος δέ φησιν ὅτι ‘‘πάντων μὲν πρώτιστα χάος γένετ’ ’’ ἐν τῇ καθ’ ἡμᾶς περιόδῳ , μετὰ δὲ ταῦτα ἡ 77 ] , εἶτα ὁ ἔρως ὁ μείζων πάντων , ἐπειδὴ δεῖ τινα αἰτίαν εἶναι ἐν τοῖς οὖσιν , ἥτις κινήσει καὶ συνέξει τὰ πράγματα . τοιοῦτος δὲ ὁ ἔρως , ἔφεσιν ἔχων τοῦ καλοῦ , συνήγαγε καὶ ἐκέρασε τὰ ἀμιγῆ , καὶ οὕτως ἕν τι ἐποίησε τὸν κόσμον . τίς δὲ πρότερος τῆς τοιαύτης αἰτίας ἥψατο , πότερον Ἀναξαγόρας , ὡς δοκεῖ , ἡ Ἑρμότιμος ἢ Ἡσίοδος ἢ Παρμενίδης ἢ οἱ πρὸ τούτων , ἔξεστιν ὕστερον ζητεῖν . p . 984b32 ᾿Επειδὴ καὶ τὰναντία τοῖς ἀγαθοῖς ἐνόντα ἐφαίνετο . ᾿Εντεῦθεν εὐθύνει τὸν ᾿Εμπεδοκλέα ὡς δύο ἀφχὰς ὑποτιθέμενον ποιη - τικάς , μίαν μὲν τῶν ἀγαθῶν , τουτέστι τὴν φιλίαν . μίαν δὲ τῶν κακῶν , τουτέστι τὸ νεῖκος . ἐπειδὴ δέ , φησίν , ἑώρα οὐ μόνον τὰ ἀγαθὰ ἐν . τοῖς οὖσιν , ἀλλὰ καὶ τὰ κακά φανερὸν ὅτι τὰ ἐνταῦθα · ἐν γὰρ τῷ οὐρανῷ οὐκ ἔστι κακὸν οὐδὲν οὐδὲ παρὰ φύσιν ) , ἐπεὶ οὗν ἑώρα πλείονα τὰ κακά , τῶν κακῶν αἰτίαν ἔλεγεν εἶναι τὸ νεῖκος , τῶν δὲ ἀγαθῶν τὴν φιλίαν . λέγομεν οὖν ὡς εἰ ὁμολογοῦμεν ὅτι ὁ Ἐμπεδοκλῆς Πυθαγόρειος ἦν , φανερὸν ὅτι κατὰ τὴν διάταξιν τῶν Πυθαγορείων ἔλεγε περικεκαλυμμένως · οὐδὲ γὰρ ἐβούλοντο τὴν ὲαυτῶν σοφίαν κατάδηλον καὶ σκυτεῦσι γενέσθαι . ἔλεγον οὖν καὶ οἱ Πυθαγόρειοι ἀρχὰς τῶν ἀγαθῶν καὶ τῶν κακῶν · καὶ τῶν μὲν εἰδῶν ἀρχὴν ἀγαθὴν ἔλεγον , τῆς δὲ ὕλης κακήν , ἐπειδὴ πρὸς τῇ διαιρέσει ἡ ὕλη , ὥσπερ καὶ σὺ αὐτός , ὦ σοφώτατε Ἀριστότελες , λέγεις , ὅτι ἁπλῶς γένεσίς ἐστιν ἡ τῶν κρειττόνων , τὶς δὲ γένεσις ἡ τῶν χειρόνων · διὸ τοῦ μὲν θερμοῦ ἁπλῶς ἐστι γένεσις τοῦ δὲ ψυχροῦ τὶς γένεσις ὡς χείρονος . οὕτως οὖν καὶ οἱ Πυθαγόρειοι συμβολικῶς τὰ μὲν κρείττονα ἔλεγον ὑπὸ τοὐ ἀγαθοῦ γίνεσθαι , τὰ δὲ χείρονα ὑπὸ τοὺ κακοῦ · τῷ ὄντι γάρ , ὡς καὶ ὁ Πλατῶν φησίν , ἐν παρυποστάσει ὑπάρχουσι , καὶ περὶ τόνδε τὸν θνητὸν τόπον περιπολοῦσιν . ἄλλως τε δὴ οὐδὲ ἄκρατόν ἐστι κακόν · ἡ γὰρ μοιχεία καὶ ὁ φθόνος κακὰ μὲν ὡς πρὸς τὰ μερικά , ἀγαθὰ δὲ ὡς πρὸς τὸ πᾶν , διότι ἡ ψυχὴ τοῦ παθόντος ἀξία ἦν παθεῖν , καὶ τοῦ ποιή - σαντος ποιῆσαι . ἄλλως τε δὴ τῷ σώματι οὐκ ἔστι κακὸν ἡ μοιχεία . ὁμοίως φησὶ καὶ ἐπὶ τοῦ βλασφημοῦντος , ὅτι τοῖς ὀργάνοις οὐκ ἔστι φαῦλον · ἡ γὰρ ἐνέργεια κρατύνει , ὥς φασιν ἰατροί ‘ κίνησις κρατύνει , ἀργίη τήκει , ὥστε οὐδὲν παντελῶς ἐστιν ἄκρατον κακόν . ἔπειτα εἰ τὸ νεῖκος , { <ὥς> φησιν Ἐμπεδοκλῆς , αἴτιον τῷ κόσμῳ τοῦ εἶναι , ὁ δὲ κόσμος οὐ κακόν , δῆλον ὅτι οὐχ ὑποτίθεται ἀρχὰς δύο , μίαν τοῦ ἀγαθοῦ καὶ μίαν τοῦ κακοῦ . ἡ τοίνυν μοιχεία προηγουμένως διὰ τὴν τοὐ σώματος θεραπείαν γίνεται · οὐ γὰρ διὰ τὸ κακὸν τὸ ἐξ αὐτῆς συμβαῖνον · ὥστε παρυφίσταται τὸ κακόν , ὡς φησι Πλάτων . p . 984b32 ἐπειδὴ καὶ τὰ ἐναντία τοῖς ἀγαθοῖς ἐνόντα ἐφαίνετο . Ἐπειδὴ ἑώρα καὶ τὰ ἐναντία τῇ φύσει τῶν ἀγαθῶν ἐνόντα , καὶ οὐ μόνον τάξις καὶ τὸ καλόν , ἀλλὰ καὶ ἀταξία καὶ τὸ αἰσχρόν , καὶ πλείονα τὰ κακὰ τῶν ἀγαθῶν καὶ τὰ φαῦλα τῶν καλῶν , ὁ Ἐμπεδοκλῆς ἐν ταῖς ποιητικαῖς ἀρχαῖς καὶ τὴν τῶν κακῶν ποιητικὴν ἀρχὴν ἔθετο . ἐπεὶ οὖν ἐν τοῖς οὖσίν ἐστι καὶ τὰ κακά , Ἐμπεδοκλῆς ἐν τοῖς αἰτίοις ἔθετο οὐ μό - νον τὴν τῶν ἀγαθῶν ἀρχήν , ἥτις ἐστὶν ἡ φιλία , ἀλλὰ καὶ τὴν τῶν κακῶν , ὅ ἐστι τὸ νεῖκος . εἰ γάρ τις ἐξ ὧν φησι τὴν διάνοιαν αὐτοῦ ἐκλαμβάνοι καὶ μὴ πρὸς ἃ ψελλίζεται λέγων Ἐμπεδοκλῆς , εὑρήσει τὴν μὲν φιλίαν αἰτίαν οὖσαν τῶν ἀγαθῶν κατ’ αὐτόν , τὸ δὲ νεῖκος τῶν κακῶν · ὥστε εἴ τις φαίη τὸν Ἐμπεδοκλέα καὶ τὸ κακὸν καὶ τὸ ἀγαθὸν ἀρχὰς <λέγειν> τάχα ἄν καλῶς λέγοι , εἴπερ τὸ τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων αἴτιον αὐτὸ τὸ ἀγαθόν ἐστι καὶ τῶν κακῶν τὸ κακόν . εἰπὼν δὲ αὐτὸς περὶ τοῦ ἀγαθοῦ , περὶ τοῦ κακοῦ ἡμῖν προσθεῖναι κατέλιπε λέγειν τὸ αἴπον κατ’ Ἐμπεδοκλέα · ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ εἶπεν αἴτιον , ἐπὶ δὲ τοὺ κακοῦ οὐκέτι . ψελλίζεσθαι δὲ εἶπε τὸ μὴ σαφῶς λέγειν · οὕτω γὰρ οἱ ψελλιζόμενοι λαλοῦσιν . ἐὰν τις οὖν , φησί , προσσχῇ τῷ βάθει τῆς διανοίας τοῦ ἀνδρός , τοῦτο αὐ - τὸν εὑρήσει λέγοντα . p . 985a10 οὗτοι μὲν οὗν ὥσπερ λέγομεν . Τούτους , φησίν , Ἐμπεδοκλέα τε καὶ Ἀναξαγόραν καὶ ἔτι Ἑρμότιμον καὶ τῶν ποιητῶν Ἡσίοδόν τε καὶ Παρμενίδην φαμὲν δύο αἰτίων ἐφάψασθαι ὑλικοῦ τε καὶ ποιητικοῦ , περὶ ὧν αἰτίων ἡμεῖς εἰρήκαμεν ἐν τοῖς Περὶ φύσεως λόγοις , ὅτι τέσσαρα ὑπάρχουσι τὰ αἴτια , ὑλικόν , ποιητικόν , εἰδικόν , τελικόν . καὶ διεξέλθωμεν εἰ ἄρα δυνηθείημεν αὐτοὺς εὑρεῖν ἄλλο τι αἴτιον λέγοντας πλέον ὧν ἡμεῖς εἰρήκαμεν καὶ τοῦτο ἀποθέσθαι . οὔτε δὲ πάντα εἰρήκασιν , ἀλλὰ μόνον δύο , καὶ ταῦτα ἀδιαρθρώτως εἰρήκασιν , καθάπερ , φησίν , οἱ πυκτεύοντες . ὥσπερ γὰρ οἱ ἀσθενῶς ἔχοντες ἐν τᾷ πυκτεύειν πολλάκις εἰκῇ φερόμενοι κατὰ τύχην τινὰ παρέχουσι καιρίαν πληγὴν κατὰ ἀναγκαίου μορίου , οὕτως καὶ οὗτοι περὶ τῶν δύο αἰτιῶν κατὰ τύχην τινὰ εἰρήκασι καὶ οὐκ ἐπιστημονικῶς . ἀμέλει τοι Ἀναξαγόπας ἔν τισιν ἀπορῶν ἀποδοῦναι τὰς αἰτίας , τὸν νοῦν αἴτιον ἔλεγεν τοῦ παντός · ἐρχόμενος δὲ εἰς τὰ κατὰ μέρος , ὥς φησι καὶ Πλάτων ἐν Φαίδωνι , αὗθις ὑλικὰ αἴτια ἀπεδίδου , μηδαμοῦ μνημονεύων τοῦ νοῦ , ὡς μὴ ἔχων ἐπιστήμην . ἔδει γὰρ πανταχοῦ τάττειν αὐτὸν καὶ πάντων αἴτιον αὐτὸν ἀπομνύναι . μόνον οὖν τοῦ ὑλικοῦ αἰτίου ἐμνημόνευσαν καὶ τοῦ ποιητικοῦ , καὶ τούτων ἀμυδρῶς οὐ σαφῶς , ἀλλ’ ὥσπερ οἱ ἀγύμναστοι ἐν ταῖς μάχαις . καὶ γὰρ ἐκεῖνοι πολλάκις περιφερόμενοι παρέχουσι πληγὰς δυναμένας ἀδικεῖν , ὡς εἴρηται . ἀλλ’ οὔτ’ ἐκεῖνοι τοῦτο ποιοῦσιν ἐξ ἐπιστήμης , οὔτε οὗτοι ἐοί - κάσι λέγειν εἰδέναι ἃ λέγουσι · σχεδὸν γὰρ ἐν μικροῖς πάνυ κέχρηνται τοῖς ποιητικοῖς αἰτίοις , ὅπερ οὐκ ἔδει , ἀλλ’ ἐπὶ πάντων τάττειν . μηχανῇ δὲ τὸν Ἀναξαγόραν εἶπε τῷ νῷ χρῆσθαι , ὥσπερ ἐν ταῖς τραγῳδίαις οἱ δαί - μονες παράγονται ἀπὸ μηχανῆς καὶ ] ἐν τοῖς ἀπόροις , <oἶον> ἐν τῷ Ἱππολύτῳ ἐφάνη ἡ Ἄρτεμις ἀποροῦντι τῷ Θησεῖ · οὕτως οὖν καὶ ὁ Ἀναξαγόρας ἡνίκα ἀπορεῖ πρὸς τὴν κοσμοποιίαν διά τινα αἰτίαν ἐξ ἀνάγκης , τότε ἕλκει τὸν νοῦν . ἐν δὲ τοῖς κατὰ μέρος πάντα μᾶλλον αἰτιᾶται ἤπερ τὸν νοῦν . Ἐμπεδοκλῆς δὲ πλέον μὲν ἢ κατὰ Ἀναξαγόραν κέχρηται τοῖς ποιητικοῖς αἰ · τίοις , οὐ μὴν οὐδὲ οὗτος ἱκανῶς λέγει . φησὶ γὰρ τὴν φιλίαν συγκρίσεως εἶναι αἰτίαν , τὸ δὲ νεῖκος διακρίσεως , πολλάκις δὲ τὸ ἐναντίον ὁρῶμεν γινόμενον τὴν φιλίαν διακρίσεως · αὕτη γὰρ διακρίνει τὰ εἴδη ἐκ τῆς ὕλης κατ’ αὐτὸν καὶ ποιεῖ τὸν σφαῖρον . πάλιν τὸ νεῖκος συγκρίνει τὰ στοιχεῖα · τὸ γὰρ πῦρ τὸ τῇδε κἀκεῖσε ὑπάρχον εἰς ἓν συνάγει , καὶ τὰ εἴδη πάλιν τῇ ὕλῃ ἐπιτίθησιν . οὐδὲ αὐτὸν οὖν ἱκανῶς <φησιν> εὑρίσκειν τὸ ὁμολογού - μένον · ἔδει γὰρ τὴν φιλίαν ἐν πᾶσι συγκρίσεως αὐτῷ αἰτίαν εἶναι , τὸ δὲ νεῖκος διακρίσεως · οὐ μὴν τοῦτο ποιεῖ , ἀλλὰ πολλαχοῦ αὐτῷ ἡ μὲν φιλία διακρίνει , τὸ δὲ νεῖκος συγκρίνει . καὶ λέγει ἐν τίσιν . ὅταν μὲν γὰρ ὑπὸ τοῦ νείκους ἐκ τοῦ ἑνὸς εἰς τὰ στοιχεῖα διίστηται καὶ διαιρῆται καὶ χωρίζηται , τότε τὰ τέως τῶν στοιχείων μόρια ἀνακεκραμένα ἀλλήλοις οὕτως γὰρ ἦν ἓν τὰ πάντα ) συγκρίνεται καὶ συνάγεται εἰς ταὐτόν , τὰ μόρια τὰ τοῦ πυρὸς ὡς εἶναι μετ’ ἀλλήλων , καὶ τὰ τοῦ ἀέρος ὡσαύτως , ὁμοίως καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἑκάστων · οὕτως γὰρ ἡ εἰς τὰ στοιχεῖα τοῦ ἑνὸς διαίρεσις . καὶ οὕτως μὲν αὐτῷ τὸ νεῖκος οὐ διακρίσεως μᾶλλον ἀλλὰ συγκρί - σεως <αἴτιον> πάλιν ἡ φιλία ταῦτα τὰ σώματα πρῶτον αὐτὴ διαιρεῖ καὶ κατακερματίζει καὶ διακρίνει . οὐ γὰρ δή γε ὁλόκληρα ὄντα φυλάττει , ἐπεὶ τὰ αὐτὰ ἔμενον · οὕτως δὲ οὐκ ἦν μεταβολή . Ἐμπεδοκλῆς οὖν παρὰ τοὺς πρότερον πρῶτος ταύτην τὴν αἰτίαν τῶν κακῶν διελὼν εἰσήγαγεν , οὐ μίαν ποιήσας τὴν ποιητικὴν ἀρχήν , ἀλλὰ δύο ἐναντίας ἀλλήλαις , τὴν τῶν ἀγα - θῶν καὶ τὴν τῶν κακῶν , τῶν πρὸ αὐτοῦ μηδὲν τοιοῦτον ποιησάντων . πάλιν δὲ τὰ ὑλικὰ στοιχεῖα τέσσαρα πρῶτος εἰσηγήσατο , οὐ μὴν κέχρηται αὐτοῖς ὡς τέτρασιν , ἀλλ’ ὡς δυσίν · τὸ γὰρ πῦρ λέγει θερμόν , τὰ δὲ ἄλλα ψυχρά , ὡς εἴρηται ἡμῖν ἐν τῇ Περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς . καὶ τοῦτο ἔστιν εὑρεῖν κείμενον ἐν τοῖς ἔπεσιν αὐτοῦ . p . 985b4 Λεύκιππος δὲ καὶ ὁ ἑταῖρος αὐτοῦ Δημόκριτος . Εὐθύνας τὰς Ἐμπεδοκλέους δόξας καὶ Ἀναξαγόρου μετέρχεται λοιπὸν ἐπὶ τὸν Λεύκιππον καὶ τὸν μαθητὴν αὐτοῦ Δημόκριτον καί φησιν ὅτι στοιχεῖα τῶν ὄντων ὑλικὰ ἔλεγον τὰς ἀτόμους καὶ τὸ κενόν · καὶ τὰς μὲν ἀτό - μους ἔλεγον ὄν , τὸ δὲ κενὸν οὐκ ὄν . καὶ ἔλεγον ὅτι οὐκ ἔστιν ἐπὶ πλέον τὸ ὂν τοῦ μὴ ὄντος , ἐπειδὴ οὔτε τὸ σῶμα , τουτέστιν αἱ ἄτομοι , πλείονες ὑπάρχουσι τοῦ κενοῦ · πανταχοῦ γὰρ καὶ κενὸν καὶ ἄτομοι ὑπάρχουσιν · οὕτως φησὶ καὶ ὁ Πλατῶν ἐν τῇ Πολιτείᾳ , ὅτι οὐκ ἔστιν ἐπ’ ἔλαττον τὸ μὴ ὂν τοῦ ὄντος · μὴ ὂν δὲ λέγει τὸ κατὰ τὴν ἑτερότητα · διὰ πάντων γὰρ τῶν ὄντων πεφοίτηκεν . πάντα γὰρ τὰ ὄντα ὡς πρὸς ἄλληλα παρα - βαλλόμενα μὴ ὄντα ὑπάρχουσιν · ὁ γὰρ ἄνθρωπος μὴ ὄν ἐστιν ὡς πρὸς ἵππον . τὸ δὲ μηδαμῇ μηδαμῶς ὂν οὔτε ῥητὸν λέγει εἶναι οὔτε δοξαστόν . περὶ οὗ ὁ Δημόκριτός φησι μὴ εἶναι ἐπ’ ἔλαττον τοῦ ὄντος . αἴτια οὖν ταῦτα ὑλικὰ ὑποτίθενται τὰς ἀτόμους καὶ τὸ κενὸν οἱ περὶ τὸν Δημόκριτον . καὶ καθάπερ , φησίν , οἱ ἓν ποιοῦντες ὑποκειμένην οὐσίαν τὰ ἄλλα γεννῶσι τοῖς πάθεσιν αὐτῆς διὰ τοῦ μανοῦ καὶ τοῦ πυκνοῦ , ὄντων ποιητικῶν ἀρχῶν , οὕτω καὶ οὗτοι τὰς διαφορὰς αἰτίας τῶν ἄλλων εἶναί φασιν . ταύτας δὲ τρεῖς εἶναι λέγουσι , σχῆμα καὶ τάξιν καὶ θέσιν , καὶ διαφέρειν φασὶ τὸ ὂν ῥυσμῷ καὶ διαθιγῇ καὶ τροπῇ , Ἀβδηριτικαῖς φωναῖς . τὸν οὖν ῥυσμὸν σχῆμα καλοῦσι , τὴν δὲ διαθιγὴν τάξιν , τὴν δὲ τροπὴν θέσιν . καὶ ἐντεῦθεν τὰ διάφορά φασι σχήματα ἀποτελεῖσθαι , καί φασιν ὅτι διαφέρει τὸ Α τοῦ Ν σχήματι , τὸ δὲ ΑΝ τοῦ ΝΑ τάξει , τὸ δὲ Z τοῦ Ν θέσει . τί δὲ τὸ αἴτιον τῆς κινήσεως τῆς διαφοράς ταύτης οὐκ εἰρήκασιν , ἀλλὰ καὶ οὗτοι ὥσπερ οἱ ἄλλοι ἐρρᾳθύμησαν · τὸ γὰρ αἴτιον τοῦ εἰδοποιεῖσθαι τοιώσδε τὴν ὕλην καὶ μετατάττεσθαί ἐστι τὸ ποιητικόν , περὶ οὗ οὐδὲν παντελῶς εἰρήκασιν . διὸ καὶ Ἐμπεδοκλέα εὐθύνει λέγοντα τοῦ μὲν σφαίρου τὴν φιλίαν , τοῦ δὲ αἰσθητοῦ κόσμου τὸ νεῖκος . φησὶν οὖν πρὸς αὐτὸν ὅτι ἐπειδὴ πάντα τὸ ἓν ὑπερβέβηκεν , εἰπέ μοι , ποῖόν ἐστι τὸ ἀπλῶς αἴτιον τούτων ; περὶ μὲν οὖν τῶν δύο αἰτίων ἐπὶ τοσοῦτον ἔοικεν ἐζητῆσθαι πρότερον . p . 985b23 Ἐν δὲ τούτοις καὶ πρὸ τούτων οἱ καλούμενοι Πυθα - γορειοι . Ἐντεῦθεν πάλιν ἐπὶ τοὺς Πυθαγορείους ἔρχεται καί φησιν ὅτι οἱ Πυθαγόρειοι στοιχεῖα τῶν ὄντων τοὺς ἀριθμοὺς ὑπετίθεντο ἀντὶ πυρὸς καὶ ὕδατος καὶ γῆς καὶ ἀέρος , καὶ ἐσπούδαζον πάντα εἰς ἀριθμοὺς ἀνάγειν . λέγομεν δὲ ἡμεῖς ὅτι οἱ Πυθαγόρειοι οὐκ ἐβούλοντο κατάδηλον ποιῆσαι τὴν ἑαυτῶν σοφίαν καὶ σκυτεῦσι . τούτου χάριν συμβολικῶς παρεδίδοσαν τὰ μαθήματα , ὥσπερ οἱ ποιηταὶ περικεκαλυμμένως ἔλεγον , καὶ εἰ ἐμμένοι τις τῷ φαινομένῳ , λώβην γεννᾷ τῇ ψυχῇ . καὶ ἐκέχρηντο τοῖς ἀριθμοῖς , ἐπειδὴ πασῶν τῶν ἐπιστημῶν πρωτίστη ἐστίν , ὡς μεμαθήκαμεν ἐν τῇ Ἀποδεικτικῇ πραγματείᾳ , ἡ ἀριθμητική . κέχρηται γὰρ ὁ γεωμέτρης ἀριθ - μοὶ ,, αὕτη δὲ μεγέθεσιν οὐ κέχρηται . ἐπειδὴ τοίνυν οἱ ἀριθμοὶ ὁριστικοὶ καὶ περαντικοὶ ὑπάρχουσι τῶν ὑπ’ αὐτῶν ἀριθμουμένων , τοιαῦτα δὲ ὑπάρχουσι καὶ τὰ εἴδη , ὁριστικὰ καὶ συνεκτικὰ τῆς ὕλης , διὰ τῶν ἀριθμῶν τὰ εἴδη τὰ φυσικὰ ἐβούλοντο δηλοῦν · οὐ γὰρ δὴ καὶ τὴν ὕλην . πῶς γὰρ οἷόν τε ἐστὶν ἐξ ἀριθμῶν συγκεῖσθαι τὰ φυσικὰ πράγματα ; ἀμέλει τοι καὶ τὸν πέντε ἀριθμὸν ἔλεγον δικαιοσύνην , ἐπειδὴ μέσος ἐστὶ τοῦ δέκα , ἥτις δεκὰς δεκτική ἐστι πάντων τῶν ἀριθμῶν . ἐπεὶ οὖν τὸ μέσον ἔχει τοῦ παντὸς ὁ πέντε ἀριθμός , ἐκάλουν αὐτὸν δικαιοσύνην οἷον δίχην τινὰ οὖσαν . καὶ δικαστὴς · ἐντεῦθεν λέγεται , ὁ διχάζων καὶ ὁρίζων τὰ κατ’ ἀξίαν ἑκάστῷ . πάλιν δὲ ἐκάλουν τὸν ἑπτὰ ἀριθμὸν καιρόν , ἐπεὶ ἡ σελήνη , ἡνίκα ἐστὶν ἑπτὰ ἡμερῶν , τετραγωνίζει τὸν ἥλιον · δύο ἥμισυ γὰρ ἡμέρας ποιεῖ ἐν ἑκάστῳ ζῳδίῳ . διὸ καὶ κρίσιμός ἐστιν ἡ ἑβδόμη ἡμέρα καὶ ἡ δισέβδο - μος . πάλιν δὲ καὶ τὰ ἑπταμηνιαῖα βρέφη ζῶσι καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἀποκυήσεώς ἐστιν ὁ ἕβδομος μήν . πρὸς ἐπὶ τούτοις μέχρι τῶν ἑπτὰ ἐνιαυτῶν ῥίπτουσιν οἱ παῖδες τοὺς ὀδόντας , εἶτα μέχρι τῶν δεκατεσσάρων ἄρχονται μειράκια γίνεσθαι . λοιπὸν ἡ τρίτη ἑβδομὰς ποιεῖ αὐτοὺς σπερμαίνειν . ἔλεγον οὖν τὴν μονάδα τὸν νοῦν διὰ τὸ ἀμερὲς καἰ τὸ πρῶτον , τὴν δὲ δυάδα ἔλεγον εἶναι τὴν ψυχήν , ἐπειδὴ ἔχει τὸ ποθέν ποι · ἄρχεται γὰρ ἀπὸ προτάσεων καὶ τελευτᾷ ἐπὶ συμπέρασμα . τὸν δὲ τ·ρία ἀριθμὸν ἔλεγον τὴν δόξαν . ἐπεὶ οὐχ ὥρισται , ἀλλὰ πρώτη ἐστὶν ἀδιαίρετος , καὶ οὐκ ἔχει βεβαίως , εἴτε ἀθάνατός ἐστιν ἡ ψυχὴ εἴτε θνητή , καὶ εἴτε ἀίδιος ὁ κόσμος εἴτε φθαρτός , ὥσπερ ἐνταῦθα καὶ ἔστι . τὸν δὲ τέσσαρα ἀριθμὸν ἕψον τὸ σῶμα τὸ ἁπλῶς . τὸν δὲ πέντε τὸ φυσικὸν σῶμα . τὸν δὲ ἓξ τὸ ἔμψυχον , ἐπειδὴ ὁ ἓξ πρῶτός ἐστιν ἀπὸ τριάδος καὶ δυάδος πολυπλασιαζό - μενος , τουτέστι ἀπὸ περιττοῦ καὶ ἀρτίου . ἔστι δὲ ἡ ψυχὴ πρὸς τῷ περιττῷ ὡς ἀδιαίρετος , τὸ δὲ σῶμα πρὸς τῷ ἀρτίῳ ὡς διαιρετόν . ἐπεὶ οὖν ἐστιν ἐν τοῖς οὖσι καὶ ἕνωσις καὶ ὁμοιότης καὶ εἰδοποιία καὶ ταὐτότης , ἔστι δὲ καὶ ἑτερότης καὶ ἀνομοιότης καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα , τὴν μὲν μοωάδα ἔλεγον ἀρχὴν εἶναι τῆς ἑνώσεως καὶ τῆς ὁμοιότητος καὶ τῆς εἰδο - ποιίας καὶ τῆς ταὐτότητος καὶ πάσης συνεχείας ἁπλῶς , τὴν δὲ δυάδα ἔλε - γον ἀρχὴν εἶναι τῆς ἑτερότητος καὶ διαιρέσεως καὶ ἀνομοιότητος . διὸ καὶ τὴν ὕλην δυάδα ἔλεγον , ἐπειδὴ αἰτία ἐστὶ τῆς διαιρέσεως . πάντων οὖν τὸ ἁπλῶς αἴτιον καὶ ἑνώσεως καὶ διαιρέσεως καὶ ὁμοιότητος καὶ ἀνομοιότητος καὶ εἰδοποιίας ἀρχὴν καὶ αἰτίαν ἔλεγον εἶναι τὴν ἑνάδα , ἥτις ἐστὶ τὸ πρῶτον αἴτιον · δεῖ γὰρ εἶναι πρῶτον αἴτιον ἐν τοῖς οὖσιν . εἰ γὰρ ὑποθώμεθα εἶναί τι . ἄλλο σὺν αὐτῷ , ἔσται οὕτως ἕνωσις καὶ οὐκέτι ἕν · ἀνάγκη δὲ πάντως ἓν εἶναι αἴτιον τὸ παρακτικὸν κοινῶς πάντων , καὶ ὁμοίων καὶ ἀνο - μοίων . εἴ γὰρ ἀριθμός ἐστι τὸ ἐκ μονάδων συγκείμενον πλῆθος , ἔστι δὲ δύο , ἀνάγκη εἶναι καὶ ἕν , ἥτις ἐστὶν ἡ ἑνάς , τὸ πρῶτον αἴτιον τὸ παρακτι - κὸν πάντων . ὥστε κρεῖττόν ἐστιν ἡ ἑνὰς τῆς μονάδος · πολλὰ γὰρ πρῶτα εἶναι οὐ δύναται . πάλιν τοίνυν δέκα ἀριθμὸν ἐκάλουν τὸν κόσμον , ἐπεὶ ὥσπερ ὁ δέκα ἀριθμὸς δεκτικός ἐστι παντὸς ἀριθμοῦ , οὕτω καὶ ὁ κόσμος δεκτικός ἐστι πάντων τῶν εἰδῶν . τινὲς δέ φασιν ὅτι οἱ Πυθαγόρειοι , βουλόμενοι δεῖξαι ὅτι δέκα σφαῖραι ὑπάρχουσι διὰ τὸ ἀναγαγεῖν τὸν οὐρανὸν εἰς τὸν δέκα ἀριθμόν , ἔλεγον εἶναι τὴν ἀπλανῆ καὶ τὰς ἑπτὰ τῶν ἑπτὰ πλανήτων , καὶ τὴν ὑπὸ σελήνην τουτέστι τὰ τέσσαρα στοιχεῖα ) , ἰδοὺ ἐννέα καὶ τὴν ἀντίχθονα · οὕτως γὰρ αὐτὴν ἐκάλουν , ὥς φησιν Ἀριστο - τέλης . εἰδέναι μέντοι γε χρὴ ὅτι οἱ γνήσιοι Πυθαγόρειοι ἀντίχθονα ἐκά - λοῦν τὴν σεληνιακὴν σφαῖραν , ἐπειδὴ ὥσπερ ἡ γῆ ἀντιφράττουσα αἰτία γίνεται τῆς ἐκλείψεως τῆς σελήνης , οὕτω καὶ ἡ σελήνη ἀντιφράττουσα τᾀ ἡλίω ποιεῖ αὐτὸν ἐκλιμπάνειν . p . 985b23 ’Ev δὲ τούτοις καὶ πρὸ τούτων . Ἢ ἐν τούτοις τοῖς χρόνοις γενόμενοι ἐν οἷς καὶ οἱ προλεχθέντες ἢ πρὸ τούτων οἱ καλούμενοι Πυθαγόρειοι τῶν μαθημάτων ἀψάμενοι πρῶτοι ταῦτα προῆγον . καὶ ἐντραφέντες τοῖς μαθήμασι τὰς τῶν μαθημάτων ἀρχάς , τουτέστι τοὺς ἀριθμούς , ὑπέλαβον ἀρχὰς τῶν ὄντων εἶναι πάντων . τῶν μὲν γὰρ ἄλλων ἔλεγον εἶναι πρώτους τοὺς ἀριθμούς . ἐδόκουν οὖν ἐν τοῖς ἀριθμοῖς πολλὰ ὁμοιώματα θεωρεῖν τῶν ὄντων , οἶον ἐν τῷ πέντε τὴν δικαιοσύνην , ὡς εἰρήκαμεν , ἐν τῷ ἑπτὰ τὸν καιρόν , ἐν τῷ δέκα τὸν κόσμον . πλέον οὖν ἐδόκουν θεωρεῖν ὁμοιώματα ἐν τοῖς ἀριθμοῖς ἤπερ ἐν πυρὶ καὶ ὕδατι καὶ γῇ , καὶ διὰ τοῦτο ἀρχὰς τοὺς ἀριθμοὺς ὑπετίθεντο , ὡς ἐλέγο - μὲν , ὅτι τὸ τοιόνδε πάθος τῶν ἀριθμῶν δηλοῖ δικαιοσύνην . καιρὸν οὖν ἔλεγον τὸν ἑπτὰ πάλιν · δοκεῖ γὰρ τὰ φυσικὰ τοὺς τελείους ἴσχειν καιροὺς καὶ γενέσεως καὶ τελειώσεως κατὰ ἑβδομάδα , ὡς ἐπ’ ἀνθρώπου . καὶ γὰρ τίκτονται ἑπταμηνιαῖα καὶ ὀδοντοφυεῖ τοσούτων μηνῶν . ἀλλὰ καὶ ἡβᾷ περὶ δευτέραν ἑβδομάδα καὶ γενειᾷ περὶ τὴν τρίτην . καὶ τὸν ἥλιον δέ , ἐπεὶ αὐτὸς δοκεῖ τῶν καιρῶν αἴτιος εἶναι , ἐνταῦθά φασιν ἱδρῦσθαι ἐν τῇ ἑβδόμῃ σφαίρᾳ κατὰ τοῦτο . καθὸ ὁ ἑπτὰ ἀριθμός ἐστιν , ὃν καιρὸν λέγουσιν · ἑβδόμην γὰρ αὐτὸν τάξιν ἔχειν τῶν περὶ τὸ μέσον καὶ τὴν ἑστίαν κινουμένων σωμάτων · κινεῖσθαι γὰρ μετὰ τὴν τῶν ἀπλανῶν σφαῖραν <καὶ> τὰς πέντε τῶν πλανήτων · μεθ’ ὃν ὀγδόην τὴν σελήνην καὶ τὴν γῆν ἐνάτην , μεθ’ ἣν τὴν ἀντίχθονα . ἐπεὶ δὲ οὔτε γεννᾷ τινα τῶν ἐν τῇ δεκάδι ἀριθμῶν ὁ ἑπτὰ οὔτε γεννᾶται ὑπό τινος αὐτῶν , διὰ τοῦτο καὶ Ἀθηνᾶν ἔλεγον αὐτόν . ὁ μὲν γὰρ δύο τὸν τέσσαρα , καὶ ὁ τρία τὸν ἐννέα καὶ τὸν ἕξ , καὶ ὁ τέσσαρα τὸν ὀκτὼ καὶ ὁ πέντε τὸν δέκα γεννᾷ , γεννῶνται δὲ ὁ τέσσαρα καὶ ἓξ καὶ ὀκτὼ καὶ ἐννέα καὶ δέκα · ὁ δὲ ἑπτὰ οὔτε τινὰ γεννᾷ οὔτε ἔκ τινος γεννᾶται τῶν ὑπὸ τὴν δεκάδα . τοιαύτη δὲ καὶ ἡ Ἀθηνᾶ · ἀμήτωρ γάρ , φασί . γάμον δὲ ἔλεγον τὸν εݲ ὅτι ὁ γάμος σύνοδός ἐστιν ἄρρενος καὶ θήλεος . ἔστι δὲ κατ’ αὐτοὺς ἄρρεν μὲν τὸ περιττόν , θῆλυ δὲ τὸ ἄρτιον · πρῶτος δὲ οὗτος ἐξ ἀρτίου πρώτου τοῦ δύο καὶ περιττοῦ πρώτου τοῦ τρία τὴν γένεσιν ἔχει · τὸ μὲν γὰρ περιττὸν ἄρρεν αὐτοῖς , ὡς εἶπον , τὸ δὲ ἄρτιον θῆλυ . νοῦν δὲ καὶ οὐσίαν ἔλεγον τὸ ἕν · τὴν γὰρ ψυχὴν ὡς τὸν νοῦν εἶπον . διὰ τὸ ὅμοιον δὲ καὶ μόνιμον πάντῃ καὶ ἀρχικὸν εἶναι τὸν νοῦν μονάδα τε καὶ ἓν ἔλεγον · ἀλλὰ καὶ οὐσίαν , ὅτι πρῶτον ἡ οὐσία . δόξαν δὲ τὰ δύο διὰ τὸ ἐπ’ ἄμφω μεταβλητὴν εἶναι · ἔλεγον δὲ καὶ κίνησιν αὐτὴν καὶ ἐπίθεσιν . τὰς δὴ τοιαύτας τῶν πραγμάτων πρὸς τοὺς ἀριθμοὺς ἐκλέγοντες ὁμοιότητας ἀρχὰς αὐτῶν τοὺς ἀριθμοὺς ὑπέθεντο , πάντα τὰ ὄντα ἐξ ἀριθμῶν συγκεῖσθαι λέγοντες . ἀλλὰ καὶ τὰς ἁρμονίας κατὰ ἀριθμούς τινας ὁρῶντες συγκειμένας καὶ τούτων ἀρχὰς ἐπρέσβευον τοὺς ἀριθμούς · ἡ μὲν γὰρ διὰ πασῶν ἐν διπλασίονί ἐστι λόγῳ , ἡ δὲ διὰ πέντε ἐν ἡμιολίῳ , ἡ δὲ διὰ τεσσάρων ἐν ἐπιτρίτῳ . ἔλεγον δὲ καὶ τὸν ὅλον οὐρανὸν κατὰ ἁρμονίαν συγκεῖσθαί τινα · τούτου γὰρ δηλωτικὸν αὐτῷ τὸ καὶ τὸν ὅλον οὐρανὸν ἁρμονίαν τινὰ εἶναι · ἐξ ἀριθμῶν γὰρ καὶ κατ’ ἀριθμοὺς αἱ ἁρμονίαι . τῶν γὰρ σωμάτῶν τῶν περὶ τὸ οὐράνιον σῶμα φερομένων ἐν ἀναλογίᾳ τὰς ἀποστάσεις ἐχόντων , καὶ τῶν μὲν θάττον περιφερομένων , τῶν δὲ βραδύτερον , ποιούντων δὲ καὶ ψόφον ἐν τῷ κινεῖσθαι τῶν μὲν βραδυτέρων βαρύν , τῶν δὲ ταχυτέρων ὀξύν , τοὺς ψόφους τούτους κατὰ τὴν τῶν ἀποστάσεων ἀωαλογίαν γινομένους ἐναρμόνιον τὸν ἐξ αὐτῶν ἦχον ποιεῖν . διὰ τοῦτο οὖν φησιν ἐτι δὲ τῶν ἁρμονιῶν ἐν ἀριθμοῖς ὁρῶντες τὰ πάθη , ἡμιόλιον καὶ ἐπίτριτον , ὡς εἰρήκαμεν . ἐπειδὴ οὖν τὰ μὲν ἄλλα τοῖς ἀριθμοῖς ἐφαίνετο κτὰ τὴν φύσιν ὅμοια , οἱ δὲ ἀριθμοὶ κατ’ αὐτοὺς πάσης τῆς φύσεως πρῶ - τοι , τατῶν ἀριθμῶν στοιχεῖα τῶν ὄντων στοιχεῖα πάντων ὑπέλαβον , καὶ τὸν ὅλον οὐρανὸν ἁρμονίαν εἶναι καὶ ἀριθμόν . ὅσα οὖν εἶχον ὁμολογούμενα δεικνύναι ἔν τε τοῖς ἀριθμοῖς καὶ ταῖς ἁρμονίαις πρὸς τὰ τοῦ οὐρανοῦ πάθη καὶ μέρη καὶ πρὸς τὴν ὅλην τοῦ παντὸς διακόσμησιν , ταῦτα συνάγοντες ἐφήρμοττον πρὸς τοὺς ἀριθμούς . καὶ εἴ ἐνέλειψεν , ἐπεθύμουν συνάψαι , τοῦ τελείαν διὰ τῶν ἀριθμῶν δεῖξαι τὴν πραγματείαν . οἷον ὡμολόγητο παρ’ αὐτοῖς , ὅτι τέ - λεῖος ἀριθμὸς ἡ δεκάς , ἐπεὶ πᾶσαν περιείληφε τὴν τῶν ἀριθμῶν φύσιν . διό φασιν ὅτι καὶ ἐν τῷ οὐρανῷ δέκα σφαῖραι ὑπάρχουσιν · αἱ δὲ φανεραὶ ἐννέα σφαῖραι ὑπάρχουσιν · διὰ γοῦν τοῦτο προστιθέασι καὶ τὴν ἀντίχθονα . διώρισται δὲ ἡμῖν περὶ τούτων ἀκριβέστερον ἐν τοῖς Περὶ οὐρανοῦ . p . 986a13 Ἀλλ’ οὗ δὴ χάριν ἐπερχόμεθα . ‘Ο σκοπὸς τῶν νὺν λεγομένων προφανὴς ὑπάρχει διὰ τῶν λεχθέντων · βούλεται γὰρ ὁ Ἀριστοτέλης ἐκθέσθαι τὰς τῶν παλαιοτέρων δόξας φυσικῶν τε καὶ Πυθαγορείων , ἵνα γνῶμεν δι’ αὐτῶν , ποίας ἀρχὰς ὑπετίθεντο τῶν ὄντων , πότερον ὑλικὴν μόνην ἢ καὶ ποιητικὴν ἢ καὶ τὰς ἄλλας ἀρχάς . τοῦτο οὖν ἐστιν ὃ λέγει , ὅτι τούτου χάριν ἐπερχόμεθα τὰς τῶν παλαιοτέρων δόξας , ὅπως λάβωμεν καὶ παρὰ τούτων , τίνας ὑποτίθενται ἀρχὰς τῶν ὄντων , καὶ πῶς ἐμπίπτουσιν εἰς τὰς εἰρημένας αἰτίας , τουτέστιν ὑλικὴν ἢ ποιητικὴν ἤ τινα ἄλλην τοιαύτην . p . 986a15 Φαίνονταιδὲ καὶ οὖτοι τὸν ἀριθμὸν νομίζοντες ἀρχὴν εἶναι . Ἐντεῦθεν ἐπὶ τοὺς Πυθαγορείους ἔρχεται καί φησιν ὅτι ἐξ ὧν εἰρή - κάσιν οἱ Πυθαγόρειοι , φαίνονται τοὺς ἀριθμοὺς ἀρχὰς τῶν ὄντων ὑποτιθέμενοι καὶ ὡς ὑλικὸν αἴτιον καὶ ὡς πάθος καὶ ἕξιν . ἔλεγον γὰρ ὅτι στοι - χεῖα τοῦ ἀριθμοῦ ὑπάρχουσι τὸ περιττὸν καὶ τὸ ἄρτιον , καὶ διὰ μὲν τοῦ ἀρτίου τὴν ὕλην συμβολικῶς ὑπετίθεντο , διὰ δὲ τοῦ περιττοῦ τὸ εἶδος . ἐπεὶ τοίνυν ὁ ἄρτιος ἀριθμός ἐστι διαιρετός , τοιαύτη δὲ καὶ ἡ ὕλη ἐπ’ ἄπειρον διαιρετή , καὶ αὕτη γίνεται αἰτία τῆς τῶν εἰδῶν διαιρέσεως ἀδιαί - ρετον γὰρ ὑπάρχει τὸ εἶδος , γινόμενον δὲ ἐν τῇ ὕλῃ διαιρεῖται καὶ συν - διίσταται εἰς πόδας καὶ χεῖρας καὶ κεφαλὴν καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα ) διὰ ταύτην οὖν τὴν αἰτίαν διὰ μὲν τῆς δυάδος συμβολικῶς τὴν ὕλην ἔλεγον , διὰ δὲ τοῦ περιττοῦ τὸ εἶδος · ὥσπερ γὰρ ὁ περιττὸς ἀριθμὸς ἀδιαίρετος ὑπάρχει , οὕτω καὶ τὸ εἶδος αὐτὸ καθ’ αὑτὸ ἀδιαίρετον ὑπάρχει . ἀμέλει τοι καὶ αὐτὸ διορίζει καὶ περατοῖ τὴν ὕλην ἄπειρον οὖσαν τῷ ἑαυτῆς λόγῳ · ὅθεν ἕκαστον μέρος τοῦ σπέρματος τέλειον ἔχει τὸν τοῦ εἴδους λόγον . ἄλλως τε δὴ ὅτι ἀδιαίρετον ὑπάρχει τὸ εἶδος , προφανὲς καὶ ἐντεῦθεν · ὁρῶμὲν γὰρ ὅτι καὶ ἐπὶ μεγάλου κύκλου καὶ ἐπὶ μικροῦ τὸ αὐτὸ εἶδός ἐστιν , ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ζῴων . εἰ δὲ ὑπῆρχε διαιρετόν , ἔδει ἄλλο εἶδος ἔχειν τὸν μέγαν κύκλον καὶ ἄλλο τὸν μικρόν . ὥστε πάλιν διὰ τοῦ περιττοῦ ἀριθμοῦ συμβολικῶς τὸ εἶδος ἐδήλουν . αὖθις δὲ αἰσθητῶς ἐδήλουν διὰ μὲν τῆς δυάδος τὴν ὕλην , διὰ δὲ τῆς μονάδος τὸ εἶδος . διὰ δὲ τῆς ἑνάδος τὴν φύσιν τὴν προαγωγόν · νοητῶς δὲ διὰ τῆς δυάδος τὴν ἀπειρίαν , ἐπειδὴ καὶ ἐν τοῖς νοητοῖς ἀπειρία ἐστὶ κατὰ τὴν πρόοδον ἤγουν κατὰ τὴν δύναμιν , διὰ δὲ τῆς μονάδος τὸ πέρας , ἐπειδὴ οὐ διεσπασμένα ἀπ’ ἀλλήλων ὑπάρχουσιν ἀλλ’ ἡνωμένα ἀφράστῳ , φησίν , ἑνώσει · διὸ παγκάλως φησὶν ὁ ποιητὴς τὸ ‘‘σειρὴν χρυσείην’’ · καὶ πάλιν ὁ Παρμενίδης ‘‘οὐ γὰρ ἔην , οὐκ ἔσται ὁμοῦ πᾶν , ἔστι δὲ μοῦνον’’ . διὰ δὲ τῆς ἑνάδος τὴν πρωτίστην καὶ ἐξῃρημένην αἰτίαν · ‘κλῦθι , κύδιμ’ ἀριθμέ , πατὴρ μακάρων τε καὶ ἀνδρῶν.’ p . 986a18 . τούτων δέ . Φησὶν ὅτι τοῦ ἀριθμοῦ τὸ μὲν πεπερασμένον ἔλεγον , τὸ δὲ ἄπειρον · πεπερασμένον μὲν τὸ περιττόν , ἐπεὶ τὸ εἶδος ἐδήλουν δι’ αὐτοῦ , ἔστι δὲ πέρας τὸ εἶδος , εἴ γε καὶ περατοῖ τὴν ὕλην · τὸ δὲ ἄρτιον ἄπειρον ἔλεγον εἶναι , ἐπεὶ τὴν ὕλην ἐδήλουν δι’ αὐτοῦ , ἥτις ἐπ’ ἄπειρόν ἐστι διαιρετή . δὲ ἕν , φησίν , ἔλεγον ἐξ ἀμφοτέρων εἶναι τούτων , μᾶλλον δὲ ἀμφότερα ἐκ τοῦ ἑνός . ὅτι γὰρ τοῦτο λέγει , σαφῶς ἐδήλωσεν ἐπαγαγὼν τὸν δὲ ἀριθμὸν ἐκ τοῦ ἑνός · ἔστι δὲ ἀριθμὸς τὸ περιττὸν καὶ τὸ ἄρτιον , ὥστε τὸ περιττὸν καὶ τὸ ἄρτιον ἐκ τοῦ ἑνὸς ὑπάρχουσιν · πάντα γὰρ ἐκ τῆς πρωτίστης αἰτίας ὑπάρχουσιν . ἀριθμοὺς δέ , καθάπερ εἴρηται , τὸν ὅλον οὐρανὸν ὑπετίθεντο · ὥσπερ γὰρ ὁ κόσμος δεκτικός ἐστι τῶν εἰδῶν , οὕτω καὶ ὁ δέκα ἀριθμὸς ἐν ἑαυτῷ ἔχει πάντας τοὺς ἀριθμούς , οἷον δεχάς τις οὖσα . χρήσιμον οὖν αὐτῷ τὸ γνῶναι εἰς τί τῶν αἰτίων ἀνήγαγον καὶ οἱ Πυθαγόρειοι τὰς ἀρχάς · φαίνεσθαι δὲ ἐξ ὧν ἔλεγον , ὅτι ὁ ἀριθμὸς αὐτοῖς ἀρχὴ τῶν ὄντων ὡς ὕλη · ἐκ γὰρ τῆς τούτων συνθέσεως τὰ ἄλλα πάντα ἐγέννων . τὸ δὲ ὡς πάθη τε καὶ ἕξεις εἴη ἂν δηλωτικὸν τοῦ τοὺς ἀριθ - μοὺς αὐτοῖς καὶ τῶν παθῶν καὶ τῶν ἕξεων εἶναι γεννητικούς καὶ αἰτίους , ὅπερ εἴη ἄν τὸ ὡς ποιητικὸν αἴτιον · κατὰ γὰρ τὰς ἐν τούτοις διαφορὰς τὰ πάθη τε καὶ τὰς ἕξεις ἐγγίνεσθαι τοῖς ἐξ αὐτῶν συγκειμένοις . τὰ γὰρ πάθη τε καὶ αἱ ἕξεις τῶν ἀριθμῶν τῶν ἐν τοῖς οὖσι παθῶν τε καὶ ἕξεων αἴτια , οἷον τὸ διπλάσιον , τὸ ἐπίτριτον , τὸ ἡμιόλιον . ἅπας οὖν ἀριθμὸς ὕλη , πάθος δὲ τὸ ἄρτιον , ἕξις δὲ τὸ περιττὸν ὡς εἶδος , τὸ δὲ ἓν ἐξ ἀμφοῖν · διὸ καὶ ἀρτιοπέριττον ἡ μονάς · καὶ ὅτι ἐκ τοῦ ἑνὸς συγκειμένου ἐκ περιττοῦ τε καὶ ἀρτίου ἡ γένεσις τῷ ἀριθμῶ . ἐσαφήνισε δὲ τὴν δόξαν αὐτῶν διὰ τοῦ εἰπεῖν πεπερασμένον καὶ ἄπειρον · τὸ γὰρ ἄπειρον ἡ ὕλη , τὸ δὲ πέρας τὸ εἶδος . p.986a22 . Ἕτεροι δὲ τῶν αὐτῶν τούτων τὰς ἀρχὰς δέκα λέγουσιν εἶναι . Ἄλλοι τινες Πυθαγόρειοι ὑποτίθενται δέκα ἀρχὰς εἶναι τῶν ἀγαθῶν καὶ δέκα τῶν κακῶν · οὐχ ὅτι τὰ κακὰ ἐν ὑποστάσει εἰσίν , ἀλλὰ τὰ ἥττονα κακὰ λέγει . οἷον πέρας πρὸς τῷ ἀγαθῷ , ἄπειρον πρὸς τῷ ἐναντίῳ , περιτ - τὸν ἀγαθόν , ἄρτιον ἐναντίον , ἓν ἀγαθόν , πλῆθος οὐ καλόν , δεξιὸν καλόν , ἀριστερὸν ἐναντίον , ἄρρεν ἀγαθόν , θῆλυ ἐναντίον , ἠρεμοῦν ἀγαθόν διὸ καὶ τὸ πρῶτον αἴτιον ἀκίνητον ) , κινούμενον ἐναντίον οὐχ ὅτι κακόν , ἀλλ’ ἧττον ἀγαθόν , εἴγε ἡ φύσις ἐν κινήσει ἐστίν ) , εὐθὺ ἀγαθόν , καμπύλον ἐναντίον , φῶς ἀγαθόν , σκότος κακόν , τετράγωνον ἀγαθόν , ἑτερόμηκες ἐναντίον ὡς μὴ ἰσόπλευρον . δέκα οὖν ὑπετίθεντο , ἐπεὶ τέλειος οὗτος ὑπάρχει ὁ ἀριθμός . εἰς ταῦτα οὖν ἀνῆγον πάντα τὰ ὄντα . ἱστορεῖ δὲ ὅτι καὶ Ἀλκμαίων ὁ Κροτωνιάτης τὸν αὐτὸν τρόπον τούτοις ἀπεφήνατο · εἰς γὰρ ἐναντίωσίν τινα ἕκαστον τῶν ὄντων ἀνάγειν ἐπειρᾶτο καὶ οὗτος , ὡς ἀρχῶν οὐσῶν τῶν ἐναντιώσεων . καὶ ἢ οὗτος παρὰ τῶν Πυθαγορείων παρέλαβεν ἡ οἱ Πυθαγόρειοι παρὰ τούτου · καὶ γὰρ κατέλαβεν ὁ Ἀλκμαίων γέροντα τὸν Πυθαγόρν . ἀπεφήνατο οὖν αὐτοῖς παραπλησίως , λέγων εἶναι δύο τὰ πολλὰ τῶν ὄντων , διότι τὰ ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ ἐξ ἐναντίων συνίστανται · ὅθεν λέγων τὰς ἐναντιότητας οὐχ ὑπετίθετο διωρισμένας , ὥσπερ καὶ οὗτοι οἱ Πυθαγόρειοι , ἀλλὰ τὰς τυχούσας ἔλεγεν , οἷον λευκὸν μέλαν , γλυκὺ πικρόν , ἀγαθὸν κακόν , μικρὸν μέγα . ἀδιορίστως οὖν ἀπεφήνατο περὶ τῶν λοιπῶν ἐναντιώσεων · οὔτε γὰρ ποσόν τι αὐτῶν εἶπεν οὗτε ποιόν , ἀλλ’ ὅτι μόνον ἐναντία · οἱ δὲ Πυθαγόρειοι καὶ πόσαι καὶ τίνες αἱ ἐναντιώσεις ἀπεφήναντο . κοινὸν οὖν τῶν Πυθαγορείων , οἳ ταύτης τῆς δόξης ἐγένοντο , καὶ Ἀλκμαί - ωνος τὸ ἐναντίας λέγειν εἶναι τὰς ἀρχὰς τῶν ὄντων · πόσαι δὲ καὶ τίνες αὗται , τῶν Πυθαγορείων ἴδιον . ὥστε παρ’ ἀμφοτέρων τούτων τοσοῦτον ἔστι λαβεῖν , ὅτι τὰ ἐναντία ἀρχαὶ τῶν ὄντων , τὸ δὲ ὅσαι καὶ ποῖαι παρὰ τῶν ἑτέρων , ὡς εἴρηται . ἱστορεῖ δὲ ὅτι ἀρχὴν καὶ αἴτιον τὸν ἀριθμὸν ἔλεγον ὡς ὕλην , οὐχ ὡς ἄντικρυς μὲν ἀποφηναμένων αὐτῶν οὕτως οὐδὲν γὰρ περὶ τούτου , ὥς φησιν , αὐτοὶ διεσάφησαν ) , ὡς δὲ ἑπόμενον αὐτοῖς ἐξ ὧν ἔλεγον · ἐκ γὰρ τούτων συγκεῖσθαι καὶ συνεστάναι φασὶ πάντα τὰ ὄντα . διό φησιν ἐοίκασι δὲ ὡς ἐν ὕλης εἴδει τὰ στοιχεῖα τάττειν · ἐκ τούτων γὰρ ὡς ἐνυπαρχόντων συνεστάναι καὶ πεπλάσθαι τὴν οὐσίαν . εὐλόγως δὲ ἐχρήσατο ἐπὶ τῆς τοιαύτης γενέσεως τῷ πεπλάσθαι · πλάσματι γὰρ ἔοικεν ἡ τοιαύτη γένεσις , οὐδὲν εὔλογον ἔχουσα . ὁ Ἀριστοτέλης τοίνυν πανταχοῦ σαφηνείας ἀντιποιεῖται τῶν δογμάτων καί φησιν ὅτι ἔδει ὑμᾶς διηρθρωμένως εἰπεῖν , ὅτι νῦν συμβολικῶς λέγονται , ὅτι οὕτως ἔδει ὑμᾶς εἰπεῖν ὡς ἐγὼ λέγω . διὸ οὐ λέγει αὐτοὺς εἰπεῖν ποιητικὸν αἴτίον , ὑλικὸν δέ , ἐπειδὴ εἰρήκασιν ἐκ τῶν ἀριθμῶν γίνεσθαι τὰ ἄλλα , τὸ δὲ ἐξ οὗ τὴν ὕλην δηλοῖ . τάχα δέ , ἀληθέστερον εἰπεῖν , διελέγχει αὐτοὺς ὡς μὴ καλῶς λέγοντας , εἰ καὶ μὴ δοκεῖ τῷ ἡμετέρῳ φιλοσόφῳ . p . 986b8 Tῶν μὲν οὗν παλαιῶν καὶ πλείω τὰ στοιχεῖα λεγόντων . Φησὶν ὅτι τῶν παλαιοτέρων καὶ εἰρηκότων πλείονα στοιχεῖα τῆς φύσεως , ἐκ τούτων τῶν εἰρημένων ἱκανόν ἐστι θεωρῆσαι τὴν διάνοιαν , ὅτι οἱ μὲν ὑλικὸν αἴτιον ὑπετίθεντο , οἱ δὲ καὶ ποιητικόν · πλείω δὲ στοιχεῖα τῆς φύσεως ἀντὶ τοῦ τῶν τῇ φύσει γινομένων . πλείω δὲ λέγει ἤτοι τὰ ὑλικὰ ἢ τὰ στοιχεῖα , φημί δὴ τὰ αἴτια · πρὸς γὰρ τῇ ὕλῃ τινὲς καὶ τὸ ποιητικὸν εἰρήκασιν αἴτιον . ἕτεροι δὲ γεγόνασιν λέγει δὲ Παρμενίδην καὶ Μέλισσον καὶ Ξενοφάνην τὸν διδάσκαλον Παρμενίδου ) , οἵτινες περὶ τοῦ παντὸς ὡς περὶ μιᾶς φύσεως ἀπεφήναντο . ὁ μὲν γὰρ Παρμενίδης ἔλεγεν ἓν εἶναι τὸ ὂν καὶ ἀκίνητον καὶ πεπερασμένον , ὁ δὲ Μέλισσος ἓν καὶ ἀκίνητον καὶ ἄπειρον , ὁ δὲ Ξενοφάνης ἓν μόνον · διό φησι τρόπον δὲ οὐ τὸν αὐτὸν πάντες , οὔτε τοῦ καλῶς οὔτε τοῦ κατὰ φύσιν . μᾶλλον δὲ κατορθοῖ ὁ Παρμενίδης λέγων πεπερασμένον , διότι ἡ φύσις ὅρον τινὰ καὶ εἶδος περιτίθησιν , οὐκ ἀπειρίαν . ὅθεν οὗτος μᾶλλον καὶ καλῶς εἶπε · κτὰ τοῦτο γὰρ καὶ τῇ φύσει ἠκολούθησεν . ὁ δὲ Μέλισσος τὸ ἐναντίον , λέγων ἄπειρον . διὸ καὶ ἐν τῇ Φυσικῇ ἔλεγεν ὅτι φορτικώτερος ὁ τοῦ Μελίσσου λόγος ὑπάρχει . οὐδαμῶς οὖν ἐν τῇ νῦν σκέψει τῶν αἰτίων ἁρμόττει περὶ αὐτῶν λέγειν · εἰ γὰρ ἓν τὸ ὄν , φανερὸν ὅτι οὐδὲν ὑπετίθεντο αἴτιον οὔτε ὑλικὸν οὔτε ἄλλο τι · οὕτε γὰρ γεννῶσί τι ἐκ τοῦ ἑνός , καθάπερ οἱ φυσιολόγοι οἱ ὑποτιθέμενοι ἓν εἶναι τὸ ὑλικὸν αἴτιον καὶ τὰ ἄλλα ἐξ αὐτοῦ γεν - νῶντες . διὸ καὶ ἐν τῇ Φυσικῇ ἔλεγεν ὅτι ἐξαγώνιός ἐστιν ὁ περὶ τούτων λόγος . ἄχρηστος οὖν ἡ τούτων δόξα εἰς τὴν περὶ τῶν αἰτίων ζήτησιν · οὐ γὰρ ἀρχὴν καὶ αἰτίαν τὸ ἓν ἐτίθεντο οὗτοι , ὡς οἱ ὕδωρ ἢ πῦρ ἢ ἀέρα λέγοντες καὶ γεννῶντες ὡς ἐξ ὕλης τοῦ ἑνὸς τὰ ἄλλα , ὥσπερ ὁ Θαλῆς ἀπὸ τοῦ ὕδατος ἐγέννα τὰ ἄλλα . ἕτερον οὖν τρόπον λέγουσιν · ἐκεῖνοι μὲν γὰρ οἱ φυσικοὶ προστιθέασι κίνησιν καὶ οὕτως γεννῶσι τὰ ἄλλα ἐχ τοῦ ὑλικοῦ αἰτίου , οὗτοι δὲ ἀκίνητον εἶναί φασιν . οὐ μὴν τὸν αὐτὸν τρόπον ἀπεφήναντο ἀμφότεροι περὶ τοῦ παντός , ἓν αὐτὸ λέγοντες εἶναι , οὔτε τοῦ καλπως οὔτε τοῦ κατὰ φύσιν . τοῦ κατὰ φύσιν μέν , ὅτι ὁ μὲν αὐτῶν ἐπὶ τὴν ὡς ὕλην φύσιν ἔβλεψεν , ὁ δὲ ὡς εἶδος · τοῦ δὲ καλῶς , ὅτι ὁ μὲν αὐτῶν κάλλιον , ὁ δὲ χεῖρον . ὁ μὲν γὰρ Παρμενίδης ἐπὶ τὸν λόγον βλέψας καὶ τὸ εἶδος εἶπε τὸ ὂν ἓν εἶναι καὶ πεπερασμένον · τοῦ γὰρ λόγου καὶ τοῦ εἴδους τὸ περατοῦν τοῦτο ἐν ᾧ ἐστιν . Μέλισσος δὲ ἐπὶ τὴν ὕλην ἠνέχθη , ὅθεν ἄπειρον αὐτὸ ὑπετίθετο · ἡ γὰρ ἀπειρία τῆς ὕλης . p . 986b17 Οὐ μὴν ἀλλὰ τοσοῦτόν γε οἰκεῖόν ἐστι τῇ νῦν σκέψει . Τὰ μὲν γὰρ ἄλα φησὶν οὐκ οἰκεῖον εἶναι τῷ περὶ αἰτίων λόγῳ τὸ τὴν δόξαν ἐκτίθεσθαι τῶν ἓν τὸ πᾶν λεγόντων • οἱ γὰρ οὕτως λέγοντες οὐχ ὡς ἀρχὴν τὸ ἓν τίθενται οὐδὲ ὡς αἴτιον . ἐπὶ τοσοῦτον δὲ χρήσιμον εἶναι καὶ τὴν τούτων ἱστορίαν , ὅτι καὶ τούτων ὁ μὲν ἐπὶ τὴν ὕλην βλέψας ἄπειρον εἶπε τὸ ὄν , ὁ δὲ ἐπὶ τὸ εἶδος πεπερασμένον . διό φησι Παρμενίδης μὲν γὰρ ἔοικε τοῦ κατὰ λόγον ἑνὸς ἅπτεσθαι , φημὶ δὲ τοῦ κατ’ εἶδος · τὸ γὰρ πέρας πρὸς τῷ εἴδει ἐστίν . ἐν γὰρ τοῖς αἰτίοις καὶ ἡ ὕλη καὶ τὸ εἶδος · ὥστ’ εἰ καὶ μὴ αἴτιον λέγουσιν , ἀλλά γε λέγουσιν ὕλην καὶ εἶδος . ἱστορεῖ δὲ τὸν Ξενοφάνην πρῶτον τῆς δόξης ταύτης ἁψάμενον · ὁ γὰρ Παρμενίδης μαθητὴς τούτου ἐγένετο . διό φησι Ξενοφάνης δὲ πρῶ - τος τούτων ἑνίσας ( ἀντὶ τοῦ ἓν εἰρηκώς ) οὐδὲν παντελῶς διεσάφησεν , οὐδὲ τῆς φύσεως οὐδετέρας ἥψατο · οὔτε γὰρ ἄπειρον ὑπέθετο οὔτε πεπερασμένον · ἀλλ’ εἰς τὸν ὅλον οὐρανὸν ἀποβλέψας ( τουτέστι τὸν κόσμον ) τὸ ἓν εἶναί φησι τὸν θεόν . φησὶ δὲ τὸν κόσμον οὐ καλῶς · ὁ γὰρ δημιουργὸς τοῦ κόσμου ἐστὶν ὁ θεός . λέγομεν οὖν ὅτι ἕνα ἔλεγε τὸν θεόν , τὸ πρῶτον αἴτιον · οὐ γὰρ οὕτως ἠλιθίως εἶχεν , ὥς φησιν ὁ ἡμέτερος φιλόσοφος , ὥστε τὸν κόσμον ὅλον καὶ θεὸν ὑποτίθεσθαι καὶ ἕνα λέγειν αὐτόν . οὗτοι οὖν ὡς μὴ ὑποτιθέμενοι αἴτια ἐξαγώνιοι ὑπάρχουσι πρὸς τὴν νῦν ζήτησιν · οἱ μὲν δύο καὶ παντελῶς , ὡς ὄντες μικρὸν ἀγροικότεροι , διότι οὐ συνελογίζοντο δεόντως . λέγει δὲ τὸν Ξενοφάνην καὶ τὸν Μέλισσον · καὶ ἐν τῇ Φυσικῇ γὰρ ἀκροάσει ἔλεγεν ὅτι ὁ Μελίσσου λόγος φορτικώτερος καὶ οὐκ ἔχων ἀπορίαν . ὁ μέντοι γε τοῦ Παρμενίδου δοκεῖ εὔλογος εἶναι . ἔλεγε γὰρ οὕτως ‘τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν · τὸ οὐκ ὂν οὐδέν · ἓν ἄρα τὸ ὄν.’ καὶ ὁ μὲν Πλάτων δέχεται τὴν πρότασιν ταύτην τὴν λέγουσαν ‘τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν’ · τῷ ὄντι γὰρ ὂν ἔλεγε τὸ νοητόν , τὸ οὖν μὴ νοητὸν οὐκ ὅν ἐστιν . κυρίως γὰρ ὄντα τὰ νοητὰ ὑπάρχουσιν ὡς καὶ ἀεὶ ὄντα . ‘‘τὶ τὸ ὂν μὲν ἀεί , γένεσιν δὲ οὐκ ἔχον , καὶ τὶ τὸ γινόμενον , ὂν δὲ οὐδέποτε’’ . ὥστε τὰ αἰσθητὰ ὡς πρὸς τὰ νοητὰ οὐκ ὄντα ἐστίν . τὴν δὲ πρότασιν τὴν λέ - γουσαν ‘τὸ οὐκ ὂν οὐδὲν’ οὐκ ἐδέχετο . οὐκ ἐπειδὴ γὰρ τὰ αἰσθητὰ οὐκ ὄντα ὑπάρχουσιν , ἤδη καὶ παντελῶς οὐκ εἰσίν · εἰσὶ γὰρ τὰ πῇ μὲν ὄντα , πῇ δὲ οὐκ ὄντα , τὸ δὲ μηδαμῇ μηδαμῶς ὑπάρχον οὔτε δοξαστόν ἐστιν οὔτε νοητόν . διὸ καὶ τὸ πρῶτον λέγει ὂν μηδαμῇ μηδαμῶς εἶναι , ὡς ὑπερβεβηκὸς πᾶν εἶδος καὶ ἐπέκεινα ὑπάρχον τοῦ ὄντος . ὁ μέντοι γε Ἀρι - στοτέλης τῶν δύο προτάσεων ἐπιλαμβάνεται . κακῶς γάρ , φησί , λέγεις τὸ ὂν οὐκ ὄν · τὸ γὰρ ὂν κατὰ τὶ μέν ἐστιν ὄν , κτὰ τὶ δὲ οὐκ ὄν · ὁ γὰρ ἄνθρωπος ὡς μὲν ἄνθρωπος ὄν , ὡς δὲ ἵππος οὐκ ὄν . ὥστε τὸ πῇ ὑπάρ - χον ἀπλῶς λαμβάνων παραλογίζῃ λέγων τὸ ὂν οὐκ ὄν . πάλιν καὶ ‘τὸ οὐκ ὂν οὐδέν’ οὐ καλῶς λέγεις · ὁ γὰρ ἄνθρωπος οὐκ ὄν ἐστιν , ὡς πρὸς ἵππον , καὶ ὅμως ἔστιν . φησὶν οὖν ὅτι ὁ Παρμενίδης μᾶλλον ἐκείνων κατορθοῖ · παρὰ γὰρ τὸ ὂν τὸ μὴ ὂν οὐδὲν ἀξιῶν εἶναι , ἐξανάγκης οἴεται τὸ ὄν , καὶ ἄλλο οὐδέν , περὶ οὗ σαφεστέρως εἰρήκαμεν ἐν τῇ Φυσικῇ ἀκροάσει . ἀναγκαζόμενος δέ , φησίν , ἀκολουθεῖν τοῖς φαινομένοις τὸ ἓν κατὰ τὸν λόγον πλείονα ἔλεγε κτὰ τὴν αἴσθησιν · πῦρ γὰρ καὶ γῆν ὑπετίθετο εἶναι , ἐξ ὧν τοῖς αἰσθητοῖς ἡ γένεσις . λέγομεν οὖν ὅτι ἐν τοῖς περὶ δόξης , ἐπειδὴ περὶ αἰσθητῶν διελέγετο , ὑπετίθετο δύο εἶναι τὰ στοιχεῖ , πῦρ καὶ γῆν καὶ τὰ μεταξὺ συνεπινοεῖται ) καὶ ἐκ τούτων τὰ αἰσθητὰ πάντα ὑπετίθετο · ἡνίκα δὲ περὶ νοητῶν διελέγετο , ἓν εἶναι τὸ ὄν , δηλῶν τὴν μίαν τῶν πάντων ἀρχήν , ἐξ ἧς τὰ πάντα · διό φησιν ‘‘οὐ γὰρ ἔην , οὐκ ἔσται ὁμοῦ πᾶν , ἔστι δὲ μοῦνον οὐλοφυές.’’ λέγων οὖν πῦρ καὶ γῆν τὸ μὲν θερμὸν ἔλεγεν εἶναι ὄν , τὸ δὲ ψυχρὸν μὴ ὄν , ὡς χεῖρον καὶ κρεῖττον . ἐκ μὲν οὖν τῶν εἰρημένων καὶ τῶν συνηδρευκότων καὶ σχολασάντων λόγοις σοφῶν ταῦτα παρειλήφαμεν . p . 987a4 Παρὰ μὲν τῶν πρώτων σωματικὴν τὴν ἀρχήν . Οἱ πρῶτοι φυσιολογοῖ σωματικὴν τὴν ἀρχὴν ὑπέθεντο · οἱ μὲν γὰρ ὕδωρ ὥσπερ Θαλῆς , οἱ δὲ πῦρ , ὡς Ἡράκλειτος , καὶ οἱ μὲν μίαν ὑπετίἐν θέντο , οἱ δὲ πλείους , οἷον πῦρ καὶ γῆν , ὥσπερ Παρμενίδης · ἀμφοτέρας δὲ ὑλικὰς ὑπετίθεντο τὰς ἀρχάς . ἄλλοι δέ τινες καὶ πρὸς τῇ ὑλικῇ αἰτίᾳ καὶ ποιητικὴν εἰρήκασιν , καθάπερ Ἐμπεδοκλῆς καὶ Ἑρμότιμος καὶ Ἀναξαγόρας · οἱ μὲν τὸν νοῦν , οἱ δὲ νεῖκος καὶ φιλίαν . καὶ ὁ μὲν Ἐμπεδοκλῆς δύο ὑπετίθετο εἶναι τὰ ποιητικά , καὶ τὸ νεῖκος καὶ τὴν φιλίαν , οἱ δὲ περὶ Ἑρμότιμον μίαν , τὸν νοῦν . ἤρξαντο οὖν οἱ παλαιοὶ φυσικοὶ πρὸ τῶν Ἰταλικῶν , φημὶ δὲ τῶν Πυθαγορείων · καὶ συνήκμασαν γὰρ καὶ συνεπεξετάθησαν τοῖς Πυθαγορείοις · μέχρις οὖν τῶν Ἰταλικῶν ἐγένοντο . καὶ πάλιν χωρὶς ἐκείνων μονιμώτερον εἰρήκασι , τουτέστι μετριώτερον , ἤγουν σχοτεινότερον ἢ μαλακώτερον · οὐ γὰρ διηρθρωμένως εἰρήκασιν οἱ Πυθαγόρειοι περὶ τῶν ἀρχῶν · πλὴν οἱ μὲν αὐτῶν μίαν ποιοῦσι τὴν ἀρχὴν τὴν ὑλικήν , οἱ δὲ δύο · πρὸς γὰρ τῇ ὑλικῇ ὑπετίθεντο καὶ ποιητικήν , ὥσπερ οἱ περὶ Ἀνα - ξαγόραν . p . 987a13 Οἱ Πυθαγόρειοι δύο μὲν τὰς ἀρχὰς κατὰ τὸν αὐτὸν αὐτὸν εἰρήκασι τρόπον . Φησὶν ὅτι καὶ οἱ Πυθαγόρειοι δύο ἀρχὰς ὑπετίθεντο , ὁμοίως ὑλικὴν καὶ ποιητικήν , διαφέρουσι δὲ ἐκείνων , ὅτι οἱ μὲν ἓν τῶν στοιχείων εἰρήκασι τὴν ἀρχήν , οἷον πῦρ ἢ ὕδωρ ἤ τι τοιοῦτον λέγοντες τὸ πεπερασμένον καὶ τὸ ἄπειρον αὐτοὶ δὲ οἱ Πυθαγόρειοι ἑτέρας φύσεις ὑπετίθεντο αὐτὸ καθ’ αὑτὸ εἶναι τὸ ἄπειρον , καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεσθαι τὴν ἀπειρίαν , καὶ πάλιν αὐτὸ καθ’ αὑτὸ <τὸ> πεπερασμένον , καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεσθαι τὴν πρόοδον τῶν πεπερασμένων , τουτέστι τοὺς λόγους τῶν εἰδῶν καὶ τῆς ὕλης . καὶ ἀληθῶς λέγει ὁ Ἀριστοτέλης αὐτὸ οὖν τὸ ἓν οὐσίαν εἶναι τούτων ἔλεγον ὧν κατηγοροῦνται . διὸ καὶ τὸν ἀριθμὸν εἶναι τὴν οὐσίαν πάντων ἔλεγον , ἐπειδὴ καὶ τὰ πάντα ἐξ ἀριθμῶν συνίστασθαι ἔλεγον . περὶ τούτων οὖν τοῦτον τὸν τρόπον ἀπεφήναντο · ἤρξαντο δὲ λέγειν καὶ περὶ τοῦ τί ἐστιν , φημὶ δὴ περὶ τῶν ὁρισμῶν . ἔλεγον γὰρ ὅτι τὸ πρώτως τινὶ ὑπάρχον τοῦτό ἐστιν ὁ ὁρισμὸς αὐτοῦ · οἷον ἐπεὶ πρώτως ὑπάρχει τῇ ἐπιφανείᾳ τὸ χρῶμα , τὸ χρῶμα ἄρα ὁρισμός ἐστι τῆς ἐπιφανείας . καὶ πάλιν ἐπειδὴ τὸ διπλάσιον <πρώτως> ὑπάρχει τῇ δυάδι , ὁρισμὸς τῆς δυάδος τὸ διπλάσιον . οἱ δὲ ὁρισμοὶ θέλουσιν ἀντιστρέφειν πρὸς τὰ ὁριστά · οὐκ ἀντιστρέφει δέ · οὐ γάρ , εἴ τι διπλάσιον , δυάς · τὰ γὰρ ὀκτὼ διπλάσια μέν ἐστιν , οὐ δυὰς δέ . εἰ δὲ τοῦτο ὑποθώμεθα , πολλὰ ἔσται τὸ ἕν · εἰ γὰρ ἡ δυὰς διπλάσιον , πολλὰ δὲ τὰ διπλάσια , πολλὰ ἔσται καὶ ἡ δυάς , ἓν οὖσα πρᾶγμα . ἔσται γὰρ καὶ ὀκτὼ καὶ δέκα καὶ δώδεκα , καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα . καὶ οὕτως μὲν ὁ Ἀριστοτέλης . εἰδέναι μέντοι χρή , ὡς οἱ Πυθαγόρειοι , ὥς φησιν ὁ ἡμέτε - ρος φιλόσοφος Ἀμμώνιος , τὴν δυάδα ἀντὶ ἀρτίου ἀριθμοῦ ἐλάμβανον καὶ ἔλεγον ὅτι ἡ δυὰς διπλάσιον , καὶ οὕτως ἀντιστρέφει πρὸς τὸ ὁριστόν . εἴ τι γὰρ διπλάσιον , τοῦτο καὶ ἄρτιον · εἴ τι ἄρτιον , τοῦτο καὶ διπλάσιον · καὶ τὰ ὀκτὼ γὰρ ἄρτια καὶ ὅσα τοιαῦτα . ἐπεὶ οὖν πρώτη ἐστὶν ἡ δυὰς ἐν τοῖς ἀρτίοις , τούτου χάριν ἐλάμβανον τὴν δυάδα ἀντὶ παντὸς ἀρτίου ἀριθμοῦ , καὶ οὕτως ὡρίζοντο ὑγιῶς . p . 987a29 Μετὰ δὲ τὰς εἰρημένας φιλοσοφίας ἡ Πλάτωνος ἐπεγενετο πραγματεία . Ἐκθέμενος τὰς τῶν Πυθαγορείων δόξας καὶ τῶν ἄλλων τῶν φυσικῶν περὶ τοῦ γνῶναι , ποίαις ἀρχαῖς τῶν ὄντων ἐκέχρηντο , ἐντεῦθεν ἐκτίθεται καὶ τὴν Πλάτωνος δόξαν , βουλόμενος δεῖξαι ποίαις ἀρχαῖς τῶν ὄντων καὶ αὐτὸς ἐκέχρητο , καί φησιν ὅτι τὰ πολλὰ τοῖς Πυθαγορείοις ἠκολούθησεν . ἡμεῖς δέ φαμεν ὅτι οὐ τὰ πολλά , ἀλλὰ τὰ πάντα · Πυθαγόρειος γὰρ ἦν ὁ φιλόσοφος , εἰ καὶ μὴ πᾶσι κέχρηται τοῖς παραπετάσμασιν αὐτῶν . οἱ γὰρ Πυθαγόρειοι μύθοις μὲν οὐκ ἐκέχρηντο , ἀλλὰ συμβόλοις , ἵνα κἂν μείνωσιν οἱ ἀκούοντες μέχρι τοῦ φαινομένου , μὴ ἀδικηθῶσιν + ὥσπερ ἐπὶ τῶν Πυ - θαγορείων . πρὸς τούτοις δὲ σαφῶς οὐκ ἐβούλοντο ἐκθέσθαι διὰ τὸ μὴ καταφανῆ γενέσθαι τὴν ἑαυτῶν σοφίαν καὶ σκυτεῦσι . φησὶν οὖν ὅτι ὁ μὲν Πλάτων ἰδέας εἶναι ὑπετίθετο καὶ ἐξ αὐτῶν γίνεσθαι τὰ τῇδε κατὰ μέθεξιν , οἷον ἐκ τοῦ ὄντως καλοῦ τὸ ἐνταῦθα καλὸν κατὰ μέθεξιν · οὕτω δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀπάντων . οἱ μέντοι γε Πυθαγόρειοι ἀριθμοὺς ὑπετίθεντο καὶ κατὰ μίμησιν ἐκείνων τὰ τῇδε γίνεσθαι ἐκ τῶν ἀριθμῶν · μιμούμενα γάρ , φησί , τὰ τῇδε ἐκεῖνα ἐγίνετο . εἶτα ἱστορεῖ ὅτι πρότερον συνεγένετο ὁ Πλατῶν Κρατύλῳ τῷ Ἡρακλειτείῳ τῷ λέγοντι πάντα ἐν κινήσει εἶναι , καὶ ἠκολούθησε τῇ δόξῃ αὐτοῦ . εἶτα μετὰ ταῦτα συνεγένετο τῷ Σωκράτει , ὃς κατεγίνετο μᾶλλον περὶ τὴν ἠθικὴν φιλοσοφίαν , περὶ μέντοι γε τῆς καθόλου φύσεως οὐδὲν ἐπραγματεύσατο . οὗτος οὖν ὁ Σωκράτης ἐν τοῖς ἠθικοῖς πρῶτος ἐζήτησε τὸ καθόλου καὶ περὶ ὁρισμοῦ πρῶτος ἐπέστησεν , ὅτι τῶν καθόλου ὑπάρχουσιν οἱ ὁρισμοί · τῶν γὰρ μερικῶν οὔκ εἰσιν , ὡς φθαρτῶν ὑπαρχόντων . οἱ γὰρ ὁρισμοὶ τῶν ἀεὶ ὡσαύτως ἐχόντων θέλουσιν εἶναι · διὸ τῶν καθόλου ὑπάρχουσιν οἱ ὁρισμοί , ὡς εἴρηται ἐν τῇ Ἀποδεικτικῇ πραγματείᾳ . ἀνήγαγεν οὖν ἑαυτὸν ἐπὶ τὰ καθόλου , λέγων τὸ ἀπλῶς δίκαιον , τὸ ἀπλῶς καλόν . τὰ δὲ τοιαῦτα πάντα ὁ Πλατῶν ἰδέας προσηγόρευσε λέγων λόγους εἶναι δημιουργικούς , καὶ ἐξ αὐτῶν τὰ τῇδε γίνεσθαι κατὰ μέθεξιν , ἐκ τοῦ ἁπλῶς καλοῦ τὸ ἐνταῦθα καλόν , καὶ ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ τὸ ἀγαθόν , καὶ ἐκ τοῦ ἀνθρώπου τὸν ἄνθρωπον . τοῦτο δὲ καὶ αὐτὸς φῄς , ὦ Ἀριστό - τελες , λέγων ὅτι ἡ τάξις ἡ ἐν τῷ στρατοπέδῳ οὐκ ἀπὸ ταὐτομάτου ἐφήκει , ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ στρατηγοῦ . εἰδέναι μέντοι γε χρή , ὡς εἴρηται ἐν τῷ Φαί - δωνι τῷ Σωκράτει , ὅτι γέγονέ μοι ἐπιθυμία γνῶναι τὰς αἰτίας τῶν φυσικῶν πραγμάτων , ἀναγκαιότερον δὲ ὑπέλαβον τὰ ἠθικὰ ζητῆσαι καὶ ἀναγαγεῖν ἑαυτὸν ἐπὶ τὰ καθόλου . ὅτι δὲ οὐκ οἴεται Πλατῶν ἐν κινήσει εἶναι πάντα , σαφῶς μὲν ἐδήλωσε καὶ ἐν τῷ Κρατύλῳ τῷ διαλόγῳ , καὶ ἐν τῷ Θεαιτήτῳ δέ . ἔλεγε γὰρ ἐν τῷ Θεαιτήτῳ , ὅτι τὰ κινούμενα ἢ κατ’ ἀλλοίωσιν κινοῦνται ἢ κατὰ τόπον , ἢ κατ’ ἀμφότερα ἢ κατὰ θάτερον . ἀλλ’ εἰ μὲν κατὰ θάτερον , φανερὸν ὅτι ἔσται στάσις τοῦ ἑνός · εἰ δὲ κατ’ ἀμφότερα ἔσται κίνησις , οὔτε δὲ οὐδέν ἐστιν εἰπεῖν , οὔτε λευκὸν οὔτε μέλαν οὔτε φαιόν , διότι πάντα ἐν ῥύσει ὑπάρχουσι καὶ οὐδέν ἐστιν ἐν στάσει . πῶς δὲ οἷόν τε εἶναι κίνησιν στάσεως μὴ οὔσης ; καὶ ἡ ἀκινησία γὰρ στάσις τίς ἐστι . καὶ ἐκ τῶν καθόλου δὲ ἐπέστησεν , ὅτι στάσις ἐστίν · τὰ γὰρ καθόλου ἀκίνητα καὶ ἀίδια · [ καὶ ] ἐν ταὐτότητι γὰρ ἀεὶ ὑπάρχουσιν . ἄλλως τε δὴ καὶ σύ , ὦ Ἀριστότελες , λέγεις τὴν ὕλην ἀεὶ ἐν κινήσει εἶναι · ἐν ἀπορροῇ γὰρ φῂ αὐτὴν εἶναι καὶ ἐν ἐπιρροῇ ἐν τοῖς Περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς . p . 987a29 Μετὰ δὲ τὰς εἰρημένας φιλοσοφίας . Ἐφεξῆς τὴν Πλάτωνος ἐκτίθεται δόξαν καί φησιν αὐτὸν τὰ μὲν πολλὰ ἀκολουθῆσαι τοῖς Πυθαγορείοις , ἔχει δὲ καὶ ἴδιά τινα ἡ Πλάτωνος φιλοσοφία παρὰ τοὺς Ἰταλικούς · λέγει δὲ τὰς ἰδέας . ἰστέον δὲ ὅτι κἀκεῖνοι ἔλεγον τὰς ἰδέας , ἀλλὰ ἀριθμοὺς ταῦτα ὑπετίθεντο . νέος γὰρ ὑπάρχων συνεγένετο Κρατύλῳ τῷ Ἡρακλειτείῳ καὶ ὑπέλαβεν , ὅτι πάντα τὰ αἰσθητὰ ἐν ῥύσει ὑπάρχουσι καὶ οὐδέποτε ἵστανται , καὶ ταύτην ἐφύλαξε τὴν δόξαν ὡς ἀληθῆ . Σωκράτους δὲ περὶ μὲν τὰ ἠθικὰ πραγματευσαμένου καὶ ἐν τούτοις τὸ καθόλου ζητοῦντος ( διαλαμβάνων γὰρ περὶ καλοῦ ἤ τινος ἄλλου ἐζήτει καθόλου τί τὸ καλόν ἐστιν , οὐ τόδε τὸ καλὸν λαμβάνων ) καὶ ὁρίζεσθαι τὸ προκείμενον ἀεὶ πειρωμένου ( περὶ δὲ τῶν φυσικῶν οὐδέν , φησίν , ἐπραγματεύσατο · πῶς δὲ λέγει περὶ Σωκράτους πρῶτον ἐπιστῆσαι περὶ ὁρισμῶν , εἴ γε καὶ οἱ Πυθαγόρειοι ἐπειρῶντο τοῦτο ποιεῖν , ὡς προείρηκεν , ὄντες αὐτοῦ πρεσβύτεροι ; ἢ ὅτι ἐκεῖνοι , ὡς εἶπε , μαλακῶς καὶ ἀμεθόδως ) , ἀποδεξάμενος οὖν Σωκράτους τὴν περὶ τοὺς ὁρισμοὺς καὶ τὸ καθόλου πραγματείαν , ὑπέλαβε τούτους ἑτέρων τινῶν γίνεσθαί τε καὶ εἶναι φύσεων καὶ οὐ τῶν αἰσθητῶν τινος , οὐδὲ τοῦ ἐπὶ τούτοις καθόλου · ταῦτα γὰρ καὶ ἐν τούτοις πάντα , ἐν οἷς καὶ τὰ καθόλου , ἀεὶ ῥεῖν τε καὶ μεταβάλλειν καὶ μηδέποτε ἐπὶ τῆς αὐτῆς φύσεως μένειν · διὸ καὶ ἀδύνατον εἶναι τὸν κοινὸν καθόλου ὅρον ( τοιοῦτοι γὰρ οἱ ὁρισμοί ) τῶν αἰσθητῶν τινος εἶναι , διὰ τὸ ταῦτα μηδὲ ὁριστὰ εἶναι τῷ μὴ μένειν τὰ αὐτά . καὶ ταύτας δὲ τὰς φύσεις τὰς παρὰ τὰ αἰσθητά ( φημὶ δὴ τὰ καθόλου ) ὧν οἱ ὁρισμοὶ ὑπάρχουσιν , ἰδέας προσηγόρευσεν . ἀπεδέξατο οὖν ἐν τούτοις τὸν Σωκράτη . ὑπέλαβεν οὗν ὅτι ἑτέρων τινῶν οἱ ὁρισμοί εἰσι , τῶν καθόλου καὶ οὐ τῶν καθ’ ἕκαστα διὰ τὴν μεταβολὴν αὐτῶν . τὰ οὖν καθόλου , ὡς εἴρηται , ἰδέας προσηγόρευσεν , τὰ δὲ αἰσθητὰ παρὰ ταῦτα · ἐκ τούτων οὖν τῶν ἰδεῶν καὶ τὰ αἰσθητὰ ἔφασκεν εἶναί τε καὶ λέγεσθαι . p . 987b9 Κατὰ μεθεξιν γὰρ εἶναι τὰ πολλὰ τῶν συνωνύμων τοῖς εἴδεσιν . Πόλλα οὖν λέγει τὰ αἰσθητά , ὅτι ἐκ τοῦ καθόλου , φησί , κατὰ μέθεξιν ὑπάρχουσι τὰ πολλά · ἐκ γὰρ τοῦ ἀπλῶς καλοῦ καὶ δικαίου καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων τὸ τῇδε καλὸν καὶ τὸ τῇδε δίκαιον . πολλὰ οὖν λέγει τὰ αἰσθητά , ἢ ὅτι οὐ πάντων τῶν αἰσθητῶν ἔλεγον εἶναι ἰδέας · τῶν γὰρ κατὰ σχέσιν τε καὶ τῶν πρός τι οὐκ ἐτίθεντο ἰδέας , ἀλλ’ οὐδὲ τῶν παρὰ φύσιν τινός , οὔτε δὲ ὅλως τῶν κακῶν . κατὰ μέθεξιν οὖν τῶν εἰδῶν ὑπάρχουσι τὰ πολλά , συνώνυμα ὄντα ἀλλήλοις τὰ πολλά · οὔτε γὰρ τοῖς εἴδεσι συνώνυμα . τὰ γὰρ πολλὰ καὶ συνώνυμα ἀλλήλοις κατὰ μέθεξιν τὸ εἶναι ἔχει ἰδέας μιᾶς . οὐ γὰρ πάντα <μιᾶς> ἰδέας μετέχει , ἀλλ’ ὅσα ὁμοειδῆ τέ ἐστιν καὶ συνώνυμα , ὡς ἄνθρωποι , ἵπποι , βόες , ἀλλήλοις · οὐ γὰρ ἄν ταῖς ἰδέαις λέγοι τὰ αἰσθητὰ συνώνυμα εἶναι ἱστορῶν τὴν Πλάτωνος δόξαν , ἐκείνου ὁμωνύμους λέγοντος τὰς ἰδέας ὡς τὰ ἀφ ἑνὸς καὶ πρὸς ἕν . ἢ οὐδὲ κατὰ Πλάτωνα ὁμώνυμοι αἱ ἰδέαι τοῖς πρὸς αὐτάς , ἀλλὰ συνώνυμοι · ἐν οἷς γὰρ χρῆται τῷ ὁμωνύμῳ ὀνόματι , κοινότερον ἀντὶ τοῦ συνωνύμου χρῷτο ἄν . εἰ γὰρ μὴ κατὰ τὸν λόγον καὶ τὸ εἶδος ὡμοίωται τῇ ἰδέᾳ τὰ πρὸς αὐτήν , κατὰ τί ἄν ἄλλο ; οὐδὲν γὰρ ἐκείναις ὑπάρχει ἔτι ἄλλο , οὐδέ τι αὐταῖς συμβέβηκεν . τὰ δὲ κατὰ τὸ εἶδος ὅμοια συνώνυμα . εἰ γὰρ ὁ αὐτοάνθρωπος εἶδός τί ἐστιν ἁπλοῦν , φανερὸν ὅτι τὸ ὡμοιωμένον αὐτῷ κατὰ τὸ εἶδος ἄν ὡμοίωτο . ἀλλὰ μὴν οἱ ὁρισμοὶ κατὰ τὸ εἶδος καὶ τῶν ἐνύλων · ὥστε εἰ κατὰ τὸ εἶδος οἱ ἄνθρωποι τὸ εἶναι ἔχουσιν , ὅμοιοι ἄν εἶεν τῇ ἰδέᾳ , οὐδὲν ἄλλο οὔσῃ , καὶ ὁ ὁρισμὸς ἄν αὐτῶν ὁ αὐτὸς καὶ τῆς ἰδέας εἴη . ἔτι εἰ καὶ μὴ ὁριστὰ ταῦτα ἀλλὰ τὰ εἴδη , ἀλλ’ οἵ γε ὁρισμοὶ ἐκείνων καὶ ἐπὶ τούτων λέγονται · τὸ γὰρ ζῷον λογικὸν θνητὸν καὶ κατὰ τῶν αἰσθητῶν κατηγορεῖται ἀνθρώπων , εἰ καὶ μὴ κυρίως τούτων ἐστὶν ὁρισμός . τὴν δὲ μέθεξιν , φησίν , τοὔνομα μετέβαλε , τουτέστι μετέθηκε · τὴν γὰρ ὑπὸ τῶν Πυθαγορικῶν λεγομένην μίμησιν αὐτὸς μεταβαλὼν μέθεξιν εἶπε ταύτην μέντοι τὴν μέθεξίν τε καὶ μίμησιν τίς τέ ἐστι καὶ πῶς γίνεται , οὔτε οἱ Πυθαγόρειοι εἶπον οὔτε ὁ Πλατῶν , ἀλλ’ εἴασαν αὐτὴν ἐν κοινῷ ζητεῖσθαι . ἰστέον δὲ ὅτι εἶπεν ὁ Πλατῶν ἐν τῷ Παρμενίδῃ περὶ αὐτῶν , ὅτι τὰ ἐφιέμενα τοῦ ἀγαθοῦ πάντα οὕτως γίνονται · πάντα γὰρ ἐφίενται τοῦ ἀγαθοῦ , καὶ πλωτὰ καὶ πεζὰ καὶ ἀέρια , ὥς φησι καὶ ὁ Ἀριστοτέλης . κατὰ μίμησιν οὗν λέγουσιν οἱ Πυθαγόρειοι γίνεσθαι τὰ ἄλλα τῶν πρώτων ἀριθμῶν , οὓς καὶ λέγει κυρίως εἶναι , καὶ ἐξ αὐτῶν τὰ ἄλλα γίνεσθαι , φημὶ δὲ ἐκ τῆς μονάδος καὶ τῆς δυάδος , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν ἐξ ὕλης καὶ εἴδους . p . 987b14 Ἔτι δὲ παρὰ τὰ εἴδη . Μεταξὺ λέγει ὁ Πλάτων τὰ μαθήματα τῶν ἰδεῶν καὶ τῶν αἰσθητῶν . οὔτε γὰρ πάντῃ αὐτὰ καθ’ αὑτὰ ἐν ὑποστάσει ὑπάρχουσιν χωριστὰ παντελῶς ὕλης ὥσπερ αἱ ἰδέαι ( τὰ γὰρ μαθήματα καὶ ἐν τῇ ὕλῃ θεωροῦνται · ἔστι γὰρ χαλκοῦν τρίγωνον · καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν δὲ θεωροῦνται τῇ ἐπινοίᾳ ) οὔτε ὅμοια ὑπάρχουσι τοῖς αἰσθητοῖς · τὰ γὰρ αἰσθητὰ καὶ ἐν κινήσει ὑπάρχουσι καὶ φθαρτά εἰσι , τὰ δὲ μαθήματα ἀίδια καὶ ἀκίνητα . εἰδέναι δὲ χρὴ ὅτι συμβολικῶς ὁ Πλατῶν διὰ τῶν μαθημάτων τὴν ψυχὴν δηλοῖ , ἥτις μέση ἐστὶ τῶν πάντῃ χωριστῶν τῆς ὕλης καὶ ἀιδίων καὶ τῶν πάντῃ ἀχωρίστων , τουτέστι τῶν ἐνύλων εἰδῶν , ἐπειδή , φησί , ποτὲ μὲν χωρίζεται σώματος , ποτὲ δ’ ἐλλάμπει ἐν αὐτῷ . τοῦτο οὖν φησιν ὅτι ἔτι δὲ παρὰ τὰ αἰσθητὰ καὶ τὰς ἰδέας τὰ μαθηματικὰ τῶν πραγμάτων μεταξύ φησιν εἶναι τούτων . διαφέρουσι γὰρ τῶν μὲν αἰσθητῶν τὰ μαθηματικὰ τῷ εἶναι ἀίδια καὶ ἀκίνητα ( ἡ γὰρ ψυχὴ ἀκίνητός ἐστι καὶ ἀίδιος ) , τὰ δ’ αἰσθητὰ φθαρτὰ ὑπάρχουσι καὶ ἐν κινήσει · τῶν δὲ εἰδῶν διαφέρουσι τῷ τὰς μὲν ἰδέας ἕν τι τῷ ἀριθμῷ εἶναι ( ἕν γὰρ εἶδος πάντων τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως · καὶ ἔθος αὐτῷ τῷ Πλάτωνι ἕν τι καλεῖν τὰ παντελῶς χωριστὰ τῆς ὕλης , τὰ δέ ποτε ἐλλάμποντα αὐτῇ πολλὰ καλεῖ ) , τὰ δὲ μαθηματικὰ τὴν ἐν τοῖς πολλοῖς , τουτέστι τοῖς αἰσθητοῖς καὶ τοῖς καθ’ ἕκαστα , δηλοῦν ὁμοιότητα . οὐ γὰρ ἔστιν αὐτὰ καθ’ αὑτὰ ὑφεστῶτα ἀλλ’ ἐπινοίᾳ , χωρισθείσης τῶν ἐνύλων τῆς τε ὕλης καὶ τῆς κινήσεως , καθ’ ἃ καὶ μεθ ὧν έστιν . p . 987b18 ’Επειδὴ αἴτια τὰ εἴδη τοῖς ἄλλοις . ᾿Επειδή , φησίν , αἰτίας ὑπετίθεντο τῶν τῇδε πραγμάτων τὰς ἰδέας ( κατὰ μέθεξιν γὰρ ἔλεγον γίνεσθαι τὰ τῇδε ἐκ τῶν ἰδεῶν ) , τὰ ἐκείνων στοιχεῖα καὶ ἀρχάς , τῶν ἰδεῶν , ἀρχὰς πάντων τῶν ὄντων ὑπέλαβον . τῷ ὄντι γὰρ ἐκ τῆς ἑνάδος αἱ ἰδέαι , τουτέστιν ἐκ τῆς μιᾶς τῶν πάντων ἀρχῆς οἱ δημιουργικοὶ λόγοι · ἐκ δὲ τῶν δημιουργικῶν λόγων τὰ τῇδε γίνεται πάντα . ὡς μὲν οὖν ὕλην τὸ μέγα καὶ μικρὸν ἀρχὰς ὑπετίθεντο τῶν ὄντων , τουτέστι τὴν δυάδα . ἡ γὰρ δυὰς ἄρχεται πρώτη διαιρέσεως · τοιαύτη δὲ ἡ ὕλη ἐπ’ ἄπειρον οὖσα διαιρετή . τὰς οὗν ἰδέας ἀρχὰς καὶ αἰτίας εἶναι τοῖς ἄλλοις ἅπασι τοῦ εἶναι ( κατὰ μέθεξιν γὰρ ἐκείνων τὰ ἄλλα ) , τὰς δέ τῶν ἰδεῶν ἀρχὰς πάντων ἀρχὰς ἔθετο · ἀρχὰς δὲ τῶν ἰδεῶν ὡς μὲν ὕλην καὶ ὑποκείμενον τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν , δυάδα τινὰ οὖσαν , ὥς φησιν , ἀόριστον , ὡς δὲ οὐσίαν καὶ εἶδος τὸ ἕν , τουτέστιν ἐξ ὕλης καὶ εἴδους . τοῦτο δὲ ὅπως ἔλεγεν , ἑξῆς λέγει ἐξ ἐκείνων γὰρ κατὰ μέθεξιν τοῦ ἑνὸς τὰ εἴδη εἶναι καὶ τοὺς ἀριθμούς . ἐξ ἐκείνων , τουτέστι μεγάλουκαὶ τοῦ μικροῦ , συνιόντων καὶ εἰδοποιουμένων ὑπὸ τοῦ ἑνὸς κατὰ μέθεξιν , τουτέστι τῷ μεταλαμβάνειν αὐτοῦ , τὰ εἴδη , φημὶ δὴ τὰς ἰδέας , αἵτινες καὶ αὐταί εἰσιν ἀριθμοί · εἰδητικοὺς γὰρ ἀριθμοὺς τὰς ἰδέας λέγουσιν . p . 987b22 Τὸ μέντοι γε ἓν οὐσίαν εἶναι καὶ μὴ ἕτερόν τι τὸ ἓν λέγεσθαι . Τὸ γὰρ ἓν τοῦτο οὐ κατά τινος ἄλλου ὄντος κατηγόρουν , ἀλλ’ οὐσίαν τινὰ τὸ ἓν ὑπετίθεντο εἶναι ἐν τῷ ἓν εἶναι τὸ εἶναι ἔχουσαν . τοῦτο δὲ καὶ περὶ Πλάτωνος ἱστορεῖ ὅτι παραπλησίως ἐκείνοις τὸ ἓν οὐσίαν ἔλεγεν εἷναι , οὐκ ἄλλο τι ὂν κατὰ τὸ ὑποκείμενον . τοῦτό τε οὖν , φησί , παραπλησίως ἐκείνοις Πλάτων λέγει , καὶ τὸ ἀρχὰς καὶ αἰτίας τῶν ὄντων τοὺς ἀριθμοὺς τίθεσθαι . p . 987b25 Τὸ δὲ ἀντὶ τοῦ ἀπείρου ὡς ἑνὸς δυάδα ποιῆσαι . Φησὶν ὅτι οἱ Πυθαγόρειοι τὸ ἓν ἄπειρον ὑπετίθεντο ὡς ἀπειροδύναμον , ὁ δὲ Πλατῶν δυάδα , εἴ γε τὸ ἄπειρον ἐκ μεγάλου καὶ μικροῦ , τὴν ὕλην αἰνιττόμενος διὰ τὸ ἀόριστον αὐτῆς καὶ διὰ τὸ ἐπ’ ἄπειρον εἶναι διαιρετήν . ἐκεῖνοι οὖν τὸ ἄπειρον μίαν τινὰ φύσιν ὑπετίθεντο , τουτέστι τὸ ὑποκείμενον καὶ τὸ ὑλικόν · Πλάτων δὲ δυάδα ἐποίει τὸ ὑποκείμενον καὶ τὸ ἄπειρον , λέγων ἄπειρον , καθὸ μὴ ἔστι καθ’ αὑτὸ εἰδοπεποιημένον · μέγα γὰρ καὶ μικρὸν καὶ ὑπεροχὴν καὶ ἔλλειψιν · ἐν τούτοις δὲ ἡ τοῦ ἀπείρου φύσις . οὐ ταὐτὰ δὲ τῷ · εἴδει τὸ μέγα τῷ μικρῷ ὑπάρχει , οὐδὲ ὑπεροχὴ ἐλλείψει · ἐναντία γάρ , ὥστε οὐχ ἕν . τὸ δὲ ἄπειρον εἶπέν ἀντὶ τοῦ ῾τὸ γὰρ ἄπειρον ’ κατ’ αὐτὸν ἐκ μεγάλου καὶ μικροῦ . τοῦτο γὰρ τὸ ἐν τῇ λέξει κατάλληλον . τοῦτό τε . οὖν ἴδιον Πλάτωνος παρὰ τοὺς Πυθαγορείους , καὶ ὅτι ὁ μὲν Πλατῶν τοὺς ἀριθμοὺς ἔξω τῶν αἰσθητῶν κατέλιπεν , οὐχ ὡς ὕλην αὐτοὺς τοῖς οὖσιν ὑποβάλλων , οὐδὲ οὕτως αἰτίους τιθεὶς αὐτούς , οἱ δὲ Πυθαγόρειοι τὰ πράγματα καὶ τὰ ὄνια ἐκ τῶν ἀριθμῶν ἔλεγον συγκεῖσθαι , ἐξ ὧν εἵπετο αὐτοῖς τὸ πάντα τὰ ὄντα ἀριθμοὺς λέγειν . διαφέρουσι δὲ ἀλλήλων καὶ ὅτι ὁ μὲν Πλατῶν τὰ μαθήματα μεταξὺ τῶν εἰδῶν καὶ τῶν αἰσθητῶν λέγει , οἱ δὲ Πυθαγόρειοι οὐδαμῶς . p . 987b29 Τὸ μὲν οὖν τὸ ἓν καὶ τοὺς ἀριθμούς . Ἐντεῦθεν ἀποδέχεται Πλάτωνα μᾶλλον τῶν Πυθαγορείων , καί φησιν οὕτως · τὸ μὲν ὑποθέσθαι ἓν καὶ τοὺς ἀριθμοὺς ἔξω ποιεῖσθαι τῶν αἰσθητῶν πραγμάτων , ὥσπερ οἱ Πυθαγόρειοι ἐκ τῶν ἀριθμῶν ἔλεγον συγκεῖσθαι τὰ πράγματα , καὶ ἡ τῶν εἰδῶν εὕρεσις καὶ εἰσαγωγὴ διὰ τὴν ἐν τοῖς λόγοις ἀκρίβειαν προσεγένετο τῷ Πλάτωνι . ἄπειροι γὰρ ἦσαν οἱ πρῴην διαλεκτικῆς μεθόδου , φημὶ δὲ διαιρέσεως καὶ ὁρισμῶν . ἔγνω οὖν ἐντεῦθεν ὁ Πλατῶν ὅτι οὐ δυνατὸν τὰ αἰσθητὰ συγκεῖσθαι ἐξ ἀριθμῶν ὡς ἐξ ὑλικῶν αἰτίων . p . 987b29 Τὸ μὲν οὖν τὸ ἓν καὶ τὸν ἀριθμὸν παρὰ τὰ ποιῆσαι καὶ μὴ ὥσπερ Πυθαγόρειοι , καὶ ἡ τῶν εἰδῶν εἰσαγωγὴ διὰ τὴν ἐν τοῖς λόγοις σκέψιν ἐγένετο . Εἰπὼν ἐν οἷς διαφωνοῦσι , νὺν λέγει τὴν αἰτίαν δι’ ἣν οὐχ ὁμοίως ὁ Πλατῶν τοὺς ἀριθμοὺς τῶν ὄντων ἀρχὰς ἔθετο τοῖς Πυθαγορείοις , ἀλλὰ τούτους τε ἐχώρισε τῶν αἰσθητῶν καὶ τὰς ἰδέας ἄλλας τινὰς οὐσίας τε καὶ φύσεις παρὰ τὰς αἰσθητὰς οὐσίας ἔθετο . διὰ γὰρ τὴν ἐν τοῖς λόγοις ἐξέτασιν καὶ διὰ τὴν διαλεκτικήν , ἧς οἱ πρότερον ἦσαν ἄγευστοι , τοῦ ἀκολούθου θεωρητικὸς ὁ Πλατῶν γενόμενος καὶ διαιρέσεσι χρῆσθαι συνεθισθεὶς καὶ ὁρισμοῖς ἐκ διαλεκτικῆς ( ἄμφω γὰρ ταῦτα τοῦ διαλεκτικοῦ ) , ἦλθε διὰ τούτων εἰς ἔννοιαν τοῦ χωρίζειν τινὰ τῶν αἰσθητῶν καὶ ὑπολάμβάνειν εἶναί τινας ἄλλας φύσεις παρὰ τὰ αἰσθητά . ἡ γὰρ διαίρεσις ἡ μὲν τῶν γενῶν τε καὶ εἰδῶν οὐκ αἰσθητῶν , ἡ δὲ τῶν αἰσθητῶν ἀνάλυσίς ἐστι τῶν αἰσθητῶν εἰς τὰ στοιχεῖα καὶ τὰς ἀρχάς , ἃ οὐκ αἰσθητά . οὐ γὰρ ταὐτὸν τῶν αἰσθητῶν ἕκαστον τῷ καθ’ ὃ τὸ εἶναι αὐτῷ · οὔτε γὰρ τὸ τεχνητὸν τῇ τέχνῃ , οὔτε τὸ φυσικὸν τῇ φύσει . ὥστε εἰ καὶ οἱ ἀριθμοὶ αἴτιοι τοῖς αἰσθητοῖς τοῦ τοιοῖσδε εἶναι ἢ τοιοῖσδε καὶ αἱ ἰδέαι , ἀλλὰ κεχώρισται αὐτῶν . καὶ οἱ ὁρισμοὶ οὐ τῶν αἰσθητῶν ὑπάρχουσιν ἀλλὰ τῶν καθόλου , ὥστε ὑπάρχουσι καὶ τὰ καθόλου . ἐκ τῆς τοιαύτης οὖν μεθόδου ἦλθεν ὁ Πλατῶν εἰς ἔννοιαν τῶν νοητῶν . p . 987b33 Τὸ δὲ δυάδα ποιῆσαι τὴν ἑτέραν φύσιν . Πρώτους ἀριθμοὺς λέγει τοὺς μονάδι μόνῃ μετρουμένους , οἷον τὸν τρισκαίδεκα , τὸν ἐννεακαίδεκα , τὸν ἑπτακαίδεκα καὶ πάντας τοὺς ὁμοίους . οἱ οὖν ἄλλοι πάντες ὑπὸ δυάδος μετροῦνται , οἷον τρὶς πέντε δεκαπέντε ( ὁ γὰρ τρία καὶ πέντε δυάς ) , τρὶς ὀκτὼ εἰκοσιτέσσαρες , δὶς πέντε δέκα , δὶς τρεῖς ἕξ , τρὶς τρεῖς ἐννέα · ὑπὸ δυάδος γὰρ γίνεται ὁ διπλασιασμός . ἐπεὶ οὖν πάντα ἐκ τῆς ὕλης γίνονται ( διὸ καὶ πανδεχῆ αὐτὴν λέγουσι τιθήνην ὡς δεχομένην πάντα τὰ εἴδη ) διὰ τοῦτο οὖν , φησίν , ἐποίησεν ὁ Πλατῶν δυάδατὴν τὴν ἑτέραν φύσιν , τουτέστι τὴν ὑλικήν , διὰ τὸ τοὺς ἀριθμοὺς πάντας , ὡς ἐδείξαμεν , ἔξω τῶν πρώτων ἐξ αὐτῆς γεννᾶσθαι ὥσπερ ἔκ τινος ἐκμαγείου , τουτέστι φαντασίας . καὶ ὁ Πλάτων γὰρ ἐν τῷ Θεαιτήτῳ τὴν φαντασίαν ἐκμαγεῖον ἐκάλεσε . καὶ οὕτως μὲν ὁ ἡμέτερος φιλόσοφος , ὁ δὲ ἐκ τῆς Ἀφροδισιάδος οὕτως ἐξηγεῖται τὸ χωρίον . λέγει γάρ , φησί , νῦν καὶ διὰ τοῦτο αὐτὸν τὴν δυάδα ποιῆσαι τὴν ἑτέραν φύσιν τῶν ἀρχῶν , διὰ τὸ τοὺς ἀριθμοὺς ἔξω τῶν πρώτων εὐφυῶς ἐξ αὐτῆς γεννᾶσθαι ὥσπερ ἔκ τινος ἐκμαγείου · τοῦτο δέ , ὅτι δοκεῖ αὐτῷ ἡ δυὰς διαιρετικὴ παντὸς εἶναι ᾧ προσήγετο · διὸ καὶ δυοποιὸν αὐτὴν λέγει . δὶς γὰρ ἕκαστον τῶν οἷς προσάγεται ποιοῦσα διαιρεῖ πως αὐτό , οὐκ ἐῶσα μένειν ὃ ἦν · ἥτις διαίρεσις γένεσίς ἐστιν ἀριθμῶν . ὡς γὰρ τὰ ἐκμαγεῖα καὶ οἱ τύποι πάντα τὰ ἐναρμοσθέντα αὐτοῖς ὅμοια ποιοῦσιν , οὕτω καὶ ἡ δυὰς ὥσπερ τι ἐκμαγεῖον οὖσα τῶν μετ’ αὐτὴν γεννητικὴ ἀριθμῶν γίνεται , ᾧ ἂν προσαχθῇ , δύο τε καὶ διπλᾶ ποιοῦσα . τῷ μὲν γὰρ ἑνὶ προσαχθεῖσα τὰ δύο ἐποίησε ( δὶς ἓν δύο ) , τοῖς δυσὶ δὲ τὰ τέσσαρα ( δὶς γὰρ δύο ) , τοῖς δὲ τρισὶ τὰ ἐξ ( δὶς γὰρ τρία ) · ὁμοίως καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων . οἱ οὖν πρῶτοι οὐ γίνονται οὕτως , οἷον ὁ γݲ καὶ ὁ εݲ καὶ ὁ ζ καὶ ὁ ιθ . δὶς γὰρ τρία ἓξ γίνονται , ὀκτώ , καὶ οὐ γίνονται ἑπτά · ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀπάντων . κακῶς οὖν φησι τὴν ἑτέραν φύσιν δυάδα ποιῆσαι , τουτέστι τὴν ὑλικὴν ἀρχήν . τὸ ἐναντίον συμβαίνει · οὐ γὰρ εὔλογον οὕτω . νῦν μὲν γὰρ ἐκ τῆς ὕλης πολλὰ ποιοῦσι , τὸ δὲ εἶδος ἅπαξ γεννᾷ μόνον . οἱ μὲν μὰρ τὴν δυάδα τὴν ὡς ὕλην ἀρχὴν τιθέμενοι πολλῶν αὐτὴν ποιοῦσι γεννητικήν · αὕτη γὰρ αὐτοῖς ἡ αὐτὴ λαμβανομένη τοῦ πλήθους καὶ τῶν ἀρτίων ἀριθμῶν πάντων ἐστὶ γεννητική , τοὺς μὲν συντιθεῖσά τε καὶ οὕτως γεννῶσα , τοὺς δὲ διαιροῦσα δίχα . ἡ δὲ κατὰ τὸ εἶδος ἀρχὴ ἑνοποιός ἐστι τῷ ἕν τι εἶναι πᾶν τὸ εἰδοπεποιημένον τε καὶ ὡρισμένον κατὰ τὸ εἶναι . καὶ γὰρ τῶν ἀριθμῶν ἕκαστος ἕν τι · ἑνοποιὸν μὲν γὰρ τὸ ἓν αὐτό , διχοποιὸς δὲ ἡ ἀόριστος δυάς . οὐ μὴν ἐπὶ τῶν γινομένων ὁμοίως ἔχει , ἃ ἐκείνοις ὡμοίωται καὶ πρὸς ἐκεῖνα τὸ εἶναι ἔχει , ἀλλ’ ἔμπαλιν . ἡ μὲν γὰρ ὕλη ἡ μία κατ’ ἀριθμὸν ἑνός τινος εἴδους ἐστὶ δεκτικὴ καὶ γεννητική · οὐ γὰρ οἷόν τε ἐπὶ τῇ αὐτῇ ὕλῃ κατ ἀριθμὸν ἅμα εἶναι πλείω εἴδη , ὡς εἶναι τὸ αὐτὸ ξύλον καὶ κλίνην καὶ τράπεζαν καὶ ἀβάκιον , ἀλλ’ ἡ μία ὕλη ἕν τι εἶδος ἐνεργείᾳ μόνον ἔχει . τὸ μέντοι εἶδος ἓν ὂν τῷ ἀριθμῷ , πλείονα εἴδη ποιεῖ · ἡ γὰρ τέχνη εἶδός τι ἓν οὖσα καὶ ὁ τεχνίτης εἷς ὢν κατ’ ἀριθμὸν πλειόνων ἐστὶ καὶ διαφερόντων ποιητικός · ἡ γὰρ τεκτονικὴ καὶ ὁ ἔχων αὐτὴν καὶ κλίνην ποιεῖ καὶ ἀβάκιον καὶ τράπεζαν , ὁ αὐτὸς καὶ εἷς ὑπάρχων κατ’ ἀριθμόν . ὁμοίως δὲ ἔχει τοῦτο καὶ ἐπὶ τοῦ ἄρρενός τε καὶ θήλεος , . ὧν τὸ μὲν θῆλυ ὕλην παρέχον τῷ γινομένῳ ὑπὸ μιᾶς πληροῦται ὀχείας , τὸ δὲ ἄρρεν πολλὰ θήλεα πληροῖ . καὶ ταῦτα μὲν ὁ Ἀριστοτέλης · ἡμεῖς δέ φαμεν ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης τὴν προσεχῆ ὕλην λαμβάνει τὴν μίαν κατ’ ἀριθμόν . εἰδέναι γὰρ χρὴ ὅτι ἐκ τῆς πρώτης ὕλης πάντα γίνεται , καὶ ἄνθρωποι καὶ κλῖναι καὶ ἵπποι καὶ πάντα . Ἀριστοτέλης οὖν λαμβάνων τὴν προσεχῆ ὕλην παραλογίζεται , ὥς φησιν ὁ φιλόσοφος . Πλατῶν μὲν οὖν , φησί , περὶ τῶν ζητουμένων νῦν ὑφ’ ἡμῶν οὕτως διώρισε . ζητοῦνται δὲ αἱ ἀρχαὶ καὶ τὰ αἴτια τῶν ὄντων · περὶ οὖν τῶν ἀρχῶν ταῦτα εἴρηται Πλάτωνι . p . 988a8 Φανερὸν δὲ ἐκ τῶν εἰρημένων ὅτι δυοῖν . ’Εκ τῶν ἱστορημένων , φησί , περὶ τοῦ Πλάτωνος φανερὸν ἡμῖν γέγονεν ὅτι δύο καὶ μόνας ἀρχὰς ὑποτίθεται , τὴν ὑλικὴν καὶ τὴν εἰδικήν . οὐδεὶς γὰρ τῶν ἄλλων τελικὴν αἰτίαν ὑπέθετο , ἀλλὰ ποιητικὴν μόνον . εἰρήκασι γὰρ ποιητικὸν αἴτιον , τελικὸν δὲ οὐκ εἰρήκασιν · οὔτε γὰρ εἶπον καθάπερ , φησίν , ἐγὼ εἶπον , ὅτι πάντα καὶ πτηνὰ καὶ ἔνυδρα καὶ χερσαῖα πρὸς τὸ πρῶτον ἐπεστραμμένα ὑπάρχουσι . λέγομεν οὖν ὅτι καὶ Πλάτων εἶπε τελικὸν αἴτιον · αὐτὸς γὰρ μαρτυρεῖ αὐτοῖς εἰρηκόσι τἀγαθὸν οὗ πάντα ἐφίεται . φανερὸν οὖν γέγονεν ἐκ τῶν εἰρημένων ὅτι δύο αἰτίαις καὶ μόναις ἐχρήσατο Πλάτων , τῇ εἰδικῇ καὶ ὑλικῇ . αἱ γὰρ ἰδέαι τῶν εἰδῶν ὑπάρχουσι πρακτικαί , τουτέστι τῶν οὐσιῶν , καὶ τῶν ἰδεῶν · ἡ ἑνάς , φημὶ δὲ τὸ πρῶτον αἴτιον ὑφ’ οὗ τὰ πάντα παράγονται . p . 988a11 Καὶ τίς ἡ ὕλη ἡ ὑποκειμένη καθ’ ἧς τὰ εἴδη . Εἰπὼν δυσὶν αἰτίαις αὐτὸν κεχρῆσθαι καὶ μνημονεύσας τῆς κατὰ τὸ εἶδος αἰτίας καὶ δείξας πῶς ταύτην ἐτίθετο , προστίθησι τὴν δευτέραν καί φησι ταύτην εἶναι τὴν ὑλικήν . τίς γάρ ἐστιν ἡ ὕλη , δῆλον ὅτι ἡ ὑποκειμένη , καθ’ ἧς τὰ εἴδη ἔν τε τοῖς αἰσθητοῖς καὶ ἐν ταῖς ἰδέαις λέγεται ὑπ’ αὐτοῦ . εἰπὼν καὶ τὰ εἴδη γὰρ τοῦ τί ἐστιν αἴτια τοῖς ἄλλοις , τοῖς δὲ εἴδεσι τὸ ἕν , λέγων καὶ περὶ τῆς ὕλης τῆς εἰδοποιουμένης ὑπὸ τῶν εἰρημένων τῆς ἐν ἀμφοτέροις ἐμνημόνευσεν εἰπὼν καθ’ ἧς τὰ εἴδη λέγεται τά τε ἐπὶ τοῖς αἰσθητοῖς καὶ τὰ ἐν τοῖς εἴδεσι , φημὶ δὲ ταῖς ἰδέαις . λέγεται γὰρ καὶ ἐν ἐκείναις καὶ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς εἶναι ὑποκειμένη τις ὕλη , καθ’ ἧς τὰ εἴδη , τουτέστιν ἡ εἰδοποιουμένη . ὅτι γὰρ δυάς ἐστιν αὕτη , ποταπὴ δὲ δυάς , διὰ ἰῆς προσθήκης ἐδήλωσεν · οὐ γὰρ ἡ ὡρισμένη , φησί , καὶ ἐν τοῖς ἀριθμοῖς , ἀλλ’ ἡ ἀόριστος · τοιαύτη γὰρ τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν . ἄξιον δὲ ζητῆσαι πῶς λέγοντος Πλάτωνος καὶ ποιητικὸν αἴτιον ἐν οἷς λέγει “ τὸν μὲν οὖν ποιητὴν καὶ πατέρα τοῦ παντὸς εὑρεῖν τε ἔργον ” , ἀλλὰ τὸ οὗ ἕνεκα καὶ τέλος δι’ ὧν πάλιν λέγει “ περὶ τὸν πάντων βασιλέα πάντα ἐστὶ κἀκείνου ἕνεκα πάντα’’ , καὶ ὅμως οὐδ’ ἑτέρου τούτων τῶν αἰτίων ἐμνημόνευσεν ὁ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ δόξῃ τῇ Πλάτωνος ; ἢ ὅτι ἐν οἷς περὶ αἰτίων ἔλεγεν , οὐδενὸς τούτων ἐμέμνητο , ὡς ἐν τοῖς Περὶ τοῦ ἀγαθοῦ δέδειχεν · ἢ οὐ πάνυ διηρθρωμένως , ὅτι τῶν ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ , φησίν , οὐ τίθεται ταῦτα αἴτια , ἀλλ’ οὐδ’ ἐξείργαστό τι περὶ αὐτῶν . p . 988a14 Ἔτι δὲ τὴν τοῦ εὐ καὶ τοῦ κακῶς αἰτίαν τοῖς στοιχείο ἀπέδωκε . Φησὶν ὅτι ἔλεγε Πλατῶν τὰ μὲν ἀγαθὰ γίνεσθαι ὑπὸ τοῦ ἀγαθοῦ , τὰ δὲ κακὰ ὑπὸ τοῦ κακοῦ · οὐχ ὅτι ἄκρατον κακὸν ὑπετίθετο , ἀλλὰ τὰ κατὰ μέθεξιν . περὶ Πλάτωνος οὖν λέγει ὅτι τὴν τοῦ εὖ τε καὶ τοῦ κακῶς αἰτίαν , τουτέστι τὴν τῶν ἀγαθῶν καὶ τὴν τῶν κακῶν αἰτίαν τοῖς στοιχείοις ἀπέδωκεν ἑκατέροις ἑκατέραν , τὴν μὲν τοῦ εὖ τῷ ἑνί ( τοῦτο γὰρ τὸ ὁρίζον αὐτὸ καὶ εἰδοποιοῦν ) , τὴν δὲ τοῦ κακῶς τῇ ἀορίστῳ δυάδι · αὕτη γὰρ τοῦ πλήθους καὶ τῆς ἀνισότητος καὶ τῆς ἐν τοῖς οὖσιν ἀοριστίας 〈 αἰτία 〉 κατ’ αὐτόν . εἰπὼν δὲ εἰρηκέναι Πλάτωνα περὶ τῆς ποιητικῆς αἰτίας ( ἑκατέρῳ γὰρ τῶν στοιχείων ἀνατεθεικέναι αὐτὸν αἰτίαν ποιητικήν , τῷ μὲν ἑνὶ τὴν τοῦ εὖ , τῇ δὲ ἀορίστῳ δυάδι τὴν τοῦ κακῶς ) ὑπέμνησεν ἡμᾶς ὅτι περὶ τῆς τοιαύτης αἰτίας ἐζήτησαν καὶ παλαιότεροι φιλόσοφοι οἱ περὶ Ἐμπεδοκλέα καὶ Ἀναξαγόραν , καὶ ὁ μὲν ’Εμπεδοκλῆς ἐχρήσατο οὐ μόνον τῷ <τοῦ> εὖ ἀλλὰ καὶ τῷ <τοῦ> κακῶς , διελὼν τὸ ποιητικὸν αἴτιον , ὡς εἰρήκαμεν καὶ Πλάτωνος · Ἀναξαγόρᾳ δὲ ὁ νοῦς τοῦ εὖ καὶ κακῶς μόνον ποιητικὸν ὑπάρχει . p . 988a18 Συντόμως μὲν οὖν καὶ κεφαλαιωδῶς . Συντόμωςt̀ φησί , καὶ ὡς ἐν κεφαλαίῳ διήλθομεν ὅτι τινὲς τῶν πρὸ αὐτοῦ εἰρήκασι περὶ τῶν ἀρχῶν καὶ τῆς ἀληθείας . περὶ γὰρ τῆς ἀληθείας . ἔθος αὐτῷ καλεῖν τὴν θεωρητικὴν φιλοσοφίαν ἀλήθειαν . ὅμως δὲ τοσοῦτον ἔχομεν ἐξ αὐτῶν , οὗ χάριν ἤλθομεν ἐπὶ τὴν τῶν ἀρχῶν ἱστορίαν , ὅτι οὐδὲ εἷς ἄλλος τρόπος αἰτίας ἐστὶ παρὰ τὰς τέσσαρας τὰς εἰρημένας ὑπ’ αὐτοῦ ἐν τῇ Φυσικῇ ἀκροάσει . καὶ τοῦτο φανερὸν γέγονε · πάντες γὰρ οἱ περὶ αἰτίων εἰρηκότες τούτων τῶν αἰτίων οὐδὲ πάντων μνημονεύουσιν · ἀλλὰ πάντες ἀμυδρῶς μὲν περὶ τῶν αἰτίων εἰρήκασιν , ἐκείνων δέ πως ἁπτόμενοι φαίνονται τῶν ὑφ’ ἡμῶν εἰρημένων . οἱ μὲν γὰρ ὑλικὴν τὴν ἀρχὴν ὑποτίθενται , ἄν τε μίαν ὑποθῶνται αὐτὴν ἄν τε πλείους μιᾶς , καθάπερ Παρμενίδης πῦρ καὶ γῆν , κἄν ἀσώματον ὑποθῶνται ταύτην τὴν ὕλην κἂν κἄν σωματικήν . καὶ μνημονεύει Πλάτωνος πρότερον τοῦ ὑποθεμένου τὴν ὕλην ἀσώματον , τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν , ἔπειτα τῶν Πυθαγορείων , οἳ τὸ ἄπειρον , τοῦτο δὲ ἦν τὸ ἄρτιον . οὗτος γὰρ ἦν αὐτοῖς ὁ ἀριθμὸς ἐν ὕλῃ τιθέμενος · ὁ γὰρ περιττὸς πεπερασμένος τε καὶ εἴδους ἐπέχων χώραν . ’Αναξαγόρας δὲ τὴν τῶν ὁμοιομερῶν ἀπειρίαν · σῶμα ὕλην ὑπετίθετο . οὐκ ἐμνημόνευσε δὲ Λευκίππου καὶ Δημοκρίτου , καθ’ οὓς ἡ ὕλη καὶ σῶμα καὶ ἀσώματος · τὸ γὰρ κενὸν οὐ σῶμα · εἴρηκε γὰρ περὶ τούτων ἀνωτέρω . καὶ ἔτι ὅσοι ἀέρα καθάπερ ’Αναξιμένης , ἢ ὕδωρ καθάπερ Θαλῆς , ἢ πῦρ , καθάπερ Ἡράκλειτος , ἢ τὸ μεταξὺ καθάπερ Ἀναξίμανδρος , σωματικὴν ἀρχὴν ὑλικὴν ὑπετίθεντο . οὗτοι μὲν οὖν , ὡς εἴρηται , τῆς ὑλικῆς καὶ μόνης ἀρχῆς ἥψαντο . ἕτεροι δέ τινες πρὸς τῇ ὑλικῇ καὶ ποιητικὴν εἰρήκασιν , ὅσοι φιλίαν καὶ νεῖκος , καθάπερ Ἐμπεδοκλῆς , ἢ νοῦν , καθάπερ Ἀναξαγόρας , ἢ ἔρωτα , ὡς Παρμενίδης καὶ Ἡσίοδος . τὴν δὲ εἰδικὴν αἰτίαν σαφῶς οὐδεὶς εἶπε πλὴν τοῦ Πλάτωνος τοῦ ὑποτιθεμένου ἰδέας . τὰ γὰρ εἴδη οὐχ ὑποτίθενται ὡς ὑλικὸν αἴτιον , εἴ γε καὶ χωριστὰ αὐτὰ λέγουσιν , οὔτε δὲ ὡς τελικὸν αἴτιον ὑπολαμβάνουσι · τὰ γὰρ εἴδη ἀκινησίας αἴτια γίνονται τοῖς οὖσι , περατοῦντα τὴν ὕλην καὶ ἱστάντα αὐτήν , τὸ δὲ τελικὸν αἴτιον κινήσεως ἐστιν αἴτιον · κινεῖ γὰρ πρὸς ἑαυτὸ τὰ πάντα . ὅτι δὲ μνημονεύει καὶ τοῦ τελικοῦ , ἐδείξαμεν διὰ τοῦ λέγειν αὐτοὺς τἀγαθὸν οὗ πάντα ἐφίεται , καὶ ὅτι πάντα ἀποβλέπουσιν εἰς τὸν βασιλέα τῶν πάντων . p . 988 a 34 Ἢ ἔρωτα ποιοῦσιν ἀρχήν . Δοκοῦσι λέγειν τελικὸν αἴτιον οἱ ὑποτιθέμενοι εἶναι ἔρωτα · τοιοῦτον γὰρ τὸ ὀρεκτόν . λέγομεν οὖν ὅτι εἰ μὲν οὕτως ἔλεγον ὅτι ὁ ἔρως τινὸς ἐφιέμενος ποιεῖ ἃ ποιεῖ , τῷ ὄντι ἔλεγον τελικὸν αἴτιον · μόνον δὲ τῷ ἔρωτι ἐν ταῖς ἀρχαῖς χρώμενοι ὡς ποιοῦντι , οὐκέτι δὲ λέγοντες τίνος χάριν , οὔ φασι τὸ τελικὸν αἴτιον . ὅτι δὲ τῆς κατὰ τὸ εἶδος ἀρχῆς Πλατῶν ἐμνημόνευσε , δείκνυσιν · αἱ γὰρ ἰδέαι αὐτῷ αἰτίαι καὶ ἀρχαὶ οὖσαι οὔτε ὡς ὕλη εἰσὶν αἰτίαι ( οὐ γὰρ ἐνυπάρχουσι τοῖς αἰσθητοῖς * * * ἀμέλει τοι τὸ νεῖκος καὶ ἡ φιλία στοιχεῖα κατὰ τὸν Ἐμπεδοκλέα , ἀλλ’ οὐχ ὑλικά · οὔτε γὰρ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς θεωροῦνται ) , οὔτε δὲ ποιητικὰ αἴτια ὑπάρχουσι τὰ εἴδη · τοῦ μὲν γὰρ ποιοῦντος ἰήιον τὸ κινεῖν , αὐτὰ δὲ στάσεως καὶ ἀκινησίας αἴτια τοῖς οὖσι . τῶν οὖν εἰδῶν παρακτικαί εἰσιν αὗται κατ’ αὐτόν , ὥσπερ καὶ τὸ ἓν τῶν ἰδεῶν ἐστι παρακτικόν . τοῦ οὖν τελικοῦ αἰτίου οὐδαμῶς μέμνηται , οὗ ἕνεκα αἱ πράξεις καὶ αἱ μεταβολαὶ καὶ αἱ κινήσεις . τρόπον μὲν γάρ τινα λέγουσιν αὐτῶν αἴτιον , ὃν δὲ πέφυκε τρόπον , οὐ λέγουσιν . οἱ μὲν γὰρ λέγοντες φιλίαν ἢ νοῦν ὡς ἀγαθὸν μὲν τιθέασι ταύτας τὰς αἰτίας καὶ ὡς ποιητικάς , οὐ μὴν ὡς ἕνεκά γε τούτων ἢ ὄν τι ἢ γινόμενον , ἀλλ’ ὅτι ἐκ τούτων αἱ κινήσεις . ὥστε ποιητικὸν μὲν αἴτιον λέγουσι , τελικὸν δὲ οὐ λέγουσιν . ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἓν λέγοντες εἶναι τὴν τῶν πάντων οὐσίαν , τουτέστιν οἱ περὶ Πλάτωνα , τὴν τοιαύτην φύσιν αἰτίαν φασὶν εἶναι τῆς οὐσίας , οὐ μέντοι γε τούτου ἕνεκα ἢ εἶναι ἢ γίωεσθαι . ὥστε λέγειν τε καὶ μὴ λέγειν αὐτοῖς περιίσταται τὸ ἀγαθὸν αἴτιον · οὐ γὰρ ἁπλῶς ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός . δείκνυσιν οὖν ὅτι οὐδεὶς τῶν πρὸ αὐτοῦ λόγον ἐποιήσατο περὶ τῆς τελικῆς αἰτίας . τρόπον μὲν γάρ . τινα λέγουσι τὸ ἀγαθὸν αἴτιον , οὐ μὴν ὡς τέλος καὶ ὡς τούτου χάριν γινομένων τῶν ἄλλων , ὡς πέφυκεν εἶναι τὸ ἀγαθὸν αἴτιον , ἀλλ’ ὡς ποιητικῷ αὐτῷ χρῶνται . Ἀναξαγόρας γὰρ τὸν νοῦν εἰσαγαγὼν καὶ Παρμενίδης τὸν ἔρωτα ἀγαθὰ μὲν καὶ ἀγαθοποιὰ αἴτια τίθενται ταῦτα , οὐ μὴν τούτων χάριν τὰ γινόμενα γίνεσθαί φασιν , ἀλλὰ αὐτὰ ταῦτα ποιητικὰ ἀγαθὰ αὐτοῖς ἐστι . τούτοις δὲ ὁμοίως καὶ τοὺς τὸ ἓν καὶ τὴν ἰδέαν ἀρχὰς θεμένους φησὶν εἰρηκέναι · τοὺς αὐτοὺς δὲ λέγοι ἄν καὶ τὸ ὂν λέγειν · τὸ γὰρ ἓν καὶ τὸ ὂν Πλατῶν ἔλεγεν , ὂν λέγων τό τε ἓν καὶ τὴν ἰδέαν · ταῦτα γὰρ κυρίως ὄντα . οὐ γὰρ τούτων ἕνεκεν γίνεσθαι τὰ γινόμενα , ἀλλὰ ἔστι ταῦτα αὐτοῖς τοῦ εἶναι αἴτια καὶ παρακτικά . τοῦ γὰρ εἴδους τοῦτο αἴτιον , ἀλλ’ οὐ τούτων χάριν ἐκεῖνα γίνεταί τε καὶ ἔστι κατ’ αὐτούς . καὶ μνημονεύουσιν οὖν τοῦ ἀγαθοῦ ἐν τοῖς αἰτίοις , καὶ τρόπον τινὰ παραλείπουσιν αὐτὸ διὰ τὸ μὴ φυλάττειν αὐτῷ τὴν οἰκείαν χώραν · κατὰ συμβεβηκὸς δὲ ἄν λέγοι αὐτοὺς τοῦ ὡς ἀγαθοῦ αἰτίου μνημονεύειν , ὅτι τὸ ὡς ἀγαθῷ αἰτίῳ εἶναι αὐτῷ ἐστι τὸ τούτου ἕνεκα τὰ γινόμενα γίνεσθαι . οἱ οὖν μὴ φυλάσσοντες τῷ ὑφ’ ἑαυτῶν λεγομένῳ ἀγαθῷ τὴν τάξιν ταύτην ἐν τοῖς αἰτίοις οὐχ ὡς τελικὸν ἀγαθὸν αὐτὸ λέγουσιν , ἀλλ’ ᾧ συμβέβηκεν ἀγαθῷ εἶναι , τοῦτο ποιητικὸν αἴτιον τίθενται . λέγομεν οὖν ὅτι καὶ τελικὸν αἴτιον εἰρήκασι , λέγοντες τἀγαθὸν οὗ πάντα ἐφίεται · διὰ γὰρ τὴν ὑπερβλύζουσαν αὐτοῦ ἀγαθότητα πάντα αὐτοῦ ἐφίεται · ὁ γὰρ ἔρως ὁ πρὸς ἐκεῖνο ἑκάστου τελειότης ἐστί . πάλιν φησὶν ὁ Πλατῶν ῾ περὶ τὸν πάντων βασιλέα πάντα ἐστὶ κἀκείνου ἕνεκα πάντα’ , ὥστε σαφῶς λέγει τὸ τελικὸν αἴτιον . p . 988b16 Ὅτι μὲν οὖν ὀρθῶς διώρισται . Ὅτι μὲν οὖν ὀρθῶς εἰρήκαμεν περὶ τῶν αἰτιῶν καὶ πόσαι εἰσὶ καὶ̣ τίνες , μαρτυροῦσιν ἡμῖν καὶ οἱ παλαιότεροι , μὴ δυνηθέντες ἅψασθαι ἄλλης αἰτίας παρὰ τὰς τέσσαρας τἀς εἰρημένας ὑφ’ ἡμῶν . πρὸς δὲ τούτοις δεῖ γνῶναι , ἆρά γε πᾶσαι αἱ ἀρχαὶ ζητοῦνται ἢ ἔνιαι εἰς τὴν τῶν πάντων παραγωγήν . καὶ δῆλον ὅτι μάλιστα χρεία ἐστὶ τοῦ τελικοῦ αἰτίου . δεῖ οὖν ἡμᾶς εἰπεῖν , πῶς ἕκαστος τῶν πρὸ ἡμῶν εἴρηκε περὶ τῶν ἀρχῶν , καὶ διαπορῆσαι , εἴτε δυνατὸν εἶναι τῶν πάντων ὑλικὴν μόνην ἀρχήν , καθάπερ τινὲς ὑπέθεντο , ἢ εἰδικὴν ἢ ποιητικὴν ἢ τελικήν . ταῦτα οὖν δεῖ ἡμᾶς ἐκθέσθαι καὶ ἀπορῆσαι καὶ ἐπιλύσασθαι . δεῖ οὖν εἰπεῖν περὶ τῶν ἀρχῶν ἢ περὶ πασῶν ὧν ἐξεθέμεθα , τετραχῶς διελόντες τὰ αἴτια τὸ δὲ ἢ οὕτως ἅπασαι σημαίνοι ἄν ἴσον τῷ ἢ οὕτως ἁπάσας ζητεῖσθαι ) , ἢ ἐκ τῶν τεσσάρων τινάς . καὶ γὰρ εἰ μὴ ἡ παροῦσα πραγματεία ἀπαιτεῖ τὸν περὶ πάντων τῶν αἰτίων λόγον , ἀλλ’ ὅ γε ζητούμενος τῶν αἰτίων τρόπος ἐν τοῖς τέτρασι καὶ αὐτὸς αἰτίοις ἐστί , καὶ οὐκ · ἐκπίπτει τὰ αἴτια ταῦτα , διὰ τὸ μηδὲ εἶναι τρόπον ἄλλον τινὰ παρὰ τούτους αἰτίου . πρῶτον δὲ προτίθεται εἰπεῖν πῶς ἕκαστος τῶν προειρημένων εἴρηκε , καὶ τίνα ἑκάστῃ δόξῃ ἄπορα ἕπεται . οὐκ ἔστι τὸ πρῶτον σύνθετον . εἰπάτωσαν γὰρ τί τὸ αἴτιον τῆς συνθέσεως , καὶ δῆλον ὅτι ἄλλο , ὥστε ἐκεῖνο πρῶτον · καὶ τοῦτο ἐπ’ ἄπειρον . ] p . 988b22 ‘0σοι μὲν οὖνἕντιτὸπἄνκαὶ μίντινὰφύσιν ὡςὕλην τιθέασιν . Ἐκθέμενος τὰς τῶν παλαιοτέρων δόξας , ἐντεῦθεν πειρᾶται διελέγχειν τὰ μὴ καλῶς ὑπ’ αὐτῶν εἰρημένα . καὶ πρῶτόν γε περὶ τῶν φυσικῶν ποιεῖται τὸν λόγον , καὶ τῶν φυσικῶν τῶν ὑποτιθεμένων ἓν εἶναι τὸ στοιχεῖον . καί φησιν ὅτι βουλόμενοι περὶ πάντων τῶν ὄντων διαλέγεσθαι σωματικὴν ἀρχὴν μόνην ὑπετίθεντο , οὐκέτι μέντοι γε καὶ ἀσώματον . ἔδει δέ , εἴπερ καὶ τῶν ἀσωμάτων καὶ τῶν σωμάτων μία ἐστὶ κυρίως ἀρχὴ ἡ ἀσώματος , ἡ παρακτικὴ τῶν πάντων καὶ δημιουργός . φαμὲν οὖν πρὸς τὸν Ἀριστοτέλη ὅτι ὡς φυσιολογοῖ περὶ μόνων τῶν σωματικῶν ἀρχῶν διελέχθησαν · καὶ αὐτὸς γὰρ τοῦτο λέγεις ὅτι κεχώρισται ἡ φυσιολογία τῆς θεολογίας , καὶ οὐ δεῖ τὸν φυσικὸν διαλέγεσθαι περὶ τῆς πρώτης αἰτίας · μείζονος γὰρ φιλοσοφίας τοῦτο ἔργον ἐστίν . εἰ οὖν τῷ ὄντι περὶ πάντων τῶν ὄντων διαλεγόμενοι οὐχ ὑπετίθεντο καὶ ἀσώματον ἀρχήν , τῷ ὄντι καλῶς αὐτοὺς πειρᾶται ἐλέγχειν ὁ Ἀριστοτέλης . φησὶν οὖν ὅτι οὔτε ποιητικὴν αἰτίαν ὑποτίθενται ἀλλὰ μᾶλλον ὑλικὸν αἴτιον , οὔτε δὲ εἰδικήν . καίτοι τὰ πράγματα κατὰ τὰ εἴδη χαρακτηρίζονται · αἱ γὰρ διαφοραὶ τῶν πραγμάτων ἐκ τοῦ εἴδους βλαστάνουσι , καὶ ἕκαστον τῶν ὄντων κατὰ τὸ οἰκεῖον εἶδος χαρακτηρίζεται . ἄλλως τε δὴ τοῦτο τὸ ἓν στοιχεῖον εἰδοπεποιημένον φυλάττουσι , λέγοντες αὐτὸ εἶναι ὑλικὸν αἴτιον . ὥστε συμβήσεται ἀναιρεῖσθαι γένεσιν . φησὶ γὰρ δέχεσθαι τὸ πῦρ , εἰ τύχοι , τὸ ἀέριον εἶδος μὴ φθειρομένου τοῦ πυρός . τὸ δὲ τοιοῦτον ἀλλοίωσις καὶ οὐ γένεσις , ὡς εἴρηται ἐν τῷ δευτέρῳ λόγῳ τῆς Περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς . ἔπειτα δὲ καὶ τὰ ἐναντία ἅμα τῷ αὐτῷ ὑποστήσονται , ὡς ἐν ἐκείνοις εἴρηται , ὅπερ ἐστὶν ἀδύνατον . ἀμετάβλητον δὲ ὑποτίθενται τοῦτο τὸ ὲν στοιχεῖον · p . 988b 22 Ὅσοι μὲν οὖν ἕν τε τὸ πᾶν . Ὅσοι πρεσβεύουσιν ἓν εἶναι τὸ πᾶν , τουτέστι μίαν εἶναι τὴν ὑλικὴν ἀρχήν , καὶ ταύτην εἶναι ἀρχὴν τῶν πάντων διό φησι καὶ μίαν τινὰ φύσιν ὡς ὕλην τιθέασι , καὶ ταύτην σωματικὴν καὶ μέγεθος ἔχουσαν ) , φανερὸν ὅτι κατὰ πολλοὺς ἁμαρτάνουσι τρόπους . τῶν γὰρ σωμάτων ἀρχὰς μόνον ὑποτίθενται , οὐκέτι δὲ καὶ τῶν ἀσωμάτων , οἷον ψυχῶν , ἀγγέλων καὶ πασῶν τῶν νοερῶν δυνάμεων . οὐ δυνατὸν οὖν ἀρχὴν ἀσωμάτου σῶμα εἶναι . δεύτερον ἐπιχειροῦντες ἀποδιδόναι τὰς αἰτίας πάντων τῶν ἐν γενέσει καὶ φθορᾶ καὶ περὶ πάντων ἁπλῶς φυσιολογοῦντες τὸ τῆς κινήσεως αἴτιον ἀναιροῦσι , φημὶ δὲ τὸ ποιητικὸν αἴτιον . πῶς δὲ δυνατόν ἐστι γένεσιν γενέσθαι ἄνευ τοῦ ποιητικοῦ αἰτίου τοὐ πόρρω καὶ τοῦ προσεχοῦς ; διό φησιν ὁ Ἀριστοτέλης ἐν . τῇ Φυσικῇ ἀκροάσει ὅτι “ ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπον γεννᾷ καὶ ἥλιος.’’ γένεσιν οὖν εἰσάγοντες τὴν αἰτίαν τοῦ γίνεσθαί τε καὶ κινεῖσθαι καὶ ὅλως τὸ ποιητικὸν αἴτιον παρέλιπον · οὐ γὰρ δὴ ἡ ὕλη γε ἐξ ἑαυτῆς ἔχει τὸ κινεῖσθαι . τὸ δὲ περὶ γενέσεως , ἀντὶ τοὐ γενέσεως καὶ φθορᾶς , ἐπιχειροῦντες τὰς αἰτίας λέγειν καὶ περὶ ἀπάντων φυσιολογοῦντες τῶν ὄντων . , ὧν ἐν κινήσει τὰ πλεῖστα , τὸ τῆς κινήσεως αἴτιον , τουτέστι τὸ ποιητικόν , ἀναιροῦσι . πρὸς τούτοις δὲ τὸ εἰδικὸν αἴτιον οὐδενὸς αἴτιον τιθέασιν εἶναι · κατὰ δὲ τὸ εἶδος χαρακτηρίζονται τὰ πράγματα καὶ ὑφίστανται . ἡ γὰρ οὐσία ἑκάστου τὸ εἶδος αὐτοῦ ἐστιν , ὡς δηλοῦσι καὶ οἱ ὁρισμοί · ὁ γὰρ ἄνθρωπος ζῷον λογικὸν θνητὸν ὑπάρχει · αἱ γὰρ διαφοραὶ οὐκ ἐκ τῆς ὕλης ἀλλ’ ἐκ τοῦ εἴδους . p . 988b 29 Καὶ πρὸς τούτοις τὸ ῥᾳδίως τῶν ἁπλῶν σωμάτων . Πάλιν ἐντεῦθεν ἕτερον ἔγκλημα ἐπιφέρει κατ’ αὐτῶν λέγων ὅτι καὶ κατὰ τοῦτο ἁμαρτάνουσι καθὸ ἕν τι τῶν ἁπλῶν σωμάτων ὑπέλαβον εἶναι ἀρχὴν τῶν ὄντων , ἢ πῦρ ἢ ὕδωρ ἢ ἀέρα · γῆν γὰρ μόνην αὐτὴν καθ’ αὑτὴν οὐδεὶς ὑπέθετο ὁ γὰρ Ξενοφάνης γῆν καὶ πῦρ ὑπετίθετο ἀρχὰς τῶν ὄντων ) , διότι παχύτερόν ἐστιν ἡ γῆ καὶ οὐκ ἐπιτηδεία πρὸς γένεσιν , . τὰ γὰρ λεπτομερέστερα ἐπιτήδεια ὑπάρχουσι πρὸς τὴν τῶν ὄντων γένεσιν · ῥᾳδίως γὰρ μεταβάλλονται . διὸ μᾶλλον κατορθοῦσιν οἱ ὑποτιθέμενοι πῦρ , ἐπειδὴ πάντων τῶν ἄλλων στοιχείων λεπτομερέστερον ὑπάρχει , ἀέρος φημὶ καὶ ὕδατος καὶ τοῦ μεταξύ . ἰστέον δὲ ὅτι τὸ τῇ γενέσει πρότερον ὕστερόν ἐστι τῇ φύσει · ὅθεν τὸ ἔμβρυον τῇ μὲν γενέσει πρότερον ὑπάρχει , ὁ δὲ ἄνθρωπος ὁ τέλειος ὕστερός ἐστι τῇ γενέσει · ὁμοίως καὶ τὸ σπέρμα καὶ τὸ καταμήνιον πρῶτόν ἐστι τῇ γενέσει , τὰ δὲ ὁμοιομερῆ καὶ τὰ ὀργανικὰ ὕστερα . εἰ τοίνυν καὶ τὸ πῦρ πρῶτον τῇ γενέσει ὡς λεπτομερέστερον καὶ ἀρχοειδέστερον , μέτα δὲ τὸ πῦρ ὁ ἀήρ , μετὰ δὲ τὸν ἀέρα τὸ ὕδωρ , μετὰ δὲ τὸ ὕδωρ ἡ γῆ , φανερὸν ὅτι τῇ γενέσει ὑστέρα ἐστὶν ἡ γῆ . ἀλλὰ τὸ τῇ γενέσει ὕστερον τῇ φύσει πρότερόν ἐστιν · ἀντιπεπονθότως γὰρ ἔχουσι ταῦτα . καὶ δῆλον ὅτι ἡ γῆ τῇ φύσει προτέρα ὑπάρχει τοῦ πυρός , καὶ ἔδει μᾶλλον καὶ αὐτὴν ἀρχὴν ὑποτίθεσθαι · νῦν δὲ οὐχ ὑποτίθενται . φησὶν οὗν ὅτι καὶ κατὰ τοῦτο ἁμαρτάνουσι , ἓν μόνον στοιχεῖον ὑπέθεντο εἶναι ἀρχὴν πλὴν τῆς γῆς , οὐκ ἐπισκεψάμενοι τὴν ἐξ ἀλλήλων γένεσιν · οὐδὲν γὰρ αὐτῶν ἐστιν ἀρχοειδέστερον , ἀλλὰ τὰ τέσσαρα ἀρχῆς λόγον ἐπέχουσι πρὸς πάντα τὰ σώματα τὰ αἰσθητά , ἐπεὶ καὶ πάντα εἰς ἄλληλα μεταβάλλουσιν , ὡς εἴρηται ἐν τῇ Περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς . τὰ μὲν γὰρ παχέα ἐκ τῶν λεπτῶν συγκρίσει γίνονται , τὰ δὲ λεπτὰ ἐκ τῶν παχέων διακρίσει . τοῦτο δὲ πάνυ διαφέρει πρὸς τὸ πρότερον καὶ τὸ ὕστερον , ἡ τῆς ἐξ ἀλλήλων † αὐτοῖς πρὸς τὴν γένεσιν διαφορά . εἰπὼν δὲ ταῦτα ἐφεξῆς δείκνυσιν ὅτι καὶ κατὰ τοὺς τῆς γενέσεως τρόπους σκοπουμένοις , κατὰ μὲν τὶ δόξει στοιχειωδέστατον καὶ ἀρχοειδέστατον εἶναι πάντων , ἐξ οὗ πρώτου κατὰ σύγκρισιν τῶν ἄλλων ἡ γένεσις · τοιοῦτον δ’ ἂν εἴη τὸ μικρομερέστατον καὶ λεπτότατον τῶν σωμάτων . διόπερ ὅσοι πῦρ ἀρχὴν τῶν ὄντων τιθέασι , κατὰ τοῦτον τὸν λόγον εἶεν ἂν εὐλόγως λέγοντες · καὶ γὰρ τῶν ἄλλο τι λεγόντων σῶμα στοιχεῖον καὶ μὴ τὸ πῦρ ἕκαστος ὁμολογεῖ τὸ δεῖν τοιοῦτον εἶναι τὸ στοιχεῖον τῶν σωμάτων . διὰ τοῦτο οὖν οὐθεὶς τῶν ὑστέρων καὶ λεγόντων ἓν εἶναι στοιχεῖον τῶν πάντων εἶπε τὴν γῆν στοιχεῖον ὑπάρχειν · καὶ φανερὸν ὅτι διὰ τὴν μεγαλομέρειαν αὐτῆς . ἕκαστον δὲ τῶν ἄλλων τριῶν στοιχείων εἴληφε κριτήν , φημὶ δὴ προστάτην · οἱ μὲν γὰρ πῦρ ὡς Ἡράκλειτος , οἱ δὲ ὕδωρ ὡς Θαλῆς , οἱ δὲ ἀέρα ὡς Ἀναξιμένης . εἰπὼν δὲ ταῦτα ἀπορεῖ λέγων ; δι’ ἣν αἰτίαν μὴ καὶ τὴν γῆν . ὑπέθεντο εἶναι στοιχεῖον , ὥσπερ δοκεῖ πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων γῆ καὶ σποδός . ἀλλὰ καὶ ὁ ποιητὴς τοῦτο λέγει ῾ἀλλ’ ὑμεῖς μὲν αὖθις ὕδωρ καὶ γαῖα γένοισθε’ . ἀλλὰ καὶ ῾Ησίοδος · μετὰ γὰρ τὸ χάος πρώτην ταύτην γεννᾷ . ἀρχαία οὖν ἡ δόξα αὕτη ἐστὶν ἡ περὶ τῆς γῆς καὶ δημοτική , ἀρέσκουσα τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις . p . 989a12 Κτὰ μὲν οὗν τοῦτον τὸν λόγον . Φησὶν ὅτι κατὰ τὸν λόγον τοῦτον τὸν λέγοντα ὅτι δεῖ τὸ στοιχεῖον λεπτομερέστατον εἶναι ἐξ οὗ τοῖς ἄλλοις ἡ γένεσις , μόνοι κατορθοῦσιν οἱ πῦρ λέγοντες · οὔτε γὰρ οἱ ἀέρα οὔτε οἱ ὕδωρ οὔτε οἱ τὸ μεταξύ . οὐδὲν γὰρ οὕτως αὐτῶν ἐστὶ λεπτομερές , ὡς τὸ πῦρ . p . 989a15 Εἰ δὲ ἔστι τῇ γενέσει πρότερον τῇ φύσει ὕστερον . Eἰπὼν ταῦτα προστίθησι καθ’ ὃν λόγον δύναται τὸ ἀνάπαλιν ἡ γῆ στοιχεῖον λέγεσθαι , λέγν εἰ δὲ ἔστι τὸ τῇ γενέσει πρότερον τῇ φύσει ὕστερον . ἔστι γὰρ ὃ λέγει τοιοῦτον . δοκεῖ ἀεὶ τῇ φύσει πρότερον εἶναι τὸ τέλειον , ὕστερον ὃν τοῦ ἀτελεστέρου . καὶ ὕστερον μὲν ἐν τῇ γενέσει γινόμενον τὸ τελειότερον · ὁ γὰρ ἄνθρωπος τελειότερός ἐστι τοῦ ἐμβρύου · τὸ δὲ ἀτελέστερον προυπάρχει τῷ χρόνῳ , ὡς θεμέλιος οἰκίας καὶ παῖς ἀνδρός . κατὰ δὴ τὸν λόγον τοὐτόν φησι πάλιν ἔσεσθαι κάλλιον εἰρηκότας τοὺς τὰ παχυμερέστερα τῶν σωμάτων ὑποθεμένους · μᾶλλον γὰρ ταῦτα πεπέφθαι καὶ τετελειῶσθαι δοκεῖ τῶν ἀτελεστέρων καὶ πρώτων τῇ γενέσει · ἐξ ἐκείνων γὰρ εἰς τὰ παχύτερα ἡ μεταβολή . ὥστε εἰ τὸ πρότερον ἀρχή , τὸ τῇ φύσει τε καὶ οὐσίᾳ πρότερον μᾶλλον ἂν εἴη ἐν ἀρχαῖς , οὐ τὸ τῇ γενέσει . εἰ γὰρ τὸ πρῶτον τῇ γενέσει ὕστερον τῇ φύσει , τὸ ὕστερον δὲ τῇ γενέσει πρῶτον ἂν εἴη τῇ φύσει , ὑστέρα δέ , καθὸ συγκρίσει ἡ γέωεσις , ἡ γῆ , αὕτη μᾶλλον ἀρχή , ἐξ ἧς πάλιν διακρίσει ἡ τῶν ἄλλων γένεσις . διάκρισις γάρ ἐστιν , ὡς εἴρηται , ἡνίκα ἐκ τῶν παχυτέρων γίνεται τὰ λεπτότερα . τοῦτο οὖν ἐστιν ὃ λέγει , ὅτι εἰ δὲ ἔστι τὸ τῇ γενέσει πρότερον τῇ φύσει ὕστερον , τὸ δὲ πεπεμμένον καὶ συγκεκριμένον , φημὶ δὴ τὸ παχυμερέστερον , ὕστερον τῇ γενέσει , τουτέστιν ἡ γῆ , τοὐναντίον προτέρα ἔσται ἡ γῆ , ὡς τῇ φύσει προτέρα ὑπάρχουσα . ἔστι γὰρ τῇ γενέσει πρότερον τὸ πῦρ κατ’ αὐτούς , εἶτα ὁ ἀήρ , εἶτα τὸ ὕδωρ , αὖθις ἡ γῆ . ὥστε ὑστέρα τῇ γενέσει ἡ γῆ · τὸ δὲ ὕστερον τῇ γενέσει τῇ φύσει πρότερον ὑπάρχει · καὶ λοιπὸν μετ’ αὐτὴν ὕδωρ , εἶτα ἀήρ , εἶτα πῦρ . p . 989a18 Περὶ μὲν οὖν τῶν μίαν τιθεμένων αἰτίαν οἵαν εἴπομεν . Πληρώσας τὸν ἔλεγχον τὸν · κατὰ τῶν φυσικῶν τῶν ὑποτιθεμένων ἓν εἶναι τὸ στοιχεῖον καὶ ἀμετάβλητον , μετέρχεται ἐπὶ τοὺς φυσικοὺς πάλιν τοὺς περὶ Ἐμπεδοκλέα τοὺς ὑποτιθεμένους πολλὰ τὰ στοιχεῖα καὶ ἀμετάβλητα . φησὶν οὖν ὅτι περὶ τῶν ὑποτιθεμένων μίαν αἰτίαν τὴν πρώτην , οἵαν εἴπομεν , ἔστω τοσαῦτα εἰρημένα . τῷ δὲ αὐτῷ ἐγκλήματι ὑποπίπτει κἂν εἴ τις ταύτας τὰς ἀρχὰς τὰς ὑλικὰς πλείονας λέγῃ μὴ λέγων ἀσωμά - τοὺς ἀρχάς , οἷον ὥσπερ ὁ Ἐμπεδοκλῆς · τέσσαρα γὰρ αἴτια ὑποτίθεται ὑλικὰ καὶ οὔτε ποιητικὸν αἴτιον κυρίως λέγει τῶν κατὰ μέρος οὔτε εἰδικόν . διὸ συμβαίνει κατὰ τὶ μὲν τὰ αὐτὰ λέγειν τοῖς μίαν ὑποτιθεμένοις ἀρχήν , κατὰ τὶ δὲ διαφέρειν . καθὸ μὲν γὰρ ἀμετάβλητα ὑποτίθεται τὰ στοιχεῖα , τὰ αὐτὰ ἐκείνοις λέγει , καθὸ δὲ πλείονα , οὐ τὰ αὐτά . ὅτι γὰρ οὔκ εἰσιν ἀμετάβλητα , αὐτὴ ἡ ἐνάργεια ἡμῖν ὑπαγορεύει · γινόμενά τε γὰρ αὐτὰ ὁρῶμεν ἐξ ἀλλήλων τὸ γὰρ ὕδωρ τὸ ἐν τῷ λέβητι τελέως ἐξατμιζόμενον εἰς ἀέρα μεταβάλλει ) , ὡς οὐκ ἀεὶ διαμένοντος πυρὸς καὶ γῆς τοῦ αὐτοῦ σώματος , ὡς εἴρηται ἡμῖν περὶ αὐτῶν καὶ ἐν τῷ δευτέρῳ λόγῳ τῆς Περὶ γενέσεως καὶ ἐν τῷ τρίτῳ τῆς Περὶ οὐρανοῦ , ὅτι εἰ μὴ μεταβάλλονται , ἔσονται ἅμα τὰ ἐναντία καὶ οὐκ ἔσται γένεσις ἀλλὰ ἀλλοίωσις . p . 989a25 Καὶ περὶ τῆς τιῶν κινούντων αἰτίας πότερον ἓν ἢ δύο θετέον . Ἰστέον ὅτι δύο αἴτια ποιητικὰ ὁ Ἐμπεδοκλῆς ὑπετίθετο , νεῖκος καὶ φιλίαν . καὶ κατὰ τοῦτο κατὰ τὶ μὲν αὐτὸν ἀποδέχεται · καθὸ μὲν γὰρ δύο ἀρχὰς ὑπετίθετο , τὴν μὲν μίαν τῆς συγκρίσεως καὶ τῆς εἰδοποιίας καὶ τῆς ἑνώσεως , τὴν δὲ ἑτέραν τῆς διακρίσεως καὶ τῆς ἀοριστίας καὶ τῆς διαστάσεως , κατὰ τοῦτο αὐτὸν ἀποδέχεται , ἐπειδὴ ταῦτα πάντα θεωροῦνται ἐν τοῖς πράγμασι . καθὸ δὲ οὐδὲν διελέχθη περὶ τοῦ ἀπλῶς αἰτίου , οὐκ ἀποδέχεται · ἔδει γὰρ αὐτὸν εἰπεῖν καὶ τὸ αἴτιον τῆς ἁπλῶς εἰδοποιίας ἅμα καὶ ἑνώσεως καὶ ἀοριστίας , καὶ διακρίσεως καὶ συγκρίσεως . πρὸ γὰρ τῶν δύο τὸ ἕν · τὰ γὰρ δύο ἐκ τοῦ ἑνός · ὥστε ἀνάγκη εἶναι μίαν τὴν πάντων ἀρχήν . διὰ τοῦτο οὖν φησιν ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι καὶ περὶ τῶν ποιητικῶν αἰτίων , πότερον ἓν ἢ δύο θετέον , οὔτε ὀρθῶς οὔτε ἀλόγως , ὡς ἐνεδείξαμεν . ἢ ὅτι ἀμφότερα καὶ συγκρίνουσι καὶ διακρίνουσιν , ὡς εἴρηται ἐν τῇ Περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς · ἔσχεν οὖν πλέον τῶν ἄλλων φυσικῶν κατὰ τὰ ποιητικὰ αἴτια . ὅλως δὲ οἱ οὕτω λέγοντες καὶ γένεσιν καὶ ἀλλοίωσιν ἀναιροῦσιν · οὐ γὰρ ἄν οἱ ἀμετάβλητα ὑποτιθέμενοι τὰ στοιχεῖα λέγοιεν ὡς ἐκ θερμοῦ καὶ ψυχροῦ γίνεται · ἤγουν τὸ ἐναντίον , ἐπεὶ οὕτως ἔσονται τὰ ἐναντία , τῶν στοιχείων ὄντων ἀμεταβλήτων κατ’ αὐτούς , καί τίς ἐστι φύσις μία , ἥτις γίνεται πῦρ καὶ ὕδωρ , ὅπερ ἐκεῖνος ὁ ’Εμπεδοκλῆς οὐ λέγει . οὐκ ἂν οὖν τὸ πῦρ μετεβάλλετο εἰς ὕδωρ ἢ τὸ ὕδωρ εἰς πῦρ , εἰ μὴ ὑπῆρχέ τις ὕλη ἀνείδεος , ἥτις παρὰ μέρος δέχεται ἀμφότερα τὰ ἐναντία . τοῦτο δὲ ὁ ’Εμπεδοκλῆς σαφῶς οὐ λέγει · ὅμως ἐξ ὧν ὑποοὐκ τίθεται , ἀναγκάζεται λέγειν , ἡνίκα φησὶ ῾γίνεται θερμὸν ἐκ ψυχροῦ καὶ τὸ ἐναντίον’ . p . 989a30 Ἀναξαγόραν δὲ εἴ ὑπολάβοι λέγειν δύο στοιχεῖα . Καὶ ὁ Ἀναξαγόρας οὖν , φησί , δύο ὑπετίθετο τὰ στοιχεῖα , τὸν νοῦν ποιητικὸν αἴτιον καὶ τὰς ὁμοιομερείας ὑλικόν , καὶ ἔλεγε πάντα ἐν πᾶσι μεμῖχθαι . τοῦτο δέ ἐστιν ἀδύνατον τὸ εἶναι πάντα ἐν πᾶσιν ἐνεργείᾳ · οὕτως γὰρ ἔσονται πρὸ τῆς γενέσεως αὐτῶν · ἔπειτα δὲ συμβήσεται ἅμα εἶναι γραμμὴν καὶ λευκότητα καὶ μουσικὴν καὶ γραμμήν , ὅπερ ἐστὶν ἀδύνατον · οὔτε γὰρ πάντα πεφύ·κασιν εἰς πάντα μίγνυσθαι . ἔπειτα δὲ τὰ μιγνύμενα πρότερον αὐτὰ καθ’ αὑτὰ ὑπάρχει πρὸ τῆς μίξεως · ἔσονται οὖν τὰ συμβεβηκότα αὐτὰ καθ’ αὑτὰ ἄνευ οὐσιῶν , ἐπειδὴ μίγνυται , ὅπερ ἐστὶν ἀδύνταον . ἰστέον οὖν ὅτι ἢ συμβολικῶς ἔλεγες ταῦτα , ὦ Ἀναξαγόρα , ὅτι πάντα ἐν πᾶσι , βουλόμενος ἐντεῦθεν δηλῶσαι τὴν ὕλην , ἐπειδὴ πάντα ἐν τῇ ὕλῃ ὑπάρχουσιν , ἢ τῷ ὄντι περιφανταζόμενος τὴν ὕλην ταῦτα ἔλεγες . ἐπεὶ γὰρ ἑώρα πάντα ἐκ πάντων γινόμενα , μὴ ἐπιστήσας τῇ εἰς τὴν ὕλην ἀναλύσει , ἀπεφήνατο πάντα ἐν πᾶσιν εἶναι ἐνεργείᾳ , ὅπερ ἐστὶν ἀδύνατον · δυνάμει μὲν γάρ ἐστιν , ἐνεργείᾳ δὲ οὐκ ἔστιν . ἀμέλει τοι εἰ εὗρέ τινα Ἀναξαγόρας ὀρέγοντα χεῖρα ἐπὶ τὴν διάρθρωσιν , ἠγάπησεν ἄν , ὥς φησιν ὁ ἡμέτερος φιλόσοφος . p . 989a30 Ἀναξαγόραν δέ . Εἴ τις ὑπολάβοι τὸν Ἀναξαγόραν δύο λέγειν στοιχεῖα τὸν νοῦν καὶ τὰς ὁμοιομερείας , κατὰ λόγον ὁ τοιοῦτος ὑπολαμβάνει , ὃν λόγον ἐκεῖνος μὲν ὁ Ἀναξαγόρας οὐ διήρθρωσεν , ὡς εἰρήκαμεν , ἠκολούθει δὲ τοῖς διαρθροῦσιν αὐτόν . ἠκολούθει οὖν τοῖς τὴν δόξαν αὐτοῦ οὕτως ἐξηγουμένοις ὡς εἰρήκαμεν , ὅτι δυνάμει πάντα ἐν πᾶσιν ὑπάρχουσι καὶ οὐκ ἐνεργεία . ἀτόπου γὰρ ὄντος καὶ ἄλλως τοῦ φάσκειν μεμῖχθαι τὴν ἀρχὴν πάντα δι’ εἰρήκαμεν αἰτίαν , καὶ διότι δεῖ τὰ μιγνύμενα πρὸ τῆς μίξεως ὑπάρχειν αὐτὰ καθ’ αὑτά οὕτως δὲ οὐκ ἔσται ἡ μῖξις προτέρα ) καὶ διὰ τὸ μὴ πεφυκέναι τῷ τυχόντι μίγνυσθαι τὸ τυχόν · πῶς γὰρ ἄν γραμμὴ καὶ λευκὸν μιχθείη , ἢ μουσικὸν καὶ λευκόν ; ἔτι δὲ διὰ τὸ ἀκολουθεῖν τῷ οὕτω λέγοντι τὰ πάθη καὶ τὰ συμβεβηκότα χωρίζεσθαι τῆς οὐσίας καὶ καθ’ αὑτὰ ὑφεστάναι · ὧν γὰρ μῖξις γίνεται , τούτων καὶ χωρισμός · ὥστε εἰ καὶ ταῦτα μέμικται τῶν πάντων γὰρ καὶ ταῦτα ) καὶ χωρίζοιντο ἄν καὶ ὑπάρξουσιν αὐτὰ καθ’ αὑτὰ τὰ συμβεβηκότα , ὅπερ ἐστὶν ἀδύνατον . προσβοηθῶν δὲ τῇ δόξῃ αὐτοῦ Ἀριστοτέλης καὶ διαρθρῶν αὐτῆς τὸ βούλημά φησιν ὅτι εἴ τις ἀκολουθήσειε συνδιαρθρῶν ἃ βούλεται λέγειν , ἴσως ἂν φανείη καινοπρεπέστερον λέγων · ὅτι γὰρ οὐδέν ἐσιιν ἀποκεκριμένον καὶ ἐνεργείᾳ ὑπάρχον ἐν τῇ ὕλῃ , φανερόν ἐστιν , ἐπεὶ εἰ εἶχέ τι ἐνεργείᾳ , οὐκ ἄν ἐδέξατο ἕτερον εἶδος . διὸ καὶ ὁ Πλατῶν φησὶν ὅτι κεκοινώνηκε δὲ οὐδενὶ τῶν ἐν αὐτῇ θεωρουμένων . ὥστε οὐδέν ἐσταιν ἀληθὲς εἰπεῖν κατὰ τῇς οὐσίας ἐκείνης , ὅτι οὔτε λευκόν ἐστιν οὔτε μέλαν οὔτε φαιὸν οὔτε ἄλλο τι χρῶμα , ἀλλ ἄχρουν ἐξ ἀνάγκης · ἔμελλε γὰρ ἔχειν τι τούτων τῶν χρωμάτων καὶ οὐκ ἐδέχετο ἕτερον . διὸ κἀκεῖνός φησι ῾ δέχεται τὰ πάντα καὶ οὐδενὶ ὅμοιον ἐκληρώσατο εἶδος’ , περὶ τῆς ὕλης λέγων . ὁμοίως δὲ καὶ ἄχυμον τὸ δεχόμενον πάντας τοὺς χυμούς . οὐδὲν οὖν ἐστιν ἡ πρώτη καὶ ἀνείδεος ὕλη , οὕτε οὐσία οὔτε ποσὸν οὔτε ποῦ οὕτε ἄλλη τις κατηγορία . λέγει οὗν καὶ πῶς ἔστιν ἐπακολουθοῦντα τοῖς λεγομένοις ὑπ’ αὐτοῦ συνδιαρθροῦν αὐτά . ὅτι γὰρ οὐδὲν ἦν ἀποκεκριμένον τε καὶ καθ’ αὑτὸ ὂν ἐνεργείᾳ , δῆλον ὡς οὐδὲν ἦν κατὰ τῆς οὐσίας ἐκείνης καὶ τοῦ μίγματος τοῦ ὑπ’ αὐτοῦ λεγομένου κατηγορῆσαι ἀληθῶς τῶν ὄντων · οὔτε γὰρ λευκὸν οὔτε μέλαν οὔτε φαιὸν οὔτε τι χρῶμα ἄλλο , οὐδὲ χυμόν τινα οὐδὲ ἄλλο τι τῶν τοιούτων ποιῶν οἷόν τε αὐτὸ λέγοντα εἶναι ἀληθεύειν , οὔτε ποσὸν οὕτε τινὰ τῶν ἐνεργείᾳ οὐσιῶν · ἦν γὰρ ἂν ἕν τι τούτων ἐν τῷ λεγομένῳ μίγματι ἀποκεκριμένον ἤδη καὶ ἐνεργείᾳ ὄν , ὅπερ ἦν ἀδύνατον μεμιγμένων πάντων · ἦν γὰρ ἄν τοῦτο ἄμικτον . λέγει γὰρ πλὴν τοῦ νοῦ πάντα μεμῖχθαι , τοῦτον δὲ μόνον ἀμιγῆ εἶναι καὶ καθαρόν . p . 9891)16 ’Εκ δὲ τούτων συμβαίνει λέγειν αὐτόν . Συγκεφαλαιοῦται τὴν Ἀναξαγόρου δόξαν περὶ τῶν ἀρχῶν , ᾗ συγκατέθετο ἄν , εἴ τις τοῖς ὑπ’ αὐτοῦ λεγομένοις ἑπόμενος συνδιήρθρου αὐτά , ὅτι ἔστι κατ’ αὐτὸν ἀρχὴ νοῦς ἀπλοῦς ὢν κατ’ αὐτὸν καὶ ἀμιγής καὶ εἴη ἂν ἀνάλογον τῷ ἑνί ) καὶ θάτερον , τουτέστι τὸ ἀόριστον · τοιοῦτον γὰρ ἡ ὕλη , πρὶν ὁρισθῆναι καὶ εἰδοποιηθῆναι , ἀόριστος καὶ μηδὲν ἐνεργείᾳ ἀλλὰ δυνάμει πάντα ἔχουσα ἃ δύναται γενέσθαι , ὁποῖον ἐκεῖνος τὸ μῖγμα ὑπέθετο · ὥστε λέγει μὲν οὕτε ὀρθῶς οὔτε σαφῶς · ἀλλ’ οὐδὲ εἰ οὕτως λέγει ὡς αὐτὸς αὐτῷ βοηθῶν εἴρηκεν αὐτὸν βούλεσθαι λέγειν , ὀρθῶς ἂν λέγοι πάντῃ · δύο γὰρ μόνον ἀρχὰς ἂν λέγοι ἀντὶ τεσσάρων . ἔτι οὐδὲ πάντῃ οἷόν τε λέγειν οὕτως αὐτὸν εἰρηκέναι · τὰ γὰρ ὁμοιομερῆ τὰ ἐν τῷ μίγματι φαίνεται οὐ δυνάμει λέγων εἶναι ἀλλ’ ἐνεργείᾳ . ἀλλ’ οὐδὲ σαφῶς τι τούτων λέγει ὧν εἴρηκε · βούλεται μέντοι τι παραπλήσιον τοῖς τε ὕστερον λέγουσι , τοῖς περὶ Πλάτωνα λέγει τοῖς τὸ ἓν καὶ τὴν ἀόριστον δυάδα ἀρχὰς τιθεμένοις τῶν ὄντων , καὶ τοῖς φαινομένοις μᾶλλον · ἐλλείπει τὸ ἀκόλουθα · ἀκόλουθα γὰρ μᾶλλον τοῖς φαινομένοις ὧν λέγειν δοκεῖ . p . 989b 21 Ἀλλὰ γὰρ οὗτοι μὲν τοῖς περὶ γένεσιν λόγοις καὶ φθροὰν καὶ κίνησιν . ῾Ιστορήσας τὰς τῶν ἀρχαίων δόξας , ἃς περὶ τῶν ἀρχῶν ἔσχον , χωρίζει νῦν τοὺς φυσικοὺς ἀπὸ τῶν καὶ ἀσωμάτους ὑποθεμένων οὐσίας , καὶ παραιτησάμενος ἐκείνους ὡς οὐ περὶ πάσης τῆς οὐσίας πραγματευσαμένους , οὐδὲ ὄντα χρήσιμα τὰ ὑπ’ αὐτῶν λεγόμενα εἰς τὴν προκειμένην πραγματείαν , ἐπὶ ἐπὶ διερευνήσασθαι τὰς δόξας τῶν Πυθαγορείων καὶ Πλάτωνος ὡς οἰκειοτέρας τῇ προκειμένῃ πραγματείᾳ μέτεισιν . οὗτοι γὰρ περὶ πάντων τῶν ὄντων λέγοντες ἐτίθεντό τινας οὐσίας καὶ παρὰ τὰς γενητάς τε καὶ φυσικὰς καὶ ὅλως σωματικάς τε καὶ αἰσθητάς . χρησιμωτέρα γὰρ εἰς τὴν προκειμένην πραγματείαν ἡ τῆς τούτων δόξης ἐξέτασις , ἐπεὶ ἡ ζήτησις ἡμῖν περὶ τοιούτων αἰτίων , ἃ οὐ τῶν φύσει οὐδὲ τῶν ἐν κινήσει ἐστίν , ἀλλὰ περὶ τῶν νοητῶν τε καὶ ἀσωμάτων . ὁ γοῦν Ἀναξαγόρας εἰ καὶ εἶπε νοῦν ἀσώματον , ἀλλ’ οὖν γε περὶ τῶν κατὰ μέρος ἀσωμάτων οὐ διαλέγεται , ψυχῆς καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα · ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄλλοι φυσικοί , οὐδὲ Πυθαγόραν φασὶ περὶ πάντων . οὗτοι οὖν οὐ ] περὶ πάντων τῶν ὄντων ποιοῦνται τὴν θεωρίαν , οἱ Πυθαγόρειοι · τῶν γὰρ ὄντων τὰ μὲν αἰσθητὰ τιθέασιν θέασιν εἶναι , τὰ δὲ οὐκ αἰσθητὰ ἀλλὰ νοητά , καὶ φανερὸν ὅτι περὶ ἀμφοτέρων τῶν γενῶν ποιοῦνται τὴν σκέψιν . διὸ δεῖ ἡμὰς περὶ αὐτῶν διαλεχθῆναι τί καλῶς ἢ οὐ καλῶς λέγουσιν εἰς τὴν νῦν προκειμένην ἡμῖν σκέψιν . p . 989 b 29 οἱ μὲν οὖν καλούμενοι Πυθαγόρειοι ταῖς μὲν ἀρχαῖς καὶ τοῖς στοιχείοις ἐκτοπωτέρως χρῶνται τῶν φυσιολόγων . Ἐλέγξας τοὺς φυσικοὺς περὶ τῶν ἀρχῶν ὡς μὴ ὑποτιθεμένους κοινὰς ἀρχὰς πάντων τῶν ὄντων ἀλλὰ μόνας σωματικὰς ἀρχάς , καὶ καταλιπὼν τούτους ὡς μὴ ὅλως ὑποτιθεμένους ἀρχὰς καθολικὰς πάντων τῶν ὄντων οὐ γὰρ δὴ τῶν ἀσωμάτων ὑπετίθεντο ἀρχάς , ὡς εἴρηται ) , νῦν μετέρχεται ἐπὶ τοὺς Πυθαγορείους , οἵτινες καθολικὰς ἀρχὰς ὑποτίθενται πάντων τῶν ὄντων καὶ σωμάτων καὶ ἀσωμάτων , ἐπειδὴ καὶ αὐτός ἐστιν ὁ ] περὶ τῶν ἀρχῶν κοινῶς πασῶν τῶν τε ἀσωμάτων καὶ σωμάτων λέγων . φησὶν οὖν ὅτι οἱ καλούμενοι Πυθαγόρειοι ἐκτοπωτέρως χρῶνται τῶν φυσιολόγων τοῖς στοιχείοις καὶ ταῖς ἀρχαῖς , τουτέστι κοινοτέρως καὶ ξενικωτέρως · ξενικωτέρως μέν , ὅτι ὑποτίθενται ἀρχὰς σωμάτων τοὺς ἀριθμοὺς καὶ ὑλικὰς καὶ ποιητικὰς καὶ εἰδικάς , ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἀσωμάτων · κοινοτέρως δέ , ὅτι τούτους τοὺς ἀριθμοὺς λέγουσιν εἶναι καὶ τῶν σωμάτων καὶ τῶν ἀσωμάτων . πολλὰ δὲ ἄτοπα ἕπονται τῇ δόξῃ αὐτῶν , ἐπειδὴ ἀρχὰς ὑποτίθενται τῶν αἰσθητῶν τὰ μαθήματα · ἡ γὰρ ἀριθμητικὴ μαθηματική ἐστι . τὰ οὖν μαθηματικὰ ἀκίνητα ὑπάρχουσι · πῶς οὖν ἐν κινήσει ὑπάρχουσι τὰ φυσικὰ πράγματα , τῶν ἀρχῶν καὶ τῶν ποιητικῶν καὶ πασῶν ἁπλῶς ἀκινήτων οὐσῶν ; διαλέγονται μέντοι καὶ πραγματεύονται περὶ φύσεως πάντα · γεννῶσί τε γὰρ τὸν οὐρανὸν καὶ πάντα τὰ φυσικὰ πράγματα ἐκ τῶν ἀριθμῶν . εἰ οὖν ὑποτίθενται πέρας καὶ ἄπειρον καὶ περιττὸν καὶ ἄρτιον ἀρχάς , οὐκ ἔσται κίνησις ἐν τοῖς οὖσι · πάντα γὰρ ταῦτα ἀκίνητα ὑπάρχουσιν . ἄλλως τε δέ , φησί , ὑποτίθενται τοὺς ἀριθμοὺς ἐν τοῖς αἰσθητοῖς εἶναι καὶ οὐδέποτε ἄνευ τῶν αἰσθητῶν ὑπάρχειν . εἰ τοίνυν ἡ ἀρχὴ θέλει εἶναι προτέρα τῷ χρόνῳ † ἀξιώματί φησι καὶ ἰὴ τάξει , οἱ <δ’> ἀριθμοὶ κατ’ αὐτοὺς ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ὑπάρχουσι , φανερὸν ὅτι οὐκ ἔσονται πρότεροι οἱ ἀριθμοὶ τῇ τάξει ἤγουν τῷ ἀξιώματι , εἴ γε καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς αἰσθητοῖς τὸ εἶναι ἔχουσιν . ἀμέλει τοι κατὰ τοῦτο μᾶλλον αὐτῶν κατορθοῖ ὁ Πλάτων · ὑποτίθεται γὰρ καὶ αὐτὸς πάντα γίνεσθαι ἐκ τῶν ἀριθμῶν , ἀλλὰ τὰς ἀρχὰς τῶν αἰσθητῶν τῷ ὄντι ἐν τοῖς αἰσθητοῖς καὶ αὐτὸς ὑποτίθεται , τῶν δὲ νοητῶν κεχωρισμένους ἀριθμοὺς καὶ ἐξῃρημένους ὑποτίθεται , οὓς προσαγορεύει εἰδητικοὺς ἀριθμούς . ἐπειδὴ οὖν , φησίν , ἀδύνατόν ἐστιν ἐκ τῆς τῶν ἀριθμῶν συνθέσεως πῦρ γενέσθαι ἢ ἕτερόν τι τῶν στοιχείων , παντελῶς οὐδὲ εἰρήκασι περὶ τῶν στοιχείων . ἢ πῶς ἄνευ κινήσεως καὶ μεταβολῆς γένεσιν εἶναι δυνατὸν καὶ φθοράν , οὐδὲν εἰρήκασι παντελῶς . ἄλλως τε οὐδὲ εἰρήκασι δι’ ἣν αἰτίαν τῶν σωμάτων τὰ μὲν βαρέα ὑπάρχουσι , τὰ δὲ κοῦφα . ἐξ ὧν γὰρ ἀρχῶν ὑποτίθενται , μᾶλλον μαθηματικὰ λέγουσι σώματα ἤπερ φυσικά · ἡ γὰρ ἀριθμητική , ὡς εἴρηται , μαθηματική ἐστι . τοῖς γὰρ λέγουσιν ἀρχὰς ὑλικὰς τῶν σωμάτων τὰ στοιχεῖα ἕπεται λέγειν καὶ κίνησιν , ἐπεὶ καὶ ποιητικὸν αἴτιον ὑποτίθενται τὴν κυκλοφορίαν τοῦ οὐρανοῦ , καὶ ὅτι κινοῦνται τὰ στοιχεῖα καὶ κίρνανται ἀλλήλοις , καὶ ποτὲ μὲν ἐκ τῆς τοιᾶσδε κινήσεως αὐτῶν τὴν τοὐ παντὸς γίνεσθαι γένεσιν , ποτὲ δὲ τὴν φθοράν · ὁμοίως δὲ καὶ ὅτι τὰ μὲν γῆς μετέχοντα πλείονος βαρέα ὑπάρχουσι καὶ ὕδατος , τὰ δὲ πυρὸς ἢ ἀέρος κοῦφα . εἰ δὲ ἐκ τῶν ἀριθμῶν ὑποθώμεθα τὰ φυσικὰ πράγματα , οὐ ῥᾴδιον ἀποδοῦναι τὴν αἰτίαν τῆς κινήσεως , ἤγουν τῆς βαρύτητος καὶ κουφότητος . καὶ ταῦτα μὲν ὁ Ἀριστοτέλης . ὁ δὲ ἡμέτερος φιλόσοφος Ἀμμώνιος συμβολικῶς , φησί , πάντα ταῦτα οἱ Πυθαγόρειοι ἔλεγον . ἐπειδὴ γὰρ ὁ ἀριθμὸς ὁριστικός ἐστι τοῦ πράγματος οὗ ἐστι , τοιαῦτα δὲ καὶ τὰ εἴδη ὁριστικὰ τῆς ὕλης καὶ περιεκτικὰ αὐτῆς , διὰ τῶν ἀριθμῶν ἐδήλουν τὰ εἴδη ὑπάρχοντα ἐν τῷ παντί , ἐπεὶ μεστός ἐστιν ὁ κόσμος εἰδῶν . διὸ καὶ ἔλεγον τὴν δυάδα δόξαν , ἐπειδὴ ἄρχεται διαιρεῖσθαι ἡ δυάς · τοιαύτη δὲ καὶ ἡ δόξα ἐπαμφοτερίζουσα . πάλιν δὲ τὸν ἑπτὰ ἀριθμὸν ἐκάλουν καιρόν , ἐπειδὴ τὰ ἑπτάμηνα τικτόμενα ζῶσι , καὶ διὰ τὰς διαφόρους ἡλικίας , ὅτι μέχρι ἑπτὰ ἐτῶν † καὶ ἐκεῖθεν ἄρχεται ὀδοντοφυεῖν , εἶτα ἐν τῇ τρίτῃ ἑβδομάδι πάνυ αὔξει καὶ ἄρχεται σπερμαίνειν , ὡς ἀνωτέρω ἐπὶ πολὺ εἴρηται περὶ αὐτοῦ · πρὸς τούτοις δὲ ὅτι ἡ ἑβδόμη ἡμέρα κρίσιμος ὑπάρχει . πάλιν δὲ τὸν ἓξ ἀριθμὸν ἔλεγον κρίσιν , ὃς καὶ ἔστιν ἀρτιοπέριττος . ἀρτιάκις γὰρ ἄρτιός ἐστιν ἀριθμὸς ὁ ἀναλυόμενος μέχρι μονάδος αὐτῆς , ὥσπερ ὁ λݲβݲ , ιݲςݲ , ηݲ , δݲ , βݲ , αݲ · περισσάρτιος δὲ ὁ διαιρούμενος εἰς ἀρτίους κατὰ τὴν πρώτην διαίρεσιν , ὕστερον δὲ εἰς περιττούς , ὥσπερ ὁ ιβ · διαιρεῖται γὰρ εἰς ςݲ καὶ ςݲ , καὶ πάλιν εἰς 7 καὶ 7 . ἐκάλουν οὖν τὸν ἀριθμὸν κρίσιν , ἐπειδὴ πρῶιος διαιρεῖται εἰς δύο περιττοὺς ἀριθμούς · ὁ γὰρ δύο διαιρεῖται εἰς μονάδας , ἡ δὲ μονὰς οὐκ ἔστιν ἀριθμός . πάλιν τὸν περισσάρτιον , τουτέστι τὸν ἡ , ἐκάλουν μῖξιν , ἐπεὶ καὶ εἰς ἀρτίους διαιρεῖται , εἰς ςݲ καὶ ςݲ , καὶ εἰς περιττούς , εἰς τρία καὶ τρία . πάλιν δὲ τὸν πέντε ἀριθμὸν ἐκάλουν ἱερὸν δικαιοσύνης καὶ ἀνικίαν , ἐπειδὴ ὁ πέντε διαιρεῖ δίχα τὸν τέλειον ἀριθμόν , καὶ οὐδέτερον μέρος νικᾷ ἐν αὐτῷ , ἀλλὰ τὸ ἴσον ἔχει ἑκάτερος · διὸ καὶ ἀνικίαν ἔλεγον τὸν τοιοῦτον καὶ ἱερὸν δικαιοσύνης . αὖθις δέ φησι πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἀριστοτέλης ἐγκαλῶν αὐτοῖς ὅτι πῶς 031 λαβεῖν ἀρχὰς τοὺς ἀριθμοὺς τῶν καὶ νῦν ὄντων καὶ κινουμένων καὶ ἐξ ἀρχῆς ὄντων , ἐπειδὴ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἱδρύετε τοὺς ἀριθμούς ; πῶς οὖν τὰ ἐν αὐτοῖς ἱδρυμένα ἀρχαὶ αὐτῶν ὑπάρχουσι καὶ τῶν μελλόντων γίνεσθαι καὶ τῶν ἤδη γενομένων ; ἔπειτα ἐκ τοῦ μίγματος λαμβάνεται αὐτῶν · φασὶ γὰρ τοὺς ἀριθμοὺς ἐγκαταμεμῖχθαι ἐν ἅπασι τοῖς οὖσι . καὶ τοῦτο δὲ συμβολικῶς λέγουσιν · ἐπειδὴ γὰρ π·ανταχοῦ τὰ εἴδη , διὰ δὲ τῶν ἀριθμῶν τὰ εἴδη ἐδήλουν , τούτου χάριν οὕτως ἔλεγον . p . 989 b29 Οἱ μὲν οὖν καλούμενοι Πυθαγόρειοι ταῖς μὲν ἀρχαῖς καὶ τοῖς στοιχείοις ἐκτοπωτέρως χρῶνται , ὡς εἴρηται . Αἰτιᾶται τοὺς Πυθαγορείους , οἳ δοκοῦσι καὶ αὐτοὶ καὶ τῆς ἀσωμάτου φύσεως μνημονεύειν , ὅτι ἀρχὰς ὑπέθεντο ξενικωτέρας καὶ ἀπηρτημένας τῶν φυσικῶν καὶ ἐκτοπωτέρας , τουτέστιν ἐπὶ πλέον ἐκτεταμένας καὶ ἐκβεβηκυίας καὶ δυναμένας καὶ ἄλλων φύσεων ἀρχὰς εἶναι · ἀσωμάτους γὰρ καὶ ἀκινήτους · οἱ γὰρ ἀριθμοὶ τοιοῦτοι . p . 989 b 31 Τὸ δὲ αἴτιον ὅτι παρέλαβον αὐτὰς ἐξ αἰσθητῶν . Τὴν αἰτίαν λέγει δι’ ἣν οὐκ ἐκ τῶν αἰσθητῶν ὁρμώμενοι ἐχρήσαντο ταῖς τοιαύταις ἀρχαῖς καὶ ἔλαβον αὐτάς τὸ γὰρ παρέλαβον ἀντὶ τοῦ ἔλαβόν ἐστιν ) , ἀλλ’ ἀπὸ τῶν μαθημάτων , ἐν οἷς ἐντραφέντες ἐκ τούτων καὶ τούτοις ἀκολούθως ἔθεντο τὰς ἀρχάς . ταῦτα δέ ἐστι τὰ μαθηματικά , ὧν κατ’ αὐτοὺς ἀρχαὶ οἱ ἀριθμοί . ἃ ἔξω κινήσεως πάντα καὶ οὐ φυσικά , χωρὶς τῶν ἐν ἀστρολογίᾳ · καὶ γὰρ ἡ ἀστρονομία μαθηματικὴ μέν , ἀλλὰ περὶ φυσικῶν τε καὶ κινουμένων ὁ λόγος αὐτῇ · τὰ γὰρ ἄστρα , περὶ ὧν πραγματεύεται , φυσικά τε καὶ ἐν κινήσει . ἀμέλει τοι ἐζήτησεν ἐν τῷ δευτέρῳ λόγῳ τῶν Φυσικῶν τὰς διαφορὰς τοῦ φυσικοῦ καὶ τοῦ ἀστρονόμου , εἴ γε καὶ αὐτὸς ὁ ἀστρονόμος διαλέγεται περὶ φυσικῶν σωμάτων καὶ κινουμένων · καὶ εἷπεν ἐν ἐκείνοις ὅτι ὁ μὲν φυσικὸς τὴν ὕλην σκοπεῖ τῶν οὐρανίων ὁποία ἐστίν , ὅτι ὑποκείμενον , εἰ τύχοι , ὅτι οὐ δέχεται τὰ ἐναντία · ὁ μέντοι γε ἀστρονόμος οὐ φροντίζει τῆς ὕλης , εἴτε ἀερία ἐστὶν εἴτε πυρά εἴτε ἄλλη τις , ἀλλὰ μόνον τὴν κίνησιν τῶν ἀστέρων περιεργάζεται . φησὶν οὖν ὅτι οἱ Πυθαγόρειοι διαλέγονται καὶ πραγματεύονται περὶ φύσεως πάντα · γεννῶσί τε γὰρ τὸν οὐρανὸν καὶ περὶ τὰ τούτου μέρη πραγματεύονται , τουτέστι περὶ ἄστρων κινήσεις τοίας ἡ τοίας , καὶ διαλέγονται περὶ παθῶν , φημὶ δὴ ἐκλείψεων , καὶ διατηροῦσι τὸ συμβαῖνον περὶ τὰ ἔργα , τουτέστι περὶ τὰς δύσεις καὶ τὰς ἀνατολάς . · καὶ τὰς ἀρχὰς ἑαυτῶν καὶ τὰ αἴτια εἰς ταῦτα καταδαπανῶσι καὶ ὁμολογοῦσι καὶ ὁμοφωνοῦσι κατὰ τοῦτο τοῖς ἄλλοις φυσιολόγοις , ὅτι τό γε ὂν τοῦτ’ ἔστιν ὅσον ἐστὶν αἰσθητὸν καὶ περιείληφεν ὁ καλούμενος οὐρανός . οὐδὲν γάρ ἐστιν ἔξω τοῦ οὐρανοῦ , ὡς ἀρέσκει καὶ τῷ Πλάτωνι καὶ τῷ Ἀριστοτέλει , καὶ πολλοὺς λόγους τέθεικεν ἐν τῇ Φυσικῇ ἀκροάσει κατασκευαστικοὺς τοῦ τοιούτου , ὅτι οὐδέν · ἐστι παντάπασιν ἔξω τοῦ οὐρανοῦ . ταῦτα οὖν γεννῶσιν ἐξ ἐκείνων · τόν τε γὰρ οὐρανὸν καὶ τὰ ἐκείνου μέρη γεννῶσιν ἐκ τῶν ἀρχῶν ἃς ὑποτίθενται αὗται δέ εἰσι τὸ ἄρτιον καὶ τὸ περιττόν , ὡς εἴρηται ) , καὶ τὰ συμβαίνοντα καὶ περὶ ταῦτα ἀποδιδόασι ταῦτα λέγω τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ ) , ὡς οὐδενὸς ὄντος ἢ γινομένου ἐξ αὐτῶν ἄλλου παρὰ τὰ αἰσθητά , ὁμολογοῦντες κατὰ τοῦτο τοῖς φυσικοῖς , οἳ οὐδὲν ἡγοῦντο παρὰ τὰ φυσικά τε καὶ ἐν κινήσει εἶναι · καίτοι τοιαύτας ἀρχὰς ὑποθέμενοι αἳ ἱκαναὶ ἦσαν καὶ τῶν ἀσωμάτων καὶ ὑπὲρ τὰ φυσικὰ ὄντων ἀρχαὶ λέγεσθαι , καὶ μᾶλλον ἁρμόττουσαι τοῖς ὑπὲρ φύσιν ἢ τοῖς περὶ φύσεως . οἱ γὰρ ἀριθμοὶ μᾶλλον ἀρχαὶ τῶν ἀσωμάτων ἤπερ τῶν σωuάτων . αἰτιᾶται οὖν αὐτοὺς καὶ καιὰ τοῦτο , ὅτι οὐδὲ τούτων ἱκανῶς τὰς αἰτίας ἀπέδοσαν . ὃ γὰρ μάλιστα ἴδιον τούτων , ἡ κίνησις , πῶς αὕτη γίνεται ἐν αὐτοῖς ἐκ τοιούτων ἀρχῶν οὖσί τε καὶ γινομένοις , τοῦ τε πεπερασμένου καὶ τοῦ ἀπείρου ; ὧν τὸ μὲν πεπερασμένον ἐστὶ τὸ περιττόν , ὃ πέρας εἶπε , τὸ . δὲ ἄπειρον τὸ ἄρτιον ὃ λέγουσιν . ἀκίνητοι γὰρ οἱ ἀριθμοὶ καὶ οὐδεμιᾶς κινήσεως αἴτιοι . ἀλλ’ οὐδὲ ὅτι δυνατόν ἐστιν ἄνευ κινήσεως καὶ μεταβολῆς ἐξ ἐκείνων τῶν ἀρχῶν γενέσθαι ταῦτα ( 7 . ) ἐξ αὐτῶν γεννῶσιν , ἢ αὐτὰ τὰ τῶν ἄστρων ἔργα , ἃ διὰ τὴν φορὰν αὐτῶν καὶ τὴν κίνησιν γίνεται , διδάσκουσιν . ἔστι δὲ ἔργα αὐτῶν ἀνατολαὶ καὶ δύσεις καὶ τὰ τοιαῦτα , ἃ πῶς οἷόν τε γίνεσθαι χωρὶς κινήσεως ; πάνυ δὲ ἐναργῶς τῇ τῶν ἄ·στρων παραθέσει , ὧν διὰ κινήσεως αἱ ἐνέργειαι , ἔδειξε τὸ ἐλλιπὲς τῆς δόξης . οὔτε δὲ γένεσιν δυνατόν ἐστι γενέσθαι ἢ φθορὰν ἄνευ μεταβολῆς . p . 990a12 Ἔτι δὲ εἴτε δώῃ τις αὐτοῖς ἐκ τούτων εἶναι μέγεθος . Κἂν ὑποθώμεθα , φησί , κατὰ συγχώρησιν ἐκ τῆς τῶν ἀριθμῶν συνθέσεως μέγεθος ἀποτελεῖσθαι καὶ τῶν πάντως ἀδιαστάτων εἶναι συγκείμενον , ὃ πάντων μᾶλλον ἀδύνατον , οὐδὲ τούτου τεθέντος ἀποδέδοται πὰρ αὐτῶν πόθεν ἐν τοῖς σώμασιν αἱ κατὰ φύσιν αὐτῶν ῥοπαί , κουφότητές τε καὶ βαρύτητες · οὐ γὰρ δὴ δυνάμει τὰ τοιαῦτα ὥσπερ ἐστὶ καθ’ οὓς ὕλη τις ὑπόκειται ἢ σῶμά τι οὖσα ἢ δυνάμει τι σῶμα . ἃ γὰρ λέγουσι περὶ τῶν σωμάτων , οὐ μᾶλλον ταῦτα ἁρμόζει τοῖς φυσικοῖς ἢ τοῖς μαθηματικοῖς σώμασιν · ἰσότητες γὰρ καὶ ἀνισότητες καὶ σχήματα καὶ τὰ τοιαῦτα κοινὰ τούτων τε κἀκείνων τῶν σωμάτων .. εἰ δὲ τὰ ἴδια τοῖς φυσικοῖς σώμασι , καθ’ ἃ ἐστι φυσικά , μὴ ἀποδίδοται ταῦτα δέ ἐστι βαρύτης κουφότης , θερμότης ψυχρότης , ὑγρότης ξηρότης ) οὐδὲν ἂν περὶ τῶν φυσικῶν σωμάτων εἶεν λέγοντες , περὶ ὧν λέγειν · ἐβούλ·οντό τε καὶ προετίθεντο . διὸ οὐδὲν παντελῶς εἰρήκασι περὶ πυρὸς ἢ γῆς ἢ τῶν ἄλλων στοιχείων , ἐπειδὴ οὔτε περὶ τῶν αἰσθητῶν οὐδὲν εἰρήκασι , τουτέστι τῶν ποιοτήτων ἐξ ὧν ταῦτα ὑπάρχουσιν . p . 990a18 Ἔτι δὲ πῶς δεῖ λαβεῖν αἴτια μὲν εἶναι τὰ τοῦ ἀριθ - μοῦ πάθη . Καὶ τοῦτο δείκνυσιν ἄτοπον αὐτοῖς ἑπόμενον , ὅτι αἴτια τῶν κατὰ μῶν καὶ τοὺς ἀριθμοὺς λέγουσιν οὐδὲ γὰρ ἄλλο τι ἡγοῦντο εἶναι παρὰ τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ ) οὐκ ἄλλους δέ τινας ἀριθμοὺς λέγουσι καὶ καταλείπουσιν ἔξω τούτων τῶν ἐν τοῖς αἰσθητοῖς , ἐξ ὧν ἐστιν ὁ κόσμος . ἀεὶ μὲν γὰρ δεῖ ἄλλο εἶναι τὸ αἴτιον καὶ ἄλλο τὸ αἰτιατόν · οἱ δὲ ἀριθμοὺς λέγοντες εἷναι τόν τε κόσμον καὶ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ , τουτέστιν ἕκαστον τῶν ἐν τῷ κόσμῳ , καὶ τούτων ἀρχὰς τοὺς ἀριθμοὺς ὑποθέμενοι , ἀριθμὸν ἄλλον παρὰ τοῦτον οὐ λέγουσιν , ὥσπερ Πλάτων ἐποίει , ἄλλον μὲν λέγων τὸν εἰδητικὸν ἀριθμόν , <ὃν> καὶ αἴτιον ἐτίθετο , ἄλλον δὲ τὸν ἐν τοῖς αἰσθητοῖς . οὕτως δὲ λέγοντες αὐτὸν αὑτοῦ ἄν τὸν ἀριθμὸν αἴτιον λέγοιεν , εἴ γε αἴτιος μέν ἐστι τῶν ἐν τῷ κόσμῳ ὄντων , ταῦτα δὲ αὐτός ἐστιν ὁ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς . p . 990a22 Ὅταν γὰρ ἐν τῳδὶ μὲν τῷ μέρει δόξα καὶ αὐτοις ῃ . Διὰ τούτων δείκνυσι πῶς ἐποίουν τὸν κόσμον καὶ · τὰ ἐν αὐτῷ ἀριθμούς . ἀεὶ ἀριθμοὺς λέγοντες καὶ αἰτίας αὐτῶν ἀριθμοὺς τιθέμενοι , ἄλλους ἀριθμοὺς παρὰ τούτους οὐκ ἔλεγον · ὥστε αὐτοὺς ἑαυτῶν τοὺς ἀριθμοὺς ἔλεγον εἶναι αἰτίους , καὶ ταὐτὸ αὐτοῖς αἴτιόν τε γίνεται καὶ αἰτιατόν . ἔλεγον γὰρ ἐν τινὶ μὲν μέρει τοῦ κόσμου δόξαν συνίστασθαι , ἐν ἄλλῳ δὲ καιρόν , πάλιν δὲ αὖ ἐν ἄλλῳ ἢ ἄνωθεν τούτων ἢ κάτωθεν ἢ ἀνικίαν ἢ κρίσιν ἢ μῖξιν ἤ τι ἄλλο τῶν ἐν οὐρανῷ . τῆς δὲ τούτων κατὰ τὴν τοιαύτην τάξιν συστάσεως ἀπόδειξιν ἔφερον , ὅτι τούτων μὲν ἕκαστον ἀριθμός ἐστιν , ἑκάστῳ δὲ τόπῳ ἐν τῷ κόσμῳ οἰκεῖός ἐστιν ἀριθμός . τῷ μὲν γὰρ μέσῳ τὸ ἓν πρῶτον γάρ ἐστιν ἐνταῦθα ) , μετὰ δὲ τὸ μέσον τὰ δύο δόξα , καὶ οὕτως ἀεὶ ἀφισταμένων ἀπὸ τοῦ μέσου πλείονα τὸν ἀριθμὸν γίνεσθαι τῶν συνισταμένων μεγεθῶν . τὴν γὰρ γῆν κέντρον ἔλεγον καὶ ἀναλογεῖν τῇ μονάδι . ὥσπερ οὖν αἱ ἀπὸ τοῦ κέντρου ἐπὶ τὴν περιφέρειαν ἠγμέναι εὐθεῖαί εἰσι μείζονες , οὕτως καὶ ὁ ἀπὸ τῆς μονάδος ἀρχόμενος ἀριθμὸς ἐπ’ ἄπειρον αὔξεται . συμβαίνει οὖν κατὰ τοῦτον τὸν τόπον ἤδη πλῆθος εἶναι μεγεθῶν . λέγει δὲ περὶ τοῦ ἐν τῇ γῇ τόπου ὡς ἐν τούτῳ διὰ τοῦτο πλήθους μεγεθῶν συνισταμένου , διὰ τὸ καὶ τῶν ἀριθμῶν εἴδη πλείονα ἐν τούτῳ εἶναι , ἐπειδὴ αἱ ἀπὸ τοῦ κέντρου , ὡς εἰρήκαμεν , περιλέγοντες φέρειαι μείζονές εἰσι τῶν μὴ ἀπὸ τοῦ κέντρου . καὶ τὸ ἀπὸ τῆς μονάδος οὖν ἐπ’ ἄπειρον αὔξεται · μονὰς δὲ ἡ γῆ ὡς κέντρον . ἢ πλῆθος λέγει τὸν ἀριθμὸν ὡς τῷ πλήθει τῶν ἀριθμῶν ἀκολουθοῦντος τοῦ τῶν πραγμάτων πλήθους , διὰ τὸ τὰ πράγματα τοὺς ἀριθμοὺς εἶναι . καὶ οὕτως μὲν ἐξ ἀριθμῶν τὸν κόσμον ποιοῦσι . · p . 990a27 Πότερον οὕτως ὁ αὐτός ἐστιν ἀριθμός . Φησὶν ὅτι ἆρά γε οὕτως ὁ αὐτός ἐστιν ἀριθμὸς ὁ ἐν τῷ οὐρανῷ , ὃν δεῖ λαβεῖν ὅτι τούτων ἕκαστόν ἐστι καὶ οὕτως αὐτὸς ἑαυτοῦ ἐστιν αἴτιος ὁ ἀριθμός , ὡς ἑδείξαμεν , ἢ παρὰ τοῦτόν ἐστιν ἄλλος ἀριθμός ; ὁ μὲν γὰρ Πλατῶν ἕτερον εἶναί φησι παρὰ τοῦτον τὸν ἀριθμὸν τὸν αἴτιον . καίτοι κἀκεῖνος ἐξ ἀριθμῶν συνίστησι τὰ τῇδε καὶ τὰς τούτων αἰτίας ἀριθμοὺς πρεσβεύει , ἀλλὰ τοὺς μὲν νοητοὺς αἰτίους ὑποτίθεται , τὰς ἰδέας , τοὺς δὲ συνθέτους αἰτιατούς . περὶ γοῦν τῶν Πυθαγορείων ἱκανῶς ὁ λόγος ἔχει πρὸς τὸ ἐφάψασθαι τῆς δόξης αὐτῶν . p . 990a34 Οἱ δετὰς ἰδέας τιθέμενοι πρῶτον μὲν ζητοῦντες τῶν ὄντων λαβεῖν τὰς αἰτίας . ’Εντεῦθεν δοκεῖ πρὸς τὸν Πλάτωνα ἀποτείνεσθαι περὶ τῶν ἰδεῶν . εἰρήκαμεν δὲ τὸν σκοπὸν τοῦ Ἀριστοτέλους περὶ τούτου . αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ λέγων ἐν τῇ Περὶ ψυχῆς πραγματείᾳ ῾καὶ εὖ γε οἱ τὴν ψυχὴν εἰρηκότες τόπον εἰδῶν ’ , καὶ ὅτι ὁ ἐνεργείᾳ νοῦς ἐστι τὰ πράγματα , καὶ πάλιν ὅτι ὁ μὲν δυνάμει νοῦς ἐνεργεῖ , ὁ δὲ ἐνεργεία νοῦς ποιεῖ . ὥστε ἄντικρυς καὶ αὐτὸς ἐναποτίθεται ἰδέας τῷ νῷ . πῶς οὗν , εἴποι ἄν τις , καὶ αὐτὸς πρεσβεύων ἰδέας δοκεῖ τῷ Πλάτωνι μάχεσθαι ; καὶ λέγομεν ὅτι κατ’ ἀλήθειαν οὐ τῷ Πλάτωνι μάχεται , ἀλλὰ τῷ ἐν ἄλλω καὶ ἄλλῳ ὄντι Πλάτωνι μάχεται , τοῖς ὑποτιθεμένοις τὰς ἰδέας ταύτας αὐτὰς καθ’ ἑαυτὰς ὑπαρχούσας καὶ οὔσας κεχωρισμένας τοῦ νοῦ . ὥστε φανερὰ ἡμῖν γέγονεν ἡ ὅλη ἔννοια τοῦ Ἀριστοτέλους ἡ περὶ τῶν ἰδεῶν . τὸ δὲ νῦν λεγόμενον · ὑπ’ αὐτοῦ ἐπιχείρημα τοιοῦτόν ἐστι . φησὶν ὅτι ὅσα ὑπάρχουσι πράγματα , τοσαύτας καὶ ἰδέας ἐναποτίθενται , καὶ ταῦτά φησι τὰ τῇδε πράγματα γινώσκεσθαι ἡμῖν καὶ σαφηνίζεσθαι ἐκ τῶν ἰδεῶν . οἱ δὲ ταύτας λέγοντες οὐδὲν ἐροῦσιν ἕτερον <ἢ> ὅτι ὁ μὲν ἀριθμὸς ἁπλοῦς ὑπάρχων οὐκ ἔστι γνωστός , γίνεται δὲ γνωστὸς διπλοῦς γινόμενος · ὥστε ὁ μὲν ἐλάττων ἀριθμὸς οὐκ ἔστι γνωστός , ὁ δὲ πλείων ἐστὶ καταληπτός . καὶ ταῦτα ἴεν ὁ Ἀριστοτέλης . εἰδέναι μέντοι γε χρὴ ὅτι οὐ διπλασιάζεται ὁ ἀριθμὸς ἐκ τῶν ἰδεῶν · τὰ μὲν γὰρ αἴτια ὑπάρχουσι , τὰ δὲ αἰτιατά . τὰ οὖν αἴτια τὰ ] ἐξῃρημένα ὑπάρχουσι , τουτέστιν αἱ ἰδέαι καὶ οἱ παρὰ τῷ δημιουργῷ τῶν πραγμάτων λόγοι , καὶ οὐδέποτε συγκαταριθμοῦνται τοῖς αἰσθητοῖς , ἐπειδὴ οὔτε συμφύονται αὐτοῖς . καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Ἀριστοτέλης ἐκ τῶν αἰτιατῶν προϊὼν ἀνέρχεται ἐπὶ τὰ αἴτια · ὅτι γὰρ καὶ αὐτὸς ὑποτίθεται αἴτια τῶν πραγμάτων , ὁμολογεῖται . διαλεγόμενος δὲ περὶ τῶν οὐρανίων σφαιρῶν φησιν ὅτι ὅσαι σφαῖραι ὑπάρχουσι , τοσαῦτα καὶ αἴτια κινοῦντα τὰς σφαίρας . καθ’ ἑκάστην γὰρ σφαῖραν ἐφέστηκε δύναμις ἡ κινοῦσα · οὔτε γὰρ ἀπὸ ταὐτομάτου ἐφήκει ἡ κίνησις οὔτε δὲ πάλιν δεῖ λέγειν , φησίν , ὅτι ὁ θεὸς κινεῖ αὐτάς , ἐπεὶ τοῦτο περὶ πάντων ἐρῶ , ὅτι καὶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ ἄλογα ζῷα ὁ θεὸς κινεῖ , καὶ οὐκ ἔστιν αἴτιον εἰδικὸν τὸ κινητικὸν τῶν σωμάτων . ὥστε καὶ ὁ Ἀριστοτέλης αἴτια ὑποτίθεται τῶν πραγμάτων . p . 990a34 Οἱ δὲ τὰς ἰδέας τιθέμενοι πρῶτον μέν . Οἱ πρεσβεύοντες τὰς ἰδέας πρῶιον μὲν ζητοῦντες . τῶν ὄντων λαβεῖν ποῖα αἴτια ὑπάρχουσι τούτοις , ἕτερα ἴσα τὸν ἀριθμὸν εἰρήκασι πάντων γὰρ τῶν πραγμάτων ἰδέας ἐναποτίθενται ) , καὶ ἐκ τῶν ἰδεῶν φασι γινώσκεσθαι τὰ ἐνταῦθα , ὥσπερ εἴ τις ἀριθμῆσαι βουλόμενος ἐλαττόνων μὲν ὄντων μὲν ὄντων τῶν ἀριθμουμένων ὑπολάβοι μὴ δὲ ὄντων ἀριθμοίη · ἐπειδή , φησίν , ἐξ ἐκείνων γίνεται τὰ · τῇδε , οὐδενὶ δὲ ἔλεγον τὰς ἰδέας διαφέρειν τῶν τῇδε εἰ μὴ τῷ ἀιδίῳ . p . 990b4 Σχεδὸν γὰρ ἴσα ἢ οὐκ ἐλάττω τὰ εἴδη ἐστί . Δεῖ προσθεῖναι τὸ ῾πολλῷ’ , ἀντὶ τοῦ οὐ πολλῷ ἐλάττονα τὰ εἴδη ἐστὶ τῶν αἰσθητῶν , ἐπεὶ οὔτε τῶν τεχνητῶν ἰδέαι ὑπάρχουσιν οὔτε τῶν κακῶν κατ’ αὐτούς , οὔτε δὲ τῶν παρὰ φύσιν , ἀλλὰ μόνων τῶν κατὰ φύσιν . ἡ γὰρ φύσις οὐδέν ἐστιν ἕτερον ἢ ἔλλαμψις ἐκεῖθεν προ·ἰοῦσα καὶ καταλάμπουσα τὰ τῇδε καὶ ἔχουσα ἐν ἑαυτῇ τοὺς δημιουργικοὺς λόγους , οὐ μέντοι γε ἐπιστρέφουσα πρὸς ἑαυτήν · διό φαμεν καὶ ἀλόγως αὐτὴν ποιεῖν , ἐπεὶ καὶ ἐν φυτοῖς ὁρᾶται καὶ ἐν ἀλόγοις ζῴοις . ὥστε μόνων τῶν κατὰ φύσιν φανῆναι ἰδέας , οὐ μέντοι τῶν κακῶν , εἴ γε τὰ κακὰ καὶ ἀνυπόστατα ὑπάρχουσιν , ὡς δείκνυται ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ Θεαιτήτου . οὔτε δὲ πάλιν τῶν τεχνητῶν ὑπάρχουσιν ἰδέαι , εἴ γε κατὰ μίμησιν τῶν φυσικῶν γίνονται τὰ τεχνητὰ πάντα , καὶ ἔστι μὲν ἡ φύσις παράδειγμα , εἰκὼν δὲ ἡ τέχνη . οὔτε δὲ πάλιν τῶν παρὰ φύσιν ὑπάρχουσιν ἰδέαι . ἡ γὰρ ἔλλαμψις ἐκεῖθεν , ὡς εἴρηται , προέρχεται ἐπὶ τῶν κατὰ φύσιν , οὐκ ἐπὶ τῶν παρὰ φύσιν · ὥστε οὐχ ὑπάρχουσιν ἰδέαι τῶν παρὰ φύσιν . διὰ τοῦτο αὖν πάνυ ἀσφαλῶς προστέθεικε τὸ σχεδὸν γὰρ ἴσα ἢ οὐ πολλῷ ἐλάττω τὰ εἴδη ἐστὶ τούτοις , οὐ τοῖς καθ’ ἕκαστα ἀτόμοις λέγων , ἀλλὰ τοῖς ἐπ’ αὐτοῖς εἴδεσιν · οὐδὲ γὰρ Σωκράτους καὶ Πλάτωνος ἐζήτουν τὰς αἰτίας , ἀλλ᾿ ἀνθρώπου καὶ ἵππου · ὠς σχεδὸν ἰσάριθμα εἶναι τὰ εἴδη κατ᾿ αὐτούς . τὸ δὲ σχεδὸν προστέθεικεν , ἐπεὶ μὴ πάντων εἰσὶν ἰδέαι , ὡς εἴρηται · οὔτε γὰρ τῶν κακῶν οὔτε τῶν παρὰ φύσιν οὔτε δὲ τῶν τεχνητῶν , εἰ καὶ ἕπεται αὐτοῖς καὶ τοῦτο λέγειν , ὡς μετ᾿ ὀλίγον ἐρεῖ . p.990b5 Περὶ ὧν ζητοῦντες τὰς αἰτίας , ζητοῦντες ἀνιχνεῦσαι τὰς αἰτίας τῶν φυσικῶν πραγμάτων , ἐκ · τούτων , τῶν φυσικῶν , ἐπ’ ἐκεῖνα προῆλθον , τὰ εἴδη · καθ’ ἕκαστόν τε γὰρ ὁμώνυμόν τί ἐστι . Καθ’ ἕκαστον εἶδος , φησίν , ἔστι καὶ ἰδέα ὁμώνυμος ὡς τὰ ἀφ’ ἑνὸς καὶ πρὸς ἕν , ἐπειδὴ πολλῷ κρείττων ἡ ἰδέα τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ τοὐ ἀνθρωπίνου εἴδους · ὥσπερ καὶ ἐπὶ τοῦ Σωκράτους καὶ τῆς εἰκόνος τοῦ Σωκράτους οὐκ ἔστιν ὁμωνυμία , ἀλλ’ ὡς τὰ ἀφ’ ἑνὸς καὶ πρὸς ἕν , ἐπεὶ πολλῷ κρεῖττόν ἐστι τὸ παράδειγμα τῆς εἰκόνος καὶ ἡ ἰδέ τοῦ εἴδους . συνώνυμον γὰρ οὐ δυνατὸν εἶναι , ἐπειδὴ ἐν τοῖς συνωνύμοις τὸ κατηγορούμενον τὸ · εἶναι ἔχει ἐν τοῖς καθ’ ἕκαστα καὶ μέρος ἐστὶ τὸ ὑποκείμενον τοῦ κατηγορουμένου · ἐνταῦθα δὲ ὁ ἄνθρωπος οὐκ ἔστι μέρος τοῦ δημιουργικοῦ λόγου , ἀλλὰ τὸ εἶναι προάγει ὁ λόγος . οὔτε δὲ πάλιν ὁμώνυμος ὡς ἡ Αἴας φωνή · αὕτη γὰρ καὶ ἀνυπόστατός ἐστι , τὰ δὲ εἴδη οὐκ ἀνυπόστατα ὑπάρχουσι . καθ’ ἕκαστον οὖν εἶδός ἐστιν ἰδέα , καὶ παρὰ τὰς οὐσίας τῶν φυσικῶν πραγμάτων ἐστὶ τὸ ἓν τὸ πρὸ τῶν πολλῶν , ἰδέα ἀνθρώπου πρὸ τῶν πολλῶν ἀνθρώπων , καὶ ἵππου Λαὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως . ὑπάρχουσιν οὖν ἰδέαι . καὶ τῶν φυσικῶν , καὶ τῶν ἐν γενέσει καὶ τῶν ἀιδίων · ἔστι γὰρ ἰδέα καὶ ἡλίου καὶ σελήνης καὶ πάντων τῶν ἀιδίων παρὰ τῷ δημιουργῷ . p . 990b8 Ἔτι δὲ καθ’ οὓς τρόπους δείκνυμεν ὅτι ἔστι τὰ εἴδη . Ἐντεῦθεν βούλεται εἰπεῖν τὰς αἰτίας ἐξ ὧν ὑπέλαβον εἶναι ἰδέας . καὶ διὰ τοῦ εἰπεῖν ἔτι δὲ καθ’ οὓς τρόπους δείκνυμεν τὰ εἴδη συμπεριέλαβε καὶ ἑαυτὸν ὡς τοῦ αὐτοῦ διδασκαλείου ὑπάρχοντα , φημὶ δὴ τοῦ Πλατωνικοῦ . τέσσαρα οὖν αἴτια ὑπάρχουσι τὰ δεικνύντα ὅτι αἱ ἰδέαι ὑπάρχουσιν , ἀλήθεια , μονὴ καὶ μνήμη , ἀριθμοὶ καὶ ὁρισμοί . ἐκ μὲν οὖν τῆς ἀληθείας οὕτω κατεσκεύαζον ὅτι ὑπάρχουσιν αἱ ἰδέαι . ἔλεγον γὰρ οὕτως , ὅτι ἐνταῦθα οὐκ ἔστιν ἀλήθεια , ἀλλ’ ἔχει μεμιγμένον τὸ ψεῦδος καὶ οὐκ ἔστι καθαρὰ ἀλήθεια . ὡμολόγηται δὲ ὅτι ἔστιν ἀλήθεια · ἐὰν γὰρ μὴ ᾖ ἀλήθεια , οὐδ’ ἄλλο τί ἐστιν , εἴ γε ἐκ τῆς ἀληθείας τὰ ἄλλα προέρχονται . φανερὸν οὖν ὅτι ὑπάρχουσιν αἱ ἰδέαι · παρ’ αὐταῖς γὰρ σώζεται τὸ ἀμιγὲς καὶ καθαρὸν πάντων τῶν πραγμάτων , ὥστε καὶ ἡ κυρίως ἀλήθεια . πάλιν δέ φησιν ὅτι εἰ μὴ ἔστιν ἐνταῦθα μονή , μηδὲ καθαρὰ μνήμη διὰ τὸ ῥευστὸν τῆς ὕλης · ἡ γὰρ ῥύσις αὕτη οὐκ ἐᾷ μόνιμον εἶναι καὶ στάσιμον τὴν μνήμην . ἔστι δὲ ὁμολογουμένως καθαρὰ μνήμη καὶ εἰλικρινὴς καὶ ἀθόλωτος καὶ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχουσα . ἔστιν ἄρα ἰδέα μνήμης παρὰ τῷ δημιουργῷ , ἐπειδὴ καὶ δεῖ εἶναι τὴν ὄντως μνήμην , ἐξ ἧς πᾶσι τοῖς ἄλλοις τὸ εἶναι . ἔπειτα καὶ ἐκ τῶν ἀριθμῶν . εἰ γὰρ τὰ ἐνταῦθα πάντα ἀριθμητὰ ὑπάρχουσιν , εἰσὶ δὲ καὶ ἀριθμοὶ αὐτοὶ καθ’ αὑτοὺς μετροῦντες τὰ ἀριθμητά , ἐπεὶ οὐδὲ ἀριθμητὰ ὑπάρχουσι μὴ ὄντων τῶν ἀριθμῶν τῶν ἀριθμούντων , φανερὸν ὅτι ὑπάρχουσιν ἰδέαι · οἱ γὰρ κυρίως ἀριθμοὶ οἱ μετρητικοὶ παρὰ τῷ δημιουργῷ ὑπάρχουσι . πάλιν δὲ καὶ ἐκ τῶν ὁρισμῶν · τὰ γὰρ ἐνταῦθα ἀόριστα ὑπάρχουσιν · οἱ δὲ κυρίως ὅροι τῶν ἀιδίων πραγμάτων ὑπάρχουσι . καὶ τῶν ἀεὶ ὡσαύτως ἐχόντων καὶ μὴ ποτὲ · μὲν ὄντων ποιὲ δὴ μὴ ὄντων . τὰ δὲ ἐνταῦθα τοιάδε . εἰ οὖν ὑπάρχουσιν ὁρισμοί , φανερὸν ὅτι καὶ ἰδέαι ὑπάρχουσι . φησὶν οὖν πρὸς ταῦτα ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι ἐκ τούτων τῶν λόγων ἢ οὐδὲν ἀναγκαῖον συνάγεται τῶν κατασκευαζόντων τὰς ἰδέας , ἢ κατασκευάζεται ὅτι ὑπάρχουσιν ἰδέαι τούτων ὄντων ] τῶν πραγμάτων ὧν μὴ οἰόμεθα εἶναι ἰδέας . ἐκ μὲν γὰρ τῆς ἀληθείας οὐδὲν ἀναγκαῖον συνάγεται · καὶ ἐνταῦθα δέ ἐστιν ἀλήθεια . ἡνίκα γάρ ἐστιν ὁ Σωκράτης , δῆλον ὅτι ἔστιν ἡ περὶ αὐτοῦ ἀλήθεια , ὅτι ὑπάρχει ὁ Σωκράτης · ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων πραγμάτων . ὥστε εἰ ἐκ τοῦ μὴ εἶναι ἀλήθειαν ἐνταῦθα εἰσάγομεν τὰς ἰδέας , δέδεικται δὲ ὅτι καὶ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἐστιν ἀλήθεια , οὐκ ἄρα ὑπάρχουσιν ἰδέαι . ἄλλως τε δὴ καὶ ἐκ τῆς μονῆς καὶ τῆς μνήμης . ὡμολόγηται γὰρ ὅτι καὶ ἐνταῦθά ἐστι μνήμη , καὶ ἔχομεν μνήμην μαθόντες ὅτι πᾶς ἄνθρωπος ζῷον λογικὸν θνητὸν ὑπάρχει , ἤγουν τοῦδε τοῦ φίλου ἤ τινος ἄλλου τοιούτου · ὥστε οὐδὲ ἐντεῦθεν δυνατὸν αὐτοὺς εἰσάγειν τὰς ἰδέας ἐν τῷ λέγειν ὅτι οὐκ ἔστιν ἐνταῦθα μνήμη . πάλιν ἐκ τῶν ἀριθμῶν , ὅτι ἄλλο ἄτοπον σ·υνάγεται . οὐ μόνα γὰρ ἀριθμητὰ ὑπάρχουσι τὰ κατὰ φύσιν , ἀλλὰ καὶ τὰ παρὰ τὴν φύσιν , ἀλλὰ καὶ τὰ τεχνητά · ὥστε · ἔδει καὶ αὐτῶν ἰδέας ἐναποτίθεσθαι διὰ τὸ εἶναι αὐτὰ ἀριθμητά . ἔπειτα δὲ ὑπάρχουσιν ὁρισμοὶ καὶ τῶν τῇδε . τοῦ γὰρ καθόλου τριγώνου ἐστὶν ὁ ὁρισμὸς ὁ λέγων τὰς τρεῖς γωνίας δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχειν · τὸ δὲ τρίγωνον ἐν τοῖς καθ’ ἕκαστα τριγώνοις θεωρεῖται , ὡς εἴρηται ἐν τῇ Ἀποδεικτικῇ · ὥστε καὶ ἐνταῦθα ὁρισμοὶ ὑπάρχουσι , καὶ οὐδεὶς ἐκ τοῦ λέγειν ὅτι οὔκ εἰσιν ἐνταῦθα εἰσάγει τὰς ἰδέας . καὶ ταῦτα μὲν ὁ Ἀριστοτέλης . φαμὲν δὲ ἡμεῖς ὅτι ὁ Πλατῶν περὶ τῆς ὄντως ἀληθείας διελέγετο τῆς καθαρᾶς καὶ εἰλικρινοῦς καὶ ἀπαραλογίστου καὶ μηδένα θολὸν ἐχούσης · ἡ δὲ τοιαύτη ἀλήθεια ἡ εἰλικρινὴς οὐ θεωρεῖται ἐν τοῖς τῇδε · πάλιν δὲ καὶ περὶ τῆς μονῆς ἔλεγε τῆς κυρίως , τῆς ἀύλου , τῆς ἀεὶ ὡσαύτως ἐχούσης καὶ μὴ ποτὲ μὲν τοιώσδε ποτὲ δὲ ἄλλως μεθισταμένης καὶ ἀπολελυμένης διὰ τὸ ῥευστὸν τῆς ὕλης . τοιαύτη οὗν μνήμη ἢ ἀλήθεια ἐν τοῖς αἰσθητοῖς οὐ θεωρεῖται · ὥστε εὐλόγως ἐντεῦθεν συνελογίζοντο ὅτι ἑ ὑπάρχουσιν ἰδέαι , εἴ γε ὄντι ὄντι ὑπάρχει τοιαύτη ἀλήθειά τε ναὶ μνήμη . ἔπειτα δὲ καὶ ἐκ τῶν ἀριθμῶν . τὰ γὰρ τῇδε τῷ ὄντι ἀριθμητὰ ὑπάρχουσιν . εἰ οὖν καὶ ὅλως εἰσὶν ἀριθμοὶ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς , πρῶτον μὲν οἱ αὐτοί εἰσι καὶ ἀριθμητοὶ καὶ ἀριθμοί , ἔπειτα δὲ οἱ ἀριθμοὶ οἱ ἐνταῦθα ἔνυλοι ὑπάρχουσι καὶ χραίνονται μολυνόμενοι ἐκ τῆς ὕλης · οὗτε γὰρ συγχωρῖται τὸ εἶδος φυλάττειν τὸ ἑαυτοῦ κάλλος καὶ τὴν ἑαυτοῦ ἀρετὴν μιγνύμενον ἀνειδέῳ πράγματι . ἐκεῖνοι οὖν ἔλεγον περὶ τῶν ἀριθμῶν τῶν ἀύλων , τῶν ἀμεθέκτων ὕλης παντάπασιν , οἳ καὶ κυρίως ὑπάρχουσιν ἀριθμοί . εἰ τοίνυν οἱ τοιοῦτοι ἀριθμοὶ οὐχ ὑπάρχουσιν ἐν τοῖς αἰσθητοῖς πράγμασιν , ὅλως φανερὸν ὅτι ὑπάρχουσιν ἰδέαι . ἔπειτα καὶ ἐκ τῶν ὁρισμῶν . οἱ γὰρ ὁρισμοὶ κυρίως τῶν ἀύλων πραγμάτων ὑπάρχουσι τῶν ἀεὶ καὶ ὡσαύτως ἐχόντων καὶ μὴ ποτὲ μὲν τοιώσδε ποτὲ δὲ τοιώσδε . εἰ γὰρ ἡ γένεσις , εἰ τύχοι , καθόλου ἐστίν , ἄλλην κατ’ ἰδιότητα ἔχει δύναμιν καὶ ῥεῖ · ἡμεῖς δὲ ζητοῦμεν ὁρισμοὺς πραγμάτων ἀεὶ ἱσταμένων κατ’ ἀριθμὸν καὶ μὴ ποτὲ μὲν τοιώσδε ποτὲ δὲ τοιώσδε ἐχόντων . τὰ γὰρ καθόλου τὰ ἐν τοῖς πολλοῖς ἐν τοῖς καθ’ ἕκαστα τὸ εἶναι ἔχουσιν , ὥσπερ τὸ ζῷον καὶ τὸ τρίγωνον , τὰ δὲ καθ’ ἕκαστα γίνονται καὶ ἀπογίνονται · τὸ μέντοι γε καθόλου τὸ πρὸ τῶν πολλῶν , ὁ λόγος ὁ δημιουργικός , ἀεὶ ὡσαύτως ἔχει καὶ ἵσταται καὶ οὐ ποτὲ μὲν τοιώσδε ποτὲ δὲ τοιώσδε . εἰ τοίνυν ἔστιν ὁρισμὸς τοιούτου πράγματος μὴ δυνάμενος ἐν τοῖς τοῖς αἰσθητοῖς θεωρεῖσθαι , ὑπάρχουσιν αἱ ἰδέαι . p . 990b8 Ἔτι δὲ καθ’ οὓς τρόπους δείκνυμεν ὅτι ἔστι τὰ εἴδη . Φησὶν ὅτι καθ’ οὓς τρόπους πειρώμεθα εἰσάγειν τὰ εἴδη , κατ’ οὐδένα τούτων τῶν τρόπων φαίνονται εἰσαγόμενα , ὡς εἰρήκαμεν . ἐξ ἐνίων μὲν γάρ . οὔτε ἐκ τῆς ἀληθείας οὔτε ἐκ τῆς μονῆς εἰσάγονται τὰ εἴδη , ὡς ἐδείξαμεν . ἐς ἐνίων δὲ τρόπων καὶ οὐχ ὧν οἰόμεθα εἶναι εἴδη , τούτων † οἰόμεθα , ὡς ἐπὶ τῶν ἀριθμητῶν . ἔδειξε γὰρ ὁ λόγος ὅτι ἕπονται ἐκ τοῦ λόγου τοῦ παρ’ αὐτῶν λεγομένου , ὅτι καὶ τῶν τεχνητῶν εἰσιν ἰδέαι καὶ τῶν παρὰ φύσιν . εἰ γάρ φασιν ὅτι διὰ τοῦτο ὑπάρχουσιν ἰδέαι , ἐπειδὴ οὐκ . ἔστι κυρίως ἐπιστήμη ἐνταῦθα , ὁμολογοῦσι δὲ ὅτι ἔστιν ἐπιστήμη , ἔστιν ἄρα ἰδέα τῆς ἐπιστήμης . ὥστε οὖν κατὰ τὰ παρ’ αὐτῶν λεγόμενα εἴδη ἐστὶ πάντων . · καὶ τῶν τεχνητῶν γάρ ἐστιν ἐπιστήμη καὶ τῶν παρὰ φύσιν . ὥστε καὶ ἰδέαι , ἐπειδὴ εἴρηται ὅτι ὧν ἐπιστῆμαι ὑπάρχουσι , τούτων καὶ ἰδέαι . ὅτι γὰρ τῶν παρὰ φύσιν ὑπάρχουσιν ἐπιστῆμαι , φανερὸν ἐντεῦθεν · ὁ γὰρ ἰατρὸς οὐ μόνον τὰ κατὰ φύσιν οἶδε , τουτέστι τὰ ὑγιεινὰ αἴτια , ἀλλὰ καὶ τὰ νοσοποιά , τῷ τὰ μὲν αἱρεῖσθαι τὰ δὲ φεύγειν · ὁμοίως δὲ καὶ ὁ οἰκοδόμος ἔχει ἐπιστήμην τῆς κατασκευῆς τοῦ οἴκου ἤγουν τοῦ τείχους · καὶ ἐπὶ ἄλλων · πολλῶν ὁμοίως . ὁ δὲ ἡμέτερος φιλόσοφος ἔφασκεν ὅτι ὁ Πλάτων οὐ περὶ τῆς τοιαύτης ἐπιστήμης εἴρηκεν ἀλλὰ περὶ τῆς ἀύλου καὶ καθόλου , ἥτις ἐστὶ τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν , ἥτις καὶ πάντα ἁπλῶς τὰ ὄντα οἶδεν , ᾗ ὄντα ἐστί , καὶ τὰ ἐσόμενα καὶ τὰ μέλλοντα , καὶ τὰ καθόλου καὶ τὰ καθ’ ἕκαστα · τοιαύτη δὲ ἐπιστήμη οὐκ ἔστιν εἰ μὴ παρὰ μόνῳ τῷ θεῷ . ὥστε καὶ ἐντεῦθεν συνάγομεν ὅτι ἔστιν ἰδέα . p . 990b13 Καὶ κατὰ τὸ ἓν ἐπὶ πολλῶν . Εἰ ἔστιν ἓν κατὰ πολλῶν κατηγορούμενον , τοῦτο δὲ ἐν τοῖς καθ’ ἕκαστα οὐ θεωρεῖται , φανερὸν ὅτι ἔστιν ἰδέα . εἰ γὰρ ἕκαστος τῶν πολλῶν ἀνθρώπων ἄνθρωπός ἐστι καὶ τῶν πολλῶν ζῴων ζῷον , καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως , καὶ οὐκ ἔστιν ἐφ’ ἑκάστου αὐτῶν αὐτὸ αὑτοῦ κατηγορούμενον , ἀλλ’ ἔστι τι ὃ κατὰ πάντων αὐτῶν κατηγορεῖται οὐδενὶ αὐτῶν ὂν ταὐτόν , εἴη ἂν τοῦτο παρὰ τὰ καθ’ ἕκαστα ὂν κεχωρισμένον αὐτῶν ἀίδιον , ἐπεὶ καὶ ἀιδίων κατηγορεῖται καὶ πάντων τῶν κατ’ ἀριθμὸν ἀλλασσομένων . ὃ δὲ ἕν ἐστιν ἐπὶ πολλοῖς κεχωρισμένον αὐτῶν καὶ ἀίδιον , τοῦτό ἐστιν ἰδέα · εἰσὶν ἄρα ἰδέαι . φησὶν οὖν πρὸς τοῦτο ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι οὗτος ὁ λόγος κατασκευάζει ἰδέας καὶ τῶν ἀποφάσεων . αἱ γὰρ ἀποφάσεις κατὰ πλειόνων κατηγοροῦνται , οἷον τὸ οὐκ ἄνθρωπος κατηγορεῖται καὶ ἵππου καὶ ξύλου , καὶ τὸ οὐ ξύλον * * , ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων πάντων · ὥστε ἔσονται ἰδέαι τῶν στερήσεων , ὅπερ οὐ θέμις . φαμὲν οὖν πρὸς τοῦτο ὅτι αἱ ἀποφάσεις κατὰ συμβεβηκὸς κατηγοροῦνται , αἱ δὲ ἰδέαι καθ’ αὑτό , εἴ γε καὶ ἐξ αὐτῶν τὸ εἶναι τῶν πραγμάτων · ὥστε οὐχ ὑπάρχουσιν ἰδέαι τῶν ἀποφάσεων , οὔτε δὲ ἐκεῖνοι ὑποτίθενται , ἀλλὰ τὸ ἕν ἐστιν ἰδέα τὸ κατὰ πλειόνων καθ’ αὑτὸ λεγόμενον . p . 990b14 Κτὰ δὲ τὸ νοεῖν τι φθαρέντων τῶν φθαρτῶν . Ἔτερον πάλιν ἔγκλημα προσάπτειν αὐτοῖς ὁ Ἀριστοτέλης προτίθεται , δεικνὺς ὅτι καὶ τῶν ἤδη φθαρέντων ὑπάρχουσιν ἰδέαι καὶ μὴ ὄντων . εἰ γάρ , φησίν , ἔστι νοήσεως ἰδέα , νοοῦμεν δὲ καὶ τὸν ὄντα ἄνθρωπον καὶ τὸν ἐφθαρμένον μετὰ γὰρ τὸ φθαρῆναι τὸν Σωκράτη ἔχομεν αὐτοῦ ἔννοιαν καὶ φαντασίαν ) , δῆλον ὅτι ἔστιν ἰδέα κατ’ αὐτοὺς καὶ τῶν φθαρέντων . διό φησι κατὰ δὲ νοεῖν τι φθαρέντων τῶν φθαρτῶν · ἔστι γὰρ καὶ τούτων τι φάντασμα . οὗτος οὖν ὁ λόγος ἀπὸ τοῦ νοεῖν τι κατασκευάζει ἰδέας , καὶ ἔστι τοιοῦτος . εἰ ἐπειδὰν νοῶμεν ἄνθρωπον , ἵππον , ζῷον , τῶν ὄντων τέ τι νοοῦμεν καὶ οὐδὲν τῶν καθ’ ἕκαστον καὶ γὰρ φθαρέντων τούτων μένει ἡ αὐτὴ ἔννοια ) , φανερὸν ὅτι ἔστι τι παρὰ τὰ καθ’ ἕκαστα αἰσθητά , <ὃ> καὶ ὄντων ἐκείνων καὶ μὴ ὄντων νοοῦμεν · οὐ γὰρ τοῦ μὴ ὄντος * * ἐστὶν ἰδέα καὶ εἶδος . φησὶ δὲ τοῦτον τὸν λόγον καὶ τῶν φθειρομένων καὶ ἐφθαρμένων καὶ ὅλως τῶν καθ’ ἕκαστα καὶ φθαρτῶν ἰδέας κατασκευάζειν , οἷον Σωκράτους , Πλάτωνος · καὶ γὰρ καὶ τούτους νοοῦμεν καὶ φαντασίαν αὐτῶν φυλάττομεν καὶ μηκέτι ὄντων · φάντασμα γάρ τι καὶ ἐπὶ τῶν μηκέτι ὄντων σώζομεν . ἀλλὰ καὶ τὰ μηδ’ ὅλως ὄντα νοοῦμεν ὡς ῾Ιπποκένταυρον καὶ Χίμαιραν · ὥστε οὐδ’ οὗτος ὁ λόγος ἰδέας εἶναι συλλογίζεται . λέγομεν τοίνυν πάλιν πρὸς τοῦτο ὅτι ὁ Πλάτων ἰδέας ὑπετίθετο τῆς ὄντως νοήσεως καὶ κυρίως , ἐπειδὴ τῶν φθαρέντων οὐκέτι ἐστὶ νόησις ἀλλὰ φαντασία . ὥστε οὐδ’ ἐνταῦθα καλῶς αὐτῷ ἐγκαλεῖ · οὐκ ἔστι γὰρ φαντασία ἡ κυρίως νόησις . p . 990b15 Ἔτι δὲ οἱ ἀκριβέστατοι τῶν λόγων οἱ μὲν ἰῶν πρός τι · ποιοῦσιν ἰδέας , ὧν οὔ φαμεν εἶναι καθ’ αὑτὸ γένος . Ἔτι πρὸς τὰς ἰδέας ἀντιλέγει καί φησιν ὅτι ἐξ ὧν λέγουσιν οἱ ὑποτιθέμενοι εἶναι ἰδέας , τρίτον ἄνθρωπον εἰσφέρουσι καὶ τῶν πρός τι ποιοῦσιν ἰδέας . τρίτον μὲν οὖν ἄνθρωπον εἰσάγουσι τοῦτον τὸν τρόπον . φασὶ γὰρ ὅτι τῶν ὁμοιοτήτων ὑπάρχουσιν αἱ ἰδέαι . εἰ τοίνυν φασὶν ὁμοίαν · τὴν ἰδέαν εἶναι τῷ αἰσθητῷ ἀνθρώπῳ , . ἐξ ἧς καὶ γέγονε , φανερὸν ὅτι ἔσται ἰδέα τῆς ὁμοιότητος ταύτης · καὶ οὕτως ἔσται τρίτος ἄνθρωπος . πάλιν τοίνυν ἐπειδὴ ὁ τρίτος ἄνθρωπος † ἰδεῶν ἔχει ὁμοιότητα πρὸς τὸν αἰσθητὸν ἄνθρωπον , ἐξ οὗ καὶ γέγονε , δῆλον ὅτι ἔσται καὶ τῆς ὁμοιότητος ταύτης ἰδέα · καὶ τοῦτο ἐπ’ ἄπειρον . καὶ οὕτως μὲν · ὁ Ἀριστοτέλης ἐλέγχει τοὺς ὑποτιθεμένους εἶναι ἰδέας αὐτὰς καθ’ αὑτὰς κεχωρισμένας τοῦ δημιουργοῦ . ἀπολογούμεθα τοίνυν ἡμεῖς ὑπὲρ τοῦ Πλάτωνος τοῦτον τὸν τρόπον , φάσκοντες ὅτι ἡ ὁμοιότης ἐν τοῖς στοιχείοις θεωρεῖται , τουτέστιν ἐν τοῖς καθ’ ἕκαστα αἰσθητοῖς . ἡ γὰρ ἰδέα οὐκ ἔστιν ὁμοία τῷ αἰσθητῷ , εἴ γε τὸ μὲν αἰσθητόν ἐστι , τὸ δὲ λόγος ἐξῃρημένος τοῦ αἰσθητοῦ . ὥστε οὐ δυνατὸν εἶναι ἰδέαν ἰδέας φημὶ δὴ τοῦ λόγου . ἰοῦ δημιουργικοῦ . † οὔτε γάρ ἐστιν ἰδέας ἰδέα . καὶ οὕτως μὲν ἀπολογούμεθα ὅτι οὐκ ἔστι τρίτος ἄνθρωπος . πάλιν φησὶν ὅτι αἱ ἰδέαι τῶν καθ’ αὑτὸ ὑπάρχουσι , τὰ δὲ πρός τι οὐχ ὑπάρχουσι καθ᾿ αὑτό · ὡς γὰρ εἴρηται ἐν ᾿Ηθικοῖς , παραφυάσιν ἐοίκασι καὶ ἀντερείδουσι ξύλοις · ἐν γὰρ ταῖς ἄλλαις κατηγορίαις τὸ εἶναι ἔχουσιν . ἐπειδὴ οὖν ὑπάρχουσι τὰ πρός τι , οἷον πατὴρ καὶ υἱὸς καὶ τὸ δεξιὸν καὶ ἀριστερόν , τῶν δὲ ὑπαρχόντων φασὶν εἶναι ἰδέας , δῆλον ὅτι καὶ τῶν πρός τι ὑπάρχουσιν ἰδέαι , εἴ γε καὶ αὐτὸς ὑπετίθετο τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν , ἅτινα τῶν πρός τι ἐδείχθησαν ἐν Κατηγορίαις , καὶ ὅτι πρότερα ὑπάρχουσι τὰ πρός τι τῶν ἄλλων , ἐπειδὴ καὶ τὸ μέγα καὶ τὸ μικρὸν πρότερον ὑπετίθετο · ἐκ τούτων γὰρ τὰ ἄλλα γεννᾷ . ὥστε ἔσονται καὶ τῶν πρός τι ἰδέαι , οὐ μόνον τῶν καθ’ αὑτὸ ὄντων , ὥσπερ ἔλεγον , καὶ πρότεραι τῶν καθ’ αὑτό . καὶ οὕτως μὲν ὁ Ἀριστοτέλης . ἡμεῖς τοίνυν φαμὲν πρὸς ταῦτα , ὅτι τῷ ὄντι ὑπάρχουσι πρός τι ἐν τῇ φύσει τῶν πραγμάτων οὐσιώδη , καὶ τούτων ὑπάρχουσιν ἰδέαι · καὶ διὰ τὰ οὐσιώδη πρός τι ὑπάρχουσι καὶ τὰ μὴ οὐσιώδη , οἷόν ἐστι δεξιὸν τὸ ἧπαρ , ἀριστερὸν δὲ σπλήν , καὶ ἀδύνατόν ἐστιν αὐτὰ μετατεθῆναι · ἡ γὰρ μετάθεσις αὐτῶν φθορὰν ἐργαζεται . ὁμοίως καὶ ἡ γῆ ἔλαχε τὸν μέσον τόπον , ὁ δὲ οὐρανὸς τὸν πέριξ . καὶ τούτων ὑπάρχουσι λόγοι δημιουργικοὶ οὐσιώδεις , ἐπειδὴ καὶ τὰ τοιαῦτα πρός τι ἐν τῇ οὐσίᾳ τῶν πραγμάτων θεωροῦνται · καὶ εἰ μὴ δύναται τὸ δεξιὸν καὶ τὸ ἀριστερὸν ἄνευ τῶν πραγμάτων θεωρεῖσθαι , οὐ διὰ τοῦτο καὶ ὁ λόγος αὐτοῦ κατὰ συμβεβηκὸς ὑπάρχει · ἀδύνατον γὰρ συμβεβηκός τι θεωρεῖσθαι παρὰ τῷ δημιουργῷ . τὰ γὰρ τοιαῦτα συμβεβηκότα οὐσιώδη ὑπάρχουσιν , ὥσπερ λέγομεν λόγον εἶναι ἦς θερμότητος παρὰ τῷ δημιουργῷ διὰ τὸ οὐσιῶδες θερμὸν τὸ ἐν πυρί , καὶ τῆς ψυχρότητος διὰ τὸ ἐν ὕδατι διὰ δὲ ταῦτα καὶ τὰ ἄλλα ὑπάρχουσιν ) , ὁμοίως δὲ καὶ τοῦ λευκοῦ διὰ τὴν χιόνα · συμπληροῖ γὰρ τὸ λευκὸν τὴν οὐσίαν τῆς χιόνος . εἰ γὰρ καὶ δυνατόν ἐστι κατ’ ἐπίνοιαν χωρίζειν τὸ λευκὸν ἐκ τῆς χιόνος , ἀλλ’ οὖν γε συμπληρωτικόν ἐστι τῆς οὐσίας αὐτοῦ καὶ ἐγγὺς τοῦ οὐσιώδους . οὕτως οὖν φημι καὶ τῆς δικαιοσύνης καὶ τῶν ἄλλων ἀρετῶν εἶναι ἰδέας · καίτοι οὐ θεωροῦνται τὰ τοιαῦτα ἄνευ οὐσιῶν . ἀλλὰ τελειωτικὰ τῶν οὐσιῶν ὑπάρχουσι καὶ οὕτως παράγονται ἐκεῖθεν , ὡς τελειοῦσθαι τὰς οὐσίας , καὶ οὐ διὰ τοῦτό φαμεν αὐτὰ εἶναι συμβεβηκότα . καὶ διὰ τοῦτο τὰς ἰδέας αὐτῶν τὰς παρὰ τῷ δημιουργῷ φαμεν μὴ ] εἶναι οὐσιώδεις · οὐσιώδεις γὰρ ὑπάρχουσιν αἱ τελειότητες τῶν πραγμάτων καὶ ἐν τῇ οὐσίᾳ τὸ εἶναι ἔχουσιν ὡς συμπληρωτικαὶ τῶν οὐσιῶν · τὰ γὰρ συμπληρωτικὰ τῶν οὐσιῶν μέρη τῶν οὐσιῶν ὑπάρχουσιν . ὥστε καὶ αἱ τοιαῦται ἰδέαι καθ’ αὑτὸ ὑπάρχουσι παρὰ τῷ δημιουργῷ . ὁμοίως δέ φημι καὶ ἐπὶ τῶν πρός τι , ἐπειδὴ τὰ εἰρημένα οὐσιώδη πρός τι ὑπάρχουσι καὶ συντελοῦντα εἰς τὴν τῆς φύσεως δημιουργίαν . ἀδύνατον <δ’> ἐστὶν αὐτὰ καθ’ αὑτὰ ὑφίστασθαι , διὰ τὸ τὴν οὐσίαν αὐτῶν οὕτως παραχθῆναι , ὥστε ἐν τοῖς τοιούτοις θεωρεῖσθαι , καὶ διὰ τὴν ὕλην τὴν δεχομένην . εἰ δέ τις εἴποι ῾τί οὖν ; καὶ ἔχθρας καὶ φιλίας φαμὲν εἶναι ἰδέας καὶ τῶν τοιούτων;’ ἐροῦμεν πρὸς αὐτὸν ὅτι ἰδέα ἁπλῶς ἐκεῖσέ ἐστι συγκρίσεως καὶ διακρίσεως , δεῖ δὲ εἶναι καὶ διάστασιν ἐν τοῖς πράγμασι μάλιστα τοῖς αἰσθητοῖς . κακῶν μέντοι γε οὔ φαμεν εἶναι ἰδέας · τὰ γὰρ κακὰ τῷ ὄντι ἀνυπόστατα ὑπάρχουσι καὶ παρυφίστανται , ὡς λέγεται ἐν ταῖς Πλατωνικαῖς συνουσίαις . ἄκρατον γὰρ τὸ κακὸν οὐκ ἔστιν ἐν τῷ παντί . εἰ γὰρ καὶ τὸ μερικὸν κακόν ἐστιν , ἀλλ’ οὖν γε πρὸς τὸ πᾶν οὐκ ἔστι κακόν · ἀξία γὰρ ἦν ἡ ψυχὴ τοῦ τελευτήσαντος παθεῖν καὶ τοῦ ποιήσαντος ποιῆσαι . εἰ γὰρ ἄρχοντος δραστηρίου ὄντος οὐδὲν κακὸν γίνεται , πολλῷ μᾶλλον θεοῦ ὄντος ἐν τῷ παντί . διό , φησὶν ὁ Ἰάμβλιχος , ἐπισκήπτει τῷ λέγοντι ὅτι κατὰ συγχώρησιν θεοῦ γίνεται τὸ κακόν , ὥς φησιν ὁ Θουκυδίδης · ὁ γὰρ δυνάμενος παῦσαι περιορῶν δὲ τἀληθέστερον αὐτὸ δρᾷ . πῶς οὖν δυνατόν ἐστι τὸν θεὸν παριδεῖν κακὰ γινόμενα ; μή τί γε εἰ πρὸς τὸ πᾶν ἀποβλέψομεν . εἰ γάρ τις εἴποι ὅτι διὰ τὸ αὐτοκίνητον τῆς ψυχῆς , οὐδὲ οὕτως , φησίν , ἔστιν · ὁ γὰρ θεὸς οὐ συγχωρεῖ τὸ ὄντως κακὸν ὑποστῆναι , ἀλλ’ ἐν τούτοις κωλύει . οὔτε γὰρ θεὸς κακῶν αἴτιος οὔτε θέμις τοῦτο λέγειν . εἰ δὲ δυνάμενος κωλῦσαι οὐ κωλύει , αἴτιός ἐστιν . εἰδέναι οὖν χρὴ ὅτι τὸ ἀγαθὸν ὑπερβέβηκε τὸ ὄν · ὑπὲρ τὸ ὂν γάρ ἐστι · τὸ δὲ ἀγαθὸν τὸ · ἀντιδιαιρούμενον τῷ ὄντι ἧττον αὐτοῦ ἐστιν . p . 990b15 Ἔτι δὲ οἱ ἀκριβέστατοι τῶν λόγων οἱ μὲν τῶν πρός τι ποιοῦσιν ἰδέας , ὧν οὔ φαμεν εἶναι καθ’ αὑτὸ γένος , οἱ δὲ τρίτον ἄνθρωπον λέγουσι . Τῶν πρός τι οὐκ ἔλεγον εἶναι ἰδέας διὰ τὸ τὰς μὲν ἰδέας αὐτὰς καθ’ αὑτὰς ὑφεστάναι οὐσίας τινὰς οὔσας , τὰ δὲ πρός τι ἐν τῇ πρὸς ἄλληλα σχέσει τὸ εἶναι ἔχειν . ἔτι δὲ εἰ τὸ ἴσον ἴσῳ ἴσον , πλείους ἂν εἶεν τοῦ ἴσου ἰδέαι ·· τὸ γὰρ αὐτόισον αὐτοίσῳ ἴσον · εἰ γὰρ μηδενὶ * * * ᾖ κατά τὸν αὐτὸν λόγον ἰδέας εἶναι · ὁμοίως γὰρ τῶν ἀντικειμένων ἔσονιαι καὶ οὐκ ἔσονται ἰδέαι · τὸ δὲ ἄνισον ὁμολογεῖται καὶ κατ’ αὐτοὺς ἐν πλείοσιν εἶναι . τοῦτο οὖν φησιν ὅτι οἱ ἀκριβέστατοι τῶν λόγων καὶ τῶν πρός τι ποιοῦσιν ἰδέας , ὡς εἰρήκαμεν ἐν τῇ θεωρίᾳ . p . 990b16 Ὧν οὔ φαμεν εἶναι καθ’ αὑτὸ γένος . ’Αντὶ ἰοῦ ὑπόστασιν καὶ φύσιν , εἴ γε τὰ πρός τι παραφυάδι ἔοικεν , ὡς ἐν ἄλλοις εἶπεν . ὁ δὲ λόγος ὁ τὸν τρίτον ἄνθρωπον εἰσάγων τοιοῦτός ἐστι . λέγουσι τὰ κοινῶς κατηγορούμενα τῶν οὐσιῶν κυρίως τε εἶναι τοιαῦτα , καὶ ταῦτα εἶναι ἰδέας . ἔτι τε τὰ ὅμοια ἀλλήλοις * * * εἶναι ὅμοια . εἰ τοίνυν τὰ ἐνταῦθα μετέχουσιν ἐκείνων τῶν εἰδῶν καὶ κατὰ μέὁμοίων εἶναι ἰδέας . ὥστε καὶ τούτων ἐστὶν ἰδέα , καὶ οὕτως ἔσται τρίτος ἄνθρωπος . ἐπεὶ οὖν καὶ οὗτος ἔχει ὁμοιότητα πρὸς τὸν ἐνταῦθα , διότι κατηγορεῖται αὐτοῦ καὶ τῇ μετουσίᾳ αὐτοῦ ταῦτα λέγονται , δῆλον ὅτι ἔσται καὶ τῆς ὁμοιότητος ταύτης ἕτερος ἄνθρωπος · καὶ τοῦτο ἐπ’ ἄπειρον . ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων . p . 990b17 Ὅλως τε ἀναιροῦσιν οἱ περὶ τῶν ἰδεῶν λόγοι ἃ μᾶλλον εἶναι βουλόμεθα . ῾Ως ἐκ τοῦ αὐτοῦ διδασκαλείου ὑπάρχων ταῦτα λέγει . φησὶ γὰρ ὅτι οἱ περὶ τῶν ἰδεῶν λόγοι ἀναιροῦσι ταῦτα ἃ βουλόμεθα εἶναι . τί δέ ἐστιν ἃ βουλόμεθα εἶναι ; τὰς ἀρχὰς τῶν ἰδεῶν . τί δέ ἐστι ταῦτα ; ἡ μονὰς καὶ ἡ δυάς . πῶς οὖν ἀναιροῦσι ταύτας ; καὶ λέγομεν ὅτι , ἐπειδὴ τοὺς ἀριθμοὺς ὑποτίθενται ἀρχὰς τῶν ὄντων εἴ γε διὰ τῶν ἀριθμῶν ἐδήλουν τὰς ἰδέας ) , εἰ τοίνυν ἀρχὰς τοὺς ἀριθμοὺς ὑποτίθενται , φανερὸν ὅτι ἀναιροῦσι τὰς ἀρχὰς τῶν ἰδεῶν ἐξ ὧν ὑποτίθενται , ὅτι ἀριθμοὶ οὐχ ὑπάρχουσιν . ὁ γὰρ ἀριθμὸς μείζων ἐστὶ πολυπλασιαζόμενος ἤπερ συντιθέμενος , οἷον τρὶς τρία ἐννέα , δὶς τρία ἕξ . ἡ οὖν μονὰς οὐκ ἔστιν ἀριθμός · πολυπλασιαζομένη γὰρ ἥττων ἐστὶν ἢ εἴπερ συντίθεται · πολυπλασιαζομένη γὰρ μένει ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ , συντιθεμένη δὲ διπλασιάζεται . πάλιν δὲ καὶ ὁ δύο ἀριθμὸς καὶ συντιθέμενος καὶ πολυπλασιαζόμενος ὁ αὐτὸς μένει . ὥστε οὐχ ὑπάρχουσιν ἀριθμοί . εἰ τοίνυν μὴ ὑπάρχουσιν ἀριθμοί , ἀρχὰς δὲ τοὺς ἀριθμοὺς ὑπετίθενται , ἀναιροῦσι τὰς ἀρχὰς τῶν ἰδεῶν . καὶ ταῦτα μὲν ὁ Ἀριστοτέλης · ἡμεῖς δέ φαμεν πρὸς τοῦτο ὅτι οὐκ ἀριθμοὺς οὕτως ἔλεγον ἀλλὰ συμβολικῶς , ἐπεὶ οἱ ἀριθμοὶ περιοριστικοί εἰσι τῶν πραγμάτων ὧν εἰσι · τοιαύτα ὕε καὶ τὰ εἴοη , περιοριστικα τῆς υλης . τούτου χάριν ἔλεγεν ἀριθμοὺς τὰς ἰδέας . ἄλλως τε δὴ τὴν μὲν μονάδα ἔλεγον αἰτίαν τῆς συνοχῆς καὶ τῆς ἑνώσεως τῆς τῶν πραγμάτων , τὴν δὲ δυάδα τῆς διαστάσεως , ἐπειδὴ πρώτη ἄρχεται ἡ δυὰς τοὐ ποθέν ποι . τοῦτο οὖν ἐστιν ὃ λέγει , ὃτι ἀναιροῦσιν οἱ περὶ τῶν εἰδῶν λόγοι〈ἃ μᾶλλον εἶναι βουλόμεθα 〉 οἱ λέγοντες εἴδη τοῦ τὰς ἰδέας εἶναι , τουτέστι τὰς ἀρχὰς τῶν ἰδεῶν , ἃς μᾶλλον εἶναι βουλόμεθα . ἐπειδὴ τὸν ἀριθμὸν ὑποτίθενται ἰδέας , συμβαίνει τὴν δυάδα μὴ εἶναι πρώτην οὔτε γάρ ἐστιν ἀριθμός , ὡς ἐδείξαμεν ) ἀλλὰ τὸν ἀριθμόν . καὶ πάλιν συμβαίνει κατ’ αὐτοὺς τὸ πρός τι πρότερον εἶναι τοῦ καθ’ αὑτό · ὁ γὰρ Πλατῶν τὸ μέγα καὶ τὸ μικρὸν πρότερον ἔλεγε καὶ ἐκ τούτου τὰ ἄλλα ἐγέννα , τουτέστι τὴν δυάδα · τὸ δὲ μέγα καὶ τὸ μικρόν , ὡς εἴρηται ἐν ταῖς Κατηγορίαις , τῶν πρός τι ὑπάρχουσιν . εἰ τοίνυν τὸ μέγα καὶ τὸ μικρὸν πρότερον ὑποτίθεται , ταῦτα δὲ πρός τι , τὰ πρός τι ἄρα πρότερον ἔλεγε τῶν καθ’ αὑτό , τῶν πρός τι ἐν τοῖς καθ’ αὑτὸ θεωρουμένων . λέγομεν τοίνυν καὶ πρὸς τοῦτο ὅτι τὸ μέγα · καὶ τὸ μικρὸν ὁ Πλάτων ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ὑπετίθετο · τὴν ὕλην γὰρ διὰ τούτων ἐδήλου , ὡς εἴρηται καὶ ἐν ταῖς Φυσικαῖς · τὴν δυάδα δὲ ἔλεγε πρώτην ὡς ἄρχην τῆς διαστάσεως . p . 990b17 ᾖστε ἀναιροῦσιν οἱ περὶ τῶν εἰδῶν λόγοι , ἃ μᾶλλον εἶναι βούλονται οἱ λέγοντες εἴδη τοῦ τὰς ἰδέας εἶναι . Μαλλὸν μὲν <καὶ> μάλιστα βούλονται τὰς ἀρχὰς εἶν·αι · αἱ γὰρ ἀρχαὶ αὐτοῖς καὶ αὐτῶν τῶν ἰδεῶν εἰσιν ἀρχαί . αὗται δέ εἰσι τό τε ἓν καὶ ἡ ἀόριστος δυάς , ὡς πρὸ ὀλίγου τε εἴρηται , καὶ ἱστόρηκεν αὐτὸς 〈 ἐν τοῖς> Περὶ τοῦ ἀγαθοῦ . ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀριθμοῦ ἀρχαὶ αὗται καὶ ] κατ’ αὐτούς . ταῦτα δέ φήσι τοὺς λόγους τοὺς κατασκευάζοντας τὰς ἰδέας ἀναιρεῖν . ἀναιρουμένων δὲ τούτων ἀναιρεθήσεται καὶ τὰ μετὰ τὰς ἀρχάς , ὥστε καὶ αἱ ἰδέαι . εἰ γὰρ ἐπὶ πάντων <ὧν> τὸ κοινὸν κατηγορεῖται χωριστόν τε καὶ ἰδέα , κατηγορεῖται δὲ καὶ κατὰ τῆς ἀορίστου δυάδος ἡ δυάς , εἴη ἂν αὐτῆς πρῶτόν τε καὶ ἰδέα · οὕτως οὐκέτι ἔσται ἀρχὴ ἡ ἀόριστ·ος δυάς . ἀλλ’ οὐδὲ ἡ δυὰς πρώτη ἔσται καὶ ἀρχή · πάλιν γὰρ κἀκείνης ὁ ἀριθμὸς κατηγορεῖται · ὥστε εἴη ἄν αὐτῆς πρῶτος ὁ ἀριθμός , ἰδέα τις ὤν . ἔσται ἄρα αὐτοῖς ἀριθμὸς πρῶτος τῆς δυάδος , ἥτις ἐστὶν αὐτοῖς ἀρχή , ἀλλ’ οὐκέτι τοῦ ἀριθμοῦ ἡ . δυάς · εἰ δὲ τοῦτο , οὐκέτι ἀρχὴ ἐκείνη , εἴ γε μετασχέσει τινός ἐστι τοιαύτη . εἰ τοίνυν ὑπόκειται εἶναι ἀρχὴ ὁ ἀριθμός , ἔστι δὲ τῶν πρός τι ὁ γὰρ ἀριθμὸς ἀριθμητοῦ ἐστιν ἀριθμός ) , εἴη ἄν κατ’ αὐτοὺς τὸ πρός τι πρῶτον τοῦ καθ’ αὑτό . τοῦτο δὲ ἄτοπον · πᾶν γὰρ τὸ πρός τι δεύτερον . σχέσιν γὰρ ὑποκειμένης φύσεως τὸ πρός τι σημαίνει . , ἥ τις πρώτη τῆς συμβεβηκυίας σχέσεως αὐτῇ · παραφυάδι γὰρ ἔοικε τὰ πρός τι , ὡς εἶπεν ἐν τοῖς ’Ηθικοῖς . ἀλλ’ εἰ καὶ λέγοι τις τὸν ἀριθμὸν εἶναι ποσὸν ἀλλὰ μὴ πρός τι , εἴη ἄν ἑπόμενον αὐτοῖς τὸ ποσὸν τῆς οὐσίας πρῶτον εἶναι . αὐτὸς δὲ τὸ μέγα καὶ τὸ μικρὸν ἀρχὴν λέγει , ὅπερ ἐστὶν ἀριθμοῦ · τὸ δὲ μέγα καὶ τὸ μικρὸν τῶν πρός τι . ἔτι ἕπεται αὐτοῖς τὸ πρός τι τοῦ καθ’ αὑτὸ ἀρχήν τε καὶ πρῶτον λέγειν καὶ καθ’ ὅσον ἀρχὴ μὲν ἰδέα κατ’ αὐτοὺς τῶν οὐσιῶν , ἔστι δὲ ἰδέᾳ τὸ εἶναι ἰδέᾳ ἐν τῷ παράδειγμα εἶναί τι , τὸ δὲ παράδειγμα πρός τι · τινὸς γὰρ τὸ παράδειγμα . ἔτι εἰ ταῖς ἰδέαις τὸ εἶναι ἐν τῷ παραδείγμασιν εἶναι , εἴη ἄν τὰ πρὸς αὐτὰς γινόμενα καὶ ὧν εἰσιν ἰδέαι εἰκόνες ἐκείνων · οὕτως τε λέγοι ἄν τις πάντα τὰ φύσει συνεστῶτα πρός τι γίνεσθαι κατ’ αὐτούς · πάντα γὰρ εἰκόνες καὶ παραδείγματα . ἔτι εἰ τὸ εἶναι ταῖς ἰδέαις ἐν τῷ παραδείγμασιν εἶναι , τὸ δὲ παράδειγμα τοῦ πρὸς αὐτὸ γινομένου χάριν ἐστί , τὸ δὲ δι’ ἄλλο ὂν ἀτιμότερον ἐκείνου ἔσονται αἱ ἰδέαι ἀτιμότεραι τῶν γινομένων πρὸς αὐτάς . p . 9901)21 Καὶ πάντα ὅσα τινὲς ἀκολουθήσαντες ταῖς περὶ τῶν ἰδεῶν ἠναντιώθησαν ταῖς ἀρχαῖς . Τοιοῦτοί τινές εἰσι λόγοι οἱ διὰ τῆς τῶν ἰδεῶν θέσεως τὰς ἀρχὰς αὐτῶν ἀναιροῦντες , ὡς εἴρηται ἀνωτέρω . λέγοντες γὰρ τὸν ἀριθμὸν ἀνῄρουν μονάδα καὶ δυάδα . ἔστι δὲ τὸ αὐτοὲν καὶ αὐτοδυὰς ὁμοίως ἰδέα καὶ αὐτοάνθρωπος καὶ αὐτόιππος καὶ ἑκάστη τῶν ἄλλων ἰδεῶν . εἰ δὲ ὁ ἀριθμὸς ἀρχή , ἀναιροῦνται ταῦτα . τῶν δὲ ἀρχῶν ἀναιρουμένων ἀναιροῦνται καὶ τὰ ἐκ τῶν ἀρχῶν . p . 990b22 Ἔτι δὲ κατὰ μὲν τὴν ὑπόληψιν καθ’ ἣν εἶναί φαμεν τὰς ιοεας . Ἄλλο ἐπιχείρημα ἀνασκευαστικὸν τοῦ εἶναι ἰδέας · φησὶ γὰρ ὅτι κατὰ τὴν ὑπόληψιν ἣν ἔχομεν περὶ τῶν ἰδεῶν , οὐ μόνον τῶν οὐσιῶν ἔσονται ἰδέαι ἀλλὰ καὶ τῶν συμβεβηκότων πάντων γὰρ τῶν ἐνταῦθα ὄντων φασὶν · εἶναι ἰδέας · οὐ μόνον δὲ εἰσὶν οὐσίαι ἀλλὰ καὶ συμβεβηκότα ) , ὅπερ οὐ θέμις . λέγομεν τοίνυν πρὸς τοῦτο ὅτι καὶ συμβεβηκότα οὐσιώδη ὑπάρχουσιν , ὥσπερ τὸ θερμὸν τὸ ἐν πυρί · τοῦτο οὖν ἐστιν ἰδέα , καὶ λοιπὸν διὰ τὸ οὐσιῶδες θερμὸν ὑπάρχουσι καὶ τὰ ἐπεισοδιώδη , ἡ μέντοι γε ἰδέα τῶν οὐσιωδῶν ὑπάρχει . φησὶν οὖν ὅτι οὐ μόνον τῶν οὐσιῶν ἔσονται ἰδέαι , ἀλλὰ καὶ πολλῶν καὶ ἑτέρων · καὶ γὰρ τὸ νόημα ἔχομεν οὐ μόνον περὶ τῶν οὐσιῶν ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων , τουτέστι καὶ τῶν συμβεβηκότων . τὰ γὰρ πρὸ τῶν πολλῶν διὰ ταῦτα ὑπάρχουσι · τὰ μὲν γάρ ἐστι παρὰ τῷ δημιουργῷ , τὰ δὲ ἐν τῇ ψυχῇ τῇ ἡμετέρᾳ , ἀλλ’ ἐκεῖ μὲν τῷ πάντα ποιεῖν , ἐνταῦθα δὲ τῷ πάντα γίνεσθαι · ὁ γὰρ νοῦς ἀεὶ ἔχει τὰ εἴδη ἐνεργείᾳ , ἡ δὲ ψυχὴ δέχεται πάντα ἐκεῖθεν . τὰ δὲ ἐπὶ τοῖς πολλοῖς καὶ ὑστερογενῆ ἐνταῦθα † φαντασία ἐστίν · οὔτε γὰρ ἐν τῇ ψυχῇ τὰ δὲ ἐν τοῖς πολλοῖς τὰ καθ’ ἕκαστον ὑπάρχει . ἔχουσιν οὖν καὶ ὁ θεὸς καὶ ἡ ψυχὴ καὶ ἡ φύσις τοὺς λόγους · ἀλλ’ ὁ μὲν θεὸς ἔχει αὐτοὺς καὶ γνωστικοὺς καὶ δημιουργικούς , ἡ δὲ ψυχὴ γνωστικούς , ἡ δὲ φύσις δημιουργικούς . εἰ τοίνυν , φησίν , ἔχομεν νοήματα καὶ τῶν συμβεβηκότων , δῆλον ὅτι καὶ αὐτῶν ἰδέαι ὑπάρχουσι καὶ ἐπιστῆμαι . οὐ μόνον οὖν οὐσιῶν ὑπάρχουσιν , ἀλλὰ καὶ ἑτέρων , τουτέστι τεχνητῶν πραγμάτων καὶ κατὰ προαίρεσιν γινομένων · ὥστε κἀκείνων ἔσονται ἰδέαι , τουτέστι φιλίας , ἔχθρας , τοῦδε τοὐ οἰκήματος . εἰρήκαμεν δὲ ἐν τῇ θεωρίᾳ ὅτι ἰδέα ἐστὶ διαστάσεως καὶ ἑνώσεως , καὶ ὅτι τῶν φύσει ὑπαρχόντων ἰδέα · οὔτε γὰρ τῶν τεχνητῶν λέγουσιν εἶναι ἰδέας . ὥστε οὐ μόνον , φησί , τῶν οὐσιῶν ὑπάρχουσιν ἰδέαι , ἀλλὰ καὶ ἄλλων πολλῶν . οὔτε γὰρ ἐπὶ τῶν οὐσιῶν μόνον τὸ νοεῖσθαι ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ποιῶν καὶ ποσῶν καὶ ἑκάστου τῶν ὄντων , καὶ πάλιν ἐπιστῆμαι οὐ μόνον τῶν οὐσιῶν ὑπάρχουσιν , ἀλλὰ καὶ τῶν ἀρετῶν εἰσιν ἰδέαι καὶ τῶν συμβεβηκότων . τὸ δὲ καὶ ἄλλα μυρία συμβαίνει εἶπεν , ἐπεὶ καὶ ἄλλοι εἰσὶ λόγοι δεικνύναι βουλόμενοι τὰς ἰδέας , ἐξ ὧν συμβαίνει μὴ μόνον τῶν οὐσιῶν τὰ εἴδη λέγειν , ἀλλὰ καὶ ἄλλων πολλῶν . ἐκ γὰρ τοῦ ἓν ἐπὶ πολλῶν κατηγορεῖσθαι εἰσέφερον τὰς οὐσίας · τὸ δὲ ἓν ἐπὶ πολλῶν οὐ μόνον ἐπὶ τῆς οὐσίας κατηγορεῖται , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν συμβεβηκότων . ὥστε εἰ ἄπειρος ὁ τρόπος τῶν ἐνταῦθα , καὶ ἰδέαι ἄπειροι . p . 990b27 Κατὰ δὲ τὸ ἀναγκαῖον καὶ τὰς δόξας . Κατὰ δὲ τὸ ἀναγκαῖον καὶ ἀκόλουθον ταῖς δόξαις ταῖς περὶ αὐτῶν , καθ’ ἃς μεθεκτὰ λέγουσι τὰ εἴδη , τῶν οὐσιῶν μόνων ἔσονται ἰδέαι . φασὶ γὰρ ὅτι κατὰ μέθεξιν ἐκείνων γίνεται τὰ τῇδε , διὰ τὸ μετέχειν τῆς ἐκείνων ἐλλάμψεως τὰ ἐνταῦθα . εἰ οὖν κατὰ μέθεξιν τὰ εἴδη , τῶν οὐσιῶν μόνων ἔσονται ἰδέαι . οὐ γὰρ κατὰ συμβεβηκὸς μετέχονται · οὐ γὰρ τὸ συμβεβηκότος τινὸς τῷ ἀνθρώπῳ μετασχὸν ἄνθρωπος , ἀλλὰ τὸ ἀνθρώπου , καθὸ ἄνθρωπος , τουτέστι ζῴου λογικοῦ θνητοῦ · ἀλλὰ δεῖ ταύτῃ ἕκαστον μετέχειν , τουτέστιν οὐσιωδῶς , εἰ μὴ καθ’ ὑποκειμένου λέγεται , τουτέστιν εἰ μὴ ἐν ὑποκειμένῳ · τὸ γὰρ καθ’ ὑποκειμένου πολλάκις λέγεται ἀντὶ τοῦ ἐν ὑποκειμένῳ , ὡς καὶ ἐν τοῖς ’Αποδεικτικοῖς εἴρηται . τῷ οὖν καθ’ ὑποκειμένου νῦν ἀντὶ τοῦ συμβεβηκότος κέχρηται . καθ’ αὑτὸ οὖν . , φησί , τὰ πρὸς τὰς ἰδέας ὄντα τε καὶ γινόμενα καὶ δι’ αὐτὰς μεθέξει αὐτῶν , οὐ κατὰ συμβεβηκὸς οὐδὲ συμβεβηκότος τινὸς αὐταῖς . οὕτως δὲ οὐ · σίαι ἄν καὶ τὰ πρὸς τὰς ἰδέας ὄντα εἶεν , τῶν οὐσιῶν καθ’ αὑτὸ καὶ οὐ κατὰ συμβεβηκὸς μετέχοντα . παρέθετο δὲ τοὐ κατὰ συμβεβηκὸς παράδειγμα τὸ διπλάσιον , τουτέστι τὴν δυάδα · ἡ γὰρ δυὰς ἡ κατὰ μετουσίαν τῆς δυάδος οὖσα δυὰς καὶ ἀιδίου μετέχει , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς ἀιδίου , ἐπεὶ εἰ ἀίδιος δυὰς ἡ μετέχουσα δυάς ἐστιν , οὐκέτι κατὰ συμβεβηκὸς μετέχει δυάδος ἀλλὰ καθ’ αὑτό · ἀίδιος δὲ κατὰ συμβεβηκός . τῇ οὖν δυάδι ἐκείνῃ τὸ εἶναι δυάδι ἀιδίῳ κατὰ συμβεβηκὸς ὑπάρχει , τὸ δὲ εἶναι δυάδι καθ’ αὑτό . διὸ καὶ εἰ ἀιδίου τι μετέχον δυάδος λέγοιτο μετέχειν , κατὰ συμβεβηκὸς ἄν μετέχοι δυάδος . ἐπεὶ τοίνυν δυάδος μὲν καθ’ αὑτὸ μετέχει , ἀιδίου δὲ κατὰ συμβεβηκός εἰ γὰρ μετεῖχε τοῦ ἀιδίου καθ’ αὑτὸ ὁ ἄνθρωπος , οὐκ ἂν ἔμελλεν ἕτερον εἶδος μετέχειν τῆς ἀιδιότητος · τὰ γὰρ καθ’ αὑτὸ ὑπάρχοντα ἐκείνῳ τῷ πράγματι 〈 μόνῳ 〉 ὑπάρχουσιν , οἷον τὸ ἔχειν τὰς τρεῖς γωνίας δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας τῷ τριγώνῳ μόνῳ , ἐπειδὴ καὶ καθ’ αὑτὸ ὑπάρχει αὐτῷ ) δυὰς μέν ἐστι κατὰ τοῦτο ὁμοία ἐκείνῃ , ἀίδιος δὲ οὔ · οὐ γὰρ ὅμοια τὰ κατὰ συμβεβηκὸς μετέχοντα τινῶν ἐκείνοις οὕτως μετέχει . εἰ τοίνυν τὰ ἐνταῦθα ὅμοια ταῖς ἰδέαις , οὐ κατὰ συμβεβηκὸς αὐτῶν ἀλλὰ καθ’ αὑτὸ μετέχει · τὸ δὲ οὐσίας καθ’ αὑτὸ μετέχον οὐσία . τῶν οὐσιῶν ἄρα μόνων ἔσονται ἰδέαι κατὰ τὸ ἀκόλουθον αὐτοῖς καὶ ἀναγκαῖον , εἴ γε οὐσίαι μὲν ἐκεῖναι , τὰ δὲ τῶν οὐσιῶν . καθ’ αὑτὸ μετέχοντα οὐσίαι . τὰ γὰρ αὐτὰ ἐνθάδε οὐσίαν σημαίνει καὶ ἐπὶ τῶν ἰδεῶν , οἷον ὁ ἄνθρωπος ἐνταῦθα οὐσία κἀκεῖ , τὸ θερμὸν ποιὸν ἐνταῦθα κἀκεῖ · ὥστε τῶν οὐσιῶν καὶ μόνων συμβαίνει λέγειν αὐτοὺς ἰδέας , ἐπειδὴ οὔκ εἰσι παρὰ τῷ δημιουργῷ συμβεβηκότα . λέγομεν οὖν ἡμεῖς πρὸς τοῦτο ὅτι καὶ τῶν συμβεβηκότων τῶν οὐσιωδῶν εἰσιν ἰδέαι ·· οὐσίαι γὰρ κἀκεῖνα , καὶ δι’ αὐτὰ ὑπάρχουσι καὶ τὰ ἐπεισοδιώδη συμβεβηκότα , ὡς πολλάκις εἰρήκαμεν . p . 991a1 Ἢ τί ἔσται τὸ εἶναι φάναι τι παρὰ ταῦτα τὸ ἓν ἐπὶ πολλῶν . Φησὶν ὅτι τοῦτο ὃ λέγουσι τὸ ἓν εἶναι πρὸ τῶν πολλῶν , πότερον ὁμωνύμως κατηγορεῖται ἢ συνωνύμως ; εἰ μὲν οὖν συνωνύμως , τὰ αὐτὰ ὑπάρχουσιν ἀπαραλλάκτως αἱ ἰδέαι τοῖς αἰσθητοῖς · εἰ δὲ ὁμωνύμως , ὅμοιον ὡς εἴ τις εἴποι ἄνθρωπον τόν τε Καλλίαν καὶ τὸ ξύλον · τὰ γὰρ ὁμώνυμα οὐδὲν δηλοῦσι . λέγομεν οὖν πρὸς τοῦτο ὅτι ὡς τὰ ἀφ’ ἑνὸς καὶ πρὸς ἕν , ἐπειδὴ κρείττων ἡ ἰδέα τοῦ αἰσθητοῦ , ὡς καὶ αὐτὸς φῄς , ᾦ Ἀριστότελες , ὡς τὰ ἀφ’ ἑνὸς καὶ πρὸς ἓν τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν ἐν εἰκόνι γεγραμμένον . τί οὖν ἔσται τὸ εἶναι φάναι τι παρὰ ταῦτα τὸ ἓν ἐπὶ πολλῶν ; εἰ μὴ καθ’ αὑτὸ ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς μετέχει τὰ ἐνταῦθα τῶν ἰδεῶν , τί σημαίνει αὐτοῖς τὸ λέγειν εἶναί τι παρὰ ταῦτα , τουτέστι τὰ αἰσθητά , τοῦτο ὃ ἓν ὂν ἐπὶ πολλῶν λέγεται καὶ ἔστιν ἓν πολλῶν τῶν ἐνταῦθα παράδειγμα ; οὐ γὰρ ἔσται τὸ ἓν ἐπὶ πολλῶν ἐπὶ τῶν πρὸς αὐτὸ γεγονότων λεγόμενον κατὰ συμβεβηκός · 〈 κατὰ συμβεβηκὸς 〉 γὰρ πάντα πάντων μετέχειν δύναται · καὶ οὐκ ἔστι τὸ κατὰ συμβεβηκὸς μετέχον τινὸς οὔτε κυρίως ἐκείνου μετέχον , οὔτε τὸ εἶναι ἔχον ἀπ’ ἐκείνου καθὸ ἐκεῖνό ἐστιν , οὔτε ὡμοιωμένον . ἢ δυνάμει † οὕτω λέγουσιν ἢ τί ἐστι τὸ εἶναί τι φάναι παρὰ ταῦτα τὸ ἓν ἐπὶ πολλῶν ; ταῦτα δὲ ἐνταῦθα οὐσίαν σημαίνει κἀκεῖ · εἰ γὰρ μὴ τοῦτο , τί ἔσται τὸ λεγόμενον ὑπ’ αὐτῶν ; καὶ εἰ μὲν τὸ αὐτὸ εἶδος ὑπάρχει τῶν ἰδεῶν καὶ τῶν μετεχόντων , ἵνα εἴησαν συνώνυμα καὶ ὅμοια , ἔσται αὐτῶν ἕτερον κοινὸν ἰδέα · πάσης γὰρ ὁμοιότητός ἐστιν ἰδέα . διὰ τί γὰρ μὴ ἔστι δυὰς καὶ τῶν ἀιδίων ὥσπερ καὶ τῶν φθαρτῶν ; ἔσονται οὖν καὶ τῶν ὄντων ἰδέαι , ὥσπερ καὶ τῶν αἰσθητῶν . εἰ δέ τις εἴπρι ὅτι 〈 οὐ τὸ 〉 αὐτὸ εἶδός ἐστιν , ὁμωνυμία ἂν εἴη , καὶ ὁμωνύμως κατηγοροῖτο τὸ ἓν ἐπὶ πολλῶν , καὶ ὅμοιον ἔσται , ὥσπερ ἄν καλοίη ἄνθρωπον τόν τε Καλλίαν καὶ τὸ ξύλον , μηδεμίαν κοινωνίαν ἐπιβλέψας αὐτῶν . τὰ γὰρ ὁμώνυμα οὐδὲ ἐν τοῖς ἔχουσι κοινωνίαν πρὸς ἄλληλα · ὥστε οὐ κατὰ μέθεξιν ἐκείνοις τὰ τῇδε . ἐξ ἀντιφάσεως οὖν προέρχεται ἡ διαίρεσις · ἤτοι γὰρ τὸ αὐτὸ εἶδος τῶν ἰδεῶν καὶ τῶν μετεχόντων , ἢ οὐ τὸ αὐτὸ εἶδος . εἰ μὲν οὖν τὸ αὐτό , ὥσπερ ἐπὶ τοῖς μετέχουσιν , οὖσιν ὁμοειδέσι , καὶ ] ἔστι τι κοινόν , οὕτως καὶ ἐπὶ τούτοις καὶ τῇ ἰδέᾳ ἀφ’ ἧς ταῦτα , κοινόν τι ἔσται κατηγορούμενον · ὁμοειδὴς γὰρ κἀκείνη τούτοις . εἰ δὲ τοῦτο , εἴη ἂν τὸ κοινῶς αὐτῶν κατηγορούμενον ἰδέα , καὶ οὕτως ἰδέα ἂν ἰδέας εἴη καὶ τρίτος ἄνθρωπος · καὶ τοῦτο εἰς ἄπειρον ἂν προΐοι . εἰ δὲ μὴ εἶεν τὰ πρὸς τὰς ἰδέας μηδὲ κατὰ τὴν οὐσίαν αὐταῖς ὡμοιωμένα καὶ τὸ εἶδος , ὁμώνυμα ἂν εἴη ταῖς ἰδέαις . εἰ δὲ τοῦτο , τί μᾶλλον † μηδέ τις ἰδέα τῶν ὁμωνύμων αὕτ·η αἰτία τοῦ εἶναι ἢ ἄλλων τινῶν , εἴ γε μὴ κατὰ τὴν οὐσίαν καὶ τὸ εἶδος ὁμοιοῦται ταῦτα αὐτῇ τὰ ὁμωνύμως λεγόμενα αὐτῇ . ὁμοίως γὰρ ἕξει ὡς εἴ τις καλοίη ἄνθρωπον τόν τε Καλλίαν καὶ τὸ ξύλον μηδὲν ἔχοντα ὅμοιον ἀλλήλοις , καθὸ ἄνθρωποι . καὶ καθόλου πῶς ἄν γένοιτο ταῦτα μετέχειν ἐκείνων μὴ ἔχοντα μηδεμίαν κοινωνίαν κατὰ τὴν οὐσίαν πρὸς αὐτά . p . 991a8 Πάντων δὲ μάλιστα διαπορήσειεν ἄν τις <τί> ποτε συμβάλλεται . Ἔτι ἐνίσταται πρὸς τὰς ἰδέας καί φησιν ὅτι μάτην ὑπάρχουσιν αἱ ἰδέαι · οὐδὲν γὰρ ἡμῖν συμβάλλονται . οὔτε γὰρ ποιητικὸν αἴτιον δυνατόν ἐστιν ὑποθέσθαι αὐτὰς οὔτε δὲ εἰδικὸν οὔτε ὑλικὸν οὔτε τελικόν . ποιητικὸν μὲν οὖν αἴτιον , ὅτι τὰ μὲν τῇδε ἐν κινήσει καὶ μεταβολῇ εἰσιν , αἱ δὲ ἰδέαι ἀκίνητοι ὑπάρχουσι . δεῖ δὲ τὸ ποιητικὸν αἴτιον τὸ προσεχὲς κινούμενον οὕτως ποιεῖν · ὁ γὰρ πατὴρ καὶ ὁ τέκτων κινούμενοι οὕτως ποιοῦσι τὰ τῇδε · ὁμοίως δὲ καὶ ὁ οὐρανός . ὥστε οὐ δυνατόν ἐστιν εἶναι ποιητικὰ αἴτια τὰς ἰδέας . ἀλλ’ οὐδὲ εἰδικά · τὰ γὰρ εἰδικὰ αἴτια ἐν αὐτοῖς ὑπάρχουσιν ὧν εἰσιν αἴτια , τὰς δὲ ἰδέας ἐξῃρημένας τίθενται τῆς ὕλης καὶ οὐδαμῶς φασιν αὐτὰς ἐνυπάρχειν τῇ ὕλῃ . οὔτε δὲ πάλιν ὡς τελικὸν αἴτιον δυνατόν ἐστιν ὑποθέσθαι αὐτάς · οὔτε γὰρ τῶν ἰδεῶν ἐφιέμενα τὰ γινόμενα οὕτως γίνονται , ἀλλὰ τοῦ πρώτου αἰτίου . οὔτε δὲ πάλιν ὡς ὑλικὸν αἴτιον δυνατόν ἐστιν ὑποθέσθαι τὰς ἰδέας · ἡ γὰρ ὕλη ἀνείδεος ἐστι καὶ ὑποκειμένη τοῖς τῇδε , τὰς δὲ ἰδέας , ὡς εἴρηται , ἐξῃρημένας τίθενται . φαμὲν οὖν ὅτι τῷ ὄντι οὔτε ποιητικὸν οὔτε ἄλλο τι τῶν τριῶν δυνατόν ἐστι λέγειν τὰς ἰδέας , εἴ γε ἐξῃρημέναι ὑπάρχουσι . φαμὲν δὲ αὐτὰς συμβάλλεσθαι τῷ ποιητικῷ αἰτίῳ , τουτέστι τῇ φύσει . ἡ γὰρ φύσις ἔχουσα ἐν ἑαυτῇ τὰς ἰδέας , τουτέστι τοὺς λόγους τοὺς δημιουργικούς , ποιεῖ ἃ ποιεῖ , καὶ οὐ δυνατὸν ἄνευ αὐτῶν ποιῆσαι εἶδός τι . πάλιν φησὶν ὅτι οὐδὲ πρὸς τὴν ἐπιστήμην συμβάλλονται ἡμῖν αἱ ἰδέαι · αἱ γὰρ ἐπιστῆμαι ὁρισμοὶ ὑπάρχουσιν , οἱ δὲ ὁρισμοὶ τῶν συντεταγμένων εἰδῶν ὑπάρχουσιν · αὐτοὶ δὲ τὰς ἰδέας ἐξαιροῦσι τῆς ὕλης . ὥστε οὐδὲ πρὸς ἐπιστήμην συμβάλλονται ἡμῖν αἱ ἰδέαι . φαμὲν τοίνυν πρὸς ταῦτα ὅτι τῷ μὲν ὄντι οἱ ὁρισμοὶ τῶν συντεταγμένων εἰδῶν ὑπάρχουσιν · αἱ μέντοι γε ἰδέαι τῆς νοερᾶς ἂν ἐπιστήμης εἶεν αἴτιαι , εἴ γε ἀρχαὶ τῶν ὄντων ὑπάρχουσιν αἱ ἰδέαι , ἀδύνατον δέ ἐστι γνῶναι τὸν ἐπιστήμονα τὰ τοῦ κόσμου πράγματα , ἀγνοοῦντα τὰς ἀρχὰς τοῦ κόσμου καὶ τὸ πρῶτον . ὥστε εἰς τὴν κυρίως ἐπιστήμην συμβάλλονται ἡμῖν αἱ ἰδέαι . p . 991a8 Πάντων δὲ μάλιστα . Ἄξιον ἐστιν ἀπορῆσαι , τίνος αἴτιαι αἱ ἰδέαι τούτοις ὧν εἰσιν ἰδέαι . τὸ δὲ ἢ τοῖς ἀιδίοις τῶν αἰσθητῶν ἤ τοῖς γινομένοις καὶ φθειρογίνοιτο μένοις εἴρηκεν , ἐπεί , φασί , καὶ τῶν θείων σωμάτων ἦσαν ἰδέαι αὐτοῖς , οἷον ἡλίου , σελήνης , τῶν ἄστρων · ἐποίουν γὰρ καὶ τούτων ἰδέας καὶ τοῦ οὐρανοῦ παντός . ἀλλ’ αἱ μὲν ἰδέαι τῶν ἀιδίων σωμάτων ἐλέγοντο ἀεὶ τὰ αὐτὰ παράγειν καὶ χορηγεῖν αὐτοῖς τὴν ἀιδιότητα κατ’ ἀριθμόν · καὶ αὐτὰ δὲ ὅμως ἐν μεταβολῇ καὶ κινήσει ὑπάρχουσιν · αἱ μέντοι γε τῶν ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ ἰδέαι παρέχουσιν αὐτοῖς τὴν κατ’ εἶδος ἀιδιότητα . ταῦτα οὖν λέγει ἀίδια , αἰσθητὰ δὲ καὶ γινόμενα καὶ φθειρόμενα τὰ τῇδε ὑποτίθεται . τί οὖν αἱ ἰδέαι συμβάλλονται τῶν φύσει ὄντων ἢ τοῖς θείοις ἢ τοῖς ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ , ἀπορεῖ . καὶ πρῶτον μέν γε , ὅ ἐστιν οἰκειότατον τοῖς φυσικοῖς σώμασιν , ἡ κίνησις τὰ μὲν γὰρ οὐράνια τὴν ἐγκύκλιον κίνησιν ἀεὶ καὶ συνεχῶς κινεῖται , τὰ δὲ ἐν γενέσει κατὰ πάσας μεταβάλλει τὰς μεταβολὰς κατὰ τὴν αὐτῶν φύσιν ) , ὅτι δὲ εἰς τοῦτο οὐδὲν συμβάλλονται τοῖς σώμασιν αἱ ἰδέαι , οὔτε εἰς γένεσιν οὔτε εἰς κίνησίν τινα ὅλως ; δείκνυσι · στάσεως γὰρ μᾶλλον αἱ ἰδέαι αἴτιαι τοῖς οὖσιν ἢ κινήσεως , οὖσαί γε ἀκίνητοι κατ’ αὐτούς · ὥστε οὐδ’ ἄν ποιητικὸν αἴτιον αἱ ἰδέαι εἶεν . p . 991a12 Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ πρὸς τὴν ἐπιστήμην οὐδὲν βοηθεῖ τὴν τῶν ἄλλων . Φησὶν ὅτι οὐδὲ πρὸς τὰς ἐπιστήμας συμβάλλονται ἡμῖν αἱ ἰδέαι , ὡς εἴρηται ἐν τῇ θεωρίᾳ . οὐ γὰρ οὐσία τούτων τῶν ἐνταῦθα αἱ ἰδέαι · αἱ δὲ ἐπιστῆμαι τῶν οὐσιῶν ὑπάρχουσιν , ἐπειδὴ αἱ ἐπιστῆμαι καὶ ὁρισμοί , οἱ δὲ ὁρισμοὶ οὐσιῶν δηλωτικοὶ τῶν συντεταγμένων . αἱ δὲ ἰδέαι οὐχ ὑπάρχουσι συντεταγμέναι · ἐν τούτοις γὰρ τοῖς αἰσθητοῖς ἔμελλον θεωρεῖσθαι · νῦν δὲ οὐ θεωροῦνται . λέγομεν οὖν ὅτι οὐσίαι ὑπάρχουσιν ὡς παρακτικαὶ τῶν τῇδε , οὐ μέντοι γε ὡς μέρη . οὔτε δὲ εἰς τὸ εἶναι συμβάλλονται τοῖς τῇδε , μὴ ἐνυπάρχοντα τοῖς μετέχουσιν · ἐξῃρημένα γὰρ αὐτὰ ὑποτίθενται . φαμὲν οὖν πρὸς τοῦτο πάλιν ὅτι τῷ ὄντι ὡς μέρη γινόμεναι τῶν αἰσθητῶν αἱ ἰδέαι οὐδὲν συμβάλλονται · πρὸς αὐτὰς γὰρ ἀποβλέπουσα ἡ φύσις παράγει ἃ ποιεῖ . φησὶν οὖν ὅτι οὐδὲν εἰς ἐπιστήμην τῶν ἐνταῦθα οὔτε εἰς γνῶσιν τῶν παρὰ τὰς ἰδέας αἱ ἰδέαι συντελοῦσιν . ἡ μὲν γὰρ γνῶσις ἡ ἑκάστου κατὰ τὴν τοῦ εἴδους αὐτοῦ γνῶσιν γίνεται · κατὰ τοῦτο γὰρ καὶ τὸ τί ἦν εἶναι ἑκάστῳ · αἱ δὲ ἰδέαι οὐκ εἴδη τῶν ἐνταῦθα . εἰ τοίνυν ἡ γνῶσις ἑκάστου κατὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ , οὔκ εἰσι δέ γε αἱ ἰδέαι ἐν τοῖς ἐνταυθοῖ , εἴ γε καθ’ αὑτά τε καὶ καὶ κεχωρισμένα , δῆλον ὅτι οὔκ εἰσιν ἐπιστήμης ἤγουν γνώσεως ποιητικαί . p . 991a13 Ἀλλ’ οὐδὲ εἰς τὸ εἶναι αὐτοῖς συντελεῖ . Δείξας ὅτι μήτε κινήσεως μήτε μεταβολῆς ὅλως τὰ εἴδη αἴτια τοῖς πρὸς αὐτὰ λεγομένοις οἷόν τε εἶναι , μήτε ἐπιστήμης τε καὶ γνώσεως , διὰ τὸ μηδὲ ἐνυπάρχειν αὐτοῖς , τούτῳ προσχρώμενος ἐφεξῆς τοῖς προειρημένοις δι’ ὧν λέγει δείκνυσιν ὅτι μηδὲ εἰς τὸ εἶναι τὰ εἴδη αὐτοῖς συντελεῖ . τὰ μὲν γὰρ [ εἴδη ] εἰς τὸ εἶναι συντελοῦντα ἐνυπάρχουσι τοῖς βοηθουμένοις εἰς τὸ αὐτό , ἢ ὕλη ὄντα αὐτῶν ἡ εἴδη , τὰ δὲ εἴδη οὐκ ἐνυπάρχει τούτοις , ἀλλ’ ἔστιν αὐτῶν κεχωρισμένα . p . 991a14 οὕτω μὲν γὰρ ἄν ἴσως αἴτια δόξειεν εἶναι . Ὅ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν , ὅτι οἱ περὶ Ἀναξαγόραν καὶ Εὔδοξον τὸν ἀστρονόμον τὸν Πλατωνικόν ἀκροατὴς γὰρ γέγονε Πλάτωνος , καί τινα τῶν Εὐκλείδου αὐτόν φασιν εἶναι ) , φησὶν οὖν ὅτι οὗτοι πάντα ἐν πᾶσιν ὑπετίθεντο εἶναι καὶ ἔλεγον ἐκ τοῦ ἐπικρατοῦντος ὀνομάζεσθαι σάρκα ἢ λευκὸν ἤ τι τοιοῦτον ἄλλο . οὗτοι οὖν λέγοντες ταῦτα πολλὰς ἔχουσιν ἀπορίας . εἰ γὰρ πάντα ἐν πᾶσι μέμικται , συμβήσεται τὰ συμβεβηκότα καὶ τὰ εἴδη αὐτὰ καθ’ αὑτὰ ὑφίστασθαι πρὸ τῆς μίξεως , ὅπερ ἐστὶν ἀδύνατον . τὰς γὰρ ὁμοιομερείας ἀρχὰς τῶν ὄντων ὑπετίθεντο οἱ περὶ Ἀναξαγόραν . φησὶν οὖν ὅτι οἱ λέγοντες πάντα ἐν πᾶσι μεμῖχθαι μᾶλλον κατορθοῦσι τῶν ὑποτιθεμένων εἶναι ἰδέας , ἐπειδὴ τὰ αἴτια τῶν γινομένων ἐν αὐτοῖς τοῖς γινομένοις ἐναποτίθενται , οἱ δὲ ἰδέας λέγοντες ἐξαιροῦσιν αὐτάς . † μᾶλλον δὲ βοηθῶν θεωρουμένων ἤ περ ἀφισταμένων . τοῦτο οὖν ἐστιν ὃ λέγει ὅτι οὕτω μὲν γὰρ ἂν ἴσως αἴτια μᾶλλον δόξειεν εἶναι<ὡς> τὸ λευκὸν μεμιγμένον τῷ λευκῷ , διότι ἐνυπάρχει αὐτῷ . ἀλλ’ οὗτος μὲν ὁ λόγος λίαν ἐστὶν εὐανάτρεπτος , ὃν Ἀναξαγόρας μὲν πρῶτος , Εὔδοξος δὲ δεύτερος καὶ ἄλλοι τινὲς ἔλεγον · ῥᾴδιον γὰρ συναγαγεῖν πολλά καὶ ἀδύνατα πρὸς τὴν τοιαύτην δόξαν τὴν λέγουσαν πάντα ἐν πᾶσι μεμῖχθαι . ἀδύνατον οὖν λέγειν τὰ εἴδη τοῖς πρὸς αὐτὰ λεγομένοις τὸ εἶναι ἔχειν ἐν τῷ μεμῖχθαι · λίαν γάρ ἐστιν οὗτος ὁ λόγος εὐκίνητος καὶ σαθρός . p . 991a19 Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ ἑκτῶν εἰδῶν ἐστι τὰ ἄλλα . Φησὶν ὅτι κατ’ οὐδένα τρόπον τῶν εἰωθότων λέγεσθαι δυνατόν ἐστιν ἐκ τῶν ἰδεῶν λέγειν γίνεσθαι τὰ ἄλλα . ἢ γὰρ ὡς ἀπὸ ὑλικοῦ αἰτίου γίνονται τὰ γινόμενα , ὡς ὅταν λέγωμεν ὅτι ἀπὸ τοῦ ξύλου γέγονε κλίνη καὶ ἀπὸ τοῦ χαλκοῦ ἀνδριάς . οὐ δυνατὸν οὖν ἐστιν ὑλικὸν αἴτιον τὰς ἰδέας ὑπαοτίθεσθαι καὶ οὕτως ἐξ αὐτῶν λέγειν γίνεσθαι τὰ τῇδε · ἐξῃρη - μένας γὰρ βούλονται εἶναι τὰς ἰδέας , ὡς πολλάκις εἴρηται . ὁμοίως δὲ καὶ ἐκ τοῦ εἴδους φαμὲν τὰ ἔνυλα γίνεσθαι πράγματα , τοῦ εἴδους ἐν τῇ ὕλῃ θεωρουμένου · αὐτοὶ δὲ τοῦτο οὐ βούλονται . ἢ ὡς τὸ μεθ’ ὅ , ὥσπερ · φαμὲν ἐκ χειμῶνος ἔαρ γίνεσθαι . λέγεται δὲ ἔκ τινος καὶ ὡς ἐκ τοῦ ποιοῦντος , καὶ ὡς ἐκ τοῦ ἀτελοῦς τὸ τέλειον οὕτω γὰρ λέγομεν ἐκ παιδὸς ἄνδρα γίνεσθαι ) , καὶ ἐκ τῶν μερῶν τὸ ὅλον , καὶ ὡς ἐκ τῶν ἐναντίων τὰ ἐναντία . λέγεται ἔκ τινος καὶ τὸ μετά τι γινόμενον , ὡς ἐξ ’Ολυμπίων Ἴσθμια ἤγουν ἐκ χειμῶνος ἔαρ . κατ’ οὐδένα οὖν τρόπον τοῦ ἔκ τινος ἐκ τῶν ἰδεῶν τὰ ἐνταῦθα · οὔτε γὰρ ὕλη αὐτῶν , ὡς ἐδείχθη , οὔτε εἶδος αἱ ἰδέαι , εἴ γε τὰ μὲν εἴδη ἐνυπάρχουσιν , αἱ δὲ ἰδέαι οὐκ ἐνυπάρχουσιν · ἀλλ’ οὐδὲ μέρη . ἀλλ’ οὐδ’ ὡς ἐξ ἐναντίων ταῦτα ἐκείνων . τὸ γὰρ ἐξ ἐναντίου γινόμενον ὑπομένοντος τοῦ αὐτοῦ ὑποκειμένου καὶ μεταβάλλοντος ἐκ τοῦ ἐναντίου γίνεται · εἰ δὲ οὕτως , εἴη ἂν ταὐτὸν ὑποκείμενον ταῖς τε ἰδέαις καὶ τοῖς πρὸς αὐτάς , ὥστε ἁ ἰδέαι ἐναντίαι ἄν εἶεν τοῖς πρὸς ὐτὰς γινομένοις ἀλλ’ οὐχ ὅμοιαι . ἔτι φθειρόμεναι ἐν τῇ τούτων γενέσει . ἔτι ὡς ἐξ ἐκείνων ταῦτα , καὶ ἐκ τούτων ἐκεῖναι · τοιαύτη γὰρ ἡ ἐξ ἐναντίων γένεσις . ἀλλ’ οὐδ’ ὡς ὑπομενουσῶν καὶ τελειότητά τινα προσλαμβανουσῶν γίνονται τὰ πρὸς αὐτάς , ὡς ἐκ τοὐ παιδὸς ἀνὴρ ἐλέγετο γίνεσθαι · οὔτε γὰρ ἐνυπάρχει τούτοις οὔτε τελειοῦται οὕτως ὑπὸ τούτων . εἴη γὰρ ἄν ἀτελέστερα τούτων καὶ οὕτως φθαρτά · ἡ γὰρ τῶν τελείων φθορὰ κἀκείνων ἐστὶ φθορά . ἀλλ’ οὐδὲ ποιητικαὶ αἱ ἰδέαι τῶν ἐνταῦθα , ὡς ὁ πατὴρ τοῦ τέκνου · ἀκίνητοι γὰρ ἐκεῖναι , καὶ ἄνθρωπος ἄνθρωπον γεννᾷ ὁ καθ’ ἕκαστα τὸν καθ’ ἕκαστα , ἀλλ’ οὐχ ὁ αὐτοάνθρωπος . ἀλλ’ οὐδὲ οὕτως ὡς ἐξ ’Ολυμπίων Ἴσθμια · χρόνου γὰρ παράτασίς ἐστιν ἐπὶ τούτων . φαμὲν οὖν ἡμεῖς πρὸς ταῦτα ὅτι τῷ ὄντι καλῶς φησιν ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι κατ’ οὐδένα τρόπον τῶν εἰωθότων λέγεσθαί φαμεν τὰ τῇδε γινόμενα ὑπὸ τῶν ἰδεῶν , εἴ γε ἐξῃρημέναι ὑπάρχουσιν · ἀλλ’ οὕτω φαμὲν γίνεσθαι ἐκ τῶν ἰδεῶν ὡς παρακτικὰ καὶ αἴτια τῆς ἀιδιότητος . οὔτε γὰρ ὡς τελικὸν οὕτε ὡς ὑλικὸν ἢ εἰδικόν , ἀλλ’ ὡς συμβαλλόμενον τῷ ποιητικῷ · πρὸς γὰρ τούτους τοὺς λόγους ἀποβλέπουσα ἡ φύσις δημιουργεῖ , καὶ διὰ τὴν ἀιδιότητα τῶν ἰδεῶν ὑπάρχει ἡ διαμονὴ καὶ ἀιδιότης τοῖς ἐνταῦθα γινομένοις . p . 991a20 Τὸ δὲ λέγειν παραδείγματα ταῦτα εἶναι . Φησὶν ὅτι τὸ ὑποτίθεσθαι τὰς ἰδέας παραδείγματα εἶναι τῶν τῇδε κενολογεῖν ἐστιν · οἱ γὰρ τοιοῦτοι μεταφοραῖς κέχρηνται , καθάπερ καὶ οἱ ποιηταί φασι πόδας Ἴδης . οὐ δεῖ οὖν τοὺς ζητοῦντας τὰς τῶν πραγμάτων φύσεις κεχρῆσθαι μεταφοραῖς καὶ ὀνοματοθετεῖν . διὰ τί δὲ ὅλως παράδειγμα ἐκάλεσεν ἄν τὰς ἰδέας ἢ τί ἐστι τὸ ἐργαζόμενον ἀποβλέπον πρὸς τὰς ἰδέας ; φαμὲν οὗν πρὸς τοῦτο ὅτι ὁ δημιουργὸς ἀποβλέπων πρὸς τὰς ἰδέας , καὶ ἡ φύσις οὕτως παράγει ἃ παράγει · ἀποβλέπων πρὸς τοὺς λόγους τοὺς δημιουργικοὺς τοὺς ἐν αὐτῷ , ὥσπερ καὶ ὁ ἰατρὸς ἀνασκοπῶν τοὺς λόγους τῆς ὑγείας τοὺς ἐν αὐτῷ ὄντας οὕτως ποιεῖ τὴν ὑγείαν . τὸ δὲ κεχρῆσθαι μεταφοραῖς καὶ κλεῖν αὐτὰ παραδείγματα οὐδέν ἐστιν ἄτοπον , ἐπειδὴ πρὸς αὐτὰ ἀποβλέπων ὁ δημιουργὸς οὕτως παράγει · ὥστε ἐκεῖ μὲν παραδείγματα , ἐνταῦθα δὲ εἰκόνες . μήποτε δὲ καὶ νεμεσητὸν τὸ οὕτως λέγειν · καὶ αὐτός γὰρ κέχρηται μεταφοραῖς , ἡνίκα λέγει “ ὅρον δὲ καλῶ εἰς ὃν ἀναλύεται ἡ πρότασις ” , καὶ πάλιν πρῶτον σχῆμα καὶ δεύτερον καὶ τρίτον τὰ ἐν τοῖς συλλογισμοῖς ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν εἰρημένων ἐν γεωμετρίᾳ · ἐπεὶ τίνα ἔχει κοινωνίαν σχῆμα πρὸς συλλογισμόν ; ὃ οὖν λέγει ὁ ’Αριστοτελης , τοῦτό ἐστιν , ὅτι τὸ λέγειν παραδείγματα καὶ ὅτι μετέχει ἐκείνων τὰ κενολογεῖν ἐστι καὶ μεταφοραῖς κεχρῆσθαι ποιητικαῖς · τοῦτο δέ , ὅτι τοῖς ποιηταῖς οἰκεῖον τὸ χρῆσθαι μεταφοραῖς . μετενήνεκται δὲ ἀπὸ τῶν γραφέων τὸ παράδειγμα , οἳ γράφειν λέγονται πρὸς παράδειγμα . ὅτι δὲ κενολογοῦσιν οἱ τὰς ἰδέας παραδείγματα λέγοντες , ἔδειξε διὰ τοῦ εἰπεῖν γάρ ἐστι τὸ ἐργαζόμενον ἀποβλέπον πρὸς τὰς ἰδέας ; ἐνδέχεται γὰρ καὶ εἶναι καὶ γίνεσθαι ὁτιοῦν ὅμοιον καὶ μὴ εἰκαζόμενον πρὸς ἐκεῖνο . δυνατὸν γάρ ἐστι μὴ μόνον τὸν Θεαίτητον ὅμοιον εἶναι Σωκράτους , ἀλλὰ καὶ ἐν Πέρσιδι γενέσθαι ὅμοιον αὐτοῦ κατὰ τύχην τινά . λέγομεν οὗν αὖθις πρὸς τοῦτο ὅτι τὸ κατὰ τύχην τῶν σπανίων ἐστὶ καὶ ἐνταῦθα ἔχει χώραν , ἐπὶ μέντοι γε τῶν ἀεὶ γινομένων οὐ θεωρεῖται τὸ κατὰ τύχην , ἀλλὰ δεῖ πάντως παραδείγματος , πρὸς ὃ γίνεται τὸ γινόμενον . τοῦτο οὖν φησιν ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι καὶ ὄντος Σωκράτους καὶ μὴ ὄντος δυνατόν ἐστι γενέσθαι ὅμοιον αὐτοῦ . ὁμοίως δὲ καὶ εἰ ὑπῆρχε Σωκράτης ἀίδιος καὶ μὴ ἐφθείρετο , δυνατὸν ἦν γενέσθαι ὅμοιον αὐτοῦ , ἀλλὰ κατὰ τύχην , ὡς εἰρήκαμεν . δύναται οὖν καὶ ὅμοιός τις Σωκράτει εἶναί τε καὶ γίνεσθαι . εἰ δὲ μηκέτι ὄντι τινὶ ὅμοιόν τι γίνεται , ἐναργές ἐστιν ὅτι μὴ πάντως εἰκάζοντός τινος καὶ πρὸς παράδειγμα ποιοῦντος ὅμοιά τισί τινα γίνεται . ὡς γὰρ <ὁ τῷ> μηκέτι ὄντι ὅμοιος ὢν οὐ πρὸς ἐκεῖνο γέγονεν , οὕτως οὐδ’ ἂν ἀίδιόν τι εἶδος εἴη καὶ συγχωρηθείη γοῦν τις τοιαύτη φύσις , ἡ πρὸς αὐτὸ ὁμοιότης ὡς πρὸς παράδειγμα ἔσται , καὶ ] μηδενός γε ὄντος τοῦ πρὸς ἐκεῖνο ποιοῦντος . τοῦτο δ’ ἂν λέγοιτο καὶ πρὸς τοὺς 〈 λόγους τινὰς 〉 λέγοντας εἶναι τὰς ἰδέας καὶ νοήματα . καὶ γὰρ εἰ ἔστιν , οὐ διὰ τοῦτο ἤδη καὶ γίνονται ταῦτα πρὸς ἐκεῖνα , μηδενὸς τοῦ πρὸς αὐτὰ ποιοῦντος ὄντος . ἄλλως τε δὴ ὁ ἵππος καὶ ὁ ἄνθρωπος κατὰ τὴν ἐν αὐτῷ φύσιν καὶ αἰτίαν καὶ ἀρχὴν καὶ δύναμιν ποιεῖ · οὔτε γὰρ πρός τι παράδειγμα ἀποβλέπων ποιεῖ ὁ ἵππος ἵππον ἢ ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπον , ἀλλὰ κατὰ τὴν ἐν αὐτῷ οὐσίαν . εἰ δὲ ἀίδιος , ὥς φασιν , ὁ κόσμος , φανερὸν ὅτι οὔκ εἰσιν ἰδέαι · ἀεὶ γὰρ ἵππος ἐξ ἵππου καὶ ἄνθρωπος ἐξ ἀνθρώπου καὶ τὰ ἄλλα ὁμοίως μὴ πρὸς ἰδέας ἀποβλέποντα . λέγομεν οὖν ὅτι οὐ τῶν καθ ἕκαστα ὑπάρχουσιν ἰδέαι ἀλλὰ τῶν καθόλου · οὐ γὰρ Σωκράτους ἀλλ’ ἀνθρώπου · διὸ καὶ τὸ εἶδος μένει ἀεὶ διὰ τὸν λόγον ὃν ἔχει ἡ φύσις καὶ οὕτως ποίει . p . 991a27 ἔσται πλείω τοῦ αὐτοῦ παραδείγματα ὥστε καὶ εἴδη . ’Ετερον ἔγκλημα ἐπιφέρει κατ’ αὐτῶν · φησὶ γὰρ ὅτι ἐπεὶ ὁ ἄνθρωπος καὶ ἄνθρωπός ἐστι καὶ ζῷον καὶ δίπουν , πάντων τῶν τοιούτων ἔσονται ἰδέαι , καὶ ἀνθρώπου καὶ δίποδος καὶ ζῴου , ὥστε ἄπειροι ἔσονται ἰδέαι . ἔπειτα καὶ ἰδέα ἔσται , ἔσται , καὶ τὸ αὐτὸ παράδειγμα καὶ εἰκών . τὸ γὰρ αὐτοζῷον παράδειγμα ἔσται τοῦ αὐτοανθρώπου , ἐπειδὴ τὸ μὲν καθολικώτερον τὸ δὲ εἰδικώτερον · πάλιν ὁ αὐτοάνθρωπος παράδειγμα μὲν του ενταῦθα ἀνθρώπου , εἰκὼν δὲ τοῦ αὐτοζῴου . φαμὲν οὖν πρὸς ταῦτα ὅτι ἡ μὲν ψυχὴ τῷ ὄντι καὶ εἰκὼν καὶ παράδειγμά ἐστι , παράδειγμα μὲν τῶν τῇδε ὡς ἔχουσα τοὺς λόγους τῶν εἰδῶν ἐν ἑαυτῇ , εἰκὼν δὲ τοῦ παντελείου νοῦ τοῦ ἀεὶ ἐνεργείᾳ ὄντος καὶ ἔχοντος τὴν ἐνέργειαν οὐσίαν · ἐπὶ μέντοι γε τῶν ἰδεῶν οὐ δυνατόν ἐστι τοῦτο · οἱ γὰρ λόγοι οἱ δημιουργικοὶ ἀεὶ παραδείγματα ὑπάρχουσιν . οὐκ ἔστι δὲ ἰδέα καὶ ἀνθρώπου καὶ ζῴου καὶ δίποδος , ἀλλὰ ἀνθρώπου μόνου . ἐν γὰρ τοῖς καθολικωτέροις ἐμπεριέχονται τὰ μερικά · ἐν οὖν τῷ λόγῳ τοῦ ἀνθρώπου καθολικῷ ὄντι ἐμπεριέχεται καὶ τὸ ζῶον καὶ τὸ λογικὸν καὶ τὸ δίπουν καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα , ὥσπερ καὶ ὁ ἰατρὸς ἔχει τὸν λόγον τῆς ἰατρικῆς , καὶ ἐμπεριέχεται ἐν τῷ λόγῳ τούτῳ καὶ τὸ χειρουργικὸν καὶ διαιτητικὸν καὶ τὰ ἄλλα μέρη , καὶ ὅμως οὔ φαμεν σύνθετον τὴν ἰατρικήν · ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ πασῶν τῶν άλλων ἐπιστημῶν . τοῦτο οὖν φησιν ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ εἴδους πλείονα ἔσονται παραδείγματα , ὥστε καὶ ἰδέαι · οἷον τοῦ ἀνθρώπου τὸ ζῷον καὶ τὸ δίπουν ἅμα δὲ καὶ ὁ αὐτοάνθρωπος · ὥστε πλείονα ἔσονται τοῦ ἑνός . ἔτι δὲ οὐ μόνον τῶν αἰσθητῶν ἔσονται παραδείγματα αἱ ἰδέαι , ἀλλὰ καὶ αὐτῶν τῶν ἰδεῶν , οἷον τὸ γένος ὡς γένος εἰδῶν · τὸ γὰρ αὐτοζῷον ὡς γένος ἔσται ἰδέα τοῦ αὐτοανθρώπου εἴδους ὄντος . ὥστε ὁ αὐτοάνθρωπος ἔσται παράδειγμα μὲν τοῦ αἰσθητοῦ ἀνθρώπου , εἰκὼν δὲ τοῦ αὐτοζῴου . p , 991b1 Ἔτι δόξειεν ἄν ἀδύνατον εἶναι χωρὶς τὴν οὐσίαν κα.ὶ οὐ ἡ οὐσία . ’Ετερον αὖθις ἐπιχείρημα τῶν ἰδεῶν ἀνασκευαστικὸν ὅτι ἀδύνατόν ἐστι τὴν οὐσίαν χωριστὴν εἶναι αὐτὴν καθ’ αὑτὴν οὗ τινός ἐστιν οὐσία . τὴν γὰρ οὐσίαν τοῦ ἀνθρώπου ἀδύνατόν ἐστιν εἶναι ἄνευ τοῦ ἀνθρώπου , ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων . εἰ τοίνυν τὰς ἰδέας φατὲ εἶναι οὐσίας τῶν αἰσθητῶν , ταύτας δὲ ἐξῃρημένας ὑποτίθεσθε , συμβαίνει τὰς οὐσίας χωριστὰς εἶναι τῶν πραγμάτων ὧν οὐσίαι ὑπάρχουσιν · ὅπερ ἐστὶν ἀδύνατον . καὶ ταῦτα μὲν ὁ ’Αριστοτέλης · φαμὲν δὲ πρὸς τοῦτο ὅτι τῷ ὄντι αἱ ἰδέαι οὐσίαι τῶν αἰσθητῶν ὑπάρχουσιν οὐχ ὡς μέρη αὐτῶν οὖσι , ἀλλ’ ὡς παρακτικαὶ αὐτῶν ὑπάρχουσαι καὶ αἰτίαι οὖσαι τῆς διαμονῆς αὐτῶν καὶ ἀιδιότητος . ὡς γὰρ εἴρηται πολλάκις , πρὸς ταῦτα ἀφορῶσα ἡ φύσις ποιεῖ ἃ ποιεῖ . τοῦτο οὖν ἐστιν ὃ λέγει , ὅτι ἀδύνατον χωρὶς εἶναι τὴν οὐσίαν ἐκείνου τοῦ πράγματος οὗ ἐστιν οὐσία · ὥστε πῶς αἱ ἰδέαι οὐσίαι τῶν πραγμάτων ὑπάρχουσιν οὖσαι χωρισταὶ κατ’ αὐτούς ; εἰ οὖν αἱ ἰδέαι οὐσίαι τῶν ἐνταῦθα ἦσαν , οὐκ ἂν ἦσαν αὐτῶν κεχωρισμέναι · ὥστε οὔκ εἰσιν αὐτῶν οὐσίαι . ἀλλὰ μὴν οἱ λέγοντες τοὺς ὁρισμοὺς τῶν ἐνταῦθα γίνεσθαι κατὰ τὰς ἰδέας οὐσίας ποιοῦσι τὰς ἰδέας τῶν αἰσθητῶν . οἱ γὰρ ὁρισμοὶ τὰς οὐσίας τῶν πραγμάτων δηλοῦσι καὶ κατὰ τὰ οἰκεῖα εἴδη γίνονται · τὸ γὰρ εἶναι ἑκάστῳ , οὗ ὁρισμὸς δηλωτικός , κατὰ τὴν οἰκείαν οὐσίαν · οὕτως τε ἂν εἶεν ἰδέαι τὰ εἴδη . p . 991b3 ’Ev δὲ τῷ Φαίδωνι οὕτως λέγομεν . Ὅτι τοῦ Πλάτωνός ἐστιν ὁ Φαίδων σαφῶς ὁ Ἀριστοτέλης δηλοῖ · ἀντιλέγων γὰρ πρὸς τὸν Πλάτωνα παράγει μαρτυρίαν ἐκ τῶν παρ’ αὐτοῦ εἰρημένων ἐν τῷ Φαίδωνι . καὶ ἐν τοῖς Μετεώροις δὲ παρήγαγε τὸν Φαίδωνα , ἡνίκα περὶ τοῦ Ταρτάρου λόγον ἐποιεῖτο . Παναίτιος γάρ τις ἐτόλμησε νοθεῦσαι τὸν διάλογον . ἐπειδὴ γὰρ ἔλεγεν εἶναι θνητὴν τὴν ψυχήν , ἐβούλετο συγκατασπάσαι καὶ τὸν Πλάτωνα · ἐπεὶ οὖν ἐν τῷ Φαίδωνι σαφῶς ἀπαθανατίζει τὴν λογικὴν ψυχήν , τούτου χάριν ἐνόθευσε τὸν διάλογον . ἐν δὲ τῷ Φαιδρῷ φησὶν ὁ Πλατῶν ὅτι πᾶσα ψυχὴ ἀθάνατος , καὶ ὡς ὁ ἡμέτερος φιλό·σοφος ἔφασκε , περὶ τῆς τοῦ κόσμου ψυχῆς λέγει . καὶ ἐν τῇ Πολιτείᾳ δὲ ἀπαθανατίζει τὴν ψυχήν , ἀλλ’ οὐχ ὁμοίως ὡς ἐν τῷ Φαίδωνι . τὸ οὖν λέγομεν ὁμοίως εἴρηται τοῖς πρόσθεν · κοινοῦται γὰρ τὴν δόξαν ὡς οὖσαν καὶ αὐτοῦ , ἐπειδὴ τοῦ αὐτοῦ διδασκαλείου ἦν . δείκνυσι δὲ ψεῦδος ὂν τὸ εἰρημένον ἐν τῷ Φαίδωνι · εἴρηται μὲν γὰρ ὅτι καὶ τοῦ εἶναι τὰ ἐνταῦθα καὶ τοῦ γίνεσθαι αἴτια τὰ εἴδη . καὶ τοῦ μὲν εἶναι λέγει περὶ τῶν θείων σωμάτων , ἐπειδὴ ἀεὶ ὑπάρχουσι , τοῦ δὲ γίνεσθαι περὶ τῶν τῇδε . ἢ τὸ εἶναί φησι περὶ τῶν τῇδε καὶ τὸ γίνεσθαι · εἰσὶ μὲν γὰρ ἀεὶ τὰ εἴδη , γινόμενα δὲ τὰ καθ’ ἕκαστα . ὅμως πάντων φασὶν εἶναι εἶναι ἰδέας , εἴ γε ἀδύνατον , ὡς προείρηται , χωρὶς τὴν οὐσίαν εἶναι καὶ τὸ οὗ ἐκείνη οὐσία ἦν . νῦν οὖν δείκνυσιν ὅτι οὔκ εἰσιν αἴτια τὰ εἴδη τοῦ εἶναι καὶ γίνεσθαι . καὶ τῶν ἰδεῶν γὰρ ὑπαρχουσῶν ὅμως οὐ γίνονται τὰ μετέχοντα , ἐὰν μὴ ὑπάρχῃ τὸ κινητικόν , τουτέστι τὸ ποιητικὸν αἴτιον · οὐδὲ γὰρ αἱ ἰδέαι αὐτοῖς εἰσιν αἴτιαι ὡς ποιοῦσαι . ὅτι γὰρ τὸ ποιοῦν τοῖς γινομένοις αἴτιον καὶ οὐ τὸ παράδειγμα , ἔδειξε διὰ τοῦ πολλὰ καὶ γίνεσθαι καὶ εἶναι , ὧν οὔ φαμεν ἰδέας εἶναι , ὥσπερ τὰ τεχνητά · οἰκία γὰρ καὶ δακτύλιος οὐ πρὸς ἰδέαν . εἰ δὲ ταῦτα οὐ κωλύονται γίνεσθαι καὶ εἶναι καὶ μὴ οὐσῶν ἰδεῶν , διὰ τὸ εἶναι τὸ ποιητικὸν αἴτιον , οὐδὲ ἐκεῖνα ὧν φασιν ἰδέας εἶναι κωλυθήσεται εἶναί τε καὶ γίνεσθαι καὶ μὴ οὐσῶν τῶν ἰδεῶν . δι’ ἃς γὰρ αἰτίας γίνεται ἐκεῖνα ὧν οὐ λέγουσιν εἶναι ἰδέας , φημὶ δὲ τὰ τεχνητά , διὰ τὰς ὁμοίας αἰτίας ἔσται καὶ ἐκεῖνα , ὧν φασιν εἶναι ἰδέας , ἄνευ ἰδεῶν · ὡς γὰρ ἐκεῖνα κατὰ τέχνην γίνεται οὐ πρὸς ἰδέαν τινά , οὕτως καὶ τὰ . φύσει ἐστὶ κατὰ τὴν φύσιν χωρὶς παραδείγματος , ἀνάλογον ὄντος τοῦ μὲν γεννῶντος τῷ τεχνίτῃ , τοῦ δὲ θήλεος τὴν τῆς ὕλης χώραν ἐπέχοντος · τὰ μὲν γὰρ παραδείγματα ἄχρηστα μὴ ὄντος τοῦ ποιοῦντος πρὸς ταῦτα , τὸ δὲ ποιοῦν τι οὐ κεκώλυται ποιεῖν καὶ χωρὶς παραδείγματος , ὡς αὐτοὶ συγχωροῦσιν ἔχειν ἐπὶ τῶν τεχνητῶν . καὶ ταῦτα μὲν ὁ ’Αριστοτέλης · ὁ δὲ ἡμέτερος φιλόσοφος προσέχων τῷ δόγματι , μᾶλλον δὲ τῷ πατρὶ τοῦ δόγματος ἔλεγεν ὅτι τῶν φύσει ὑπάρχουσιν αἱ ἰδέαι , καὶ τῶν εἰδῶν · οὐ γὰρ τῶν καθ’ ἕκαστα , ἐπεὶ οὕτως ἄπειροί εἰσιν αἱ ἰδέαι · τῶν δὲ τεχνητῶν οὔ φαμεν εἶναι ἰδέας ἀλλὰ λόγους ἐν τῇ ψυχῇ τῶν ποιούντων . οὐκ ἠδύνατο οὖν φύσις ποιεῖν μὴ ἔχουσα ἐν ἑαυτῇ τοὺς δημιουργικοὺς λόγους , ὥσπερ οὐδ’ ὁ ἰατρὸς ἐποίει ὑγείαν μὴ ἔχων ἐν ἑαυτῷ τοὺς λόγους τῆς ὑγείας · ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων . p . 991b9 Ἔτι εἴπερ εἰσὶν ἀριθμοὶ τὰ εἴδη , πῶς αἴτιοι ἔσονται ; πότερον ὅτι ἕτεροι ἀριθμοί τὰ ὄντα . Ἔστιν ἔνστασις αὐτῷ πρὸς τὰς ἰδέας . λέγει οὖν πρὸς αὐτοὺς ὅτι οἱ ἀριθμοί , τουτέστι τὰ αἰσθητὰ πράγματα , καθὸ ἀριθμοὶ ὑπάρχουσιν , οὐδὲν ἀλλήλων διαφέρουσι · πῶς οὖν φατε τοὺς νοητοὺς ἀριθμοὺς παρακτικοὺς εἶναι τῶν αἰσθητῶν ἀριθμῶν ; εἰ πάλιν τοὺς νοητοὺς ἀριθμοὺς ἀιδίους ὑποτίθεσθε , τοὺς δὲ αἰσθητοὺς φθαρτούς , οὐκ ἤδη διὰ τοῦτο , ἐπειδὴ ἀίδιοι ὑπάρχουσιν οἱ νοητοί , παρακτικοὶ ὑπάρχουσι τῶν τῇδε · καὶ ἡ ψυχὴ γὰρ ἀθάνατος καὶ ἀίδιος ὑπάρχει , καὶ ὅμως οὐκ ἔστι παρακτικὴ τῶν αἰσθητῶν . οὕτως οὖν φημι καὶ περὶ τῶν ἰδεῶν ὅτι κἂν ἀιδίους αὐτὰς ὑποθῶνται , οὐκ ἔχουσιν ἐνταῦθα συνάξαι ὅτι παρακτικαὶ ὑπάρχουσι · τὰ γὰρ παράγοντά τι κατὰ τὴν παραγωγὸν αὐτῶν δύναμιν παράγουσιν , οὐ κτὰ τὴν ἀιδιότητα . δειξάτωσαν οὖν τὸ τοιοῦτον ὑπάρχειν τοῖς εἴδεσιν . εἰ δὲ πάλιν φῶσι μὴ εἶναι ἀριθμοὺς τὰ αἰσθητὰ πράγματα ἀλλὰ λόγους ἐξ ἀριθμῶν συγκειμένους , ὥσπερ καὶ ὁ ’Εμπεδοκλῆς ἔλεγε περὶ τοῦ ὀστέου ὅτι ἐκ τοσῶνδε λόγων σύγκειται , οἷον πυρὸς μὲν ἔχει τοσόνδε , γῆς δὲ τοσόνδε , καὶ οὕτως ῥᾴδιόν ἐστι διελέγξαι αὐτούς . εἰ γὰρ λόγοι ὑπάρχουσι τὰ αἰσθητὰ πράγματα ἐξ ἀριθμῶν συγκείμενοι , ἵνα ὑποθώμεθα τὸν ἄνθρωπον συγκεῖσθαι ἐκ τοὐ λόγου τοῦ πυρὸς καὶ τῆς γῆς καὶ τῶν ἑξῆς , ὑπάρχουσι δὲ ὅμοια κατ’ αὐτοὺς τὰ αἰσθητὰ τοῖς νοητοῖς , φανερὸν ὅτι λόγοι ἔσονται καὶ τὰ νοητά · ὥστε καὶ σχέσις θεωρηθήσεται ἐν αὐτοῖς ὅπου γὰρ λόγος , ἐκεῖσε καὶ σχέσις ὑπάρχει ) , ὥσπερ ἐπὶ τῆς συμφωνίας φαμὲν τὸν ἐπίτριτον ἕτερον λόγον τοῦ φθόγγου καὶ τὸν ἡμιόλιον , οἷον , εἰ τύχοι , ὁ ἓξ πρὸς τὸν τέσσαρα ἡμιόλιον ἔχει λόγον , καὶ διὰ τοῦτο ὁ μέν ἐστι τετραπλάσιος , ὁ δὲ ἑξαπλάσιος · καὶ ὅτι τοῦ ἐπιτρίτου ἐλάττων κατ’ ἀριθμὸν καὶ τὸν μείζονα καὶ τὸν ἐλάττονα · καὶ τοῦ μέν , εἰ τύχοι , ἐστὶν ἐπίτριτος τοῦ δὲ ἐπιτέταρτος · ὁμοίως καὶ ἐπὶ τῆς διὰ πασῶν ἁρμονίας , ἥτις ἐστὶ καὶ κατακορεστάτη · ἔστι δ’ ὁ τοιοῦτος λόγος διπλάσιος . διὸ ἐάν τις πλαγίαν θείη τὴν κιθάραν , ἐμβάλοι δὲ κάρφος εἰς τὴν νευρὰν τὴν ἀποτελοῦσαν τὸν διπλάσιον λόγον , κρούσῃ δὲ πρὸς ἣν ἡ σχέσις , ἀποπάλλεται τὸ κάρφος · τοσαύτη ἐστὶν ἡ συμπάθεια , καίτοι ἄλλων καρφῶν , εἴπερ εἶεν , μὴ κινουμένων . εἰ τοίνυν λόγον ἔχουσι πρὸς ἄλληλα οἵ τε αἰσθητοὶ ἀριθμοὶ καὶ οἱ νοητοί , δῆλον ὅτι καὶ σχέσιν ἕξουσιν . εἰ δὲ σχήσουσι σχέσιν πρὸς ἄλληλα , φανερὸν ὅτι ὁμογενῆ εἰσιν ὥσπερ πατὴρ καὶ υἱός · εἰ δὲ τοῦτο , καὶ ὁμόυλα · ὥστε ἐν ὕλῃ ἔσονται τὰ νοητά , ὅπερ οὐδὲ αὐτοὶ βούλονται λέγειν . καὶ ταῦτα μὲν τὰ παρὰ Ἀριστοτέλους · ὁ δὲ ἥρως Ἀμμώνιος ὁ Πρόκλου μὲν γεγονὼς ἀκροατὴς ἐμοῦ δὲ Ἀσκληπιοῦ διδάσκαλος ἔλεγεν ὅτι συμβολικῶς ἐκεῖνοι ἔλεγον τὰς ἰδέας ἀριθμούς · οὔτε γὰρ τούτους τοὺς ψηφιζομένους , ἐπεὶ τῷ ὄντι εὐλόγως <ἂν> αὐτῶν ἐλαμβάνετο ὁ ’Αριστοτέλης , ἀλλ’ ἐπειδὴ οἱ ἀριθμοὶ περατοῦσι καὶ περιορίζουσι τὰ πράγματα ὧν εἰσιν ἀριθμοί , τοιαῦτα δὲ καὶ τὰ εἴδη περιοριστκὰ τῆς ὕλης , συμβολικῶς ἀριθμοὺς προσηγόρευσαν τὰς ἰδέας . διὸ καὶ τὰ αἰσθητὰ καὶ τὰ νοητὰ ἀριθμοὺς ἔλεγον · ὥσπερ γὰρ λέγεται καὶ τὸ μέτρον ξέστης καὶ τὸ μετρούμενον , οὕτως ἔφασκον καὶ τὰ νοητὰ καὶ τὰ αἰσθητὰ ἀριθμούς , ἀλλὰ τὰ μὲν νοητὰ ἀριθμοὺς μετρητικούς , τὰ δὲ αἰσθητὰ ἀριθμοὺς μετρουμένους . p . 991b9 ἔτι εἴπερ εἰσὶν ἀριθμοί . Εἴ φατε ἀριθμοὺς εἶναι τὰ εἴδη , πῶς αἴτιοι ἔσονται τῶν αἰσθητῶν πραγμάτων ; πότερον ὅτι καὶ τὰ ἐνθάδε , τουτέστι τὰ αἰσθητά , ἕτεροι ἀριθμοὶ ὑπάρχουσιν ; οἷον ὅδε μὲν ὁ ἀριθμὸς ἄνθρωπος , ὁδὶ δὲ Σωκράτης , ὁδὶ δὲ Καλλίας . οὔτε οὖν ἐκεῖνοι οἱ ἀριθμοὶ οἱ νοητοὶ τούτοις αἴτιοι ὑπάρχουσιν · οὐ δὴ γάρ , εἰ τοὺς μὲν νοητοὺς ἀριθμοὺς ἀιδίους ὑποθώμεθα , τοὺς δὲ αἰσθητοὺς φθαρτούς , ἤδη διὰ τὸ ἀίδιον οἱ νοητοὶ παρακτικοὶ ὑπάρχουσι τῶν αἰσθητῶν , ὡς ἐν τῆ θεωρίᾳ μεμαθήκαμεν . εἰ δέ τις πάλιν ὑποθῆται ὅτι λόγοι ἀριθμῶν εἰσι τὰ ἐνταῦθα , οἷον συμφωνία τις , δῆλον ὅτι ὡς λόγοι ὄντες σχέσιν ἕξουσι πρὸς ἀλλήλους οἵ τε νοητοὶ ἀριθμοὶ καὶ οἱ αἰσθητοί · εἰ δὲ σχέσις , φανερὸν ὅτι καὶ ἕν τι ἔσονται , ὥστε καὶ ὁμόυλα , καθάπερ ἐδείξαμεν · ὥστε καὶ αὐτοὶ ἀριθμοὶ λόγοι τινὲς ἔσονται ἑτέρου πρὸς ἕτερον . οἷον εἰ ἔστι Καλλίας λόγος ἐν ἀριθμοῖς ἐκ πυρὸς καὶ ὕδατος καὶ γῆς · καὶ αὐτοάνθρωπος , τουτέστιν ἡ ἰδέα , εἴτε ἀριθμός τίς ἐστιν εἴτε καὶ οὔ , ὅμως ἔσται λόγος ἐν ἀριθμοῖς τινων ἡ ἰδέα καὶ οὐκ ἀριθμός · αὐτοὶ δὲ τὰς ἰδέας ἀριθμοὺς βούλονται · εἶναι . p . 991b9 Ἔτι εἴπερ εἰσὶν ἀριθμοὶ τὰ εἴδη , πῶς αἴτοι ἔσονται ; Ὁ ἐξ Ἀφροδισιάδος ἐξηγητὴς οὕτως ἑρμηνεύει τὸ χωρίον . πειρᾶται καὶ κτὰ ταύτην τὴν δόξαν , καθ’ ἣν ἀριθμοὺς ἔλεγον τὰς ἰδέας , εὐθύνειν τὸν λόγον · εἰ γὰρ ἀριθμοὺς μὲν ἔλεγον αὐτὰς εἶναι , μὴ δύνανται δὲ ἀριθμοὶ εἶναι , δῆλον ὅτι οὐδὲ εἶεν ἄν κατ’ αὐτούς . ζητεῖ δὲ ὅτι , εἴπερ εἰσὶν αἱ ἰδέαι ἀριθμοί , πῶς αἴτιοι ἔσονται τοῖς ἐνθάδε ; πότερον ὅτι καὶ τὰ ἐνθάδε εἰσὶν ἀριθμοὶ ὥσπερ καὶ αἱ ἰδέαι , ἕτεροι δὲ ἐκείνων τε δηλονότι ἀλλὰ καὶ ἀλλήλων , ὥσπερ κἀκεῖναι ἀλλήλων ἕτεραι , καὶ ἄλλος μέν ἐστιν ἀριθμὸς ἄνθρωπος , ἄλλος δὲ ἵππος , ἄλλος δὲ Πλατῶν καὶ ἄλλος Σωκράτης , ὡς κατὰ τὴν διαφορὰν τῶν ἀριθμῶν διαφέρειν ἀλλήλων τὰ ὄνια ; ἀλλ’ εἰ τοῦτο , πῶς αἴτιοι ἐκεῖνοι οἱ ἀριθμοὶ <οἱ> τῶν ἰδεῶν τοῖς ἐνθάδε ἀριθμοῖς , ἐν οἷς ἐστι τὰ ὄντα , ἔσονται ; εἰ γὰρ καὶ εἶεν ἴσοι οἱ ἐνταῦθα ἐκείνοις , ὡς εἶναι φέρε εἰπεῖν πεντάδα τόν τε αὐτοάνθρωπον καὶ τὸν αἰσθητόν , ἀλλὰ τὴν μὲν ἀίδιον πεντάδα τὴν δὲ μὴ ἀίδιον , πῶς ἐκείνη ἡ πεντὰς ταύτῃ τῇ πεντάδι αἰτία ἔσται τοῦ εἶναι ; οὐ γὰρ δὴ οἱ ἴσοι ἀριθμοὶ ἀλλήλοις αἴτιοι τοῦ εἶναι · πῶς γὰρ ὅλως ἀριθμὸς ἀριθμῷ αἴτιος τοῦ εἶναι ; p . 9911)13 Εἰ δὲ ὅτι λόγοι ἀριθμῶν τὰ ἐνταῦθα . Πρόκειται μὲν αὐτῷ δεῖξαι ὅτι <εἰ> αἱ ἰδέαι ἀριθμοί εἰσιν , οὐ δύνανἔστι τᾶι δὲ ] αἴτιαι εἶναι τοῖς ἐνταῦθα . ὃ δεῖξαι βουλόμενος πρῶτον μὲν ἔλαβε τὸ καὶ τὰ ἐνθάδε , ἅ φασι πρὸς ἐκεῖνα γίνεσθαι , ἀριθμοὺς λέγεσθαι εἶναι ὑπ’ αὐτῶν ἴσους ἐκείνοις ἀιδίοις οὖσιν , οὐκ ὄντας αὐτοὺς ἀιδίους , καὶ ἔδειξεν ὅτι οὐδὲ ἴσοι ἀριθμοὶ τοῖς ἴσοις ἀριθμοῖς αἴτιοι εἶναι τοῦ εἶναι δύνανται , οὐδὲ εἰ οἱ μὲν εἶεν ἀίδιοι οἱ δὲ μή . νῦν οὖν πάλιν λαμβάνει τὰ ἐνταῦθα μὴ ἀριθμοὺς εἶναι λέγεσθαι ὑπ’ αὐτῶν , ἀλλ’ ἐν λόγῳ τινὶ ἀριθμῶν συνεστάναι , ὃ καὶ βούλονται λέγειν · καὶ δείκνυσιν ὅτι οὐδὲ οὕτως αἱ ἰδέαι καὶ ἐκεῖνοι οἱ ἀριθμοὶ αἴτιοι δύνανται εἶναι τοῖς ἐνθάδε οὖσιν ἐν ἀριθμῶν λόγῳ . βουλόμενος δὲ δεῖξαι τί ἐστι τὸ λέγειν λόγους ἀριθμῶν τὰ ἐνταῦθα εἶναι παρέθετο τὴν συμφωνίαν · καὶ γὰρ ἡ συμφωνία οὐκ ἀριθμός ἐστιν ἀλλὰ λόγος τις ἀριθμῶν , τουτέστι πράγματά τινα λόγον ἀριθμῶν πρὸς ἄλληλα ἔχοντα . τὸ γὰρ ἐν διπλασίῳ εἶναι ἐν λόγῳ ἀριθμῶν ἐστιν εἶναι , ὅπερ ἔχει ἡ διὰ πασῶν συμφωνία · ἐν ταύτῃ γὰρ αὐτῇ τὸ εἶναι , καὶ αὖ πάλιν ἄλλῃ ἐν ἡμιολίῳ καὶ ἄλλῃ ἐν ἐπιτρίτῳ , ἃ πάντα ἀριθμῶν εἰσι λόγοι . εἰ δὲ καὶ τὰ ὄντα πάντα λέγοι τις λόγους ἀριθμῶν εἶναι , οὐδὲ οὕτως αἴτιαι αἱ ἰδέαι καὶ οἱ ἀριθμοὶ ἐκεῖνοι τούτοις ἔσονται . εἰ γὰρ τοῦτο , οὐδὲ ἐκεῖναι ἀριθμοὶ ἔτι ἔσονται . εἰ γάρ εἰσι τὰ ἐνταῦθα λόγοι τινὲς ἀριθμῶν , δῆλον ὅτι ἔστι τινὰ ἐν αὐτοῖς , ἃ τὸν λόγον ἔχει τοῦτον ἐν ᾧ ἑκάστῳ αὐτῶν τὸ εἶναι , ὥσπερ ἡ συμφωνία λόγος ἀριθμῶν οὖσα ἔχει τι ὑποκείμενον καὶ φύσιν τινὰ ὑποκειμένην , ἧς ἀριθμός ἐστι καὶ λόγος ἡ συμφωνία , καὶ ἔστι τοῦτο οἱ φθόγγοι . εἰ δὲ καὶ τὰ πράγματα τὰ πρὸς τὰς ἰδέας λεγόμενα τὸ εἶναι ἔχειν ἐν λόγῳ ἀριθμῶν ἐστιν , ἔστι τι αὐτοῖς ὑποκείμενον , ὅπερ τὸν τῶν ἀριθμῶν λόγον ἀναδεχόμενον ποιὲ μὲν ἄνθρωπος γίνεται ποτὲ δὲ ἄλλο τι , κατὰ τοὺς διαφέροντας λόγους ἄλλοτε ἄλλο γινόμενον , ὡς αἱ συμφωνίαι τῇ τῶν ἐν τοῖς φθόγγοις λόγων ἑτερότητι . τοῦτο δὲ οὐκ ἄλλο τι εὑρεθήσεται ὂν ἢ τὸ ὑποκείμενον καὶ ἡ ὕλη , ἧς ἐν ἀριθμῷ καὶ ἐν λόγῳ τινὶ ἕκαστον ἔσται τῶν ὄντων , οἷον πυρὸς ἀέρος ὕδατος , ἢ ὅ τί ποι’ ἄν καὶ ᾖ τούτων · ἐν γὰρ τῷ τούτων λόγῳ πρὸς ἄλληλα τὸ εἶναι τοῖς ἐξ αὐτῶν καὶ εἰδοποιεῖσθαι . εἰ δὲ τοῦτο , δεήσει καὶ τὰς ἰδέας παραδείγματα τούτων οὔσας καὶ αὐτὰς λόγους ἀριθμῶν εἶναι καὶ οὐκ ἀριθμοὺς ἁπλῶς · εἰ γὰρ ὁ Καλλίας φέρε εἰπεῖν ἢ ὁ ἄνθρωπος ὡμοιωμένος τῇ ἰδέᾳ λόγος ἐν ἀριθμοῖς τισίν ἐστι πυρὸς καὶ γῆς καὶ · ὕδατος καὶ ἀέρος ἢ ἄλλων τινῶν ὑποκειμένων , ἔσται καὶ ἡ ἰδέα ἀριθμὸς εἶναι λεγόμενος ὁ αὐτοάνθρωπος , πρὸς ἣν ὁ ἄνθρωπος , λόγος ἐν ἀριθμοῖς , ἤτοι ἀριθμῶν αὐτῶν , εἰ εἴη τοῦτο ὑποκείμενον ἐν αὐτοῖς , ἢ ἄλλου τινὸς ὅ τί ποτ’ ἄν ᾖ ἐν αὐτοῖς · τοῦτο γὰρ ἐσήμανε διὰ τοῦ εἴτε ἀριθμός . οὐ γὰρ δὴ ὁ ἀριθμὸς αἴτιος τοῦ ἐν ἀριθμῶν λόγῳ εἶναι · ἐν γὰρ τῷ αὐτῷ ἀριθμῷ διαφέροντες γίνονται οἱ λόγοι · ἐν γάρ τῷ ἓξ καὶ ὁ διπλάσιος καὶ ὁ ἡμιόλιος . εἰ δὲ τοῦτο , οὐκ ἀριθμὸς ἁπλῶς ἡ ἰδέα · οὐ γάρ ἐστι ταὐτὸν ἀριθμός τε καὶ λόγος ἐν ἀριθμοῖς · οὐδέ ἐστιν ἄρα τις αὐτοαριθμὸς ἡ ἰδέα . * * * ὁ ἔχουσιν ἐν λόγῳ ἀριθμῶν . οὗτος δὲ ὁ λόγος πρῶτον μὲν ἀναιρεῖ τὸ εἶναι ἀριθμοὺς τὰς ἰδέας , . ἔπειτα καὶ συνθέτους δείκνυσιν αὐτάς , οὐχ ἁπλάς . εἰ γάρ εἰσι λόγοι ἀριθμῶν , ἐκ πλειόνων τε ἔσονται καὶ ἔσται αὐταῖς ὑποκείμενόν τι , οὗ ἐν λόγῳ ἀριθμῶν τὸ εἶναι αὐτῶν ἑκάστῃ . ἀκολουθήσει τε τούτοις μηδὲ εἶναί τινα ἀριθμόν · εἰ γὰρ μὴ ἔστιν αὐτοάριθμος , οὐδ’ ἂν ἀριθμὸς εἴη , † οὐδ’ εἴ γε τῶν ὄντων πρὸς παράδειγμα ἀριθμός . ἀλλὰ μὴν μὴ ὄντος ἀριθμοῦ οὐδὲ λόγος ἀριθμῶν εἴη ἄν , ὥστε οὐδ’ ἐν λόγῳ ἀριθμῶν οἷόν τε λέγειν αὐτοῖς τὰ ὄντα εἶναι . τὸ δὲ οὐδ’ ἔσται τις διὰ ταῦτα ἀριθμὸς ἴσον ἂν εἴη τῷ οὐδὲ ἔσται διὰ ταῦτα ἡ ἰδέα ἀριθμός , ἐπεὶ μὴ τὸ ἐν λόγῳ ἀριθμῶν ὂν ἀριθμός . p . 9911)21 Ἔτι ἐκ πολλῶν ἀριθμῶν εἷς ἐριθμὸς γίνεται . Φησὶν ὅτι δυνατόν ἐστιν ἐκ πολλῶν ἀριθμῶν γενέσθαι ἕνα ἀριθμόν , οἷον ἐκ πολλῶν μονάδων τὸν ἑκατόν , ἐξ εἰδῶν δὲ πολλῶν συνθέτων ἓν εἶδος οὐ γίνεται · ὥστε οὐ καλῶς φασι τὰς ἰδέας ἀριθμούς . † ἐκ γὰρ ἡμιόνου καὶ ἵππου οὐκ ἄν ποτε γένοιτό τι εἶδος ἕτερον , ὥς φησι καὶ Πορφύριος ἐν ταῖς Εἰσαγωγαῖς , ἐκ μέντοι ἵππου καὶ ἡμιόνου δυνατόν , ἐκ δὲ ἵππου μονου οὐ δύνατον . p . 991b22 Εἰ δὲ μὴ ἐξ αὐτῶν ἀλλ’ ἐκ τῶν ἀριθμῶν . Ἰστέον ὅτι ἐκ τοῦ ἑπτὰ καὶ τρία οὐδὲν γίνεται · ἕκαστος γὰρ ἀριθμὸς φυλάττει τὸ οἰκεῖον εἶδος , καὶ οὐδέποτε φθείρεται οὔτε ὁ ἑπτὰ καθὸ ἑπτὰ οὔτε ὁ τρία . ἡ οὖν σύνθεσις ἐκ τῶν μονάδων γίνεται . φησὶν οὖν ὅτι αἱ μονάδες αὗται , ἐξ ὧν συντίθεται ὁ ἀριθμός , πότερον ὁμοειδεῖς ὑπάρχουσιν ἢ ἀνομοειδεῖς ; εἰ μὲν οὖν φῶσιν ἀνομοειδεῖς αὐτὰς εἶναι παρὰ τὰ δοκοῦντα αὐτοῖς λέγουσιν · ἡ γὰρ μονὰς πρὸς τὸ σημεῖον , ὡς εἴρηται ἐν τῇ Ἀποδεικτικῇ , θέσει καὶ μόνῃ διαφέρει , αὐτοὶ δὲ ταύτας τὰς ἰδέας οὐχ ὑποτίεἴτε θενται θέσιν ἔχειν , εἴ γε καὶ νοητὰς αὐτὰς εἶναι πρεσβεύουσιν . ὥστε οὐ δυνατὸν εἶναι τὰς μονάδας κατ’ αὐτοὺς ἀνομοειδεῖς · οὐδὲν γὰρ ἀλλήλων διαφέρουσι , καθὸ νοηταὶ ὑπάρχουσιν . εἰ δὲ . πάλιν φῶσιν αὐτὰς ὁμοειδεῖς εἶναι , δῆλον ὅτι πλῆθος μὲν γίνεται ἐκ τῆς συνθέσεως αὐτῶν , διάφορα δὲ εἴδη οὐ γίνονται · καὶ ἔσται ταὐτὸν ἄνθρωπος καὶ ἵππος κατὰ τὸ εἶδος , ὅπερ ἐστὶν ἀδύνατον . εἰ δέ φασιν ἐκ μὲν τῆς τριάδος γίνεσθαι τὸν ἵππον , ἐκ δὲ τῆς τετράδος τὸν ἄνθρωπον , ἐὰν προστεθῇ μία μονάς , γίνεται ἐξ ἵππου ἄνθρωπος , ὅπερ ἐστὶν ἀδύνατον . κ·αὶ ἐνταῦθα μὲν οὐ λέγει τὰ ἄτοπα τὰ ἐπακολουθοῦντα , ἅπερ ἡμεῖς εἰρήκαμεν ἀλλ’ ἐν τῷ Μ · ἀντιλέγει γὰρ ἐκεῖσε ταῖς ἰδέαις . καὶ ταῦτα μὲν ὁ Ἀριστοτέλης · ὁ δὲ Πλατῶν , ὡς πολλάκις εἴρηται , συμβολικῶς πάντα ταῦτα ἐπρέσβευε καὶ ἐκάλει ἀριθμοὺς ὡς μετρητικοὺς καὶ συστατικοὺς τῆς ὕλης · τὰ γὰρ εἴδη ἐκεῖθεν προέρχονται καὶ καταλάμπουσι τὴν ὕλην καὶ ὁρίζουσιν αὐτὴν ἀόριστον οὖσαν . p . 991b22 Εἰ δὲ μὴ ἐξ αὐτῶν . Φησὶν ὅτι εἰ μὴ γίνεται ἡ σύνθεσις ἐξ αὐτῶν , τουτέστιν ἐκ τοῦ ἑπτὰ καὶ τοῦ τρία , διότι οὐκ ἀπολλύουσι τὰ οἰκεῖα εἴδη , ὡς εἴρηται , ἀλλ’ ἐκ τῶν ἀριθμῶν , τουτέστιν ἐκ τῶν μονάδων , ἐστὶν ἡ σύνθεσις γράφεται δὲ ἐκ τῶν ἀριθμῶν , ἵνα δηλώσῃ τὸ ἐκ τῶν λόγων τοῦ ἀριθμοῦ ) , οἷον ἐν τῇ μυριάδι , ὥς φησιν αὐτός , πῶς ἔχουσιν αἱ μονάδες ; εἴτε γὰρ ὁμοειδεῖς , πολλὰ ἄτοπα συμβήσεται , ὡς εἴρηται , εἴτε μὴ ὁμοειδεῖς , μήτε αἱ αὐταὶ ἀλλήλαις μήτε δὲ αἱ ἄλλαι πᾶσαι πάσαις · ἀπαθεῖς γὰρ οὖσαι αἱ μονάδες , τίνι διοίσουσιν ἀλλήλων ; οὔτε γὰρ αὐτῶν αἱ μὲν λευκαὶ ὑπάρχουσιν αἱ δὲ μέλανες . ὥστε οὔτε εὔλογά φασιν οὔτε δὲ τῇ νοήσει ὁμολογούμενα . δείκνυσιν οὖν ὅτι οὐχ ὑπάρχουσιν αἱ ἰδέαι ἀριθμοὶ καὶ διὰ τοῦ ἐκ μὲν πολλῶν ἀριθμῶν συντιθεμένων γίνεσθαι ἕνα ἀριθμόν τὰ γὰρ τρία καὶ τέσσαρα συντεθέντα ἀλλήλοις ποιεῖ τὸν ἑπτὰ ἀριθμόν ) , ἐξ εἰδῶν δὲ πλειόνων συντεθέντων ἓν εἶδος οὐ γίνεται · οὐ γὰρ τὸ τοῦ ἀνθρώπου εἶδος καὶ τὸ τοῦ κυνός , ἐὰν οὕτω τύχοι , συντεθέντα ἕν τι εἶδος ποιεῖ . οὐ γὰρ ἐπειδὴ ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τὸ ζῷον περιέχεται , σύνθετος ὁ ἄνθρωπος ἔκ τε ζῴου καὶ ἄλλου εἴδους · οὔτε γὰρ τὸ ζῷον καθ’ αὑτό τι ὑφεστὼς εἶδός ἐστιν , οὔτε ὁ ἄνθρωπος χωρὶς τοῦ . ζῴου εἶναι ἄνθρωπος δύναται , ἀλλ’ ἔστιν ἑκάστου τῶν ἐν ὑποστάσει ζῴων τὸ ζῷον μόριον . ἕκαστος δὲ τῶν ἀριθμῶν μέρος τοῦ ὅλου γίνεται σωζόμενος ὁ αὐτός · ὥστε οὐκ ἄν εἶεν ἰδέαι οἱ ἀριθμοί . εἰ δέ τις λέγοι καὶ τῶν ἰδεῶν ἑκάστην ἐκ πλειόνων ἰδεῶν εἶναι , οἷον τὸν ἄνθρωπον ἐκ ζῴου καὶ δίποδος φέρε εἰπεῖν , πρῶτον μὲν οὐχ ἁπλαῖ αἱ ἰδέαι αὐτῶν ἔσονται ἀλλὰ σύνθετοι , ἔπειτα αἱ μὲν πρῶται αὐτῶν αἱ δὲ δεύτεραι · πρῶτον γὰρ τὸ τοῦ ζῴου εἶδος , ἔπειτα τὸ τοῦ ἀνθρώπου ἢ ἵππου . ἔτι ἐπὶ μὲν τῶν ἀριθμῶν ἐκ πάντων τῶν διαφερόντων συντεθέντων εἷς ἀριθμὸς γίνεται , ἐπὶ δὲ τῶν ἰδεῶν ἀδύνατον τοῦτο · οὐ γὰρ πάντα τὰ διαφέροντα εἴδη ἕν τι ποιεῖ συντεθέντα , οἷον ἵππος καὶ κύων . ἔτι τὰ μὲν συντεθέντα ἰδίᾳ προυπάρχοντα συντίθενται · οὐχ οἷόν τε δὲ ἄνθρωπον καὶ ζῷον κεχωρισμένα ἢ λαβεῖν ἤγουν ἐπινοῆσαι . p . 991b22 εἶδέ μὴ ἐξ αὐτῶν ἀλλ’ ἑκτῶν ἀριθμῶν . Εἴ τις , φησί , λέγοι διὰ τοῦτο μὴ ἐκ τῶν εἰδῶν αὐτῶν συντιθεμένων ἓν εἶδος γίνεσθαι , ὅτι μηδ’ ἐπὶ τῶν ἀριθμῶν συμβαίνει τῶν ἀριθμῶν συντιθεμένων ἕνα γίνεσθαι ἀριθμόν , ἀλλὰ τῶν μονάδων πᾶς γὰρ ἀριθμὸς ἐκ μονάδων συνθέσεως , οὐ τριάδων ἢ τετράδων , ὡς ἀνωτέρω ἐδείξαμεν , οἳ ἤδη εἰσὶν ἀριθμοί , ἡ τριὰς καὶ ἡ τετράς · καὶ γὰρ ἡ μυριὰς ἐκ μονάδων σύγκειτ·αι , οὐ χιλιάδων ἢ ἑκατοντάδων · εἰ δὲ καὶ τοῦτο , ἀλλὰ τάς γε ἰδέας μὴ κατὰ τοῦτο ἐοικέναι τοῖς ἀριθμοῖς , καθὸ γίνεται ἐξ ἐκείνων εἷς ἀριθμός , ἀλλὰ καθ’ ὅσον ἐκ μονάδων σύγκεινται ) , ἄξιον παρ’ αὐτῶν μαθεῖν , πότερον αἱ μονάδες ἐξ ὧν αἱ ἰδέαι συντιθέμεναι ὁμοειδεῖς ὑπάρχουσιν , ἢ οὔ . εἰ γὰρ πᾶσαι αἱ μονάδες ὁμοειδεῖς , τί δήποτε αἱ μὲν ἰδέαν ποιοῦσι κατ’ αὐτοὺς αἱ δὲ οὔ ; ὥστε πᾶς ἀριθμὸς ἰδέα ἔσται , καὶ οὐδὲν διοίσουσιν ἀλλήλων τὰ ἐξ ἐκείνων γινόμενα . εἰ οὖν ὁμοειδεῖς ἀλλήλαις ὑπάρχουσι , κατ’ οὐδὲν ἄλλο διοίσουσιν ἢ κατὰ πλῆθος μονάδων · οὕτως δὲ 〈 καὶ τὰ 〉 μετασχόντα αὐτῶν ἀλλήλοις ὁμοειδῆ ἔσονται . ἀλλὰ τὸ λογικὸν καὶ τὸ ἄλογον οὐ δοκοῦσιν ἀλλήλων πλήθει διαφέρειν ἀλλὰ ποιότητι . εἰ γὰρ εἴποιεν ὅτι τὸ λογικὸν μιᾷ μονάδι ὑπερέχει τοῦ ἀλόγου , ἐὰν προστεθῇ ἡ μία μονάς , ἔσται τὸ ἄλογον λογικόν , ὅπερ ἀδύνατον . εἰ δὲ ἀνομοειδεῖς λέγοιεν αὐτάς , αὐτὸς ἐπιφέρει τὰ ἄτοπα . εἰ γὰρ μήτε ἐκεῖναι ἀλλήλαις ὁμοειδεῖς μήτε πᾶσαι πάσαις μηδὲ αἱ αὐταὶ κατὰ τὸ εἶδος τούτου γὰρ δηλωτικὸν τὸ μηδὲ αἱ αὐταί ) , ἀλλ’ ἔστι τις ἐν αὐταῖς διαφορά , ὡς τάσδε μὲν εἶναι ἰδεῶν ποιητικὰς τὰς δὲ μή , τίς ἔσται αὐταῖς διαφορὰ ἀπαθέσι τε οὔσαις ; οὔτε γὰρ αἱ μὲν λευκαὶ αἱ δὲ μέλανες . θέσιν δὲ οὐ δυνατὸν εἰπεῖν , ἐπεὶ οὕτως σημεῖα λέγουσι τὰς μονάδας · ἄλλως τε δὴ τὰ νοητὰ θέσιν ἔχειν οὐ βούλονται · p . 991b27 Ἔτι δὲ ἀναγκαῖον ἑτερόν τι γένος ἀριθμοῦ κατασκευάζειν . Παραλελοίπασι καὶ τὰς ἀρχὰς τὰς μαθηματικάς · μόνα γὰρ ὑποτίθενσυντιθέμενα τᾶι νοητὰ καὶ αἰσθητά · οὐδὲν οὖν περὶ τῶν μαθηματικῶν εἰρήκασι . λέγομεν οὖν ἡμεῖς πρὸς αὐτὸν ῾καίτοι αὐτός , ὦ Ἀριστότελες , ἐγκαλεῖς αὐτοῖς ὡς διατρίψασι περὶ τὰ μαθήματα καὶ μὴ φροντίσασι φυσικῆς θεωρίς , ὡς εἴρηται ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Περὶ ψυχῆς · καὶ προϊὼν δὲ τοῦτο ἐγκαλεῖς αὐτοῖς.᾿ εἰδέναι γὰρ χρὴ ὅτι ἐπειδὴ μέσην τάξιν ἀνεδέξατο ἡ ψυχὴ καὶ ποτὲ μέν ἐστιν ἐν τοῖς νοητοῖς ποτὲ δὲ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς , ἐδεήθη καὶ φαντασίας , ἵνα δι᾿ αὐτῆς φυλάττῃ τοὺς τύπους τῶν αἰσθητῶν . χρεία οὖν ἐστι μαθημάτων πρὸς συνεθισμὸν τῆς ἀσωμάτου φύσεως · ἀπὸ γὰρ τῶν μαθημάτων ἄνιμεν ἐπὶ τὰ νοητά . οὔτε γὰρ ἀμέσως δυνατόν ἐστιν ἀπὸ τῶν φυσικῶν ἐπὶ τὰ νοητὰ ἀνελθεῖν · οὔτε γὰρ δεῖ κατὰ τὸ εἰρημένον ὑπερβάθμιον πόδα ἀποτείνειν . διὰ τοῦτο οὖν καὶ διφόρους ἐνεργείας προβάλλεται πρὸς τὸ ἀμφίβιον τῆς ζωῆς αὐτῆς , ποτὲ μὲν νοερῶς ποτὲ · δὲ μετὰ αἰσθήσεως ἐνεργοῦσα · ἔχει δὲ καὶ φαντασίαν , ἥτις τῶν μερικῶν ἀντιλαμβάνεται · τὰ γὰρ καθόλου φαντασθῆναι τῶν ἀδυνάτων ἐστίν . ὥσπερ οὖν ἡ ψυχὴ μεταξύ ἐστι τῶν ἀιδίων καὶ φθαρτῶν , οὕτως καὶ τὰ μαθήματα μεταξὺ τῶν πάντῃ χωριστῶν εἰδῶν τῆς ὕλης καὶ τῶν ἀχωρίστων τῇ ἐπινοίᾳ χωρίζομεν . τοῦτο οὖν φησιν ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι ἔδει αὐτοὺς καὶ ἕτερον γένος ἀριθμοῦ κατασκευάζειν , περὶ ὃ ἡ ἀριθμητικὴ καταγίνεται , τουτέστι τὰ μαθήματα . καὶ πάντα τὰ μεταξὺ λεγόμενα , τουτέστι τὰ μαθήματα , ὑπὸ τίνων ἐστὶν ἀρχῶν ἤγουν ἐκ τίνων καὶ ποῖαι ἀρχαὶ τῶν μαθημάτων ὑπάρχουσιν . εἰπεῖν δὲ ἔδει αὐτοὺς καὶ δι᾿ ἣν αἰτίαν μεταξύ ἐστι ( τὰ μαθήματα γὰρ μεταξύ ) , εἰ μὴ ἐκ τῶν αὐτῶν ἐξ ὧν καὶ αἱ ἰδέαι καὶ ὁ εἰδητικὸς ἀριθμός , ἅτινα πάντων ἀρχὰς ὑπέθεντο . † τίνων κατὰ κοινωνίαν τινὰ καὶ οἰκειότητα μεταξύ τί ἐστι · ταῦτα δὲ ἑτέρου γένους καὶ ἑτέρας ὄντα φύσεως πῶς ἄν ἔτι μεταξὺ εἴη τῶν ἰδεῶν καὶ τῶν πρὸς αὐτὰς λεγομένων τὸ εἶναι ἔχειν , τῶν αἰσθητῶν καὶ τῶν νοητῶν ; p . 991b 31 Ἔτι αἱ μονάδες αἱ ἐν τῇ δοάδι . Ἕτερον ἔγκλημα ἐπιφέρει αὐτοῖς , καί φησιν ὅτι τὴν δυάδα ἀρχὴν ὑποτίθενται , καὶ λέγοντες αὐτὴν εἶναι ἀρχὴν ἑτέραν ἀρχὴν ποιοῦσιν αὐτῆς τὴν μονάδα ( ἐκ γὰρ τῶν δύο μονάδων σύγκειται ἡ δυὰς κατ᾿ αὐτούς ) , ὥστε ἡ ἀρχὴ ἐξ ἀρχῶν ἔσται . λέγομεν οὖν αὖθις πρὸς τοῦτο ὅτι εἰ τῷ ὄντι οὕτως ἀριθμὸν ἔλεγον τὴν δυάδα , καλῶς ἐλαμβάνετο ὁ Ἀριστοτέλης · νῦν δὲ συμβολικῶς λέγουσι τὴν δυάδα ἀρχὴν τῶν μεριστῶν πάντων , ἐπειδὴ πρώτη ἀρχὴ τοῦ μερίζεσθαί ἐστιν ἡ δυάς . τοῦτο οὖν φησιν ὅτι αἱ μονάδες αἱ ἐν τῇ δυάδι ὑπάρχουσαι ἑκατέρα αὐτῶν ἐκ μονάδος ὑπάρχει , ἐπειδὴ προτέρα τῆς δυάδος ἡ μονάς · καίτοι ἀδύνατον τῆς ἀρχῆς ἀρχὴν εἶναι . p . 992a1 Ἔτι διὰ τί ἓν ὁ ἀριθμὸς συλλαμβανόμενος . Φησὶν ὅτι ὁ ἀριθμὸς συνεχές ἐστι , τὴν δὲ συνέχειαν ταύτην ἔχει ἐκ τῆς ἑνάδος · ὥστε πρώτου ἀριθμοῦ ἡ ἑνάς ἐστιν ἀρχὴ καὶ οὐκ ἀριθμός , τελες , καὶ τὰ δοκοῦντα αὐτοῖς λέγεις · τὴν γὰρ τῶν πάντων ἀρχὴν τὴν ἑνάδα ὑποτίθενται καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ διὰ πάντων τῶν ὄντων διήκουσα . p . 992a2 Ἔτι πρὸς τοῖς εἰρημένοις εἴπερ εἰσὶν αἱ μονάδες διάφοροι . Εἴ φατε ταύτας τὰς μονάδας εἶναι διαφόρους ἐξ ὧν τὰ ἄλλα πάντα γεννᾶτε , ἐχρῆν ὑμᾶς οὕτως λέγειν ὥσπερ λέγουσιν οἱ τὰ στοιχεῖα τέσσαρα ἤγουν δύο ὑποτιθέμενοι · καὶ γὰρ τούτων ἕκαστος οὐ τὸ κοινὸν λέγει στοιχεῖον , οἷον ὅτι ἐκ σώματος ταῦτα πάντα , ἀλλὰ πῦρ καὶ γῆν , εἴτε τῷ ὄντι ἔστι τι σῶμα κοινὸν αὐτὸ καθ’ αὑτὸ ὑφεστὼς ἄποιον , εἴτε μή , ὅπερ ἐστὶν ἀληθές . ἐχρῆν μὲν οὖν καὶ τούτους ὁμοίως ὁρίσαντας ἕν τι , ὥσπερ οἱ σῶμά τι τὸ στοιχεῖον λέγοντες , τοῦτο ἀρχὴν ὑποθέσθαι · νῦν δὲ ἁπλῶς τὸ ἓν λέγουσιν ἀρχήν , οὐχ ὡς πολλῶν οὐσῶν τῶν μονάδων καὶ κεχωρισμένων ἀλλήλων καὶ τοῦ ἑνὸς κατηγορουμένου κοινῶς κατ’ αὐτῶν , ἀλλ’ ὡς ὅλου τινὸς οὔσης τῆς μονάδος καὶ ἑνὸς καὶ ὁμοιομεροῦς καὶ μόρια ἔχοντος ὅμοια αὐτῷ τὰς μονάδας , ὡς τὸ πῦρ καὶ τὸ ὕδωρ · καὶ γὰρ τούτων ἑκάτερον ἕν τι ὁμοιομερές · τὰ γὰρ μόρια τοῦ ὕδατος ὅμοια τῷ ὅλῳ . p . 992a8 Εἰ δὲ οὕτως , οὐκ ἔσονται οὐσίαι οἱ ἀριθμοί . Τουτέστιν εἰ δὲ οὕτως λέγοιεν τὸ ἓν καὶ ὁμοιομερές τι , οὐκέτι αὐτοῖς οἱ ἀριθμοὶ οὐσίαι καὶ ἰδέαι ἔσονται ἀλλ’ ὑποκείμενον καὶ ὑλικά τοιαῦτα γὰρ τὰ ὁμοιομερῆ ) , καὶ ἔτι τὸ ὅλον οὐκ ἔσται τῶν αὐτοῦ μερῶν ἰδέα . ἔτι τε οὐσία ἑκάστου κυρίως τὸ εἶδος , οἱ δὲ ἀριθμοὶ ὕλης οὐκ εἴδους λόγον ἕξουσι . δύναται δὲ καὶ οὕτως τις εἰπεῖν · εἰ δὲ λέγοιεν τὸ ἓν τοιοῦτον εἶναι ὡς φύσιν τινὰ μίαν , ὡς τὸ πῦρ , ὡς τὸ ὕδωρ , καὶ τοιοῦτον ὂν ἀρχὴν εἶναι , οὐκέτι αὐτοῖς ἔσονται οὐσίαι τε καὶ ἰδέαι καὶ ἀρχαὶ οἱ ἀριθμοί · οὐ γὰρ ἐκ τῆς τοῦ τοιούτου ἑνὸς συνθέσεως ὁ ἀριθμός · ἓν γάρ τι καὶ τὸ αὐτὸ γίνεται ἐκ τῆς τούτων συνθέσεως . εἴπερ οὖν ἔστι τι ἓν αὐτὸ καὶ τοῦτό ἐστιν ἀρχή , πλεοναχῶς λέγεται τὸ ἕν · ἄλλως γὰρ ἀδύνατον . οὔτε γὰρ ὡς γένος πλεοναχῶς λέγεται οὗτε ὡς ὅμοιον , ἀλλ’ ὡς ὁμώνυμον · εἰ δὲ τοῦτο , οὐκέτι παράδειγμα . λέγομεν οὖν ὅτι τῷ ὄντι καὶ καλῶς λέγεις , καὶ πλεοναχῶς λέγεται τὸ ἕν · πάντα γὰρ λέγεται μετέχειν τῆς ἑνάδος καὶ διὰ τοῦτο καὶ ἓν λέγεται . εἰ τοίνυν ἁπλῶς λέγοντες τὸ ἓν οὕτως λέγουσιν ὡς ὁμοειδῶν καὶ ἀδιαφόρων οὐσῶν πασῶν τῶν μονάδων τοῦτο γὰρ ἐσήμανε διὰ τοῦ εἰπεῖν ὡς ὄντος τοῦ ἑνὸς ὥσπερ πυρὸς ἢ ὕδατος ὁμοιομεροῦς · τὸ γὰρ μὴ διαφέρον τῶν μονάδων καὶ ὁμοειδὲς διὰ τοῦ ὁμοιομερὲς εἰπεῖν ἔδειξεν ) , ἀλλ’ εἰ οὕτως ἔχοιεν αἱ μονάδες , οὐκ ἄν εἶεν ἔτι οὐσίαι οἱ ἀριθμοί , τουτέστιν αἰ ἰδέαι · περὶ γὰρ ἐκείνων τῶν ἀριθμῶν λέγει . εἰ γὰρ ὁμοειδεῖς πᾶσαι αἱ μονάδες , ὡς ὁ παρ’ ἡμῖν ἀριθμὸς οὐκ ἔστιν οὐσία , οὕτως οὐδ’ ἄν ἐκεῖνος εἴη ὁ ἐξ ὁμοιειδῶν τούτῳ τῷ ἀριθμῷ τῶν μονάδων συγκείμενος . ἀλλὰ δῆλον ὅτι οὐχ οὕτως λέγουσιν , ἀλλ’ ἔστι κατ’ αὐτοὺς ἕν τι αὐτὸ οὐχ ὁμοειδὲς τοῖς ἄλλοις , καὶ τοῦτο ἀρχή · εἰ δὲ τοῦτο , οὐχ ὁμοειδεῖς αἱ μονάδες , ἀλλὰ πλεοναχῶς τὸ ἓν λέγεται · ἄλλως γὰρ ἀδύνατον τὸ ἓν τὴν ἀρχὴν λέγειν . ὥστε ἐχρῆν αὐτοὺς ποῖον λέγουσιν ἀρχὴν ὡρικέναι . ἔπειτα δὲ εἰ μὴ ὑπάρχουσιν ὁμοειδεῖς , ἕπεται ἄπορον , τίς ἡ τῶν μονάδων διαφορά . p . 992a10 Βουλόμενοι δὲ τὰς οὐσίας ἀνάγειν εἰς τὰς ἀρχάς . Βουλόμενοι ὑμνεῖν τὴν δυάδα ὡς ἀρχὴν οὖσαν καὶ τὰς οὐσίας τῶν πραγμάτων ἀνάγειν εἰς αὐτήν , φασὶν οὕτως ὅτι τὰ μήκη ἐστὶν ἐκ βραχέος καὶ μακροῦ · τὰς δὲ ἐπιφανείας ἐκ πλατέος καὶ στενοῦ , τὰ δὲ στερεὰ ἐκ βαθέος καὶ ἐπιπολαίου . ταῦτα δὲ οὐχ ὑπάρχουσιν ὑπάλληλα γένη . φανερὸν <οὖν> ὅτι οὐ θεωρηθήσονται ἐν ἀλλήλοις · τὰ γὰρ ὑπάλληλα γένη ἅμα θεωροῦνται ὡς τὸ ἔμψυχον καὶ τὸ ζῷον . τὸ γοῦν μακρὸν καὶ βραχὺ ὑπὸ ἄλλο γένος τελεῖ καὶ τὸ στενὸν καὶ πλατὺ καὶ βαθὺ καὶ τὸ ἐπιπόλαιον · ὥστε οὐ δυνατόν ἐστι κατ’ αὐτοὺς τὸ ἐπίπεδον θεωρεῖσθαι ἐν τῷ στερεῷ οὔτε δὲ τὴν γραμμὴν ἐν τῷ ἐπιπέδῳ , ὥσπερ οὐδὲ ὁ ἀριθμὸς ὑπάρχει ἐν αὐτοῖς , ὅτι τὸ μὲν πολὺ καὶ ὀλίγον ἐπὶ ἀριθμοῦ λέγεται , τὸ δὲ βαθὺ καὶ ἐπιπόλαιον ἐπὶ σώματος , καὶ οὐ λέγομεν τὸν ἀριθμὸν ὑπάρχειν ἐν τῷ σώματι , διότι ὑπὸ ἄλλο ἐστὶ γένος τὸ πολὺ καὶ τὸ ὀλίγον ὑπὸ τὸ διωρισμένον , τὸ δὲ βαθὺ καὶ ἐπιπόλαιον ὑπὸ τὸ συνεχές . καὶ ταῦτα μὲν ὁ Ἀριστοτέλης · ὁ δὲ ἡμέτερος φιλόσοφός φησι πρὸς αὐτὸν ὅτι θεωροῦνται ταῦτα ἐν ἀλλήλοις οὐχ ὡς ὑπάλληλα γένη ἀλλ’ ὡς δεκτικὰ ἀλλήλων · δεκτικὴ γὰρ ἡ μὲν ἐπιφάνεια τῶν γραμμῶν , τὰ δὲ σώματα τῶν ἐπιφανειῶν , ὥσπερ καὶ αὐτὸς λέγει τοὺς ἀριθμοὺς θεωρεῖσθαι ἐν τοῖς μεγέ - θεσι . λέγομεν γὰρ δέκα μεγέθη οὐχ ὡς ὑπάλληλα γένη ἀλλ’ ὅτι δεκτικόν ἐστι τὸ μέγεθος τῶν ἀριθμῶν . ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ μεγέθους θεωρεῖται τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν , ἐπὶ δὲ τοῦ ἀριθμοῦ τὸ πολὺ καὶ τὸ ὀλίγον · ταῦτα δὲ οὐχ ὁ·μογενῆ ὑπάρχουσιν , ἀλλὰ τὸ μέν ἐστι τοῦ συνεχοῦς τὸ δὲ τοῦ διωρισμένου . βουλόμενοι οὖν , φησί , τὰς οὐσίας ἀνάγειν εἰς τὰς ἀρχὰς μήκη μὲν τίθεμεν ( ὡς τοῦ αὐτοῦ διδασκαλείου ὑπάρχων ) ἐκ μακροῦ καὶ βραχέος . ἀρχαὶ οὖν αὐτῶν τὸ μέγ.α καὶ τὸ μικρόν · ταύτην γὰρ ἔλεγον τὴν ἀόριστον εἶναι δυάδα . εἰς ταύτην οὖν θέλοντες πάντα ἀνάγειν τοῦ μὲν μήκους ἀρχὴν ἔλεγον τὸ βραχὺ καὶ τὸ μακρόν , ὡς ἐκ μακροῦ τινος καὶ βραχέος τὴν γένεσιν ἔχοντος τοῦ μήκους , ἅπερ ἐστὶ μέγα καὶ μικρόν , τοῦ δὲ στερεοῦ τό τε βαθὺ καὶ ταπεινόν , ὄντα καὶ αὐτὰ μέγα καὶ μικρόν . εἰπὼν δὲ ταῦτα καὶ ἐκθέμενος τὴν δόξαν αὐτῶν ἐπὶ τούτοις ἐπιφέρει τὸ ἄτοπον λέγων καὶ πῶς ἕξει τὸ ἐπίπεδον γραμμήν , ἢ τὸ στερεὸν γραμμὴν ἢ ἐπίπεδον ; ἔστι δὲ τοιοῦτον τὸ λεγόμενον . τοῦ μὲν σώματος , ὅπερ στερεόν ἐστι , πέρας ἡ ἐπιφάνεια , ὅπερ ἐπίπεδον εἶπε , καὶ τοῦ ἐπιπέδου πέρας ἡ γραμμή , ὅπερ μῆκος γίνεται · ὥστε καὶ ἐν τῷ ἐπιπέδῳ τὸ μῆκός ἐστι καὶ ἐν τῷ στερεῷ τὸ ἐπίπεδον . λέγεται οὖν τὸ μὲν σῶμα βάθος ἔχειν καὶ πλάτος καὶ μῆκος , ἡ δὲ ἐπιφάνεια πλάτος καὶ μῆκος , ἡ δὲ γραμμὴ μῆκος . ταῦτα μὲν οὕτως ἔχει φύσει · κατὰ δὲ ἐκείνους ἄλλα λέγοντας καὶ διαφέροντα γένη εἶναι τὸ βραχὺ καὶ μακρόν , καὶ στενὸν καὶ πλατύ , καὶ βαθὺ καὶ ταπεινόν , καὶ ὡς ὑπὸ διαφέροντα γένη καὶ οὐχ ὑπάλληλα αὐτὰ ὄντα τιθέντας πῶς δυνήσονται ἔτι ἢ τὸ μηκος ἐν τῳ ἐπιπέδῳ εἶναι ἢ ταῦτα ἐν τῷ στερεῷ ; ὥσπερ γὰρ οὐδὲ ὁ ἀριθμός ἐστιν ἐν τούτων τινί , ὅτι ἄλλαι αἱ τοῦ ἀριθμοῦ ἀρχαὶ κατ’ αὐτοὺς ἦσαν , οὕτως . οὐδὲ ἐπὶ τούτων ὅτι ] ὑπάρχει οὐδὲν τῶν ἀνωτάτω ἐν τοῖς κάτω , τουτέστι τῶν πρώτων ἐν τοῖς ὑστέροις . ἔστι γὰρ τούτων τῶν τριῶν πρῶτον καὶ ἄνω γραμμή , δεύτερον τὸ ἐπίπεδον , τρίτον τὸ στερεόν · ἔστι γὰρ ἐκεῖνα ἁπλούστερα τοῦ στερεοῦ καὶ προεπινοούμενα · τούτων δὲ πάντων ἓν πρῶτον ὁ ἀριθμός . ὡς οὖν ὁ ἀριθμὸς οὐκ ἔστιν ἐν τούτοις , καίτοι πρῶτος ὤν , διότι ἄλλο γένος τὸ πολὺ καὶ τὸ ὀλίγον , ἐφ’ ( . 0 ὁ ἀριθμός , τῶν γενῶν ἑκάστου ὑφ’ ἃ ταῦτα , οὕτως οὐδὲ ἐπὶ τούτων ἔσται κατ’ αὐτοὺς θάτερον ἐν θατέρῳ . · οὔτε γὰρ τὸ μῆκος ἐν τῷ ἐπιπέδῳ , ἐπειδὴ τὸ μὲν μῆκος ἐκ βραχέος καὶ μακροῦ , τὸ δὲ ἐπίπεδον ἐκ στενοῦ καὶ πλατέος , ἅ ἐστιν ἕτερα ἀλλήλων γένη , οὔτε δὲ ταῦτα ἐν τῷ στερεῷ . οὐδὲ γὰρ τοῦτο ἔνεστι λέγειν , ὅτι ταῦτα μὲν ἀλλήλων διαφέρει τὰ γένη καὶ ἔστιν ἕτερα , ὑπάλληλα μέντοι ἐστίν ὡς εἶναι ὑπὸ τὸ πλατὺ τὸ βαθὺ καὶ ὁμοίως ὑπὸ τὸ μακρὸν τὸ πλατύ , καὶ διὰ τοῦτο δύνασθαι ἐν τῷ στερεῷ ἐκεῖνα εἶναι , ὡς ἔστιν ἐν τῷ ὄρνιθι τὸ πτερωτὸν καὶ τὸ ζῷον . ταῦτα γὰρ τῶν διαφερόντων γενῶν ἃ κοινωνίαν ἔχει πρὸς ἄλληλα · γένος γὰρ τὸ ζῷον τοῦ πτερωτοῦ καὶ ἐν τῷ τί ἐστιν αὐτοῦ κατηγορεῖται · ὑπάλληλα γάρ ἐστιν . ὥστε εἰ ἔστι τοῦ βάθους γένος τὸ πλατύ , καὶ ἔστι βαθὺ μὲν τὸ στερεόν , πλατὺ δὲ τὸ ἐπίπεδον , ἔσται τὸ στερεὸν ὅπερ ἐπίπεδον · καὶ γὰρ τὸ ὄρνεον ὅπερ ζῷον · ἄτοπον δὲ τὸ σῶμα ἐπίπεδον λέγειν , ὁμοίως δὲ καὶ τὸ ἐπίπεδον μῆκος . p . 992a19 Ἔτι αἱ στιγμαὶ ἐκ τίνος ἐνυπάρχουσι ; Φησὶν οὖν ὅτι κατ’ αὐτοὺς οὐκ ἔσονται στιγμαί · οὔτε γὰρ ἐμνημόνευσε τῶν στιγμῶν , ἀλλὰ γραμμῶν καὶ ἐπιπέδων καὶ στερεῶν . ταῖς οὖν στιγμαῖς , φησίν , ὁ Πλάτων καὶ διεμάχετο ὡς ὄντι γεωμετρικῷ δόγματι · ἔλεγε γὰρ ὅτι οὐχ ἁρμόττει τῷ πρώτῳ φιλοσόφῳ περὶ στιγμῶν διαλέγεσθαι , ἀλλὰ τῷ μαθηματικῷ . καὶ ταῦτα λέγων , φησίν , οὐδὲν ἧττον εἰσέφερε τὰς στιγμάς · ἐκάλει γὰρ ἀρχὴν γραμμῆς , τὴν δὲ ἀρχὴν τῆς γραμμῆς ἔλεγε τὰς ἀτόμους γραμμάς . εἰ τοίνυν πέρατα τῶν γραμμῶν ὑπάρχουσι τὰ σημεῖα , φανερὸν ὅτι εἰσάγων ἄτομον γραμμὴν εἰσῆγε καὶ τὰς στιγμάς . λέγομεν οὗν ἡμεῖς ὅτι συμβολικῶς ταῦτα ἔλεγεν ὁ Πλάτων · διὰ γὰρ τῆς ἀτόμου γραμμῆς τοὺς ἀμερίστους λόγους τῆς ψυχῆς ἐδήλου · ὥσπερ γὰρ ἡ ἄτομος γραμμὴ ἀμέριστος , οὕτω καὶ οἱ λόγοι τῆς ψυχῆς . p . 992a19 Ἔτι αἱ στιγμαὶ ἐκ τίνος ἐνυπάρχουσιν ; Ὅ λέγει τοιοῦτόν ἐστι . δοκεῖ μὲν τὰ σημεῖα καὶ αἱ στιγμαὶ ἐνυπάρχειν τῷ μήκει καὶ τῇ γραμμῇ , ὥσπερ καὶ αὕτη τῷ ἐπιπέδῳ καὶ τὸ ἐπίπεδον τῷ στερεῷ , εἶναι δὲ ἄλλης φύσεως παρ’ ἐκεῖνα ὡς κἀκεῖνα ἀλλήλων . τίνες οὗν αἱ τούτων ἀρχαί ; καὶ εἰς τί γένος ταῦτα ὑπαχθήσεται ; καὶ πῶς ἀναχθήσεται εἰς τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν ; καὶ πῶς ἔσονται ἐν τῷ μήκει ; ἀπορήσας δὲ τοῦτο ἐφεξῆς ἱστορεῖ τὴν Πλάτωνος δόξαν περὶ τῶν στιγμῶν · φησὶ γὰρ αὐτὸν μηδὲ τὴν ἀρχὴν παραδέχεσθαι ὡς οὖσάν τινα φύσιν σημείου , ἀλλὰ λέγειν δόγμα τι τοῦτο καὶ θέσιν τινὰ γεωμετρικήν , οὐκ ἐν τῇ φύσει τῶν ὄντων οὖσαν . τὸ μὲν οὖν σημεῖον οὐκ ἔλεγεν εἶναί τι οὐδὲ ὠνόμαζεν , ἐκάλει δέ τινα ἀρχὴν γραμμῆς , ἣν ἄτομον πολλάκις γραμμὴν ἔλεγεν . ἱστορεῖ δὲ καὶ ὡς Πλάτωνος , οὐ μόνον Ξενοκράτους , ἀτόμους γραμμὰς τιθεμένου . καίτοι πᾶσα ἀνάγκη ἐστὶν εἶναί τι πέρας ἀτόμου ταύτης γραμμῆς · ἔστι δὲ πέρατα τὰ σημεῖα · ὥστε ἐξ οὗ λόγου γραμμή ἐστι , καὶ στιγμὴ ὑπάρχει . p . 992a24 Ὅλως δὲ ζητούσης τῆς σοφίας περὶ τῶν φανερῶν τὸ αἴτιον . Ἐντεῦθεν δείκνυται ὁ Ἀριστοτέλης ἄντικρυς λέγων ποιητικὸν αἴτιον εἶναι τὸν θεόν . φησὶ γὰρ ὅτι ἡ σοφία ζητεῖ τῶν φανερῶν τὸ αἴτιον , οἱ δὲ Πυθαγόρειοι τοῦτο παραλελοίπασιν · οὐδὲν γὰρ εἰρήκασι περὶ τῆς αἰτίας τῆς ποιητικῆς . ὡς γὰρ ἀνωτέρω ἐδείξαμεν , οἱ τὰς ἰδέας λέγοντες οὔτε ποιητικὸν αὐτὰς αἴτιον δύνανται ὑποτίθεσθαι οὐδὲν γὰρ αἱ ἰδέαι ποιοῦσιν ) οὔτε δὲ τελικόν τὰ γὰρ γινόμενα οὐ πρὸς αὐτὰ ἐπεστραμμένα ὑπάρχουσιν ) οὔτε δὲ εἰδικόν , ἀλλ’ εἰ ἄρα , ὑλικόν . λέγομεν οὖν ὅτι καὶ τελικὸν αἴτιον ὑπετίθετο Πλατῶν , ἐξ οὗ λαβὼν εἶπεν ὅτι καλῶς ἀπεφήναντο τἀγαθὸν οὗ πάντα ἐφίεται . καὶ ποιητικὸν δὲ λέγων “ θεοὶ θεῶν , ὧν ἐγὼ δημιουργός ” , καὶ ὅτι “ περὶ τὸν βασιλέα πάντων . ” αἰτιᾶται οὖν τοὺς περὶ τῶν ἰδεῶν πραγματευσαμένους , ὅτι προκειμένης ζητήσεως τοῖς τὴν τῶν ὄντων θεωρίαν ἐπανῃρημένοις ἰδεῖν τί ποτέ ἐστιν αἴτιον ποιητικὸν τούτων τῶν αἰσθητῶν καὶ φανερῶν , καὶ πῶς ἕκαστα τούτων γίνεται , τὸ μὲν οὖν ζητεῖν τίς ποτέ ἐστιν ἡ αἰτία αὕτη παρέλιπον οὐδὲν γὰρ λέγουσι περὶ τῆς ποιητικῆς αἰτίας ἢ τίς ποιητική · οὐδενὸς γὰρ ποιητικὸν ἡ ἰδέα · οὐδὲ γὰρ τὴν ἀρχὴν ποιητικόν ) , οἰόμενοι δὲ τὴν οὐσίαν καὶ τὴν κατὰ τὸ εἶδος 〈 αἰτίαν 〉 αὐτῶν ἀποδιδόναι τετραχῶς γὰρ τὰ αἴτια ) ἄλλας μέν τινας οὐσίας καὶ ἄλλα εἴδη παρὰ τὰ φανερὰ ὑποτίθενται τὰς γὰρ ἰδέας ) , πῶς δὲ τούτων ἐκεῖνά ἐστιν εἴδη , οὐκέτι λέγουσιν , ὥσπερ λέγει καὶ ἀλλαχοῦ ὅτι ἐδιπλασίασαν τὰ ὄντα , ὡς ἐντεῦθεν καὶ τὰς αἰτίας τῶν ὄντων ἀποδιδόασι . κενὴν γὰρ φωνὴν προφέρονται τὴν μετοχήν · οὐ γὰρ διασαφοῦσι πῶς ταῦτα τῶν ἰδεῶν μετέχει , ὡς ἤδη εἶπεν . ὥστε εὐλόγως κατὰ τὴν ἀρχὴν αὐτοὺς ᾐτιάσατο ὡς τοῖς ζητουμένοις ἰσάριθμα προσθέντας . δείξας τοίνυν ὅτι μήτε ποιητικὰ αἴτια αἱ ἰδέαι μήτε δὲ ὡς εἴδη τὸ γὰρ εἶδοε ἐν τούτῳ οὗ ἐστιν εἶδος † οὔτε μηδὲν οὔτε τὸ τῆς μετοχῆς ὄνομα σημαίνει τι ) , λέγει ἐπὶ τούτοις ὅτι μηδὲ ὡς τὸ οὗ ἕνεκα καὶ τὸ τέλος αἰτίαι τοῖς οὖσιν αἱ ἰδέαι κατ’ αὐτούς , ἥτις αἰτία ἐν πᾶσι τοῖς κατ’ ἐπιστήμην καὶ νοῦν καὶ φύσιν γινομένοις ἐστὶ κυριωτάτη αἰτία · πάντα γὰρ τά τε κτὰ φύσιν καὶ κατὰ τέχνην καὶ ἐπιστήμην , ἔτι δὲ καὶ κατὰ προαίρεσιν γινόμενα ἕνεκά του γίνεται , καὶ ἔστιν ἐν αὐτοῖς κυριωτάτη αἰτία · οἷον ἡ ἰατρικὴ ἕνεκα τῆς ὑγιείας , ὁ νοῦς ἕνεκα τοῦ εὖ , ὁμοίως καὶ ἡ φύσις καὶ ἡ βούλησις . οὐχ οὕτως δὲ αἱ ἰδέαι αἰτίαι τοῖς οὖσι κατ’ αὐτούς · οὐ γὰρ τοῦ <εὖ> εἶναι τὰ πρὸς τὰς ἰδέας γινόμενα αἴτια τὰς ἰδέας λέγουσιν , ἀλλὰ τοῦ ὅλως εἶναι · παραδείγματα γὰρ ἀλλ’ οὐ τέλη λέγουσιν αὐτάς . πῶς γὰρ ἄν καὶ εἶεν ἐκεῖνα τέλη τούτων ; οὔτε γὰρ προυφέστηκε τὸ τέλος οὗ ἐστι τέλος , ἀλλὰ μόνον προεπινοεῖται ὕστερόν τε ἐπιγινόμενον ἐν τούτῳ ἐστὶν οὗ ἐστι τέλος · αἱ δὲ ἰδέαι καὶ προυφεστᾶσι καὶ οὔτε γίνονται οὔτε εἰσὶν ἐν τοῖς γινομένοις . δείξας δὲ ὅτι μήτε ποιητικὰ αἴτια αἱ ἰδέαι μήτε δὲ εἴδη τῶν γινομένων μήτε τέλη , λέγει πόθεν αὐτοῖς ἡ τῆς περὶ αὐτὰ πλάνης αἰτία · τῷ γὰρ σπουδάσαι περὶ τὰ μαθήματα καὶ τὸ φιλοσοφεῖν ὑπολαβεῖν εἶναι ἐν τῇ περὶ ταῦτα θεωρίᾳ , καὶ διὰ τοῦτο περὶ ταῦτα μόνα διατρῖψαι , ἦλθον ἐπὶ τὸ ταύτας ἀρχὰς ὑποθέσθαι τῶν ὄντων , ἃς ᾤοντο καὶ τῶν μαθηματικῶν ἀρχὰς εἶναι , καίτοι λέγοντες περὶ τῶν μαθηματικῶν ὅτι μὴ χρὴ ταῦτα ποιεῖσθαι τέλη , ἀλλ’ ὅτι δεῖ ἄλλων χάριν ταῦτα μεταδιώκειν πρὸς συνεθισμὸν τῆς ἀσωμάτου φύσεως . προπαιδείαν γοῦν τὴν τούτων θεωρίαν ἔλεγον , καὶ συνερίθους ὁ Πλατῶν φιλοσοφίας τὰς μαθηματικὰς ἐπιστήμας καλεῖ . ὅτι ταῦτα λέγοντες οὐδὲν ἄλλο χωρὶς τούτων φιλοσοφοῦσί τε καὶ πραγματεύονται , καὶ τοῦτο δηλοῦσιν ἔκ τε τοῦ πάντων τῶν ὄντων ἀρχὰς τοὺς ἀριθμοὺς λέγειν καὶ τὰς ἰδέας ἀριθμούς τινας ὑποτίθεσθαι καὶ τὰ φυσικὰ γεννᾶν ἐκ τῶν μαθηματικῶν . p . 992b1 Ἔτι δὲ τὴν ὑποκειμένην οὐσίαν ὡς ὕλην μαθηματικωτέραν ἄν τις ὑπολάβοι . Ἔτι ἔνστασις πρὸς τὰς ἰδέας ἐκ τῆς ὕλης , ἐπειδὴ βουλόμενος δηλῶσι ὁ Πλατῶν τὴν ὕλην διὰ τοῦ μεγάλου καὶ τοῦ μικροῦ ἐδήλου αὐτήν . φησὶν οὖν ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι τὸ μέγα καὶ τὸ μικρὸν ἐπὶ τῶν μεγεθῶν θεωρεῖται , ἅτινα μεγέθη τῶν μαθημάτων ὑπάρχουσιν . ἔπειτα αἱ διαφοραὶ κατηγοροῦνται μᾶλλον ἤπερ ὑπόκεινται · τὸ δὲ κατηγορεῖσθαι τοῖς εἴδεσιν ἁρμόττει . αἱ γὰρ ἐναντιότητες κατὰ τὰ εἴδη θεωροῦνται τὰ ἐν ὑποκειμένῳ τῇ ὕλῃ τὸ εἶναι ἔχοντα · μάχεται γὰρ τὸ λευκὸν τῷ μέλανι καὶ τὸ θερμὸν τῷ ψυχρῷ , ταῦτα δὲ εἴδη ὑπάρχουσιν . αὐτὸς δὲ τὰς ἐναντιότητας κατὰ τὴν ὕλην ἐχαρακτήρισε , τουτέστι κατὰ τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν · διὰ γὰρ τούτων τὴν ὕλην δηλοῖ . ἔπειτα οὐκ ἔδει αὐτὸν εἰπεῖν τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν , ἀλλ’ εἰ ἄρα , τὴν ὑπεροχὴν καὶ τὴν ἔλλειψιν · τοῖς γὰρ φυσικοῖς πράγμασι ταῦτα μᾶλλον οἰκειότερα . καὶ ταῦτα μὲν ὁ Ἀριστοτέλης . αὖθις δὲ ὁ φιλόσοφός φησιν ὅτι συμβολικῶς ὁ Πλατῶν διὰ τοῦ μεγάλου καὶ μικροῦ τὴν ὕλην ἐδήλου , ἐπειδὴ πρῶιον ἡ ὕλη ποσοῦται καὶ ὄγκον δέχεται καὶ τότε ποιότητας , τὸ δὲ μέγα καὶ τὸ μικρὸν τοῦ ποσοῦ ὑπάρχουσιν . p . 992b1 Ἔτι δὲ τὴν ὑποκειμένην οὐσίαν ὡς ὕλην μαθηματικωτεραν . Φησὶν ὅτι καὶ ἡ ὑποκειμένη οὐσία , ἥντινα οὐσίαν ὡς ὕλην ὑποτίθενται τῶν φύσει γινομένων αὕτη δέ ἐστιν ἡ ἀόριστος δυάς , τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν ) , μαθηματικὴ μᾶλλόν ἐστιν ἢ φυσική · ἡ γὰρ δυὰς ἀριθμοῦ μᾶλλόν ἐστιν ἀρχὴ ἤπερ τῶν φύσει συνεστώτων · διὸ μαθηματικωτέρα καὶ οὐχ ὑποκειμένη τις φύσις , ἀλλὰ μᾶλλον κατηγορούμενόν τι τῆς ὕλης δόξειεν ἂν εἶναι καὶ διαφορὰν αὐτῆς δηλοῦν ἢ ὑποκείμενόν τι αὐτὸ καὶ ὕλην . εἰπὼν δὲ καὶ μᾶλλον κατηγορεῖσθαι πῶς κατηγορεῖται ἐδήλωσεν εἰσενεγκὼν τὸ καὶ διαφορὰν εἶναι τῆς οὐσίας καὶ τῆς ὕλης · αἱ γὰρ διαφοραὶ τοῖς εἴδεσι μᾶλλον ἁρμόττουσιν ἤπερ τῇ ὕλῃ , ὡς εἰρήκαμεν ἐν τῇ θεωρίᾳ . ὡς γὰρ καθ’ οὕς ἐστιν ἐν ταῖς ἀρχαῖς τῶν φυσικῶν τὸ μανὸν καὶ τὸ πυκνόν , οὐχ ὕλη ταῦτα ἀλλὰ διαφοραὶ τῆς ὕλ·ης καὶ τοῦ ὑποκειμένου κατ’ αὐτούς , εἴτε ἄπειρον εἴτε πῦρ εἴτ’ ἄλλο τι ὑποκείμενον , οὕτως καὶ τὸ μέγα καὶ τὸ μικρὸν καὶ ἡ ὑπεροχὴ καὶ ἡ ἔλλειψις διαφοραί τινες μᾶλλον ἂν δόξαιεν εἶναι ὑποκειμένου τινός , καθ’ ἃς ἡ μεταβολὴ αὐτῶν , ἀλλ’ οὐχὶ αὐτὰ ὑποκείμενα . τὸ δὲ ταῦτα δέ ἐστιν ὑπεροχή τε καὶ ἔλλειψις ἐπὶ τοῦ μανοῦ καὶ τοῦ πυκνοῦ εἶπε · τὸ γὰρ μανὸν ἐν ὑπεροχῇ ἐστιν ὡς πλείονα τόπον κατέχον , τὸ δὲ πυκνὸν ἐν ἐλλείψει ὡς ἥττονα . p . 992b7 Περί τε κινήσεως , εἰ μέν ἐστι ταῦτα κίνησις , δῆλον ὅτι κινήσεται τὰ εἴδη · εἰ δὲ μή , πόθεν ἦλθεν ; ‘Eτέρα · ἀντιλογία πρὸς τὰς ἰδέας · καί φησιν ὅτι ἀκίνητοι ὑπάρχουσιν αἱ ἰδέαι ἢ κινοῦνται . εἰ μὲν γὰρ ἐν κινήσει ὑπάρχουσι τὰ εἴδη , φανερὸν ὅτι καὶ αἱ ἰδέαι κινηθήσονται · καθ’ ὁμοιότητα γὰρ τῶν ἰδεῶν βούλονται εἶναι τὰ ἐνταῦθα . νῦν δὲ τοῦτο ὑμεῖς οὐχ ὁμολογεῖτε · ἀκινήτους γὰρ ὑποτίθεσθε τὰς ἰδέας . εἰ δὲ μὴ κινοῦνται αἱ ἰδέαι , πόθεν γέγονεν ἐνταῦθα ἡ κίνησις ; εἰ γὰρ αἱ ἀρχαὶ ἀκίνητοι , φανερὸν ὅτι καὶ τὰ ἐκ τῶν ἀρχῶν , καὶ οὕτως ἔσται ἀκινησία ἐν τοῖς οὖσι · καὶ οὕτως ἀναιρεθήσεται πάσα ἡ φυσικὴ θεωρία , εἴ γε οὐδέν ἐστιν ἕτερον φύσις ἢ ἀρχὴ κινήσεως καὶ ἠρεμίας . καὶ ταῦτα μὲν ὁ Ἀριστοτέλης · οὐδὲν δὲ ἧττον καὶ πρὸς τοῦτο ἐνίσταται ὁ φιλόσοφος πρὸς αὐτὸν λέγων ‘ ὥσπερ σὺ λέγεις τὴν μίαν τῶν πάντων ἀρχὴν ἀκίνητον εἶναι καὶ ἐξ αὐτῆς προαχθῆναι τὴν ψυχήν , καὶ ὑπὸ τῆς ψυχῆς κινεῖσθαι τὰ σώματα διὰ τῆς ὀρεκτικῆς δυνάμεως , οὕτως καὶ αὐτοί φασι τοὺς λόγους τοὺς δημιουργικοὺς ἀκινήτους εἶναι καὶ γίνεσθαι αἰτίους κινήσεως τῆς ἐνθάδε.’ χρὴ δὲ εἰδέναι ὅτι τὸ ἐζωωμένον σῶμα τὸ σύνθετον καθ’ αὑτὸ κινεῖται καὶ ἐνεργοῦν καὶ κατὰ τόπον · τοῦτο δέ φημι διὰ τὴν φυσικὴν ψυχήν , ἐπειδὴ ζωή ἐστι τοῦ σώματος , καὶ οὐχ ὥσπερ ἡ λογικὴ ψυχὴ κατὰ συμβεβηκὸς κινεῖται κινουμένου τοῦ σώματος , οὕτως καὶ ἡ φυσικὴ σύνθετος οὖσα . ὥστε , φησίν , οὐδὲ περὶ κινήσεως τι λέγουσι τῶν φύσει γινομένων , πόθεν ἡ κίνησις ἐν αὐτοῖς · καίτοι <τῷ περὶ> τῶν φυσικῶν λέγοντι καὶ παραδείγματα τὰς ἰδέας τιθέντι ἀναγκαιότερος ὁ περὶ κινήσεως λόγος . εἰ μὲν γάρ ἐστι ταῦτα κίνησις , ἡ ὑπεροχὴ καὶ ἡ ἔλλειψις , ἔσται κινούμενα τὰ εἴδη , ἔχοντά γε ὡς ἀρχὰς ἐν ἑαυτοῖς τὴν ὑπεροχήν τε καὶ ἔλλειψιν οὔσας κινήσεις , ὃ οὐ βούλονται · ἀκίνητα γὰρ τὰ εἴδη κατ’ αὐτούς . εἰ δὲ μὴ κινήσεις ἐκεῖναι , πόθεν ἡ κίνησις ἐν τοῖς φυσικοῖς τοῖς κατὰ τὴν ἐκείνων μετοχὴν οὖσιν ἃ ἔστι ; τὸ γὰρ πρὸς παράδειγμα τὸ εἶναι ἔχον καὶ σύμφυτον ἔχον τὴν κίνησιν παρὰ τοῦ παραδείγματος ἔχειν <δεῖ> τοῦτο , ὄντος καὶ αὐτοῦ τοιούτου , ἢ παρά τινος ἄλλης αἰτίας . ἀναιρουμένης δὲ κινήσεως πάσα ἡ περὶ φύσεως ἀναιρεῖται θεωρία . p . 992b9 Καὶ ὃ δοκεῖ ῥᾴδιον εἶναι , τὸ δεῖξαι ὅτι ἓν τὰ πάντα , οὐ γίνεται · τῇ γὰρ ἐκθέσει οὐ γίνεται τὰ πάντα ἐν . Πάλιν ἑτέρα ἀντιλογία πρὸς τὰς ἰδέας · καί φησιν ὅτι ἐν ἅπασι τοῖς οὖσίν ἐστιν ἡ ἑνάς . εἰ μὴ γὰρ τῷ ὄντι ὑποθώμεθα εἶναι ἐν ἅπασι τοῖς οὖσι τὴν ἑνάδα , ἀπειρίαν εἰσάξομεν ἐν τοῖς οὖσιν . εἰ μὴ γάρ ἐστιν ἡ μονὰς ἐν ὅλῳ , ἀλλ’ ἐν τῷ μέρει · εἰ δὲ μηδὲ ἐν τῷ μέρει , φανερὸν ὅτι ἀπειρία ἔσται . ὥστε φησὶν ὅτι ἐπειδὴ ἐνταῦθά ἐστιν ἑνάς , καὶ ἐνταῦθα ἑνὰς καὶ πανταχοῦ , φανερὸν ὅτι δεῖ εἶναι ἑνάδα ἐξῃρημένην πάντων τούτων , ἥτις ἐστὶ παρακτικὴ ἁπασῶν τῶν ἑνάδων . φησὶν οὖν πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἀριστοτέλης , ὅτι τὸ οὕτως λέγειν ὅτι ἐπειδὴ ἐνταῦθά ἐστιν ἑνάς , καὶ ἀλλαχοῦ δεῖ εἶναι μονάδα ἐξῃρημένην * * * οὐδὲν γὰρ ἔστιν ἄλλο συνάγειν ἐντεῦθεν ἢ τὸ καθόλου τὸ ἐννοηματικόν . λέγομεν γὰρ ὅτι ὅδε ἄνθρωπος καὶ ὅδε ἄνθρωπος , καὶ ἔχομεν λοιπὸν ἐννοηματικῶς ἅπαντα τὸν ἄνθρωπον ἤγουν τὸ ζῷον . οὐδὲ ὅπερ ἄρα βούλεσθε δείκνυται · βούλεσθε μὲν γὰρ τὸ ἐξῃρημένον αἴτιον δηλῶσαι , οὐ δείκνυται δὲ τοῦτο ἀλλὰ τὸ ἐννοηματικόν , καὶ αὐτὸ ἡνίκα γένος ἐστὶ τὸ κατηγορούμενον , ὡς ἐπὶ ζῴου · εἰ γάρ ἐστιν ὁμώνυμος φωνή , οὐδὲ ἐννοηματικῶς ἔστιν ἑλεῖν τοῦτο οὐδὲ γὰρ ἔστιν ἐννοηματικῶς ἑλεῖν ὅτι ἔστι καθόλου Αἴας ἢ κύων ) , ἤγουν ἐπὶ ἀποφάσεων ὅ ἐστι καθολικόν , τὸ οὐ περιπατεῖ ἤγουν τὸ οὐχ ὑγιαίνει . λέγομεν οὖν ἡμεῖς πρὸς αὐτὸν ὅτι καὶ πάνυ ἀκριβῶς λέγουσι περὶ τῆς πρώτης ἑνάδος . φασὶ γὰρ ὅτι πάντα ὀρεγόμενα αὐτοῦ ἐπέστραπται πρὸς αὐτό . εἰ τοίνυν ἕτερόν ἐστι τὸ ὀρεκτὸν παρὰ τὸ ὀρεγόμενον οὐδεὶς γὰρ ὀρέγεται οὗ ἔχει ) , φανερὸν ὅτι ἕτερόν τι ὑποτίθενται εἶναι τὴν πρώτην ἑνάδα , ἥν φασιν ὀρεκτήν , πρὸς ἣν πάντα τὰ ὄντα ἐπεστραμμένα ὑπάρχουσι . διὸ καὶ αὐτὸς ἀπεδέχετο αὐτοὺς λέγοντας τἀγαθὸν οὗ πάντα ἐφίεται . p . 992a9 Ὅ τε δοκεῖ ῥᾴδιον εἶναι , τὸ δεῖξαι ὅτι ἓν ἅπαντα . Ὅπερ δοκεῖ εὐχερὲς εἶναι , τὸ δεῖξαι ὅτι ἓν ὑπάρχουσιν ἅπαντα . οὐ γίνεται · διὰ γὰρ τῆς ἐκθέσεως οὐ γίνεται τὰ πάντα ἕν . ἐξετίθεντο γὰρ τὰ εἴδη , οἷον ἄνθρωπον , ἵππον , κύνα , φυτόν , ζῷον καὶ λίθον καὶ ἐπὶ πάντων ἐδείκνυον οὖσαν τὴν ἑνάδα , καὶ ὅτι μετέχουσι τῆς ἑνάδος , ἔστ’ ἂν ὧσι , διαφθαρέντα δὲ εἰς πολλὰ διαλύονται . ἐντεῦθεν οὖν ἐβούλοντο συλλογίζεσθαι ὅτι ἐπειδὴ πάντα μετέχουσι τῆς ἑνάδος , ἔστ’ ἂν ὦσι , φανερὸν ὅτι ἔστι τις ἑνάς ἐξῃρημένη προακτικὴ πασῶν τῶν ἑνάδων . κἂν δὲ δοθῇ αὐτοῖς καὶ συγχωρηθῇ τὸ πρὸς παράδειγμα γίνεσθαι τὸ αὐτοέν , καὶ εἶναί τι ἕν , οὗ μετασχέσει ταὐτὰ τὰ πολλὰ ἀλλήλοις ἢ κατὰ εἶδος ἢ κατὰ γένος , οὐδὲ οὕτως γίνονται τὰ πάντα ἕν ἀλλὰ καθ’ ἑκάστην ὁμοιότητα τῶν πολλῶν τούτων αὐτό τι ἓν γίνεται καὶ ἑνάς τις ἐννοηματική · οὐ γὰρ ταῦτα ἕν . ἀλλ’ οὐδὲ τοῦτο ἐπὶ πασῶν τῶν ὁμοιοτήτων οἷόν τε δείκνυσθαι καὶ γενέσθαι , ὡς κατὰ πᾶσαν ὁμοιότητα αὐτό τι ἓν εἶναι , κἀν μὴ κατά τι εἶδος ἢ γένος ἡ ὁμοιότης ᾖ τῶν λαμβανομένων · ἡ γὰρ κατὰ τὴν οὐσίαν καὶ τὸ γένος τε καὶ τὸ εἶδος ταὐτότης τε καὶ ὁμοιότης ἰδέα , ἀλλ’ οὐχ ἡ κατά τι συμβεβηκός . πολλὰ γάρ ἐστιν ἃ διά τινα ὁμοιότητα ἀλλήλοις ὁμοίως λέγεται , τῷ δὲ μὴ εἶναι ταὐτὸν τὴν ὁμοιότητα γένος ἢ εἶδος αὐτῶν οὐδὲ αὐτό τι ἓν ἔσται ἐπ’ αὐτῶν · ταῦτα δέ ἐστι τὰ ἀποφατικῶς λεγόμενα . τὸ γὰρ οὐ τρέχει κοινὸν μὲν καὶ ὅμοιον τούτοις ὧν ἀληθῶς κατηγορεῖται , ἀλλ’ οὔτε γένος τὸ οὐ τρέχει οὔτε εἶδος οὔτε ἰδέα τὸ οὐ τρέχει καὶ ἄλλα τοιαῦτα . p . 992b13 οὐδένα δὲ ἔχει λόγον οὐδὲ τὰ μετὰ τοὺς ἀριθμοὺς μήκη καὶ ἐπίπεδα . Πάλιν ἑτέρα ἀντιλογία πρὸς τὰς ἰδέας . φασὶ γὰρ οὕτως ὅτι τὰ μεγέθη δεύτερα ὑπάρχουσι τῶν ἀριθμῶν · ἡ γὰρ γραμμὴ τὸ ἐφ’ ἓν διαστατὸν ἐκ τῆς μονάδος ἔχει , ὁμοίως δὲ καὶ τὸ τρίγωνον τὸ ἔχειν τρεῖς πλευρὰς ἐκ τῶν ἀριθμῶν . διὸ εἴρηται καὶ ἐν τῇ ἀριθμητικῇ πραγματείᾳ ὅτι προτέρα ἐστὶ πασῶν τῶν ἐπιστημῶν ἡ ἀριθμητικὴ καὶ παρὰ τῷ θεῷ ἐστιν . εἰ τοίνυν τὰ μεγέθη δεύτερα ὑπάρχουσι τῶν ἀριθμῶν , αἱ δὲ ἰδέαι ἀριθμοί , δῆλον ὅτι οὐχ ὑπάρχουσι τῶν μεγεθῶν ἰδέαι . λέγομεν οὖν πρὸς αὐτὸν ὅτι παραλογίζῃ ἡμᾶς ἐκ τῆς ὁμωνυμίας · αἱ μὲν γὰρ ἰδέαι τῶν μεγεθῶν ὑπάρχουσιν , ἐπειδὴ ἐκεῖναι οὔκ εἰσι δεύτεραι τῶν ἀριθμῶν . τὰ γὰρ αἰσθητὰ μεγέθη ὑπάρχουσι δεύτερα τῶν ἀριθμῶν , οὐχ αἱ ἰδέαι τῶν μεγεθῶν . ὃ οὖν λέγει ὁ Ἀριστοτέλης τοῦτό ἐστι · φησὶν ὅτι οὐδένα ἔχει λόγον , τουτέστιν ἰδέαν , οὐδὲ τὰ μετὰ τοὺς ἀριθμοὺς μήκη καὶ ἐπίπεδα καὶ στερεά , οὔτε ὅπως ὑπάρχουσιν ἢ ὑπάρξουσι μὴ ἔχοντα ἰδέας δι’ ἣν εἰρήκαμεν , οὔτε εἰ ἔχουσί τινα δύναμιν τὴν προχειριζομένην αὐτά . ταῦτα γὰρ τὰ μεγέθη ἰδέαι οὐ δύνανται εἶναι οὐ γὰρ ὑπάρχουσιν ἀριθμοί · δεύτερα γὰρ ὑπάρχουσι τῶν ἀριθμῶν , ὡς ἐδείξαμεν ) , οὔτε δὲ τὰ μεταξύ · τὰ γὰρ μαθήματα οὐκ ἔχουσιν ἰδέας · λόγοι γάρ εἰσιν ἐν τῇ φαντασίᾳ ὄντες ἤγουν ἐν τῇ ψυχῇ . εἰπὼν οὖν οὔτε τὰ μεταξὺ καὶ βουλόμενος δηλῶσαι τί ἐστι τὰ μεταξύ , φησὶ τὰ μαθηματικὰ γὰρ ἐκεῖνα . οὔτε πάλιν τὰ φθαρτὰ ἰδέαι ὑπάρχουσι , διότι αἱ ἰδέαι ἀίδιοι ὑπάρχουσιν . εἰ τοίνυν μήτε ἰδέαι ὑπάρχουσι μήτε μεταξύ , διότι αἱ μὲν ἰδέαι ἀρχαὶ καὶ ἀδιαίρετοι , τὰ δὲ μαθήματα οὔτε ἀρχαὶ καὶ διαιρεῖται οὔτε δὲ φθαρτὰ δι’ ἣν εἰρήκαμεν αἰτίαν , δῆλον ὅτι τετάρτη τις φύσις τῶν ὄντων ἔσται αὐτοῖς αὕτη , καὶ τέταρτόν τι γένος παρὰ τὰ τρία τὰ ὑπ’ αὐτῶν τιθέμενα . p . 992b18 Ὅλως τε τῶν ὄντων ζητεῖν στοιχεῖα . Πάλιν ἑτέρα ἐπιχείρησις κατὰ τῶν ἰδεῶν · καί φησιν . ὅτι τὸ ὑποτίθεσθαι στοιχεῖα πάντων τῶν ὄντων οὐκ ἀληθές . ἔλεγον γὰρ τὴν δύαδα καὶ τὴν μονάδα στοιχεῖα εἶναι τῶν πάντων . τοῦτο οὗν εἶναι οὐκ ἔστιν ἀληθές · οὔτε γὰρ τὰ τῶν σωμάτων στοιχεῖα πάντως καὶ τῶν ἀσωμάτων ὑπάρχουσιν ἀρχαί . λέγομεν οὖν ὅτι τὸ μὲν ποιητικὸν καὶ τὸ τελικὸν πάντων τῶν ὄντων ἐστὶν αἴτια ὁ γὰρ θεὸς πάντων ἐστὶν αἴτιος τῶν ὄντων , ὡς φῄς καὶ αὐτός , καὶ <τὸ> τελικόν , διότι πρὸς αὐτὸ ἐπεστραμμένα ὑπάρχουσι ) , πάντων μέντοι τῶν ὄντων ὑλικὰ αἴτια ὑποτίθεσθαι οὐκ ἔστιν ἀληθές . καὶ Πλατῶν μὲν συμβολικῶς ταῦτα ὑπετίθετο · τὴν γὰρ δυάδα ἀρχὴν τῆς προόδου ὑπετίθετο , τὴν δὲ μονάδα τῆς ἑνώσεως , ἐπειδὴ καὶ ἕνωσίς ἐστιν ἐν πᾶσι τοῖς οὖσι καὶ διαφορὰ καὶ πρόοδος . ὁ λόγος οὖν οὕτως προέρχεται · ὧν μή εἰσι κοιναὶ ἀρχαί , τούτων ἀδύνατον κοινάς τινας ἀρχὰς εὑρεῖν · τῶν δὲ ὄντων οὔκ εἰσιν κοιναὶ ἀρχαί · ὥστε καὶ ἀδύνατόν ἐστιν εὑρεῖν αὐτῶν κοινὰς ἀρχάς . ὅτι δὲ τῶν ὄντων οὔκ εἰσιν ἀρχὶ κοιναί τε καὶ αἱ αὐταί , φανερὸν ἐντεῦθεν · τῶν πολλαχῶς λεγομένων οὔκ εἰσιν ἀρχαὶ κοιναὶ καὶ αἱ αὐταί · τὰ δὲ ὄνια πολλαχῶς λέγεται · τῶν ὄντων ἄρα οὔκ εἰσιν ἀρχαὶ αἰ αὐταί . ὅτι δὲ τὸ ὂν τῶν πολλαχῶς λεγομένων , ἐν πολλοῖς εἴρηται , εἴ · γε ὁμώνυμός ἐστι φωνὴ καὶ κατηγορεῖται πασῶν τῶν κατηγοοὐχ ριῶν . αἰτιᾶται οὗν αὐτοὺς ὅτι ἐζήτουν ἀρχὰς τῶν ὄντων μὴ πρότερον διελόμενοι αὐτὰ καὶ τὰ σημαινόμενα ἐκθέμενοι τοῦ ὄντος . ἄλλως τε αἰτιᾶται πρότερον τὸ τὰς τοιαύτας τῶν ὄντων ἀρχὰς τὰς αὐτὰς ζητεῖν τὰς ἐξ ὧν εἰσιν · αὗται δέ εἰσιν ἡ ὕλη τε καὶ τὸ εἶδος · τοιαῦται γὰρ ἃς ὑποτίθενται ἀρχάς , ἥ τε ἀόριστος δυὰς καὶ ἡ μονάς . ἔνια γὰρ τῶν ὄντων οὐδὲ ἔχει κατὰ τὴν οἰκείαν φύσιν τοιαύτας ἀρχὰς καὶ στοιχεῖα , εἰ μὴ κατὰ συμβεβηκός · ἐκ τίνος γὰρ ὕλης τὸ ποιεῖν ἢ πάσχειν ; κατὰ συμβεβηκὸς μὲν γὰρ καὶ ταῦτα ὕλην ἔχει · ὅτι γὰρ ταῖς οὐσίαις , ὧν ἐστί τις ὕλη , ταῦτα ὑπάρχει , κατὰ τοῦτο ἄν εἴη τις ὕλη καὶ τῶν τοιούτων , καθ’ αὑτά δὲ οὔ . ὁμοίως δὲ οὐδὲ τοῦ εὐθέος ὕλη τίς ἐστιν οὐδέ τινος ἄλλου παρὰ τὴν οὐσίαν . διὰ τοῦτο γὰρ εἶπε μὴ εἶναι τούτων λαβεῖν τοιαῦτα στοιχ·εῖα , ὅτι μηδὲ τὴν ἀρχὴν ἔστι · τὰς γὰρ τοιαύτας ἀρχὰς τὰς ὡς στοιχεῖα καὶ ἐνυπαρχοντα καὶ ἐξ ὧν λέγεταί τι εἶναι μόνης τῆς οὐσίας ἔστιν εὑρεῖν · μόνη γὰρ αὕτη τῶν ὄντων ὑποκείμενον , τὰ δὲ ἀλλὰ ἐν ταύτῃ . ὥστε τὸ ζητεῖν πάντων τῶν ὄντων στοιχεῖα † ποιεῖσθαι οὐκ ἔχει ἀληθές . p . 992b24 24 Πῶς δὲ ἄν τις καὶ μάθοι τὰ τῶν πάντων στοιχεῖα ; Ἐντεῦθεν πειρᾶται δεικνύναι αὐτοὺς ἀναιροῦντας γνῶσ·ιν . μεμαθήκαμεν γὰρ ὅτι “ πάσα διδασκαλία καὶ πᾶσα μάθησις ἐκ προϋπαρχούσης γίνεται γνώσεως . ” εἰ τοίνυν πάντων τῶν ὄντων αἱ αὐταὶ ἀρχαὶ ὑπάρχουσι , τὰ δὲ πράγματα γινώσκομεν τῶν ἀρχῶν αὐτῶν γινωσκομένων , φανερὸν ὅτι ἀδύνατόν ἐστιν ἐκ τῶν πραγμάτων γνῶναι τὰς ἀρχάς · τοὐναντίον γὰρ ἐκ τῶν ἀρχῶν γινώσκομεν τὰ πράγματα · ὥστε ἢ οὐδὲν εἰσόμεθα , εἴπερ τῶν πάντων αἱ αὐταὶ ἀρχαί , ἢ τῶν ἀρχῶν ἀρχὰς <δεῖ> ζητῆσαι . καίτοι κοινὰς ἀρχάς , καθάπερ αὐτὸς λέγεις , ἀνιχνεύομεν ἢ διὰ τῶν κοινῶν ἐννοιῶν ἢ διὰ ἀναλογίας ἤγουν ἐξ ἀποφάσεως . οὕτως τοίνυν καὶ αὐτὸς ἐν τῇ Φυσικῇ ἀκροάσει πεποίηκας · ἐξ ἀναλογίας γάρ τινος ἔννοιαν ἡμῖν τῆς ὕλης δέδωκας φάσκων ὅτι ὃν τρόπον ὁ χαλκὸς πρὸς ἀνδριάντα καὶ λέβητα , καὶ ξύλον καὶ ] πρὸς ναῦν καὶ κλίνην , τοῦτον καὶ ἡ ὕλη πρὸς τὰ φυσικὰ πράγματα . τοῦτο οὗν ἐστιν ὅπερ λέγει ὁ Ἀριστοτέλης · πῶς δὲ δύνατόν ἐστι γνῶναι τὰ τῶν πάντων στοιχεῖα ; εἰ γὰρ πάντων στοιχεῖά εἰσι , φανερόν ἐστιν ὅτι ἀδύνατόν ἐστι προϋπάρχειν γνωριζόμενον , εἴ γε πάντων ὑπόκεινται ἀρχαί , τὰ δὲ ἐκ τῶν ἀρχῶν γινώσκονται τῶν ἀρχῶν γινωσκομένων . ὥσπερ γὰρ τῷ γεωμετρεῖν μανθάνοντι ἄλλα μὲν ἐνδέχεται προειδέναι , οἷον ἀριθμητικὴν μουσικήν , ὧν δέ ἐστιν ἡ ἐπιστήμη καὶ περὶ ὧν μέλλει μανθάνειν , τουτέστι περὶ τῶν γεωμετρικῶν θεωρημάτων , οὐδὲν προγινώσκει οὐκ οἶδε γὰρ τί σημεῖον ἢ γραμμὴ ἤγουν ἄλλο τι τοιοῦτον ) , ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων · ὥστε εἴ τις τῶν πάντων ἐστὶν ἐπιστήμη , ὥς τινές φασιν , οὐδὲ προυπάρχει ὅπερ δυνατὸν γνωρίζειν , ὡς εἰρήκαμεν . καίτοι πᾶσα μάθησις διὰ προγινωσκομένων πάντων ἢ τινῶν ἐστιν ἢ δι’ ἀποδείξεως ἤγουν δι’ ὁρισμοῦ · δεῖ γὰρ τὸν μέλλοντα εἰδέναι τί ἐστιν ὁρισμὸς γινώσκειν τὰ ἐξ ὧν ὁ ὁρισμός · ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῆς ἐπαγωγῆς δεῖ προγινώσκειν τὰ ἐξ ὧν ἡ ἐπαγωγή . p . 992b33 Ἀλλὰ μὴν καὶ εἰ τυγχάνει σύμφυτος οὖσα . Ἀντιπῖπτον λύει , ἵνα μή τις εἴποι πρὸς αὐτὸν ὅτι συνουσίωται ἡμῖν ἡ ἐπιστήμη , καὶ ἅτε συνουσιωμένην ἔχοντες αὐτὴν ἐν τῇ ψυχῇ προχειριζόμεθα ἀυτήν . πρὸς ταύτην οὖν τὴν ἀπορίαν ἀπαντῶν φησιν ὅτι θαυμαστόν , πῶς σύμφυτον ἔχοντες αὐτὴν λανθάνομεν τῆς κρατίστης τῶν ἐπιστημῶν μετέχοντες . λέγομεν οὖν πρὸς αὐτὸν ὅτι σύμφυτον αὐτὴν ἔχομεν , ἀλλὰ λοιπὸν πίπτουσα ἡ ψυχὴ εἰς τὴν λήθην τῆς γενέσεως καὶ πληρουμένη τῆς ἐντεῦθεν ἀχλύος ἐπιλανθάνεται καὶ σκοτίζεται · εἰ γὰρ μὴ εἴχομεν οὐκ ἄν ποτε μεμαθήκαμεν , καθάπερ . εἴρηται ἐν τῷ Φαίδωνι , ὅτι τὸ ἀγνοούμενον κἄν τις θεάσηται , οὐδέποτε γινώσκει . ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ οἰκέτου τοῦ Μένωνος . p . 993a2 Ἔτι πῶς τις γνωρίσειεν ἐκ τίνων ἐστί , καὶ πῶς ἔσται δῆλον ; Ἀδύνατόν ἐστι γνωρίζειν τὰ πράγματα μὴ γνωριζομένων τῶν ἀρχῶν . τὰς δὲ κοινὰς ἀρχὰς ἀδύνατόν ἐστιν εὑρεῖν · εἰ γὰρ κοιναὶ ὑπάρχουσιν , οὐ δύνατόν ἐστιν αὐτὰς ἑλεῖν ἐκ προϋπαρχούσης γνώσεως . ἀμέλει τοι , ὥς φησιν αὐτὸς ἐπὶ τῆς σݲμݲαݲ συλλαβῆς , οἱ ἀγνοοῦντες τὰ στοιχεῖα , ἐξ ὧν σύγκειται ἡ σݲμݲαݲ συλλαβή , οὐδέποτε δύνανται γνῶναι εἴτε ἐκ τοῦ σ σύγκειται εἴτε ἐκ τοῦ ζ ἢ δ · ὥσπερ γάρ ἐστιν ἄδηλον τὸ τݲιݲ τῶν Ἀλεξανδρέων , ὥς φησιν ὁ ἡμέτερος φιλόσοφος . πῶς οὖν τις , φησί , γνωρίσειε ; καὶ γὰρ τοῦτο ἔχει ἀπορίαν . ἀμφισβητήσειε γὰρ ἄν τις , ὥσπερ καὶ περὶ ἐνίας συλλαβάς · οἱ μὲν γὰρ τὴν σݲμݲαݲ ἐκτοῦ σ μ α φασὶν εἶναι , οἱ δέ τινες ἕτερον φθόγγον φασὶν εἶναι καὶ οὐδένα τῶν γνωρίμων · p . 993a7 ἔτι δὲ ὧν ἡ αἴσθησις , ταύτα πῶς ἄν τις μὴ ἔχων τὴν αἴσθησιν γνοίη ; Ὅ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν , ὅτι εἰ κοιναὶ ἀρχαὶ ὑπάρχουσι πάντων τῶν ὄντων καὶ οὐ διῄρηνται , ὁ εἰδὼς αὐτὰς φανερὸν ὅτι εἴσεται πάντα τὰ ὄντα . ὁ γοῦν ἐκ γενετῆς τυφλὸς ἢ κωφὸς εἰδὼς τὰς κοινὰς ἀρχὰς εἴσεται καὶ περὶ χρωμάτων καὶ ψόφων . λέγομεν οὖν πρὸς τοῦτο ὅτι ἐὰν οἶδε τὰς κοινὰς ἀρχάς , εἰ καὶ μὴ ὡς ψόφους οἶδεν ἢ ὡς χρώματα , ἀλλ’ οὖν ὡς ὄντα οἶδεν αὐτὰ καὶ ὡς ἔχοντα ὕπαρξιν , ὥσπερ καὶ αὐτὸς φής , ὦ Ἀριστότελες , ὅτι ἴσμεν καὶ τὸν ἰδίᾳ ἄνθρωπον καὶ πάντας ὡς ζῷον λογικὸν θνητὸν ὑπάρχοντα . τοῦτο οὖν ἐστιν ὃ λέγει . ἔτι δὲ ὧν ἔστιν αἴσθησις , ταῦτα πῶς δυνατόν ἐστι γνῶναι , φησίν , τὸν μὴ ἔχοντα αἴσθησιν , ὡς ἄνθρωπον ; καίτοι ἔδει , εἴ γε πάντων τὰ αὐτὰ στοιχεῖα τῶν ὄντων · ὁ γὰρ εἰδὼς τὰς ἀρχὰς οἶδε καὶ τὰ ἐκ τῶν ἀρχῶν , ὥσπερ καὶ αἱ σύνθετοι φωναὶ ὑπάρχουσιν ἐκ τῶν οἰκείων στοιχείων , καὶ γινωσκομένων τῶν στοιχείων αὐτῶν καὶ αἱ φωναὶ γινώσκονται . p . 993a11 Ὅτι μὲν οὖν τὰς εἰρημένας ἐν τοῖς φυσικοῖς αἰτία ζητεῖν . Συμπεραίνεται τὰ εἰρημένα πληρώσας τὴν ἀντιλογίαν τὴν πρὸς τὰς ἰδέας , καί φησιν ὅτι σαφὲς ἡμῖν γέγονεν ὅτι πάντες οἱ περὶ ἀρχῶν διαλεχθέντες ἐοίκασι ζητεῖν τὰς ἀρχὰς τὰς εἰρημένας ἐν τοῖς Φυσικοῖς , τουτέστι τελικὴν ποιητικήν , ὑλικὴν εἰδικήν . τούτων γὰρ ἐκτὸς οὐδεμίαν ἐστὶν εἰπεῖν δυνατόν · ἐδείχθη γὰρ ὅτι ἡ παραδειγματικὴ οὐκ ἔστι , τουτέστιν ἡ περὶ τῶν ἰδεῶν . ἀμυδρῶς οὖν περὶ τῶν τεσσάρων τούτων ἀρχῶν εἰρήκασι · καὶ τρόπον μέν τινα πᾶσαι εἴρηνται πρότερον αἱ τέσσαρες ἀρχαὶ ὑπὸ τῶν παλαιοτέρων , διότι οἱ μὲν αὐτῶν μίαν εἰρήκασι τὴν ὑλικήν , ὥσπερ Θαλῆς Ἀναξίμανδρος καὶ Ἡράκλειτος , οἱ δὲ δύο , τὴν ποιητικὴν πρὸς τῇ ὑλικῇ , Ἀναξαγόρας καὶ Ἐμπεδοκλῆς , οἱ δὲ καὶ τὴν εἰδικήν , ὥσπερ οἱ τὰς ἰδέας · τρόπον οὖν τινα οὐκ εἰρήκασιν . ἀδιαρθρώτως γὰρ γέγονεν ἡ προσεχῶς ἐπαναβεβηκυῖα φιλοσοφία , ἤγουν πᾶσα ἡ πρὸ ἡμῶν Πλατῶν μὲν γὰρ ἐμνημόνευσε τῶν τεσσάρων , Ἐμπεδοκλῆς δὲ τῶν τριῶν ἀλλ’ οὐ διηρθρωμένως περὶ πάντων ) , ἅτε νέα τε οὖσα κατ’ ἀρχὰς καὶ τὸ πρῶτον . φησὶ δὲ ὁ ἡμέτερος φιλόσοφος ὅτι ‘καὶ διηρθρωμένως ὁ Πλατῶν καὶ πρὸ σοῦ , καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ λαβὼν λέγεις’ . p . 993a17 Ἐπεὶ Ἐμπεδοκλῆς ὀστοῦν τὸν λόγον φησὶν εἶναι . Ἐντεῦθεν βούλεται δεῖξαι πῶς ἐμνημόνευσαν οἱ πρὸ αὐτοῦ τῶν ἀρχῶν , καί φησιν ὅτι ὁ Ἐμπεδοκλῆς ἐμνημόνευσε τοῦ εἰδικοῦ αἰτίου ἐπειράθη γὰρ ἀποδοῦναι τὸν λόγον τοῦ ὀστέου πῶς γίνεται , καὶ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ἀποδοῦναι ) , οὐκέτι δὲ καὶ ἐπὶ πάντων τοῦτο εἶπεν · ἔδει γὰρ αὐτὸν καὶ περὶ σαρκὸς καὶ τῶν ἄλλων ἀπάντων ὁμοίως εἰπεῖν . διὰ τὸν λόγον γάρ ἐστι , τουτέστι τὸ εἶδος , καὶ σὰρξ καὶ ὀστοῦν καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον , καὶ οὐ διὰ τὴν ὕλην μόνην , ἣν ἐκεῖνος λέγει πῦρ καὶ γῆν . ἡ δὲ χθὼν ἐπίηρος ἐν εὐστέρνοις χοάνοισι τῶν δύο τῶν ὀκτὼ μερέων λάχε νήστιδος αἴγλης , τέσσαρα δ’ Ἡφαίστοιο · τὰ δ’ ὀστέα λεύκ’ ἐγένοντο . εἰ δὲ τοῖς ὀστέοις κατὰ τὸν λόγον καὶ τὸ τί ἦν εἶναι , τουτέστι τὸ εἶδος καὶ τὴν οὐσίαν , ἐστὶν ἡ ὕπαρξις κατ’ αὐτόν , δῆλον ὡς καὶ τῇ σαρκὶ καὶ τῷ νεύρῳ καὶ τῷ ξύλῳ καὶ τῷ λίθῳ καὶ ἑκάστῳ τῶν ὄντων · καὶ γὰρ ἐπὶ πᾶσι τὸ εἶδος καὶ ὁ λόγος αἴτιος τοῦ ἕκαστον εἶναι . διὰ γὰρ τὸν λόγον καὶ τὸ εἶδος ἡ διαφορὰ ἐν τοῖς οὖσι , καὶ ἔστιν αὐτῶν τὸ μέν τι σάρξ , τὸ δὲ ὀστοῦν , τὸ δ’ ἄλλο τι , ἐπεὶ ἥ γε ὕλη κατ’ αὐτὸν πᾶσι τοῖς οὖσιν ἡ αὐτή , ὡς ἔφαμεν · τὰ γὰρ τέσσαρα στοιχεῖα ἡ ὑλικὴ ἀρχὴ αὐτῷ . p . 993a22 Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἄλλου λέγοντος . Φησὶν ὅτι εἰ ἔσχε τινὰ ὁ Ἐμπεδοκλῆς χεῖρα ὀρέγοντα καὶ δεικνύντα ὅτι πάντα κατὰ τὸ εἶδος χαρακτηρίζεται , ἠγάπησεν ἂν τὰ λεγόμενα καὶ ἠκολούθησεν αὐτοῖς αὐτὸς μὲν γὰρ διαρθρῶσαι οὐκ ἴσχυσεν ) ὥσπερ καὶ περὶ Ἀναξαγόρου εἶπε τὴν δόξαν αὐτοῦ ἐπανορθῶν , ὅτι ἄλλῳ μὲν ἄν λέγοντι ταῦτα ἐπηκολούθησεν , οὐ μὴν αὐτὸς διήρθρωσε . περὶ γοῦν τῶν ἀρχῶν τούτων , φησί , καὶ πρότερον εἰρήκαμεν ἐν τοῖς Φυσικοῖς · εἶτα πάλιν ἐπαγγέλλεται λέγειν περὶ αὐτῶν ἐν τῷ ἐλάττονι ἄλφα καὶ ἀπορεῖν περὶ αὐτῶν καὶ ἐπιλύεσθαι τὰς ἀπορίας ἐν τοῖς Περὶ φιλοσοφίας . ἐκ γὰρ τῶν ἀποριῶν εὐπορώτεροι γινόμεθα εἰς τὰς λύσεις τῶν ἐν τοῖς ὑστέροις ἀπορουμένων · αἱ γὰρ περὶ τῶν . ἀρχῶν ἀπορίαι τε καὶ λύσεις ἀρχαὶ τῆς τῶν μετὰ ταῦτα ἀπορουμένων λύσεως γίνονται . καὶ λέγει περὶ τῶν ἀπορουμένων ἐν τῷ ἐλάττονι ᾱ · διὸ ἐφεξῆς ἀναγινώσκεται . Τέλος τῶν εἰς τὸ μεῖζον ἄλφα σχολίων Ἀσκληπιοῦ .
Lemmas: p . 980 a 22 πάνετες ἄνθρωπος ὁ οἶδα ὀρέγω φύσις . σημεῖον δέ ὁ ὁ αἴσθησις ἀγάπησις . Δεύς ἐγώ ἄρχω ὁ πάρειμι πραγματεία εἶπον ὁ σκοπός , ὁ τάξις , . ὁ αἴτιος ὁ ἐπιγραφή . σκοπός μέν οὖν εἰμί ὁ πάρειμι πραγματεία ὁ θεολογέω · θεολογέω γάρ ἐν αὐτός Ἀριστοτέλης . ὁ δέ τάξις , ὅτι ἐκ ὁ φύσις ὕστερος ἐγώ ὁ ἀρχή ποιέω , ἐπεί οὗτος μᾶλλον συγγιγνώσκω ἐγώ ὑπάρχω . διά οὗτος τοίνυν ὁ Ἀριστοτέλης πρότερος διαλέγω ἐγώ περί ὁ φυσικός πρᾶγμα · οὗτος γάρ ὁ φύσις ὕστερος ὑπάρχω , ἐγώ δέ πρότερος . ὁ δέ πάρειμι πραγματεία ὁ μέν φύσις πρότερος ὅς ὁ τέλειος ἔχω , ἐγώ δέ ὕστερος · πρότερος γάρ ὁ ἄφθαρτος ὁ φθαρτός καί ὁ ἀγένητος ὁ γίγνομαι . διά οὗτος τοίνυν ὁ Ἀριστοτέλης πρότερος διαλέγω ἐγώ περί ὁ ἄτακτος κινέω ἐν ὁ μετέωρος , καί πάλιν περί ὁ τεταγμένως κινέω ἐν ὁ περι οὐρανός , φημί δή περί ἀστήρ καί σφαῖρα · καί λοιπός ἐν οὗτος ὁ πραγματεία διαλέγω ἐγώ περί ὁ πάντῃ ἀκίνητος . οὗτος δέ εἰμί θεολογία · ὁ γάρ θεῖον ἁρμόζω ὁ τοιοῦτος . διά τοίνυν οὗτος ὁ αἴτιος καί ἐπιγράφω μετά ὁ φυσικός , ἐπεί πρότερος διαλέγω ἐγώ περί ὁ φυσιχοω πρᾶγμα , εἶτα οὕτως περί οὗτος . μετά γοῦν ὁ φυσικός πραγματεία δεῖ οὗτος ἀναγιγνώσκω , ὡς δηλόω καί ὁ ἐπιγραφή . καί ἐν ὁ φυσικός δέ αὐτός πραγματεία καί μάλιστα πρός ὁ πέρας θεολογέω καί ἀνάγω ἑαυτοῦ . φημί γάρ πρός ὁ τέλος ὁ περι γένεσις καί φθορά “ ὁ λείπω τρόπος ἀναπληρόω ὁ ὅλος ὁ θεός ἐνδελεχής ποιέω ὁ γένεσις ” . ὁμοίως δέ καί ἐν ὁ ὄγδοος λόγος ὁ φυσικός ἀκρόασις καί ἐν ὁ περι Ψυχή πραγματεία καί ἐν πᾶς αὐτός ὁ φυσικός πραγματεία οὗτος ποιέω . p . 980 a 22 ἄνθρωπος ἄνθρωπος ὁ οἶδα ὀρέγω φύσις . Δεύς ἐγώ ἄρχω ὁ πάρειμι πραγματεία εἶπον ὁ σκοπός , ὁ χρήσιμος , ὁ τάξις , ὁ αἴτιος ὁ ἐπιγραφή πολύς γάρ ἐπιγραφή φέρω , ὅς δείκνυμι ὁ τρόπος ὁ σύγγραμμα ὅλος ) καί περί ὁ μέγας ἄλφα καί ὁ μικρός ἄλφα . καί πόθεν ὁρμάω εἰς ἔννοια ὁ πρῶτος φιλοσοφία Ἀριστοτέλης . ὁ μέν οὖν σκοπός σύ πάρειμι συγμράμματος εἶπον περί ὁ εἰμί καί ὅς εἰμί εἰμί , καί περί πᾶς ἀπλόος ὁ εἰμί διαλέγω , καθό εἰμί εἰμί . διό καί ὁ ὅρος ὁ φιλοσοφία οὕτως λέγω γιγνώσκω ὁ εἰμί , ὅς εἰμί εἰμί . οὔτε γάρ περί ὁ μερικός διαλέγω ἐνταῦθα , οἷος περί κοσμητής , καθάπερ ἐν ὁ μετέωρος , οὔτε περί ὁ καθόλου , καθάπερ ἐν ὁ περι οὐρανός πραγματεία , ἀλλά καθόλου περί πᾶς ὁ εἰμί · θεολογέω γάρ αὐτός πρόκειμαι ἐν ὁ πάρειμι σύγγραμμα . ἀμελέω ὅς καί περί στοιχεῖον διαλέγω καί περί ἀρχή · μόνος γάρ εἰμί ἔργον ὁ πρῶτος φιλοσοφία ἀποδείκνυμι ὁ ἀρχή πᾶς ὁ ἐπιστήμη . ὁ μέν γάρ ἄλλος ἐπιστήμη οὐ ἀποδείκνυμι ὁ οἰκεῖος ἀρχή , ἀλλά μόνος ὁ πρῶτος φιλοσοφία ἀποδείκνυμι πᾶς ὁ ἐπιστήμη ὁ ἀρχή . καί οὗτος μέν περί ὁ σκοπός . ἐφεξῆς δέ δεῖ εἶπον περί ὁ μέγας ἀγαθός , λέγω δή ὁ χρήσιμος . χρήσιμος γάρ εἰμί ὁ πάρειμι πραγματεία · συμβάλλω γάρ ὁ νάω , οὖον ὁ πρακτικός ἀλλά ὁ θεωρητικός , διδάσκω αὐτός περί ὁ θεῖον , τουτέστι διακρίνω ἁλή - θεῖος ἀπό ψεῦδος . μέγας γάρ ἀγαθός εἰμί ὁ ἐν ἄνθρωπος ὁ θεωρητικός νόος . ἕκαστος γάρ κατά ἐκεῖνος χαρακτηρίζω , κατά ὅς ὁ ἄλλος διαφέρω , οἷος ἵππος μέν καθό ἵππος , κύων δέ καθό κύω . αἴτιος γάρ , ὡς ἐν κεφάλαιος εἶπον , ὁ ὁμολογέω μέν ὁ οἰκεῖος ἐν ἕκαστος τελειότης κατά ὅς φύσις εἰμί ἕκαστος ὅς ποτός εἰμί , οἰκεῖος τε εἰμί καί μέγας ἀγαθός ἕκαστος . ὁ γάρ τελειότης τε καί ὁ ἀκρότης ὁ φύσις ἕκαστος ὁ τέλειος ὁ ἀγαθός ἕκαστος , ἵππος μέν , ὡς εἴρω , καθό ἵππος , κύων δέ καθό κύω , καί ἐπί ὁ ἄλλος ὁμοίως ἔμψυχος τε καί ἄψυχος , καί ἄνθρωπος δέ καθό ἄνθρωπος . ἀλλά μήv ὁμολογέω καί οὗτος ἕκαστος ὁ εἰμί κατά ὁ οἰκέω εἶδος εἰμί ὁ εἰμί . εἶδος δέ οἰκέω ἕκαστος , κατά ὅς ὁ ἄλλος ἅπας διαφέρω . ἆρα οὖν οὐ ὁμολογέω ὑπό πᾶς ὁ ἄνθρωπος ὁ ἄλλος διαφέρω κατά ὁ θεωρητικός νόος ; ὁ μέν γάρ πρακτικός τε καί τεχνικός μετέχω πως καί ὁ ἄλλος ζῶ , ὁ ἴχνος αὐτός ὁ πρακτικός νόος . πολύς γάρ ἕκαστος ὁ ζῷον μηχανάομαι πρός ὁ οἰκεῖος σωτηρία , οἷος μύρμηξ θησαυρίζω ἑαυτοῦ τροφή ἐν χειμών , καί χελιδών ποιέω νεοσσιά διά ὁ διαδοχή , ὁμοίως δέ καί ὁ μέλισσα συνάγω θησαυρίζω τροφή . οὗτος δέ ὁ δῶρον ὑπό ὁ φύσις διά ὁ θεός λαγχάνω , ὅπως διασῴζω . πάλιν δέ ὁπλίζω ὁ φύσις ὁ ζῷον πρός ὁ ἐπιβουλή ὁ ἐπέρχομαι . οὗτος δέ πᾶς οὐ ἔξω λογικός σύνεσις ὑπάρχω . ἐπιστήμη δέ καί θεωρία πρός ὁ ὁ ἀληθής τε καί ψευδής διάκρισις καί ὁ λογικός δύναμις παντάπασι ἄμοιρος ὁ ἄλλος ζῷον . εἰμί τοίνυν διά ὁ πάρειμι πραγματεία ὁ θεωρητικός νόος ἐνεργέω περί ὁ θεῖον καί κύριος εἰμί , εἰ ὁ πρῶτος εἰμί φιλοσοφία ὁ ἀποδείκνυμι καί ὁ ἀρχή ὁ ἄλλος ἐπιστήμη , καί εἰμί οὗτος ὁ ἐπιστήμη ἀναπόδεικτος , δῆλος ὅτι πάνυ χρήσιμος εἰμί ὁ πάρειμι πραγματεία . ἐπεί οὖν ὁ πρῶτος ἐπιστήμη παραδίδωμι ἐν ὁ πραγματεία οὗτος , εἰμί ἄν οἰκεῖος ὁ ἄνθρωπος . ὁ μέν γάρ ἄλλος ζῷον λαγχάνω ὁ φρόνησις οὗτος πρός ὁ βιωτικός διαγωγή , ἵνα σῴζω καί τρέφω , ὁ δέ ἄνθρωπος καί πρός ὁ βιωτικός διαγωγή ἔχω ὁ μανθάνω καί πρός ὁ νοερός αὐτός . ἐάν γάρ γιγνώσκω ὅτι τοιόσδε σχῆμα φυλάσσω οὗτος ὁ ἀστήρ πρός οὗτος ὁ ἀστήρ πως , οὐδείς ἐγώ συμβάλλω πρός ὁ βιωτικός ἀγωγή · ὁμοίως καί ἐπί ἄλλος πλεῖστος . καί οὗτος μέν ὅτι χρήσιμος ὁ πάρειμι πραγματεία . ὁ δέ τάξις προφανής ἐκ ὁ ὁ προτεραῖος εἴρω . ἐπεί γάρ ὁ μέν φύσις ἄρχω ἀπό ὁ τέλειος , ἐγώ δέ διά ὁ ἡμέτερος ἀσθένεια ἀσύμμετρος εἰμί ὁ εὐθύς ὁ τέλειος προσβάλλω , ἀγαπάω πρότερος ἀπό ὁ ὁ φύσις ὕστερος καί ὁ ἀτελής ἄρχω καί οὕτως τρέχω ἐπί ὁ τέλειος . ἐπεί οὖν ἐν ὁ φυσικός περί ὁ ἀτελής διαλέγω , ἐνταῦθα δέ περί ὁ τέλειος , εἰκότως ὡς πρός ἐγώ τελευταῖος εἰμί ὁ πάρειμι πραγματεία . ἰστέον δέ ὅτι ἐπιγράφω καί Σοφία καί Φιλοσοφία καί Πρώτη φιλοσοφία καί μετά ὁ φυσικός , ἐπεί πρότερος διαλέγω περί ὁ φυσικός ἐν οὗτος ὁ πραγματεία διαλέγω περί ὁ θεῖον · διά ὁ τάξις οὖν λαγχάνω ὁ προσηγορία . Σοφία δέ οἱονεί σάφεια τις εἰμί · ὁ γάρ θεῖον σαφής καί φανερός · περί γάρ θεῖον διαλέγω . οὗτος χάρις εἶπον Σοφία . ἀμελέω ὅς καί ἐν ὁ ἀποδεικτικός φημί ὡς εἴρω2 ἐγώ ἐν ὁ περί σοφία λόγοις·᾿ ὁ γάρ ἀναπόδεικτος ἀρχή χράω - μένω ἐπιστήμη σοφία εἰμί . Πρότερος δέ φιλοσοφία , ἐπεί περί ὁ πρῶτος αἰτία καί ἀρχή ἀναπόδεικτος διαλέγω . Φιλοσοφία δέ διότι κύριος καί μάλιστα φιλοσοφία ὁ ἐν θεωρία τε καί ὁ ὁ εἰμί γνῶσις , εἰ ὁ μέν φιλοσοφία κύριος περί ὁ διά ἑαυτοῦ αἱρετός καί οὖον διά ἄλλος , μόνος δέ ὁ ὁ Ἀρίστων θεωρία διά ἑαυτοῦ αἱρετός . καί Θεολογία δέ καλέω αὐτός , ἐπεί ὁ ὁ εἰμί ἀρχή καί ὁ ὁ εἰμί αἴτιος ὁ πρῶτος καί τέλειος μάλα τε εἰμί θεῖον , περί ὅς ἐνταῦθα θεωρέω . ὁ δέ τρόπος ὁ σύνταξις , ὅτι εἰμί ὁ πάρειμι πραγματεία οὐ ὁμοίως ὁ ἄλλος ὁ ὁ Ἀριστοτέλης συγκροτέω , οὐδέ ὁ εὕω - τακτός τε καί συνεχής ἔχω δοκέω , ἀλλά τις μέν λείπω ὡς πρός ὁ συνεχής ὁ λέξις , ὁ δέ ἐκ ἄλλος πραγματεία ὁλόκληρος μεταφέρω καί πολλάκις ὁ αὐτός λέγω . ἀπολογέομαι δέ ὑπέρ οὗτος καί καλῶς ἀπολογέομαι , ὅτι γράφω ὁ πάρειμι πραγματεία πέμπω αὐτός Εὔδημος ὁ ἑταῖρος αὐτός ὁ ‘pοδιος , εἶτα ἐκεῖνος νομίζω μή εἰμί καλός , ὡς τυγχάνω , ἐκδίδωμι εἰς πολύς τηλικόσδε πραγματεία . ἐν ὁ οὖν μέσος χρόνος τελευτάω καί διαφθείρω τις ὁ βιβλίον · μή τολμάω δέ προστίθημι οἴκοθεν ὁ μεταγενής διά ὁ πολύς πάνυ λείπω ὁ ὁ ἀνήρ ἔννοια μετάγω ἐκ ὁ ἄλλος αὐτός πραγματεία ὁ λείπω ἁρμόζω , ὡς εἰμί δυνατός . οὖον μήv ἀλλά καί ἐν οὗτος σῴζω εὑρίσκω ἄν τις ὁ ὁ λέγω ἀκολουθία . εἶτα λοιπός δεῖ εἶπον καί περί ὁ μέγας ἄλφα καί περί ὁ μι - Κρής ἄλφα . οἶδα τοίνυν χρή ὅτι δεκατέσσαρες βιβλίον γράφω ὁ Αρίστο - Τέλης ἐν ὁ πάρειμι πραγματεία · μέχρι γάρ ὁ Ν στοιχεῖον γράφω καί αὐτός . τις δέ εἴρω ὅτι δεκατρεῖς · ὁ γάρ μείζων ἄλφα περί ὅς νῦν πρῶτος διαλέγω , οὖον φημί εἰμί αὐτός , ἀλλά Πασικλῆς , ὁ υἱός βοή - τίθημι ὁ ἀδελφός Εὔδημος ὁ ἑταῖρος αὐτός . οὐ εἰμί δέ ἀληθής · σός - ζω γάρ ὁ ὁ Ἀριστοτέλης δεινότης καί ἐκ ὁ λέξις καί ἐκ ὁ θεωρία · καί πολύς πλέω , ὅτι μιμνήσκω αὐτός ἐν ὁ μικρός ἄλφα . ἐν γοῦν ὁ μείζων ἄλφα διαλέγω περί ὁ ἔννοια ὁ φιλοσοφία καί δείκνυμι ὅτι οὐ εἰμί ὁ ὑλικός αἴτιος κύριος ἀρχή , ὥσπερ καί Πλάτος φημί . διό καί ἀποδέχομαι ὁ Ἀναξαγόρας · ὁ γάρ ἄλλος , φημί , καθεύδω ὥσπερ ἀπό καρόω ἀνίστημι Ἀναξαγόρας μόνος ἐφίστημι νόος βασιλεύω ὁ πᾶς . οὔτε δέ ὁ ἰδέα φημί εἰμί ὁ πρῶτος ἀρχή , καθώς τις ἐκλαμβάνω , ἀλλά ὁ λόγος . ἐν δέ ὁ μικρός ἄλφα διαλέγω περί ὁ φανός , τουτέστι ὁ πρῶτος αἴτιος , ὅστις φανός ὑπάρχω ὁ ἑαυτοῦ φύσις , ἀλλά ἐγώ διά ὁ πολύς ἀσθένεια οὖον δύναμαι προσβάλλω αὐτός , ὥσπερ καί ὁ ἥλιος φανός ὑπάρχω οὖον φέρω ὁ νυκτερίς διά ὁ ἀσθενής ὁ φύσις . ἐπεί τοίνυν περί ὁ ἔννοια ὁ φιλοσοφία εἴρω , ἄξιος μανθάνω θέω πόθεν ἔρχομαι εἰς ἔννοια ὁ φιλοσοφία ὁ Ἀριστοτέλης . ἵνα οὖν οὗτος γιγνώσκω , δεῖ ἐγώ εἶπον οὕτως , ὅτι ἔχω ὁ ζῷον ὁ γνωστικός δύναμις · ὁ γάρ αἰσθητικός δύναμις γνωστικός ὑπάρχω . καί οὗτος ὁ ἔχω μνήμη καί αἴσθησις ὁ μέν ὑπάρχω μαθηματικός , ὁ δέ φρόνιμος . καί μαθηματικός λέγω ὁ αἰσθάνομαι ὁ ψόφος καί γιγνώσκω ποῖος μέν φωνή ἀπειλητικός ὑπάρχω , ποῖος δέ οὖον . τοιοῦτος δέ ὑπάρχω κύω , ἵππος , ὁ ὄνος ὁ Ἀλεξανδρεύς , ὅς φημί ὁ φιλόσοφος , καί ὁ ἄλλος ὁ τοιοῦτος · ψιττακός δέ αἰσθάνομαι καί μανθάνω . φρόνιμος δέ ὑπάρχω οἷος ὁ περί ὁ πρᾶξις ὁ βιωτικός εὐπερίστροφος , χελιδών , μέλισσα , μύρμηξ . πάλιν ὁ ἔχω μνήμη ζῷον πάντως καί αἴσθησις ἔχω , οὖον πᾶς δέ ὁ ἔχω αἴσθησις πάντως καί μνήμη ἔχω . καί ὅτι ὁ αἴσθησις δήω ὁ ἔξωθεν πρός ὁ ἐνεργέω , ὁ δέ μνήμη οὖον δήω ὁ ἐκτός πρός ὁ ἐνεργέω . καί ὅτι ὁ πείρω μερικός εἰμί ὁ μνήμη · ἀπό γάρ ὁ πείρω λαμβάνω καί ὕστερος μνημονεύω . καί ὅτι ὁ ἐμπειρία καθό - λίκος ὑπάρχω ὁ μνήμη . διό φημί ὁ Πλάτος ἐμπειρία μέν γάρ ποιέω ὁ αἰών ἐγώ πορεύω κατά τέχνη , ἀπειρία δέ κατά τυγχάνω . πολύς γάρ πείρω ὑπάρχω ὁ ἐμπειρία καί μνήμη , δύναμαι δέ ὁ πειράω πολλάκις ἀνατρέχω ἐπί ὁ καθόλου . καί ὁ μέν μνήμη θεωρέω καί ἐπί ὁ οὐσία καί ἐπί ὁ πρᾶξις λέγω γάρ ὅτι ἔχω μνήμη ὁ πατήρ ὁ ὅδε ὁ φίλος καί ὅτι μιμνήσκω πράσσω ὅδε ) , ὁ μέντοι γε πείρω ἐπί μόνος ὁ πρᾶξις λέγω · οὔτε γάρ ἐπί ὁ οὐσία · οὐδείς γάρ λεʹ - γει ὅτι πείρω ἔχω ὁ πατήρ , πείρω δέ ἔχω ὁ πρᾶγμα · οὖον γάρ ὁ οὐσία ἀλλά ὁ πρᾶξις ὁ γίγνομαι ἐκ ὁ οὐσία . ὁ δέ τέχνη ἀγαθός εἰμί ὁ ἐμπειρία · ἔχω γάρ καί ὁ διότι . διό φημί ὁ θεσπέ - θεός Πλάτος τέχνη γάρ οὖον καλέω ὅς ἄν εἰμί ἄλογος πρᾶγμα . ἐν δέ ὁ πρᾶξις ἀγαθός ὁ πείρω ὁ τέχνη , ἐπεί ὁ μέν τέχνη ὁ καθόλου οἶδα , ὁ δέ πείρω ὁ μερικός · ὁ δέ πρᾶξις περί ὁ μερικός καταγίγνομαι . πάλιν ὁ ἀρχιτεκτονικός ἐπαναβαίνω ὁ τέχνη · ἐπιτάσσω γάρ ὁ ἀρχιτέκτων ὁ κατά ἕκαστος τεχνίτης ὥσπερ ὁ ἰατρός ὁ κατά ἕκαστος . ὁ δέ ἐπιστήμη περί ὁ ἄυλος . αὖθις δέ ὁ κατά μέρος ἐπιστήμη ἐπαναβαίνω ὁ πρῶτος φιλοσοφία , ἅτε δή ὁ ἀρχή αὐτός ἀποδείκνυμι . ἐντεῦθεν κατά μέρος προέρχομαι ἔρχομαι εἰς ἔννοια ὁ φιλοσοφία , ὅστις εἰμί ἐφίστημι ἐπιστήμη ὡς ἀποδείκνυμι αὐτός . p . 980a22 πάνετες ἄνθρωπος ὁ οἶδα ὀρέγω φύσις . σημεῖον δήω ὁ αἴσθησις ἀγάπησις . αὐτοφυής ὁρμάω ὁ · ψυχή ἐπί ὁ γνῶσις καί ἐφίημι ὁ ἀγα - τίθημι · ἀγαθός δέ εἰμί ὁ Ψυχή ὁ κύριος γνῶσις . διότι γιγνώσκω ὁ θεῖον καί ἐνεργέω κατά ὁ θεωρητικός νόος · ὁ δέ τοιοῦτος τελείωσις εἰμί ὁ φυχή . διό πάγκαλος φημί ὁ Ἀριστοτέλης πᾶς ἄνθρωπος ὁ οἶδα ὀρέγω φύσις , ἐπεί ὁ γνῶσις τελειότης εἰμί . ὅτι γάρ πᾶς ἄνθρωπος αὐτοφυής ἐράω ὁ γνῶσις , σημεῖον μέγας ὁ ὁ αἴσθησις φίλιος · χαίρω γάρ ὁ αἴσθησις , ἐπεί διά αὐτός θηράω ὁ πρᾶγμα . ἄλλως τε δέ καί Χωρὶς ὁ ἐνεργέω τίς ἢ πράσσω κατά ὁ αἴσθησις ἀγαπάω αὐτός , καί μάλιστα πλέω ὁ ἄλλος ὁ ὀπτικός · καί Χωρὶς γάρ ὁ πράσσω καί ἐνεργέω ὁ ὁράω αἱρέω ἀντί πᾶς ὡς εἶπον ὁ ἄλλος . ὁ δέ αἴτιος , ἐπειδή , ὅς φημί Πάλατος ἐν ὁ Φαίδων , διά οὗτος ὁ αἴσθησις ὁ ὁ φιλοσοφία πορίζω γένος . ἀτενίζω γάρ εἰς ὁ οὐρανός καί θεωρέω ὁ τάξις καί ὁ ἄφραστος κάλλος ἔρχομαι εἰς ἔννοια ὁ δημιουργέω . οὗτος ἐν ὁ ὀπτικός μάλιστα ὁ αἴσθησις ποιέω ἐγώ γνωρίζω , οὖον λέγω ἀλ - λήλος ἀλλά ὁ θεῖον . οὔτε γάρ διά ἄλλος αἴσθησις οὕτως συμπάσχω ὁ πρᾶγμα ὡς διά οὗτος . καί πολύς , φημί , δηλόω διαφορά ὁ μεταξύ ὁ ὁρατής αὐτός · μεταξύ γάρ ὁ λευκός καί ὁ μέλας πολύς ὑπάρχω χρῶμα , οἷος εἰμί τυγχάνω φαιός , ξανθός , πυρρός ἐρυθρός . μεταξύ δέ θερμός καί ψυχρός οὐδείς ὑπάρχω ἤγουν ξηρός καί ὑγρός . p . 980a28 φύσις μέν οὖν αἴσθησις ἔχω γίγνομαι ζῷον . ἐντεῦθεν ἀπό ὁ αἴσθησις ἀνέρχομαι μέχρι ὁ θεωρητικός νόος · διά γάρ οὗτος ὁ ὅρος γιγνώσκω , ὥστε θέω λέγω εἰμί ὁ θεωρέω - τικὸν νόος εἰ ἁπλόος ἐπιβολή διά αὐτός ὁ θεῖον λαμβάνω . ὁ δέ θεωρητικός ὁ πρακτικός , ὅς φημί ἐν ὁ περι Ψυχή πραγματεία , ὁ τέλος καί μόνος διαφέρω . ὁ μέν γάρ θεωρητικός τέλος ὁ γνῶσις ὁ εἰμί καί ὁ ὁ θεῖον κατάληψις , ὁ δέ πρακτικός ὁ ἀγαθός . εἶπον οὖν ὅτι ὁ ἄνθρωπος καί ὁ αἴσθησις ὁ οἶδα χάρις ἀγαπάω , οὖον ὁ χρεία μόνος , ἐπεί καί ὁ αἴσθησις εἰς γνῶσις αὐτός συμβάλλω . φημί οὖν ὅτι οὖον μόνος ὁ αἴσθησις πρός γνῶσις αὐτός συμβάλλω , ἀλλά καί ὁ λόγος , κατά ὅς πλεονεκτέω ὁ ἄλλος ζῷον , καί ὅτι διά οὗτος τέλειος ὁ ἄλλος ζῷον ὁ ἄνθρωπος , καί ὅτι ὁ σοφία ὁ ἐν γνῶσις εἰμί πᾶς δοκέω τίμιος , διά οὗτος ἐγώ διδάσκω . ἀλλά καί βεβαιόω ὁ πρόειμι - ῥαίνω ὁ ὁ αἴσθησις ὁ ἄνθρωπος εὔλογος ἀγαπάω . ἐκτίθημι δέ καί ὁ τάξις ὁ ἐπί ὁ αἴσθησις γίγνομαι δύναμις ὁ Ψυχή . τείνω δέ αὐτός οὗτος πᾶς εἰς ὁ περί σοφία λόγος καί ὁ δείκνυμι τίς εἰμί ὁ σοφός , ὁ ἀποδείκνυμι ὁ ἀρχή πᾶς ὁ ἐπιστήμη καί ὁ διά - λέγω περί ὁ θεῖον καί ὁ θεωρητικός νόος . οὗτος οὖν φημί , ὅτι πᾶς ὁ ζῷον αἰσθητικός γίγνομαι ὑπό φύσις . p . 980a29 ἐκ δέ ὁ αἴσθησις ὁ μέν αὐτός οὖον γίγνομαι μνήμη , μνήμη , ὅς δέ γίγνομαι . οὐ ἔχω μνήμη σκώληξ , ἐμπίς , ὁ δέ ἄλλος ἔχω , οἷος κύω , ψιττακός , μύρμηξ , χελιδών καί ὅσος ἄλλος τοιοῦτος . καί διά οὗτος ὁ αἴτιος ὁ μέν φρόνιμος ὑπάρχω ὁ δέ μαθηματικός ὁ ζῷον ὁ μή δύναμαι ἔχω μνήμη · ὁ γάρ ἔχω μνήμη ὁ μέν φρό - Νιμάς ὑπάρχω , ὁ δέ μαθηματικός . φρόνιμος τοίνυν ὑπάρχω ἄνευ ὁ μανθάνω ὅσος μή δύναμαι διακρίνω ὁ ψόφος , περί δέ ὁ βίος εἰμί εὐπερίστροφος , οἷος μέλισσα καί χελιδών καί μύρμηξ · προνοέω γάρ ὁ ἑαυτοῦ βίος . p . 980b25 25 μανθάνω δέ ὅσος πρός μνήμη καί οὗτος ἔχω ὁ αἴσθησις . Οἶον κύω , ψιττακός , ἵππος , ὄνος καί ὅσος ἄλλος τοιοῦτος . p . 980b26 ὁ μέν οὖν ἄλλος ὁ φαντασία ζῶ καί ὁ μνήμη . ὁ ἄλλος ζῶ , φημί , ὁ κῦρος ἔχω ἐν ὁ φαντασία καί ὁ μνήμη , καθάπερ ὁ κύω καί ὁ ἔλαφος καί ὁ ἄλλος ζῷον διακρίνω ὁ ἀλλότριος ἐκ ὁ οἰκεῖος . ἀντιστρέφω δέ οὗτος πρός ἀλλήλων . ὁ γάρ ἔχω μνήμη πάντως καί φαντασία καί ὁ ἀνάπαλιν . p . 980b27 ἐμπειρία δέ μετέχω μικρός . μικρός λέγω ἢ οὐδέ ὀλίγος , ὡς ὁ ἦ ὀλίγος ὁ παῖς ἔοικα γίγνομαι . ΝΑΤΟ Τυδεύς ἀντί ὁ οὐδέ ὀλίγος , ἢ μικρός φημί ὀλίγος · ἔχω γάρ ὁ ἄλλος ζῷον ὀλίγος ἐμπειρία ἴχνος . διό ὁ κύω ἐάν τύπτω διά τίς πρᾶγμα , δείδω εἰμί ὅτε πάλιν ὁ αὐτός ποιέω · καί ἄλλος δέ φανερός ζῷον . p . 980b28 ο δέ ὁ ἄνθρωπος γένος καί τέχνη καί λογισμός . γίγνομαι δέ ἐκ ὁ μνήμη ἐμπειρία ὁ ἄνθρωπος · ὁ γάρ πολύς μνήμη ὁ αὐτός πρᾶγμα εἷς ἐμπειρία δυυημεις ἀποτελέω . καί δοκέω σχεδόν ἐπιστήμη τέχνη καί ἐμπειρία ὅμοιος εἰμί . Ωστερ γάρ πράσσω ὁ ἔμπειρος , οὕτως καί ὁ τεχνίτης πράσσω · ὁμοίως οεʹ καί ὁ γεωμέτρης πράσσω καταγράφω ἢ ἄλλος τίς τοιοῦτος ποιέω . ἔχω δέ διαφορά , καθό ὁ μέν μετά λόγος , ὁ δέ ἄνευ λόγος . ὁ οὖν ἐπιστήμη καί τέχνη διά ὁ ἐμπειρία , φημί , ὁ ἄνθρωπος προσγίγνομαι . ὁ γάρ πολύς ἐμπειρία ποιέω ὁ τέχνη , ὅς φημί Πῶλος ὁ παρά ὁ Πλάτων ἐμπειρία γάρ ποιέω ὁ αἰών ἐγώ πορεύω κατά τέχνη , ἀπειρία δέ κατά Τύχη . ” p . 981a5 γίγνομαι δέ τέχνη , ἡνίκα ἐκ πολύς νόημα ὁ ἐν . Πειρίας περί ὁ ὅμοιος καθόλου εἷς ὑπόληψιςγένηται · ὁ μέν γάρ ἔχω ὑπόληψις Καλλίας νοσέω ὅδε ὁ νόσος ὅδε συμφέρω καί Σωκράτης καί ἄλλος πλείων , ἐμπειρία ὑπάρχω · ὁ δέ καθόλου ὅτι τίς πᾶς ὁ νοσέω ὁ τοιανδί νόσος συμφέρω , οἷος ὁ πυρέσσω καῦσος ἢ φλεγματώδης ἢ μελαγχολικός , τέχνη . Κάθολος γάρ εἰμί · πολύς γάρ ἐμπειρία συγκεφαλαίωσις εἰμί ὁ τέχνη . ἐκ ἐμπειρία μέν γάρ ὁ οἶδα ὅτι ὁ ὅδε ὁ νόσος νοσέω ὅδε ὁ βοήθημα χρήσιμος · ἐκ τέχνη δέ ὁ ὁ ὁ τοιόσδε νόσος νο - σούσι τοιόσδε συμφέρω χράω . τέχνη γάρ ὁ ὁ ὁμοιόω μετάβασις , ὡς καί αὐτός σαφῶς ἐκ ὁ παράδειγμα δείκνυμι . p . 981a12 πρός μέν οὖν ὁ πράσσω ἐμπειρία τέχνη οὐδείς δοκέω διαφέρω . ὅς λέγω τοιοῦτος εἰμί , ὅτι πρός ὁ πρᾶξις οὐδείς διαφέρω ὁ τέχνη ὁ ἐμπειρία , ἀλλά καί μᾶλλον ἐπιτυγχάνω ὁ ἔμπειρος ὁ μή ἔχω πείρω ἀλλά λόγος . καί εἰκότως · ὁ γάρ πρᾶξις μερικός ὑπάρχω , ὁ δέ τέχνη ὁ καθόλου ζητέω · οὐδείς οὖν ἄτοπος οἶδα ὁ καθόλου ἀγνοέω ὁ κατά ἕκαστος , ὅς φημί ἐν ὁ ἀποδεικτικός , ὅτι ὁ εἰδοί Ἐπιστήμων ὅτι οὐδείς ἡμίονος τίκτω , ὕστερος θεάομαι ἡμίονος ἐξογκόω ἔχω ὁ γαστήρ , ἀπατάω καί ὑπολαμβάνω αὐτός ἔγκυος εἰμί . ὥστε εἰκότως ὁ ὁ ἐμπειρία εἰδοί μᾶλλον κατορθόω ὁ ἔχω ὁ λόγος ἐν ὁ ἔργον , ἐπεί καί μερικός ὁ πρᾶξις ὑπάρχω . ὅτι γάρ ὁ πρᾶξις καί ὁ γένεσις περί ὁ κατά ἕκαστος ὑπάρχω , φανερός ἐν - τεῦ · ὁ γάρ ἰατρεύω οὐ ἄνθρωπος ὑγιάζω , ἀλλά ἢ κατά συμβεβηκός , ἀλλά Καλλίας ἢ Σωκράτης , καί ἐπεί συμβαίνω ὁ Καλλίας ὁ ἰατρεύω ἄνθρωπος εἰμί , λέγω καί ὁ ἄνθρωπος ἰατρεύω · ὥστε κατά συμβαίνω - γυνή ὁ ἄνθρωπος , Καλλίας δέ κατά ἑαυτοῦ · οὐ ὅτι ὁ ἄνθρωπος κατά συμ - βαίνω ὑπάρχω , ἀλλά ὅτι κατά συμβαίνω ἰατρεύω , ὥσπερ λέγω καί εἰμί ὁ κατηγορία ἐν ὁ λόγος ὁ πρός τίς , ὅτι δεσπότης δοῦλος εἰμί δεσπότης , κατά συμβαίνω δέ ἄνθρωπος , ἐπεί συμβαίνω ὁ δοῦλος εἰμί ἄνθρωπος . ὡς οὖν πρός ὁ πρός τίς συμβεβηκός · οὖον γάρ ὡς πρός ὁ φύσις ὁ ἄνθρωπος . p . 981a21 ἐάν οὖν ἄνευ ὁ ἐμπειρία ἔχω τις λόγος καί ὁ μέν καθόλου γνωρίζω , ὁ δέ ἐν οὗτος κατά ἕκαστος ἀγνοέω , πολλάκις διαμαρτάνω ὁ θεραπεία . ὡς ἐπί ὁ ἡμίονος εἴρω · εἰμί γάρ ὅτε ἀπατάω περί ὁ μερίς . Κον · ὁ γάρ μερικός εἰμί ὁ θεραπεύω . p . 981a24 ο δέ οἶδα καί ἐπαίω ὁ τέχνη ὁ ἐμπειρία ὑπάρχω οἴομαι μᾶλλον . ἐπεί δοκέω ὥσπερ πλέω ἀποδέχομαι ὁ ἔμπειρος ὁ τεχνι - ὁ , φημί ὁ δέ οἶδα καί ὁ γνῶσις μᾶλλον ὑπάρχω ὁ τεχνίτης ὁ λόγος ἔχω ὁ πρᾶγμα , ἤ2 ὁ ἐμπειρικός . ἐπιτάσσω γάρ ὁ ἐπιστήμων ὁ ἐμπειρικός , ὥσπερ καί ὁ ἀρχιτέκτων ὁ τέκτων . θαυμάζω γάρ ὁ ἄνθρωπος ὁ σοφός καί διαφέρω ὁ ἄλλος . ἅμα δέ διά αὐτός δείκνυμι ὁ ἐπί ὁ σοφία καί τέλειος γνῶσις ὁδός , καί πῶς παρέρχομαι εἰς ἄνθρωπος ὁ σοφία καί ὁ ὁ τίμιος κτῆσις καί θεωρία , ὅτι μετά ὁ ὁ ἀναγκαῖος καί χρειώδης εὕρεσις περισσός τε καί ἐλεύθερος ἤδη νοέω σχολάζω ὁ ἄνθρωπος . ὥστε σοφός ὁ τεχνίτης ὁ ἔμπειρος πᾶς ὑπολαμβάνω , ἐπεί κατά ὁ οἶδα καί ὁ γνῶσις πᾶς ἕπω ὁ σοφία . ὁ μέν γάρ ἔμπειρος ὁ ὅτι οἶδα , ὁ δέ τεχνίτης καί ὁ διότι · ὅσπερ εἰμί σοφία ἔργον , ὁ ἀποδίδωμι . ὁ αἴτιος ὁ πρᾶγμα . ἀμελέω ὅς καί ὁ ἀρ - χιτεκτων τίμιος νομίζω καί μᾶλλον ἐφίστημι ὁ χειροτέχνης , καί σοφός αὐτός λέγω , ἐπεί οἶδα ὁ αἴτιος καί ἐπιτάσσω · ὁμοίως δέ καί ὁ · στρατηγός . διό φημί εὐ γάρ πω σάφα οἶδα , οἷος νόος Ἀτρείδης ἔοικα ἐν ὁ ἐμπειρικός ὁ ἄψυχος · ὥσπερ γάρ ὁ πῦρ καίω , οὐ οἶδα δέ διά τίς καίω , καί ὁ χιών ψύχω , οὐ οἶδα δέ διά τίς ψύχω , οὕτως καί ὁ ἐμπειρικός ποιέω μέν , οὐ οἶδα δέ διά τίς ποιέω . χρή μέντοι οἶδα , ὅτι διαφέρω ὁ ἄψυχος ὁ ἔμψυχος . ὁ μέν γάρ ἄψυχος ἄλογος ποιέω ὁ ποιέω , οἷος , εἰμί τυγχάνω , ὁ πῦρ ἄλογος καίω · ὁ δέ ἄλογος φυσικός , οἷος φυσικός ὁ χελιδών ποιέω ὁ νεοσσιά , καί ὁ μύρμηξ συνάγω καί θησαυρίζω · ὁ μέντοι γε ἐμπειρικός μετά λόγος τις , εἰμί καί μή τέλειος . διό φημί ὁ δέ χειροτέχνης διά ἔθος , οὐ εἰμί σοφός κατά ὁ εἰμί πρακτικός ὁ ἄλλος , ἀλλά κατά ὁ τις λόγος ἔχω αὐτός καί ὁ αἴτιος γνωρίζω , εἰμί καί μή ὁμοίως ὁ ἐπιστήμων . σημεῖον δέ μέγας ὁ οἶδα καί ὁ μή οἶδα ὁ δύναμαι διδάσκω εἰμί . διά οὗτος λέγω ὁ τέχνη μᾶλλον εἰμί ἐπιστήμη ὁ ἐμπειρία , ἐπεί ὁ μέν διδάσκω , ὁ δέ οὖον διδάσκω . διό καί λέγω ὁ Σωκράτης ἐν ὁ Ἀλκιβιάδης , ὅτι οὐ εἰμί Ἐπιστήμων ὁ Περικλῆς · οὐδέ γάρ δύναμαι διδάσκω · οὐδείς γάρ ποιέω καλός , οὔτε ὁ παῖς οὔτε ἄλλος τις . p . 981b10 Tῶν δέ αἴσθησις οὐδείς ἡγέομαι εἰμί σοφία · καίτοι ὁ κατά ἕκαστος γνῶσις κύριος οὗτος ὑπάρχω · ἀλλά οὖον λέγω ὁ διά τίς περί οὐδείς , οἷος διατί θερμός λέγω πῦρ , ἀλλά ὅτι μόνος θερμός . ὁ δέ ἐπιστήμη λέγω καί ὁ διά τίς , ἐπεί καί καίω καί ξηραίνω . p . 981b13 ο μέν οὖν πρῶτος εἰκός ὁ ὁποῖος εὑρίσκω τέχνη . πρόκειμαι αὐτός ἐντεῦθεν εἶπον ὁ χρόνος , κατά ὅς φοιτάω εἰς ἐγώ ὁ σοφία · οὐ ὅτι φημί ἐν χρόνος φοιτάω , ἀλλά ὡς πρός ὁ ἡμέτερος περίοδος · εἰμί γάρ καί πρώην . γίγνομαι γάρ κατακλυσμός καί σεισμός καί ἀφανίζω ὁ πρᾶγμα καί πάλιν εὑρίσκω , ὅς φημί καί αὐτός Ἀριστοτέλης ἐν ὁ μετέωρος περί ὁ μέγας σεισμός ὁ γενο - μένω ἐν ὁ Ἀχαΐα , καί ὅτι ἐπί ὁ Δευκαλίων , φημί , γίγνομαι μέγας κατακλυσμός καί πολύς ἀφανίζω τόπος , καί πᾶς ὁ πεδιάς ἀπόλλυμι , καί μόνος δύναμαι παρισόω ὁ ἐν ὁ ἀκρώρεια ὁ ὄρος εἰμί , ὡς δηλόω καί ὁ ποιητής ἐρῶ κτίζω δέ Δαρδανία , ἐπεί οὔπω Ἴλιος ἱρός ἐν πεδίον πολίζω , πόλις Μέροψ ἄνθρωπος ἀλλά ἔτι ὕπειμι - Ῥείη νάω πολυπῖδαξ Ἴδη εἶτα λοιπός μετά ὁ παύω ὁ κατά - κλυσμός κατέρχομαι ὁ περισώζω ἐν ὁ πεδιάς καί εἰμί πατήρ μετά τέκνον , ὡς δεσπότης δοῦλος κελεύω καί συμβουλεύω , καί οὐ εἰμί ἐν ἐκεῖνος ἀδικία · διό καί ὁ συμβουλευτικός εἶδος πρότερος εἰμί . ὕστερος δέ φροντίζω ὁ ἀναγκαῖος μόνος , οἷος ἀρτοποιΐα καί ὑφαντικός , ὅς ἄνευ οὖον δυνατός εἰμί ἐγώ . εἶτα λοιπός μετά ὁ περιγίγνομαι οὗτος , φροντίζω καί ὁ πρός εὐκολία ὁ βίος , οἷος ὁ νόμισμα , ὅς φημί καί αὐτός ἐν ὁ ἠθικός , ὅτι ἐγγυητής τάξις ἐπέχω ὁ νόμισμα , καί πολύς ῥᾳστώνη γίγνομαι ἐντεῦθεν ὁ ἄνθρωπος . πορίζω γάρ λόγος χάρις ὁ ὑφάντης ἱμάτιον καί ἀπάρχω εἰς ὁ ἀγορά ἄρτος δήω , καί περί - μένω , ἠώς ὅτε ἔρχομαι ὁ ἀρτοποιός ἐσθής δήω καί δήω ἄρτος καί λαμβάνω ἐσθής · ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ ἄλλος συνάλλαγμα . ἐπινοέω οὖν ὁ ἀργύριον ὥσπερ ἐγγυάω ἕκαστος , καί δίδωμι ἀπαλλάσσω καί οὐκέτι ἀναμένω τις ἄλλος , ἐπεί ἕκαστος δέχομαι ὁ νόμισμα ἀντί ἐγγυητής ἀσφαλής · βούλομαι γάρ καί αὐτός διά αὐτός ὠνέομαι . εἶτα πάλιν ἐπινοέω ὁ λουτρόν δύναμαι ἐπί πολύς σῴζω ὁ ὁ ἀνθρώ - πάω σῶμα . καί εἰμί ὁ τοιοῦτος ἀντί ἐγγυητής ἀναγκαῖος . μετά τοίνυν ὁ εὑρίσκω ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ ῥᾳστώνη ἐμποιέω καί εὐκολία , ἄρχω καί ἐπί ὁ μείζων ἀνέρχομαι , ὅστις ἀγαθός ὑπάρχω ἢ κατά αἴσθησις . οὐδείς γάρ θαυμάζω ἔχω αἴσθησις · φύσις γάρ δῶρον εἰμί καί θεός . ὁ οὖν ζητέω ὁ ὑπέρ ὁ αἴσθησις ὁ εἰμί λογικός Ψυχή εἰμί ἴδιος . καί πρῶτος μέν ὁ ἐπιπόλαιος ζητέω , οἷος , εἰμί τυγχάνω , διά τίς οὐ αὖος - σεμαι ὁ θάλασσα τοσοῦτος ποταμός εἰς αὐτός ἐμβάλλω . καί ὁ αἰτία οὗτος εἴρω ἐν ὁ μετέωρος · διά ὁ ἐξατμίζω πάλιν ἐκ αὐτός ὁ ὕδωρ ὑπό ὁ ἥλιος καί καταφέρω καί ποιέω ὁ ποταμός . ἔπειτα καί βαθύς ζητέω , διά τίς ὁ σελήνη τοῖος αὐξάνω ἢ διά τίς ἐκλιμ - πάνος συνοδεύω ὁ ἥλιος , καί περί ὁ ἄλλος κίνησις ὁ οὐρανός , καί ἔρχομαι μέχρι ὁ πρῶτος αἴτιος · καί τότε πάλιν ἄρχω νοερός ἐνρ - γίγνομαι . οὕτως οὖν κατά μέρος ἔρχομαι εἰς ἔννοια ὁ σοφία καί κατά νόος ἐνεργέω ἁπλόος ἐπιβολή ἀναλαμβάνω ὁ νοητός καί φανός δύναμις . p . 981b13 Ο μέν ἐν πρῶτος εἰκός . κτάομαι κοινός δεῖ ἀκούω ὁ εἰκός · φημί ἐν ὅτι ὁ πρῶτος μετά ὁ κατακλυσμός ὁ εὑρίσκω τέχνη ὁποῖος παρά ὁ κοινός αἴσθησις θαυμάζω ὑπό ὁ ἄνθρωπος , οὖον μόνος διά ὁ χρήσιμος , ἀλλά καί ὡς σοφός καί διαφέρω ὁ ἄλλος ὁ κατά αἴσθησις τίς πράσσω . ὁ δέ παρά ὁ κοινός αἴσθησις οὖον λέγω καθώς εἴρω αὐτός εἰμί ὁ περι Ψυχή πραγματεία , ὅτι οὐ εἰμί ἕτερος αἴσθησις παρά ὁ πέντε αἴσθησις , ἀλλά ὅτι ὁ εὑρίσκω δύναμαι ἐνεργέω εἰμί κρατύς ἢ κατά αἴσθησις , οἷος ὁ ζητέω αἴτιος διά ὅς οὐ αὐξάνω ὁ θάλασσα ὁ . σούτος ποταμός εἰς αὐτός ἐμβάλλω . p . 981b17 πλείων δέ εὑρίσκω τέχνη . Φησίν ὅτι πολύς τέχνη παρά ὁ ἄνθρωπος εὑρίσκω , καί ὁ μέν πρός ὁ ἀναγκαῖος ἐγώ συμβάλλω , ὥσπερ ἀρτοποιία καί ὑφαντικός , ἄλλος δέ πρός διαγωγή καί εὐκολία , ὡς ἐπί ὁ ἀργύριον εἴρω καί ὁ βαλανεῖον . σοφός ἐν κρίνω ὁ τοιοῦτος ἐκεῖνος , τουτέστι ὁ ὁ εὐκολία εὑρίσκω , διά ὁ μή πρός χρῆσις εἰμί ὁ ἐπιστήμη αὐτός . ὅθεν εὑρίσκω πᾶς ὁ τέχνη ὁ συμβάλλω πρός ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ εὐκολία εὑρίσκω ὕστερος ἐπιστήμη , ὅστις οὔτε πρός ἡδονά οὔτε πρός ὁ ἀναγκαῖος χρησιμεύω , ἀλλά πρός ὁ ὁ Ψυχή γνῶσις . λέγω δέ ὁ μάθημα , γεωμετρία , ἀριθμητικός , μουσικός , άστρο - νομία . ζητέω γάρ διά τίς ποτέ μέν γίγνομαι μέγας ὁ ἡμέρα , ποτέ δέ μικρός , καί διά τίς ποτέ μέν θέρος , ποτέ δέ χειμών , καί ὅσος ἄλλος τοιοῦτος . καί μάλιστα ὁ τοιοῦτος κατορθόω ἐν ὁ τόπος , ἐν ὅς σχολάζω οὗτος ὁ ἄνθρωπος . λέγω δέ ὁ Αἴγυπτος · ἐκεῖσε γάρ πρῶτος συνίστημι · ὁ μαθηματικός ἐπιστήμη , ἐπεί ὁ ἱερεύς ὁ ἀναγκαῖος ἔχω ἄλλοθεν αὐτός παρέχω καί σχολάζω μόνος ὁ μάθημα · διό καί ἐν ὁ ἱερογλυφικός γράμμα οὗτος ἔχω γράφω . ὅτι δέ καί ὅς μαθηματικός ἐπιστήμη ἐκ ἐμπειρία ἄρχω , ἐνδείκνυμι διά ὁ ἱερός ὁ ἐν Αἴγυπτος . ἐν γάρ ὁ σχολάζω διά ὁ τήρησις ὁ κατά οὐρανός γίγνομαι ἐμπειρία πρῶτος ἔχω , εἶτα τέχνη συνίστημι . οὕτως δέ καί ὁ γεωμετρία κατά ὁ ἀρχή εὑρίσκω ἀπό ὁ γεωδαισία . ὥσπερ δέ ὁ εὕρεσις ὁ τοιοῦτος ὑπό ὁ σχολάζω , οὗτος καί ὁ περί οὗτος ἐνέργεια σχολή δήω . p . 981b25 εἴρω μέν οὖν ἐν Ἠθικός , τίς διαφορά τέχνη καί ἐπιστήμη . ἐντεῦθεν βούλομαι ἐγώ εἶπον ἐκ τίνω ὁ γνῶσις ὁ Ψυχή κατορθόω καί ἀναζωπυρέω , καί φημί ὅτι πέντε οὗτος ὁ ἀριθμός ὑπάρχω , τέχνη , φρόνησις , ἐπιστήμη , σοφία , νόος . ὁ ὁ τέχνη οὖν ὄνος - μάτι χράω καί κατά ὁ ἐπιστήμη περί ὁ διαφορά αὐτός ἰδμάν - πέμπω ἐγώ εἰς ὁ ἠθικός . ἐν γάρ ὁ Z ὁ Νικομαχεῖον ὁ οὗτος διαίρεσις αὐτός παραδίδωμι . ἐν ὅς πέντε εἰμί λέγω ὅς ἀληθεύω ὁ ψυχή ὅς ἐν λόγος καί σύνεσις ἀλήθεια , ἐπεί καί ὁ αἰσθάνομαι ἀληθεύω θέω λέγω . πέντε οὖν εἰμί , ὡς εἴρω , τέχνη , φρόνησις , ἐπιστήμη , σοφία , νόος . καί τέχνη μέν φημί ἕξις μετά ἀληθής λόγος ποιητικός , φρόνησις δέ ἕξις μετά ἀληθής λόγος πρακτικός . καί διαφέρω ὁ ποίησις ὁ πρᾶξις · ἐπί μέν γάρ ὁ ποίησις σῴζω ὁ ἀποτέλεσμα , ἐπί δέ ὁ πρᾶξις οὖον σῴζω . οἷος ὁ οἰκοδομικός , ὁ ναυπηγικός τέχνη φημί · σῴζω γάρ οὗτος ὁ ἀποτέλεσμα · ὁ δέ στρατηγικός φρόνησις πρακτικός · οὖον σῴζω γάρ ὁ ἀποτέλεσμα . λέγω οὖν ὁ στρατηγός φρόνιμος εἰμί , διότι πράσσω ὁ δήω πρός ὁ μάχη . ἐπιστήμη δέ ἕξις ἀποδεικτικός , ἀποδεικτικός δέ ὁ ἐκ πρότερος καί ἄμεσος καί γιγνώσκω - ριμωτέρων ὁ συμπέρασμα συλλογιστική , ὅταν καί ὁ συμπέρασμα εἰμί ἀναγκαῖος καί ὁ πρότασις , ἢ ὑπόληψις περί ὁ καθόλου καί ἐκ ἀνάγκη εἰμί , ἢ γνῶσις ὁ αἴτιος διά ὅς ὁ πρᾶγμα εἰμί , ὅτι ἐκεῖνος εἰμί , καί ὅτι οὐ ἐνδέχομαι αὐτός ἄλλως ἔχω . φρόνησις δέ ἕξις μετά ἀληθής λόγος πρακτικός περί ὁ ἀνθρώπινος ἢ ἀγαθός ἢ κακός , περί ὅς εἰμί καί ὁ βουλεύω , ἢ ἀρετή ὁ δοξαστικός μέρος ὁ Ψυχή . ὁ δέ σοφία εἰμί ὁ ἔχω ὁ ἀρχή ὁ ἀπόδειξις , ὅς φημί αὐτός , ὅς ὁ ὅρος γινώ - σκῶ , ὅτι ὁ δύναμις οὗτος ὁ Ψυχή δύναμαι γιγνώσκω ὁ φανός εἶδος ὁ ὁ πολύς ἄγνωστος διά ὁ ἀνθρώπινος ἀσθένεια . ἐκ γοῦν ὁ ἐμπειρία ἔρχομαι εἰς ὁ τέχνη , εἶτα εἰς ὁ φρόνησις , εἰς ὁ ἐπιστήμη , εἰς ὁ σοφία καί ὁ νόος . εἴρω οὖν , φημί , ἐν ὁ ἐθικός , τίς εἰμί διαφορά τέχνη καί ἐπιστήμη καί ὁ ἄλλος ὁ ὁμογενής . ὅς δέ ἕνεκα ὁ λόγος ποιέω , οὗτος εἰμί , ὅτι σοφία ὁ ὀνο - μαζόω κοινῶς ἅπας ὑπολαμβάνω περί ὁ πρῶτος αἴτιος καί ὁ ἀρχή · οὗτος γάρ εἰμί κύριος σοφία , ὅστις ἔχω ἀποδείκνυμι πῃ - σός ὁ ἐπιστήμη ὁ ἀρχή . ὥστε πρότερος εἰμί ὁ ἔμπειρος καί σοφός - τέρος ὁ ὁποῖος ἔχω αἴσθησις , ἐπεί ἀνάγω ἑαυτοῦ ἐπί ὁ καθόλου ὁ αἴσθησις , ὅς περί ὁ μερικός διατρίβω . ὁ δέ τεχνίτης ὁ ἔμπειρος σοφός ὡς ἔχω ὁ ἀρχή ὁ αἴτιος , καί ὁ ἀρχιτέκτων ὁ τεχνίτης · διό καί ἐπιτάσσω αὐτός . ὁ δέ θεωρητικός ἀγαθός ὁ πρακτικός . ὁ οὖν σοφία ὁ πρῶτος ἄρχω δείκνυμι εἰμί γιγνώσκω - κάν · ὁ ὁ σοφία γάρ ὄνομα κατηγορέω κατά ὁ οἶδα μᾶλλον . σοφός γάρ ὁ μέν αἴσθησις ὁ ἐμπειρία διά ὁ ἤδη λογικός τις εἰμί γνῶσις λογικός γάρ ὁ ὁ καθόλου περίληψις ) , ὁ δέ τέχνη ὁ ἐμπειρία , ὅτι οὗτος ἤδη καί ὁ αἴτιος εἰμί γνωστικός ὁ γάρ ὁ ὁμοιόω θεωρία κατά ὁ ὁ αἴτιος γνῶσις γίγνομαι ) , χειροτέχνης δέ ἀρχιτέκτων ἀντί ὁ τοῦτος δέ τεχνίτης ὁ ποιέω ὁ ἀρχιτέκτων , ὁ δέ θεωρητικός ὁ ποιητικός , ὅτι οὖον πρός χρῆσις , ἀλλά πρός διαγωγή καί αὐτός χάρις ὁ γνῶσις . p . 982a1 ὅτι2 μέν οὖν ὁ σοφία περί τις ἀρχή καί αἴτιος εἰμί . ὥσπερ ἐν ὁ περί ὁ τόπος λόγος ποιέω πρότερος γάρ λαμβάνω ὁ κατά ὁ κοινός ἔννοια ὁ τόπος ὑπάρχω , καί οὕτως ἐφαρμόζω ὁ ὁρισμός ὁ τόπος καί ἀποδίδωμι ὁ ὁρισμός αὐτός , ὁμοίως δέ καί ἐν ὁ περί αὔξησις λόγος ) , οὕτως οὖν καί ἐνταῦθα πρότερος λέγω ὁ κατά ὅς κοινός ἔννοια ὑπάρχω ὁ σοφός καί ὁ σοφία , καί ὕστερος ἀποδίδωμι αὐτός ὁρισμός ὁ κοινός ἔννοια ἁρμόζω . φημί γάρ ὅτι σοφός λέγω ὁ ἔχω πλείων γνῶσις ὁ μή ἔχω , καί πάλιν σοφός λέγω ὁ γιγνώσκω ὁ δυσχερής ὁ οἶδα ὁ ἐπί · πολαιοτερας , καί πάλιν σοφός λέγω ὁ ἀκριβής περί ὁ γνῶσις καί ὁ δύναμαι διδάσκω ὁ μή δύναμαι διδάσκω . καί οὗτος μέν περί ὁ σοφός . πάλιν δέ σοφία εἰμί ὁ διά ἑαυτοῦ αἱρετός εἰμί καί μή διά ἄλλος τίς , ὥσπερ ὁ βρῶμα αἱρετός εἰμί ἕνεκα γαστήρ οὖον · λομενω . ὁ οὖν σοφία διά ἑαυτοῦ αἱρετός εἰμί · γνῶσις γάρ εἰμί τίθημι - τητάω , οὗτος δέ διά ἑαυτοῦ αἱρετός εἰμί καί οὖον διά ἄλλος . πάλιν δέ σοφία εἰμί ὁ ἄρχω πᾶς ὁ ἐπιστήμη καί ἔχω ὁ ἀρχή πᾶς καί ἀποδείκνυμι . φανερός οὖν ὅτι σοφός εἰμί ὁ ἔχω ὁ κύριος ἐπι - στήμη , τουτέστι ὁ πρῶτος φιλοσοφία , ἐν ἑαυτοῦ · μᾶλλον γάρ γιγνώσκω . ὁ γάρ ἔχω ὁ καθόλου ἐπιστήμη οὗτος οἶδα καί ὁ ἄλλος πᾶς . καί πάλιν οὗτος καί ὁ δυσχερής γιγνώσκω , φημί δή ὁ φανός εἶδος . ἅτε γάρ ἔχω ὁ κύριος ἐπιστήμη ὁ ἀναπόδεικτος καί κατά νόος ἐνεργός δῆλος ὅτι ὁ φανός ἀντιλαμβάνω · οὗτος δέ ὁ πολύς ἄβατος καί χαλεπός διά ὁ ἀσθένεια . ἀλλά καί ἀκριβής , ὅσος καί ἀρχικός , καί μᾶλλον διδάσκω , ἐπεί ὁ ἀρχή ἔχω ὁ διδάσκω , καί ἐκεῖνος διά οὗτος δύναμαι διδάσκω · οὗτος γάρ διδάσκω ὁ ὁ αἴτιος λέγω περί ἕκαστος . πάλιν δέ κύριος σοφία οὗτος εἰμί ὁ διά ἑαυτοῦ ὁ - Ρέτη , ὁ πρῶτος · πᾶς γάρ ὁ ἄλλος διά οὗτος ἐπιτηδεύω , οὗτος δέ διά ἑαυτοῦ . ἅτε δή μέχρι ὁ κορυφή ἔρχομαι καί σύνδρομος εἰμί ὁ νόος καί ὁ ἀγαθός , ὅς φημί ἐκεῖνος ‘‘τἀγαθὸν ὅς πᾶς ἐφίημι , ἔχω πᾶς ὁ ἐπιστήμη ὁ ἀρχή ἐν ἑαυτοῦ , καί ὡς ἔχω ἀποδείκνυμι δείκνυμι οὗτος ἁπλόος ἐπιβολή ὁ εἰμί ἀντιλαμβάνω . p . 982a1 ὅτι2 μέν οὖν ὁ σοφία περί τις ἀρχή . ὁ λέγω τοιοῦτος εἰμί , ὅτι ὁμολογέω ὅτι ὁ σοφία ἐπιστήμη εἰμί περί τις ἀρχή καί αἴτιος , τουτέστιν ὅτι ἀρχή τε καί αἰτία εἰμί ἐπι - στήμων . p . 982a4 4 ἐπεί οὖν οὗτος ὁ ἐπιστήμη ζητέω , δεῖ ἐγώ γιγνώσκω περί Ποίας ἀρχή αἴτιος εἰμί ὁ σοφία ἐπιστήμη . ’Ev πᾶς οὖν ἔθος ὁ Ἀριστοτέλης ὁ κοινός καί φυσικός ὁ ἄνθρωπος πρόληψις ἀρχή εἰς ὁ δείκνυμι πρός αὐτός χράω , βε - βαίνω καί διά οὗτος ὁ εἰμί ὁ γνῶσις καί ὁ ὁ ἐπιστήμη ὄρεξις κατά φύσις ὁ ἄνθρωπος , καί διά ὁ ὁ ὁ γνῶσις ἀρχή φύσις ἐγώ δίδωμι · οὗτος γάρ εἰμί ὁ κοινός ἔννοια . οὕτως καί ἐν ὁ φυσικός ἀκροάομαι ποιέω περί ὁ τόπος ζητέω , ὁμοίως δέ καί περί χρόνος , σχεδόν δέ καί ἐπί ὁ ἄλλος πᾶς πρόβλημα ὁ ὁδός οὗτος χράομαι . οὗτος οὖν καί νῦν ποιέω · ζητέω γάρ περί Ποίας ἀρχή εἰμί ὁ σοφία , καί τίς ἔργον ὁ σοφός καί τίς ὁ ὅλως σοφός , ὁ κοινός καί φυσικός ἔννοια ὅς ἔχω περί ὁ σοφός ἐκτίθημι , ἵνα οὗτος ὁ ΑΚΟ - λούω σύμφωνος ζητέω λαμβάνω τε καί τίθημι · διό φημί εἰμί δή λαμβάνω τις ὁ ὑπόληψις ἔχω περί ὁ σοφός , τάχα ἄν ἐκ οὗτος φανερός γίγνομαι μᾶλλον . εἰμί δέ ὁ κοινός πρόληψις σοφός καί ὁ σοφία ὑπάρχω · οὗτος τίθημι , ὅς φημί , ὁ τε πᾶς ἐπίσταμαι - ἕπομαι κοινῶς καί καθόλου καί περί πᾶς δύναμαι διαλαμβάνω περιληπτικός , καί μή ὡς ὁ κατά ἕκαστος ἐπιστήμη Ἐπιστήμων · ὁ γάρ οὕτως οἶδα οὖον σοφός εἰμί , ἀλλά τεχνίτης ἐκεῖνος περί ὅς λέγω * * * καλῶς δέ προστίθημι ὁ σχεδόν · τέλειος γάρ γνῶσις οὐδείς ἔχω εἰμί μή μόνος ὁ θεός . ᾠόν καί ὁ περισσός καί χαλεπός καί μή ῥᾴδιος γιγνώσκω οἶδα , καί οὗτος σοφός φημί · ὁ γάρ ὁ κοινός καί ῥᾴδιος οἶδα οὖον φημί σοφός . διό οὐδέ ὁ αἴσθησις σοφία λέγω , οὐδέ σοφός ὁ αἰσθάνομαι καθό αἰσθάνομαι · κοινός γάρ καί ῥᾴδιος ὁ αἰσθητικός γνῶσις . ἔτι ὁ ἀκριβής περί ἕκαστος ὁ νοέω καί ἀναμάρτητος σοφός εἰμί λέγω . ἀλλά ὁ διδασκαλικός ὁ αἰτία , τουτέστι ὁ ὁ διδασκαλία διά ὁ ὁ αἰτία παράδοσις ποιέω . μᾶλλον σφός λέγω ὁ μή οὕτως οιοασκοντων . p . 982a14 καί ὁ ἐπιστήμη δέ . ἐρῶ ὁ κατά ὁ κοινός ἔννοια ὑπάρχω ὁ σοφία φημί οὕτως · καί ὁ ἐπιστήμη δέ σοφία οὗτος λέγω , ὁ αὐτός ὁ νάω - σέως ὁ κατά ὁ ἐπιστήμη ἕνεκα μετέρχομαι αὐτός καί αἱρέω , ᾠόν μή διά Πῖα ἀποβαίνω · καί σοφός ἐν δῆλος ὅτι ὁ ὁ τοιοῦτος ἐπιστήμη ἔχω . καί ὁ ἀρχικός ὁ ὑπηρετέω μᾶλλον σοφία · οὖον γάρ δεῖ ἐπιτάσσω ὁ σοφός , ἐπιτάσσω , ὡς ἔχω ὁ ἀρχή , καί οὖον οὗτος ἕτερος πείθω , ἀλλά οὗτος ὁ κακός σοφός . ὥστε εἰμί τοιοῦτος ἔχω ὑπόνοια καί τοσοῦτος περί ὁ σοφία καί ὁ σοφός , πειρατέον οὗτος πᾶς ἁρμόζω ὁ σοφός . οὗτος οὖν ὁ μέν πᾶς ἐφίστημι ὁ μάλιστα ἔχω ὁ ἄν - θόλος ἐπιστήμη ἀναγκαῖος ὑπάρχω · καθόλου τε γάρ μάλιστα καί κοινῶς περί πάτος ἐπίσταμαι ὁ ὁ πρῶτος ἀρχή οἶδα , ὅς φημί γνῶσις ὁ εἰμί . εἰμί ὄψ εἰσέρχομαι . οὖον γάρ . ὁ ὁ τις ἀρχή εἰδοί καθολικός τις γνῶσις πᾶς ἔχω . διό φημί οὗτος γάρ οἶδα πᾶς ὁ ὑπόκειμαι . p . 982a23 σχεδόν δέ καί χαλεπός οὗτος γνωρίζω ὁ εἰς - θρώποις . τουτέστι ὁ φανός εἶδος , ὅς εἰμί ὁ καθόλου , ἐπεί κατά αἴσθησις ζῶ , πόρρω δέ οὗτος ὁ αἴσθησις . ὁ δέ ὁ ἄνθρωπος προστίθημι πρός αωτιδιαστολη ὁ φύσις • ὁ φύσις γάρ ἐκεῖνος ὁ αἰσθητής γνώριμος . πάλιν δέ ὁ πρῶτος ὁ ἐπιστήμη ἀκριβής εἰμί ὁ ὑπό αὐτός , ὁ ὑπό ἀλλήλων , ὅς φημί ἐν ὁ ἀποδεικτικός , ἐπεί ὁ ἀρχή αὐτός ἀποδείκνυμι . διό ἀκριβής γεωμετρία ὀπτικός καί ἀριθμητικός μουσικός · ὁ γάρ ἐκ μικρός ἀρχή ὁρμάω ἀκριβής - ρω εἰμί . διό ἀκριβής εἰμί ἀριθμητικός γεωμετρία · χράομαι γάρ ὁ ἀριθμός ζητέω τρίγωνος καί τετράγωνος , χράομαι δέ καί μέγεθος . διό ὁ ἐπιστήμη ὁ ἐπιστήμη , ὁ πρῶτος σοφία , ἀκριβής πᾶς λέγω , ἐπεί καί πᾶς ἔχω ὁ ἀρχή ἐν ἑαυτοῦ , ὡς εἴρω , καί μικρός ἀρχή · εἷς γάρ ἔχω ἀρχή ὁ ὁ πᾶς διό καί πρόειμι φημί ‘‘οὐκ ἀγαθός πολυκοιρανία . ἀλλά μήv καί διδασκαλικός εἰμί πᾶς , ὡς ἔχω πᾶς ὁ ἀρχή · οὗτος γάρ μᾶλλον διδάσκω ὁ ὁ αἴτιος περί ἕκαστος λέγω . ἀλλά καί ὁ οἶδα τε καί ὁ ἐπίσταμαι - ἕπομαι αὐτός μάλιστα χάρις ὁ νοέω τε καί διδάσκω καί μή ἄλλος τις ὁ ὁ αἰτία καί ἀρχή γνῶσις μάλιστα ὑπάρχω . ὁ γάρ ὁ ἐφίστημι ὁ τοιοῦτος αἱρέω , ὁ διά ἑαυτοῦ ἀγαθός , ὁ τοιοῦτος ὁ μάλιστα ἐπιστήμη αἱρέω . τοιοῦτος γάρ εἰμί ὁ πρῶτος · μάλιστα γάρ εἰμί ἐπιστητός ὁ πρῶτος καί ὁ αἴτιος · ἐκ οὗτος γάρ καί ὁ ἄλλος γνωρίζω , ἀλλά οὖον οὗτος διά ὁ ὑπόκειμαι . τότος γάρ οἴομαι οἶδα ἕκαστος , ὡς αὐτός φημί ἐν ὁ φυσικός , ‘ ὅταν εἰς ἀρχή καί ὁ αἴτιος τις μανθάνω p . 982b4 ἀρχικός οὖν ὁ ἐπιστήμη καί μᾶλλον ἀρχικός ὁ ὑπηρετέω ὁ γνωρίζω , τίς ἕνεκα εἰμί πρακτέος ἕκαστος · οὗτος δέ εἰμί ὁ ἀγαθός ἕκαστος . ἀρχικός γάρ ἐν πᾶς ὁ γνωρίζω , τίς χάρις ἕκαστος δεῖ ποιέω ὁ γίγνομαι , ὁ ποιέω αὐτός καί ὑπηρετέω , ὡς δῆλος ἐπί ὁ ἀρχιτεκτονικός . ὅλως δέ ὁ ἀγαθός ἐν ὁ φύσις πᾶς οὗτος ἐπίσταμαι ὁ σοφία · ὁ μέν γάρ ἄλλος ἐπί ὁ κατά μέρος , οὗτος δέ ἐπί πᾶς . εἶπον οὖν γνωρίζω , τίς ἕνεκα πρακτέος , δηλόω εἶπον οὗτος δέ εἰμί ὁ ἀγαθός . τοιοῦτος δέ ὁ τελικός αἴτιος , ὡς εἶπον ἐν ὁ ἠθικός ἄρχω ἅπτω τέχνη καί πᾶς μέθοδος ὁμοίως δέ πρᾶξις τε καί προαίρεσις ἀγαθός τις ἐφίημι δοκέω τοιοῦτος δέ καί ὁ ὁ εἰμί ἅπας αἴτιος · ἅπας γάρ ἐκεῖνος χάρις εἰμί τε καί γίγνομαι ὁ φύσις γίγνομαι , καί πρός ἐκεῖνος νέος κατά ὁ συμφύω ὄρεξις αὐτός , ὡς ἐπί ὁ τοιοῦτος ἀγαθός μένω . ὥστε ὁ ὁ τοιοῦτος ἀγαθός γνωστικός ἀρχικός ἄν εἰμί . βούλομαι δέ δηλόω πῶς ὁ πρῶτος αἴτιος ὁ εἰμί αἴτιος , ὅτι ὡς τέλος , καί ὅτι ὁ ὁ τοιοῦτος αἴτιος γνωστικός ἀρχιτεκτονικός ὁ ποιέω ὁ ἐκεῖνος χάρις , εἶπον ὁ καί μᾶλλον ἀρχικός ὁ ὑπηρετέω ὁ γνωρίζω τίς ἕνεκα πρακτέος ἕκαστος . ὁ δέ ἐπιχείρησις τοιοῦτος εἰμί . εἰμί ἐν πᾶς τέχνη καί ἐπιστήμη ἀρχικός τε καί ἀρχιτεκτονικός ὁ ποιέω τίς ὁ γιγνώσκω ὁ ὅς χάρις καί ὁ τέλος , καί ὁ ὁ πᾶς τέλος καί ὅς χάρις ὁ πᾶς εἰμί τε καί γίγνομαι οἶδα ἀρχικός ἄν εἰμί καί πρῶτος · τοιοῦτος δέ εἰμί ὁ σοφία ὁ ὁ πρῶτος αἴτιος θεωρητικός · ὁ γάρ εἰμί ὁ κύριος ὁ ἀγαθός ἐφίημι . εἶτα συγκεφαλαιόω ὁ εἴρω , δείκνυμι + ἐκ ἅπας , ὅτι ὁ τοιοῦτος σοφός ἕπω ὁ σοφία , εἰμί ὁ πρῶτος ἀρχή τε καί αἰτία θεωρητικός · ὁ γάρ ἀγαθός καί ὁ ὅς ἕνεκα εἰμί καί γίγνομαι πᾶς , ὅς εἰμί ὁ πρόκειμαι ἐπιστήμη θεωρέω - Τίκη , ὁ αἴτιος εἰμί . τοιοῦτος γάρ ὁ ὡς τέλος αἴτιος · δεῖ γάρ αὐτός ὁ πρῶτος ἀρχή καί αἴτιος εἰμί θεωρητικός , ἐπεί καί ὁ ἀγαθός ὁ αἴτιος εἰμί ὁ τελικός , ὅστις εἰμί εὑρετικός ὁ σοφία . p . 982b11 ὅτι2 δέ οὖον ποιητικός , δῆλος καί ἕκτος πρῶτος φιλο - σοφημι . Οὗτι , φημί , ὁ σοφία οὐ εἰμί ποιητικός ὁ εἰμί , ἀλλά γνωστικός , φανερός εἰμί καί ἐκ ὁ πρῶτος φιλοσοφέω · διά γάρ ὁ θαυμάζω ὁ ἄν - θρωποι καί νῦν καί ὁ πρῶτος ἀράσσω φιλοσοφέω . ἐκ ἀρχή μέν ὁ πρόχειρον ὁ ἄπορος θαυμάζω , οἶος διά τίς μή αὐξάνω ὁ ἀνταπόλλυμι - λάσσο τοσοῦτος ποταμός εἰσέρχομαι εἰς αὐτός , εἶτα κατά μικρός προέρχομαι καί περί ὁ μείζων διαπορέω , οἶος περί ὁ σελήνη , διά ὅς αἴτιος ἐκλιμπάνω καί αὐξάνω , ὁμοίως δέ καί ὁ ἥλιος διά τίς εἰμί ὅτε ἐκλιμπάνω , καί διά τίς ποτέ μέν θέρος ποτέ δέ χειμών , ποτέ δέ ὄμβρος , ποτέ δέ οὖον , ποτέ ἀνατέλλω ὅδε ὁ ἄστρον καί ποτέ δύο , ἄλλος δέ ἕ δέποιε δύο , καί περί ὁ ὁ πᾶς γένεσις , πῶς γίγνομαι ὁ κόσμος ἐκ τίς , καί εἰμί ἔχω ἀρχή χρονικός , καί περί Ψυχή . ὁ δέ ἀπορέω καί θαῦμα · ζώς ὡς ἀγνοέω θαυμάζω . διό καί ὁ Πλάτος περί ὁ Ἀλκιβιάδης φημί ἰάομαι σύ θαυμάζω διό καί ὁ Ἶρις ὁ ποιητής Θαύμας θυγάτηρ εἶπον . φιλόμυθος δέ ὁ φιλόσοφος πως εἰμί , ἢ ὅτι χράομαι μῦθος διά ὁ μή πρόδηλος ὁ τυγχάνω ποιέω ὁ ἑαυτοῦ σοφία , ὥσπερ ποιέω ὁ Πυθαγόρειος , ἢ ὅτι ὁ φιλόμυθος ἀωακαλύπτεται , ἐπεί ἔχω ὁ λόγος πᾶς ἐν ἑαυτοῦ ὁ ψυχή . ἐκ ὁ φιλοσοφία οὖν ἐκδιώκω ὁ τέφρα καί ἀναφαίνω ὁ σπινθήρ . καί ὁ τοιοῦτος φιλόμυθος , ὥστε καί ὁ ὁ ἄν - θόλος ἔχω ἔπαινος ἄξιος · οὕτως γάρ καί ὁ Πλάτων ὁ φιλοσοφία καλέω . ὁ δέ φιλόμυθος ὁ ἐπί ὁ κατά ἕκαστος οὐ ἐπαινετός , διότι ἤπειρος ὑπάρχω . ὁ γάρ μῦθος σύγκειμαι ἐκ θαῦμα , ὁ ὁ φιλόσοφος . ὥστε εἰμί διά οὗτος φιλοσοφέω , διά ὁ φεύγω ὁ ἄγνοια , φανερός ὅτι διά ὁ οἶδα διώκω ὁ ἐφίστημι καί οὖον διά ἄλλος χρῆσις · ὥστε Ζεύς ἑαυτοῦ αἱρετός εἰμί ὁ ἐφίστημι καί οὖον διά ἄλλος , διότι ὁ φιλοσοφία γνωστικός εἰμί , οὖον ποιητικός . ἔρχομαι γάρ ὁ πρῶτος φιλοσοφέω εἰς ζήτησις καί ὁ νῦν διά ὁ θαυμάζω ἕκαστος αὐτός , πῶς ἔχω . ὁ δέ θαυμάζω αγνός - ὀνίνημι . οὐκοῦν διά μέν ὁ ἀγνοέω θαυμάζω , διά δέ ὁ θαυμάζω ἐπί ὁ φιλοσοφέω ἔρχομαι · διά ὁ ἀγνοέω ἄρα ἔρχομαι ἐπί ὁ φιλοσοφέω . ὅς δή μέλλω ὁ ἄγνοια παύω αὐτός , οὗτος χάρις ἔρχομαι ἐπί ὁ φιλοσοφέω . γνῶσις δέ μέλλω ἀλλά οὖον πρᾶξις ὁ ἀγνωσία παύω αὐτός · γνῶσις ἄρα ἀλλά οὖον πρᾶξις χάρις ἔρχομαι ἐπί ὁ φιλοσοφέω . εἰμί γάρ διά ἄγνοια ἔρχομαι ἐπί ζήτησις αὐτός , φανερός ὡς γνῶσις ἔφεσις · ὁ γάρ ἄγνοια οὐ ὁ ποίησις , ἀλλά ὁ γνῶσις ἴασις . λέγω δέ ὅτι ὁ μέν ἀρχή ἔρχομαι ἐπί ὁ ζητέω τε καί φιλοσοφέω ὁ πρόχειρον καί ἐν πούς , διά ὁ ἀγνωσία τε καί ἀτοπία θαυμάζω αὐτός , οἷος , εἰμί οὗτος τυγχάνω , διά τίς ὁ ἤλεκτρον ἕλκω ὁ ἀχυρώδης , ἢ ὁ Ἡράκλειος λίθος ὁ σίδηρος , ἢ τίς εἰμί ἶρις , ἢ ὅλως ὁ ὁ νέφος σύστασις , ἢ ὁ βροντή , πόθεν , ἢ περί ὁ ἀστραπή , πῶς γίγνομαι . εἶτα κατά ὀλίγος πρόειμι1 ἔρχομαι καί ἐπί ὁ περί ὁ μείζων διαπορέω τε καί θαυμάζω καί διά οὗτος φιλοσοφέω . σελήνη δέ πάθημα εἶπον ὁ τε ἔκλειψις αὐτός καί ὁ αὐξάνω καί μειόω , ὁμοίως δέ καί ἥλιος ὁ τε ἔκλειψις καί ὁ ἀνατολή καί ὁ δύσις . ὁ δέ ἀπορέω τε καί θαυμάζω διά ὑπόληψις ἄγνοια γίγνομαι . προστίθημι δέ ὅτι καί ὁ φιλόσοφος φιλόμυθος πως · οὗτος γάρ σπουδάζω μανθάνω , ὅς εἰμί διά ἄγνοια θαυμάσιος · ἐκ γάρ θαυμάσιος τε καί παράδοξος ὁ μῦθος σύγκειμαι , ὁ δέ διά ὁ θαυμάζω τις σπουδή - ζῶ μανθάνω φιλόσοφος . ἰστέον δέ ὅτι ὥσπερ ἐπί ὁ Ψυχή φέρω εἶπον εἶπον , ὅτι δεῖ λαμβάνω ὁ συμβεβηκός καί ἐφαρμόζω καί οὕτως ἀποδίδωμι ὁ ὅρος , οὗτος καί ἐπί ὁ φιλοσοφία ποιέω · φιλόσοφος γάρ εἰμί ὁ φίλος ὁ σαφής , ὅς εἰμί ὁ σοφία . ἀρτάω οὖν ὁ εἷς πᾶς ἀρχή πᾶς ἀπλόος εἰμί , πεζός , ἀέριος , οὐράνιος , ἔνυδρος . p . 982b22 μαρτύρομαι δέ αὐτός ὁ συμβεβηκός · σχεδόν γάρ πᾶς ὑπάρχω ὁ ἀναγκαῖος · ὅτι2 ὁ σοφία οὐ εἰμί πρακτικός ἀλλά θεωρητικός , δῆλος ἐντεῦθεν · μετά γάρ ὁ εὐπορέω ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ πρός ῥᾳστώνη , ἄρχω τρέπω ἐπί ὁ ὁ εἰμί ζήτησις , διά τίς ὁ ἥλιος ἐκλιμπάνω , διά τίς χειμών , διά τίς θέρος · ὥστε ὁ σοφία οὖον ὁ πρᾶξις εἰμί , ἀλλά ὁ θεωρία . ὅμως μέντοι γε ὁ Πλάτων παρακελεύομαι ὁ φύλαξ ἀνάγω μέχρι ὁ πρῶτος θεωρία · εἶτά φημί ὅτι καί πάλιν μετά ὁ ἀνάγω αὐτός κατάγω ἐπί ὁ ὕλη καί ὁ φροντίς ὁ ὑλικός πρᾶγμα . καί φημί ἐποφείλω γάρ ὁ τρέφω τε καί παιδεύω αὐτός καί τοιοῦτος ἀποτελέω ὥστε οὖον δεῖ λέγω ‘ διά τίς γεωμετρέω ἢ ἀστρονομέω ; οὔτε γάρ εἰμί κέρδος ἐντίθημι οὗτος γάρ ὁ ἐπιστήμη ζητέω οὖον διά κέρδος , ἀλλά διά ὁ ἀγαθός ὁ Ψυχή . κλῖμαξ γάρ εἰμί , καί διά αὐτός , φημί , ἀνέρχομαι ἐπί ὁ πρῶτος πᾶς ἐπιστήμη , ὁ εἰμί σοφία , ὅστις οὖον διά ἄλλος ἀλλά διά ἑαυτοῦ εἰμί αἱρετός . φημί οὖν , ὅτι μαρτυρέω αὐτός ὁ συμβαίνω , ὅτι ὁ σοφία οὖον ὁ πρᾶξις εἰμί · σχεδόν γάρ πᾶς ὑπάρχω ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ πρός ῥᾳστώνη καί διαγωγή ἄρχω ὁ τοιοῦτος Φρόνη - τις , τουτέστιν ὁ θεωρητικός , ζητέω ὁ αἴτιος ὁ πρᾶγμα . δῆλος οὖν ὅτι οὖον ζητέω διά ἄλλος χρεία ὁ τοιοῦτος ἐπιστήμη , ἀλλά διά ἑαυτοῦ . ἐξομοιόω γάρ θεός κατά ὁ δυνατός ἄνθρωπος , ἐπεί καί παρά θεός ὁ τοιοῦτος εἰμί ἐπιστήμη ὁ πᾶς ὑπερβαίνω . p . 9821)25 ὥσπερ γάρ ὁ ἐλεύθερος αὐτός ἕνεκα εἰμί καί οὖον διά ἄλλος . ὁ γάρ ἐλεύθερος ἀδέσποτος καί διά ἑαυτοῦ · διό φημί ὁ θεός μόνος εἰμί ἐλεύθερος , ἐπεί αὐτός μέν οὐδείς προσδέω , αὐτός δέ ὁ ἄλλος προσδέω . διό πάγκαλος φημί ἐκεῖνος ‘‘ἔκ σῦς πᾶς μετά - φημί , σύ δέ οὐδείς ἕνεκα μονός . οὗτος καί ὁ πρῶτος φιλοσοφία μόνος ἐλεύθερος εἰμί ὁ ἐπιστήμη , ἐπεί ὁ μέν ἄλλος ἐπιστήμη δήω αὐτός οὗτος γάρ ἀποδείκνυμι ὁ ἀρχή αὐτός ) οὗτος δέ οὖον προσδέω ὁ ἄλλος ἐπιστήμη . διό φημί μόνος γάρ οὗτος ἑαυτοῦ ἕνεκα εἰμί καί οὖον διά ἄλλος . οὗτος γάρ κατά ἑαυτοῦ αἱρετός εἰμί γιγνώσκω θεός κατά ὁ δυνατός ἄνθρωπος . διό καί δικαίως νομίζω ὅτι οὐ εἰμί ὁ κτῆσις αὐτός ἀνθρώπινος ἀλλά θέω · ὁ εἰμί γάρ παρά θεός καί μόνος κύριος εἰμί . ὁ γάρ θεός πᾶς ἐπίσταμαι , οὖον μόνος ὁ καθόλου ἀλλά καί ὁ . κατά ἕκαστος , ἀγαπητός δέ ὁ ἄνθρωπος ὁ καθόλου γιγνώσκω . πανταχῇ γάρ ὁ φύσις δοῦλος ὁ ἄνθρωπος , οὐ ὅτι ὁ φύσις δουλεύω ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά ὅτι ὁ ἄνθρωπος δουλεύω διά ὁ περιέχω αὐτός σωματικός ἀνάγκη , ἄρχω δουλεύω καί ἄλλος μείζων διά ὁ τρέφω ἢ διά ἄλλος τοιοῦτος . ὥστε καλῶς λέγω ὁ Σιμωνίδης , ὅτι οὗτος ὁ γέρας ὁ θεός μόνος ἔχω , ὁ ἄκρος ἐπιστήμη ὁ κατά ἑαυτοῦ , ὁ σύμμετρος αὐτός . ὥστε εἰμί δυνατός ἐν ὁ καθόλου μόνος γιγνώσκω , οὐκέτι δέ δυνατός αὐτός ἐπεκτείνω καί ἐπί ὁ ἀπειρία ὁ κατά ἕκαστος . p . 982b32 Eἰ δέ λέγω ὁ ποιητής . Φξσὴν ὅτι ὁ ποιητής φημί , ὅτι φθονερός εἰμί ὁ θέω καί Ἡρώ - δοτός φθονερός εἰμί ὁ θέω ’ , εἰμί τοίνυν φθονερός ὁ θέω , δυστυχέω ὑπάρχω ὁ περισσός , τουτέστιν ὁ σοφός , πλέω τίς ἔχω ὁ ἄλλος , ὅς φημί ἐκεῖνος “ πρός γάρ ὁ ἔχω ὁ φθόνος ἕρπω . οὖον δυνατός οὖν εἰμί ὁ θεός φθονερός , ἀλλά κατά ὁ παροιμία πολύς ψεύδω ἀοιδός , τουτέστιν ὁ ποιητής . ὁ γάρ φθόνος γίγνομαι διά ὁ ὁράω ὁ πέλας ἀγαθός εἰμί ἐγώ · πῶς οὖν εἰμί δυνατός ὁ θεός φθονερός , εἰμί πηγή ἀγαθότης , καί ἐκ ὅς πᾶς ὁ ἄλλος χορηγέω , ὅς φημί καί ὁ Πλάτος , ὅτι διά ὁ αὐτός ἀγαθότης ὁ θεός ὁ πᾶς παράγω · “ ἀγαθός γάρ εἰμί , ἀγαθός δέ περί οὐδείς οὐδείς ἐγγίγνομαι φθόνος πῶς οὖν δυνατός ὁ πηγή ὁ ἀγαθότης φθονέω ; οὖον δεῖ οὖν ὁ πρῶτος ἐπιστήμη νομίζω εἰμί τίμιος · θεῖος1 γάρ εἰμί καί τίμιος κατά δύο τρόπος , καί ὅτι ὁ θεός αὐτός ἐπίσταμαι , καί ὅτι διά αὐτός εἰμί , φημί , γιγνώσκω ὁ θεός . διό φημί ῾ θεῖος εἰμί ὁ ἐπιστήμη , ὅς ὁ θεός ὁράω · οὗτος δέ οἶδα ὡς ἔχω παρά ἑαυτοῦ ὁ ἀρχή ὁ εἰμί . οἶδα οὖν ὁ θεός οὖον μόνος ὁ καθόλου , ἀλλά καί ὁ κατά ἕκαστος . καί ἄλλος ἐπιστήμη εἰμί εἰμί θεῖος , τοιοῦτος εἰμί . ὥστε καί ἀμφότερος τυγχάνω οὗτος ὁ ἐπιστήμη ὁ πρῶτος καί ἀναπόδεικτος , ὅς ὁ ὅρος γιγνώσκω · δοκέω γάρ ὁ θεός ὁ αἴτιος πᾶς εἰμί καί ἀρχή , καί ὁ τοιοῦτος ἢ μόνος ἔχω ὁ θεός ἢ μάλιστα ὁ θεός , ἐπεί πρός ὁ καθόλου καί ὁ κατά ἕκαστος ἐπίσταμαι . ὁ μέν οὖν ἄλλος πᾶς οὗτος ὁ πρῶτος ἀναγκαῖος ὑπάρχω συμβάλλω πρός ὁ εἰμί , οἷος τεκτονικός , ναυπηγικός διά οὗτος γάρ ὁ ὅδε συνίστημι ) ἀρτοποιία , ὑφαντικός , ἀγαθός δέ οὗτος ὡς ποιέω ἐγώ πλησίος θεός καί ἐξομοιόω αὐτός κατά ὁ δυνατός ἄνθρωπος . p . 983a11 Δεύς μέντοι πως καθίστημι τάξις αὐτός εἰς ὁ ναντιον . πάνυ φιλόσοφος · φημί γάρ ὅτι ἄρχω ὁ τοιοῦτος ἐπιστήμη ὁ διάμετρος ἀσύμμετρος εἰμί ὁ πλευρά πᾶς γάρ μέγεθος ἔχω λόγος πρός ἄλλος μέγεθος ) · εἶτα μετά ὁ μανθάνω ἀμετάθετος ἔχω εἰς ἐναντίος περιάγω , ὅτι οὖον δυνατός ἄλλως ἔχω , οἷος , εἰμί τυγχάνω , μή ἐκλιμπάνω ὁ ἥλιος , ἢ μή εἰμί ὁ διάμετρος ἀσύμμετρος ὁ πλευρά . ἐάν γάρ καταγράφω τετράγωνος καί διάγω διάμετρος πέντε πούς , καί ἀπό ὁ διάμετρος ἀναγράφω τετράγωνος , + ὥστε εἰμί ὁ ἐμβαδόν1 νݲ , ἐπί πλείων γίγνομαι ὁ Ν . οὗτος οὖν φημί , ὅτι δεῖ μέντοι πως καθίστημι ὁ τάξις αὐτός εἰς ἐναντίος , ὥσπερ ἐπί ὁ μηχανικός · θαυμάζω γάρ πρώην , ὕστερος δέ γιγνώσκω λέγω , ὅτι ἀδύνατος ἄλλως ἔχω . ἄρχω μέν γάρ ὁ ἄνθρωπος ἀπό ὁ θαυμάζω διά ὁ μή γιγνώσκω ὁ αἴτιος ἢ ὁ ὁ ἥλιος τροπή ἢ ὁ ὁ διάμετρος ἀσυμμετρία · ὁ εἰμί γάρ θαυμαστός εἰμί δοκέω πᾶς , εἰμί τίς ὁ οὐ μικρός μή μετρέω . δεῖ δέ εἰς ὁ ἐναντάω καί εἰς ὁ ἀγαθός κατά ὁ παροιμία ἀποτελευτάω . παροιμία γάρ εἰμί ὁ λέγω δεύτερος ἀμείνων . δύο ἀγαθός ἐπί ὁ ἐκ ἀρχή μέν ὁρμάω καί μή ἄν - τορθούντων , ὕστερος δέ κατορθόω . οὕτως οὖν καί ἐνταῦθα · ὅταν μανθάνω καίτοι πρώην θαυμάζω , εἰς ὁ ἐναντίος περιίστημι . οὐδείς γάρ οὕτως θαυμάζω ἀνήρ γεωμετρικός , ὡς εἰμί γίγνομαι ὁ διάμετρος σύμμετρος · οὗτος γάρ ἀδύνατος · πρίν ἢ δέ μανθάνω , ὁ ἐναντίος ὑπολαμβάνω . τίς οὖν εἰμί ὁ φύσις ὁ ζητέω ἐπιστήμη , εἴρω , ὅτι θεωρητικός ἀλλά οὖον πρακτικός , καί ὅτι ὁ πρῶτος αἴτιος τε καί ἀρχή γνωστικός . καί τίς ὁ σκοπός ὅς δεῖ τυγχάνω ὁ ζήτησις καί ὁ ὅλος μέθοδος , ὅτι ἐκ ὁ θαυμάζω διά ὁ ἄγνοια + εἰς τἀληθῆ δεῖ μεθίστημι διά ὁ θαυμάζω εἰς ὁ ἐναντίος · οὗτος δέ γίγνομαι διά ὁ ἐπιστήμη . p . 983a24 ἐπεί δέ φανερός , ὅτι ὁ ἐκ ἀρχή αἴτιος . Ζεύς ὁ τοιοῦτος ἐπιστήμη , φημί δή ὁ πρῶτος , δύναμαι ἀνιχνεύω ὁ αἴτιος πᾶς ὁ πρᾶγμα . νῦν οὖν δεῖ ἐγώ μανθάνω , ποῖος αἴτιος εἰμί κύριος ὁ τοιοῦτος ἐπιστήμη . καί φημί ὅτι τέσσαρες ὑπάρχω ὁ αἴτιος , ὑλικός , εἰδικός , ποιητικός , τελικός . πολυπραγμονώ οὖν , εἰμί δυνατός καί ὁ ἰδέα παραλαμβάνω εἰς εἷς ὁ αἰτία οὗτος καί προέρχομαι εἴρω περί αὐτός ) * * * φημί ὅτι οὐδείς ὁ αἰτία τρέχω γάρ ἐπί ὁ πρῶτος αἴτιος ὁ τρεῖς οὗτος · ὁ γάρ θεός , φημί , ἀεί ποιητής , καί οὐ ὥσπερ ἐγώ ποτέ μέν ποιέω , ποτέ δέ οὖον ποιέω , οὗτος καί ὁ θεός , ἀλλά ἀεί ἐπινάω . οὔτε γάρ ἐν τις χρόνος παραλείπω αὐτός ὁ ἐνέργεια , ὅς φημί , ἐν ἕκαστος ἡμέρα . ἐγώ γάρ ποτέ μέν ποιέω , ποτέ δέ οὖον ποιέω , ὁ δέ θεός , φημί , αὐτός ὁ εἰμί πᾶς παράγω καί δημιουργέω καί ἐπινάω . διό φημί καί ὁ Ἀλέξανδρος , ὅτι ἀεί ὁ ἄμβαρ . στοτελεω λέγω συντρέχω ὁ τελικός αἴτιος ὁ εἰδικός . ἐπεί οὖν δεῖ ἐγώ λαμβάνω ἐπιστήμη ὁ ἐκ ἀρχή αἴτιος τότε γάρ λέγω οἶδα ἕκαστος πρᾶγμα , ὅταν ὁ πρῶτος αὐτός αἴτιος μανθάνω ) , ὁ δέ αἴτιος τετραχῶς λέγω , ὅς εἷς μέν αἴτιος φημί εἰμί ὁ οὐσία καί ὁ τίς εἰμί εἰμί , τουτέστι ὁ εἰδικός αἴτιος . ὁ γάρ οὐσία κατά ὁ εἶδος χαράκτης - ριζοντ · ἀνάγω γάρ ὁ διά τίς πρῶτος εἰς ὁ λόγος ἔσχατος , οἷος · λέγω ὅτι διά τίς ὁ τρεῖς ὁ τρίγωνος γωνία δύο ὀρθός Ἴσαι ὑπάρχω ; εἶτά φημί ἐκεῖνος , ἐπεί ὁ ἐφεξῆς γωνία Ἴσαι ἀλλήλων εἰμί , ἐπεί ὅταν εὐθύς ἐπί εὐθύς ἵστημι ὁ ἐφεξῆς γωνία ἴσος ἀλλήλων ποιέω , ὀρθός εἰμί ἑκάτερος ὁ ἴσος γωνία . καί μετά ὁ ἀποδίδωμι ὁ ἄκτωρ - σμός οὐκέτι ἐρωτάω ὁ διά τίς . διό φημί ἀνάγω γάρ ὁ διά τίς πρῶτος εἰς ὁ λόγος ( τουτέστιν εἰς ὁ ὁρισμός ) ἔσχατος · μετά γάρ ὁ ὁρίζω οὐκέτι ζητέω ὁ διά τίς . αἴτιος δέ καί ἀρχή ὁ διά τίς πρώϊος , διά τίς γάρ ὅδε ὁ πρᾶγμα τοιόσδε εἰμί . καλῶς δέ προστίθημι ὁ ἔσχατος · ἄγω γάρ ἄν τις καί ἄλλος ἀπόκρισις πρός ὁ ὁ διά τίς ἀπαίτησις οὐδέπω ὁ λόγος καί ὁ ὁρισμός ἔχω · διό οὐδέπω ὁ τοιοῦτος ἀπόδοσις ὁ αἴτιος ὁ κατά ὁ εἶδος εἰμί διδασκαλικός , οὐδέ ὁ ζητέω ὁ διά τίς ὁ ζήτησις ἤδη παύω . οὖον γάρ οἷος τε ζητέω ἔτι ὁ διά τίς λέγω ἀποδίδωμι ὁ αἴτιος · ὁ γάρ ὁ διά τίς ζῶ - τησις αἴτιος ζήτησις εἰμί . εἰμί οὖν ἀκούω ἐν ὁ ὁ διά τίς ζητέω παύω ὁ κατά οὗτος ὁ διά τίς ζήτησις ὁ αἴτιος , παύω δέ ὁ ὁρισμός καί ὁ εἶδος ἀκούω ὁ διά τίς ζήτησις , αἴτιος ἄρα καί οὗτος . εἶπον δέ ἐπί ἔσχατος ὁ ὁρισμός ὁ διά τίς ἀνάγω , πῶς ὁ ἔσχατος πρότερος εἰμί καί αἴτιος , διά ὁ ἑξῆς δηλόω · ὁ γάρ ἔσχατος λέγω ἐν ὁ ἀπόδοσις πρότερος εἰμί ἐν ὁ φύσις καί αἴτιος ὅς ἐπιφέρω αἴτιος δέ καί ἀρχή ὁ διά τίς πρῶτος . ὁ μέν γάρ ἐν ὁ ὁ διά τίς ἀπαιτέω ἔσχατος ἀποδίδωμι κύριος αἴτιος · ὁ δέ οὕτως αἴτιος πρῶτος αἴτιος ὁ οὕτως αἴτιος · ὁ ἄρα ἐν ὁ ὁ διά τίς ἀπαιτέω ἔσχατος ἀποδίδωμι πρῶτος αἴτιος . δύο δέ αἴτιος ὁ ὕλη καί ὁ ὑπο - κεῖμαι , τρίτος δέ ὁ ποιητικός αἴτιος , τέταρτος δέ αἴτιος ὁ ἀντίκειμαι - μένω αἴτιος οὗτος , καί ὁ οὖον ἕνεκα καί ἀγαθόν<φησιν> · τέλος γάρ ὁ γένεσις καί κίνησις πᾶς οὗτος εἰμί , ὁ τελικός αἴτιος . ἀντίκειμαι δέ εἶπον ὁ ποιητικός ὁ τελικός , ἐπεί πρῶτος φαντάζω ὁ τέκτων ὁ ἀβάκιον καί διατυπόω κατά ἑαυτοῦ καί τότε παράγω , μετά δέ ὁ γίγνομαι ὑπηρετέω · ἀντίκειμαι οὖν ὁ γίγνομαι ὁ μή γίγνομαι . ἱκανῶς οὖν , φημί , περί οὗτος σκοπέω ἐν ὁ περι φύσις λόγος · ὅμως δεῖ ἐγώ παραλαμβάνω εἰς ὁ ὁ αἴτιος εὕρεσις καί ὁ πρό ἐγώ φεῖ - λοσοφήσαντας · ὁμολογουμένως γάρ ἐκεῖνος ὑποτίθημι ἀρχή καί αἴτιος . συντελής γάρ ὁ μέθοδος ὁ περί ὁ αἴτιος ὁ κινέω ὁ δόξα ὁ παλαιός περί αὐτός . ἐντεῦθεν δέ καί τίς ἕτερος γένος ὁ αἴτιος εὑρίσκω - σω ἢ λοιπός ἀσφαλῶς ὁ εἰμί τέσσαρες μόνος πιστεύω . ὁ μέν οὖν πρῶτος φιλοσοφέω πᾶς ὑλικός ἀρχή μόνος ὑποτίθημι . οὗτος γάρ λέγω εἰμί ἀρχή , ἐκ ὅς εἰμί πᾶς ὁ εἰμί ὁ δέ ἐκ ὅς ὁ ὕλη δηλόω ) καί ἐκ ὅς πρῶτος γίγνομαι καί εἰς ὅς τελευταῖος φθείρω , ὁ μέν οὐσία ὑπομένω · εἰδοποιέω γάρ ὑποτίθημι εἰμί ὁ στοιχεῖον , καί κατά πάθος ὁ μεταβολή γίγνομαι , καί οὗτος ἀρχή ὁ εἰμί ὑποτίθημι . καί διά οὗτος κατά αὐτός ἀναιρέω γένεσις καί φθορά ὡς εἴρω γάρ , εἰδοποιέω λέγω εἰμί ὁ στοιχεῖον ) ὡς ὁ τοιοῦτος φύσις ἀεί σῴζω . διό γένεσις μέν ἀναιρέω , ἀλλοίωσις δέ ὑποτίθημι . ἀμελέω ὅς ἡνίκα ὁ Σωκράτης γίγνομαι καλός ἢ μουσικός , οὖον φημί αὐτός γίγνομαι , ἀλλά μόνος ἀλλοιόω , διότι ὁ αὐτός μένω κατά εἶδος . οὔτε δέ πάλιν φημί ἑαυτοῦ ἀπόλλυμι , ἡνίκα ἀποβάλλω οὗτος ὁ ἔχω , διά ὁ ὑπομένω ὁ ὑπόκειμαι , ὁ Σωκράτης αὐτός . εἰμί οὖν ἐκεῖνος ἀεί ὑποτίθημι εἰσποιέω εἰμί ὁ στοιχεῖον , φανερός ὅτι ἀναιρέω γένεσις , ἀλλοίωσις δέ λέγω , ἐπεί ὑποτίθημι τροπή ὑπομένω κατά πάθος μέτριος θερμός γίγνομαι , εἰμί τυγχάνω , ὁ ὕδωρ . ὅμως λέγω ὁ ἄλλος στοιχεῖον γίγνομαι ἐκ αὐτός , ἐκ ἀνάγκη καί γένεσις λέγω · φθίω - ρ́ω γάρ ὁ ὕδωρ γίγνομαι ἀήρ , ὡς μανθάνω ἐν ὁ φυσικός αὐτός πραγματεία . δεῖ τοίνυν πάντως εἰμί τις φύσις ὑλικός ἢ εἷς ἢ πλείων εἷς , εξωνγινω ὁ ἄλλος σῴζω αὐτός · περί αὐτός γάρ γίγνομαι ὁ μεταβολή , ὥστε οὗτος , φημί , ἀμετάβλητος ὀφείλω εἰμί . ὁ μέντοι εἶδος καί ὁ πλῆθος ὁ τοιοῦτος ἀρχή οὖον πᾶς ὁ αὐτός λέγω , ἀλλά ὁ μέν ὕδωρ ὁ ὑλικός αἴτιος , ὁ δέ πῦρ , ὁ δέ ἄλλος . διό φημί ὅτι Θαλῆς μέν ὁ Μιλήσιος ὁ ἀρχηγός ὁ τοιοῦτος φιλοσοφία ὕδωρ φημί εἰμί ὁ ἀρχή ὁ πᾶς . διό καί ὁ γῆ ἐπί ὕδωρ ὀχέω ὡς ἀρχή εἰμί . οὗτος δέ ἔχω ὁ ὑπόληψις ἐκ ὁ ὁράω πᾶς ὁ τροφή ὑγρός εἰμί ἀδύνατος γάρ εἰμί ἄνευ ὑγρότης τρέφω ὁ ζῷον ) καί ὅτι ὁ σπέρμα πᾶς , ἐκ ὅς ὁ ζῷον ὑπάρχω - βρόχος , ὑγρός εἰμί · ἀρχή δέ ὁ ὑγρός ὁ ὕδωρ . καί πάλιν φημί αὐτός ὁ θερμός ἐκ ὁ ὑγρός ἑστία · δήω γάρ ὁ γῆ ἐκπέμπω ὁ καπνώδης ἀναθυμίασις , ἐκ ὅς ὁ ὑπέκκαυμα , ὅς εἰμί ὁ πῦρ . ὥστε καί ὁ θερμός ἐκ ὁ ὑγρός γίγνομαι , καί ὁ ζῷον ἐκ ὁ ἔμφυτος θερμός , οὐ ὡς φύσις εἰμί ὁ ἔμφυτος θερμός · χείρων γάρ ἢ κατά ὄργανον εἰμί ὁ πῦρ διό ἐάν μή ῥυθμίζω , βλάπτω ) ὁ δέ χείρων ἢ κατά ὄργανον εἰμί φύσις οὖον δύναμαι . τις δέ εἴρω καί ὁ παλαιός ὁ νῦν περίοδος , ὅς καί πρῶτος φημί θεολόγος , ὁ ὕδωρ ὑπολαμβάνω ἀρχή . διό λέγω ‘‘ Ὠκεανός τε θεός γένεσις καί μήτηρ Τηθύς , καί συλλογίζομαι οὕτως ‘ ὁ Ὅρκος τίμιος , ὁ τίμιος πρέσβυς · ὁ Ὅρκος ἄρα πρέσβυς . Ὅρκος δέ ὁ ὕδωρ · ὁ ὕδωρ ἄρα πρέσβυς ’ . ίκκα ὁ κατείβω στύγος ὕδωρ . ὁ ῥευστός γένεσις διά οὗτος αἰνίσσομαι . εἰμί μέν οὖν ὁ παλαιός - τερέω ὁ εἰμί οὕτως ἔχω ὡς εἴρω κατά ὁ φαίνω , ἄδηλος εἰμί · Θαλῆς μέντοι λέγω ὁ εἰμί ὕδωρ ἀποφαίνω ὁ πρῶτος αἴτιος · Ἵππων μέν γάρ οὖον Δίκαιος τάσσω μετά οὗτος , καί αὐτός ὑπολαμβάνω ὁ ὕδωρ εἰμί ὁ ἀρχή , διά ὁ εὐτελής ὁ διάνοια αὐτός · ἄθεος γάρ εἰμί . οὖον λέγω γάρ ἄλλος τίς εἰμί παρά ὁ φαίνω φυσικός πρᾶγμα · ὁ μέντοι Ἀναξιμένης καί ὁ Διογενής ἀήρ ὑποτίθημι εἰμί πρῶτος αἴτιος ὑλικός . Ἵππασος δέ ὁ Μεταποντῖνος καί ‘hρακλειος ὁ Ἐφέσιος πῦρ αἱρέω - γος εἰμί . ὁ δέ ’ eμπεδοκλεις τέσσαρες στοιχεῖον ὑποτίθημι εἰμί ὁ πολυθρύ - λῄτη . οὗτος δέ λέγω ἀίδιος διαμένω καί οὐδέποτε φημί φθείρω , ἀλλά πλῆθος καί ὀλιγότης συγκρίνω καί διακρίνω . συγκρι - νόμενα μέν λέγω εἷς γίγνομαι , ὅς εἰμί ὀλίγος , διακρίνω δέ πλείων , ὅς εἰμί πλῆθος . Ἀναξαγόρας δέ ὁ Κλαζομένιος , πρέσβυς μέν ὑπάρχω Ἐμπεδοκλῆς , ὁ δέ ἔργον ὕστερος , διότι ὁ μέν Ἐμπεδοκλῆς περαίνω ὑποτίθημι εἰμί ὁ ἀρχή τέσσαρες λέγω , ὁ δέ Ἀναξαγόρας ἄπειμι - ῥόος . πῶς δέ δυνατός εἰμί εἰμί ἐπιστήμη ἤπειρος εἰμί ὁ ἀρχή ; ὁ γάρ ἤπειρος οὖον γιγνώσκω . πᾶς γάρ ὁ ὁμοιομερής , καθάπερ ὕδωρ καί πῦρ , φημί γίγνομαι καί ἀπόλλυμι καί ὁ ὕδωρ γάρ καί ὁ πῦρ ἐκ ὁ ὁμοιομερής γεννάω ) , σύγκρισις δέ ὁ γένεσις . οὐδείς δέ ἀπόλλυμι λέγω οὗτος λέγω οὔτε γίγνομαι , ἀλλά μένω ἀίδιος · διακρίνω γάρ ἐν ἄλλος εὑρίσκω , καί πάλιν πρό ὁ σύγκρισις ἴσος . ἐκ μέν οὗτος ἀπαντάω μόνος αἰτία φαίνω ὁ ἐν ὕλη εἶδος , τουτέστι ὁ ὑλικός αἰτία . πρόειμι δέ αὐτός ὁ πρᾶγμα ὁδοποιέω αὐτός καί ὥσπερ ἀναγκάζω ὑποτίθημι καί εἰδικός αἴτιος . συλλογίζομαι γάρ ὅτι οὐδέποτε ὁ ὕλη αὐτός ἑαυτοῦ καλλύνω ἵημι γίγνομαι ἄνω ποταμός ἱερός · οὔτε γάρ βλαστάνω ὁ κρειτά - τονή ἐκ ὁ κακός . οὖον γάρ ὁ ξύλον ποιέω ἑαυτοῦ κλίνη ἢ ἀβάκιον , ἢ ὁ χρυσός ἀνδριάς ἢ ἄλλος τοιοῦτος . πάλιν ἔρχομαι εἰς ἔννοια , ὅτι ἕτερος εἰμί παρά οὗτος ὁ δύο ὁ κοσμέω ὁ ὕλη καί ποιέω ἐπιτίθω . ἕπομαι αὐτός ὁ εἶδος . οὔτε γάρ ὁ εἶδος αὐτός ἑαυτοῦ ἄνυλον εἰμί ἐμβάλλω εἰς ὁ ὕλη , ἀλλά ἄλλος τίς εἰμί αἴτιος ἐξαιρέω ὁ κοσμέω ὁ ὕλη καί παράγω αὐτός . εἰμί γάρ καί ὁ γένεσις καί ὁ φθορά , φημί , ἐκ τις αἴτιος ὑλικός συμβαίνω ἑανός ἤ καί πλείων , διά τίς οὗτος συμβαίνω καί ὅς ὁ αἴτιος ; οὔτε γάρ ὁ ὑπόκειμαι ποιέω αὐτός ἑαυτοῦ μεταβάλλω , οἷος οὔτε ὁ ξύλον οὔτε ὁ χαλκός αἴτιος ὁ μεταβάλλω ἑκάτερος αὐτός , οὐδέ ποιέω ὁ μέν ξύλον κλίνη , ὁ δέ χαλκός ἀνδριάς , ἀλλά ἕτερος εἰμί αἴτιος ὁ μεταβολεύς οὗτος , τουτέστι ὁ ποιητικός , ὁ καί ἐμβάλλω ὁ εἶδος . οὗτος δέ εἰμί ὁ ζητέω ὁ ἕτερος ἀρχή , φημί δή ὁ ποιητικός αἴτιος . p . 984a27 ὁ μέν οὖν πάμπαν ἐκ ἀρχή ἅπτω ὁ μέθοδος οὗτος . ἐς ἀρχή λέγω πάλιν περί ὁ μόνος ὁ ὑλικός αἴτιος τε καί ἀρχή χράω · δοκέω δέ ὁ πάμπαν ἐκ ἀρχή προστίθημι ὑπέρ ὁ δη - λῶσαι ὁ περί Θαλῆς καί Ἀναξιμένης , ἐπεί ὁ περί Ἀναξαγόρας καί Ἐμπεδοκλῆς μνημονεύω ὁ ποιητικός ἀρχή , ὁ μέν λέγω νεῖκος καί φίλιος * * * καί προέρχομαι εἴρω περί αὐτός . οὕτως οὖν ὁ Θαλῆς ἀρχηγός ὁ τοιοῦτος φιλοσοφία · ὁ γάρ μνημονεύω φυσικός ἀρχαῖος . καλῶς δέ εἶπον ὁ ἐλέγχω · οὔτε γάρ φέρω αὐτός βιβλίον οὗτος ἔχω . ὁ οὖν περί Θαλῆς καί Ἀναξιμένης οὐδέ δυσχεραίνω πρός ἑαυτοῦ , ὅς ἔθος εἰμί ὁ ἄτοπος ὑποτίθημι · οἷος οὐ ἐφίστημι ὁ ὁ λεγο - Μένων ὑπό αὐτός ἀτοπία , οὐδέ μέμφομαι ὁ λέγω , ὡς οὐ ἱκανῶς λέγω , οὐδέ ζητέω τις καί ἄλλος ἀρχή πρός τῆ ὑλικός ὡς οὐ ἱκανῶς ἔχω τε καί λέγω ὑπό αὐτός . p . 984a29 ἀλλά ἔνιοι ὁ εἷς λέγω ὥσπερ ἡσσάομαι ὑπό αὐτός ζήτησις , ὁ εἷς ἀκίνητος εἰμί φημί . Λέγος μέν περί Ξενοφάνης καί Μέλισσος καί Παρμενίδης · οὗτος γάρ εἷς ὁ πᾶς ἀποφαίνω . ἡσσάομαι δέ αὐτός φημί ὑπό οὗτος ὁ ζῶ - Θησεύς , ὅτι ὑποτίθημι εἷς ὁ πᾶς εἰμί , ἀκολουθέω ὁ ὑπόθεσις καί ζητέω πῶς οἷος τε οὗτος εἷς εἰμί ἐκ αὑτοδ μεταβάλλω , μή δύναμαι ἔτι σῴζω αὐτός εἷς , εἰμί μή ἀναιρέω καί ὁ φανερός , καί οὗτος ἀναιρέω , ὅς εἰμί ἐναργής · κίνησις τε γάρ καί μεταβολή ἐκ ὁ εἰμί ἀνίημι - ῥόος ὁ οὗτος εἰμί μηκέτι αὐτός ὁ εἰμί εἷς λέγω . εἶπον δέ ὁ εἷς ἀκίνητος <φασιν> εἰμί , προστίθημι καί ὁ φύσις ὅλος · ὁ φύσις ὅλος εἷς αὐτός . ὡς δέ φανερός ὁ ἄτοπος εἰμί ὁ λέγω ὁ φύσις ὅλος ἀκίνητος , προστίθημι αὖος ὁ ἀκίνητος δέ οὖον κατά γένος - βρόχος καί φθορά μόνος καί γάρ οὗτος ὁ μεταβολή , εἰμί καί μή κινέω , ἀλλά κινέω τις ) , καί κατά ὁ ἄλλος οὖν μεταβολή πᾶς . ὥστε φύσις λέγω ὁ εἰμί ἀρχή κίνησις ἀναιρέω , καί κατά φύσις ὅλος , φημί , ὅτι καθόλου ὁ φύσις εἷς τίς · ὑποτίθημι , οὖον μόνος κατά γένεσις καί φθορά ( οὗτος μέν γάρ ἀρχαῖος τε καί πᾶς ὁμολογέω , ὁ εἰμί ἀμετάβλητος ὁ ὕλη ) , ἀλλά καί κατά ὁ ἄλλος μεταβολή πᾶς . ἀνίημι - ῥόος γάρ καί γένεσις καί φθορά καί ἀλλοίωσις καί αὔξησις , εἰμί γε οὐ λέγω εἰμί κίνησις ὁ μέν γάρ κινέω , ὁ δέ οὐ ἄνευ κίνησις γένεσις καί φθορά ) , καί οὗτος οὗτος μόνος ἴδιος εἰμί ὁ λέγω παντελῶς μή εἰμί κίνησις . p . 984b1 Tῶν μέν οὖν οὕτως φάσκω εἷς εἰμί ὁ αἴτιος οὐδείς συμβαίνω συνοράω ὁ τοιοῦτος αἴτιος πλήν ὁ Παρμενίδης . δύο γάρ ὑποτίθημι αἴτιος πῦρ καί γῆ · καί διά μέν ὁ πυρός λέγω ὁ ποιητικός αἴτιος , διά δέ ὁ γῆ ὁ ὑλικός . οἶδα μέντοι γε χρή , ὅτι διά ὁ εἷς φημί ] αἴτιος ὁ ὁ πᾶς εἷς ἀρχή λέγω · διό καί ἀκίνητος αὐτός ὑποτίθημι . φυσιολογέω δέ λέγω ὁ πῦρ , καί διά ὁ πυρός δηλόω ὁ ἀήρ συγγενής εἰμί , διά δέ ὁ γῆ ὁ ὕδωρ . ὁ δέ πλείων ποιέω ὁ στοιχεῖον μᾶλλον ἐνδέχομαι λέγω ὁ ποιητικός αἴτιος , οἷος ὁ θερμός καί ψυχρός πῦρ καί γῆ · χράω γάρ ὡς κινητικός ἔχω ὁ πῦρ ὁ φύσις , ὕδωρ δέ καί γῆ καί ὁ τοιοῦτος ἐναντίος ὑλικός . μετά δέ οὗτος καί ὁ τοιοῦτος ἀρχή , ὡς οὐ ἱκανός εἰμί ὁ τοιοῦτος ἀρχή μόνος γεννάω ὁ ὁ εἰμί φύσις πάλιν ὑπό αὐτός ὁ ἀλήθεια , ὥσπερ εἶπον , ἀναγκάζω ὁ ἔχω ἕτερος ζητέω ἀρχή , τουτέστι ὁ ποιητικός ὁ εὕω ἔχω καί καλῶς * * * ὁ μέν ἔχω ὁ γίγνομαι ὁ εἰμί οὖον θέμις οὔτε πῦρ αἰτιάομαι οὔτε γῆ , ἀλλά ἐξαιρέω αἴτιος · οὔτε ἐκεῖνος ὁ πρῶτος εἰκός οὗτος ὑπολαμβάνω . οἷος καλῶς ἔχω ὁ οὐρανός ἀεί εἰμί · + εἰμί δέ καλῶς , διά τίς , φημί , λύω ; πάλιν καλῶς ἔχω ὁ ἐν γένεσις διά ὁ δήω εἰμί καί τρύξ διά ὁ ὁ κόσμος , φημί , τέλειος - τητάω . οὔτε δέ δίκαιος εἰμί αὐτόματος καί τυγχάνω τοσοῦτος ἐπιτρέπω πρᾶγμα , ἀλλά θεός μόνος ὁ διά ὁ αὐτός ἀγαθότης πᾶς παράγω . ὁ μέντοι γε Ἀναξαγόρας νόος ἐφίστημι ἐν ὁ φυτός καί ἐν ὁ ζῷον καί ἐν ὁ φύσις καθόλου , καί φημί νόος αἴτιος εἰμί ὁ κόσμος καί ὁ τάξις πᾶς καί νήφω φαίνω παρά εἰκῇ λέγω , τουτέστι παρά μεθύω . εἶτα ἐν ὁ κατά μέρος πάλιν αἰτιάομαι ὁ ὁμοιομέρεια . φάω - νερῶς μέν οὖν ἐκ ὁ φυσικός Ἀναξαγόρας οἶδα ἅπτω οὗτος ὁ λόγος καί ἐφίστημι νόος ὁ πᾶς . λέγω δέ τις αἴτιος εἰμί οὗτος ὁ δόγμα πρότερος Ἑρμότιμος ὁ Κλαζο - μένιος . δοκέω οὖν καί Ἑρμότιμος ὁ πολίτης αὐτός ὁ τοιοῦτος αἴτιος μνημονεύω . τάξις μέν οὖν μετέχω καί ἀκολουθία ὁ εἰμί καί γίγνομαι , ἐκεῖνος δέ οὐδείς οἷος τε τοιοῦτος τάξις αἴτιος παρέχω , ἀλλά οὐδέ ὁ αὐτόματος εὔλογος οὗτος αἰτιάομαι . p . 9841)20 ὁ μέν οὖν οὕτως ὑπολαμβάνω ἅμα ὁ καλῶς ὁ αἴτιος ἀρχή εἰμί ὁ εἰμί τίθημι . Φησίν ὅτι ὁ λέγω καί καλῶς τάσσω ὁ πᾶς καί πρόοδος εἰμί ἐν ὁ εἰμί καί τελικός τίς ὑποτίθημι καί ποιητικός , ὥσπερ καί Αρίστο - Τέλης · καί τελικός γάρ αἴτιος ὑποτίθημι εἰμί ὁ αὐτός καί ποιητικός , ὅς φημί καί Ἀλέξανδρος . τελικός μέν οὖν αἴτιος ὑποτίθημι ὁ λέγω εὕω τάσσω ὁ εἰμί · ἕκαστος γάρ ὁ εἰμί ὁ οἰκεῖος ἀγαθός ἐφίημι καί ὁ οἰκεῖος τέλος σπεύδω ἐξομοιόω ὡς δυνατός ὁ παράγω καί διά οὗτος φημί ὁ πᾶς καλῶς τάσσω . διό φημί ‘‘τἀγαθὸν ὅς πᾶς ἐφίημι πάλιν δέ ὁ ὑποτίθημι εἰμί πρόοδος ἐν ὁ εἰμί λέγω εἰμί ποιητικός αἴτιος . ὁ γάρ τάξις ὁ πρόοδος οὐ ἀπό αὐτόματος , ὡς προέρχομαι εἴρω , ὅτι καθάπερ ὁ τάξις ὁ ἐν ὁ στρατόπεδον οὐ ἀπό αὐτόματος παραγίγνομαι , ἀλλά ἀπό ὁ στρατηγός , οὗτος καί ὁ πρόοδος καί ὁ τάξις ὁ εἰμί οὐ ἀπό αὐτόματος παραγίγνομαι , ἀλλά ἀπό ὁ πρῶτος αἴτιος . οὗτος οὖν ἅμα ὁ ποιητικός αἴτιος ὁ τε ὁ καλῶς καί τεταγμένως γίγνομαι ὁ γίγνομαι ἀρχή καί αἴτιος τίθημι τοιοῦτος γάρ ὁ νόος ) , καί ὁ τοιοῦτος κίνησις ὁ εὔτακτος ἐν-ὑπάρχω ὁ εἰμί , ὁ ἐπί ὁ εὕω ἄγω , ἐκ ὁ αἴτιος δηλονότι ὁ ποιητικός . ὁ γάρ ὁ καλῶς κινέω τε καί γίγνομαι , οὖον ὁ ὁ μόνος γίγνομαι τε καί κινέω αἴτιος ἀρχή τίθημι · τοιοῦτος γάρ ὁ νόος . p . 984b20 ὁ μέν οὖν . φημί , ὅτι ὁ οὕτως ὑπολαμβάνω καί καλῶς τάσσω καί πρόοδος εἰμί ἐν ὁ εἰμί , ἅμα ὁ καλῶς ὁ αἴτιος καί ἀρχή εἰμί ὁ εἰμί , δῆλος ὅτι καί ὁ τοιοῦτος ἀρχή οὖον μόνος τελικός ὑποτίθημι , ἀλλά καί ποιητικός . καί τελικός μέν εἰμί ὡς καλῶς παράγω · ἕκαστος γάρ ἐξομοιόω ὁ παράγω · ποιητικός δέ ὡς ἀρχή καί πρόοδος ἔχω . p . 984b23 ὑποπτεύω δέ ἄν τις Ἡσίοδος πρῶτος ζητέω ὁ τοιοῦτος . Πρῶτος Ἡσίοδος ζητέω ἢ γοῦν Παρμενίδης ὁ ἀρχή ὁ καλῶς κινέω , καί εἰμί τις ὅλως Ἔρως ἐν ὁ ἀρχή ὑποτίθημι . καί ὁ Παρμενίδης γάρ φημί πρῶτος γίγνομαι ὁ Ἔρως , ὁ θέω δηλονότι , καί οὕτως δημιουργέω ὁ λοιπός · καί Ἡσίοδος δέ ὁμοίως . ὁ γάρ Ἔρως ὁ καλός ἔχω ἔφεσις · διό καί Ἔρως λέγω παρά ὁ ἐράω ὁ καλός καί ὁ ἀγαθός · ὅθεν καί ἐγώ λέγω ἐράω ὁ ὑπέρτερος καί ὁ ὑπέρτερος ἐγώ ὡς προνοέω ἐγώ , ἐγώ δέ λέγω ἐράω ὁ ὑπέρτερος , ὡς θαυμάζω αὐτός . διό καί ὁ Σωκράτης ἐράω ὁ Ἀλκιβιάδης ὡς προνοέω αὐτός , ὁ δέ Ἀλκιβιάδης Σωκράτης ὡς θαυμάζω αὐτός . διό φημί ὅτι νῦν ἐγώ σύ εἴρω , καί ἀνατρέπω ὁ τάξις . ὁ οὖν Ἔρως καί ὁ ἔφεσις ὁ καλός κατά ὁ οὗτος λέγω ἀρχή κίνησις ἄν εἰμί . οὗτος μέν οὖν ὁ ὁ ἀγαθός αἴτιος ἐν ὁ ἀρχή τίθημι · ἀλλά Ἀναξαγόρας μέν ὡς ποιητικός ἀγαθός , ὁ δέ Ἔρως καί ἐπιθυμία αἰτιάομαι · μένω ὁ τελικός ἀγαθός λέγω ἄν · τοιοῦτος γάρ ὁ ὀρεκτός . ἢ ὁ μέν ὀρεκτός τοιοῦτος , ὁ δέ Ἔρως ποιητικός , ὅτι ὄρεξις ἕπω ποιέω ὁ ποιέω . ὁ οὖν ὅτι ὑποπτεύω ἄν τις ησιοειμι πρῶτος ζητέω ὁ τοιοῦτος , καί εἰμί τις ἄλλος Ἔρως ἢ νόος ὁ ἐπιθυμία ἐν ὁ εἰμί τίθημι ὡς ἀρχή , ὥσπερ ὁ Παρμενίδης · καί γάρ οὗτος κατασκευάζω ὁ ὁ πᾶς γένεσις ὅτι πρῶτος ὁ θεός ὁ Ἔρως ποιέω . Ἡσίοδος δέ φημί ὅτι πάσσω μέν πρῶτος χάος γενέτης ’’ ἐν ὁ κατά ἐγώ περίοδος , μετά δέ οὗτος ὁ 77 ] , εἶτα ὁ Ἔρως ὁ μείζων πᾶς , ἐπεί δεῖ τις αἴτιος εἰμί ἐν ὁ εἰμί , ὅστις κινέω καί συνέχω ὁ πρᾶγμα . τοιοῦτος δέ ὁ Ἔρως , ἔφεσις ἔχω ὁ καλός , συνάγω καί κεράννυμι ὁ ἀμιγής , καί οὕτως εἷς τίς ποιέω ὁ κόσμος . τίς δέ πρότερος ὁ τοιοῦτος αἴτιος ἅπτω , πότερος Ἀναξαγόρας , ὡς δοκέω , ὁ Ἑρμότιμος ἢ Ἡσίοδος ἢ Παρμενίδης ἢ ὁ πρό οὗτος , ἔξεστι ὕστερος ζητέω . p . 984b32 Επειδή καί τἀναντία ὁ ἀγαθός ἔνειμι φαίνω . Εντεῦθεν εὐθύνω ὁ Εμπεδοκλῆς ὡς δύο ἀφχὰς ὑποτίθημι ποιέω - Τικᾶς , εἷς μέν ὁ ἀγαθός , τουτέστι ὁ φίλιος . εἷς δέ ὁ κακός , τουτέστι ὁ νεῖκος . ἐπεί δέ , φημί , ὁράω οὖον μόνος ὁ ἀγαθός ἐν . ὁ εἰμί , ἀλλά καί ὁ κακός φανερός ὅτι ὁ ἐνταῦθα · ἐν γάρ ὁ οὐρανός οὐ εἰμί κακός οὐδείς οὐδέ παρά φύσις ) , ἐπεί ἐν ὁράω πλείων ὁ κακός , ὁ κακός αἴτιος λέγω εἰμί ὁ νεῖκος , ὁ δέ ἀγαθός ὁ φίλιος . λέγω οὖν ὡς εἰμί ὁμολογέω ὅτι ὁ Ἐμπεδοκλῆς Πυθαγόρειος εἰμί , φανερός ὅτι κατά ὁ διάταξις ὁ Πυθαγόρειος λέγω περικεκαλυμμένως · οὐδέ γάρ βούλομαι ὁ ἑαυτοῦ σοφία κατάδηλος καί σκυτεύς γίγνομαι . λέγω οὖν καί ὁ Πυθαγόρειος ἀρχή ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός · καί ὁ μέν εἶδος ἀρχή ἀγαθός λέγω , ὁ δέ ὕλη κακός , ἐπεί πρός ὁ διαίρεσις ὁ ὕλη , ὥσπερ καί σύ αὐτός , εἰμί σοφός Ἀριστοτέλης , λέγω , ὅτι ἁπλόος γένεσις εἰμί ὁ ὁ ἀγαθός , τις δέ γένεσις ὁ ὁ χείρων · διό ὁ μέν θερμός ἁπλόος εἰμί γένεσις ὁ δέ ψυχρός τις γένεσις ὡς χείρων . οὕτως οὖν καί ὁ Πυθαγόρειος συμβολικός ὁ μέν ἀγαθός λέγω ὑπό ὁ ἀγαθός γίγνομαι , ὁ δέ χείρων ὑπό ὅς κακός · ὁ εἰμί γάρ , ὡς καί ὁ Πλάτος φημί , ἐν παρυπόστασις ὑπάρχω , καί περί ὅδε ὁ θνητός τόπος περιπολέω . ἄλλως τε δή οὐδέ ἄκρατος εἰμί κακός · ὁ γάρ μοιχεία καί ὁ φθόνος κακός μέν ὡς πρός ὁ μερικός , ἀγαθός δέ ὡς πρός ὁ πᾶς , διότι ὁ ψυχή ὁ πάθος ἄξιος εἰμί πάσχω , καί ὁ ποιέω - Σάντος ποιέω . ἄλλως τε δή ὁ σῶμα οὐ εἰμί κακός ὁ μοιχεία . ὁμοίως φημί καί ἐπί ὁ βλασφημέω , ὅτι ὁ ὄργανον οὐ εἰμί φαῦλος · ὁ γάρ ἐνέργεια κρατύνω , ὅς φημί ἰατρός ‘ κίνησις κρατύνω , ἀργία τήκω , ὥστε οὐδείς παντελῶς εἰμί ἄκρατος κακός . ἔπειτα εἰμί ὁ νεῖκος , { ὅς φημί Ἐμπεδοκλῆς , αἴτιος ὁ κόσμος ὁ εἰμί , ὁ δέ κόσμος οὖον κακός , δῆλος ὅτι οὐ ὑποτίθημι ἀρχή δύο , εἷς ὁ ἀγαθός καί εἷς ὁ κακός . ὁ τοίνυν μοιχεία προηγουμένως διά ὁ ὁ σῶμα θεραπεία γίγνομαι · οὖον γάρ διά ὁ κακός ὁ ἐκ αὐτός συμβαίνω · ὥστε παρυφίστημι ὁ κακός , ὡς φημί Πλάτων . p . 984b32 ἐπεί καί ὁ ἐναντίος ὁ ἀγαθός ἔνειμι φαίνω . ἐπεί ὁράω καί ὁ ἐναντίος ὁ φύσις ὁ ἀγαθός ἔνειμι , καί οὖον μόνος τάξις καί ὁ καλός , ἀλλά καί ἀταξία καί ὁ αἰσχρός , καί πλείων ὁ κακός ὁ ἀγαθός καί ὁ φαῦλος ὁ καλός , ὁ Ἐμπεδοκλῆς ἐν ὁ ποιητικός ἀρχή καί ὁ ὁ κακός ποιητικός ἀρχή τίθημι . ἐπεί οὖν ἐν ὁ εἰμί εἰμί καί ὁ κακός , Ἐμπεδοκλῆς ἐν ὁ αἴτιος τίθημι οὖον μός - νοῦς ὁ ὁ ἀγαθός ἀρχή , ὅστις εἰμί ὁ φίλιος , ἀλλά καί ὁ ὁ κακός , ὅς εἰμί ὁ νεῖκος . εἰμί γάρ τις ἐκ ὅς φημί ὁ διάνοια αὐτός ἐκλαμβάνω καί μή πρός ὁ ψελλίζω λέγω Ἐμπεδοκλῆς , εὑρίσκω ὁ μέν φίλιος αἴτιος εἰμί ὁ ἀγαθός κατά αὐτός , ὁ δέ νεῖκος ὁ κακός · ὥστε εἰμί τις φημί ὁ Ἐμπεδοκλῆς καί ὁ κακός καί ὁ ἀγαθός ἀρχή <λέγειν> τάχα ἄν καλῶς λέγω , εἴπερ ὁ ὁ ἀγαθός ἅπας αἴτιος αὐτός ὁ ἀγαθός εἰμί καί ὁ κακός ὁ κακός . εἶπον δέ αὐτός περί ὁ ἀγαθός , περί ὁ κακός ἐγώ προστίθημι καταλείπω λέγω ὁ αἰπός κατά Ἐμπεδοκλῆς · ἐπί μέν γάρ ὁ ἀγαθός εἶπον αἴτιος , ἐπί δέ ὅς κακός οὐκέτι . ψελλίζω δέ εἶπον ὁ μή σαφῶς λέγω · οὗτος γάρ ὁ ψελλίζω λαλέω . ἐάν τις οὖν , φημί , προσσχάω ὁ βάθος ὁ διάνοια ὁ ἀνήρ , οὗτος αὖος - ὁ εὑρίσκω λέγω . p . 985a10 οὗτος μέν ἐν ὥσπερ λέγω . οὗτος , φημί , Ἐμπεδοκλῆς τε καί Ἀναξαγόρας καί ἔτι Ἑρμότιμος καί ὁ ποιητής Ἡσίοδος τε καί Παρμενίδης φημί δύο αἴτιος ἐφάπτω ὑλικός τε καί ποιητικός , περί ὅς αἴτιος ἐγώ εἴρω ἐν ὁ περι φύσις λόγος , ὅτι τέσσαρες ὑπάρχω ὁ αἴτιος , ὑλικός , ποιητικός , εἰδικός , τελικός . καί διεξέρχομαι εἰμί ἄρα δύναμαι αὐτός εὑρίσκω ἄλλος τίς αἴτιος λέγω πλέω ὅς ἐγώ εἴρω καί οὗτος ἀποτίθημι . οὔτε δέ πᾶς εἴρω , ἀλλά μόνος δύο , καί οὗτος ἀδιάρθρωτος εἴρω , καθάπερ , φημί , ὁ πυκτεύω . ὥσπερ γάρ ὁ ἀσθενής ἔχω ἐν ὁ πυκτεύω πολλάκις εἰκῇ φέρω κατά Τύχη τις παρέχω καίριος πληγή κατά ἀναγκαῖος μόριον , οὕτως καί οὗτος περί ὁ δύο αἰτία κατά Τύχη τις εἴρω καί οὐ ἐπιστημονικός . ἀμελέω ὅς Ἀναξαγόπας ἐν τις ἀπορέω ἀποδίδωμι ὁ αἴτιος , ὁ νόος αἴτιος λέγω ὁ πᾶς · ἐρχόμενος δέ εἰς ὁ κατά μέρος , ὅς φημί καί Πλάτων ἐν Φαίδων , αὖθις ὑλικός αἴτιος ἀποδίδωμι , μηδαμοῦ μνημονεύω ὁ νόος , ὡς μή ἔχω ἐπιστήμη . ἐσθίω γάρ πανταχοῦ τάσσω αὐτός καί πᾶς αἴτιος αὐτός ἀπόμνυμι . μόνος οὖν ὁ ὑλικός αἴτιος μνημονεύω καί ὁ ποιητικός , καί οὗτος ἀμυδρός οὖον σαφῶς , ἀλλά ὥσπερ ὁ ἀγύμναστος ἐν ὁ μάχη . καί γάρ ἐκεῖνος πολλάκις περιφέρω παρέχω πληγάς δύναμαι ἀδικέω , ὡς εἴρω . ἀλλά οὔτε ἐκεῖνος οὗτος ποιέω ἐκ ἐπιστήμη , οὔτε οὗτος ἑός - κάσις λέγω οἶδα ὁ λέγω · σχεδόν γάρ ἐν μικρός πάνυ χράομαι ὁ ποιητικός αἴτιος , ὅσπερ οὐ ἐσθίω , ἀλλά ἐπί πᾶς τάσσω . μηχανή δέ ὁ Ἀναξαγόρας εἶπον ὁ νάω χράω , ὥσπερ ἐν ὁ τραγῳδία ὁ δή - μονός παράγω ἀπό μηχανή καί ] ἐν ὁ ἄπορος , εἶμι ἐν ὁ Ἱππόλυτος φαίνω ὁ Ἄρτεμις ἀφοράω ὁ Θησεύς · οὕτως οὖν καί ὁ Ἀναξαγόρας ἡνίκα ἀπορέω πρός ὁ κοσμοποιία διά τις αἴτιος ἐκ ἀνάγκη , τότε ἕλκω ὁ νόος . ἐν δέ ὁ κατά μέρος πᾶς μᾶλλον αἰτιάομαι ἤ2 ὁ νόος . Ἐμπεδοκλῆς δέ πλέω μέν ἢ κατά Ἀναξαγόρας χράομαι ὁ ποιητικός ὁ · τίω , οὖον μήv οὐδέ οὗτος ἱκανῶς λέγω . φημί γάρ ὁ φίλιος σύγκρισις εἰμί αἴτιος , ὁ δέ νεῖκος διάκρισις , πολλάκις δέ ὁ ἐναντίος ὁράω γίγνομαι ὁ φίλιος διάκρισις · οὗτος γάρ διακρίνω ὁ εἶδος ἐκ ὁ ὕλη κατά αὐτός καί ποιέω ὁ σφαῖρος . πάλιν ὁ νεῖκος συγκρίνω ὁ στοιχεῖον · ὁ γάρ πῦρ ὁ ὅδε κἀκεῖσε ὑπάρχω εἰς εἷς συνάγω , καί ὁ εἶδος πάλιν ὁ ὕλη ἐπιτίθημι . οὐδέ αὐτός οὖν ἱκανῶς <φησιν> εὑρίσκω ὁ ὁμολογέω - μένω · ἐσθίω γάρ ὁ φίλιος ἐν πᾶς σύγκρισις αὐτός αἴτιος εἰμί , ὁ δέ νεῖκος διάκρισις · οὖον μήv οὗτος ποιέω , ἀλλά πολλαχοῦ αὐτός ὁ μέν φίλιος διακρίνω , ὁ δέ νεῖκος συγκρίνω . καί λέγω ἐν τίσις . ὅταν μέν γάρ ὑπό ὁ νεῖκος ἐκ ὁ εἷς εἰς ὁ στοιχεῖον διίστημι καί διαιρέω καί χωρίζω , τότε ὁ τέως ὁ στοιχεῖον μόριον ἀνακεράννυμι ἀλλήλων οὕτως γάρ εἰμί εἷς ὁ πᾶς ) συγκρίνω καί συνάγω εἰς αὐτός , ὁ μόριον ὁ ὁ πυρός ὡς εἰμί μετά ἀλλήλων , καί ὁ ὁ ἀήρ ὡσαύτως , ὁμοίως καί ἐπί ὁ ἄλλος ἕκαστος · οὕτως γάρ ὁ εἰς ὁ στοιχεῖον ὁ εἷς διαίρεσις . καί οὕτως μέν αὐτός ὁ νεῖκος οὖον διάκρισις μᾶλλον ἀλλά συγκρί - σέως αἴτιος πάλιν ὁ φίλιος οὗτος ὁ σῶμα πρῶτος αὐτός διαιρέω καί κατακερματίζω καί διακρίνω . οὖον γάρ δή γε ὁλόκληρος εἰμί φυλάσσω , ἐπεί ὁ αὐτός μένω · οὕτως δέ οὐ εἰμί μεταβολή . Ἐμπεδοκλῆς οὖν παρά ὁ πρότερος πρῶτος οὗτος ὁ αἴτιος ὁ κακός διαιρέω εἰσάγω , οὖον εἷς ποιέω ὁ ποιητικός ἀρχή , ἀλλά δύο ἐναντίος ἀλλήλων , ὁ ὁ ἀγα - Θῶν καί ὁ ὁ κακός , ὁ πρό αὐτός μηδείς τοιοῦτος ποιέω . πάλιν δέ ὁ ὑλικός στοιχεῖον τέσσαρες πρῶτος εἰσηγέομαι , οὖον μήv χράομαι αὐτός ὡς τέσσαρες , ἀλλά ὡς δύο · ὁ γάρ πῦρ λέγω θερμός , ὁ δέ ἄλλος ψυχρός , ὡς εἴρω ἐγώ ἐν ὁ περι γένεσις καί φθορά . καί οὗτος εἰμί εὑρίσκω κεῖμαι ἐν ὁ ἔπος αὐτός . p . 985b4 Λεύκιππος δέ καί ὁ ἑταῖρος αὐτός Δημόκριτος . Εὐθύνας ὁ Ἐμπεδοκλῆς δόξα καί Ἀναξαγόρας μετέρχομαι λοιπός ἐπί ὁ Λεύκιππος καί ὁ μαθητής αὐτός Δημόκριτος καί φημί ὅτι στοιχεῖον ὁ εἰμί ὑλικός λέγω ὁ ἄτομος καί ὁ κενός · καί ὁ μέν απατός - ξενότιμος λέγω εἰμί , ὁ δέ κενός οὐ εἰμί . καί λέγω ὅτι οὐ εἰμί ἐπί πλέω ὁ εἰμί ὁ μή εἰμί , ἐπεί οὔτε ὁ σῶμα , τουτέστιν ὁ ἄτομος , πλείων ὑπάρχω ὁ κενός · πανταχοῦ γάρ καί κενός καί ἄτομος ὑπάρχω · οὕτως φημί καί ὁ Πλάτος ἐν ὁ πολιτεία , ὅτι οὐ εἰμί ἐπί μικρός ὁ μή εἰμί ὁ εἰμί · μή εἰμί δέ λέγω ὁ κατά ὁ ἑτερότης · διά πᾶς γάρ ὁ εἰμί φοιτάω . πᾶς γάρ ὁ εἰμί ὡς πρός ἀλλήλων παρά - βάλλω μή εἰμί ὑπάρχω · ὁ γάρ ἄνθρωπος μή εἰμί εἰμί ὡς πρός ἵππος . ὁ δέ μηδαμός μηδαμῶς εἰμί οὔτε ῥητός λέγω εἰμί οὔτε δοξαστός . περί ὅς ὁ Δημόκριτος φημί μή εἰμί ἐπί μικρός ὁ εἰμί . αἴτιος οὖν οὗτος ὑλικός ὑποτίθημι ὁ ἄτομος καί ὁ κενός ὁ περί ὁ Δημόκριτος . καί καθάπερ , φημί , ὁ εἷς ποιέω ὑπόκειμαι οὐσία ὁ ἄλλος γεννάω ὁ πάθος αὐτός διά ὁ μανός καί ὁ πυκνός , εἰμί ποιητικός ἀρχή , οὗτος καί οὗτος ὁ διαφορά αἴτιος ὁ ἄλλος εἰμί φημί . οὗτος δέ τρεῖς εἰμί λέγω , σχῆμα καί τάξις καί θέσις , καί διαφέρω φημί ὁ εἰμί ῥυθμός καί διαθιγή καί τροπή , Ἀβδηριτικός φωνή . ὁ οὖν ῥοϊσμός σχῆμα καλέω , ὁ δέ διαθιγή τάξις , ὁ δέ τροπή θέσις . καί ἐντεῦθεν ὁ διάφορος φημί σχῆμα ἀποτελέω , καί φημί ὅτι διαφέρω ὁ Α ὁ Ν σχῆμα , ὁ δέ ΑΝ ὁ ΝΑ τάξις , ὁ δέ Z ὁ Ν θέσις . τίς δέ ὁ αἴτιος ὁ κίνησις ὁ διαφορά οὗτος οὐ εἴρω , ἀλλά καί οὗτος ὥσπερ ὁ ἄλλος ῥᾳθυμέω · ὁ γάρ αἴτιος ὁ εἰδοποιέω τοῖος ὁ ὕλη καί μετατάσσω εἰμί ὁ ποιητικός , περί ὅς οὐδείς παντελῶς εἴρω . διό καί Ἐμπεδοκλῆς εὐθύνω λέγω ὁ μέν σφαῖρος ὁ φίλιος , ὁ δέ αἰσθητής κόσμος ὁ νεῖκος . φημί οὖν πρός αὐτός ὅτι ἐπεί πᾶς ὁ εἷς ὑπερβαίνω , εἶπον ἐγώ , ποῖος εἰμί ὁ ἀπλόος αἴτιος οὗτος ; περί μέν οὖν ὁ δύο αἴτιος ἐπί τοσοῦτος ἔοικα ζητέω πρότερος . p . 985b23 ἐν δέ οὗτος καί πρό οὗτος ὁ καλέω Πύθα - γορεω . ἐντεῦθεν πάλιν ἐπί ὁ Πυθαγόρειος ἔρχομαι καί φημί ὅτι ὁ Πυθαγόρειος στοιχεῖον ὁ εἰμί ὁ ἀριθμός ὑποτίθημι ἀντί πυρός καί ὕδωρ καί γῆ καί ἀήρ , καί σπουδάζω πᾶς εἰς ἀριθμός ἀνάγω . λέγω δέ ἐγώ ὅτι ὁ Πυθαγόρειος οὐ βούλομαι κατάδηλος ποιέω ὁ ἑαυτοῦ σοφία καί σκυτεύς . οὗτος χάρις συμβολικός παραδίδωμι ὁ μάθημα , ὥσπερ ὁ ποιητής περικεκαλυμμένως λέγω , καί εἰμί ἐμμένω τις ὁ φαίνω , λώβη γεννάω ὁ Ψυχή . καί χράομαι ὁ ἀριθμός , ἐπεί πᾶς ὁ ἐπιστήμη πρῶτος εἰμί , ὡς μανθάνω ἐν ὁ ἀποδεικτικός πραγματεία , ὁ ἀριθμητικός . χράομαι γάρ ὁ γεωμέτρης ὁριθς - ἐγώ ,, οὗτος δέ μέγεθος οὖον χράομαι . ἐπεί τοίνυν ὁ ἀριθμός οριστικός καί περαντικός ὑπάρχω ὁ ὑπό αὐτός ἀριθμέω , τοιοῦτος δέ ὑπάρχω καί ὁ εἶδος , ὁριστικός καί συνεκτικός ὁ ὕλη , διά ὁ ἀριθμός ὁ εἶδος ὁ φυσικός βούλομαι δηλόω · οὖον γάρ δή καί ὁ ὕλη . πῶς γάρ οἷος τε εἰμί ἐκ ἀριθμός σύγκειμαι ὁ φυσικός πρᾶγμα ; ἀμελέω ὅς καί ὁ πέντε ἀριθμός λέγω δικαιοσύνη , ἐπεί μέσος εἰμί ὁ δέκα , ὅστις Δεκὰς δεκτικός εἰμί πᾶς ὁ ἀριθμός . ἐπεί οὖν ὁ μέσος ἔχω ὁ πᾶς ὁ πέντε ἀριθμός , καλέω αὐτός δικαιοσύνη οἷος διχάω τις εἰμί . καί δικαστής · ἐντεῦθεν λέγω , ὁ διχάζω καί ὁρίζων ὁ κατά ἄξιος ἕκαστος . πάλιν δέ καλέω ὁ ἑπτά ἀριθμός καιρός , ἐπεί ὁ σελήνη , ἡνίκα εἰμί ἑπτά ἡμέρα , τετραγωνίζω ὁ ἥλιος · δύο ἥμισυς γάρ ἡμέρα ποιέω ἐν ἕκαστος ζῴδιον . διό καί κρίσιμος εἰμί ὁ ἕβδομος ἡμέρα καί ὁ δισέβδο - μος . πάλιν δέ καί ὁ ἑπταμηνιαῖος βρέφος ζῶ καί ὁ ἀρχή ὁ ἀποκύησις εἰμί ὁ ἕβδομος μείς . πρός ἐπί οὗτος μέχρι ὁ ἑπτά ἐνιαυτός ῥίπτω ὁ παῖς ὁ ὀδούς , εἶτα μέχρι ὁ δεκατέσσαρες ἄρχω μειράκιον γίγνομαι . λοιπός ὁ τρίτος ἑβδομάς ποιέω αὐτός σπερμαίνω . λέγω οὖν ὁ μόνος ὁ νόος διά ὁ ἀμερής καίω ὁ πρῶτος , ὁ δέ δυάς λέγω εἰμί ὁ Ψυχή , ἐπεί ἔχω ὁ πίνω ποῖ · ἄρχω γάρ ἀπό πρότασις καί τελευτάω ἐπί συμπέρασμα . ὁ δέ τ·ρία ἀριθμός λέγω ὁ δόξα . ἐπεί οὐ ὁρίζω , ἀλλά πρῶτος εἰμί ἀδιαίρετος , καί οὐ ἔχω βεβαίως , εἴτε ἀθάνατος εἰμί ὁ ψυχή εἴτε θνητός , καί εἴτε ἀίδιος ὁ κόσμος εἴτε φθαρτός , ὥσπερ ἐνταῦθα καί εἰμί . ὁ δέ τέσσαρες ἀριθμός ἕψω ὁ σῶμα ὁ ἁπλόος . ὁ δέ πέντε ὁ φυσικός σῶμα . ὁ δέ ἓξ ὁ ἔμψυχος , ἐπεί ὁ ἓξ πρότερος εἰμί ἀπό τριάς καί δυάς πολυπλασιάζω - μένος , τουτέστι ἀπό περισσός καί ἄρτιος . εἰμί δέ ὁ ψυχή πρός ὁ περισσός ὡς ἀδιαίρετος , ὁ δέ σῶμα πρός ὁ ἄρτιος ὡς διαιρετός . ἐπεί οὖν εἰμί ἐν ὁ εἰμί καί ἕνωσις καί ὁμοιότης καί εἰδοποιία καί ταὐτότης , εἰμί δέ καί ἑτερότης καί ἀνομοιότης καί πᾶς ὁ τοιοῦτος , ὁ μέν μοωάδα λέγω ἀρχή εἰμί ὁ ἕνωσις καί ὁ ὁμοιότης καί ὁ οἰδέω - ποιΐα καί ὁ ταὐτότης καί πᾶς συνέχεια ἁπλόος , ὁ δέ δυάς αἱρέω - γος ἀρχή εἰμί ὁ ἑτερότης καί διαίρεσις καί ἀνομοιότης . διό καί ὁ ὕλη δυάς λέγω , ἐπεί αἰτία εἰμί ὁ διαίρεσις . πᾶς οὖν ὁ ἁπλόος αἴτιος καί ἕνωσις καί διαίρεσις καί ὁμοιότης καί ἀνομοιότης καί εἰδοποιΐα ἀρχή καί αἴτιος λέγω εἰμί ὁ ἑνάς , ὅστις εἰμί ὁ πρῶτος αἴτιος · δεῖ γάρ εἰμί πρῶτος αἴτιος ἐν ὁ εἰμί . εἰμί γάρ ὑποτίθημι εἰμί τίς . ἄλλος σύν αὐτός , εἰμί οὕτως ἕνωσις καί οὐκέτι εἷς · ἀνάγκη δέ πάντως εἷς εἰμί αἴτιος ὁ παρακτικός κοινῶς πᾶς , καί ὅμοιος καί ἀνο - μοιόν . εἰμί γάρ ἀριθμός εἰμί ὁ ἐκ μόνος σύγκειμαι πλῆθος , εἰμί δέ δύο , ἀνάγκη εἰμί καί εἷς , ὅστις εἰμί ὁ ἑνάς , ὁ πρῶτος αἴτιος ὁ παράκτης - κόος πᾶς . ὥστε κρατύς εἰμί ὁ ἑνάς ὁ μόνος · πολύς γάρ πρῶτος εἰμί οὖον δύναμαι . πάλιν τοίνυν δέκα ἀριθμός καλέω ὁ κόσμος , ἐπεί ὥσπερ ὁ δέκα ἀριθμός δεκτικός εἰμί πᾶς ἀριθμός , οὗτος καί ὁ κόσμος δεκτικός εἰμί πᾶς ὁ εἶδος . τις δέ φημί ὅτι ὁ Πυθαγόρειος , βούλομαι δείκνυμι ὅτι δέκα σφαῖρα ὑπάρχω διά ὁ ἀνάγω ὁ οὐρανός εἰς ὁ δέκα ἀριθμός , λέγω εἰμί ὁ ἀπλανῆ καί ὁ ἑπτά ὁ ἑπτά πλάνης , καί ὁ ὑπό σελήνη τουτέστι ὁ τέσσαρες στοιχεῖον ) , ἰδού ἐννέα καί ὁ ἀντίχθων · οὕτως γάρ αὐτός καλέω , ὅς φημί Αρίστο - Τέλης . οἶδα μέντοι γε χρή ὅτι ὁ γνήσιος Πυθαγόρειος ἀντίχθων ἐπίτεξ - Λουν ὁ σεληνιακός σφαῖρα , ἐπεί ὥσπερ ὁ γῆ ἀντιφράσσω αἰτία γίγνομαι ὁ ἔκλειψις ὁ σελήνη , οὗτος καί ὁ σελήνη ἀντιφράσσω ὁ ἥλιος ποιέω αὐτός ἐκλιμπάνω . p . 985b23 ’Ev δέ οὗτος καί πρό οὗτος . ἤ ἐν οὗτος ὁ χρόνος γίγνομαι ἐν ὅς καί ὁ προλέγω ἢ πρό οὗτος ὁ καλέω Πυθαγόρειος ὁ μάθημα ἅπτω πρῶτος οὗτος προάγω . καί ἐντρέφω ὁ μάθημα ὁ ὁ μάθημα ἀρχή , τουτέστι ὁ ἀριθμός , ὑπολαμβάνω ἀρχή ὁ εἰμί εἰμί πᾶς . ὁ μέν γάρ ἄλλος λέγω εἰμί πρῶτος ὁ ἀριθμός . δοκέω οὖν ἐν ὁ ἀριθμός πολύς ὁμοίωμα θεωρέω ὁ εἰμί , οἶος ἐν ὁ πέντε ὁ δικαιοσύνη , ὡς εἴρω , ἐν ὁ ἑπτά ὁ καιρός , ἐν ὁ δέκα ὁ κόσμος . πλέω οὖν δοκέω θεωρέω ὁμοίωμα ἐν ὁ ἀριθμός ἤ2 ἐν πῦρ καί ὕδωρ καί γῆ , καί διά οὗτος ἀρχή ὁ ἀριθμός ὑποτίθημι , ὡς λέγω - μέν , ὅτι ὁ τοιόσδε πάθος ὁ ἀριθμός δηλόω δικαιοσύνη . καιρός οὖν λέγω ὁ ἑπτά πάλιν · δοκέω γάρ ὁ φυσικός ὁ τέλειος ἴσχω καιρός καί γένεσις καί τελείωσις κατά ἑβδομάς , ὡς ἐπί ἄνθρωπος . καί γάρ τίκτω ἑπταμηνιαῖος καί ὀδοντοφυέω τοσοῦτος μείς . ἀλλά καί ἡβάω περί δύο ἑβδομάς καί γενειάω περί ὁ τρίτος . καί ὁ ἥλιος δέ , ἐπεί αὐτός δοκέω ὁ καιρός αἴτιος εἰμί , ἐνταῦθα φημί ἱδρύω ἐν ὁ ἕβδομος σφαῖρα κατά οὗτος . καθό ὁ ἑπτά ἀριθμός εἰμί , ὅς καιρός λέγω · ἕβδομος γάρ αὐτός τάξις ἔχω ὁ περί ὁ μέσος καί ὁ ἑστία κινέω σῶμα · κινέω γάρ μετά ὁ ὁ ἀπλανής σφαῖρα <καὶ> ὁ πέντε ὁ πλάνης · μετά ὅς ὄγδοος ὁ σελήνη καί ὁ γῆ νάω , μετά ὅς ὁ ἀντίχθων . ἐπεί δέ οὔτε γεννάω τις ὁ ἐν ὁ δεκάς ἀριθμός ὁ ἑπτά οὔτε γεννάω ὑπό τις αὐτός , διά οὗτος καί Ἀθηνᾶ λέγω αὐτός . ὁ μέν γάρ δύο ὁ τέσσαρες , καί ὁ τρεῖς ὁ ἐννέα καί ὁ ἕξ , καί ὁ τέσσαρες ὁ ὀκτώ καί ὁ πέντε ὁ δέκα γεννάω , γεννάω δέ ὁ τέσσαρες καί ἓξ καί ὀκτώ καί ἐννέα καί δέκα · ὁ δέ ἑπτά οὔτε τις γεννάω οὔτε ἐκ τις γεννάω ὁ ὑπό ὁ δεκάς . τοιοῦτος δέ καί ὁ Ἀθηνᾶ · ἀμήτωρ γάρ , φημί . γάμος δέ λέγω ὁ ἀείδω ὅτι ὁ γάμος σύνοδος εἰμί ἄρσην καί θῆλυς . εἰμί δέ κατά αὐτός ἄρσην μέν ὁ περισσός , θῆλυς δέ ὁ ἄρτιος · πρῶτος δέ οὗτος ἐκ ἄρτιος πρῶτος ὁ δύο καί περισσός πρῶτος ὁ τρεῖς ὁ γένεσις ἔχω · ὁ μέν γάρ περισσός ἄρσην αὐτός , ὡς εἶπον , ὁ δέ ἄρτιος θῆλυς . νόος δέ καί οὐσία λέγω ὁ εἷς · ὁ γάρ ψυχή ὡς ὁ νόος εἶπον . διά ὁ ὅμοιος δέ καί μόνιμος πάντῃ καί ἀρχικός εἰμί ὁ νόος μόνος τε καί εἷς λέγω · ἀλλά καί οὐσία , ὅτι πρῶτος ὁ οὐσία . δόξα δέ ὁ δύο διά ὁ ἐπί ἄμφω μεταβλητός εἰμί · λέγω δέ καί κίνησις αὐτός καί ἐπίθεσις . ὁ δή τοιοῦτος ὁ πρᾶγμα πρός ὁ ἀριθμός ἐκλέγω ὁμοιότης ἀρχή αὐτός ὁ ἀριθμός ὑποτίθημι , πᾶς ὁ εἰμί ἐκ ἀριθμός σύγκειμαι λέγω . ἀλλά καί ὁ ἁρμονία κατά ἀριθμός τις ὁράω σύγκειμαι καί οὗτος ἀρχή πρεσβεύω ὁ ἀριθμός · ὁ μέν γάρ διά πᾶς ἐν διπλάσιος εἰμί λόγος , ὁ δέ διά πέντε ἐν ἡμιόλιος , ὁ δέ διά τέσσαρες ἐν ἐπίτριτος . λέγω δέ καί ὁ ὅλος οὐρανός κατά ἁρμονία σύγκειμαι τις · οὗτος γάρ δηλωτικός αὐτός ὁ καί ὁ ὅλος οὐρανός ἁρμονία τις εἰμί · ἐκ ἀριθμός γάρ καί κατά ἀριθμός ὁ ἁρμονία . ὁ γάρ σῶμα ὁ περί ὁ οὐράνιος σῶμα φέρω ἐν ἀναλογία ὁ ἀπόστασις ἔχω , καί ὁ μέν ταχύς περιφέρω , ὁ δέ βραδύς , ποιέω δέ καί ψόφος ἐν ὁ κινέω ὁ μέν βραδύς βαρύς , ὁ δέ ταχύτερος ὀξύς , ὁ ψόφος οὗτος κατά ὁ ὁ ἀπόστασις ἀωαλογίαν γίγνομαι ἐναρμόνιος ὁ ἐκ αὐτός ἦχος ποιέω . διά οὗτος οὖν φημί ἔτι δέ ὁ ἁρμονία ἐν ἀριθμός ὁράω ὁ πάθος , ἡμιόλιος καί ἐπίτριτος , ὡς εἴρω . ἐπεί οὖν ὁ μέν ἄλλος ὁ ἀριθμός φαίνω κτάομαι ὁ φύσις ὅμοιος , ὁ δέ ἀριθμός κατά αὐτός πᾶς ὁ φύσις πρός - ὅς , τητάω ἀριθμός στοιχεῖον ὁ εἰμί στοιχεῖον πᾶς ὑπολαμβάνω , καί ὁ ὅλος οὐρανός ἁρμονία εἰμί καί ἀριθμός . ὅσος οὖν ἔχω ὁμολογέω δείκνυμι ἐν τε ὁ ἀριθμός καί ὁ ἁρμονία πρός ὁ ὁ οὐρανός πάθος καί μέρος καί πρός ὁ ὅλος ὁ πᾶς διακόσμησις , οὗτος συνάγω ἐφαρμόζω πρός ὁ ἀριθμός . καί εἰμί ἐλλείβω , ἐπιθυμέω συνάπτω , ὁ τέλειος διά ὁ ἀριθμός δείκνυμι ὁ πραγματεία . οἷος ὁμολογέω παρά αὐτός , ὅτι τε - λεῖος ἀριθμός ὁ δεκάς , ἐπεί πᾶς περιλαμβάνω ὁ ὁ ἀριθμός φύσις . διό φημί ὅτι καί ἐν ὁ οὐρανός δέκα σφαῖρα ὑπάρχω · ὁ δέ φανερός ἐννέα σφαῖρα ὑπάρχω · διά γοῦν οὗτος προστίθημι καί ὁ ἀντίχθων . διά-ὁρίζω δέ ἐγώ περί οὗτος ἀκριβής ἐν ὁ περι οὐρανός . p . 986a13 ἀλλά ὅς δή χάρις ἐπέρχομαι . ‘Ο σκοπός ὁ νῦν λέγω προφανής ὑπάρχω διά ὁ λέγω · βούλομαι γάρ ὁ Ἀριστοτέλης ἐκτίθημι ὁ ὁ παλαιός δόξα φυσικός τε καί Πυθαγόρειος , ἵνα γιγνώσκω διά αὐτός , Ποίας ἀρχή ὑποτίθημι ὁ εἰμί , πότερος ὑλικός μόνος ἢ καί ποιητικός ἢ καί ὁ ἄλλος ἀρχή . οὗτος οὖν εἰμί ὅς λέγω , ὅτι οὗτος χάρις ἐπέρχομαι ὁ ὁ παλαιός δόξα , ὅπως λαμβάνω καί παρά οὗτος , τίς ὑποτίθημι ἀρχή ὁ εἰμί , καί πῶς ἐμπίπτω εἰς ὁ εἴρω αἴτιος , τουτέστιν ὑλικός ἢ ποιητικός ἤ τις ἄλλος τοιοῦτος . p . 986a15 φαίνω καί οὗτος ὁ ἀριθμός νομίζω ἀρχή εἰμί . ἐντεῦθεν ἐπί ὁ Πυθαγόρειος ἔρχομαι καί φημί ὅτι ἐκ ὅς εἴρω - κάσις ὁ Πυθαγόρειος , φαίνω ὁ ἀριθμός ἀρχή ὁ εἰμί ὑποτίθημι καί ὡς ὑλικός αἴτιος καί ὡς πάθος καί ἕξις . λέγω γάρ ὅτι στος - χειά ὁ ἀριθμός ὑπάρχω ὁ περισσός καί ὁ ἄρτιος , καί διά μέν ὁ ἄρτιος ὁ ὕλη συμβολικός ὑποτίθημι , διά δέ ὁ περισσός ὁ εἶδος . ἐπεί τοίνυν ὁ ἄρτιος ἀριθμός εἰμί διαιρετός , τοιοῦτος δέ καί ὁ ὕλη ἐπί ἤπειρος διαιρετός , καί οὗτος γίγνομαι αἰτία ὁ ὁ εἶδος διαίρεσις ἀδιαί - ῥέω γάρ ὑπάρχω ὁ εἶδος , γίγνομαι δέ ἐν ὁ ὕλη διαιρέω καί σῦς - διίστημι εἰς πούς καί χείρ καί κεφαλή καί ὅσος ἄλλος τοιοῦτος ) διά οὗτος οὖν ὁ αἴτιος διά μέν ὁ δυάς συμβολικός ὁ ὕλη λέγω , διά δέ ὁ περισσός ὁ εἶδος · ὥσπερ γάρ ὁ περισσός ἀριθμός ἀδιαίρετος ὑπάρχω , οὗτος καί ὁ εἶδος αὐτός κατά ἑαυτοῦ ἀδιαίρετος ὑπάρχω . ἀμελέω ὅς καί αὐτός διορίζω καί περατόω ὁ ὕλη ἤπειρος εἰμί ὁ ἑαυτοῦ λόγος · ὅθεν ἕκαστος μέρος ὁ σπέρμα τέλειος ἔχω ὁ ὁ εἶδος λόγος . ἄλλως τε δή ὅτι ἀδιαίρετος ὑπάρχω ὁ εἶδος , προφανής καί ἐντεῦθεν · ὁράω γάρ ὅτι καί ἐπί μέγας κύκλος καί ἐπί μικρός ὁ αὐτός εἶδος εἰμί , ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ ζῷον . εἰμί δέ ὑπάρχω διαιρετός , ἐσθίω ἄλλος εἶδος ἔχω ὁ μέγας κύκλος καί ἄλλος ὁ μικρός . ὥστε πάλιν διά ὁ περισσός ἀριθμός συμβολικός ὁ εἶδος δηλόω . αὖθις δέ αἰσθητός δηλόω διά μέν ὁ δυάς ὁ ὕλη , διά δέ ὁ μόνος ὁ εἶδος . διά δέ ὁ ἑνάς ὁ φύσις ὁ προαγωγός · νοητός δέ διά ὁ δυάς ὁ ἀπειρία , ἐπεί καί ἐν ὁ νοητός ἀπειρία εἰμί κατά ὁ πρόοδος ἤγουν κατά ὁ δύναμις , διά δέ ὁ μόνος ὁ πέρας , ἐπεί οὖον διασπάω ἀπό ἀλλήλων ὑπάρχω ἀλλά ἑνόω ἄφραστος , φημί , ἕνωσις · διό πάγκαλος φημί ὁ ποιητής ὁ ‘‘σειρὴν χρυσεῖον · καί πάλιν ὁ Παρμενίδης οὐ γάρ εἰμί , οὐ εἰμί ὁμοῦ πᾶς , εἰμί δέ μονόω . διά δέ ὁ ἑνάς ὁ πρῶτος καί ἐκλέγω αἴτιος · κλύω , κύδιμος ἀριθμός , πατήρ μάκαρ τε καί ἀνδρών p . 986a18 . οὗτος δέ . Φησίν ὅτι ὁ ἀριθμός ὁ μέν περαίνω λέγω , ὁ δέ ἤπειρος · περαίνω μέν ὁ περισσός , ἐπεί ὁ εἶδος δηλόω διά αὐτός , εἰμί δέ πέρας ὁ εἶδος , εἰμί γε καί περατόω ὁ ὕλη · ὁ δέ ἄρτιος ἤπειρος λέγω εἰμί , ἐπεί ὁ ὕλη δηλόω διά αὐτός , ὅστις ἐπί ἄπειρος2 εἰμί διαιρετός . δέ εἷς , φημί , λέγω ἐκ ἀμφότερος εἰμί οὗτος , μᾶλλον δέ ἀμφότερος ἐκ ὁ εἷς . ὅτι γάρ οὗτος λέγω , σαφῶς δηλόω ἐπάγω ὁ δέ ἀριθμός ἐκ ὁ εἷς · εἰμί δέ ἀριθμός ὁ περισσός καί ὁ ἄρτιος , ὥστε ὁ περισσός καί ὁ ἄρτιος ἐκ ὁ εἷς ὑπάρχω · πᾶς γάρ ἐκ ὁ πρῶτος αἴτιος ὑπάρχω . ἀριθμός δέ , καθάπερ εἴρω , ὁ ὅλος οὐρανός ὑποτίθημι · ὥσπερ γάρ ὁ κόσμος δεκτικός εἰμί ὁ εἶδος , οὗτος καί ὁ δέκα ἀριθμός ἐν ἑαυτοῦ ἔχω πᾶς ὁ ἀριθμός , οἷος Δεχάς τις εἰμί . χρήσιμος οὖν αὐτός ὁ γιγνώσκω εἰς τίς ὁ αἴτιος ἀνάγω καί ὁ Πυθαγόρειος ὁ ἀρχή · φαίνω δέ ἐκ ὅς λέγω , ὅτι ὁ ἀριθμός αὐτός ἀρχή ὁ εἰμί ὡς ὕλη · ἐκ γάρ ὁ οὗτος σύνθεσις ὁ ἄλλος πᾶς γεννάω . ὁ δέ ὡς πάθος τε καί ἔχω εἰμί εἄν δηλωτικός ὁ ὁ ὁριθς - μός αὐτός καί ὁ πάθος καί ὁ ἕξις εἰμί γεννητικός καί αἴτιος , ὅσπερ εἰμί ἄν ὁ ὡς ποιητικός αἴτιος · κατά γάρ ὁ ἐν οὗτος διαφορά ὁ πάθος τε καί ὁ ἔχω ἐγγίγνομαι ὁ ἐκ αὐτός σύγκειμαι . ὁ γάρ πάθος τε καί ὁ ἔχω ὁ ἀριθμός ὁ ἐν ὁ εἰμί πάθος τε καί ἕξις αἴτιος , οἷος ὁ διπλάσιος , ὁ ἐπίτριτος , ὁ ἡμιόλιος . ἅπας οὖν ἀριθμός ὕλη , πάθος δέ ὁ ἄρτιος , ἕξις δέ ὁ περισσός ὡς εἶδος , ὁ δέ εἷς ἐκ ἄμφω · διό καί ἀρτιοπέρισσος ὁ μόνος · καί ὅτι ἐκ ὁ εἷς σύγκειμαι ἐκ περισσός τε καί ἄρτιος ὁ γένεσις ὁ ἀριθμέω . σαφηνίζω δέ ὁ δόξα αὐτός διά ὁ εἶπον περαίνω καί ἤπειρος · ὁ γάρ ἤπειρος ὁ ὕλη , ὁ δέ πέρας ὁ εἶδος . p.986a22 . ἕτερος δέ ὁ αὐτός οὗτος ὁ ἀρχή δέκα λέγω εἰμί . ἄλλος τις Πυθαγόρειος ὑποτίθημι δέκα ἀρχή εἰμί ὁ ἀγαθός καί δέκα ὁ κακός · οὐ ὅτι ὁ κακός ἐν ὑπόστασις εἰμί , ἀλλά ὁ κακός κακός λέγω . οἷος πέρας πρός ὁ ἀγαθός , ἤπειρος πρός ὁ ἐναντίος , Περίτ - ὁ ἀγαθός , ἄρτιος ἐναντίος , εἷς ἀγαθός , πλῆθος οὖον καλός , δεξιός καλός , ἀριστερός ἐναντίος , ἄρσην ἀγαθός , θῆλυς ἐναντίος , ἠρεμέω ἀγαθός διό καί ὁ πρῶτος αἴτιος ἀκίνητος ) , κινέω ἐναντίος οὐ ὅτι κακός , ἀλλά κακός ἀγαθός , εἰ ὁ φύσις ἐν κινέω εἰμί ) , εὐθύς2 ἀγαθός , καμπύλος ἐναντίος , φάος ἀγαθός , σκότος κακός , τετράγωνος ἀγαθός , ἑτερομήκης ἐναντίος ὡς μή ἰσόπλευρος . δέκα οὖν ὑποτίθημι , ἐπεί τέλειος οὗτος ὑπάρχω ὁ ἀριθμός . εἰς οὗτος οὖν ἀνάγω πᾶς ὁ εἰμί . ἱστορέω δέ ὅτι καί Ἀλκμαίων ὁ Κροτωνιάτης ὁ αὐτός τρόπος οὗτος ἀποφαίνω · εἰς γάρ ἐναντίωσις τις ἕκαστος ὁ εἰμί ἀνάγω πειράω καί οὗτος , ὡς ἀρχή εἰμί ὁ ἐναντίωσις . καί ἢ οὗτος παρά ὁ Πυθαγόρειος παραλαμβάνω ὁ ὁ Πυθαγόρειος παρά οὗτος · καί γάρ καταλαμβάνω ὁ Ἀλκμαίων γέρων ὁ Πυθαγόρας . ἀποφαίνω οὖν αὐτός παραπλήσιος , λέγω εἰμί δύο ὁ πολύς ὁ εἰμί , διότι ὁ ἐν γένεσις καί φθορά ἐκ ἐναντίος συνίστημι · ὅθεν λέγω ὁ ἐναντιότης οὐ ὑποτίθημι διορίζω , ὥσπερ καί οὗτος ὁ Πυθαγόρειος , ἀλλά ὁ τυγχάνω λέγω , οἷος λευκός μέλας , γλυκύς πικρός , ἀγαθός κακός , μικρός μέγας . ἀδιορίστως οὖν ἀποφαίνω περί ὁ λοιπός ἐναντίωσις · οὔτε γάρ ποσός τίς αὐτός εἶπον ὅστε ποιός , ἀλλά ὅτι μόνος ἐναντίος · ὁ δέ Πυθαγόρειος καί πόσος καί τίς ὁ ἐναντίωσις ἀποφαίνω . κοινός οὖν ὁ Πυθαγόρειος , ἕ οὗτος ὁ δόξα γίγνομαι , καί Ἀλκμαῖος - οἶνος ὁ ἐναντίος λέγω εἰμί ὁ ἀρχή ὁ εἰμί · πόσος δέ καί τίς οὗτος , ὁ Πυθαγόρειος ἴδιος . ὥστε παρά ἀμφότερος οὗτος τοσοῦτος εἰμί λαμβάνω , ὅτι ὁ ἐναντίος ἀρχή ὁ εἰμί , ὁ δέ ὅσος καί ποῖος παρά ὁ ἕτερος , ὡς εἴρω . ἱστορέω δέ ὅτι ἀρχή καί αἴτιος ὁ ἀριθμός λέγω ὡς ὕλη , οὐ ὡς ἄντικρυς μέν ἀποφαίνω αὐτός οὕτως οὐδείς γάρ περί οὗτος , ὅς φημί , αὐτός διασαφέω ) , ὡς δέ ἕπω αὐτός ἐκ ὅς λέγω · ἐκ γάρ οὗτος σύγκειμαι καί συνίστημι φημί πᾶς ὁ εἰμί . διό φημί ἔοικα δέ ὡς ἐν ὕλη εἶδος ὁ στοιχεῖον τάσσω · ἐκ οὗτος γάρ ὡς ἐνυπάρχω συνίστημι καί πλάσσω ὁ οὐσία . εὔλογος δέ χράω ἐπί ὁ τοιοῦτος γένεσις ὁ πλάσσω · πλάσμα γάρ ἔοικα ὁ τοιοῦτος γένεσις , οὐδείς εὔλογος ἔχω . ὁ Ἀριστοτέλης τοίνυν πανταχοῦ σαφήνεια ἀντιποιέω ὁ δόγμα καί φημί ὅτι ἐσθίω σύ διηρθρωμένως εἶπον , ὅτι νῦν συμβολικός λέγω , ὅτι οὕτως ἐσθίω σύ εἶπον ὡς ἐγώ λέγω . διό οὖον λέγω αὐτός εἶπον ποιητικός αἴτιος , ὑλικός δέ , ἐπεί εἴρω ἐκ ὁ ἀριθμός γίγνομαι ὁ ἄλλος , ὁ δέ ἐκ ὅς ὁ ὕλη δηλόω . τάχα δέ , ἀληθής εἶπον , διελέγχω αὐτός ὡς μή καλῶς λέγω , εἰμί καί μή δοκέω ὁ ἡμέτερος φιλόσοφος . p . 986b8 Tῶν μέν ἐν παλαιός καί πλείων ὁ στοιχεῖον λέγω . Φησίν ὅτι ὁ παλαιός καί λέγω πλείων στοιχεῖον ὁ φύσις , ἐκ οὗτος ὁ εἴρω ἱκανός εἰμί θεωρέω ὁ διάνοια , ὅτι ὁ μέν ὑλικός αἴτιος ὑποτίθημι , ὁ δέ καί ποιητικός · πλείων δέ στοιχεῖον ὁ φύσις ἀντί ὁ ὁ ὁ φύσις γίγνομαι . πλείων δέ λέγω ἤτοι ὁ ὑλικός ἢ ὁ στοιχεῖον , φημί δή ὁ αἴτιος · πρός γάρ ὁ ὕλη τις καί ὁ ποιητικός εἴρω αἴτιος . ἕτερος δέ γίγνομαι λέγω δέ Παρμενίδης καί Μέλισσος καί Ξενοφάνης ὁ διδάσκαλος Παρμενίδης ) , ὅστις περί ὁ πᾶς ὡς περί εἷς φύσις ἀποφαίνω . ὁ μέν γάρ Παρμενίδης λέγω εἷς εἰμί ὁ εἰμί καί ἀκίνητος καί περαίνω , ὁ δέ Μέλισσος εἷς καί ἀκίνητος καί ἤπειρος , ὁ δέ Ξενοφάνης εἷς μόνος · διό φημί τρόπος δέ οὖον ὁ αὐτός πᾶς , οὔτε ὁ καλῶς οὔτε ὁ κατά φύσις . μᾶλλον δέ κατορθόω ὁ Παρμενίδης λέγω περαίνω , διότι ὁ φύσις ὅρος τις καί εἶδος περιτίθημι , οὐ ἀπειρία . ὅθεν οὗτος μᾶλλον καί καλῶς εἶπον · κτάομαι οὗτος γάρ καί ὁ φύσις ἀκολουθέω . ὁ δέ Μέλισσος ὁ ἐναντίος , λέγω ἤπειρος . διό καί ἐν ὁ φυσικός λέγω ὅτι φορτικός ὁ ὁ Μέλισσος λόγος ὑπάρχω . οὐδαμῶς οὖν ἐν ὁ νῦν σκέψις ὁ αἴτιος ἁρμόζω περί αὐτός λέγω · εἰμί γάρ εἷς ὁ εἰμί , φανερός ὅτι οὐδείς ὑποτίθημι αἴτιος οὔτε ὑλικός οὔτε ἄλλος τίς · ἵημι γάρ γεννάω τίς ἐκ ὁ εἷς , καθάπερ ὁ φυσιόλογος ὁ ὑποτίθημι εἷς εἰμί ὁ ὑλικός αἴτιος καί ὁ ἄλλος ἐκ αὐτός γε - νάω . διό καί ἐν ὁ φυσικός λέγω ὅτι ἐξαγώνιος εἰμί ὁ περί οὗτος λόγος . ἄχρηστος οὖν ὁ οὗτος δόξα εἰς ὁ περί ὁ αἴτιος ζήτησις · οὖον γάρ ἀρχή καί αἴτιος ὁ εἷς τίθημι οὗτος , ὡς ὁ ὕδωρ ἢ πῦρ ἢ ἀήρ λέγω καί γεννάω ὡς ἐκ ὕλη ὁ εἷς ὁ ἄλλος , ὥσπερ ὁ Θαλῆς ἀπό ὁ ὕδωρ γεννάω ὁ ἄλλος . ἕτερος οὖν τρόπος λέγω · ἐκεῖνος μέν γάρ ὁ φυσικός προστίθημι κίνησις καί οὕτως γεννάω ὁ ἄλλος ἐκ ὁ ὑλικός αἴτιος , οὗτος δέ ἀκίνητος εἰμί φημί . οὖον μήv ὁ αὐτός τρόπος ἀποφαίνω ἀμφότερος περί ὁ πᾶς , εἷς αὐτός λέγω εἰμί , οὔτε ὁ κάλπις οὔτε ὁ κατά φύσις . ὁ κατά φύσις μέν , ὅτι ὁ μέν αὐτός ἐπί ὁ ὡς ὕλη φύσις βλέπω , ὁ δέ ὡς εἶδος · ὁ δέ καλῶς , ὅτι ὁ μέν αὐτός καλός , ὁ δέ χείρων . ὁ μέν γάρ Παρμενίδης ἐπί ὁ λόγος βλέπω καί ὁ εἶδος εἶπον ὁ εἰμί εἷς εἰμί καί περαίνω · ὁ γάρ λόγος καί ὁ εἶδος ὁ περατόω οὗτος ἐν ὅς εἰμί . Μέλισσος δέ ἐπί ὁ ὕλη φέρω , ὅθεν ἤπειρος αὐτός ὑποτίθημι · ὁ γάρ ἀπειρία ὁ ὕλη . p . 986b17 οὖον μήv ἀλλά τοσοῦτόν γε οἰκεῖος εἰμί ὁ νῦν σκέψις . ὁ μέν γάρ Ἄλας φημί οὐ οἰκέω εἰμί ὁ περί αἴτιος λόγος ὁ ὁ δόξα ἐκτίθημι ὁ εἷς ὁ πᾶς λέγω • ὁ γάρ οὕτως λέγω οὐ ὡς ἀρχή ὁ εἷς τίθημι οὐδέ ὡς αἴτιος . ἐπί τοσοῦτος δέ χρήσιμος εἰμί καί ὁ οὗτος ἱστορία , ὅτι καί οὗτος ὁ μέν ἐπί ὁ ὕλη βλέπω ἤπειρος εἶπον ὁ εἰμί , ὁ δέ ἐπί ὁ εἶδος περαίνω . διό φημί Παρμενίδης μέν γάρ ἔοικα ὁ κατά λόγος εἷς ἅπτω , φημί δέ ὁ κατά εἶδος · ὁ γάρ πέρας πρός ὁ εἶδος εἰμί . ἐν γάρ ὁ αἴτιος καί ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος · ὥστε εἰμί καί μή αἴτιος λέγω , ἀλλά γε λέγω ὕλη καί εἶδος . ἱστορέω δέ ὁ Ξενοφάνης πρῶτος ὁ δόξα οὗτος ἅπτω · ὁ γάρ Παρμενίδης μαθητής οὗτος γίγνομαι . διό φημί Ξενοφάνης δέ πρός - ὅς οὗτος ἑνίζω ( ἀντί ὁ εἷς εἴρω ) οὐδείς παντελῶς διασαφέω , οὐδέ ὁ φύσις οὐδέτερος ἅπτω · οὔτε γάρ ἤπειρος ὑποτίθημι οὔτε περαίνω · ἀλλά εἰς ὁ ὅλος οὐρανός ἀποβλέπω ( τουτέστι ὁ κόσμος ) ὁ εἷς εἰμί φημί ὁ θεός . φημί δέ ὁ κόσμος οὖον καλῶς · ὁ γάρ δημιουργός ὁ κόσμος εἰμί ὁ θεός . λέγω οὖν ὅτι εἷς λέγω ὁ θεός , ὁ πρῶτος αἴτιος · οὖον γάρ οὕτως ἠλίθιος ἔχω , ὅς φημί ὁ ἡμέτερος φιλόσοφος , ὥστε ὁ κόσμος ὅλος καί θεός ὑποτίθημι καί εἷς λέγω αὐτός . οὗτος οὖν ὡς μή ὑποτίθημι αἴτιος ἐξαγώνιος ὑπάρχω πρός ὁ νῦν ζήτησις · ὁ μέν δύο καί παντελῶς , ὡς εἰμί μικρός ἄγροικος , διότι οὖον συλλογίζομαι δήω . λέγω δέ ὁ Ξενοφάνης καί ὁ Μέλισσος · καί ἐν ὁ φυσικός γάρ ἀκροάομαι λέγω ὅτι ὁ Μέλισσος λόγος φορτικός καί οὐ ἔχω ἀπορία . ὁ μέντοι γε ὁ Παρμενίδης δοκέω Εὔλογος εἰμί . λέγω γάρ οὕτως τότος παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί · ὁ οὐ εἰμί οὐδείς · εἷς ἄρα ὁ ὅς καί ὁ μέν Πλάτων δέχομαι ὁ πρότασις οὗτος ὁ λέγω τότος παρά ὁ εἰμί οὐ ὄνος · ὁ εἰμί γάρ εἰμί λέγω ὁ νοητός , ὁ οὖν μή νοητός οὐ ὅς εἰμί . κύριος γάρ εἰμί ὁ νοητός ὑπάρχω ὡς καί ἀεί εἰμί . ίσσα ὁ εἰμί μέν ἀεί , γένεσις δέ οὐ ἔχω , καί τίς ὁ γίγνομαι , εἰμί δέ οὐδέποτε . ὥστε ὁ αἰσθητός ὡς πρός ὁ νοητός οὐ εἰμί εἰμί . ὁ δέ πρότασις ὁ λεʹ - γουω τότος οὐ εἰμί οὐδείς οὐ δέχομαι . οὐ ἐπεί γάρ ὁ αἰσθητός οὐ εἰμί ὑπάρχω , ἤδη καί παντελῶς οὐ εἰμί · εἰμί γάρ ὁ πῇ μέν εἰμί , πῇ δέ οὐ εἰμί , ὁ δέ μηδαμός μηδαμῶς ὑπάρχω οὔτε δοξαστός εἰμί οὔτε νοητός . διό καί ὁ πρῶτος λέγω εἰμί μηδαμός μηδαμῶς εἰμί , ὡς ὑπερβαίνω πᾶς εἶδος καί ἐπέκεινα ὑπάρχω ὁ εἰμί . ὁ μέντοι γε ἀρι - στοτελεω ὁ δύο πρότασις ἐπιλαμβάνω . κακῶς γάρ , φημί , λέγω ὁ εἰμί οὐ εἰμί · ὁ γάρ εἰμί κατά τίς μέν εἰμί εἰμί , κτάομαι τίς δέ οὐ εἰμί · ὁ γάρ ἄνθρωπος ὡς μέν ἄνθρωπος εἰμί , ὡς δέ ἵππος οὐ εἰμί . ὥστε ὁ πῇ ὑπάρ - Χον ἀπλόος λαμβάνω παραλογίζομαι λέγω ὁ εἰμί οὐ εἰμί . πάλιν καί τότος οὐ εἰμί οὐδείς οὖον καλῶς λέγω · ὁ γάρ ἄνθρωπος οὐ εἰμί εἰμί , ὡς πρός ἵππος , καί ὅμως εἰμί . φημί οὖν ὅτι ὁ Παρμενίδης μᾶλλον ἐκεῖνος κατορθόω · παρά γάρ ὁ εἰμί ὁ μή εἰμί οὐδείς ἄξιος εἰμί , ἐξανανακέω οἴομαι ὁ εἰμί , καί ἄλλος οὐδείς , περί ὅς σαφής εἴρω ἐν ὁ φυσικός ἀκροάομαι . ἀναγκάζω δέ , φημί , ἀκολουθέω ὁ φαίνω ὁ εἷς κατά ὁ λόγος πλείων λέγω κτάομαι ὁ αἴσθησις · πῦρ γάρ καί γῆ ὑποτίθημι εἰμί , ἐκ ὅς ὁ αἰσθητός ὁ γένεσις . λέγω οὖν ὅτι ἐν ὁ περί δόξα , ἐπεί περί αἰσθητής διαλέγω , ὑποτίθημι δύο εἰμί ὁ στοιχέω , πῦρ καί γῆ καί ὁ μεταξύ συνεπινοέω ) καί ἐκ οὗτος ὁ αἰσθητός πᾶς ὑποτίθημι · ἡνίκα δέ περί νοητός διαλέγω , εἷς εἰμί ὁ εἰμί , δηλόω ὁ εἷς ὁ πᾶς ἀρχή , ἐκ ὅς ὁ πᾶς · διό φημί οὐ γάρ εἰμί , οὐ εἰμί ὁμοῦ πᾶς , εἰμί δέ μόνος οὐλοφυής λέγω οὖν πῦρ καί γῆ ὁ μέν θερμός λέγω εἰμί εἰμί , ὁ δέ ψυχρός μή εἰμί , ὡς χείρων καί ἀγαθός . ἐκ μέν οὖν ὁ εἴρω καί ὁ συνεδρεύω καί σχολάζω λόγος σοφός οὗτος παραλαμβάνω . p . 987a4 παρά μέν ὁ πρῶτος σωματικός ὁ ἀρχή . ὁ πρῶτος φυσιολόγος σωματικός ὁ ἀρχή ὑποτίθημι · ὁ μέν γάρ ὕδωρ ὥσπερ Θαλῆς , ὁ δέ πῦρ , ὡς Ἡράκλειτος , καί ὁ μέν εἷς ὕπειμι τίθημι , ὁ δέ πλείων , οἷος πῦρ καί γῆ , ὥσπερ Παρμενίδης · ἀμφότερος δέ ὑλικός ὑποτίθημι ὁ ἀρχή . ἄλλος δέ τις καί πρός ὁ ὑλικός αἴτιος καί ποιητικός εἴρω , καθάπερ Ἐμπεδοκλῆς καί Ἑρμότιμος καί Ἀναξαγόρας · ὁ μέν ὁ νόος , ὁ δέ νεῖκος καί φίλιος . καί ὁ μέν Ἐμπεδοκλῆς δύο ὑποτίθημι εἰμί ὁ ποιητικός , καί ὁ νεῖκος καί ὁ φίλιος , ὁ δέ περί Ἑρμότιμος εἷς , ὁ νόος . ἄρχω οὖν ὁ παλαιός φυσικός πρό ὁ Ἰταλικός , φημί δέ ὁ Πυθαγόρειος · καί συνακμάζω γάρ καί συνεπιτείνω ὁ Πυθαγόρειος · μέχρι οὖν ὁ Ἰταλικός γίγνομαι . καί πάλιν Χωρὶς ἐκεῖνος μόνιμος εἴρω , τουτέστι μέτριος , ἤγουν σχοτεινοτερος ἢ μαλακός · οὖον γάρ διηρθρωμένως εἴρω ὁ Πυθαγόρειος περί ὁ ἀρχή · πλήν ὁ μέν αὐτός εἷς ποιέω ὁ ἀρχή ὁ ὑλικός , ὁ δέ δύο · πρός γάρ ὁ ὑλικός ὑποτίθημι καί ποιητικός , ὥσπερ ὁ περί ἀνα - ξαγόραν . p . 987a13 ὁ Πυθαγόρειος δύο μέν ὁ ἀρχή κατά ὁ αὐτός αὐτός εἴρω τρόπος . Φησίν ὅτι καί ὁ Πυθαγόρειος δύο ἀρχή ὑποτίθημι , ὁμοίως ὑλικός καί ποιητικός , διαφέρω δέ ἐκεῖνος , ὅτι ὁ μέν εἷς ὁ στοιχεῖον εἴρω ὁ ἀρχή , οἷος πῦρ ἢ ὕδωρ ἤ τίς τοιοῦτος λέγω ὁ περαίνω καί ὁ ἤπειρος αὐτός δέ ὁ Πυθαγόρειος ἕτερος φύσις ὑποτίθημι αὐτός κατά ἑαυτοῦ εἰμί ὁ ἤπειρος , καί ἐκ αὐτός γίγνομαι ὁ ἀπειρία , καί πάλιν αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὅς περαίνω , καί ἐκ αὐτός γίγνομαι ὁ πρόοδος ὁ περαίνω , τουτέστι ὁ λόγος ὁ εἶδος καί ὁ ὕλη . καί ἀληθής λέγω ὁ Ἀριστοτέλης αὐτός οὖν ὁ εἷς οὐσία εἰμί οὗτος λέγω ὅς κατηγορέω . διό καί ὁ ἀριθμός εἰμί ὁ οὐσία πᾶς λέγω , ἐπεί καί ὁ πᾶς ἐκ ἀριθμός συνίστημι λέγω . περί οὗτος οὖν οὗτος ὁ τρόπος ἀποφαίνω · ἄρχω δέ λέγω καί περί ὁ τίς εἰμί , φημί δή περί ὁ ὁρισμός . λέγω γάρ ὅτι ὁ πρῶτος τις ὑπάρχω οὗτος εἰμί ὁ ὁρισμός αὐτός · οἷος ἐπεί πρῶτος ὑπάρχω ὁ ἐπιφάνεια ὁ χρῶμα , ὁ χρῶμα ἄρα ὁρισμός εἰμί ὁ ἐπιφάνεια . καί πάλιν ἐπεί ὁ διπλάσιος <πρώτως> ὑπάρχω ὁ δυάς , ὁρισμός ὁ δυάς ὁ διπλάσιος . ὁ δέ ὁρισμός ἐθέλω ἀντιστρέφω πρός ὁ ὁριστός · οὐ ἀντιστρέφω δέ · οὖον γάρ , εἰμί τίς διπλάσιος , δυάς · ὁ γάρ ὀκτώ διπλάσιος μέν εἰμί , οὖον δυάς δέ . εἰμί δέ οὗτος ὑποτίθημι , πολύς εἰμί ὁ εἷς · εἰμί γάρ ὁ δυάς διπλάσιος , πολύς δέ ὁ διπλάσιος , πολύς εἰμί καί ὁ δυάς , εἷς εἰμί πρᾶγμα . εἰμί γάρ καί ὀκτώ καί δέκα καί δώδεκα , καί ὅσος ἄλλος τοιοῦτος . καί οὕτως μέν ὁ Ἀριστοτέλης . οἶδα μέντοι χρή , ὡς ὁ Πυθαγόρειος , ὅς φημί ὁ ἧμμαι - ρος φιλόσοφος Ἀμμώνιος , ὁ δυάς ἀντί ἄρτιος ἀριθμός λαμβάνω καί λέγω ὅτι ὁ δυάς διπλάσιος , καί οὕτως ἀντιστρέφω πρός ὁ ὁριστός . εἰμί τίς γάρ διπλάσιος , οὗτος καί ἄρτιος · εἰμί τίς ἄρτιος , οὗτος καί διπλάσιος · καί ὁ ὀκτώ γάρ ἄρτιος καί ὅσος τοιοῦτος . ἐπεί οὖν πρῶτος εἰμί ὁ δυάς ἐν ὁ ἄρτιος , οὗτος χάρις λαμβάνω ὁ δυάς ἀντί πᾶς ἄρτιος ἀριθμός , καί οὕτως ὁρίζω ὑγιής . p . 987a29 μετά δέ ὁ εἴρω φιλοσοφία ὁ Πλάτων ἐπιγίγνομαι πραγματεία . ἐκτίθημι ὁ ὁ Πυθαγόρειος δόξα καί ὁ ἄλλος ὁ φυσικός περί ὁ γιγνώσκω , ποῖος ἀρχή ὁ εἰμί χράομαι , ἐντεῦθεν ἐκτίθημι καί ὁ Πλάτων δόξα , βούλομαι δείκνυμι ποῖος ἀρχή ὁ εἰμί καί αὐτός χράομαι , καί φημί ὅτι ὁ πολύς ὁ Πυθαγόρειος ἀκολουθέω . ἐγώ δέ φημί ὅτι οὖον ὁ πολύς , ἀλλά ὁ πᾶς · Πυθαγόρειος γάρ εἰμί ὁ φιλόσοφος , εἰμί καί μή πᾶς χράομαι ὁ παραπέτασμα αὐτός . ὁ γάρ Πυθαγόρειος μῦθος μέν οὐ χράομαι , ἀλλά σύμβολον , ἵνα κἀν μένω ὁ ἀκούω μέχρι ὁ φαίνω , μή ἀδικέω + ὥσπερ ἐπί ὁ ΠΥ - θαγορεω . πρός οὗτος δέ σαφῶς οὐ βούλομαι ἐκτίθημι διά ὁ μή καταφανής γίγνομαι ὁ ἑαυτοῦ σοφία καί σκυτεύς . φημί οὖν ὅτι ὁ μέν Πλάτων ἰδέα εἰμί ὑποτίθημι καί ἐκ αὐτός γίγνομαι ὁ ὅδε κατά μέθεξις , οἷος ἐκ ὁ εἰμί καλός ὁ ἐνταῦθα καλός κατά μέθεξις · οὗτος δέ καί ἐπί ὁ ἄλλος ἀπαντάω . ὁ μέντοι γε Πυθαγόρειος ἀριθμός ὑποτίθημι καί κατά μίμησις ἐκεῖνος ὁ ὅδε γίγνομαι ἐκ ὁ ἀριθμός · μιμέομαι γάρ , φημί , ὁ ὅδε ἐκεῖνος γίγνομαι . εἶτα ἱστορέω ὅτι πρότερος συγγίγνομαι ὁ Πλάτος Κρατύλος ὁ Ἡρακλείτειος ὁ λέγω πᾶς ἐν κινέω εἰμί , καί ἀκολουθέω ὁ δόξα αὐτός . εἶτα μετά οὗτος συγγίγνομαι ὁ Σωκράτης , ὅς καταγίγνομαι μᾶλλον περί ὁ ἠθικός φιλοσοφία , περί μέντοι γε ὁ καθόλου φύσις οὐδείς πραγματεύομαι . οὗτος οὖν ὁ Σωκράτης ἐν ὁ ἠθικός πρῶτος ζητέω ὁ καθόλου καί περί ὁρισμός πρῶτος ἐφίστημι , ὅτι ὁ καθόλου ὑπάρχω ὁ ὁρισμός · ὁ γάρ μερικός οὐ εἰμί , ὡς φθαρτός ὑπάρχω . ὁ γάρ ὁρισμός ὁ ἀεί ὡσαύτως ἔχω ἐθέλω εἰμί · διό ὁ καθόλου ὑπάρχω ὁ ὁρισμός , ὡς εἴρω ἐν ὁ ἀποδεικτικός πραγματεία . ἀνάγω οὖν ἑαυτοῦ ἐπί ὁ καθόλου , λέγω ὁ ἀπλόος Δίκαιος , ὁ ἀπλόος καλός . ὁ δέ τοιοῦτος πᾶς ὁ Πλάτος ἰδέα προσαγορεύω λέγω λόγος εἰμί δημιουργικός , καί ἐκ αὐτός ὁ ὅδε γίγνομαι κατά μέθεξις , ἐκ ὁ ἁπλόος καλός ὁ ἐνταῦθα καλός , καί ἐκ ὁ ἀγαθός ὁ ἀγαθός , καί ἐκ ὁ ἄνθρωπος ὁ ἄνθρωπος . οὗτος δέ καί αὐτός φημί , εἰμί Αρίστο - Τέλες , λέγω ὅτι ὁ τάξις ὁ ἐν ὁ στρατόπεδον οὐ ἀπό αὐτόματος ἐφήκω , ἀλλά ἀπό ὁ στρατηγός . οἶδα μέντοι γε χρή , ὡς εἴρω ἐν ὁ φή - δωνι ὁ Σωκράτης , ὅτι γίγνομαι ἐγώ ἐπιθυμία γιγνώσκω ὁ αἴτιος ὁ φυσικός πρᾶγμα , ἀναγκαῖος δέ ὑπολαμβάνω ὁ ἠθικός ζητέω καί ἀνάγω ἑαυτοῦ ἐπί ὁ καθόλου . ὅτι δέ οὐ οἴομαι Πλάτος ἐν κινέω εἰμί πᾶς , σαφῶς μέν δηλόω καί ἐν ὁ Κρατύλος ὁ διάλογος , καί ἐν ὁ Θεαίτητος δέ . λέγω γάρ ἐν ὁ Θεαίτητος , ὅτι ὁ κινέω ἢ κατά ἀλλοίωσις κινέω ἢ κατά τόπος , ἢ κατά ἀμφότερος ἢ κατά ἕτερος . ἀλλά εἰμί μέν κατά ἕτερος , φανερός ὅτι εἰμί στάσις ὁ εἷς · εἰμί δέ κατά ἀμφότερος εἰμί κίνησις , οὔτε δέ οὐδείς εἰμί εἶπον , οὔτε λευκός οὔτε μέλας οὔτε φαιός , διότι πᾶς ἐν ῥύσις ὑπάρχω καί οὐδείς εἰμί ἐν στάσις . πῶς δέ οἷος τε εἰμί κίνησις στάσις μή εἰμί ; καί ὁ ἀκινησία γάρ στάσις τίς εἰμί . καί ἐκ ὁ καθόλου δέ ἐφίστημι , ὅτι στάσις εἰμί · ὁ γάρ καθόλου ἀκίνητος καί ἀίδιος · [ καί ] ἐν ταὐτότης γάρ ἀεί ὑπάρχω . ἄλλως τε δή καί σῦς , εἰμί Ἀριστοτέλης , λέγω ὁ ὕλη ἀεί ἐν κινέω εἰμί · ἐν ἀπορροή γάρ φημί αὐτός εἰμί καί ἐν ἐπιρροή ἐν ὁ περι γένεσις καί φθορά . p . 987a29 μετά δέ ὁ εἴρω φιλοσοφία . ἐφεξῆς ὁ Πλάτων ἐκτίθημι δόξα καί φημί αὐτός ὁ μέν πολύς ἀκολουθέω ὁ Πυθαγόρειος , ἔχω δέ καί ἴδιος τις ὁ Πλάτων φιλοσοφία παρά ὁ ἰταλικός · λέγω δέ ὁ ἰδέα . ἰστέον δέ ὅτι ἐκεῖνος λέγω ὁ ἰδέα , ἀλλά ἀριθμός οὗτος ὑποτίθημι . νέος γάρ ὑπάρχω συγγίγνομαι Κρατύλος ὁ Ἡρακλείτειος καί ὑπολαμβάνω , ὅτι πᾶς ὁ αἰσθητός ἐν ῥύσις ὑπάρχω καί οὐδέποτε ἵστημι , καί οὗτος φυλάσσω ὁ δόξα ὡς ἀληθής . Σωκράτης δέ περί μέν ὁ ἠθικός πραγματεύομαι καί ἐν οὗτος ὁ καθόλου ζητέω ( διαλαμβάνω γάρ περί καλός ἤ τις ἄλλος ζητέω καθόλου τίς ὁ καλός εἰμί , οὖον ὅδε ὁ καλός λαμβάνω ) καί ὁρίζω ὁ πρόκειμαι ἀεί πειράω ( περί δέ ὁ φυσικός οὐδείς , φημί , πραγματεύομαι · πῶς δέ λέγω περί Σωκράτης πρῶτος ἐφίστημι περί ὁρισμός , εἰμί γε καί ὁ Πυθαγόρειος πειράω οὗτος ποιέω , ὡς προαγορεύω , εἰμί αὐτός πρέσβυς ; ἢ ὅτι ἐκεῖνος , ὡς εἶπον , μαλακός καί ἀμέθοδος ) , ἀποδείκνυμι οὖν Σωκράτης ὁ περί ὁ ὁρισμός καί ὁ καθόλου πραγματεία , ὑπολαμβάνω οὗτος ἕτερος τις γίγνομαι τε καί εἰμί φύσις καί οὖον ὁ αἰσθητής τις , οὐδέ ὁ ἐπί οὗτος καθόλου · οὗτος γάρ καί ἐν οὗτος πᾶς , ἐν ὅς καί ὁ καθόλου , ἀεί ῥέω τε καί μεταβάλλω καί μηδέποτε ἐπί ὁ αὐτός φύσις μένω · διό καί ἀδύνατος εἰμί ὁ κοινός καθόλου ὅρος ( τοιοῦτος γάρ ὁ ὁρισμός ) ὁ αἰσθητής τις εἰμί , διά ὁ οὗτος μηδέ ὁριστός εἰμί ὁ μή μένω ὁ αὐτός . καί οὗτος δέ ὁ φύσις ὁ παρά ὁ αἰσθητής ( φημί δή ὁ καθόλου ) ὅς ὁ ὁρισμός ὑπάρχω , ἰδέα προσαγορεύω . ἀποδείκνυμι οὖν ἐν οὗτος ὁ Σωκράτης . ὑπολαμβάνω ἐν ὅτι ἕτερος τις ὁ ὁρισμός εἰμί , ὁ καθόλου καί οὖον ὁ κατά ἕκαστος διά ὁ μεταβολή αὐτός . ὁ οὖν καθόλου , ὡς εἴρω , ἰδέα προσαγορεύω , ὁ δέ αἰσθητός παρά οὗτος · ἐκ οὗτος οὖν ὁ ἰδέα καί ὁ αἰσθητός φάσκω εἰμί τε καί λέγω . p . 987b9 κατά μέθεξις γάρ εἰμί ὁ πολύς ὁ συνώνυμος ὁ εἶδος . Πόλλα οὖν λέγω ὁ αἰσθητής , ὅτι ἐκ ὁ καθόλου , φημί , κατά μέθεξις ὑπάρχω ὁ πολύς · ἐκ γάρ ὁ ἀπλόος καλός καί Δίκαιος καί ὁ ἄλλος ἅπας ὁ ὅδε καλός καί ὁ ὅδε Δίκαιος . πολύς οὖν λέγω ὁ αἰσθητής , ἢ ὅτι οὖον πᾶς ὁ αἰσθητής λέγω εἰμί ἰδέα · ὁ γάρ κατά σχέσις τε καί ὁ πρός τίς οὐ τίθημι ἰδέα , ἀλλά οὐδέ ὁ παρά φύσις τις , οὔτε δέ ὅλως ὁ κακός . κατά μέθεξις οὖν ὁ εἶδος ὑπάρχω ὁ πολύς , συνώνυμος εἰμί ἀλλήλων ὁ πολύς · οὔτε γάρ ὁ εἶδος συνώνυμος . ὁ γάρ πολύς καί συνώνυμος ἀλλήλων κατά μέθεξις ὁ εἰμί ἔχω ἰδέα εἷς . οὖον γάρ πᾶς <μιᾶς> ἰδέα μετέχω , ἀλλά ὅσος ὁμοειδής τε εἰμί καί συνώνυμος , ὡς ἄνθρωπος , ἵππος , βοῦς , ἀλλήλων · οὖον γάρ ἄν ὁ ἰδέα λέγω ὁ αἰσθητός συνώνυμος εἰμί ἱστορέω ὁ Πλάτων δόξα , ἐκεῖνος ὁμώνυμος λέγω ὁ ἰδέα ὡς ὁ ἀπό εἷς καί πρός εἷς . ἢ οὐδέ κατά Πλάτων ὁμώνυμος ὁ ἰδέα ὁ πρός αὐτός , ἀλλά συνώνυμος · ἐν ὅς γάρ χράω ὁ ὁμώνυμος ὄνομα , κοινός ἀντί ὁ συνώνυμος χράω ἄν . εἰμί γάρ μή κατά ὁ λόγος καί ὁ εἶδος ὁμοιόω ὁ ἰδέα ὁ πρός αὐτός , κατά τίς ἄν ἄλλος ; οὐδείς γάρ ἐκεῖνος ὑπάρχω ἔτι ἄλλος , οὐδέ τίς αὐτός συμβαίνω . ὁ δέ κατά ὁ εἶδος ὅμοιος συνώνυμος . εἰμί γάρ ὁ αὐτοάνθρωπος εἶδος τίς εἰμί ἁπλόος , φανερός ὅτι ὁ ὁμοιόω αὐτός κατά ὁ εἶδος ἄν ὁμοιόω . ἀλλά μήv ὁ ὁρισμός κατά ὁ εἶδος καί ὁ ἔνυλος · ὥστε εἰμί κατά ὁ εἶδος ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰμί ἔχω , ὅμοιος ἄν ἄγω ὁ ἰδέα , οὐδείς ἄλλος εἰμί , καί ὁ ὁρισμός ἄν αὐτός ὁ αὐτός καί ὁ ἰδέα εἰμί . ἔτι εἰμί καί μή ὁριστός οὗτος ἀλλά ὁ εἶδος , ἀλλά ὁ γε ὁρισμός ἐκεῖνος καί ἐπί οὗτος λέγω · ὁ γάρ ζῷον λογικός θνητός καί κατά ὁ αἰσθητής κατηγορέω ἄνθρωπος , εἰμί καί μή κύριος οὗτος εἰμί ὁρισμός . ὁ δέ μέθεξις , φημί , ὄνομα μεταβάλλω , τουτέστι μετατίθημι · ὁ γάρ ὑπό ὁ Πυθαγορικός λέγω μίμησις αὐτός μεταβάλλω μέθεξις εἶπον οὗτος μέντοι ὁ μέθεξις τε καί μίμησις τίς τε εἰμί καί πῶς γίγνομαι , οὔτε ὁ Πυθαγόρειος εἶπον οὔτε ὁ Πλάτος , ἀλλά ἐάω αὐτός ἐν κοινός ζητέω . ἰστέον δέ ὅτι εἶπον ὁ Πλάτος ἐν ὁ Παρμενίδης περί αὐτός , ὅτι ὁ ἐφίημι ὁ ἀγαθός πᾶς οὕτως γίγνομαι · πᾶς γάρ ἐφίημι ὁ ἀγαθός , καί πλωτός καί πεζός καί ἀέριος , ὅς φημί καί ὁ Ἀριστοτέλης . κατά μίμησις ἐν λέγω ὁ Πυθαγόρειος γίγνομαι ὁ ἄλλος ὁ πρῶτος ἀριθμός , ὅς καί λέγω κύριος εἰμί , καί ἐκ αὐτός ὁ ἄλλος γίγνομαι , φημί δέ ἐκ ὁ μόνος καί ὁ δυάς , αὐτός δέ εἶπον ἐκ ὕλη καί εἶδος . p . 987b14 ἔτι δέ παρά ὁ εἶδος . μεταξύ λέγω ὁ Πλάτων ὁ μάθημα ὁ ἰδέα καί ὁ αἰσθητής . οὔτε γάρ πάντῃ αὐτός κατά ἑαυτοῦ ἐν ὑπόστασις ὑπάρχω χωριστός παντελῶς ὕλη ὥσπερ ὁ ἰδέα ( ὁ γάρ μάθημα καί ἐν ὁ ὕλη θεωρέω · εἰμί γάρ χάλκεος τρίγωνος · καί κατά ἀφαίρεσις δέ θεωρέω ὁ ἐπίνοια ) οὔτε ὅμοιος ὑπάρχω ὁ αἰσθητός · ὁ γάρ αἰσθητός καί ἐν κινέω ὑπάρχω καί φθαρτός εἰμί , ὁ δέ μάθημα ἀίδιος καί ἀκίνητος . οἶδα δέ χρή ὅτι συμβολικός ὁ Πλάτος διά ὁ μάθημα ὁ ψυχή δηλόω , ὅστις μέσος εἰμί ὁ πάντῃ χωριστής ὁ ὕλη καί ἀίδιος καί ὁ πάντῃ ἀχώριστος , τουτέστι ὁ ἔνυλος εἶδος , ἐπειδή , φημί , ποτέ μέν χωρίζω σῶμα , ποτέ δέ ἐλλάμπω ἐν αὐτός . οὗτος οὖν φημί ὅτι ἔτι δέ παρά ὁ αἰσθητός καί ὁ ἰδέα ὁ μαθηματικός ὁ πρᾶγμα μεταξύ φημί εἰμί οὗτος . διαφέρω γάρ ὁ μέν αἰσθητής ὁ μαθηματικός ὁ εἰμί ἀίδιος καί ἀκίνητος ( ὁ γάρ ψυχή ἀκίνητος εἰμί καί ἀίδιος ) , ὁ δέ αἰσθητός φθαρτός ὑπάρχω καί ἐν κινέω · ὁ δέ εἶδος διαφέρω ὁ ὁ μέν ἰδέα εἷς τίς ὁ ἀριθμός εἰμί ( εἷς γάρ εἶδος πᾶς ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἄλλος ὁμοίως · καί ἔθος αὐτός ὁ Πλάτων εἷς τίς καλέω ὁ παντελῶς χωριστός ὁ ὕλη , ὁ δέ ποτός ἐλλάμπω αὐτός πολύς καλέω ) , ὁ δέ μαθηματικός ὁ ἐν ὁ πολύς , τουτέστι ὁ αἰσθητός καί ὁ κατά ἕκαστος , δηλόω ὁμοιότης . οὖον γάρ εἰμί αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι ἀλλά ἐπίνοια , χωρίζω ὁ ἔνυλος ὁ τε ὕλη καί ὁ κίνησις , κατά ὁ καί μετά ὅς εἰμί . p . 987b18 Επειδή αἴτιος ὁ εἶδος ὁ ἄλλος . Επειδή , φημί , αἴτιος ὑποτίθημι ὁ ὅδε πρᾶγμα ὁ ἰδέα ( κατά μέθεξις γάρ λέγω γίγνομαι ὁ ὅδε ἐκ ὁ ἰδέα ) , ὁ ἐκεῖνος στοιχεῖον καί ἀρχή , ὁ ἰδέα , ἀρχή πᾶς ὁ εἰμί ὑπολαμβάνω . ὁ εἰμί γάρ ἐκ ὁ ἑνάς ὁ ἰδέα , τουτέστιν ἐκ ὁ εἷς ὁ πᾶς ἀρχή ὁ δημιουργικός λόγος · ἐκ δέ ὁ δημιουργικός λόγος ὁ ὅδε γίγνομαι πᾶς . ὡς μέν οὖν ὕλη ὁ μέγας καί μικρός ἀρχή ὑποτίθημι ὁ εἰμί , τουτέστι ὁ δυάς . ὁ γάρ δυάς ἄρχω πρῶτος διαίρεσις · τοιοῦτος δέ ὁ ὕλη ἐπί ἤπειρος εἰμί διαιρετός . ὁ ἐν ἰδέα ἀρχή καί αἴτιος εἰμί ὁ ἄλλος ἅπας ὁ εἰμί ( κατά μέθεξις γάρ ἐκεῖνος ὁ ἄλλος ) , ὁ δέ ὁ ἰδέα ἀρχή πᾶς ἀρχή τίθημι · ἀρχή δέ ὁ ἰδέα ὡς μέν ὕλη καί ὑπόκειμαι ὁ μέγας καί ὁ μικρός , δυάς τις εἰμί , ὅς φημί , ἀόριστος , ὡς δέ οὐσία καί εἶδος ὁ εἷς , τουτέστιν ἐκ ὕλη καί εἶδος . οὗτος δέ ὅπως λέγω , ἑξῆς λέγω ἐκ ἐκεῖνος γάρ κατά μέθεξις ὁ εἷς ὁ εἶδος εἰμί καί ὁ ἀριθμός . ἐκ ἐκεῖνος , τουτέστι μεγαλουκης ὁ μικρός , σύνειμι καί εἰδοποιέω ὑπό ὁ εἷς κατά μέθεξις , τουτέστι ὁ μεταλαμβάνω αὐτός , ὁ εἶδος , φημί δή ὁ ἰδέα , ὅστις καί αὐτός εἰμί ἀριθμός · εἰδητικός γάρ ἀριθμός ὁ ἰδέα λέγω . p . 987b22 ὁ μέντοι γε εἷς οὐσία εἰμί καί μή ἕτερος τίς ὁ εἷς λέγω . ὁ γάρ εἷς οὗτος οὖον κατά τις ἄλλος εἰμί κατηγορέω , ἀλλά οὐσία τις ὁ εἷς ὑποτίθημι εἰμί ἐν ὁ εἷς εἰμί ὁ εἰμί ἔχω . οὗτος δέ καί περί Πλάτων ἱστορέω ὅτι παραπλήσιος ἐκεῖνος ὁ εἷς οὐσία λέγω ἵημι , οὐ ἄλλος τίς εἰμί κατά ὁ ὑπόκειμαι . οὗτος τε οὖν , φημί , παραπλήσιος ἐκεῖνος Πλάτων λέγω , καί ὁ ἀρχή καί αἴτιος ὁ εἰμί ὁ ἀριθμός τίθημι . p . 987b25 ὁ δέ ἀντί ὁ ἤπειρος ὡς εἷς δυάς ποιέω . Φησίν ὅτι ὁ Πυθαγόρειος ὁ εἷς ἤπειρος ὑποτίθημι ὡς ἀπειροδύναμος , ὁ δέ Πλάτος δυάς , εἰμί γε ὁ ἤπειρος ἐκ μέγας καί μικρός , ὁ ὕλη αἰνίσσομαι διά ὁ ἀόριστος αὐτός καί διά ὁ ἐπί ἤπειρος εἰμί διαιρετός . ἐκεῖνος οὖν ὁ ἤπειρος εἷς τις φύσις ὑποτίθημι , τουτέστι ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ ὑλικός · Πλάτων δέ δυάς ποιέω ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ ἤπειρος , λέγω ἤπειρος , καθό μή εἰμί κατά ἑαυτοῦ εἰδοποιέω · μέγας γάρ καί μικρός καί ὑπεροχή καί ἔλλειψις · ἐν οὗτος δέ ὁ ὁ ἤπειρος φύσις . οὖον αὐτός δέ ὁ · εἶδος ὁ μέγας ὁ μικρός ὑπάρχω , οὐδέ ὑπεροχή ἔλλειψις · ἐναντίος γάρ , ὥστε οὐ εἷς . ὁ δέ ἤπειρος εἶπον ἀντί ὁ ὅς γάρ ἤπειρος ’ κατά αὐτός ἐκ μέγας καί μικρός . οὗτος γάρ ὁ ἐν ὁ λέγω κατάλληλος . οὗτος τε . οὖν ἴδιος Πλάτων παρά ὁ Πυθαγόρειος , καί ὅτι ὁ μέν Πλάτος ὁ ἀριθμός ἔξω ὁ αἰσθητής καταλείπω , οὐ ὡς ὕλη αὐτός ὁ εἰμί ὑποβάλλω , οὐδέ οὕτως αἴτιος τίθημι αὐτός , ὁ δέ Πυθαγόρειος ὁ πρᾶγμα καί ὁ ὄνιον ἐκ ὁ ἀριθμός λέγω σύγκειμαι , ἐκ ὅς ἕπω αὐτός ὁ πᾶς ὁ εἰμί ἀριθμός λέγω . διαφέρω δέ ἀλλήλων καί ὅτι ὁ μέν Πλάτος ὁ μάθημα μεταξύ ὁ εἶδος καί ὁ αἰσθητής λέγω , ὁ δέ Πυθαγόρειος οὐδαμῶς . p . 987b29 ὁ μέν οὖν ὁ εἷς καί ὁ ἀριθμός . ἐντεῦθεν ἀποδέχομαι Πλάτων μᾶλλον ὁ Πυθαγόρειος , καί φημί οὕτως · ὁ μέν ὑποτίθημι εἷς καί ὁ ἀριθμός ἔξω ποιέω ὁ αἰσθητής πρᾶγμα , ὥσπερ ὁ Πυθαγόρειος ἐκ ὁ ἀριθμός λέγω σύγκειμαι ὁ πρᾶγμα , καί ὁ ὁ εἶδος εὕρεσις καί εἰσαγωγή διά ὁ ἐν ὁ λόγος ἀκρίβεια προσγίγνομαι ὁ Πλάτων . ἤπειρος γάρ εἰμί ὁ πρώην διαλεκτική μέθοδος , φημί δέ διαίρεσις καί ὁρισμός . γιγνώσκω οὖν ἐντεῦθεν ὁ Πλάτος ὅτι οὖον δυνατός ὁ αἰσθητός σύγκειμαι ἐκ ἀριθμός ὡς ἐκ ὑλικός αἴτιος . p . 987b29 ὁ μέν οὖν ὁ εἷς καί ὁ ἀριθμός παρά ὁ ποιέω καί μή ὥσπερ Πυθαγόρειος , καί ὁ ὁ εἶδος εἰσαγωγή διά ὁ ἐν ὁ λόγος σκέψις γίγνομαι . εἶπον ἐν ὅς διαφωνέω , νῦν λέγω ὁ αἴτιος διά ὅς οὐ ὁμοίως ὁ Πλάτος ὁ ἀριθμός ὁ εἰμί ἀρχή τίθημι ὁ Πυθαγόρειος , ἀλλά οὗτος τε χωρίζω ὁ αἰσθητής καί ὁ ἰδέα ἄλλος τις οὐσία τε καί φύσις παρά ὁ αἰσθητός οὐσία τίθημι . διά γάρ ὁ ἐν ὁ λόγος ἐξέτασις καί διά ὁ διαλεκτική , ὅς ὁ πρότερος εἰμί ἄγευστος , ὁ ἀκόλουθος θεωρητικός ὁ Πλάτος γίγνομαι καί διαίρεσις χράω συνεθίζω καί ὁρισμός ἐκ διαλεκτική ( ἄμφω γάρ οὗτος ὁ διαλεκτικός ) , ἔρχομαι διά οὗτος εἰς ἔννοια ὁ χωρίζω τις ὁ αἰσθητής καί ὑπολαμβάνω εἰμί τις ἄλλος φύσις παρά ὁ αἰσθητής . ὁ γάρ διαίρεσις ὁ μέν ὁ γένος τε καί εἶδος οὐ αἰσθητής , ὁ δέ ὁ αἰσθητής ἀνάλυσις εἰμί ὁ αἰσθητής εἰς ὁ στοιχεῖον καί ὁ ἀρχή , ὁ οὐ αἰσθητής . οὖον γάρ αὐτός ὁ αἰσθητής ἕκαστος ὁ κατά ὅς ὁ εἰμί αὐτός · οὔτε γάρ ὁ τεχνητός ὁ τέχνη , οὔτε ὁ φυσικός ὁ φύσις . ὥστε εἰμί καί ὁ ἀριθμός αἴτιος ὁ αἰσθητός ὁ τοιόσδε εἰμί ἢ τοιόσδε καί ὁ ἰδέα , ἀλλά χωρίζω αὐτός . καί ὁ ὁρισμός οὖον ὁ αἰσθητής ὑπάρχω ἀλλά ὁ καθόλου , ὥστε ὑπάρχω καί ὁ καθόλου . ἐκ ὁ τοιοῦτος οὖν μέθοδος ἔρχομαι ὁ Πλάτος εἰς ἔννοια ὁ νοητός . p . 987b33 ὁ δέ δυάς ποιέω ὁ ἕτερος φύσις . Πρῶτος ἀριθμός λέγω ὁ μόνος μόνος μετρέω , οἷος ὁ τρεισκαίδεκα , ὁ ἐννεακαίδεκα , ὁ ἑπτακαίδεκα καί πᾶς ὁ ὅμοιος . ὁ οὖν ἄλλος πᾶς ὑπό δυάς μετρέω , οἷος τρίς πέντε δεκαπέντε ( ὁ γάρ τρεῖς καί πέντε δυάς ) , τρίς ὀκτώ εἰκοσιτέσσαρες , δίς πέντε δέκα , δίς τρεῖς ἕξ , τρίς τρεῖς ἐννέα · ὑπό δυάς γάρ γίγνομαι ὁ διπλασιασμός . ἐπεί οὖν πᾶς ἐκ ὁ ὕλη γίγνομαι ( διό καί πανδεχής αὐτός λέγω τιθήνη ὡς δέχομαι πᾶς ὁ εἶδος ) διά οὗτος οὖν , φημί , ποιέω ὁ Πλάτος δυάδατὴν ὁ ἕτερος φύσις , τουτέστι ὁ ὑλικός , διά ὁ ὁ ἀριθμός πᾶς , ὡς δείκνυμι , ἔξω ὁ πρῶτος ἐκ αὐτός γεννάω ὥσπερ ἐκ τις ἐκμαγεῖον , τουτέστι φαντασία . καί ὁ Πλάτων γάρ ἐν ὁ Θεαίτητος ὁ φαντασία ἐκμαγεῖον καλέω . καί οὕτως μέν ὁ ἡμέτερος φιλόσοφος , ὁ δέ ἐκ ὁ Ἀφροδισιάς οὕτως ἐξηγέομαι ὁ χωρίον . λέγω γάρ , φημί , νῦν καί διά οὗτος αὐτός ὁ δυάς ποιέω ὁ ἕτερος φύσις ὁ ἀρχή , διά ὁ ὁ ἀριθμός ἔξω ὁ πρῶτος εὐφυής ἐκ αὐτός γεννάω ὥσπερ ἐκ τις ἐκμαγεῖον · οὗτος δέ , ὅτι δοκέω αὐτός ὁ δυάς διαιρετικός πᾶς εἰμί ὅς προσάγω · διό καί δυοποιός αὐτός λέγω . δίς γάρ ἕκαστος ὁ ὅς προσάγω ποιέω διαιρέω πως αὐτός , οὐ ἐάω μένω ὅς εἰμί · ὅστις διαίρεσις γένεσις εἰμί ἀριθμός . ὡς γάρ ὁ ἐκμαγεῖον καί ὁ τύπος πᾶς ὁ ἐναρμόζω αὐτός ὅμοιος ποιέω , οὗτος καί ὁ δυάς ὥσπερ τίς ἐκμαγεῖον εἰμί ὁ μετά αὐτός γεννητικός ἀριθμός γίγνομαι , ὅς εἄν προσάγω , δύο τε καί διπλόος ποιέω . ὁ μέν γάρ εἷς προσάγω ὁ δύο ποιέω ( δίς εἷς δύο ) , ὁ δύο δέ ὁ τέσσαρες ( δίς γάρ δύο ) , ὁ δέ τρεῖς ὁ ἐκ ( δίς γάρ τρεῖς ) · ὁμοίως καί ἐπί ὁ ἄλλος . ὁ οὖν πρῶτος οὖον γίγνομαι οὕτως , οἷος ὁ γݲ καί ὁ ἀείδω καί ὁ ζ καί ὁ ιθʹ . δίς γάρ τρεῖς ἓξ γίγνομαι , ὀκτώ , καί οὖον γίγνομαι ἑπτά · ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ ἄλλος ἀπαντάω . κακῶς οὖν φημί ὁ ἕτερος φύσις δυάς ποιέω , τουτέστι ὁ ὑλικός ἀρχή . ὁ ἐναντίος συμβαίνω · οὖον γάρ εὔλογος οὗτος . νῦν μέν γάρ ἐκ ὁ ὕλη πολύς ποιέω , ὁ δέ εἶδος ἅπαξ γεννάω μόνος . ὁ μέν μάρ ὁ δυάς ὁ ὡς ὕλη ἀρχή τίθημι πολύς αὐτός ποιέω γεννητικός · οὗτος γάρ αὐτός ὁ αὐτός λαμβάνω ὁ πλῆθος καί ὁ ἄρτιος ἀριθμός πᾶς εἰμί γεννητικός , ὁ μέν συντίθημι τε καί οὕτως γεννάω , ὁ δέ διαιρέω δίχα . ὁ δέ κατά ὁ εἶδος ἀρχή ἑνοποιός εἰμί ὁ εἷς τίς εἰμί πᾶς ὁ εἰδοποιέω τε καί ὁρίζω κατά ὁ εἰμί . καί γάρ ὁ ἀριθμός ἕκαστος εἷς τίς · ἑνοποιός μέν γάρ ὁ εἷς αὐτός , διχοποιός δέ ὁ ἀόριστος δυάς . οὖον μήv ἐπί ὁ γίγνομαι ὁμοίως ἔχω , ὁ ἐκεῖνος ὁμοιόω καί πρός ἐκεῖνος ὁ εἰμί ἔχω , ἀλλά ἔμπαλιν . ὁ μέν γάρ ὕλη ὁ εἷς κατά ἀριθμός εἷς τις εἶδος εἰμί δεκτικός καί γεννητικός · οὖον γάρ οἷος τε ἐπί ὁ αὐτός ὕλη κατά ἀριθμός ἅμα εἰμί πλείων εἶδος , ὡς εἰμί ὁ αὐτός ξύλον καί κλίνη καί τράπεζα καί ἀβάκιον , ἀλλά ὁ εἷς ὕλη εἷς τίς εἶδος ἐνέργεια μόνος ἔχω . ὁ μέντοι εἶδος εἷς εἰμί ὁ ἀριθμός , πλείων εἶδος ποιέω · ὁ γάρ τέχνη εἶδος τίς εἷς εἰμί καί ὁ τεχνίτης εἷς εἰμί κατά ἀριθμός πλείων εἰμί καί διαφέρω ποιητικός · ὁ γάρ τεκτονικός καί ὁ ἔχω αὐτός καί κλίνη ποιέω καί ἀβάκιον καί τράπεζα , ὁ αὐτός καί εἷς ὑπάρχω κατά ἀριθμός . ὁμοίως δέ ἔχω οὗτος καί ἐπί ὁ ἄρσην τε καί θῆλυς , . ὅς ὁ μέν θῆλυς ὕλη παρέχω ὁ γίγνομαι ὑπό εἷς πληρόω ὀχεία , ὁ δέ ἄρσην πολύς θῆλυς πληρόω . καί οὗτος μέν ὁ Ἀριστοτέλης · ἐγώ δέ φημί ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης ὁ προσεχής ὕλη λαμβάνω ὁ εἷς κατά ἀριθμός . οἶδα γάρ χρή ὅτι ἐκ ὁ πρῶτος ὕλη πᾶς γίγνομαι , καί ἄνθρωπος καί κλίνη καί ἵππος καί πᾶς . Ἀριστοτέλης οὖν λαμβάνω ὁ προσεχής ὕλη παραλογίζομαι , ὅς φημί ὁ φιλόσοφος . Πλάτος μέν οὖν , φημί , περί ὁ ζητέω νῦν ὑπό ἐγώ οὕτως διορίζω . ζητέω δέ ὁ ἀρχή καί ὁ αἴτιος ὁ εἰμί · περί οὖν ὁ ἀρχή οὗτος εἴρω Πλάτων . p . 988a8 Φανερός δέ ἐκ ὁ εἴρω ὅτι δύο . ’Εκ ὁ ἱστορέω , φημί , περί ὁ Πλάτων φανερός ἐγώ γίγνομαι ὅτι δύο καί μόνος ἀρχή ὑποτίθημι , ὁ ὑλικός καί ὁ εἰδικός . οὐδείς γάρ ὁ ἄλλος τελικός αἴτιος ὑποτίθημι , ἀλλά ποιητικός μόνος . εἴρω γάρ ποιητικός αἴτιος , τελικός δέ οὐ εἴρω · οὔτε γάρ εἶπον καθάπερ , φημί , ἐγώ εἶπον , ὅτι πᾶς καί πτηνός καί ἔνυδρος καί χερσαῖος πρός ὁ πρῶτος ἐπιστρέφω ὑπάρχω . λέγω οὖν ὅτι καί Πλάτων εἶπον τελικός αἴτιος · αὐτός γάρ μαρτυρέω αὐτός λέγω ἀγαθός ὅς πᾶς ἐφίημι . φανερός οὖν γίγνομαι ἐκ ὁ εἴρω ὅτι δύο αἴτιος καί μόνος χράω Πλάτων , ὁ ειδικός καί ὑλικός . ὁ γάρ ἰδέα ὁ εἶδος ὑπάρχω πρακτικός , τουτέστι ὁ οὐσία , καί ὁ ἰδέα · ὁ ἑνάς , φημί δέ ὁ πρῶτος αἴτιος ὑπό ὅς ὁ πᾶς παράγω . p . 988a11 καί τίς ὁ ὕλη ὁ ὑπόκειμαι κατά ὅς ὁ εἶδος . εἶπον δύο αἴτιος αὐτός χράομαι καί μνημονεύω ὁ κατά ὁ εἶδος αἴτιος καί δείκνυμι πῶς οὗτος τίθημι , προστίθημι ὁ δύο καί φημί οὗτος εἰμί ὁ ὑλικός . τίς γάρ εἰμί ὁ ὕλη , δῆλος ὅτι ὁ ὑπόκειμαι , κατά ὅς ὁ εἶδος ἐν τε ὁ αἰσθητός καί ἐν ὁ ἰδέα λέγω ὑπό αὐτός . εἶπον καί ὁ εἶδος γάρ ὁ τίς εἰμί αἴτιος ὁ ἄλλος , ὁ δέ εἶδος ὁ εἷς , λέγω καί περί ὁ ὕλη ὁ εἰδοποιέω ὑπό ὁ εἴρω ὁ ἐν ἀμφότερος μνημονεύω εἶπον κατά ὅς ὁ εἶδος λέγω ὁ τε ἐπί ὁ αἰσθητός καί ὁ ἐν ὁ εἶδος , φημί δέ ὁ ἰδέα . λέγω γάρ καί ἐν ἐκεῖνος καί ἐν ὁ αἰσθητός εἰμί ὑπόκειμαι τις ὕλη , κατά ὅς ὁ εἶδος , τουτέστιν ὁ εἰδοποιέω . ὅτι γάρ δυάς εἰμί οὗτος , ποδαπός δέ δυάς , διά εἷς προσθήκη δηλόω · οὖον γάρ ὁ ὁρίζω , φημί , καί ἐν ὁ ἀριθμός , ἀλλά ὁ ἀόριστος · τοιοῦτος γάρ ὁ μέγας καί ὁ μικρός . ἄξιος δέ ζητέω πῶς λέγω Πλάτων καί ποιητικός αἴτιος ἐν ὅς λέγω “ ὁ μέν οὖν ποιητής καί πατήρ ὁ πᾶς εὑρίσκω τε ἔργον ” , ἀλλά ὁ ὅς ἕνεκα καί τέλος διά ὅς πάλιν λέγω “ περί ὁ πᾶς βασιλεύς πᾶς εἰμί ἐκεῖνος ἕνεκα πάντα’’ , καί ὅμως οὐδέ ἕτερος οὗτος ὁ αἴτιος μνημονεύω ὁ Ἀριστοτέλης ἐν ὁ δόξα ὁ Πλάτων ; ἢ ὅτι ἐν ὅς περί αἴτιος λέγω , οὐδείς οὗτος μιμνήσκω , ὡς ἐν ὁ περι ὁ ἀγαθός δείκνυμι · ἢ οὖον πάνυ διηρθρωμένως , ὅτι ὁ ἐν γένεσις καί φθορά , φημί , οὖον τίθημι οὗτος αἴτιος , ἀλλά οὐδέ ἐξεργάζομαι τίς περί αὐτός . p . 988a14 ἔτι δέ ὁ ὁ εὕω καί ὁ κακῶς αἴτιος ὁ στοιχείο ἀποδίδωμι . Φησίν ὅτι λέγω Πλάτος ὁ μέν ἀγαθός γίγνομαι ὑπό ὁ ἀγαθός , ὁ δέ κακός ὑπό ὁ κακός · οὐ ὅτι ἄκρατος κακός ὑποτίθημι , ἀλλά ὁ κατά μέθεξις . περί Πλάτων οὖν λέγω ὅτι ὁ ὁ εὕω τε καί ὁ κακῶς αἴτιος , τουτέστι ὁ ὁ ἀγαθός καί ὁ ὁ κακός αἴτιος ὁ στοιχεῖον ἀποδίδωμι ἑκάτερος ἑκάτερος , ὁ μέν ὁ εὕω ὁ εἷς ( οὗτος γάρ ὁ ὁρίζω αὐτός καί ειδοποιώ ) , ὁ δέ ὁ κακῶς ὁ ἀόριστος δυάς · οὗτος γάρ ὁ πλῆθος καί ὁ ἀνισότης καί ὁ ἐν ὁ εἰμί ἀοριστία 〈 αἰτία 〉 κατά αὐτός . εἶπον δέ εἴρω Πλάτων περί ὁ ποιητικός αἴτιος ( ἑκάτερος γάρ ὁ στοιχεῖον ἀνατίθημι αὐτός αἴτιος ποιητικός , ὁ μέν εἷς ὁ ὁ εὕω , ὁ δέ ἀόριστος δυάς ὁ ὁ κακῶς ) ὑπομιμνῄσκω ἐγώ ὅτι περί ὁ τοιοῦτος αἴτιος ζητέω καί παλαιός φιλόσοφος ὁ περί Ἐμπεδοκλῆς καί Ἀναξαγόρας , καί ὁ μέν Εμπεδοκλῆς χράω οὖον μόνος ὁ ὅς εὕω ἀλλά καί ὁ ὅς κακῶς , διαιρέω ὁ ποιητικός αἴτιος , ὡς εἴρω καί Πλάτων · Ἀναξαγόρας δέ ὁ νόος ὁ εὕω καί κακῶς μόνος ποιητικός ὑπάρχω . p . 988a18 σύντομος μέν οὖν καί κεφαλαιώδης . Σύντομος φημί , καί ὡς ἐν κεφάλαιος διέρχομαι ὅτι τις ὁ πρό αὐτός εἴρω περί ὁ ἀρχή καί ὁ ἀλήθεια . περί γάρ ὁ ἀλήθεια . ἔθος αὐτός καλέω ὁ θεωρητικός φιλοσοφία ἀλήθεια . ὅμως δέ τοσοῦτος ἔχω ἐκ αὐτός , ὅς χάρις ἔρχομαι ἐπί ὁ ὁ ἀρχή ἱστορία , ὅτι οὐδέ εἷς ἄλλος τρόπος αἴτιος εἰμί παρά ὁ τέσσαρες ὁ εἴρω ὑπό αὐτός ἐν ὁ φυσικός ἀκροάομαι . καί οὗτος φανερός γίγνομαι · πᾶς γάρ ὁ περί αἴτιος ἐρῶ οὗτος ὁ αἴτιος οὐδέ πᾶς μνημονεύω · ἀλλά πᾶς ἀμυδρός μέν περί ὁ αἴτιος εἴρω , ἐκεῖνος δέ πως ἅπτω φαίνω ὁ ὑπό ἐγώ εἴρω . ὁ μέν γάρ ὑλικός ὁ ἀρχή ὑποτίθημι , ἄν τε εἷς ὑποτίθημι αὐτός ἄν τε πλείων εἷς , καθάπερ Παρμενίδης πῦρ καί γῆ , ἄν ἀσώματος ὑποτίθημι οὗτος ὁ ὕλη κἀν ἄν σωματικός . καί μνημονεύω Πλάτων πρότερος ὁ ὑποτίθημι ὁ ὕλη ἀσώματος , ὁ μέγας καί ὁ μικρός , ἔπειτα ὁ Πυθαγόρειος , ἕ ὁ ἤπειρος , οὗτος δέ εἰμί ὁ ἄρτιος . οὗτος γάρ εἰμί αὐτός ὁ ἀριθμός ἐν ὕλη τίθημι · ὁ γάρ περισσός περαίνω τε καί εἶδος ἐπέχω χώρα . Αναξαγόρας δέ ὁ ὁ ὁμοιομερής ἀπειρία · σῶμα ὕλη ὑποτίθημι . οὐ μνημονεύω δέ Λεύκιππος καί Δημόκριτος , κατά ὅς ὁ ὕλη καί σῶμα καί ἀσώματος · ὁ γάρ κενός οὖον σῶμα · εἴρω γάρ περί οὗτος ἀνωτέρω . καί ἔτι ὅσος ἀήρ καθάπερ Αναξιμένης , ἢ ὕδωρ καθάπερ Θαλῆς , ἢ πῦρ , καθάπερ Ἡράκλειτος , ἢ ὁ μεταξύ καθάπερ Ἀναξίμανδρος , σωματικός ἀρχή ὑλικός ὑποτίθημι . οὗτος μέν οὖν , ὡς εἴρω , ὁ ὑλικός καί μόνος ἀρχή ἅπτω . ἕτερος δέ τις πρός ὁ ὑλικός καί ποιητικός εἴρω , ὅσος φίλιος καί νεῖκος , καθάπερ Ἐμπεδοκλῆς , ἢ νόος , καθάπερ Ἀναξαγόρας , ἢ Ἔρως , ὡς Παρμενίδης καί Ἡσίοδος . ὁ δέ εἰδικός αἴτιος σαφῶς οὐδείς εἶπον πλήν ὁ Πλάτων ὁ ὑποτίθημι ἰδέα . ὁ γάρ εἶδος οὐ ὑποτίθημι ὡς ὑλικός αἴτιος , εἰμί γε καί χωριστός αὐτός λέγω , οὔτε δέ ὡς τελικός αἴτιος ὑπολαμβάνω · ὁ γάρ εἶδος ἀκινησία αἴτιος γίγνομαι ὁ εἰμί , περατόω ὁ ὕλη καί ἵστημι αὐτός , ὁ δέ τελικός αἴτιος κίνησις εἰμί αἴτιος · κινέω γάρ πρός ἑαυτοῦ ὁ πᾶς . ὅτι δέ μνημονεύω καί ὁ τελικός , δείκνυμι διά ὁ λέγω αὐτός ἀγαθός ὅς πᾶς ἐφίημι , καί ὅτι πᾶς ἀποβλέπω εἰς ὁ βασιλεύς ὁ πᾶς . p . 988 a 34 ἤ Ἔρως ποιέω ἀρχή . δοκέω λέγω τελικός αἴτιος ὁ ὑποτίθημι εἰμί Ἔρως · τοιοῦτος γάρ ὁ ὀρεκτός . λέγω οὖν ὅτι εἰμί μέν οὕτως λέγω ὅτι ὁ Ἔρως τις ἐφίημι ποιέω ὁ ποιέω , ὁ εἰμί λέγω τελικός αἴτιος · μόνος δέ ὁ Ἔρως ἐν ὁ ἀρχή χράω ὡς ποιέω , οὐκέτι δέ λέγω τίς χάρις , οὖον φημί ὁ τελικός αἴτιος . ὅτι δέ ὁ κατά ὁ εἶδος ἀρχή Πλάτος μνημονεύω , δείκνυμι · ὁ γάρ ἰδέα αὐτός αἰτία καί ἀρχή εἰμί οὔτε ὡς ὕλη εἰμί αἰτία ( οὖον γάρ ἐνυπάρχω ὁ αἰσθητός * * * ἀμελέω ὅς ὁ νεῖκος καί ὁ φίλιος στοιχεῖον κατά ὁ Ἐμπεδοκλῆς , ἀλλά οὐ ὑλικός · οὔτε γάρ ἐν ὁ αἰσθητός θεωρέω ) , οὔτε δέ ποιητικός αἴτιος ὑπάρχω ὁ εἶδος · ὁ μέν γάρ ποιέω ἰήιος ὁ κινέω , αὐτός δέ στάσις καί ἀκινησία αἴτιος ὁ εἰμί . ὁ οὖν εἶδος παρακτικός εἰμί οὗτος κατά αὐτός , ὥσπερ καί ὁ εἷς ὁ ἰδέα εἰμί παρακτικός . ὁ οὖν τελικός αἴτιος οὐδαμῶς μιμνήσκω , ὅς ἕνεκα ὁ πρᾶξις καί ὁ μεταβολή καί ὁ κινέω . τρόπος μέν γάρ τις λέγω αὐτός αἴτιος , ὅς δέ φύω τρόπος , οὖον λέγω . ὁ μέν γάρ λέγω φίλιος ἢ νόος ὡς ἀγαθός μέν τίθημι οὗτος ὁ αἴτιος καί ὡς ποιητικός , οὖον μήv ὡς ἕνεκα γε οὗτος ἢ εἰμί τίς ἢ γίγνομαι , ἀλλά ὅτι ἐκ οὗτος ὁ κινέω . ὥστε ποιητικός μέν αἴτιος λέγω , τελικός δέ οὖον λέγω . ὁμοίως δέ καί ὁ εἷς λέγω εἰμί ὁ ὁ πᾶς οὐσία , τουτέστιν ὁ περί Πλάτων , ὁ τοιοῦτος φύσις αἴτιος φημί εἰμί ὁ οὐσία , οὖον μέντοι γε οὗτος ἕνεκα ἢ εἰμί ἢ γιώνω . ὥστε λέγω τε καί μή λέγω αὐτός περιίστημι ὁ ἀγαθός αἴτιος · οὖον γάρ ἁπλόος ἀλλά κατά συμβεβηκός . δείκνυμι οὖν ὅτι οὐδείς ὁ πρό αὐτός λόγος ποιέω περί ὁ τελικός αἴτιος . τρόπος μέν γάρ . τις λέγω ὁ ἀγαθός αἴτιος , οὖον μήv ὡς τέλος καί ὡς οὗτος χάρις γίγνομαι ὁ ἄλλος , ὡς φύω εἰμί ὁ ἀγαθός αἴτιος , ἀλλά ὡς ποιητικός αὐτός χράω . Ἀναξαγόρας γάρ ὁ νόος εἰσάγω καί Παρμενίδης ὁ Ἔρως ἀγαθός μέν καί ἀγαθοποιός αἴτιος τίθημι οὗτος , οὖον μήv οὗτος χάρις ὁ γίγνομαι γίγνομαι φημί , ἀλλά αὐτός οὗτος ποιητικός ἀγαθός αὐτός εἰμί . οὗτος δέ ὁμοίως καί ὁ ὁ εἷς καί ὁ ἰδέα ἀρχή τίθημι φημί εἴρω · ὁ αὐτός δέ λέγω ἄν καί ὁ εἰμί λέγω · ὁ γάρ εἷς καί ὁ εἰμί Πλάτος λέγω , εἰμί λέγω ὁ τε εἷς καί ὁ ἰδέα · οὗτος γάρ κύριος εἰμί . οὖον γάρ οὗτος ἕνεκα γίγνομαι ὁ γίγνομαι , ἀλλά εἰμί οὗτος αὐτός ὁ εἰμί αἴτιος καί παρακτικός . ὁ γάρ εἶδος οὗτος αἴτιος , ἀλλά οὖον οὗτος χάρις ἐκεῖνος γίγνομαι τε καί εἰμί κατά αὐτός . καί μνημονεύω οὖν ὁ ἀγαθός ἐν ὁ αἴτιος , καί τρόπος τις παραλείπω αὐτός διά ὁ μή φυλάσσω αὐτός ὁ οἰκεῖος χώρα · κατά συμβαίνω δέ ἄν λέγω αὐτός ὁ ὡς ἀγαθός αἴτιος μνημονεύω , ὅτι ὁ ὡς ἀγαθός αἴτιος εἰμί αὐτός εἰμί ὁ οὗτος ἕνεκα ὁ γίγνομαι γίγνομαι . ὁ οὖν μή φυλάσσω ὁ ὑπό ἑαυτοῦ λέγω ἀγαθός ὁ τάξις οὗτος ἐν ὁ αἴτιος οὐ ὡς τελικός ἀγαθός αὐτός λέγω , ἀλλά ὅς συμβαίνω ἀγαθός εἰμί , οὗτος ποιητικός αἴτιος τίθημι . λέγω οὖν ὅτι καί τελικός αἴτιος εἴρω , λέγω ἀγαθός ὅς πᾶς ἐφίημι · διά γάρ ὁ ὑπερβλύζω αὐτός ἀγαθότης πᾶς αὐτός ἐφίημι · ὁ γάρ Ἔρως ὁ πρός ἐκεῖνος ἕκαστος τελειότης εἰμί . πάλιν φημί ὁ Πλάτος ῾ περί ὁ πᾶς βασιλεύς πᾶς εἰμί ἐκεῖνος ἕνεκα λήγω , ὥστε σαφῶς λέγω ὁ τελικός αἴτιος . p . 988b16 ὅτι2 μέν οὖν ὀρθῶς διά-ὁρίζω . ὅτι2 μέν οὖν ὀρθῶς εἴρω περί ὁ αἰτία καί πόσος εἰμί καί τίς , μαρτυρέω ἐγώ καί ὁ παλαιός , μή δύναμαι ἅπτω ἄλλος αἴτιος παρά ὁ τέσσαρες εἰς εἴρω ὑπό ἐγώ . πρός δέ οὗτος δεῖ γιγνώσκω , ἆρα γε πᾶς ὁ ἀρχή ζητέω ἢ ἔνιοι εἰς ὁ ὁ πᾶς παραγωγή . καί δῆλος ὅτι μάλιστα χρεία εἰμί ὁ τελικός αἴτιος . δεῖ οὖν ἐγώ εἶπον , πῶς ἕκαστος ὁ πρό ἐγώ εἴρω περί ὁ ἀρχή , καί διαπορέω , εἴτε δυνατός εἰμί ὁ πᾶς ὑλικός μόνος ἀρχή , καθάπερ τις ὑποτίθημι , ἢ εἰδικός ἢ ποιητικός ἢ τελικός . οὗτος οὖν δεῖ ἐγώ ἐκτίθημι καί ἀπορέω καί ἐπιλύω . δεῖ οὖν εἶπον περί ὁ ἀρχή ἢ περί πᾶς ὅς ἐκτίθημι , τετραχῶς διαιρέω ὁ αἴτιος ὁ δέ ἢ οὕτως ἅπας σημαίνω ἄν ἴσος ὁ ἢ οὕτως ἅπας ζητέω ) , ἢ ἐκ ὁ τέσσαρες τις . καί γάρ εἰμί μή ὁ πάρειμι πραγματεία ἀπαιτέω ὁ περί πᾶς ὁ αἴτιος λόγος , ἀλλά ὅς γε ζητέω ὁ αἴτιος τρόπος ἐν ὁ τέσσαρες καί αὐτός αἴτιος εἰμί , καί οὐ · ἐκπίπτω ὁ αἴτιος οὗτος , διά ὁ μηδέ εἰμί τρόπος ἄλλος τις παρά οὗτος αἴτιος . πρῶτος δέ προτίθημι εἶπον πῶς ἕκαστος ὁ προερέω εἴρω , καί τίς ἕκαστος δόξα ἄπορος ἕπω . οὐ εἰμί ὁ πρῶτος συντίθημι . λέγω γάρ τίς ὁ αἴτιος ὁ σύνθεσις , καί δῆλος ὅτι ἄλλος , ὥστε ἐκεῖνος πρῶτος · καί οὗτος ἐπί ἤπειρος . ] p . 988b22 ἵημι μέν ὄνος μίντινὰφύσιν ὡςὕλην τίθημι . ἐκτίθημι ὁ ὁ παλαιός δόξα , ἐντεῦθεν πειράω διελέγχω ὁ μή καλῶς ὑπό αὐτός εἴρω . καί πρότερος γε περί ὁ φυσικός ποιέω ὁ λόγος , καί ὁ φυσικός ὁ ὑποτίθημι εἷς εἰμί ὁ στοιχεῖον . καί φημί ὅτι βούλομαι περί πᾶς ὁ εἰμί διαλέγω σωματικός ἀρχή μόνος ὑποτίθημι , οὐκέτι μέντοι γε καί ἀσώματος . ἐσθίω δέ , εἴπερ καί ὁ ἀσώματος καί ὁ σῶμα εἷς εἰμί κύριος ἀρχή ὁ ἀσώματος , ὁ παρακτικός ὁ πᾶς καί δημιουργός . φημί οὖν πρός ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι ὡς φυσιολόγος περί μόνος ὁ σωματικός ἀρχή διαλέγω · καί αὐτός γάρ οὗτος λέγω ὅτι χωρίζω ὁ φυσιολογία ὁ θεολογία , καί οὖον δεῖ ὁ φυσικός διαλέγω περί ὁ πρῶτος αἴτιος · μείζων γάρ φιλοσοφία οὗτος ἔργον εἰμί . εἰμί οὖν ὁ εἰμί περί πᾶς ὁ εἰμί διαλέγω οὐ ὑποτίθημι καί ἀσώματος ἀρχή , ὁ εἰμί καλῶς αὐτός πειράω ἐλέγχω ὁ Ἀριστοτέλης . φημί οὖν ὅτι οὔτε ποιητικός αἴτιος ὑποτίθημι ἀλλά μᾶλλον ὑλικός αἴτιος , οὔτε δέ εἰδικός . καίτοι ὁ πρᾶγμα κατά ὁ εἶδος χαρακτηρίζω · ὁ γάρ διαφορά ὁ πρᾶγμα ἐκ ὁ εἶδος βλαστάνω , καί ἕκαστος ὁ εἰμί κατά ὁ οἰκέω εἶδος χαρακτηρίζω . ἄλλως τε δή οὗτος ὁ εἷς στοιχεῖον εἰδοποιέω φυλάσσω , λέγω αὐτός εἰμί ὑλικός αἴτιος . ὥστε συμβαίνω ἀναιρέω γένεσις . φημί γάρ δέχομαι ὁ πῦρ , εἰμί τυγχάνω , ὁ ἀέριος εἶδος μή φθείρω ὁ πῦρ . ὁ δέ τοιοῦτος ἀλλοίωσις καί οὖον γένεσις , ὡς εἴρω ἐν ὁ δύο λόγος ὁ περι γένεσις καί φθορά . ἔπειτα δέ καί ὁ ἐναντίος ἅμα ὁ αὐτός ὑφίστημι , ὡς ἐν ἐκεῖνος εἴρω , ὅσπερ εἰμί ἀδύνατος . ἀμετάβλητος δέ ὑποτίθημι οὗτος ὁ εἰμί στοιχεῖον · p . 988b 22 ὅσος μέν οὖν εἷς τε ὁ πᾶς . ὅσος πρεσβεύω εἷς εἰμί ὁ πᾶς , τουτέστι εἷς εἰμί ὁ ὑλικός ἀρχή , καί οὗτος εἰμί ἀρχή ὁ πᾶς διό φημί καί εἷς τις φύσις ὡς ὕλη τίθημι , καί οὗτος σωματικός καί μέγεθος ἔχω ) , φανερός ὅτι κατά πολύς ἁμαρτάνω τρόπος . ὁ γάρ σῶμα ἀρχή μόνος ὑποτίθημι , οὐκέτι δέ καί ὁ ἀσώματος , οἷος Ψυχή , ἄγγελος καί πᾶς ὁ νοερός δύναμις . οὖον δυνατός οὖν ἀρχή ἀσώματος σῶμα εἰμί . δύο ἐπιχειρέω ἀποδίδωμι ὁ αἴτιος πᾶς ὁ ἐν γένεσις καί φθορά καί περί πᾶς ἁπλόος φυσιολογέω ὁ ὁ κίνησις αἴτιος ἀναιρέω , φημί δέ ὁ ποιητικός αἴτιος . πῶς δέ δυνατός εἰμί γένεσις γίγνομαι ἄνευ ὁ ποιητικός αἴτιος ὁ πόρρω καί ὁ προσεχής ; διό φημί ὁ Ἀριστοτέλης ἐν . ὁ φυσικός ἀκροάομαι ὅτι “ ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος γεννάω καί ἥλιος γένεσις οὖν εἰσάγω ὁ αἴτιος ὁ γίγνομαι τε καί κινέω καί ὅλως ὁ ποιητικός αἴτιος παραλείπω · οὖον γάρ δή ὁ ὕλη γε ἐκ ἑαυτοῦ ἔχω ὁ κινέω . ὁ δέ περί γένεσις , ἀντί ὁ γένεσις καί φθορά , ἐπιχειρέω ὁ αἴτιος λέγω καί περί ἀπαντάω φυσιολογέω ὁ εἰμί . , ὅς ἐν κινέω ὁ πλεῖστος , ὁ ὁ κίνησις αἴτιος , τουτέστι ὁ ποιητικός , ἀναιρέω . πρός οὗτος δέ ὁ εἰδικός αἴτιος οὐδείς αἴτιος τίθημι εἰμί · κατά δέ ὁ εἶδος χαρακτηρίζω ὁ πρᾶγμα καί ὑφίστημι . ὁ γάρ οὐσία ἕκαστος ὁ εἶδος αὐτός εἰμί , ὡς δηλόω καί ὁ ὁρισμός · ὁ γάρ ἄνθρωπος ζῷον λογικός θνητός ὑπάρχω · ὁ γάρ διαφορά οὐ ἐκ ὁ ὕλη ἀλλά ἐκ ὁ εἶδος . p . 988b 29 καί πρός οὗτος ὁ ῥᾳδίως ὁ ἁπλόος σῶμα . πάλιν ἐντεῦθεν ἕτερος ἔγκλημα ἐπιφέρω κατά αὐτός λέγω ὅτι καί κατά οὗτος ἁμαρτάνω καθό εἷς τίς ὁ ἁπλόος σῶμα ὑπολαμβάνω εἰμί ἀρχή ὁ εἰμί , ἢ πῦρ ἢ ὕδωρ ἢ ἀήρ · γῆ γάρ μόνος αὐτός κατά ἑαυτοῦ οὐδείς ὑποτίθημι ὁ γάρ Ξενοφάνης γῆ καί πῦρ ὑποτίθημι ἀρχή ὁ εἰμί ) , διότι παχύς εἰμί ὁ γῆ καί οὐ ἐπιτήδειος πρός γένεσις , . ὁ γάρ λεπτομερής ἐπιτήδειος ὑπάρχω πρός ὁ ὁ εἰμί γένεσις · ῥᾳδίως γάρ μεταβάλλω . διό μᾶλλον κατορθόω ὁ ὑποτίθημι πῦρ , ἐπεί πᾶς ὁ ἄλλος στοιχεῖον λεπτομερής ὑπάρχω , ἀήρ φημί καί ὕδωρ καί ὁ μεταξύ . ἰστέον δέ ὅτι ὁ ὁ γένεσις πρότερος ὕστερον εἰμί ὁ φύσις · ὅθεν ὁ ἔμβρυον ὁ μέν γένεσις πρότερος ὑπάρχω , ὁ δέ ἄνθρωπος ὁ τέλειος ὕστερος εἰμί ὁ γένεσις · ὁμοίως καί ὁ σπέρμα καί ὁ καταμήνιος πρότερος εἰμί ὁ γένεσις , ὁ δέ ὁμοιομερής καί ὁ ὀργανικός ὕστερος . εἰμί τοίνυν καί ὁ πῦρ πρῶτος ὁ γένεσις ὡς λεπτομερής καί ἀρχοειδής , μετά δέ ὁ πῦρ ὁ ἀήρ , μετά δέ ὁ ἀήρ ὁ ὕδωρ , μετά δέ ὁ ὕδωρ ὁ γῆ , φανερός ὅτι ὁ γένεσις ὕστερος εἰμί ὁ γῆ . ἀλλά ὁ ὁ γένεσις ὕστερος ὁ φύσις πρότερος εἰμί · ἀντιπεπονθότως γάρ ἔχω οὗτος . καί δῆλος ὅτι ὁ γῆ ὁ φύσις πρότερος ὑπάρχω ὁ πῦρ , καί ἐσθίω μᾶλλον καί αὐτός ἀρχή ὑποτίθημι · νῦν δέ οὐ ὑποτίθημι . φημί ἐν ὅτι καί κατά οὗτος ἁμαρτάνω , εἷς μόνος στοιχεῖον ὑποτίθημι εἰμί ἀρχή πλήν ὁ γῆ , οὐ ἐπισκέπτομαι ὁ ἐκ ἀλλήλων γένεσις · οὐδείς γάρ αὐτός εἰμί ἀρχοειδής , ἀλλά ὁ τέσσαρες ἀρχή λόγος ἐπέχω πρός πᾶς ὁ σῶμα ὁ αἰσθητής , ἐπεί καί πᾶς εἰς ἀλλήλων μεταβάλλω , ὡς εἴρω ἐν ὁ περι γένεσις καί φθορά . ὁ μέν γάρ παχύς ἐκ ὁ λεπτός σύγκρισις γίγνομαι , ὁ δέ λεπτόν ἐκ ὁ παχύς διάκρισις . οὗτος δέ πάνυ διαφέρω πρός ὁ πρότερος καί ὁ ὕστερος , ὁ ὁ ἐκ ἀλλήλων † αὐτός πρός ὁ γένεσις διαφορά . εἶπον δέ οὗτος ἐφεξῆς δείκνυμι ὅτι καί κατά ὁ ὁ γένεσις τρόπος σκοπάω , κατά μέν τίς δοκέω στοιχειώδης καί ἀρχοειδής εἰμί πᾶς , ἐκ ὅς πρῶτος κατά σύγκρισις ὁ ἄλλος ὁ γένεσις · τοιοῦτος δέ εἄν εἰμί ὁ μικρομερής καί λεπτός ὁ σῶμα . διόπερ ὅσος πῦρ ἀρχή ὁ εἰμί τίθημι , κατά οὗτος ὁ λόγος ἄγω εἄν εὔλογος λέγω · καί γάρ ὁ ἄλλος τίς λέγω σῶμα στοιχεῖον καί μή ὁ πῦρ ἕκαστος ὁμολογέω ὁ δήω τοιοῦτος εἰμί ὁ στοιχεῖον ὁ σῶμα . διά οὗτος οὖν οὐδείς ὁ ὕστερος καί λέγω εἷς εἰμί στοιχεῖον ὁ πᾶς εἶπον ὁ γῆ στοιχεῖον ὑπάρχω · καί φανερός ὅτι διά ὁ μεγαλομέρεια αὐτός . ἕκαστος δέ ὁ ἄλλος τρεῖς στοιχεῖον λαμβάνω κριτής , φημί δή προστάτης · ὁ μέν γάρ πῦρ ὡς Ἡράκλειτος , ὁ δέ ὕδωρ ὡς Θαλῆς , ὁ δέ ἀήρ ὡς Ἀναξιμένης . εἶπον δέ οὗτος ἀπορέω λέγω ; διά ὅς αἴτιος μή καί ὁ γῆ . ὑποτίθημι εἰμί στοιχεῖον , ὥσπερ δοκέω πολύς ὁ ἄνθρωπος γῆ καί σποδός . ἀλλά καί ὁ ποιητής οὗτος λέγω ῾ἀλλ’ σύ μέν αὖθις ὕδωρ καί γαῖα γίγνομαι . ἀλλά καί ῾Ησίοδος · μετά γάρ ὁ χάος πρῶτος οὗτος γεννάω . ἀρχαῖος οὖν ὁ δόξα οὗτος εἰμί ὁ περί ὁ γῆ καί δημοτικός , ἀρέσκω ὁ πολύς ἄνθρωπος . p . 989a12 κτάομαι μέν ἐν οὗτος ὁ λόγος . Φησίν ὅτι κατά ὁ λόγος οὗτος ὁ λέγω ὅτι δεῖ ὁ στοιχεῖον λεπτομερής εἰμί ἐκ ὅς ὁ ἄλλος ὁ γένεσις , μόνος κατορθόω ὁ πῦρ λέγω · οὔτε γάρ ὁ ἀήρ οὔτε ὁ ὕδωρ οὔτε ὁ ὁ μεταξύ . οὐδείς γάρ οὕτως αὐτός εἰμί λεπτομερής , ὡς ὁ πῦρ . p . 989a15 εἰμί δέ εἰμί ὁ γένεσις πρότερος ὁ φύσις ὕστερος . ὁράω οὗτος προστίθημι κατά ὅς λόγος δύναμαι ὁ ἀνάπαλιν ὁ γῆ στοιχεῖον λέγω , λέγω εἰμί δέ εἰμί ὁ ὁ γένεσις πρότερος ὁ φύσις ὕστερος . εἰμί γάρ ὅς λέγω τοιοῦτος . δοκέω ἀεί ὁ φύσις πρότερος εἰμί ὁ τέλειος , ὕστερος ὅς ὁ ἀτελής . καί ὕστερος μέν ἐν ὁ γένεσις γίγνομαι ὁ τέλειος · ὁ γάρ ἄνθρωπος τέλειος εἰμί ὁ ἔμβρυον · ὁ δέ ἀτελής προυπάρχω ὁ χρόνος , ὡς θεμέλιος οἰκίον καί παῖς ἀνήρ . κατά δή ὁ λόγος οὗτος φημί πάλιν εἰμί καλός λέγω ὁ ὁ παχυμερής ὁ σῶμα ὑποτίθημι · μᾶλλον γάρ οὗτος πέσσω καί τελειόω δοκέω ὁ ἀτελής καί πρῶτος ὁ γένεσις · ἐκ ἐκεῖνος γάρ εἰς ὁ παχύς ὁ μεταβολή . ὥστε εἰμί ὁ πρότερος ἀρχή , ὁ ὁ φύσις τε καί οὐσία πρότερος μᾶλλον εἄν εἰμί ἐν ἀρχή , οὖον ὁ ὁ γένεσις . εἰμί γάρ ὁ πρῶτος ὁ γένεσις ὕστερος ὁ φύσις , ὁ ὕστερος δέ ὁ γένεσις πρῶτος εἄν εἰμί ὁ φύσις , ὕστερος δέ , καθό σύγκρισις ὁ γέωεσις , ὁ γῆ , οὗτος μᾶλλον ἀρχή , ἐκ ὅς πάλιν διάκρισις ὁ ὁ ἄλλος γένεσις . διάκρισις γάρ εἰμί , ὡς εἴρω , ἡνίκα ἐκ ὁ παχύς γίγνομαι ὁ λεπτός . οὗτος οὖν εἰμί ὅς λέγω , ὅτι εἰμί δέ εἰμί ὁ ὁ γένεσις πρότερος ὁ φύσις ὕστερος , ὁ δέ πέσσω καί συγκρίνω , φημί δή ὁ παχυμερής , ὕστερος ὁ γένεσις , τουτέστιν ὁ γῆ , ἐναντίος πρότερος εἰμί ὁ γῆ , ὡς ὁ φύσις πρότερος ὑπάρχω . εἰμί γάρ ὁ γένεσις πρότερος ὁ πῦρ κατά αὐτός , εἶτα ὁ ἀήρ , εἶτα ὁ ὕδωρ , αὖθις ὁ γῆ . ὥστε ὕστερος ὁ γένεσις ὁ γῆ · ὁ δέ ὕστερος ὁ γένεσις ὁ φύσις πρότερος ὑπάρχω · καί λοιπός μετά αὐτός ὕδωρ , εἶτα ἀήρ , εἶτα πῦρ . p . 989a18 περι μέν οὖν ὁ εἷς τίθημι αἴτιος οἷος εἶπον . πληρόω ὁ ἔλεγχος ὁ · κατά ὁ φυσικός ὁ ὑποτίθημι εἷς εἰμί ὁ στοιχεῖον καί ἀμετάβλητος , μετέρχομαι ἐπί ὁ φυσικός πάλιν ὁ περί Ἐμπεδοκλῆς ὁ ὑποτίθημι πολύς ὁ στοιχεῖον καί ἀμετάβλητος . φημί οὖν ὅτι περί ὁ ὑποτίθημι εἷς αἴτιος ὁ πρῶτος , οἷος εἶπον , ἵστημι τοσοῦτος εἴρω . ὁ δέ αὐτός ἔγκλημα ὑποπίπτω κἀν εἰμί τις οὗτος ὁ ἀρχή ὁ ὑλικός πλείων λέγω μή λέγω άσωμος - ὁ ἀρχή , οἷος ὥσπερ ὁ Ἐμπεδοκλῆς · τέσσαρες γάρ αἴτιος ὑποτίθημι ὑλικός καί οὔτε ποιητικός αἴτιος κύριος λέγω ὁ κατά μέρος οὔτε εἰδικός . διό συμβαίνω κατά τίς μέν ὁ αὐτός λέγω ὁ εἷς ὑποτίθημι ἀρχή , κατά τίς δέ διαφέρω . καθό μέν γάρ ἀμετάβλητος ὑποτίθημι ὁ στοιχεῖον , ὁ αὐτός ἐκεῖνος λέγω , καθό δέ πλείων , οὖον ὁ αὐτός . ὅτι γάρ οὐ εἰμί ἀμετάβλητος , αὐτός ὁ ἐνάργεια ἐγώ ὑπαγορεύω · γίγνομαι τε γάρ αὐτός ὁράω ἐκ ἀλλήλων ὁ γάρ ὕδωρ ὁ ἐν ὁ λέβης τέλειος ἐξατμίζω εἰς ἀήρ μεταβάλλω ) , ὡς οὐ ἀεί διαμένω πυρός καί γῆ ὁ αὐτός σῶμα , ὡς εἴρω ἐγώ περί αὐτός καί ἐν ὁ δύο λόγος ὁ περι γένεσις καί ἐν ὁ τρίτος ὁ περι οὐρανός , ὅτι εἰμί μή μεταβάλλω , εἰμί ἅμα ὁ ἐναντίος καί οὐ εἰμί γένεσις ἀλλά ἀλλοίωσις . p . 989a25 καί περί ὁ τίω κινέω αἴτιος πότερος εἷς ἢ δύο θετέος . ἰστέον ὅτι δύο αἴτιος ποιητικός ὁ Ἐμπεδοκλῆς ὑποτίθημι , νεῖκος καί φίλιος . καί κατά οὗτος κατά τίς μέν αὐτός ἀποδέχομαι · καθό μέν γάρ δύο ἀρχή ὑποτίθημι , ὁ μέν εἷς ὁ σύγκρισις καί ὁ εἰδοποιΐα καί ὁ ἕνωσις , ὁ δέ ἕτερος ὁ διάκρισις καί ὁ ἀοριστία καί ὁ διάστασις , κατά οὗτος αὐτός ἀποδέχομαι , ἐπεί οὗτος πᾶς θεωρέω ἐν ὁ πρᾶγμα . καθό δέ οὐδείς διαλέγω περί ὁ ἀπλόος αἴτιος , οὐ ἀποδέχομαι · ἐσθίω γάρ αὐτός εἶπον καί ὁ αἴτιος ὁ ἁπλόος εἰδοποιΐα ἅμα καί ἕνωσις καί ἀοριστία , καί διάκρισις καί σύγκρισις . πρό γάρ ὁ δύο ὁ εἷς · ὁ γάρ δύο ἐκ ὁ εἷς · ὥστε ἀνάγκη εἰμί εἷς ὁ πᾶς ἀρχή . διά οὗτος οὖν φημί ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι καί περί ὁ ποιητικός αἴτιος , πότερος εἷς ἢ δύο θετέος , οὔτε ὀρθῶς οὔτε ἄλογος , ὡς ἐνδείκνυμι . ἢ ὅτι ἀμφότερος καί συγκρίνω καί διακρίνω , ὡς εἴρω ἐν ὁ περι γένεσις καί φθορά · ἔχω οὖν πλέω ὁ ἄλλος φυσικός κατά ὁ ποιητικός αἴτιος . ὅλως δέ ὁ οὗτος λέγω καί γένεσις καί ἀλλοίωσις ἀναιρέω · οὖον γάρ ἄν ὁ ἀμετάβλητος ὑποτίθημι ὁ στοιχεῖον λέγω ὡς ἐκ θερμός καί ψυχρός γίγνομαι · ἤγουν ὁ ἐναντίος , ἐπεί οὕτως εἰμί ὁ ἐναντίος , ὁ στοιχεῖον εἰμί ἀμετάβλητος κατά αὐτός , καί τίς εἰμί φύσις εἷς , ὅστις γίγνομαι πῦρ καί ὕδωρ , ὅσπερ ἐκεῖνος ὁ Εμπεδοκλῆς οὖον λέγω . οὐ εἄν οὖν ὁ πῦρ μεταβάλλω εἰς ὕδωρ ἢ ὁ ὕδωρ εἰς πῦρ , εἰμί μή ὑπάρχω τις ὕλη ἀνείδεος , ὅστις παρά μέρος δέχομαι ἀμφότερος ὁ ἐναντίος . οὗτος δέ ὁ Εμπεδοκλῆς σαφῶς οὖον λέγω · ὅμως ἐκ ὅς υποου τίθημι , ἀναγκάζω λέγω , ἡνίκα φημί ἄγω θερμός ἐκ ψυχρός καί ὁ ἐναντίος . p . 989a30 Ἀναξαγόρας δέ εἰμί ὑπολαμβάνω λέγω δύο στοιχεῖον . καί ὁ Ἀναξαγόρας οὖν , φημί , δύο ὑποτίθημι ὁ στοιχεῖον , ὁ νόος ποιητικός αἴτιος καί ὁ ὁμοιομέρεια ὑλικός , καί λέγω πᾶς ἐν πᾶς μείγνυμι . οὗτος δέ εἰμί ἀδύνατος ὁ εἰμί πᾶς ἐν πᾶς ἐνέργεια · οὕτως γάρ εἰμί πρό ὁ γένεσις αὐτός · ἔπειτα δέ συμβαίνω ἅμα εἰμί γραμμή καί λευκότης καί μουσική καί γραμμή , ὅσπερ εἰμί ἀδύνατος · οὔτε γάρ πᾶς φύω εἰς πᾶς μίγνυμι . ἔπειτα δέ ὁ μείγνυμι πρότερος αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω πρό ὁ μίξις · εἰμί οὖν ὁ συμβεβηκός αὐτός κατά ἑαυτοῦ ἄνευ οὐσία , ἐπεί μίγνυμι , ὅσπερ εἰμί ἀδύνταον . ἰστέον οὖν ὅτι ἢ συμβολικός λέγω οὗτος , εἰμί Ἀναξαγόρας , ὅτι πᾶς ἐν πᾶς , βούλομαι ἐντεῦθεν δηλόω ὁ ὕλη , ἐπεί πᾶς ἐν ὁ ὕλη ὑπάρχω , ἢ ὁ εἰμί περιφαντάζομαι ὁ ὕλη οὗτος λέγω . ἐπεί γάρ ὁράω πᾶς ἐκ πᾶς γίγνομαι , μή ἐφίστημι ὁ εἰς ὁ ὕλη ἀνάλυσις , ἀποφαίνω πᾶς ἐν πᾶς εἰμί ἐνέργεια , ὅσπερ εἰμί ἀδύνατος · δύναμις μέν γάρ εἰμί , ἐνέργεια δέ οὐ εἰμί . ἀμελέω ὅς εἰμί εὑρίσκω τις Ἀναξαγόρας ὀρέγω χείρ ἐπί ὁ διάρθρωσις , ἀγαπάω ἄν , ὅς φημί ὁ ἡμέτερος φιλόσοφος . p . 989a30 Ἀναξαγόρας δέ . εἰμί τις ὑπολαμβάνω ὁ Ἀναξαγόρας δύο λέγω στοιχεῖον ὁ νόος καί ὁ ὁμοιομέρεια , κατά λόγος ὁ τοιοῦτος ὑπολαμβάνω , ὅς λόγος ἐκεῖνος μέν ὁ Ἀναξαγόρας οὖον διαρθρόω , ὡς εἴρω , ἀκολουθέω δέ ὁ διαρθρέω αὐτός . ἀκολουθέω οὖν ὁ ὁ δόξα αὐτός οὕτως ἐξηγέομαι ὡς εἴρω , ὅτι δύναμις πᾶς ἐν πᾶς ὑπάρχω καί οὐ ἐνέργεια . ἄτοπος γάρ εἰμί καί ἄλλως ὁ φάσκω μείγνυμι ὁ ἀρχή πᾶς διά εἴρω αἴτιος , καί διότι δεῖ ὁ μείγνυμι πρό ὁ μίξις ὑπάρχω αὐτός κατά ἑαυτοῦ οὕτως δέ οὐ εἰμί ὁ μίξις πρότερος ) καί διά ὁ μή φύω ὁ τυγχάνω μίγνυμι ὁ τυγχάνω · πῶς γάρ ἄν γραμμή καί λευκός μίγνυμι , ἢ μουσικός καί λευκός ; ἔτι δέ διά ὁ ἀκολουθέω ὁ οὗτος λέγω ὁ πάθος καί ὁ συμβεβηκός χωρίζω ὁ οὐσία καί κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι · ὅς γάρ μίξις γίγνομαι , οὗτος καί χωρισμός · ὥστε εἰμί καί οὗτος μίγνυμι ὁ πᾶς γάρ καί οὗτος ) καί χωρίζω ἄν καί ὑπάρχω αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ συμβεβηκός , ὅσπερ εἰμί ἀδύνατος . προσβοηθέω δέ ὁ δόξα αὐτός Ἀριστοτέλης καί διαρθρέω αὐτός ὁ βούλημα φημί ὅτι εἰμί τις ἀκολουθέω συνδιαρθρόω ὁ βούλομαι λέγω , ἴσως εἄν φαίνω καινοπρεπής λέγω · ὅτι γάρ οὐδείς εἰμί ἀποκρίνω καί ἐνέργεια ὑπάρχω ἐν ὁ ὕλη , φανερός εἰμί , ἐπεί εἰμί ἔχω τίς ἐνέργεια , οὐ ἄν δέχομαι ἕτερος εἶδος . διό καί ὁ Πλάτος φημί ὅτι κοινωνέω δέ οὐδείς ὁ ἐν αὐτός θεωρέω . ὥστε οὐδείς εἰμαι ἀληθής εἶπον κατά ὅς οὐσία ἐκεῖνος , ὅτι οὔτε λευκός εἰμί οὔτε μέλας οὔτε φαιός οὔτε ἄλλος τίς χρῶμα , ἀλλ' ἄχρεος ἐκ ἀνάγκη · μέλλω γάρ ἔχω τίς οὗτος ὁ χρῶμα καί οὐ δέχομαι ἕτερος . διό ἐκεῖνος φημί ῾ δέχομαι ὁ πᾶς καί οὐδείς ὅμοιος κληρόω εἶδος , περί ὁ ὕλη λέγω . ὁμοίως δέ καί ἄχυμος ὁ δέχομαι πᾶς ὁ χυμός . οὐδείς οὖν εἰμί ὁ πρῶτος καί ἀνείδεος ὕλη , ἵημι οὐσία οὔτε ποσός οὔτε ποῦ ἵημι ἄλλος τις κατηγορία . λέγω ἐν καί πῶς εἰμί ἐπακολουθέω ὁ λέγω ὑπό αὐτός συνδιαρθρόω αὐτός . ὅτι γάρ οὐδείς εἰμί ἀποκρίνω τε καί κατά ἑαυτοῦ εἰμί ἐνέργεια , δῆλος ὡς οὐδείς εἰμί κατά ὁ οὐσία ἐκεῖνος καί ὁ μίγμα ὁ ὑπό αὐτός λέγω κατηγορέω ἀληθής ὁ εἰμί · οὔτε γάρ λευκός οὔτε μέλας οὔτε φαιός οὔτε τίς χρῶμα ἄλλος , οὐδέ χυμός τις οὐδέ ἄλλος τίς ὁ τοιοῦτος ποιέω οἷος τε αὐτός λέγω εἰμί ἀληθεύω , οὔτε ποσός ἵημι τις ὁ ἐνέργεια οὐσία · εἰμί γάρ εἄν εἷς τίς οὗτος ἐν ὁ λέγω μίγμα ἀποκρίνω ἤδη καί ἐνέργεια εἰμί , ὅσπερ εἰμί ἀδύνατος μίγνυμι πᾶς · εἰμί γάρ ἄν οὗτος ἄμικτος . λέγω γάρ πλήν ὁ νόος πᾶς μείγνυμι , οὗτος δέ μόνος ἀμιγής εἰμί καί καθαρός . p . 9891)16 ’Εκ δέ οὗτος συμβαίνω λέγω αὐτός . συγκεφαλαιόω ὁ Ἀναξαγόρας δόξα περί ὁ ἀρχή , ὅς συγκατατίθημι ἄν , εἰμί τις ὁ ὑπό αὐτός λέγω ἕπω συνδιήρθρου αὐτός , ὅτι εἰμί κατά αὐτός ἀρχή νόος Ἀπλοῦς εἰμί κατά αὐτός καί ἀμιγής καί εἰμί εἄν ἀνάλογος ὁ εἷς ) καί ἕτερος , τουτέστι ὁ ἀόριστος · τοιοῦτος γάρ ὁ ὕλη , πρίν ὁρίζω καί εἰδοποιέω , ἀόριστος καί μηδείς ἐνέργεια ἀλλά δύναμις πᾶς ἔχω ὁ δύναμαι γίγνομαι , ὁποῖος ἐκεῖνος ὁ μίγμα ὑποτίθημι · ὥστε λέγω μέν ἵημι ὀρθῶς οὔτε σαφῶς · ἀλλά οὐδέ εἰμί οὕτως λέγω ὡς αὐτός αὐτός βοηθός εἴρω αὐτός βούλομαι λέγω , ὀρθῶς εἄν λέγω πάντῃ · δύο γάρ μόνος ἀρχή εἄν λέγω ἀντί τέσσαρες . ἔτι οὐδέ πάντῃ οἷος τε λέγω οὕτως αὐτός εἴρω · ὁ γάρ ὁμοιομερής ὁ ἐν ὁ μίγμα φαίνω οὖον δύναμις λέγω εἰμί ἀλλά ἐνέργεια . ἀλλά οὐδέ σαφῶς τίς οὗτος λέγω ὅς εἴρω · βούλομαι μέντοι τίς παραπλήσιος ὁ τε ὕστερος λέγω , ὁ περί Πλάτων λέγω ὁ ὁ εἷς καί ὁ ἀόριστος δυάς ἀρχή τίθημι ὁ εἰμί , καί ὁ φαίνω μᾶλλον · ἐλλείπω ὁ ἀκόλουθος · ἀκόλουθος γάρ μᾶλλον ὁ φαίνω ὅς λέγω δοκέω . p . 989b 21 ἀλλά γάρ οὗτος μέν ὁ περί γένεσις λόγος καί φθροὰν καί κίνησις . ῾Ιστορήσας ὁ ὁ ἀρχαῖος δόξα , ὅς περί ὁ ἀρχή ἔχω , χωρίζω νῦν ὁ φυσικός ἀπό ὁ καί ἀσώματος ὑποτίθημι οὐσία , καί παραιτέομαι ἐκεῖνος ὡς οὖον περί πᾶς ὁ οὐσία πραγματεύομαι , οὐδέ εἰμί χρήσιμος ὁ ὑπό αὐτός λέγω εἰς ὁ πρόκειμαι πραγματεία , ἐπί ἐπί διερευνάω ὁ δόξα ὁ Πυθαγόρειος καί Πλάτων ὡς οἰκεῖος ὁ πρόκειμαι πραγματεία μέτειμι . οὗτος γάρ περί πᾶς ὁ εἰμί λέγω τίθημι τις οὐσία καί παρά ὁ γενητός τε καί φυσικός καί ὅλως σωματικός τε καί αἰσθητής . χρήσιμος γάρ εἰς ὁ πρόκειμαι πραγματεία ὁ ὁ οὗτος δόξα ἐξέτασις , ἐπεί ὁ ζήτησις ἐγώ περί τοιοῦτος αἴτιος , ὁ οὖον ὁ φύσις οὐδέ ὁ ἐν κινέω εἰμί , ἀλλά περί ὁ νοητός τε καί ἀσώματος . ὁ γοῦν Ἀναξαγόρας εἰμί καί εἶπον νόος ἀσώματος , ἀλλά οὖν γε περί ὁ κατά μέρος ἀσώματος οὖον διαλέγω , Ψυχή καί ὅσος ἄλλος τοιοῦτος · ὁμοίως δέ καί ὁ ἄλλος φυσικός , οὐδέ Πυθαγόρας φημί περί πᾶς . οὗτος οὖν οὖον ] περί πᾶς ὁ εἰμί ποιέω ὁ θεωρία , ὁ Πυθαγόρειος · ὁ γάρ εἰμί ὁ μέν αἰσθητός τίθημι θέασις εἰμί , ὁ δέ οὐ αἰσθητός ἀλλά νοητός , καί φανερός ὅτι περί ἀμφότερος ὁ γένος ποιέω ὁ σκέψις . διό δεῖ ἡμός περί αὐτός διαλέγω τίς καλῶς ἢ οὖον καλῶς λέγω εἰς ὁ νῦν πρόκειμαι ἐγώ σκέψις . p . 989 b 29 ὁ μέν οὖν καλέω Πυθαγόρειος ὁ μέν ἀρχή καί ὁ στοιχεῖον ἔκτοπος χράω ὁ φυσιόλογος . ἐλέγχω ὁ φυσικός περί ὁ ἀρχή ὡς μή ὑποτίθημι κοινός ἀρχή πᾶς ὁ εἰμί ἀλλά μόνος σωματικός ἀρχή , καί καταλείπω οὗτος ὡς μή ὅλως ὑποτίθημι ἀρχή καθολικός πᾶς ὁ εἰμί οὖον γάρ δή ὁ ἀσώματος ὑποτίθημι ἀρχή , ὡς εἴρω ) , νῦν μετέρχομαι ἐπί ὁ Πυθαγόρειος , ὅστις καθολικός ἀρχή ὑποτίθημι πᾶς ὁ εἰμί καί σῶμα καί ἀσώματος , ἐπεί καί αὐτός εἰμί ὁ ] περί ὁ ἀρχή κοινῶς πᾶς ὁ τε ἀσώματος καί σῶμα λέγω . φημί οὖν ὅτι ὁ καλέω Πυθαγόρειος ἔκτοπος χράω ὁ φυσιόλογος ὁ στοιχεῖον καί ὁ ἀρχή , τουτέστι κοινός καί ξενικός · ξενικός μέν , ὅτι ὑποτίθημι ἀρχή σῶμα ὁ ἀριθμός καί ὑλικός καί ποιητικός καί εἰδικός , ὁμοίως δέ καί ὁ ἀσώματος · κοινός δέ , ὅτι οὗτος ὁ ἀριθμός λέγω εἰμί καί ὁ σῶμα καί ὁ ἀσώματος . πολύς δέ ἄτοπος ἕπω ὁ δόξα αὐτός , ἐπεί ἀρχή ὑποτίθημι ὁ αἰσθητής ὁ μάθημα · ὁ γάρ ἀριθμητικός μαθηματικός εἰμί . ὁ οὖν μαθηματικός ἀκίνητος ὑπάρχω · πῶς οὖν ἐν κινέω ὑπάρχω ὁ φυσικός πρᾶγμα , ὁ ἀρχή καί ὁ ποιητικός καί πᾶς ἁπλόος ἀκίνητος εἰμί ; διαλέγω μέντοι καί πραγματεύομαι περί φύσις πᾶς · γεννάω τε γάρ ὁ οὐρανός καί πᾶς ὁ φυσικός πρᾶγμα ἐκ ὁ ἀριθμός . εἰμί οὖν ὑποτίθημι πέρας καί ἤπειρος καί περισσός καί ἄρτιος ἀρχή , οὐ εἰμί κίνησις ἐν ὁ εἰμί · πᾶς γάρ οὗτος ἀκίνητος ὑπάρχω . ἄλλως τε δέ , φημί , ὑποτίθημι ὁ ἀριθμός ἐν ὁ αἰσθητός εἰμί καί οὐδέποτε ἄνευ ὁ αἰσθητής ὑπάρχω . εἰμί τοίνυν ὁ ἀρχή ἐθέλω εἰμί πρότερος ὁ χρόνος † ἀξίωμα φημί καί ἰή τάξις , ὁ <δ’> ἀριθμός κατά αὐτός ἐν ὁ αἰσθητός ὑπάρχω , φανερός ὅτι οὐ εἰμί πρότερος ὁ ἀριθμός ὁ τάξις ἤγουν ὁ ἀξίωμα , εἰμί γε καί ἐν αὐτός ὁ αἰσθητός ὁ εἰμί ἔχω . ἀμελέω ὅς κατά οὗτος μᾶλλον αὐτός κατορθόω ὁ Πλάτων · ὑποτίθημι γάρ καί αὐτός πᾶς γίγνομαι ἐκ ὁ ἀριθμός , ἀλλά ὁ ἀρχή ὁ αἰσθητής ὁ εἰμί ἐν ὁ αἰσθητός καί αὐτός ὑποτίθημι , ὁ δέ νοητός χωρίζω ἀριθμός καί ἐκλέγω ὑποτίθημι , ὅς προσαγορεύω εἰδητικός ἀριθμός . ἐπεί οὖν , φημί , ἀδύνατος εἰμί ἐκ ὁ ὁ ἀριθμός σύνθεσις πῦρ γίγνομαι ἢ ἕτερος τίς ὁ στοιχεῖον , παντελῶς οὐδέ εἴρω περί ὁ στοιχεῖον . ἢ πῶς ἄνευ κίνησις καί μεταβολεύς γένεσις εἰμί δυνατός καί φθορά , οὐδείς εἴρω παντελῶς . ἄλλως τε οὐδέ εἴρω διά ὅς αἴτιος ὁ σῶμα ὁ μέν βαρύς ὑπάρχω , ὁ δέ κοῦφος . ἐκ ὅς γάρ ἀρχή ὑποτίθημι , μᾶλλον μαθηματικός λέγω σῶμα ἤ2 φυσικός · ὁ γάρ ἀριθμητικός , ὡς εἴρω , μαθηματικός εἰμί . ὁ γάρ λέγω ἀρχή ὑλικός ὁ σῶμα ὁ στοιχεῖον ἕπω λέγω καί κίνησις , ἐπεί καί ποιητικός αἴτιος ὑποτίθημι ὁ κυκλοφορία ὁ οὐρανός , καί ὅτι κινέω ὁ στοιχεῖον καί κιρνάω ἀλλήλων , καί ποτέ μέν ἐκ ὁ τοιόσδε κίνησις αὐτός ὁ ὁ πᾶς γίγνομαι γένεσις , ποτέ δέ ὁ φθορά · ὁμοίως δέ καί ὅτι ὁ μέν γῆ μετέχω πλείων βαρύς ὑπάρχω καί ὕδωρ , ὁ δέ πυρός ἢ ἀήρ κοῦφος . εἰμί δέ ἐκ ὁ ἀριθμός ὑποτίθημι ὁ φυσικός πρᾶγμα , οὖον ῥᾴδιος ἀποδίδωμι ὁ αἴτιος ὁ κίνησις , ἤγουν ὁ βαρύτης καί κουφότης . καί οὗτος μέν ὁ Ἀριστοτέλης . ὁ δέ ἡμέτερος φιλόσοφος Ἀμμώνιος συμβολικός , φημί , πᾶς οὗτος ὁ Πυθαγόρειος λέγω . ἐπεί γάρ ὁ ἀριθμός ὁριστικός εἰμί ὁ πρᾶγμα ὅς εἰμί , τοιοῦτος δέ καί ὁ εἶδος ὁριστικός ὁ ὕλη καί περιεκτικός αὐτός , διά ὁ ἀριθμός δηλόω ὁ εἶδος ὑπάρχω ἐν ὁ πᾶς , ἐπεί μεστός εἰμί ὁ κόσμος εἶδος . διό καί λέγω ὁ δυάς δόξα , ἐπεί ἄρχω διαιρέω ὁ δυάς · τοιοῦτος δέ καί ὁ δόξα επαμφοτερίζων . πάλιν δέ ὁ ἑπτά ἀριθμός καλέω καιρός , ἐπεί ὁ ἑπτάμηνος τίκτω ζῶ , καί διά ὁ διάφορος ἡλικία , ὅτι μέχρι ἑπτά ἔτος † καί ἐκεῖθεν ἄρχω ὀδοντοφυέω , εἶτα ἐν ὁ τρίτος ἑβδομάς πάνυ αὐξάνω καί ἄρχω σπερμαίνω , ὡς ἀνωτέρω ἐπί πολύς εἴρω περί αὐτός · πρός οὗτος δέ ὅτι ὁ ἕβδομος ἡμέρα κρίσιμος ὑπάρχω . πάλιν δέ ὁ ἓξ ἀριθμός λέγω κρίσις , ὅς καί εἰμί ἀρτιοπέρισσος . ἀρτιάκις γάρ ἄρτιος εἰμί ἀριθμός ὁ ἀναλύω μέχρι μόνος αὐτός , ὥσπερ ὁ λݲβݲ , εἰμί , ἡηʹ , δݲ , βݲ , αʹ · περισσάρτιος δέ ὁ διαιρέω εἰς ἄρτιος κατά ὁ πρῶτος διαίρεσις , ὕστερος δέ εἰς περισσός , ὥσπερ ὁ Ἶβ · διαιρέω γάρ εἰς ςݲ καί ςݲ , καί πάλιν εἰς 7 καί 7 . καλέω οὖν ὁ ἀριθμός κρίσις , ἐπεί πρώϊος διαιρέω εἰς δύο περισσός ἀριθμός · ὁ γάρ δύο διαιρέω εἰς μόνος , ὁ δέ μονή οὐ εἰμί ἀριθμός . πάλιν ὁ περισσάρτιος , τουτέστι ὁ ὁ , καλέω μῖξις , ἐπεί καί εἰς ἄρτιος διαιρέω , εἰς ςݲ καί ςݲ , καί εἰς περισσός , εἰς τρεῖς καί τρεῖς . πάλιν δέ ὁ πέντε ἀριθμός καλέω ἱερόν δικαιοσύνη καί ἀνικία , ἐπεί ὁ πέντε διαιρέω δίχα ὁ τέλειος ἀριθμός , καί οὐδέτερος μέρος νικάω ἐν αὐτός , ἀλλά ὁ ἴσος ἔχω ἑκάτερος · διό καί ἀνικία λέγω ὁ τοιοῦτος καί ἱερόν δικαιοσύνη . αὖθις δέ φημί πρός αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης ἐγκαλέω αὐτός ὅτι πῶς 031 λαμβάνω ἀρχή ὁ ἀριθμός ὁ καί νῦν εἰμί καί κινέω καί ἐκ ἀρχή εἰμί , ἐπεί ἐν ὁ αἰσθητός ἱδρύω ὁ ἀριθμός ; πῶς οὖν ὁ ἐν αὐτός ἱδρύω ἀρχή αὐτός ὑπάρχω καί ὁ μέλλω γίγνομαι καί ὁ ἤδη γίγνομαι ; ἔπειτα ἐκ ὁ μίγμα λαμβάνω αὐτός · φημί γάρ ὁ ἀριθμός ἐγκαταμίγνυμι ἐν ἅπας ὁ εἰμί . καί οὗτος δέ συμβολικός λέγω · ἐπεί γάρ π·ανταχοῦ ὁ εἶδος , διά δέ ὁ ἀριθμός ὁ εἶδος δηλόω , οὗτος χάρις οὕτως λέγω . p . 989 b29 ὁ μέν οὖν καλέω Πυθαγόρειος ὁ μέν ἀρχή καί ὁ στοιχεῖον ἔκτοπος χράω , ὡς εἴρω . αἰτιάομαι ὁ Πυθαγόρειος , ἕ δοκέω καί αὐτός καί ὁ ἀσώματος φύσις μνημονεύω , ὅτι ἀρχή ὑποτίθημι ξενικός καί ἀπαρτάω ὁ φυσικός καί ἔκτοπος , τουτέστιν ἐπί πλέω ἐκτείνω καί ἐκβαίνω καί δύναμαι καί ἄλλος φύσις ἀρχή εἰμί · ἀσώματος γάρ καί ἀκίνητος · ὁ γάρ ἀριθμός τοιοῦτος . p . 989 b 31 ὁ δέ αἴτιος ὅτι παραλαμβάνω αὐτός ἐκ αἰσθητής . ὁ αἴτιος λέγω διά ὅς οὐ ἐκ ὁ αἰσθητής ὁρμάω χράω ὁ τοιοῦτος ἀρχή καί λαμβάνω αὐτός ὁ γάρ παραλαμβάνω ἀντί ὁ λαμβάνω εἰμί ) , ἀλλά ἀπό ὁ μάθημα , ἐν ὅς ἐντρέφω ἐκ οὗτος καί οὗτος ἀκόλουθος τίθημι ὁ ἀρχή . οὗτος δέ εἰμί ὁ μαθηματικός , ὅς κατά αὐτός ἀρχή ὁ ἀριθμός . ὁ ἔξω κίνησις πᾶς καί οὖον φυσικός , Χωρὶς ὁ ἐν ἀστρολογία · καί γάρ ὁ ἀστρονομία μαθηματικός μέν , ἀλλά περί φυσικός τε καί κινέω ὁ λόγος αὐτός · ὁ γάρ ἄστρον , περί ὅς πραγματεύομαι , φυσικός τε καί ἐν κινέω . ἀμελέω ὅς ζητέω ἐν ὁ δύο λόγος ὁ φυσικός ὁ διαφορά ὁ φυσικός καί ὁ ἀστρονόμος , εἰμί γε καί αὐτός ὁ ἀστρονόμος διαλέγω περί φυσικός σῶμα καί κινέω · καί ἕπω ἐν ἐκεῖνος ὅτι ὁ μέν φυσικός ὁ ὕλη σκοπέω ὁ οὐράνιος ὁποῖος εἰμί , ὅτι ὑπόκειμαι , εἰμί τυγχάνω , ὅτι οὖον δέχομαι ὁ ἐναντίος · ὁ μέντοι γε ἀστρονόμος οὖον φροντίζω ὁ ὕλη , εἴτε ἀέριος εἰμί εἴτε πυρά εἴτε ἄλλος τις , ἀλλά μόνος ὁ κίνησις ὁ ἀστήρ περιεργάζομαι . φημί οὖν ὅτι ὁ Πυθαγόρειος διαλέγω καί πραγματεύομαι περί φύσις πᾶς · γεννάω τε γάρ ὁ οὐρανός καί περί ὁ οὗτος μέρος πραγματεύομαι , τουτέστι περί ἄστρον κινέω τοῖος ὁ τοῖος , καί διαλέγω περί πάθος , φημί δή ἔκλειψις , καί διατηρέω ὁ συμβαίνω περί ὁ ἔργον , τουτέστι περί ὁ δύσις καί ὁ ἀνατολή . · καί ὁ ἀρχή ἑαυτοῦ καί ὁ αἴτιος εἰς οὗτος καταδαπανέω καί ὁμολογέω καί ὁμοφωνέω κατά οὗτος ὁ ἄλλος φυσιόλογος , ὅτι ὁ γε εἰμί οὗτος εἰμί ὅσος εἰμί αἰσθητός καί περιλαμβάνω ὁ καλέω οὐρανός . οὐδείς γάρ εἰμί ἔξω ὁ οὐρανός , ὡς ἀρέσκω καί ὁ Πλάτων καί ὁ Ἀριστοτέλης , καί πολύς λόγος τίθημι ἐν ὁ φυσικός ἀκροάομαι κατασκευαστικός ὁ τοιοῦτος , ὅτι οὐδείς · εἰμί παντάπασι ἔξω ὁ οὐρανός . οὗτος οὖν γεννάω ἐκ ἐκεῖνος · ὁ τε γάρ οὐρανός καί ὁ ἐκεῖνος μέρος γεννάω ἐκ ὁ ἀρχή ὅς ὑποτίθημι οὗτος δέ εἰμί ὁ ἄρτιος καί ὁ περισσός , ὡς εἴρω ) , καί ὁ συμβαίνω καί περί οὗτος ἀποδίδωμι οὗτος λέγω ὁ ἐν ὁ οὐρανός ) , ὡς οὐδείς εἰμί ἢ γίγνομαι ἐκ αὐτός ἄλλος παρά ὁ αἰσθητής , ὁμολογέω κατά οὗτος ὁ φυσικός , ἕ οὐδείς ἡγέομαι παρά ὁ φυσικός τε καί ἐν κινέω εἰμί · καίτοι τοιοῦτος ἀρχή ὑποτίθημι ὅς ἱκανός εἰμί καί ὁ ἀσώματος καί ὑπέρ ὁ φυσικός εἰμί ἀρχή λέγω , καί μᾶλλον ἁρμόζω ὁ ὑπέρ φύσις ἢ ὁ περί φύσις . ὁ γάρ ἀριθμός μᾶλλον ἀρχή ὁ ἀσώματος ἤ2 ὁ σῴζω . αἰτιάομαι οὖν αὐτός καί Καία οὗτος , ὅτι οὐδέ οὗτος ἱκανῶς ὁ αἴτιος ἀποδίδωμι . ὅς γάρ μάλιστα ἴδιος οὗτος , ὁ κίνησις , πῶς οὗτος γίγνομαι ἐν αὐτός ἐκ τοιοῦτος ἀρχή εἰμί τε καί γίγνομαι , ὁ τε περαίνω καί ὁ ἤπειρος ; ὅς ὁ μέν περαίνω εἰμί ὁ περισσός , ὅς πέρας εἶπον , ὁ . δέ ἤπειρος ὁ ἄρτιος ὅς λέγω . ἀκίνητος γάρ ὁ ἀριθμός καί οὐδείς κίνησις αἴτιος . ἀλλά οὐδέ ὅτι δυνατός εἰμί ἄνευ κίνησις καί μεταβολεύς ἐκ ἐκεῖνος ὁ ἀρχή γίγνομαι οὗτος ( 7 . ) ἐκ αὐτός γεννάω , ἢ αὐτός ὁ ὁ ἄστρον ἔργον , ὁ διά ὁ φορά αὐτός καί ὁ κίνησις γίγνομαι , διδάσκω . εἰμί δέ ἔργον αὐτός ἀνατολή καί δύσις καί ὁ τοιοῦτος , ὁ πῶς οἷος τε γίγνομαι Χωρὶς κίνησις ; πάνυ δέ ἐναργής ὁ ὁ ἄστρον παράθεσις , ὅς διά κίνησις ὁ ἐνέργεια , δείκνυμι ὁ ἐλλιπής ὁ δόξα . οὔτε δέ γένεσις δυνατός εἰμί γίγνομαι ἢ φθορά ἄνευ μεταβολεύς . p . 990a12 ἔτι δέ εἴτε δίδωμι τις αὐτός ἐκ οὗτος εἰμί μέγεθος . κἀν ὑποτίθημι , φημί , κατά συγχώρησις ἐκ ὁ ὁ ἀριθμός σύνθεσις μέγεθος ἀποτελέω καί ὁ πάντως αδιάστατος εἰμί σύγκειμαι , ὅς πᾶς μᾶλλον ἀδύνατος , οὐδέ οὗτος τίθημι ἀποδίδωμι παρά αὐτός πόθεν ἐν ὁ σῶμα ὁ κατά φύσις αὐτός ῥοπή , κουφότητα τε καί βαρύτης · οὖον γάρ δή δύναμις ὁ τοιοῦτος ὥσπερ εἰμί κατά ὅς ὕλη τις ὑπόκειμαι ἢ σῶμα τίς εἰμί ἢ δύναμις τίς σῶμα . ὁ γάρ λέγω περί ὁ σῶμα , οὖον μᾶλλον οὗτος ἁρμόζω ὁ φυσικός ἢ ὁ μαθηματικός σῶμα · ἰσότης γάρ καί ἀνισότης καί σχῆμα καί ὁ τοιοῦτος κοινός οὗτος τε ἐκεῖνος ὁ σῶμα .. εἰμί δέ ὁ ἴδιος ὁ φυσικός σῶμα , κατά ὁ εἰμί φυσικός , μή ἀποδίδωμι οὗτος δέ εἰμί βαρύτης κουφότης , θερμότης ψυχρότης , ὑγρότης ξηρότης ) οὐδείς εἄν περί ὁ φυσικός σῶμα ἄγω λέγω , περί ὅς λέγω · ἐβούλ·οντό τε καί προτίθημι . διό οὐδείς παντελῶς εἴρω περί πυρός ἢ γῆ ἢ ὁ ἄλλος στοιχεῖον , ἐπεί οὔτε περί ὁ αἰσθητής οὐδείς εἴρω , τουτέστι ὁ ποιότης ἐκ ὅς οὗτος ὑπάρχω . p . 990a18 ἔτι δέ πῶς δεῖ λαμβάνω αἴτιος μέν εἰμί ὁ ὁ ὁριθς - ἐγώ πάθος . καί οὗτος δείκνυμι ἄτοπος αὐτός ἕπω , ὅτι αἴτιος ὁ κατά μῶν καί ὁ ἀριθμός λέγω οὐδέ γάρ ἄλλος τίς ἡγέομαι εἰμί παρά ὁ ἐν ὁ οὐρανός ) οὐ ἄλλος δέ τις ἀριθμός λέγω καί καταλείπω ἔξω οὗτος ὁ ἐν ὁ αἰσθητός , ἐκ ὅς εἰμί ὁ κόσμος . ἀεί μέν γάρ δεῖ ἄλλος εἰμί ὁ αἴτιος καί ἄλλος ὁ αἰτιατός · ὁ δέ ἀριθμός λέγω ἵημι ὁ τε κόσμος καί ὁ ἐν ὁ κόσμος , τουτέστιν ἕκαστος ὁ ἐν ὁ κόσμος , καί οὗτος ἀρχή ὁ ἀριθμός ὑποτίθημι , ἀριθμός ἄλλος παρά οὗτος οὖον λέγω , ὥσπερ Πλάτων ποιέω , ἄλλος μέν λέγω ὁ εἰδητικός ἀριθμός , ὅς καί αἴτιος τίθημι , ἄλλος δέ ὁ ἐν ὁ αἰσθητός . οὕτως δέ λέγω αὐτός αὐτός ἄν ὁ ἀριθμός αἴτιος λέγω , εἰμί γε αἴτιος μέν εἰμί ὁ ἐν ὁ κόσμος εἰμί , οὗτος δέ αὐτός εἰμί ὁ ἐν ὁ αἰσθητός . p . 990a22 ὅταν γάρ ἐν ᾳδίς μέν ὁ μέρος δόξα καί αὐτος ὁ . Ζεύς οὗτος δείκνυμι πῶς ποιέω ὁ κόσμος καί · ὁ ἐν αὐτός ἀριθμός . ἀεί ἀριθμός λέγω καί αἴτιος αὐτός ἀριθμός τίθημι , ἄλλος ἀριθμός παρά οὗτος οὐ λέγω · ὥστε αὐτός ἑαυτοῦ ὁ ἀριθμός λέγω εἰμί αἴτιος , καί αὐτός αὐτός αἴτιος τε γίγνομαι καί αἰτιατός . λέγω γάρ ἐν τις μέν μέρος ὁ κόσμος δόξα συνίστημι , ἐν ἄλλος δέ καιρός , πάλιν δέ αὖος ἐν ἄλλος ἢ ἄνωθεν οὗτος ἢ κάτωθεν ἢ ἀνικία ἢ κρίσις ἢ μῖξις ἤ τίς ἄλλος ὁ ἐν οὐρανός . ὁ δέ οὗτος κατά ὁ τοιοῦτος τάξις σύστασις ἀπόδειξις φέρω , ὅτι οὗτος μέν ἕκαστος ἀριθμός εἰμί , ἕκαστος δέ τόπος ἐν ὁ κόσμος οἰκεῖος εἰμί ἀριθμός . ὁ μέν γάρ μέσος ὁ εἷς πρῶτος γάρ εἰμί ἐνταῦθα ) , μετά δέ ὁ μέσος ὁ δύο δόξα , καί οὕτως ἀεί ἀφίστημι ἀπό ὁ μέσος πλείων ὁ ἀριθμός γίγνομαι ὁ συνίστημι μέγεθος . ὁ γάρ γῆ κέντρον λέγω καί ἀναλογέω ὁ μόνος . ὥσπερ οὖν ὁ ἀπό ὁ κέντρον ἐπί ὁ περιφέρεια ἄγω εὐθύς εἰμί μείζων , οὕτως καί ὁ ἀπό ὁ μόνος ἄρχω ἀριθμός ἐπί ἤπειρος αὐξάνω . συμβαίνω οὖν κατά οὗτος ὁ τόπος ἤδη πλῆθος εἰμί μέγεθος . λέγω δέ περί ὁ ἐν ὁ γῆ τόπος ὡς ἐν οὗτος διά οὗτος πλῆθος μέγεθος συνίστημι , διά ὁ καί ὁ ἀριθμός εἶδος πλείων ἐν οὗτος εἰμί , ἐπεί ὁ ἀπό ὁ κέντρον , ὡς εἴρω , περιλέγω φέρεια μέγας εἰμί ὁ μή ἀπό ὁ κέντρον . καί ὁ ἀπό ὁ μόνος οὖν ἐπί ἤπειρος αὐξάνω · μονή δέ ὁ γῆ ὡς κέντρον . ἢ πλῆθος λέγω ὁ ἀριθμός ὡς ὁ πλῆθος ὁ ἀριθμός ἀκολουθέω ὁ ὁ πρᾶγμα πλῆθος , διά ὁ ὁ πρᾶγμα ὁ ἀριθμός εἰμί . καί οὕτως μέν ἐκ ἀριθμός ὁ κόσμος ποιέω . · p . 990a27 πότερος οὕτως ὁ αὐτός εἰμί ἀριθμός . Φησίν ὅτι ἆρα γε οὕτως ὁ αὐτός εἰμί ἀριθμός ὁ ἐν ὁ οὐρανός , ὅς δεῖ λαμβάνω ὅτι οὗτος ἕκαστος εἰμί καί οὕτως αὐτός ἑαυτοῦ εἰμί αἴτιος ὁ ἀριθμός , ὡς δείκνυμι , ἢ παρά οὗτος εἰμί ἄλλος ἀριθμός ; ὁ μέν γάρ Πλάτος ἕτερος εἰμί φημί παρά οὗτος ὁ ἀριθμός ὁ αἴτιος . καίτοι ἐκεῖνος ἐκ ἀριθμός συνίστημι ὁ ὅδε καί ὁ οὗτος αἴτιος ἀριθμός πρεσβεύω , ἀλλά ὁ μέν νοητός αἴτιος ὑποτίθημι , ὁ ἰδέα , ὁ δέ σύνθετος αιτιατός . περί γοῦν ὁ Πυθαγόρειος ἱκανῶς ὁ λόγος ἔχω πρός ὁ ἐφάπτω ὁ δόξα αὐτός . p . 990a34 ὁ δετή ἰδέα τίθημι πρῶτος μέν ζητέω ὁ εἰμί λαμβάνω ὁ αἴτιος . Εντεῦθεν δοκέω πρός ὁ Πλάτων ἀποτείνω περί ὁ ἰδέα . εἴρω δέ ὁ σκοπός ὁ Ἀριστοτέλης περί οὗτος . αὐτός γάρ εἰμί ὁ λέγω ἐν ὁ περι Ψυχή πραγματεία ὅς εὕω γε ὁ ὁ ψυχή ἐρῶ τόπος εἶδος ’ , καί ὅτι ὁ ἐνέργεια νόος εἰμί ὁ πρᾶγμα , καί πάλιν ὅτι ὁ μέν δύναμις νόος ἐνεργέω , ὁ δέ ἐνέργεια νόος ποιέω . ὥστε ἄντικρυς καί αὐτός ἐναποτίθημι ἰδέα ὁ νάω . πῶς ἐν , εἶπον ἄν τις , καί αὐτός πρεσβεύω ἰδέα δοκέω ὁ Πλάτων μάχομαι ; καί λέγω ὅτι κατά ἀλήθεια οὖον ὁ Πλάτων μάχομαι , ἀλλά ὁ ἐν ἄλλος καί ἄλλος εἰμί Πλάτων μάχομαι , ὁ ὑποτίθημι ὁ ἰδέα οὗτος αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω καί εἰμί χωρίζω ὁ νόος . ὥστε φανερός ἐγώ γίγνομαι ὁ ὅλος ἔννοια ὁ Ἀριστοτέλης ὁ περί ὁ ἰδέα . ὁ δέ νῦν λέγω · ὑπό αὐτός ἐπιχείρημα τοιοῦτος εἰμί . φημί ὅτι ὅσος ὑπάρχω πρᾶγμα , τοσοῦτος καί ἰδέα ἐναποτίθημι , καί οὗτος φημί ὁ ὅδε πρᾶγμα γιγνώσκω ἐγώ καί σαφηνίζω ἐκ ὁ ἰδέα . ὁ δέ οὗτος λέγω οὐδείς εἴρω ἕτερος ἤ ὅτι ὁ μέν ἀριθμός ἁπλόος ὑπάρχω οὐ εἰμί γνωστός , γίγνομαι δέ γνωστός διπλόος γίγνομαι · ὥστε ὁ μέν μικρός ἀριθμός οὐ εἰμί γνωστός , ὁ δέ πλείων εἰμί καταληπτός . καί οὗτος εἶμι ὁ Ἀριστοτέλης . οἶδα μέντοι γε χρή ὅτι οὖον διπλασιάζω ὁ ἀριθμός ἐκ ὁ ἰδέα · ὁ μέν γάρ αἴτιος ὑπάρχω , ὁ δέ αιτιατός . ὁ οὖν αἴτιος ὁ ] ἐξαιρέω ὑπάρχω , τουτέστιν ὁ ἰδέα καί ὁ παρά ὁ δημιουργός ὁ πρᾶγμα λόγος , καί οὐδέποτε συγκαταριθμέω ὁ αἰσθητός , ἐπεί οὔτε συμφύω αὐτός . καί αὐτός δέ ὁ Ἀριστοτέλης ἐκ ὁ αἰτιατός προέρχομαι ἀνέρχομαι ἐπί ὁ αἴτιος · ὅτι γάρ καί αὐτός ὑποτίθημι αἴτιος ὁ πρᾶγμα , ὁμολογέω . διαλέγω δέ περί ὁ οὐράνιος σφαῖρα φημί ὅτι ὅσος σφαῖρα ὑπάρχω , τοσοῦτος καί αἴτιος κινέω ὁ σφαῖρα . κατά ἕκαστος γάρ σφαῖρα ἐφίστημι δύναμις ὁ κινέω · οὔτε γάρ ἀπό αὐτόματος ἐφήκω ὁ κίνησις οὔτε δέ πάλιν δεῖ λέγω , φημί , ὅτι ὁ θεός κινέω αὐτός , ἐπεί οὗτος περί πᾶς εἴρω , ὅτι καί ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἄλογος ζῷον ὁ θεός κινέω , καί οὐ εἰμί αἴτιος εἰδικός ὁ κινητικός ὁ σῶμα . ὥστε καί ὁ Ἀριστοτέλης αἴτιος ὑποτίθημι ὁ πρᾶγμα . p . 990a34 ὁ δέ ὁ ἰδέα τίθημι πρῶτος μέν . ὁ πρεσβεύω ὁ ἰδέα πρώϊος μέν ζητέω . ὁ εἰμί λαμβάνω ποῖος αἴτιος ὑπάρχω οὗτος , ἕτερος ἴσος ὁ ἀριθμός εἴρω πᾶς γάρ ὁ πρᾶγμα ἰδέα ἐναποτίθημι ) , καί ἐκ ὁ ἰδέα φημί γιγνώσκω ὁ ἐνταῦθα , ὥσπερ εἰμί τις ἀριθμέω βούλομαι μικρός μέν εἰμί μέν εἰμί ὁ ἀριθμέω ὑπολαμβάνω μή δέ εἰμί ἀριθμέω · ἐπειδή , φημί , ἐκ ἐκεῖνος γίγνομαι ὁ · ὅδε , οὐδείς δέ λέγω ὁ ἰδέα διαφέρω ὁ ὅδε εἰμί μή ὁ ἀίδιος . p . 990b4 σχεδόν γάρ ἴσος ἢ οὐ μικρός ὁ εἶδος εἰμί . Δεύς προστίθημι ὁ ἀπόλλυμι , ἀντί ὁ οὖον πολύς μικρός ὁ εἶδος εἰμί ὁ αἰσθητής , ἐπεί οὔτε ὁ τεχνητός ἰδέα ὑπάρχω οὔτε ὁ κακός κατά αὐτός , οὔτε δέ ὁ παρά φύσις , ἀλλά μόνος ὁ κατά φύσις . ὁ γάρ φύσις οὐδείς εἰμί ἕτερος ἢ ἔλλαμψις ἐκεῖθεν προέρχομαι καί καταλάμπω ὁ ὅδε καί ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ δημιουργικός λόγος , οὖον μέντοι γε ἐπιστρέφω πρός ἑαυτοῦ · διό φημί καί ἄλογος αὐτός ποιέω , ἐπεί καί ἐν φυτός ὁράω καί ἐν ἄλογος ζῷον . ὥστε μόνος ὁ κατά φύσις φαίνω ἰδέα , οὖον μέντοι ὁ κακός , εἰμί γε ὁ κακός καί ἀνυπόστατος ὑπάρχω , ὡς δείκνυμι ἐν ὁ ἐξήγησις ὁ Θεαίτητος . οὔτε δέ πάλιν ὁ τεχνητός ὑπάρχω ἰδέα , εἰμί γε κατά μίμησις ὁ φυσικός γίγνομαι ὁ τεχνητός πᾶς , καί εἰμί μέν ὁ φύσις παράδειγμα , εἰκών δέ ὁ τέχνη . οὔτε δέ πάλιν ὁ παρά φύσις ὑπάρχω ἰδέα . ὁ γάρ ἔλλαμψις ἐκεῖθεν , ὡς εἴρω , προέρχομαι ἐπί ὁ κατά φύσις , οὐ ἐπί ὁ παρά φύσις · ὥστε οὐ ὑπάρχω ἰδέα ὁ παρά φύσις . διά οὗτος Άυν πάνυ ἀσφαλῶς προστίθημι ὁ σχεδόν γάρ ἴσος ἢ οὖον πολύς μικρός ὁ εἶδος εἰμί οὗτος , οὖον ὁ κατά ἕκαστος ἄτομος λέγω , ἀλλά ὁ ἐπί αὐτός εἶδος · οὐδέ γάρ Σωκράτης καί Πλάτων ζητέω ὁ αἴτιος , ἀλλά ἄνθρωπος καί ἵππος · ὡς σχεδόν ἰσάριθμος εἰμί ὁ εἶδος κατά αὐτός . ὁ δέ σχεδόν προστίθημι , ἐπεί μή πᾶς εἰμί ἰδέα , ὡς εἴρω · οὔτε γάρ ὁ κακός οὔτε ὁ παρά φύσις οὔτε δέ ὁ τεχνητός , εἰμί καί ἕπω αὐτός καί οὗτος λέγω , ὡς μετά ὀλίγος εἴρω . p.990b5 περι ὅς ζητέω ὁ αἴτιος , ζητέω ἀνιχνεύω ὁ αἴτιος ὁ φυσικός πρᾶγμα , ἐκ · οὗτος , ὁ φυσικός , ἐπί ἐκεῖνος προέρχομαι , ὁ εἶδος · κατά ἕκαστος τε γάρ ὁμώνυμος τίς εἰμί . κατά ἕκαστος εἶδος , φημί , εἰμί καί ἰδέα ὁμώνυμος ὡς ὁ ἀπό εἷς καί πρός εἷς , ἐπεί πολύς ἀγαθός ὁ ἰδέα ὁ ἄνθρωπος αὐτός ὁ ἀνθρώπινος εἶδος · ὥσπερ καί ἐπί ὁ Σωκράτης καί ὁ εἰκών ὁ Σωκράτης οὐ εἰμί ὁμωνυμία , ἀλλά ὡς ὁ ἀπό εἷς καί πρός εἷς , ἐπεί πολύς κρατύς εἰμί ὁ παράδειγμα ὁ εἰκών καί ὁ ὁράω ὁ εἶδος . συνώνυμος γάρ οὖον δυνατός εἰμί , ἐπεί ἐν ὁ συνώνυμος ὁ κατηγορέω ὁ · εἰμί ἔχω ἐν ὁ κατά ἕκαστος καί μέρος εἰμί ὁ ὑπόκειμαι ὁ κατηγορέω · ἐνταῦθα δέ ὁ ἄνθρωπος οὐ εἰμί μέρος ὁ δημιουργικός λόγος , ἀλλά ὁ εἰμί προάγω ὁ λόγος . οὔτε δέ πάλιν ὁμώνυμος ὡς ὁ Αἴας φωνή · οὗτος γάρ καί ἀνυπόστατος εἰμί , ὁ δέ εἶδος οὐ ἀνυπόστατος ὑπάρχω . κατά ἕκαστος οὖν εἶδος εἰμί ἰδέα , καί παρά ὁ οὐσία ὁ φυσικός πρᾶγμα εἰμί ὁ εἷς ὁ πρό ὁ πολύς , ἰδέα ἄνθρωπος πρό ὁ πολύς ἄνθρωπος , καί ἵππος ληΐς ὁ ἄλλος ὁμοίως . ὑπάρχω οὖν ἰδέα . καί ὁ φυσικός , καί ὁ ἐν γένεσις καί ὁ ἀίδιος · εἰμί γάρ ἰδέα καί ἥλιος καί σελήνη καί πᾶς ὁ ἀίδιος παρά ὁ δημιουργός . p . 990b8 ἔτι δέ κατά ὅς τρόπος δείκνυμι ὅτι εἰμί ὁ εἶδος . ἐντεῦθεν βούλομαι εἶπον ὁ αἴτιος ἐκ ὅς ὑπολαμβάνω εἰμί ἰδέα . καί διά ὁ εἶπον ἔτι δέ κατά ὅς τρόπος δείκνυμι ὁ εἶδος συμπεριλαμβάνω καί ἑαυτοῦ ὡς ὁ αὐτός διδασκαλεῖον ὑπάρχω , φημί δή ὁ πλατωνικός . τέσσαρες οὖν αἴτιος ὑπάρχω ὁ δείκνυμι ὅτι ὁ ἰδέα ὑπάρχω , ἀλήθεια , μονή καί μνήμη , ἀριθμός καί ὁρισμός . ἐκ μέν οὖν ὁ ἀλήθεια οὗτος κατασκευάζω ὅτι ὑπάρχω ὁ ἰδέα . λέγω γάρ οὕτως , ὅτι ἐνταῦθα οὐ εἰμί ἀλήθεια , ἀλλά ἔχω μίγνυμι ὁ ψεῦδος καί οὐ εἰμί καθαρός ἀλήθεια . ὁμολογέω δέ ὅτι εἰμί ἀλήθεια · ἐάν γάρ μή εἰμί ἀλήθεια , οὐδέ ἄλλος τίς εἰμί , εἰμί γε ἐκ ὁ ἀλήθεια ὁ ἄλλος προέρχομαι . φανερός οὖν ὅτι ὑπάρχω ὁ ἰδέα · παρά αὐτός γάρ σῴζω ὁ ἀμιγής καί καθαρός πᾶς ὁ πρᾶγμα , ὥστε καί ὁ κύριος ἀλήθεια . πάλιν δέ φημί ὅτι εἰμί μή εἰμί ἐνταῦθα μονή , μηδέ καθαρός μνήμη διά ὁ ῥευστός ὁ ὕλη · ὁ γάρ ῥύσις οὗτος οὐ ἐάω μόνιμος εἰμί καί στάσιμος ὁ μνήμη . εἰμί δέ ὁμολογουμένως καθαρός μνήμη καί εἰλικρινής καί ἀθόλωτος καί ἀεί ὡσαύτως ἔχω . εἰμί ἄρα ἰδέα μνήμη παρά ὁ δημιουργός , ἐπεί καί δεῖ εἰμί ὁ εἰμί μνήμη , ἐκ ὅς πᾶς ὁ ἄλλος ὁ εἰμί . ἔπειτα καί ἐκ ὁ ἀριθμός . εἰμί γάρ ὁ ἐνταῦθα πᾶς ἀριθμητός ὑπάρχω , εἰμί δέ καί ἀριθμός αὐτός κατά ἑαυτοῦ μετρέω ὁ ἀριθμητής , ἐπεί οὐδέ ἀριθμητός ὑπάρχω μή εἰμί ὁ ἀριθμός ὁ ἀριθμέω , φανερός ὅτι ὑπάρχω ἰδέα · ὁ γάρ κύριος ἀριθμός ὁ μετρητικός παρά ὁ δημιουργός ὑπάρχω . πάλιν δέ καί ἐκ ὁ ὁρισμός · ὁ γάρ ἐνταῦθα ἀόριστος ὑπάρχω · ὁ δέ κύριος ὅρος ὁ ἀίδιος πρᾶγμα ὑπάρχω . καί ὁ ἀεί ὡσαύτως ἔχω καί μή ποτέ · μέν εἰμί ποιός δή μή εἰμί . ὁ δέ ἐνταῦθα τοιόσδε . εἰμί οὖν ὑπάρχω ὁρισμός , φανερός ὅτι καί ἰδέα ὑπάρχω . φημί οὖν πρός οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι ἐκ οὗτος ὁ λόγος ἢ οὐδείς ἀναγκαῖος συνάγω ὁ κατασκευάζω ὁ ἰδέα , ἢ κατασκευάζω ὅτι ὑπάρχω ἰδέα οὗτος εἰμί ] ὁ πρᾶγμα ὅς μή οἴομαι εἰμί ἰδέα . ἐκ μέν γάρ ὁ ἀλήθεια οὐδείς ἀναγκαῖος συνάγω · καί ἐνταῦθα δέ εἰμί ἀλήθεια . ἡνίκα γάρ εἰμί ὁ Σωκράτης , δῆλος ὅτι εἰμί ὁ περί αὐτός ἀλήθεια , ὅτι ὑπάρχω ὁ Σωκράτης · ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ ἄλλος πρᾶγμα . ὥστε εἰμί ἐκ ὁ μή εἰμί ἀλήθεια ἐνταῦθα εἰσάγω ὁ ἰδέα , δείκνυμι δέ ὅτι καί ἐν ὁ αἰσθητός εἰμί ἀλήθεια , οὐ ἄρα ὑπάρχω ἰδέα . ἄλλως τε δή καί ἐκ ὁ μονή καί ὁ μνήμη . ὁμολογέω γάρ ὅτι καί ἐνταῦθα εἰμί μνήμη , καί ἔχω μνήμη μανθάνω ὅτι πᾶς ἄνθρωπος ζῷον λογικός θνητός ὑπάρχω , ἤγουν ὅδε ὁ φίλος ἤ τις ἄλλος τοιοῦτος · ὥστε οὐδέ ἐντεῦθεν δυνατός αὐτός εἰσάγω ὁ ἰδέα ἐν ὁ λέγω ὅτι οὐ εἰμί ἐνταῦθα μνήμη . πάλιν ἐκ ὁ ἀριθμός , ὅτι ἄλλος ἄτοπος σ·υνάγεται . οὖον μόνος γάρ ἀριθμητός ὑπάρχω ὁ κατά φύσις , ἀλλά καί ὁ παρά ὁ φύσις , ἀλλά καί ὁ τεχνητός · ὥστε · ἐσθίω καί αὐτός ἰδέα ἐναποτίθημι διά ὁ εἰμί αὐτός ἀριθμητής . ἔπειτα δέ ὑπάρχω ὁρισμός καί ὁ ὅδε . ὁ γάρ καθόλου τρίγωνος εἰμί ὁ ὁρισμός ὁ λέγω ὁ τρεῖς γωνία δύο ὀρθός ἴσος ἔχω · ὁ δέ τρίγωνος ἐν ὁ κατά ἕκαστος τρίγωνος θεωρέω , ὡς εἴρω ἐν ὁ ἀποδεικτικός · ὥστε καί ἐνταῦθα ὁρισμός ὑπάρχω , καί οὐδείς ἐκ ὁ λέγω ὅτι οὐ εἰμί ἐνταῦθα εἰσάγω ὁ ἰδέα . καί οὗτος μέν ὁ Ἀριστοτέλης . φημί δέ ἐγώ ὅτι ὁ Πλάτος περί ὁ εἰμί ἀλήθεια διαλέγω ὁ καθαρός καί εἰλικρινής καί ἀπαραλόγιστος καί μηδείς θολός ἔχω · ὁ δέ τοιοῦτος ἀλήθεια ὁ εἰλικρινής οὖον θεωρέω ἐν ὁ ὅδε · πάλιν δέ καί περί ὁ μονή λέγω ὁ κύριος , ὁ ἄυλος , ὁ ἀεί ὡσαύτως ἔχω καί μή ποτέ μέν τοῖος ποτέ δέ ἄλλως μεθίστημι καί ἀπολύω διά ὁ ῥευστός ὁ ὕλη . τοιοῦτος ἐν μνήμη ἢ ἀλήθεια ἐν ὁ αἰσθητός οὖον θεωρέω · ὥστε εὔλογος ἐντεῦθεν συλλογίζομαι ὅτι ὅς ὑπάρχω ἰδέα , εἰμί γε εἰμί εἰμί ὑπάρχω τοιοῦτος ἀλήθεια τε ναί μνήμη . ἔπειτα δέ καί ἐκ ὁ ἀριθμός . ὁ γάρ ὅδε ὁ εἰμί ἀριθμητός ὑπάρχω . εἰμί οὖν καί ὅλως εἰμί ἀριθμός ἐν ὁ αἰσθητός , πρῶτος μέν ὁ αὐτός εἰμί καί ἀριθμητός καί ἀριθμός , ἔπειτα δέ ὁ ἀριθμός ὁ ἐνταῦθα ἔνυλος ὑπάρχω καί χραίνω μολύνω ἐκ ὁ ὕλη · ὅστε γάρ συγχωρίτης ὁ εἶδος φυλάσσω ὁ ἑαυτοῦ κάλλος καί ὁ ἑαυτοῦ ἀρετή μίγνυμι ἀνείδεος πρᾶγμα . ἐκεῖνος οὖν λέγω περί ὁ ἀριθμός ὁ ἄυλος , ὁ ἀμέθεκτος ὕλη παντάπασι , ἕ καί κύριος ὑπάρχω ἀριθμός . εἰμί τοίνυν ὁ τοιοῦτος ἀριθμός οὐ ὑπάρχω ἐν ὁ αἰσθητός πρᾶγμα , ὅλως φανερός ὅτι ὑπάρχω ἰδέα . ἔπειτα καί ἐκ ὁ ὁρισμός . ὁ γάρ ὁρισμός κύριος ὁ ἄυλος πρᾶγμα ὑπάρχω ὁ ἀεί καί ὡσαύτως ἔχω καί μή ποτέ μέν τοῖος ποτέ δέ τοῖος . εἰμί γάρ ὁ γένεσις , εἰμί τυγχάνω , καθόλου εἰμί , ἄλλος κατά ἰδιότης ἔχω δύναμις καί ῥέω · ἐγώ δέ ζητέω ὁρισμός πρᾶγμα ἀεί ἵστημι κατά ἀριθμός καί μή ποτέ μέν τοῖος ποτέ δέ τοῖος ἔχω . ὁ γάρ καθόλου ὁ ἐν ὁ πολύς ἐν ὁ κατά ἕκαστος ὁ εἰμί ἔχω , ὥσπερ ὁ ζῷον καί ὁ τρίγωνος , ὁ δέ κατά ἕκαστος γίγνομαι καί ἀπογίγνομαι · ὁ μέντοι γε καθόλου ὁ πρό ὁ πολύς , ὁ λόγος ὁ δημιουργικός , ἀεί ὡσαύτως ἔχω καί ἵστημι καί οὖον ποτέ μέν τοῖος ποτέ δέ τοῖος . εἰμί τοίνυν εἰμί ὁρισμός τοιοῦτος πρᾶγμα μή δύναμαι ἐν ὁ ὁ αἰσθητός θεωρέω , ὑπάρχω ὁ ἰδέα . p . 990b8 ἔτι δέ κατά ὅς τρόπος δείκνυμι ὅτι εἰμί ὁ εἶδος . Φησίν ὅτι κατά ὅς τρόπος πείρω εἰσάγω ὁ εἶδος , κατά οὐδείς οὗτος ὁ τρόπος φαίνω εἰσάγω , ὡς εἴρω . ἐκ ἔνιοι μέν γάρ . οὔτε ἐκ ὁ ἀλήθεια οὔτε ἐκ ὁ μονή εἰσάγω ὁ εἶδος , ὡς δείκνυμι . εἰς ἔνιοι δέ τρόπος καί οὐ ὅς οἴομαι εἰμί εἶδος , οὗτος † οἴομαι , ὡς ἐπί ὁ ἀριθμητής . δείκνυμι γάρ ὁ λόγος ὅτι ἕπω ἐκ ὁ λόγος ὁ παρά αὐτός λέγω , ὅτι καί ὁ τεχνητός εἰμί ἰδέα καί ὁ παρά φύσις . εἰμί γάρ φημί ὅτι διά οὗτος ὑπάρχω ἰδέα , ἐπεί οὐ . εἰμί κύριος ἐπιστήμη ἐνταῦθα , ὁμολογέω δέ ὅτι εἰμί ἐπιστήμη , εἰμί ἄρα ἰδέα ὁ ἐπιστήμη . ὥστε οὖν κατά ὁ παρά αὐτός λέγω εἶδος εἰμί πᾶς . · καί ὁ τεχνητός γάρ εἰμί ἐπιστήμη καί ὁ παρά φύσις . ὥστε καί ἰδέα , ἐπεί εἴρω ὅτι ὅς ἐπιστήμη ὑπάρχω , οὗτος καί ἰδέα . ὅτι γάρ ὁ παρά φύσις ὑπάρχω ἐπιστήμη , φανερός ἐντεῦθεν · ὁ γάρ ἰατρός οὖον μόνος ὁ κατά φύσις οἶδα , τουτέστι ὁ ὑγιεινός αἴτιος , ἀλλά καί ὁ νοσοποιός , ὁ ὁ μέν αἱρέω ὁ δέ φεύγω · ὁμοίως δέ καί ὁ οἰκοδόμος ἔχω ἐπιστήμη ὁ κατασκευή ὁ οἶκος ἤγουν ὁ τεῖχος · καί ἐπί ἄλλος · πολύς ὁμοίως . ὁ δέ ἡμέτερος φιλόσοφος φάσκω ὅτι ὁ Πλάτων οὖον περί ὁ τοιοῦτος ἐπιστήμη εἴρω ἀλλά περί ὁ ἄυλος καί καθόλου , ὅστις εἰμί τέχνη τέχνη καί ἐπιστήμη ἐπιστήμη , ὅστις καί πᾶς ἁπλόος ὁ εἰμί οἶδα , ὅς εἰμί εἰμί , καί ὁ εἰμί καί ὁ μέλλω , καί ὁ καθόλου καί ὁ κατά ἕκαστος · τοιοῦτος δέ ἐπιστήμη οὐ εἰμί εἰμί μή παρά μόνος ὁ θεός . ὥστε καί ἐντεῦθεν συνάγω ὅτι εἰμί ἰδέα . p . 990b13 καί κατά ὁ εἷς ἐπί πολύς . εἰμί εἰμί εἷς κατά πολύς κατηγορέω , οὗτος δέ ἐν ὁ κατά ἕκαστος οὖον θεωρέω , φανερός ὅτι εἰμί ἰδέα . εἰμί γάρ ἕκαστος ὁ πολύς ἄνθρωπος ἄνθρωπος εἰμί καί ὁ πολύς ζῷον ζῷον , καί ἐπί ὁ ἄλλος ὁμοίως , καί οὐ εἰμί ἐπί ἕκαστος αὐτός αὐτός αὐτός κατηγορέω , ἀλλά εἰμί τίς ὅς κατά πᾶς αὐτός κατηγορέω οὐδείς αὐτός εἰμί αὐτός , εἰμί εἄν οὗτος παρά ὁ κατά ἕκαστος εἰμί χωρίζω αὐτός ἀίδιος , ἐπεί καί ἀίδιος κατηγορέω καί πᾶς ὁ κατά ἀριθμός ἀλλάσσω . ὅς δέ εἷς εἰμί ἐπί πολύς χωρίζω αὐτός καί ἀίδιος , οὗτος εἰμί ἰδέα · εἰμί ἄρα ἰδέα . φημί οὖν πρός οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι οὗτος ὁ λόγος κατασκευάζω ἰδέα καί ὁ ἀπόφασις . ὁ γάρ ἀπόφασις κατά πλείων κατηγορέω , οἷος ὁ οὐ ἄνθρωπος κατηγορέω καί ἵππος καί ξύλον , καί ὁ οὖον ξύλον * * , ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ ἄλλος πᾶς · ὥστε εἰμί ἰδέα ὁ στέρησις , ὅσπερ οὖον θέμις . φημί οὖν πρός οὗτος ὅτι ὁ ἀπόφασις κατά συμβαίνω κατηγορέω , ὁ δέ ἰδέα κατά ἑαυτοῦ , εἰμί γε καί ἐκ αὐτός ὁ εἰμί ὁ πρᾶγμα · ὥστε οὐ ὑπάρχω ἰδέα ὁ ἀπόφασις , οὔτε δέ ἐκεῖνος ὑποτίθημι , ἀλλά ὁ εἷς εἰμί ἰδέα ὁ κατά πλείων κατά ἑαυτοῦ λέγω . p . 990b14 κτάομαι δέ ὁ νοέω τίς φθείρω ὁ φθαρτός . ἕτερος πάλιν ἔγκλημα προσάπτω αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης προτίθημι , δείκνυμι ὅτι καί ὁ ἤδη φθείρω ὑπάρχω ἰδέα καί μή εἰμί . εἰμί γάρ , φημί , εἰμί νόησις ἰδέα , νοέω δέ καί ὁ εἰμί ἄνθρωπος καί ὁ φθείρω μετά γάρ ὁ φθείρω ὁ Σωκράτης ἔχω αὐτός ἔννοια καί φαντασία ) , δῆλος ὅτι εἰμί ἰδέα κατά αὐτός καί ὁ φθείρω . διό φημί κατά δέ νοέω τίς φθείρω ὁ φθαρτός · εἰμί γάρ καί οὗτος τίς φάντασμα . οὗτος οὖν ὁ λόγος ἀπό ὁ νοέω τίς κατασκευάζω ἰδέα , καί εἰμί τοιοῦτος . εἰμί ἐπειδάν νοέω ἄνθρωπος , ἵππος , ζῷον , ὁ εἰμί τε τίς νοέω καί οὐδείς ὁ κατά ἕκαστος καί γάρ φθείρω οὗτος μένω ὁ αὐτός ἔννοια ) , φανερός ὅτι εἰμί τίς παρά ὁ κατά ἕκαστος αἰσθητής , ὅς καί εἰμί ἐκεῖνος καί μή εἰμί νοέω · οὖον γάρ ὁ μή εἰμί * * εἰμί ἰδέα καί εἶδος . φημί δέ οὗτος ὁ λόγος καί ὁ φθείρω καί φθείρω καί ὅλως ὁ κατά ἕκαστος καί φθαρτός ἰδέα κατασκευάζω , οἷος Σωκράτης , Πλάτων · καί γάρ καί οὗτος νοέω καί φαντασία αὐτός φυλάσσω καί μηκέτι εἰμί · φάντασμα γάρ τίς καί ἐπί ὁ μηκέτι εἰμί σῴζω . ἀλλά καί ὁ μηδέ ὅλως εἰμί νοέω ὡς ῾ιπποκενταυρος καί Χίμαιρα · ὥστε οὐδέ οὗτος ὁ λόγος ἰδέα εἰμί συλλογίζομαι . λέγω τοίνυν πάλιν πρός οὗτος ὅτι ὁ Πλάτων ἰδέα ὑποτίθημι ὁ εἰμί νόησις καί κύριος , ἐπεί ὁ φθείρω οὐκέτι εἰμί νόησις ἀλλά φαντασία . ὥστε οὐδέ ἐνταῦθα καλῶς αὐτός ἐγκαλέω · οὐ εἰμί γάρ φαντασία ὁ κύριος νόησις . p . 990b15 ἔτι δέ ὁ ἀκριβής ὁ λόγος ὁ μέν ἰά πρός τίς · ποιέω ἰδέα , ὅς οὖον φημί εἰμί κατά ἑαυτοῦ γένος . ἔτι πρός ὁ ἰδέα ἀντιλέγω καί φημί ὅτι ἐκ ὅς λέγω ὁ ὑποτίθημι εἰμί ἰδέα , τρίτος ἄνθρωπος εἰσφέρω καί ὁ πρός τίς ποιέω ἰδέα . τρίτος μέν οὖν ἄνθρωπος εἰσάγω οὗτος ὁ τρόπος . φημί γάρ ὅτι ὁ ὁμοιότης ὑπάρχω ὁ ἰδέα . εἰμί τοίνυν φημί ὅμοιος · ὁ ἰδέα εἰμί ὁ αἰσθητός ἄνθρωπος , . ἐκ ὅς καί γίγνομαι , φανερός ὅτι εἰμί ἰδέα ὁ ὁμοιότης οὗτος · καί οὕτως εἰμί τρίτος ἄνθρωπος . πάλιν τοίνυν ἐπεί ὁ τρίτος ἄνθρωπος † ἰδέα ἔχω ὁμοιότης πρός ὁ αἰσθητός ἄνθρωπος , ἐκ ὅς καί γίγνομαι , δῆλος ὅτι εἰμί καί ὁ ὁμοιότης οὗτος ἰδέα · καί οὗτος ἐπί ἤπειρος . καί οὕτως μέν · ὁ Ἀριστοτέλης ἔλεγχος ὁ ὑποτίθημι εἰμί ἰδέα αὐτός κατά ἑαυτοῦ χωρίζω ὁ δημιουργός . ἀπολογέομαι τοίνυν ἐγώ ὑπέρ ὁ Πλάτων οὗτος ὁ τρόπος , φάσκω ὅτι ὁ ὁμοιότης ἐν ὁ στοιχεῖον θεωρέω , τουτέστιν ἐν ὁ κατά ἕκαστος αἰσθητός . ὁ γάρ ἰδέα οὐ εἰμί ὅμοιος ὁ αἰσθητός , εἰμί γε ὁ μέν αἰσθητός εἰμί , ὁ δέ λόγος ἐξαιρέω ὁ αἰσθητής . ὥστε οὖον δυνατός εἰμί ἰδέα ἰδέα φημί δή ὁ λόγος . ἰός δημιουργικός . † οὔτε γάρ εἰμί ἰδέα ἰδέα . καί οὕτως μέν ἀπολογέομαι ὅτι οὐ εἰμί τρίτος ἄνθρωπος . πάλιν φημί ὅτι ὁ ἰδέα ὁ κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω , ὁ δέ πρός τίς οὐ ὑπάρχω κατά ἑαυτοῦ · ὡς γάρ εἴρω ἐν Ἡθικός , παραφυάς ἔοικα καί ἀντερείδω ξύλον · ἐν γάρ ὁ ἄλλος κατηγορία ὁ εἰμί ἔχω . ἐπεί οὖν ὑπάρχω ὁ πρός τίς , οἷος πατήρ καί υἱός καί ὁ δεξιός καί ἀριστερός , ὁ δέ ὑπάρχω φημί εἰμί ἰδέα , δῆλος ὅτι καί ὁ πρός τίς ὑπάρχω ἰδέα , εἰμί γε καί αὐτός ὑποτίθημι ὁ μέγας καί ὁ μικρός , ὅστις ὁ πρός τίς δείκνυμι ἐν κατηγορία , καί ὅτι πρότερος ὑπάρχω ὁ πρός τίς ὁ ἄλλος , ἐπεί καί ὁ μέγας καί ὁ μικρός πρότερος ὑποτίθημι · ἐκ οὗτος γάρ ὁ ἄλλος γεννάω . ὥστε εἰμί καί ὁ πρός τίς ἰδέα , οὖον μόνος ὁ κατά ἑαυτοῦ εἰμί , ὥσπερ λέγω , καί πρότερος ὁ κατά ἑαυτοῦ . καί οὕτως μέν ὁ Ἀριστοτέλης . ἐγώ τοίνυν φημί πρός οὗτος , ὅτι ὁ εἰμί ὑπάρχω πρός τίς ἐν ὁ φύσις ὁ πρᾶγμα οὐσιώδης , καί οὗτος ὑπάρχω ἰδέα · καί διά ὁ οὐσιώδης πρός τίς ὑπάρχω καί ὁ μή οὐσιώδης , οἷος εἰμί δεξιός ὁ ἧπαρ , ἀριστερός δέ σπλήν , καί ἀδύνατος εἰμί αὐτός μετατίθημι · ὁ γάρ μετάθεσις αὐτός φθορά ἐργάζομαι . ὁμοίως καί ὁ γῆ λαγχάνω ὁ μέσος τόπος , ὁ δέ οὐρανός ὁ πέριξ . καί οὗτος ὑπάρχω λόγος δημιουργικός οὐσιώδης , ἐπεί καί ὁ τοιοῦτος πρός τίς ἐν ὁ οὐσία ὁ πρᾶγμα θεωρέω · καί εἰμί μή δύναμαι ὁ δεξιός καί ὁ ἀριστερός ἄνευ ὁ πρᾶγμα θεωρέω , οὖον διά οὗτος καί ὁ λόγος αὐτός κατά συμβαίνω ὑπάρχω · ἀδύνατος γάρ συμβεβηκός τίς θεωρέω παρά ὁ δημιουργός . ὁ γάρ τοιοῦτος συμβεβηκός οὐσιώδης ὑπάρχω , ὥσπερ λέγω λόγος εἰμί εἰμί θερμότης παρά ὁ δημιουργός διά ὁ οὐσιώδης θερμός ὁ ἐν πῦρ , καί ὁ ψυχρότης διά ὁ ἐν ὕδωρ διά δέ οὗτος καί ὁ ἄλλος ὑπάρχω ) , ὁμοίως δέ καί ὁ λευκός διά ὁ χιών · συμπληρόω γάρ ὁ λευκός ὁ οὐσία ὁ χιών . εἰμί γάρ καί δυνατός εἰμί κατά ἐπίνοια χωρίζω ὁ λευκός ἐκ ὁ χιών , ἀλλά οὖν γε συμπληρωτικός εἰμί ὁ οὐσία αὐτός καί ἐγγύς ὁ οὐσιώδης . οὕτως οὖν φημί καί ὁ δικαιοσύνη καί ὁ ἄλλος ἀρετή εἰμί ἰδέα · καίτοι οὖον θεωρέω ὁ τοιοῦτος ἄνευ οὐσία . ἀλλά τελειωτικός ὁ οὐσία ὑπάρχω καί οὕτως παράγω ἐκεῖθεν , ὡς τελειόω ὁ οὐσία , καί οὖον διά οὗτος φημί αὐτός εἰμί συμβεβηκός . καί διά οὗτος ὁ ἰδέα αὐτός ὁ παρά ὁ δημιουργός φημί μή ] εἰμί οὐσιώδης · οὐσιώδης γάρ ὑπάρχω ὁ τελειότης ὁ πρᾶγμα καί ἐν ὁ οὐσία ὁ εἰμί ἔχω ὡς συμπληρωτικός ὁ οὐσία · ὁ γάρ συμπληρωτικός ὁ οὐσία μέρος ὁ οὐσία ὑπάρχω . ὥστε καί ὁ τοιοῦτος ἰδέα κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω παρά ὁ δημιουργός . ὁμοίως δέ φημί καί ἐπί ὁ πρός τίς , ἐπεί ὁ εἴρω οὐσιώδης πρός τίς ὑπάρχω καί συντελέω εἰς ὁ ὁ φύσις δημιουργία . ἀδύνατος <δ’> εἰμί αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι , διά ὁ ὁ οὐσία αὐτός οὕτως παράγω , ὥστε ἐν ὁ τοιοῦτος θεωρέω , καί διά ὁ ὕλη ὁ δέχομαι . εἰμί δέ τις εἶπον ὅς οὖν ; καί ἔχθρα καί φίλιος φημί εἰμί ἰδέα καί ὁ τοιούτος εἴρω πρός αὐτός ὅτι ἰδέα ἁπλόος ἐκεῖσε εἰμί σύγκρισις καί διάκρισις , δεῖ δέ εἰμί καί διάστασις ἐν ὁ πρᾶγμα μάλιστα ὁ αἰσθητός . κακός μέντοι γε οὖον φημί εἰμί ἰδέα · ὁ γάρ κακός ὁ εἰμί ἀνυπόστατος ὑπάρχω καί παρυφίστημι , ὡς λέγω ἐν ὁ πλατωνικός συνουσία . ἄκρατος γάρ ὁ κακός οὐ εἰμί ἐν ὁ πᾶς . εἰμί γάρ καί ὁ μερικός κακός εἰμί , ἀλλά οὖν γε πρός ὁ πᾶς οὐ εἰμί κακός · ἄξιος γάρ εἰμί ὁ ψυχή ὁ τελευτάω πάσχω καί ὁ ποιέω ποιέω . εἰμί γάρ ἄρχω δραστήριος εἰμί οὐδείς κακός γίγνομαι , πολύς μᾶλλον θεός εἰμί ἐν ὁ πᾶς . διό , φημί ὁ Ἰάμβλιχος , ἐπισκήπτω ὁ λέγω ὅτι κατά συγχώρησις θεός γίγνομαι ὁ κακός , ὅς φημί ὁ Θουκυδίδης · ὁ γάρ δύναμαι παύω περιοράω δέ ἀληθής αὐτός δράω . πῶς οὖν δυνατός εἰμί ὁ θεός παρεῖδον κακός γίγνομαι ; μή τίς γε εἰμί πρός ὁ πᾶς ἀποβλέπω . εἰμί γάρ τις εἶπον ὅτι διά ὁ αὐτοκίνητον ὁ Ψυχή , οὐδέ οὕτως , φημί , εἰμί · ὁ γάρ θεός οὖον συγχωρέω ὁ εἰμί κακός ὑφίστημι , ἀλλά ἐν οὗτος κωλύω . οὔτε γάρ θεός κακός αἴτιος οὔτε θέμις οὗτος λέγω . εἰμί δέ δύναμαι κωλύω οὖον κωλύω , αἴτιος εἰμί . οἶδα οὖν χρή ὅτι ὁ ἀγαθός ὑπερβαίνω ὁ εἰμί · ὑπέρ ὁ εἰμί γάρ εἰμί · ὁ δέ ἀγαθός ὁ · ἀντιδιαιρέω ὁ εἰμί κακός αὐτός εἰμί . p . 990b15 ἔτι δέ ὁ ἀκριβής ὁ λόγος ὁ μέν ὁ πρός τίς ποιέω ἰδέα , ὅς οὖον φημί εἰμί κατά ἑαυτοῦ γένος , ὁ δέ τρίτος ἄνθρωπος λέγω . ὁ πρός τίς οὐ λέγω εἰμί ἰδέα διά ὁ ὁ μέν ἰδέα αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι οὐσία τις εἰμί , ὁ δέ πρός τίς ἐν ὁ πρός ἀλλήλων σχέσις ὁ εἰμί ἔχω . ἔτι δέ εἰμί ὁ ἴσος ἴσος ἴσος , πλείων εἄν ἄγω ὁ ἴσος ἰδέα ·· ὁ γάρ αὐτόισον αὐτόισον ἴσος · εἰμί γάρ μηδείς * * * εἰμί κατά ὁ αὐτός λόγος ἰδέα εἰμί · ὁμοίως γάρ ὁ ἀντίκειμαι εἰμί καί οὐ εἰμί ἰδέα · ὁ δέ ἄνισος ὁμολογέω καί κατά αὐτός ἐν πλείων εἰμί . οὗτος οὖν φημί ὅτι ὁ ἀκριβής ὁ λόγος καί ὁ πρός τίς ποιέω ἰδέα , ὡς εἴρω ἐν ὁ θεωρία . p . 990b16 ὅς οὖον φημί εἰμί κατά ἑαυτοῦ γένος . ’Αντὶ ἰός ὑπόστασις καί φύσις , εἰμί γε ὁ πρός τίς παραφυάς ἔοικα , ὡς ἐν ἄλλος εἶπον . ὁ δέ λόγος ὁ ὁ τρίτος ἄνθρωπος εἰσάγω τοιοῦτος εἰμί . λέγω ὁ κοινῶς κατηγορέω ὁ οὐσία κύριος τε εἰμί τοιοῦτος , καί οὗτος εἰμί ἰδέα . ἔτι τε ὁ ὅμοιος ἀλλήλων * * * εἰμί ὅμοιος . εἰμί τοίνυν ὁ ἐνταῦθα μετέχω ἐκεῖνος ὁ εἶδος καί κατά μεομοιον εἰμί ἰδέα . ὥστε καί οὗτος εἰμί ἰδέα , καί οὕτως εἰμί τρίτος ἄνθρωπος . ἐπεί οὖν καί οὗτος ἔχω ὁμοιότης πρός ὁ ἐνταῦθα , διότι κατηγορέω αὐτός καί ὁ μετουσία αὐτός οὗτος λέγω , δῆλος ὅτι εἰμί καί ὁ ὁμοιότης οὗτος ἕτερος ἄνθρωπος · καί οὗτος ἐπί ἤπειρος . ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ ἄλλος ἅπας . p . 990b17 ὅλος τε ἀναιρέω ὁ περί ὁ ἰδέα λόγος ὁ μᾶλλον εἰμί βούλομαι . Ως ἐκ ὁ αὐτός διδασκαλεῖον ὑπάρχω οὗτος λέγω . φημί γάρ ὅτι ὁ περί ὁ ἰδέα λόγος ἀναιρέω οὗτος ὁ βούλομαι εἰμί . τίς δέ εἰμί ὁ βούλομαι εἰμί ; ὁ ἀρχή ὁ ἰδέα . τίς δέ εἰμί οὗτος ; ὁ μονή καί ὁ δυάς . πῶς οὖν ἀναιρέω οὗτος ; καί λέγω ὅτι , ἐπεί ὁ ἀριθμός ὑποτίθημι ἀρχή ὁ εἰμί εἰμί γε διά ὁ ἀριθμός δηλόω ὁ ἰδέα ) , εἰμί τοίνυν ἀρχή ὁ ἀριθμός ὑποτίθημι , φανερός ὅτι ἀναιρέω ὁ ἀρχή ὁ ἰδέα ἐκ ὅς ὑποτίθημι , ὅτι ἀριθμός οὐ ὑπάρχω . ὁ γάρ ἀριθμός μείζων εἰμί πολυπλασιάζω ἤ2 συντίθημι , οἷος τρίς τρεῖς ἐννέα , δίς τρεῖς ἕξ . ὁ οὖν μονή οὐ εἰμί ἀριθμός · πολυπλασιάζω γάρ κακός εἰμί ἢ εἴπερ συντίθημι · πολυπλασιάζω γάρ μένω ἐπί ὁ αὐτός , συντίθημι δέ διπλασιάζω . πάλιν δέ καί ὁ δύο ἀριθμός καί συντίθημι καί πολυπλασιάζω ὁ αὐτός μένω . ὥστε οὐ ὑπάρχω ἀριθμός . εἰμί τοίνυν μή ὑπάρχω ἀριθμός , ἀρχή δέ ὁ ἀριθμός ὑποτίθημι , ἀναιρέω ὁ ἀρχή ὁ ἰδέα . καί οὗτος μέν ὁ Ἀριστοτέλης · ἐγώ δέ φημί πρός οὗτος ὅτι οὐ ἀριθμός οὕτως λέγω ἀλλά συμβολικός , ἐπεί ὁ ἀριθμός περιοριστικός εἰμί ὁ πρᾶγμα ὅς εἰμί · τοιοῦτος ὗς καί ὁ ἰόω , περιοριστικός ὁ ὕλη . οὗτος χάρις λέγω ἀριθμός ὁ ἰδέα . ἄλλως τε δή ὁ μέν μόνος λέγω αἴτιος ὁ συνοχεύς καί ὁ ἕνωσις ὁ ὁ πρᾶγμα , ὁ δέ δυάς ὁ διάστασις , ἐπεί πρῶτος ἄρχω ὁ δυάς ὁ πίνω ποῖ . οὗτος οὖν εἰμί ὅς λέγω , ὅτι ἀναιρέω ὁ περί ὁ εἶδος λόγος μᾶλλον εἰμί βούλομαι 〉 ὁ λέγω εἶδος ὁ ὁ ἰδέα εἰμί , τουτέστι ὁ ἀρχή ὁ ἰδέα , ὅς μᾶλλον εἰμί βούλομαι . ἐπεί ὁ ἀριθμός ὑποτίθημι ἰδέα , συμβαίνω ὁ δυάς μή εἰμί πρῶτος οὔτε γάρ εἰμί ἀριθμός , ὡς δείκνυμι ) ἀλλά ὁ ἀριθμός . καί πάλιν συμβαίνω κατά αὐτός ὁ πρός τίς πρότερος εἰμί ὁ κατά ἑαυτοῦ · ὁ γάρ Πλάτος ὁ μέγας καί ὁ μικρός πρότερος λέγω καί ἐκ οὗτος ὁ ἄλλος γεννάω , τουτέστι ὁ δυάς · ὁ δέ μέγας καί ὁ μικρός , ὡς εἴρω ἐν ὁ κατηγορία , ὁ πρός τίς ὑπάρχω . εἰμί τοίνυν ὁ μέγας καί ὁ μικρός πρότερος ὑποτίθημι , οὗτος δέ πρός τίς , ὁ πρός τίς ἄρα πρότερος λέγω ὁ κατά ἑαυτοῦ , ὁ πρός τίς ἐν ὁ κατά ἑαυτοῦ θεωρέω . λέγω τοίνυν καί πρός οὗτος ὅτι ὁ μέγας · καί ὁ μικρός ὁ Πλάτων ἐν ὁ αἰσθητός ὑποτίθημι · ὁ ὕλη γάρ διά οὗτος δηλόω , ὡς εἴρω καί ἐν ὁ φυσικός · ὁ δυάς δέ λέγω πρῶτος ὡς ἀρχή ὁ διάστασις . p . 990b17 οἶδα ἀναιρέω ὁ περί ὁ εἶδος λόγος , ὁ μᾶλλον εἰμί βούλομαι ὁ λέγω εἶδος ὁ ὁ ἰδέα εἰμί . Μαλλός μέν <καὶ> μάλιστα βούλομαι ὁ ἀρχή εἶμι · ὁ γάρ ἀρχή αὐτός καί αὐτός ὁ ἰδέα εἰμί ἀρχή . οὗτος δέ εἰμί ὁ τε εἷς καί ὁ ἀόριστος δυάς , ὡς πρό ὀλίγος τε εἴρω , καί ἱστορέω αὐτός 〈 ἐν τοῖος περι ὁ ἀγαθός . ἀλλά καί ὁ ἀριθμός ἀρχή οὗτος καί ] κατά αὐτός . οὗτος δέ φημί ὁ λόγος ὁ κατασκευάζω ὁ ἰδέα ἀναιρέω . ἀναιρέω δέ οὗτος ἀναιρέω καί ὁ μετά ὁ ἀρχή , ὥστε καί ὁ ἰδέα . εἰμί γάρ ἐπί πᾶς ὅς ὁ κοινός κατηγορέω χωριστός τε καί ἰδέα , κατηγορέω δέ καί κατά ὁ ἀόριστος δυάς ὁ δυάς , εἰμί εἄν αὐτός πρότερος τε καί ἰδέα · οὕτως οὐκέτι εἰμί ἀρχή ὁ ἀόριστος δυάς . ἀλλά οὐδέ ὁ δυάς πρῶτος εἰμί καί ἀρχή · πάλιν γάρ κά̓κες ὁ ἀριθμός κατηγορέω · ὥστε εἰμί ἄν αὐτός πρῶτος ὁ ἀριθμός , ἰδέα τις εἰμί . εἰμί ἄρα αὐτός ἀριθμός πρῶτος ὁ δυάς , ὅστις εἰμί αὐτός ἀρχή , ἀλλά οὐκέτι ὁ ἀριθμός ὁ . δυάς · εἰμί δέ οὗτος , οὐκέτι ἀρχή ἐκεῖνος , εἰμί γε μετάσχεσις τις εἰμί τοιοῦτος . εἰμί τοίνυν ὑπόκειμαι εἰμί ἀρχή ὁ ἀριθμός , εἰμί δέ ὁ πρός τίς ὁ γάρ ἀριθμός ἀριθμητής εἰμί ἀριθμός ) , εἰμί ἄν κατά αὐτός ὁ πρός τίς πρῶτος ὁ κατά ἑαυτοῦ . οὗτος δέ ἄτοπος · πᾶς γάρ ὁ πρός τίς δύο . σχέσις γάρ ὑπόκειμαι φύσις ὁ πρός τίς σημαίνω . , ὅς τις πρῶτος ὁ συμβαίνω σχέσις αὐτός · παραφυάς γάρ ἔοικα ὁ πρός τίς , ὡς εἶπον ἐν ὁ Ἡθικός . ἀλλά εἰμί καί λέγω τις ὁ ἀριθμός εἰμί ποσός ἀλλά μή πρός τίς , εἰμί ἄν ἕπω αὐτός ὁ ποσός ὁ οὐσία πρῶτος εἰμί . αὐτός δέ ὁ μέγας καί ὁ μικρός ἀρχή λέγω , ὅσπερ εἰμί ἀριθμός · ὁ δέ μέγας καί ὁ μικρός ὁ πρός τίς . ἔτι ἕπω αὐτός ὁ πρός τίς ὁ κατά ἑαυτοῦ ἀρχή τε καί πρῶτος λέγω καί κατά ὅσος ἀρχή μέν ἰδέα κατά αὐτός ὁ οὐσία , εἰμί δέ ἰδέα ὁ εἰμί ἰδέα ἐν ὁ παράδειγμα εἰμί τίς , ὁ δέ παράδειγμα πρός τίς · τις γάρ ὁ παράδειγμα . ἔτι εἰμί ὁ ἰδέα ὁ εἰμί ἐν ὁ παράδειγμα εἰμί , εἰμί ἄν ὁ πρός αὐτός γίγνομαι καί ὅς εἰμί ἰδέα εἰκών ἐκεῖνος · οὕτως τε λέγω ἄν τις πᾶς ὁ φύσις συνίστημι πρός τίς γίγνομαι κατά αὐτός · πᾶς γάρ εἰκών καί παράδειγμα . ἔτι εἰμί ὁ εἰμί ὁ ἰδέα ἐν ὁ παράδειγμα εἰμί , ὁ δέ παράδειγμα ὁ πρός αὐτός γίγνομαι χάρις εἰμί , ὁ δέ διά ἄλλος εἰμί ἄτιμος ἐκεῖνος εἰμί ὁ ἰδέα ἄτιμος ὁ γίγνομαι πρός αὐτός . p . 9901)21 καί πᾶς ὅσος τις ἀκολουθέω ὁ περί ὁ ἰδέα ἐναντιόομαι ὁ ἀρχή . τοιοῦτος τις εἰμί λόγος ὁ διά ὁ ὁ ἰδέα θέσις ὁ ἀρχή αὐτός ἀναιρέω , ὡς εἴρω ἀνωτέρω . λέγω γάρ ὁ ἀριθμός ἀναιρέω μόνος καί δυάς . εἰμί δέ ὁ αὐτοέν καί αὐτοδυάς ὁμοίως ἰδέα καί αὐτοάνθρωπος καί αὐτόιππος καί ἕκαστος ὁ ἄλλος ἰδέα . εἰμί δέ ὁ ἀριθμός ἀρχή , ἀναιρέω οὗτος . ὁ δέ ἀρχή ἀναιρέω ἀναιρέω καί ὁ ἐκ ὁ ἀρχή . p . 990b22 ἔτι δέ κατά μέν ὁ ὑπόληψις κατά ὅς εἰμί φημί ὁ ιοεας . ἄλλος ἐπιχείρημα ἀνασκευαστικός ὁ εἰμί ἰδέα · φημί γάρ ὅτι κατά ὁ ὑπόληψις ὅς ἔχω περί ὁ ἰδέα , οὖον μόνος ὁ οὐσία εἰμί ἰδέα ἀλλά καί ὁ συμβεβηκός πᾶς γάρ ὁ ἐνταῦθα εἰμί φημί · εἰμί ἰδέα · οὖον μόνος δέ εἰμί οὐσία ἀλλά καί συμβεβηκός ) , ὅσπερ οὖον θέμις . λέγω τοίνυν πρός οὗτος ὅτι καί συμβεβηκός οὐσιώδης ὑπάρχω , ὥσπερ ὁ θερμός ὁ ἐν πῦρ · οὗτος οὖν εἰμί ἰδέα , καί λοιπός διά ὁ οὐσιώδης θερμός ὑπάρχω καί ὁ ἐπεισοδιώδης , ὁ μέντοι γε ἰδέα ὁ οὐσιώδης ὑπάρχω . φημί οὖν ὅτι οὖον μόνος ὁ οὐσία εἰμί ἰδέα , ἀλλά καί πολύς καί ἕτερος · καί γάρ ὁ νόημα ἔχω οὖον μόνος περί ὁ οὐσία ἀλλά καί περί ὁ ἄλλος ἅπας , τουτέστι καί ὁ συμβεβηκός . ὁ γάρ πρό ὁ πολύς διά οὗτος ὑπάρχω · ὁ μέν γάρ εἰμί παρά ὁ δημιουργός , ὁ δέ ἐν ὁ Ψυχή ὁ ἡμέτερος , ἀλλά ἐκεῖ μέν ὁ πᾶς ποιέω , ἐνταῦθα δέ ὁ πᾶς γίγνομαι · ὁ γάρ νόος ἀεί ἔχω ὁ εἶδος ἐνέργεια , ὁ δέ ψυχή δέχομαι πᾶς ἐκεῖθεν . ὁ δέ ἐπί ὁ πολύς καί ὑστερογενής ἐνταῦθα † φαντασία εἰμί · οὔτε γάρ ἐν ὁ Ψυχή ὁ δέ ἐν ὁ πολύς ὁ κατά ἕκαστος ὑπάρχω . ἔχω οὖν καί ὁ θεός καί ὁ ψυχή καί ὁ φύσις ὁ λόγος · ἀλλά ὁ μέν θεός ἔχω αὐτός καί γνωστικός καί δημιουργικός , ὁ δέ ψυχή γνωστικός , ὁ δέ φύσις δημιουργικός . εἰμί τοίνυν , φημί , ἔχω νόημα καί ὁ συμβεβηκός , δῆλος ὅτι καί αὐτός ἰδέα ὑπάρχω καί ἐπιστήμη . οὖον μόνος οὖν οὐσία ὑπάρχω , ἀλλά καί ἕτερος , τουτέστι τεχνητός πρᾶγμα καί κατά προαίρεσις γίγνομαι · ὥστε ἐκεῖνος εἰμί ἰδέα , τουτέστι φίλιος , ἔχθρα , ὅδε ὁ οἴκημα . εἴρω δέ ἐν ὁ θεωρία ὅτι ἰδέα εἰμί διάστασις καί ἕνωσις , καί ὅτι ὁ φύσις ὑπάρχω ἰδέα · οὔτε γάρ ὁ τεχνητός λέγω εἰμί ἰδέα . ὥστε οὖον μόνος , φημί , ὁ οὐσία ὑπάρχω ἰδέα , ἀλλά καί ἄλλος πολύς . οὔτε γάρ ἐπί ὁ οὐσία μόνος ὁ νοέω ἀλλά καί ἐπί ποιέω καί ποσός καί ἕκαστος ὁ εἰμί , καί πάλιν ἐπιστήμη οὖον μόνος ὁ οὐσία ὑπάρχω , ἀλλά καί ὁ ἀρετή εἰμί ἰδέα καί ὁ συμβεβηκός . ὁ δέ καί ἄλλος μυρίος συμβαίνω εἶπον , ἐπεί καί ἄλλος εἰμί λόγος δείκνυμι βούλομαι ὁ ἰδέα , ἐκ ὅς συμβαίνω μή μόνος ὁ οὐσία ὁ εἶδος λέγω , ἀλλά καί ἄλλος πολύς . ἐκ γάρ ὁ εἷς ἐπί πολύς κατηγορέω εἰσφέρω ὁ οὐσία · ὁ δέ εἷς ἐπί πολύς οὖον μόνος ἐπί ὁ οὐσία κατηγορέω , ἀλλά καί ἐπί ὁ συμβεβηκός . ὥστε εἰμί ἤπειρος ὁ τρόπος ὁ ἐνταῦθα , καί ἰδέα ἤπειρος . p . 990b27 κατά δέ ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ δόξα . κατά δέ ὁ ἀναγκαῖος καί ἀκόλουθος ὁ δόξα ὁ περί αὐτός , κατά ὅς μεθεκτός λέγω ὁ εἶδος , ὁ οὐσία μόνος εἰμί ἰδέα . φημί γάρ ὅτι κατά μέθεξις ἐκεῖνος γίγνομαι ὁ ὅδε , διά ὁ μετέχω ὁ ἐκεῖνος ἔλλαμψις ὁ ἐνταῦθα . εἰμί οὖν κατά μέθεξις ὁ εἶδος , ὁ οὐσία μόνος εἰμί ἰδέα . οὖον γάρ κατά συμβαίνω μετέχω · οὖον γάρ ὁ συμβεβηκός τις ὁ ἄνθρωπος μετέχω ἄνθρωπος , ἀλλά ὁ ἄνθρωπος , καθό ἄνθρωπος , τουτέστι ζῷον λογικός θνητός · ἀλλά δεῖ οὗτος ἕκαστος μετέχω , τουτέστιν οὐσιωδῶς , εἰμί μή κατά ὑπόκειμαι λέγω , τουτέστιν εἰμί μή ἐν ὑπόκειμαι · ὁ γάρ κατά ὑπόκειμαι πολλάκις λέγω ἀντί ὁ ἐν ὑπόκειμαι , ὡς καί ἐν ὁ Αποδεικτικός εἴρω . ὁ οὖν κατά ὑπόκειμαι νῦν ἀντί ὁ συμβεβηκός χράομαι . κατά ἑαυτοῦ οὖν . , φημί , ὁ πρός ὁ ἰδέα εἰμί τε καί γίγνομαι καί διά αὐτός μετέχω αὐτός , οὖον κατά συμβαίνω οὐδέ συμβεβηκός τις αὐτός . οὕτως δέ οὖον · σία ἄν καί ὁ πρός ὁ ἰδέα εἰμί ἄγω , ὁ οὐσία κατά ἑαυτοῦ καί οὖον κατά συμβαίνω μετέχω . παρατίθημι δέ ὁ κατά συμβαίνω παράδειγμα ὁ διπλάσιος , τουτέστι ὁ δυάς · ὁ γάρ δυάς ὁ κατά μετουσία ὁ δυάς εἰμί δυάς καί ἀίδιος μετέχω , ἀλλά κατά συμβαίνω ἀίδιος , ἐπεί εἰμί ἀίδιος δυάς ὁ μετέχω δυάς εἰμί , οὐκέτι κατά συμβαίνω μετέχω δυάς ἀλλά κατά ἑαυτοῦ · ἀίδιος δέ κατά συμβεβηκός . ὁ οὖν δυάς ἐκεῖνος ὁ εἰμί δυάς ἀίδιος κατά συμβαίνω ὑπάρχω , ὁ δέ εἰμί δυάς κατά ἑαυτοῦ . διό καί εἰμί ἀίδιος τίς μετέχω δυάς λέγω μετέχω , κατά συμβαίνω ἄν μετέχω δυάς . ἐπεί τοίνυν δυάς μέν κατά ἑαυτοῦ μετέχω , ἀίδιος δέ κατά συμβεβηκός εἰμί γάρ μετέχω ὁ ἀίδιος κατά ἑαυτοῦ ὁ ἄνθρωπος , οὐ εἄν μέλλω ἕτερος εἶδος μετέχω ὁ ἀιδιότης · ὁ γάρ κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω ἐκεῖνος ὁ πρᾶγμα 〈 μόνος 〉 ὑπάρχω , οἷος ὁ ἔχω ὁ τρεῖς γωνία δύο ὀρθός ἴσος ὁ τρίγωνος μόνος , ἐπεί καί κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω αὐτός ) δυάς μέν εἰμί κατά οὗτος ὅμοιος ἐκεῖνος , ἀίδιος δέ οὖον · οὖον γάρ ὅμοιος ὁ κατά συμβαίνω μετέχω τις ἐκεῖνος οὕτως μετέχω . εἰμί τοίνυν ὁ ἐνταῦθα ὅμοιος ὁ ἰδέα , οὖον κατά συμβαίνω αὐτός ἀλλά κατά ἑαυτοῦ μετέχω · ὁ δέ οὐσία κατά ἑαυτοῦ μετέχω οὐσία . ὁ οὐσία ἄρα μόνος εἰμί ἰδέα κατά ὁ ἀκόλουθος αὐτός καί ἀναγκαῖος , εἰμί γε οὐσία μέν ἐκεῖνος , ὁ δέ ὁ οὐσία . κατά ἑαυτοῦ μετέχω οὐσία . ὁ γάρ αὐτός ἐνθάδε οὐσία σημαίνω καί ἐπί ὁ ἰδέα , οἷος ὁ ἄνθρωπος ἐνταῦθα οὐσία ἐκεῖ , ὁ θερμός ποιός ἐνταῦθα ἐκεῖ · ὥστε ὁ οὐσία καί μόνος συμβαίνω λέγω αὐτός ἰδέα , ἐπεί οὐ εἰμί παρά ὁ δημιουργός συμβεβηκός . λέγω οὖν ἐγώ πρός οὗτος ὅτι καί ὁ συμβεβηκός ὁ οὐσιώδης εἰμί ἰδέα ·· οὐσία γάρ ἐκεῖνος , καί διά αὐτός ὑπάρχω καί ὁ ἐπεισοδιώδης συμβεβηκός , ὡς πολλάκις εἴρω . p . 991a1 ἤ τίς εἰμί ὁ εἰμί φαίνω τίς παρά οὗτος ὁ εἷς ἐπί πολύς . Φησίν ὅτι οὗτος ὅς λέγω ὁ εἷς εἰμί πρό ὁ πολύς , πότερος ὁμώνυμος κατηγορέω ἢ συνώνυμος ; εἰμί μέν οὖν συνώνυμος , ὁ αὐτός ὑπάρχω ἀπαραλλάκτως ὁ ἰδέα ὁ αἰσθητός · εἰμί δέ ὁμώνυμος , ὅμοιος ὡς εἰμί τις εἶπον ἄνθρωπος ὁ τε Καλλίας καί ὁ ξύλον · ὁ γάρ ὁμώνυμος οὐδείς δηλόω . λέγω οὖν πρός οὗτος ὅτι ὡς ὁ ἀπό εἷς καί πρός εἷς , ἐπεί ἀγαθός ὁ ἰδέα ὁ αἰσθητής , ὡς καί αὐτός φημί , οἶς Ἀριστοτέλης , ὡς ὁ ἀπό εἷς καί πρός εἷς ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἐν εἰκών γράφω . τίς οὖν εἰμί ὁ εἰμί φαίνω τίς παρά οὗτος ὁ εἷς ἐπί πολύς ; εἰμί μή κατά ἑαυτοῦ ἀλλά κατά συμβαίνω μετέχω ὁ ἐνταῦθα ὁ ἰδέα , τίς σημαίνω αὐτός ὁ λέγω εἰμί τίς παρά οὗτος , τουτέστι ὁ αἰσθητής , οὗτος ὅς εἷς εἰμί ἐπί πολύς λέγω καί εἰμί εἷς πολύς ὁ ἐνταῦθα παράδειγμα ; οὖον γάρ εἰμί ὁ εἷς ἐπί πολύς ἐπί ὁ πρός αὐτός γίγνομαι λέγω κατά συμβεβηκός · 〈 κατά συμβαίνω 〉 γάρ πᾶς πᾶς μετέχω δύναμαι · καί οὐ εἰμί ὁ κατά συμβαίνω μετέχω τις οὔτε κύριος ἐκεῖνος μετέχω , οὔτε ὁ εἰμί ἔχω ἀπό ἐκεῖνος καθό ἐκεῖνος εἰμί , οὔτε ὁμοιόω . ἢ δύναμις † οὗτος λέγω ἢ τίς εἰμί ὁ εἰμί τίς φαίνω παρά οὗτος ὁ εἷς ἐπί πολύς ; οὗτος δέ ἐνταῦθα οὐσία σημαίνω ἐκεῖ · εἰμί γάρ μή οὗτος , τίς εἰμί ὁ λέγω ὑπό αὐτός ; καί εἰμί μέν ὁ αὐτός εἶδος ὑπάρχω ὁ ἰδέα καί ὁ μετέχω , ἵνα εἰμί συνώνυμος καί ὅμοιος , εἰμί αὐτός ἕτερος κοινός ἰδέα · πᾶς γάρ ὁμοιότης εἰμί ἰδέα . διά τίς γάρ μή εἰμί δυάς καί ὁ ἀίδιος ὥσπερ καί ὁ φθαρτός ; εἰμί οὖν καί ὁ εἰμί ἰδέα , ὥσπερ καί ὁ αἰσθητής . εἰμί δέ τις εἴπρι ὅτι 〈 οὖον ὁ 〉 αὐτός εἶδος εἰμί , ὁμωνυμία εἄν εἰμί , καί ὁμώνυμος κατηγορέω ὁ εἷς ἐπί πολύς , καί ὅμοιος εἰμί , ὥσπερ ἄν καλέω ἄνθρωπος ὁ τε Καλλίας καί ὁ ξύλον , μηδείς κοινωνία ἐπιβλέπω αὐτός . ὁ γάρ ὁμώνυμος οὐδέ ἐν ὁ ἔχω κοινωνία πρός ἀλλήλων · ὥστε οὖον κατά μέθεξις ἐκεῖνος ὁ ὅδε . ἐκ ἀντίφασις οὖν προέρχομαι ὁ διαίρεσις · ἤτοι γάρ ὁ αὐτός εἶδος ὁ ἰδέα καί ὁ μετέχω , ἢ οὖον ὁ αὐτός εἶδος . εἰμί μέν οὖν ὁ αὐτός , ὥσπερ ἐπί ὁ μετέχω , εἰμί ὁμοειδής , καί ] εἰμί τίς κοινός , οὕτως καί ἐπί οὗτος καί ὁ ἰδέα ἀπό ὅς οὗτος , κοινός τίς εἰμί κατηγορέω · ὁμοειδής γάρ ἐκεῖνος οὗτος . εἰμί δέ οὗτος , εἰμί εἄν ὁ κοινῶς αὐτός κατηγορέω ἰδέα , καί οὕτως ἰδέα εἄν ἰδέα εἰμί καί τρίτος ἄνθρωπος · καί οὗτος εἰς ἤπειρος εἄν πρόειμι . εἰμί δέ μή ἄγω ὁ πρός ὁ ἰδέα μηδέ κατά ὁ οὐσία αὐτός ὁμοιόω καί ὁ εἶδος , ὁμώνυμος εἄν εἰμί ὁ ἰδέα . εἰμί δέ οὗτος , τίς μᾶλλον † μηδέ τις ἰδέα ὁ ὁμώνυμος αὕτ·η αἰτία ὁ εἰμί ἢ ἄλλος τις , εἰμί γε μή κατά ὁ οὐσία καί ὁ εἶδος ὁμοιόω οὗτος αὐτός ὁ ὁμώνυμος λέγω αὐτός . ὁμοίως γάρ ἔχω ὡς εἰμί τις καλέω ἄνθρωπος ὁ τε Καλλίας καί ὁ ξύλον μηδείς ἔχω ὅμοιος ἀλλήλων , καθό ἄνθρωπος . καί καθόλου πῶς ἄν γίγνομαι οὗτος μετέχω ἐκεῖνος μή ἔχω μηδείς κοινωνία κατά ὁ οὐσία πρός αὐτός . p . 991a8 Πάντων δέ μάλιστα διαπορέω ἄν τις ὅς ποτός συμβάλλω . ἔτι ἐνίστημι πρός ὁ ἰδέα καί φημί ὅτι μάτην ὑπάρχω ὁ ἰδέα · οὐδείς γάρ ἐγώ συμβάλλω . οὔτε γάρ ποιητικός αἴτιος δυνατός εἰμί ὑποτίθημι αὐτός οὔτε δέ εἰδικός οὔτε ὑλικός οὔτε τελικός . ποιητικός μέν οὖν αἴτιος , ὅτι ὁ μέν ὅδε ἐν κινέω καί μεταβολή εἰμί , ὁ δέ ἰδέα ἀκίνητος ὑπάρχω . δεῖ δέ ὁ ποιητικός αἴτιος ὁ προσεχής κινέω οὕτως ποιέω · ὁ γάρ πατήρ καί ὁ τέκτων κινέω οὕτως ποιέω ὁ ὅδε · ὁμοίως δέ καί ὁ οὐρανός . ὥστε οὖον δυνατός εἰμί εἰμί ποιητικός αἴτιος ὁ ἰδέα . ἀλλά οὐδέ ειδικός · ὁ γάρ εἰδικός αἴτιος ἐν αὐτός ὑπάρχω ὅς εἰμί αἴτιος , ὁ δέ ἰδέα ἐκλέγω τίθημι ὁ ὕλη καί οὐδαμῶς φημί αὐτός ἐν-ὑπάρχω ὁ ὕλη . οὔτε δέ πάλιν ὡς τελικός αἴτιος δυνατός εἰμί ὑποτίθημι αὐτός · οὔτε γάρ ὁ ἰδέα ἐφίημι ὁ γίγνομαι οὕτως γίγνομαι , ἀλλά ὁ πρῶτος αἴτιος . οὔτε δέ πάλιν ὡς ὑλικός αἴτιος δυνατός εἰμί ὑποτίθημι ὁ ἰδέα · ὁ γάρ ὕλη ἀνείδεος εἰμί καί ὑπόκειμαι ὁ ὅδε , ὁ δέ ἰδέα , ὡς εἴρω , ἐκλέγω τίθημι . φημί οὖν ὅτι ὁ εἰμί οὔτε ποιητικός οὔτε ἄλλος τίς ὁ τρεῖς δυνατός εἰμί λέγω ὁ ἰδέα , εἰμί γε ἐκλέγω ὑπάρχω . φημί δέ αὐτός συμβάλλω ὁ ποιητικός αἴτιος , τουτέστι ὁ φύσις . ὁ γάρ φύσις ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ ἰδέα , τουτέστι ὁ λόγος ὁ δημιουργικός , ποιέω ὁ ποιέω , καί οὖον δυνατός ἄνευ αὐτός ποιέω εἶδος τίς . πάλιν φημί ὅτι οὐδέ πρός ὁ ἐπιστήμη συμβάλλω ἐγώ ὁ ἰδέα · ὁ γάρ ἐπιστήμη ὁρισμός ὑπάρχω , ὁ δέ ὁρισμός ὁ συντάσσω εἶδος ὑπάρχω · αὐτός δέ ὁ ἰδέα ἐξαιρέω ὁ ὕλη . ὥστε οὐδέ πρός ἐπιστήμη συμβάλλω ἐγώ ὁ ἰδέα . φημί τοίνυν πρός οὗτος ὅτι ὁ μέν εἰμί ὁ ὁρισμός ὁ συντάσσω εἶδος ὑπάρχω · ὁ μέντοι γε ἰδέα ὁ νοερός εἄν ἐπιστήμη ἄγω αἴτιος , εἰμί γε ἀρχή ὁ εἰμί ὑπάρχω ὁ ἰδέα , ἀδύνατος δέ εἰμί γιγνώσκω ὁ ἐπιστήμων ὁ ὁ κόσμος πρᾶγμα , ἀγνοέω ὁ ἀρχή ὁ κόσμος καί ὁ πρῶτος . ὥστε εἰς ὁ κύριος ἐπιστήμη συμβάλλω ἐγώ ὁ ἰδέα . p . 991a8 Πάντων δέ μάλιστα . Ἄξιος εἰμί ἀπορέω , τίς αἴτιος ὁ ἰδέα οὗτος ὅς εἰμί ἰδέα . ὁ δέ ἢ ὁ ἀίδιος ὁ αἰσθητής ἤ ὁ γίγνομαι καί φθείρω μένω εἴρω , ἐπεί , φημί , καί ὁ θεῖον σῶμα εἰμί ἰδέα αὐτός , οἷος ἥλιος , σελήνη , ὁ ἄστρον · ποιέω γάρ καί οὗτος ἰδέα καί ὁ οὐρανός πᾶς . ἀλλά ὁ μέν ἰδέα ὁ ἀίδιος σῶμα λέγω ἀεί ὁ αὐτός παράγω καί χορηγέω αὐτός ὁ ἀιδιότης κατά ἀριθμός · καί αὐτός δέ ὅμως ἐν μεταβολή καί κινέω ὑπάρχω · ὁ μέντοι γε ὁ ἐν γένεσις καί φθορά ἰδέα παρέχω αὐτός ὁ κατά εἶδος ἀιδιότης . οὗτος οὖν λέγω ἀίδιος , αἰσθητός δέ καί γίγνομαι καί φθείρω ὁ ὅδε ὑποτίθημι . τίς οὖν ὁ ἰδέα συμβάλλω ὁ φύσις εἰμί ἢ ὁ θεῖον ἢ ὁ ἐν γένεσις καί φθορά , ἀπορέω . καί πρῶτος μέν γε , ὅς εἰμί οἰκεῖος ὁ φυσικός σῶμα , ὁ κίνησις ὁ μέν γάρ οὐράνιος ὁ ἐγκύκλιος κίνησις ἀεί καί συνεχῶς κινέω , ὁ δέ ἐν γένεσις κατά πᾶς μεταβάλλω ὁ μεταβολή κατά ὁ αὐτός φύσις ) , ὅτι δέ εἰς οὗτος οὐδείς συμβάλλω ὁ σῶμα ὁ ἰδέα , οὔτε εἰς γένεσις οὔτε εἰς κίνησις τις ὅλως ; δείκνυμι · στάσις γάρ μᾶλλον ὁ ἰδέα αἴτιος ὁ εἰμί ἢ κίνησις , εἰμί γε ἀκίνητος κατά αὐτός · ὥστε οὐδέ ἄν ποιητικός αἴτιος ὁ ἰδέα ἄγω . p . 991a12 ἀλλά μήv οὐδέ πρός ὁ ἐπιστήμη οὐδείς βοηθέω ὁ ὁ ἄλλος . Φησίν ὅτι οὐδέ πρός ὁ ἐπιστήμη συμβάλλω ἐγώ ὁ ἰδέα , ὡς εἴρω ἐν ὁ θεωρία . οὖον γάρ οὐσία οὗτος ὁ ἐνταῦθα ὁ ἰδέα · ὁ δέ ἐπιστήμη ὁ οὐσία ὑπάρχω , ἐπεί ὁ ἐπιστήμη καί ὁρισμός , ὁ δέ ὁρισμός οὐσία δηλωτικός ὁ συντάσσω . ὁ δέ ἰδέα οὐ ὑπάρχω συντάσσω · ἐν οὗτος γάρ ὁ αἰσθητός μέλλω θεωρέω · νῦν δέ οὖον θεωρέω . λέγω οὖν ὅτι οὐσία ὑπάρχω ὡς παρακτικός ὁ ὅδε , οὖον μέντοι γε ὡς μέρος . οὔτε δέ εἰς ὁ εἰμί συμβάλλω ὁ ὅδε , μή ἐνυπάρχω ὁ μετέχω · ἐξαιρέω γάρ αὐτός ὑποτίθημι . φημί οὖν πρός οὗτος πάλιν ὅτι ὁ εἰμί ὡς μέρος γίγνομαι ὁ αἰσθητής ὁ ἰδέα οὐδείς συμβάλλω · πρός αὐτός γάρ ἀποβλέπω ὁ φύσις παράγω ὁ ποιέω . φημί οὖν ὅτι οὐδείς εἰς ἐπιστήμη ὁ ἐνταῦθα οὔτε εἰς γνῶσις ὁ παρά ὁ ἰδέα ὁ ἰδέα συντελέω . ὁ μέν γάρ γνῶσις ὁ ἕκαστος κατά ὁ ὁ εἶδος αὐτός γνῶσις γίγνομαι · κατά οὗτος γάρ καί ὁ τίς εἰμί εἰμί ἕκαστος · ὁ δέ ἰδέα οὐ εἶδος ὁ ἐνταῦθα . εἰμί τοίνυν ὁ γνῶσις ἕκαστος κατά ὁ εἶδος αὐτός , οὐ εἰμί δέ γε ὁ ἰδέα ἐν ὁ ἐνταυθοῖ , εἰμί γε κατά ἑαυτοῦ τε καί καί χωρίζω , δῆλος ὅτι οὐ εἰμί ἐπιστήμη ἤγουν γνῶσις ποιητικός . p . 991a13 ἀλλά οὐδέ εἰς ὁ εἰμί αὐτός συντελής . δείκνυμι ὅτι μήτε κίνησις μήτε μεταβολεύς ὅλως ὁ εἶδος αἴτιος ὁ πρός αὐτός λέγω οἷος τε εἰμί , μήτε ἐπιστήμη τε καί γνῶσις , διά ὁ μηδέ ἐν-ὑπάρχω αὐτός , οὗτος προσχράομαι ἐφεξῆς ὁ προερέω διά ὅς λέγω δείκνυμι ὅτι μηδέ εἰς ὁ εἰμί ὁ εἶδος αὐτός συντελής . ὁ μέν γάρ [ εἶδος ] εἰς ὁ εἰμί συντελέω ἐνυπάρχω ὁ βοηθέω εἰς ὁ αὐτός , ἢ ὕλη εἰμί αὐτός ὁ εἶδος , ὁ δέ εἶδος οὐ ἐν-ὑπάρχω οὗτος , ἀλλά εἰμί αὐτός χωρίζω . p . 991a14 οὗτος μέν γάρ ἄν ἴσως αἴτιος δοκέω εἰμί . ὅς λέγω τοιοῦτος εἰμί , ὅτι ὁ περί Ἀναξαγόρας καί Εὔδοξος ὁ ἀστρονόμος ὁ πλατωνικός ἀκροατής γάρ γίγνομαι Πλάτων , καί τις ὁ Εὐκλείδης αὐτός φημί εἰμί ) , φημί οὖν ὅτι οὗτος πᾶς ἐν πᾶς ὑποτίθημι εἰμί καί λέγω ἐκ ὁ ἐπικρατέω ὀνομάζω σάρξ ἢ λευκός ἤ τίς τοιοῦτος ἄλλος . οὗτος οὖν λέγω οὗτος πολύς ἔχω ἀπορία . εἰμί γάρ πᾶς ἐν πᾶς μίγνυμι , συμβαίνω ὁ συμβεβηκός καί ὁ εἶδος αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι πρό ὁ μίξις , ὅσπερ εἰμί ἀδύνατος . ὁ γάρ ὁμοιομέρεια ἀρχή ὁ εἰμί ὑποτίθημι ὁ περί Ἀναξαγόρας . φημί οὖν ὅτι ὁ λέγω πᾶς ἐν πᾶς μείγνυμι μᾶλλον κατορθόω ὁ ὑποτίθημι εἰμί ἰδέα , ἐπεί ὁ αἴτιος ὁ γίγνομαι ἐν αὐτός ὁ γίγνομαι ἐναποτίθημι , ὁ δέ ἰδέα λέγω ἐξαιρέω αὐτός . † μᾶλλον δέ βοηθός θεωρέω ἤ περ ἀφίστημι . οὗτος οὖν εἰμί ὅς λέγω ὅτι οὗτος μέν γάρ εἄν ἴσως αἴτιος μᾶλλον δοκέω εἶναι<ὡς> ὁ λευκός μίγνυμι ὁ λευκός , διότι ἐν-ὑπάρχω αὐτός . ἀλλά οὗτος μέν ὁ λόγος λίαν εἰμί εὐανάτρεπτος , ὅς Ἀναξαγόρας μέν πρῶτος , Εὔδοξος δέ δύο καί ἄλλος τις λέγω · ῥᾴδιος γάρ συνάγω πολύς καί ἀδύνατος πρός ὁ τοιοῦτος δόξα ὁ λέγω πᾶς ἐν πᾶς μείγνυμι . ἀδύνατος οὖν λέγω ὁ εἶδος ὁ πρός αὐτός λέγω ὁ εἰμί ἔχω ἐν ὁ μείγνυμι · λίαν γάρ εἰμί οὗτος ὁ λόγος εὐκίνητος καί σαθρός . p . 991a19 ἀλλά μήv οὐδέ ἕκτος εἶδος εἰμί ὁ ἄλλος . Φησίν ὅτι κατά οὐδείς τρόπος ὁ εἴωθα λέγω δυνατός εἰμί ἐκ ὁ ἰδέα λέγω γίγνομαι ὁ ἄλλος . ἢ γάρ ὡς ἀπό ὑλικός αἴτιος γίγνομαι ὁ γίγνομαι , ὡς ὅταν λέγω ὅτι ἀπό ὁ ξύλον γίγνομαι κλίνη καί ἀπό ὁ χαλκός ἀνδριάς . οὖον δυνατός οὖν εἰμί ὑλικός αἴτιος ὁ ἰδέα ὑποτίθημι καί οὕτως ἐκ αὐτός λέγω γίγνομαι ὁ ὅδε · ἐξαίρω - Μένας γάρ βούλομαι εἰμί ὁ ἰδέα , ὡς πολλάκις εἴρω . ὁμοίως δέ καί ἐκ ὁ εἶδος φημί ὁ ἔνυλος γίγνομαι πρᾶγμα , ὁ εἶδος ἐν ὁ ὕλη θεωρέω · αὐτός δέ οὗτος οὖον βούλομαι . ἢ ὡς ὁ μετά ὅς , ὥσπερ · φημί ἐκ χειμών ἔαρ γίγνομαι . λέγω δέ ἐκ τις καί ὡς ἐκ ὁ ποιέω , καί ὡς ἐκ ὁ ἀτελής ὁ τέλειος οὗτος γάρ λέγω ἐκ παῖς ἀνήρ γίγνομαι ) , καί ἐκ ὁ μέρος ὁ ὅλος , καί ὡς ἐκ ὁ ἐναντίος ὁ ἐναντίος . λέγω ἐκ τις καί ὁ μετά τίς γίγνομαι , ὡς ἐκ Ὀλύμπιος Ἴσθμιος ἤγουν ἐκ χειμών ἔαρ . κατά οὐδείς οὖν τρόπος ὁ ἐκ τις ἐκ ὁ ἰδέα ὁ ἐνταῦθα · οὔτε γάρ ὕλη αὐτός , ὡς δείκνυμι , οὔτε εἶδος ὁ ἰδέα , εἰμί γε ὁ μέν εἶδος ἐνυπάρχω , ὁ δέ ἰδέα οὐ ἐνυπάρχω · ἀλλά οὐδέ μέρος . ἀλλά οὐδέ ὡς ἐκ ἐναντίος οὗτος ἐκεῖνος . ὁ γάρ ἐκ ἐναντίος γίγνομαι ὑπομένω ὁ αὐτός ὑπόκειμαι καί μεταβάλλω ἐκ ὁ ἐναντίος γίγνομαι · εἰμί δέ οὕτως , εἰμί εἄν αὐτός ὑπόκειμαι ὁ τε ἰδέα καί ὁ πρός αὐτός , ὥστε ὅς ἰδέα ἐναντίος ἄν ἄγω ὁ πρός ὐτὰς γίγνομαι ἀλλά οὐ ὅμοιος . ἔτι φθείρω ἐν ὁ οὗτος γένεσις . ἔτι ὡς ἐκ ἐκεῖνος οὗτος , καί ἐκ οὗτος ἐκεῖνος · τοιοῦτος γάρ ὁ ἐκ ἐναντίος γένεσις . ἀλλά οὐδέ ὡς ὑπομένω καί τελειότης τις προσλαμβάνω γίγνομαι ὁ πρός αὐτός , ὡς ἐκ ὁ παῖς ἀνήρ λέγω γίγνομαι · οὔτε γάρ ἐν-ὑπάρχω οὗτος οὔτε τελειόω οὕτως ὑπό οὗτος . εἰμί γάρ ἄν ἀτελής οὗτος καί οὕτως φθαρτός · ὁ γάρ ὁ τέλειος φθορά ἐκεῖνος εἰμί φθορά . ἀλλά οὐδέ ποιητικός ὁ ἰδέα ὁ ἐνταῦθα , ὡς ὁ πατήρ ὁ τέκνον · ἀκίνητος γάρ ἐκεῖνος , καί ἄνθρωπος ἄνθρωπος γεννάω ὁ κατά ἕκαστος ὁ κατά ἕκαστος , ἀλλά οὐ ὁ αὐτοάνθρωπος . ἀλλά οὐδέ οὕτως ὡς ἐκ Ὀλύμπιος Ἴσθμιος · χρόνος γάρ παράτασις εἰμί ἐπί οὗτος . φημί οὖν ἐγώ πρός οὗτος ὅτι ὁ εἰμί καλῶς φημί ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι κατά οὐδείς τρόπος ὁ εἴωθα λέγω3 φημί ὁ ὅδε γίγνομαι ὑπό ὁ ἰδέα , εἰμί γε ἐκλέγω ὑπάρχω · ἀλλά οὗτος φημί γίγνομαι ἐκ ὁ ἰδέα ὡς παρακτικός καί αἴτιος ὁ ἀιδιότης . οὔτε γάρ ὡς τελικός ἵημι ὡς ὑλικός ἢ εἰδικός , ἀλλά ὡς συμβάλλω ὁ ποιητικός · πρός γάρ οὗτος ὁ λόγος ἀποβλέπω ὁ φύσις δημιουργέω , καί διά ὁ ἀιδιότης ὁ ἰδέα ὑπάρχω ὁ διαμονή καί ἀιδιότης ὁ ἐνταῦθα γίγνομαι . p . 991a20 ὁ δέ λέγω παράδειγμα οὗτος εἰμί . Φησίν ὅτι ὁ ὑποτίθημι ὁ ἰδέα παράδειγμα εἰμί ὁ ὅδε κενολογέω εἰμί · ὁ γάρ τοιοῦτος μεταφορά χράομαι , καθάπερ καί ὁ ποιητής φημί πούς Ἴδη . οὖον δεῖ οὖν ὁ ζητέω ὁ ὁ πρᾶγμα φύσις χράομαι μεταφορά καί ὀνοματοθετέω . διά τίς δέ ὅλως παράδειγμα καλέω ἄν ὁ ἰδέα ἢ τίς εἰμί ὁ ἐργάζομαι ἀποβλέπω πρός ὁ ἰδέα ; φημί ἐν πρός οὗτος ὅτι ὁ δημιουργός ἀποβλέπω πρός ὁ ἰδέα , καί ὁ φύσις οὕτως παράγω ὁ παράγω · ἀποβλέπω πρός ὁ λόγος ὁ δημιουργικός ὁ ἐν αὐτός , ὥσπερ καί ὁ ἰατρός ἀνασκοπέω ὁ λόγος ὁ ὑγεία ὁ ἐν αὐτός εἰμί οὕτως ποιέω ὁ ὑγεία . ὁ δέ χράομαι μεταφορά καί κλείς αὐτός παράδειγμα οὐδείς εἰμί ἄτοπος , ἐπεί πρός αὐτός ἀποβλέπω ὁ δημιουργός οὕτως παράγω · ὥστε ἐκεῖ μέν παράδειγμα , ἐνταῦθα δέ εἰκών . μήποτε δέ καί νεμεσητός ὁ οὕτως λέγω · καί αὐτός γάρ χράομαι μεταφορά , ἡνίκα λέγω “ ὅρος δέ καλέω εἰς ὅς ἀναλύω ὁ πρότασις ” , καί πάλιν πρῶτος σχῆμα καί δύο καί τρίτος ὁ ἐν ὁ συλλογισμός ἀπό μεταφορά ὁ εἴρω ἐν γεωμετρία · ἐπεί τίς ἔχω κοινωνία σχῆμα πρός συλλογισμός ; ὅς οὖν λέγω ὁ ’αριστοτελεω , οὗτος εἰμί , ὅτι ὁ λέγω παράδειγμα καί ὅτι μετέχω ἐκεῖνος ὁ κενολογέω εἰμί καί μεταφορά χράομαι ποιητικός · οὗτος δέ , ὅτι ὁ ποιητής οἰκέω ὁ χράω μεταφορά . μεταφέρω δέ ἀπό ὁ γραφεύς ὁ παράδειγμα , ἕ γράφω λέγω πρός παράδειγμα . ὅτι δέ κενολογέω ὁ ὁ ἰδέα παράδειγμα λέγω , δείκνυμι διά ὁ εἶπον γάρ εἰμί ὁ ἐργάζομαι ἀποβλέπω πρός ὁ ἰδέα ; ἐνδέχομαι γάρ καί εἰμί καί γίγνομαι ὁστισοῦν ὅμοιος καί μή εἰκάζω πρός ἐκεῖνος . δυνατός γάρ εἰμί μή μόνος ὁ Θεαίτητος ὅμοιος εἰμί Σωκράτης , ἀλλά καί ἐν Πέρσις γίγνομαι ὅμοιος αὐτός κατά Τύχη τις . λέγω ἐν αὖθις πρός οὗτος ὅτι ὁ κατά Τύχη ὁ σπάνις εἰμί καί ἐνταῦθα ἔχω χώρα , ἐπί μέντοι γε ὁ ἀεί γίγνομαι οὖον θεωρέω ὁ κατά Τύχη , ἀλλά δεῖ πάντως παράδειγμα , πρός ὅς γίγνομαι ὁ γίγνομαι . οὗτος οὖν φημί ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι καί εἰμί Σωκράτης καί μή εἰμί δυνατός εἰμί γίγνομαι ὅμοιος αὐτός . ὁμοίως δέ καί εἰμί ὑπάρχω Σωκράτης ἀίδιος καί μή φθείρω , δυνατός εἰμί γίγνομαι ὅμοιος αὐτός , ἀλλά κατά Τύχη , ὡς εἴρω . δύναμαι οὖν καί ὅμοιος τις Σωκράτης εἰμί τε καί γίγνομαι . εἰμί δέ μηκέτι εἰμί τις ὁμοῖος τίς γίγνομαι , ἐναργής εἰμί ὅτι μή πάντως εικάζων τις καί πρός παράδειγμα ποιέω ὁμοῖος τις τις γίγνομαι . ὡς γάρ ὅς ὅς μηκέτι εἰμί ὅμοιος εἰμί οὖον πρός ἐκεῖνος γίγνομαι , οὕτως οὐδέ εἄν ἀίδιος τίς εἶδος εἰμί καί συγχωρέω γοῦν τις τοιοῦτος φύσις , ὁ πρός αὐτός ὁμοιότης ὡς πρός παράδειγμα εἰμί , καί ] μηδείς γε εἰμί ὁ πρός ἐκεῖνος ποιέω . οὗτος δέ εἄν λέγω καί πρός ὁ 〈 λόγος τις 〉 λέγω εἰμί ὁ ἰδέα καί νόημα . καί γάρ εἰμί εἰμί , οὖον διά οὗτος ἤδη καί γίγνομαι οὗτος πρός ἐκεῖνος , μηδείς ὁ πρός αὐτός ποιέω εἰμί . ἄλλως τε δή ὁ ἵππος καί ὁ ἄνθρωπος κατά ὁ ἐν αὐτός φύσις καί αἴτιος καί ἀρχή καί δύναμις ποιέω · οὔτε γάρ πρός τίς παράδειγμα ἀποβλέπω ποιέω ὁ ἵππος ἵππος ἢ ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος , ἀλλά κατά ὁ ἐν αὐτός οὐσία . εἰμί δέ ἀίδιος , ὅς φημί , ὁ κόσμος , φανερός ὅτι οὐ εἰμί ἰδέα · ἀεί γάρ ἵππος ἐκ ἵππος καί ἄνθρωπος ἐκ ἄνθρωπος καί ὁ ἄλλος ὁμοίως μή πρός ἰδέα ἀποβλέπω . λέγω οὖν ὅτι οὖον ὁ καθά ἕκαστος ὑπάρχω ἰδέα ἀλλά ὁ καθόλου · οὖον γάρ Σωκράτης ἀλλά ἄνθρωπος · διό καί ὁ εἶδος μένω ἀεί διά ὁ λόγος ὅς ἔχω ὁ φύσις καί οὕτως ποιέω . p . 991a27 εἰμί πλείων ὁ αὐτός παράδειγμα ὥστε καί εἶδος . ’Ετερον ἔγκλημα ἐπιφέρω κατά αὐτός · φημί γάρ ὅτι ἐπεί ὁ ἄνθρωπος καί ἄνθρωπος εἰμί καί ζῷον καί δίπους , πᾶς ὁ τοιοῦτος εἰμί ἰδέα , καί ἄνθρωπος καί δίπους καί ζῷον , ὥστε ἤπειρος εἰμί ἰδέα . ἔπειτα καί ἰδέα εἰμί , εἰμί , καί ὁ αὐτός παράδειγμα καί εἰκών . ὁ γάρ αὐτοζῷον παράδειγμα εἰμί ὁ αὐτοάνθρωπος , ἐπεί ὁ μέν καθολικός ὁ δέ εἰδικός · πάλιν ὁ αὐτοάνθρωπος παράδειγμα μέν ὁ ἐνταῦθα ἄνθρωπος , εἰκών δέ ὁ αὐτοζῷον . φημί οὖν πρός οὗτος ὅτι ὁ μέν ψυχή ὁ εἰμί καί εἰκών καί παράδειγμα εἰμί , παράδειγμα μέν ὁ ὅδε ὡς ἔχω ὁ λόγος ὁ εἶδος ἐν ἑαυτοῦ , εἰκών δέ ὁ Παντελείου νόος ὁ ἀεί ἐνέργεια εἰμί καί ἔχω ὁ ἐνέργεια οὐσία · ἐπί μέντοι γε ὁ ἰδέα οὖον δυνατός εἰμί οὗτος · ὁ γάρ λόγος ὁ δημιουργικός ἀεί παράδειγμα ὑπάρχω . οὐ εἰμί δέ ἰδέα καί ἄνθρωπος καί ζῷον καί δίπους , ἀλλά ἄνθρωπος μόνος . ἐν γάρ ὁ καθολικός ἐμπεριέχω ὁ μερικός · ἐν οὖν ὁ λόγος ὁ ἄνθρωπος καθολικός εἰμί ἐν-περιέχω καί ὁ ζῷον καί ὁ λογικός καί ὁ δίπους καί ὅσος ἄλλος τοιοῦτος , ὥσπερ καί ὁ ἰατρός ἔχω ὁ λόγος ὁ ἰατρικός , καί ἐν-περιέχω ἐν ὁ λόγος οὗτος καί ὁ χειρουργικός καί διαιτητικός καί ὁ ἄλλος μέρος , καί ὅμως οὖον φημί συντίθημι ὁ ἰατρικός · ὁμοίως δέ καί ἐπί πᾶς ὁ ἄλλος ἐπιστήμη . οὗτος οὖν φημί ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι εἷς καί ὁ αὐτός εἶδος πλείων εἰμί παράδειγμα , ὥστε καί ἰδέα · οἷος ὁ ἄνθρωπος ὁ ζῷον καί ὁ δίπους ἅμα δέ καί ὁ αὐτοάνθρωπος · ὥστε πλείων εἰμί ὁ εἷς . ἔτι δέ οὖον μόνος ὁ αἰσθητής εἰμί παράδειγμα ὁ ἰδέα , ἀλλά καί αὐτός ὁ ἰδέα , οἷος ὁ γένος ὡς γένος εἶδος · ὁ γάρ αὐτοζῷον ὡς γένος εἰμί ἰδέα ὁ αὐτοάνθρωπος εἶδος εἰμί . ὥστε ὁ αὐτοάνθρωπος εἰμί παράδειγμα μέν ὁ αἰσθητής ἄνθρωπος , εἰκών δέ ὁ αὐτοζῷον . p , 991b1 ἔτι δοκέω ἄν ἀδύνατος εἰμί Χωρὶς ὁ οὐσία καί οὖον ὁ οὐσία . ’Ετερον αὖθις ἐπιχείρημα ὁ ἰδέα ἀνασκευαστικός ὅτι ἀδύνατος εἰμί ὁ οὐσία χωριστός εἰμί αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὅς τις εἰμί οὐσία . ὁ γάρ οὐσία ὁ ἄνθρωπος ἀδύνατος εἰμί εἰμί ἄνευ ὁ ἄνθρωπος , ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ ἄλλος ἅπας . εἰμί τοίνυν ὁ ἰδέα φημί εἰμί οὐσία ὁ αἰσθητής , οὗτος δέ ἐκλέγω ὑποτίθημι , συμβαίνω ὁ οὐσία χωριστός εἰμί ὁ πρᾶγμα ὅς οὐσία ὑπάρχω · ὅσπερ εἰμί ἀδύνατος . καί οὗτος μέν ὁ Αριστοτέλης · φημί δέ πρός οὗτος ὅτι ὁ εἰμί ὁ ἰδέα οὐσία ὁ αἰσθητής ὑπάρχω οὐ ὡς μέρος αὐτός εἰμί , ἀλλά ὡς παρακτικός αὐτός ὑπάρχω καί αἰτία εἰμί ὁ διαμονή αὐτός καί ἀιδιότης . ὡς γάρ εἴρω πολλάκις , πρός οὗτος ἀφοράω ὁ φύσις ποιέω ὁ ποιέω . οὗτος οὖν εἰμί ὅς λέγω , ὅτι ἀδύνατος Χωρὶς εἰμί ὁ οὐσία ἐκεῖνος ὁ πρᾶγμα ὅς εἰμί οὐσία · ὥστε πῶς ὁ ἰδέα οὐσία ὁ πρᾶγμα ὑπάρχω εἰμί χωριστός κατά αὐτός ; εἰμί οὖν ὁ ἰδέα οὐσία ὁ ἐνταῦθα εἰμί , οὐ εἄν εἰμί αὐτός χωρίζω · ὥστε οὐ εἰμί αὐτός οὐσία . ἀλλά μήv ὁ λέγω ὁ ὁρισμός ὁ ἐνταῦθα γίγνομαι κατά ὁ ἰδέα οὐσία ποιέω ὁ ἰδέα ὁ αἰσθητής . ὁ γάρ ὁρισμός ὁ οὐσία ὁ πρᾶγμα δηλόω καί κατά ὁ οἰκεῖος εἶδος γίγνομαι · ὁ γάρ εἰμί ἕκαστος , ὅς ὁρισμός δηλωτικός , κατά ὁ οἰκεῖος οὐσία · οὕτως τε εἄν ἄγω ἰδέα ὁ εἶδος . p . 991b3 ’Ev δέ ὁ Φαίδων οὕτως λέγω . ὅτι2 ὁ Πλάτων εἰμί ὁ Φαίδων σαφῶς ὁ Ἀριστοτέλης δηλόω · ἀντιλέγω γάρ πρός ὁ Πλάτων παράγω μαρτυρία ἐκ ὁ παρά αὐτός εἴρω ἐν ὁ Φαίδων . καί ἐν ὁ μετέωρος δέ παράγω ὁ Φαίδων , ἡνίκα περί ὁ Τάρταρος λόγος ποιέω . Παναίτιος γάρ τις τολμάω νοθεύω ὁ διάλογος . ἐπεί γάρ λέγω εἰμί θνητός ὁ Ψυχή , βούλομαι συγκατασπάω καί ὁ Πλάτων · ἐπεί οὖν ἐν ὁ Φαίδων σαφῶς ἀπαθανατίζω ὁ λογικός Ψυχή , οὗτος χάρις νοθεύω ὁ διάλογος . ἐν δέ ὁ Φαιδρός φημί ὁ Πλάτος ὅτι πᾶς ψυχή ἀθάνατος , καί ὡς ὁ ἡμέτερος φιλόσοφος φάσκω , περί ὁ ὁ κόσμος Ψυχή λέγω . καί ἐν ὁ πολιτεία δέ ἀπαθανατίζω ὁ Ψυχή , ἀλλά οὐ ὁμοίως ὡς ἐν ὁ Φαίδων . ὁ οὖν λέγω ὁμοίως εἴρω ὁ πρόσθεν · κοινόω γάρ ὁ δόξα ὡς εἰμί καί αὐτός , ἐπεί ὁ αὐτός διδασκαλεῖον εἰμί . δείκνυμι δέ ψεῦδος εἰμί ὁ εἴρω ἐν ὁ Φαίδων · εἴρω μέν γάρ ὅτι καί ὁ εἰμί ὁ ἐνταῦθα καί ὁ γίγνομαι αἴτιος ὁ εἶδος . καί ὁ μέν εἰμί λέγω περί ὁ θεῖον σῶμα , ἐπεί ἀεί ὑπάρχω , ὁ δέ γίγνομαι περί ὁ ὅδε . ἢ ὁ εἰμί φημί περί ὁ ὅδε καί ὁ γίγνομαι · εἰμί μέν γάρ ἀεί ὁ εἶδος , γίγνομαι δέ ὁ κατά ἕκαστος . ὅμως πᾶς φημί εἰμί εἰμί ἰδέα , εἰμί γε ἀδύνατος , ὡς προερέω , Χωρὶς ὁ οὐσία εἰμί καί ὁ ὅς ἐκεῖνος οὐσία εἰμί . νῦν οὖν δείκνυμι ὅτι οὐ εἰμί αἴτιος ὁ εἶδος ὁ εἰμί καί γίγνομαι . καί ὁ ἰδέα γάρ ὑπάρχω ὅμως οὖον γίγνομαι ὁ μετέχω , ἐάν μή ὑπάρχω ὁ κινητικός , τουτέστι ὁ ποιητικός αἴτιος · οὐδέ γάρ ὁ ἰδέα αὐτός εἰμί αἴτιος ὡς ποιέω . ὅτι γάρ ὁ ποιέω ὁ γίγνομαι αἴτιος καί οὖον ὁ παράδειγμα , δείκνυμι διά ὁ πολύς καί γίγνομαι καί εἰμί , ὅς οὖον φημί ἰδέα εἰμί , ὥσπερ ὁ τεχνητός · οἰκίον γάρ καί δακτύλιος οὖον πρός ἰδέα . εἰμί δέ οὗτος οὖον κωλύω γίγνομαι καί εἰμί καί μή εἰμί ἰδέα , διά ὁ εἰμί ὁ ποιητικός αἴτιος , οὐδέ ἐκεῖνος ὅς φημί ἰδέα εἰμί κωλύω εἰμί τε καί γίγνομαι καί μή εἰμί ὁ ἰδέα . διά ὅς γάρ αἴτιος γίγνομαι ἐκεῖνος ὅς οὖον λέγω εἰμί ἰδέα , φημί δέ ὁ τεχνητός , διά ὁ ὅμοιος αἴτιος εἰμί καί ἐκεῖνος , ὅς φημί εἰμί ἰδέα , ἄνευ ἰδέα · ὡς γάρ ἐκεῖνος κατά τέχνη γίγνομαι οὖον πρός ἰδέα τις , οὕτως καί ὁ . φύσις εἰμί κατά ὁ φύσις Χωρὶς παράδειγμα , ἀνάλογος εἰμί ὁ μέν γεννάω ὁ τεχνίτης , ὁ δέ θῆλυς ὁ ὁ ὕλη χώρα ἐπέχω · ὁ μέν γάρ παράδειγμα ἄχρηστος μή εἰμί ὁ ποιέω πρός οὗτος , ὁ δέ ποιέω τίς οὖον κωλύω ποιέω καί Χωρὶς παράδειγμα , ὡς αὐτός συγχωρέω ἔχω ἐπί ὁ τεχνητός . καί οὗτος μέν ὁ Αριστοτέλης · ὁ δέ ἡμέτερος φιλόσοφος προσέχω ὁ δόγμα , μᾶλλον δέ ὁ πατήρ ὁ δόγμα λέγω ὅτι ὁ φύσις ὑπάρχω ὁ ἰδέα , καί ὁ εἶδος · οὖον γάρ ὁ κατά ἕκαστος , ἐπεί οὕτως ἄπειρος εἰμί ὁ ἰδέα · ὁ δέ τεχνητός οὖον φημί εἰμί ἰδέα ἀλλά λόγος ἐν ὁ Ψυχή ὁ ποιέω . οὐ δύναμαι οὖν φύσις ποιέω μή ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ δημιουργικός λόγος , ὥσπερ οὐδέ ὁ ἰατρός ποιέω ὑγεία μή ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ λόγος ὁ ὑγεία · ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ ἄλλος ἅπας . p . 991b9 ἔτι εἴπερ εἰμί ἀριθμός ὁ εἶδος , πῶς αἴτιος εἰμί ; πότερος ὅτι ἕτερος ἀριθμός ὁ εἰμί . ἔρτις ἔνστασις αὐτός πρός ὁ ἰδέα . λέγω οὖν πρός αὐτός ὅτι ὁ ἀριθμός , τουτέστι ὁ αἰσθητός πρᾶγμα , καθό ἀριθμός ὑπάρχω , οὐδείς ἀλλήλων διαφέρω · πῶς οὖν φημί ὁ νοητός ἀριθμός παρακτικός εἰμί ὁ αἰσθητής ἀριθμός ; εἰμί πάλιν ὁ νοητός ἀριθμός ἀίδιος ὑποτίθημι , ὁ δέ αἰσθητός φθαρτός , οὐ ἤδη διά οὗτος , ἐπεί ἀίδιος ὑπάρχω ὁ νοητός , παρακτικός ὑπάρχω ὁ ὅδε · καί ὁ ψυχή γάρ ἀθάνατος καί ἀίδιος ὑπάρχω , καί ὅμως οὐ εἰμί παρακτικός ὁ αἰσθητής . οὕτως οὖν φημί καί περί ὁ ἰδέα ὅτι κἀν ἀίδιος αὐτός ὑποτίθημι , οὐ ἔχω ἐνταῦθα συνάγω ὅτι παρακτικός ὑπάρχω · ὁ γάρ παράγω τίς κατά ὁ παραγωγός αὐτός δύναμις παράγω , οὖον κτάομαι ὁ ἀιδιότης . δείκνυμι οὖν ὁ τοιοῦτος ὑπάρχω ὁ εἶδος . εἰμί δέ πάλιν φημί μή εἰμί ἀριθμός ὁ αἰσθητός πρᾶγμα ἀλλά λόγος ἐκ ἀριθμός σύγκειμαι , ὥσπερ καί ὁ Εμπεδοκλῆς λέγω περί ὁ ὀστέον ὅτι ἐκ τοσόσδε λόγος σύγκειμαι , οἷος πυρός μέν ἔχω τοσόσδε , γῆ δέ τοσόσδε , καί οὕτως ῥᾴδιος εἰμί διελέγχω αὐτός . εἰμί γάρ λόγος ὑπάρχω ὁ αἰσθητός πρᾶγμα ἐκ ἀριθμός σύγκειμαι , ἵνα ὑποτίθημι ὁ ἄνθρωπος σύγκειμαι ἐκ ὁ λόγος ὁ πυρός καί ὁ γῆ καί ὁ ἑξῆς , ὑπάρχω δέ ὅμοιος κατά αὐτός ὁ αἰσθητός ὁ νοητός , φανερός ὅτι λόγος εἰμί καί ὁ νοητός · ὥστε καί σχέσις θεωρέω ἐν αὐτός ὅπου γάρ λόγος , ἐκεῖσε καί σχέσις ὑπάρχω ) , ὥσπερ ἐπί ὁ συμφωνία φημί ὁ ἐπίτριτος ἕτερος λόγος ὁ φθόγγος καί ὁ ἡμιόλιος , οἷος , εἰμί τυγχάνω , ὁ ἓξ πρός ὁ τέσσαρες ἡμιόλιος ἔχω λόγος , καί διά οὗτος ὁ μέν εἰμί τετραπλάσιος , ὁ δέ ἑξαπλάσιος · καί ὅτι ὁ ἐπίτριτος μικρός κατά ἀριθμός καί ὁ μείζων καί ὁ μικρός · καί ὁ μέν , εἰμί τυγχάνω , εἰμί ἐπίτριτος ὁ δέ ἐπιτέταρτος · ὁμοίως καί ἐπί ὁ διά πᾶς ἁρμονία , ὅστις εἰμί καί κατακορεστάτη · εἰμί δέ ὁ τοιοῦτος λόγος διπλάσιος . διό ἐάν τις πλάγιος τίθημι ὁ κιθάρα , ἐμβάλλω δέ κάρφος εἰς ὁ νευρά ὁ ἀποτελέω ὁ διπλάσιος λόγος , κρούω δέ πρός ὅς ὁ σχέσις , ἀποπάλλω ὁ κάρφος · τοσοῦτος εἰμί ὁ συμπάθεια , καίτοι ἄλλος κάρφος , εἴπερ ἄγω , μή κινέω . εἰμί τοίνυν λόγος ἔχω πρός ἀλλήλων ὁ τε αἰσθητός ἀριθμός καί ὁ νοητός , δῆλος ὅτι καί σχέσις ἔχω . εἰμί δέ ἔχω σχέσις πρός ἀλλήλων , φανερός ὅτι ὁμογενής εἰμί ὥσπερ πατήρ καί υἱός · εἰμί δέ οὗτος , καί ομουλη · ὥστε ἐν ὕλη εἰμί ὁ νοητός , ὅσπερ οὐδέ αὐτός βούλομαι λέγω . καί οὗτος μέν ὁ παρά Ἀριστοτέλης · ὁ δέ ἥρως Ἀμμώνιος ὁ Πρόκλος μέν γίγνομαι ἀκροατής ἐγώ δέ Ἀσκληπιός διδάσκαλος λέγω ὅτι συμβολικός ἐκεῖνος λέγω ὁ ἰδέα ἀριθμός · οὔτε γάρ οὗτος ὁ ψηφίζομαι , ἐπεί ὁ εἰμί εὔλογος ὅς αὐτός λαμβάνω ὁ Αριστοτέλης , ἀλλά ἐπεί ὁ ἀριθμός περατόω καί περιορίζω ὁ πρᾶγμα ὅς εἰμί ἀριθμός , τοιοῦτος δέ καί ὁ εἶδος περιοριστικός ὁ ὕλη , συμβολικός ἀριθμός προσαγορεύω ὁ ἰδέα . διό καί ὁ αἰσθητός καί ὁ νοητός ἀριθμός λέγω · ὥσπερ γάρ λέγω καί ὁ μέτρον ξέστης καί ὁ μετρέω , οὕτως φάσκω καί ὁ νοητός καί ὁ αἰσθητός ἀριθμός , ἀλλά ὁ μέν νοητός ἀριθμός μετρητικός , ὁ δέ αἰσθητός ἀριθμός μετρέω . p . 991b9 ἔτι εἴπερ εἰμί ἀριθμός . εἰμί φημί ἀριθμός εἰμί ὁ εἶδος , πῶς αἴτιος εἰμί ὁ αἰσθητής πρᾶγμα ; πότερος ὅτι καί ὁ ἐνθάδε , τουτέστι ὁ αἰσθητής , ἕτερος ἀριθμός ὑπάρχω ; οἷος ὅδε μέν ὁ ἀριθμός ἄνθρωπος , ὅδε δέ Σωκράτης , ὅδε δέ Καλλίας . οὔτε οὖν ἐκεῖνος ὁ ἀριθμός ὁ νοητός οὗτος αἴτιος ὑπάρχω · οὖον δή γάρ , εἰμί ὁ μέν νοητός ἀριθμός ἀίδιος ὑποτίθημι , ὁ δέ αἰσθητός φθαρτός , ἤδη διά ὁ ἀίδιος ὁ νοητός παρακτικός ὑπάρχω ὁ αἰσθητής , ὡς ἐν τῆ θεωρία μανθάνω . εἰμί δέ τις πάλιν ὑποτίθημι ὅτι λόγος ἀριθμός εἰμί ὁ ἐνταῦθα , οἷος συμφωνία τις , δῆλος ὅτι ὡς λόγος εἰμί σχέσις ἔχω πρός ἀλλήλων ὁ τε νοητός ἀριθμός καί ὁ αἰσθητός · εἰμί δέ σχέσις , φανερός ὅτι καί εἷς τίς εἰμί , ὥστε καί ομουλη , καθάπερ δείκνυμι · ὥστε καί αὐτός ἀριθμός λόγος τις εἰμί ἕτερος πρός ἕτερος . οἷος εἰμί εἰμί Καλλίας λόγος ἐν ἀριθμός ἐκ πυρός καί ὕδωρ καί γῆ · καί αὐτοάνθρωπος , τουτέστιν ὁ ἰδέα , εἴτε ἀριθμός τίς εἰμί εἴτε καί οὖον , ὅμως εἰμί λόγος ἐν ἀριθμός τίνω ὁ ἰδέα καί οὐ ἀριθμός · αὐτός δέ ὁ ἰδέα ἀριθμός βούλομαι · εἰμί . p . 991b9 ἔτι εἴπερ εἰμί ἀριθμός ὁ εἶδος , πῶς αἰτέω εἰμί ; ὁ ἐκ Ἀφροδισιάς ἐξηγητής οὕτως ἑρμηνεύω ὁ χωρίον . πειράω καί κτάομαι οὗτος ὁ δόξα , κατά ὅς ἀριθμός λέγω ὁ ἰδέα , εὐθύνω ὁ λόγος · εἰμί γάρ ἀριθμός μέν λέγω αὐτός εἰμί , μή δύναμαι δέ ἀριθμός εἰμί , δῆλος ὅτι οὐδέ ἄγω ἄν κατά αὐτός . ζητέω δέ ὅτι , εἴπερ εἰμί ὁ ἰδέα ἀριθμός , πῶς αἴτιος εἰμί ὁ ἐνθάδε ; πότερος ὅτι καί ὁ ἐνθάδε εἰμί ἀριθμός ὥσπερ καί ὁ ἰδέα , ἕτερος δέ ἐκεῖνος τε δηλονότι ἀλλά καί ἀλλήλων , ὥσπερ κἀκείνης ἀλλήλων ἕτερος , καί ἄλλος μέν εἰμί ἀριθμός ἄνθρωπος , ἄλλος δέ ἵππος , ἄλλος δέ Πλάτος καί ἄλλος Σωκράτης , ὡς κατά ὁ διαφορά ὁ ἀριθμός διαφέρω ἀλλήλων ὁ ὄνιον ; ἀλλά εἰμί οὗτος , πῶς αἴτιος ἐκεῖνος ὁ ἀριθμός <οἱ> ὁ ἰδέα ὁ ἐνθάδε ἀριθμός , ἐν ὅς εἰμί ὁ εἰμί , εἰμί ; εἰμί γάρ καί ἄγω ἴσος ὁ ἐνταῦθα ἐκεῖνος , ὡς εἰμί φέρω εἶπον πεντάς ὁ τε αὐτοάνθρωπος καί ὁ αἰσθητός , ἀλλά ὁ μέν ἀίδιος πεντάς ὁ δέ μή ἀίδιος , πῶς ἐκεῖνος ὁ πεντάς οὗτος ὁ πεντάς αἰτία εἰμί ὁ εἰμί ; οὖον γάρ δή ὁ ἴσος ἀριθμός ἀλλήλων αἴτιος ὁ εἰμί · πῶς γάρ ὅλως ἀριθμός ἀριθμός αἴτιος ὁ εἰμί ; p . 9911)13 εἰμί δέ ὅτι λόγος ἀριθμός ὁ ἐνταῦθα . πρόκειμαι μέν αὐτός δείκνυμι ὅτι εἰμί ὁ ἰδέα ἀριθμός εἰμί , οὖον δύνανἔστι ὁ δέ ] αἴτιος εἰμί ὁ ἐνταῦθα . ὅς δείκνυμι βούλομαι πρῶτος μέν λαμβάνω ὁ καί ὁ ἐνθάδε , ὅς φημί πρός ἐκεῖνος γίγνομαι , ἀριθμός λέγω εἰμί ὑπό αὐτός ἴσος ἐκεῖνος ἀίδιος εἰμί , οὐ εἰμί αὐτός ἀίδιος , καί δείκνυμι ὅτι οὐδέ ἴσος ἀριθμός ὁ ἴσος ἀριθμός αἴτιος εἰμί ὁ εἰμί δύναμαι , οὐδέ εἰμί ὁ μέν ἄγω ἀίδιος ὁ δέ μή . νῦν οὖν πάλιν λαμβάνω ὁ ἐνταῦθα μή ἀριθμός εἰμί λέγω ὑπό αὐτός , ἀλλά ἐν λόγος τις ἀριθμός συνίστημι , ὅς καί βούλομαι λέγω · καί δείκνυμι ὅτι οὐδέ οὕτως ὁ ἰδέα καί ἐκεῖνος ὁ ἀριθμός αἴτιος δύναμαι εἰμί ὁ ἐνθάδε εἰμί ἐν ἀριθμός λόγος . βούλομαι δέ δείκνυμι τίς εἰμί ὁ λέγω λόγος ἀριθμός ὁ ἐνταῦθα εἰμί παρατίθημι ὁ συμφωνία · καί γάρ ὁ συμφωνία οὐ ἀριθμός εἰμί ἀλλά λόγος τις ἀριθμός , τουτέστι πρᾶγμα τις λόγος ἀριθμός πρός ἀλλήλων ἔχω . ὁ γάρ ἐν διπλάσιος εἰμί ἐν λόγος ἀριθμός εἰμί εἰμί , ὅσπερ ἔχω ὁ διά πᾶς συμφωνία · ἐν οὗτος γάρ αὐτός ὁ εἰμί , καί αὖος πάλιν ἄλλος ἐν ἡμιόλιος καί ἄλλος ἐν ἐπίτριτος , ὁ πᾶς ἀριθμός εἰμί λόγος . εἰμί δέ καί ὁ εἰμί πᾶς λέγω τις λόγος ἀριθμός εἰμί , οὐδέ οὕτως αἴτιος ὁ ἰδέα καί ὁ ἀριθμός ἐκεῖνος οὗτος εἰμί . εἰμί γάρ οὗτος , οὐδέ ἐκεῖνος ἀριθμός ἔτι εἰμί . εἰμί γάρ εἰμί ὁ ἐνταῦθα λόγος τις ἀριθμός , δῆλος ὅτι εἰμί τις ἐν αὐτός , ὁ ὁ λόγος ἔχω οὗτος ἐν ὅς ἕκαστος αὐτός ὁ εἰμί , ὥσπερ ὁ συμφωνία λόγος ἀριθμός εἰμί ἔχω τίς ὑπόκειμαι καί φύσις τις ὑπόκειμαι , ὅς ἀριθμός εἰμί καί λόγος ὁ συμφωνία , καί εἰμί οὗτος ὁ φθόγγος . εἰμί δέ καί ὁ πρᾶγμα ὁ πρός ὁ ἰδέα λέγω ὁ εἰμί ἔχω ἐν λόγος ἀριθμός εἰμί , εἰμί τίς αὐτός ὑπόκειμαι , ὅσπερ ὁ ὁ ἀριθμός λόγος ἀναδέχομαι ποιός μέν ἄνθρωπος γίγνομαι ποτέ δέ ἄλλος τίς , κατά ὁ διαφέρω λόγος ἄλλοτε ἄλλος γίγνομαι , ὡς ὁ συμφωνία ὁ ὁ ἐν ὁ φθόγγος λόγος ἑτερότης . οὗτος δέ οὐ ἄλλος τίς εὑρίσκω εἰμί ἢ ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ ὕλη , ὅς ἐν ἀριθμός καί ἐν λόγος τις ἕκαστος εἰμί ὁ εἰμί , οἷος πυρός ἀήρ ὕδωρ , ἢ ὅς τίς ποῖος ἄν καί εἰμί οὗτος · ἐν γάρ ὁ οὗτος λόγος πρός ἀλλήλων ὁ εἰμί ὁ ἐκ αὐτός καί εἰδοποιέω . εἰμί δέ οὗτος , δήω καί ὁ ἰδέα παράδειγμα οὗτος εἰμί καί αὐτός λόγος ἀριθμός εἰμί καί οὐ ἀριθμός ἁπλόος · εἰμί γάρ ὁ Καλλίας φέρω εἶπον ἢ ὁ ἄνθρωπος ὁμοιόω ὁ ἰδέα λόγος ἐν ἀριθμός τις εἰμί πυρός καί γῆ καί · ὕδωρ καί ἀήρ ἢ ἄλλος τις ὑπόκειμαι , εἰμί καί ὁ ἰδέα ἀριθμός εἰμί λέγω ὁ αὐτοάνθρωπος , πρός ὅς ὁ ἄνθρωπος , λόγος ἐν ἀριθμός , ἤτοι ἀριθμός αὐτός , εἰμί εἰμί οὗτος ὑπόκειμαι ἐν αὐτός , ἢ ἄλλος τις ὅς τίς πρός ἄν εἰμί ἐν αὐτός · οὗτος γάρ σημαίνω διά ὁ εἴτε ἀριθμός . οὖον γάρ δή ὁ ἀριθμός αἴτιος ὁ ἐν ἀριθμός λόγος εἰμί · ἐν γάρ ὁ αὐτός ἀριθμός διαφέρω γίγνομαι ὁ λόγος · ἐν γάρ ὁ ἓξ καί ὁ διπλάσιος καί ὁ ἡμιόλιος . εἰμί δέ οὗτος , οὐ ἀριθμός ἁπλόος ὁ ἰδέα · οὖον γάρ εἰμί αὐτός ἀριθμός τε καί λόγος ἐν ἀριθμός · οὐδέ εἰμί ἄρα τις αὐτοαριθμός ὁ ἰδέα . * * * ὁ ἔχω ἐν λόγος ἀριθμός . οὗτος δέ ὁ λόγος πρῶτος μέν ἀναιρέω ὁ εἰμί ἀριθμός ὁ ἰδέα , . ἔπειτα καί σύνθετος δείκνυμι αὐτός , οὐ ἁπλόος . εἰμί γάρ εἰμί λόγος ἀριθμός , ἐκ πλείων τε εἰμί καί εἰμί αὐτός ὑπόκειμαι τίς , ὅς ἐν λόγος ἀριθμός ὁ εἰμί αὐτός ἕκαστος . ἀκολουθέω τε οὗτος μηδέ εἰμί τις ἀριθμός · εἰμί γάρ μή εἰμί αὐτοαριθμός , οὐδέ εἄν ἀριθμός εἰμί , † οὐδέ εἰμί γε ὁ εἰμί πρός παράδειγμα ἀριθμός . ἀλλά μήv μή εἰμί ἀριθμός οὐδέ λόγος ἀριθμός εἰμί ἄν , ὥστε οὐδέ ἐν λόγος ἀριθμός οἷος τε λέγω αὐτός ὁ εἰμί εἰμί . ὁ δέ οὐδέ εἰμί τις διά οὗτος ἀριθμός ἴσος εἄν εἰμί ὁ οὐδέ εἰμί διά οὗτος ὁ ἰδέα ἀριθμός , ἐπεί μή ὁ ἐν λόγος ἀριθμός εἰμί ἀριθμός . p . 9911)21 ἔτι ἐκ πολύς ἀριθμός εἷς ἐριθμὸς γίγνομαι . Φησίν ὅτι δυνατός εἰμί ἐκ πολύς ἀριθμός γίγνομαι εἷς ἀριθμός , οἷος ἐκ πολύς μόνος ὁ ἑκατόν , ἐκ εἶδος δέ πολύς συντίθημι εἷς εἶδος οὖον γίγνομαι · ὥστε οὖον καλῶς φημί ὁ ἰδέα ἀριθμός . † ἐκ γάρ ἡμίονος καί ἵππος οὐ ἄν ποτός γίγνομαι τίς εἶδος ἕτερος , ὅς φημί καί Πορφύριος ἐν ὁ εἰσαγωγή , ἐκ μέντοι ἵππος καί ἡμίονος δυνατός , ἐκ δέ ἵππος μόνος οὖον δύο . p . 991b22 εἰμί δέ μή ἐκ αὐτός ἀλλά ἐκ ὁ ἀριθμός . ἰστέον ὅτι ἐκ ὁ ἑπτά καί τρεῖς οὐδείς γίγνομαι · ἕκαστος γάρ ἀριθμός φυλάσσω ὁ οἰκέω εἶδος , καί οὐδέποτε φθείρω οὔτε ὁ ἑπτά καθό ἑπτά οὔτε ὁ τρεῖς . ὁ οὖν σύνθεσις ἐκ ὁ μόνος γίγνομαι . φημί οὖν ὅτι ὁ μόνος οὗτος , ἐκ ὅς συντίθημι ὁ ἀριθμός , πότερος ὁμοειδής ὑπάρχω ἢ ἀνομοειδής ; εἰμί μέν οὖν φημί ἀνομοειδής αὐτός εἰμί παρά ὁ δοκέω αὐτός λέγω · ὁ γάρ μονή πρός ὁ σημεῖον , ὡς εἴρω ἐν ὁ ἀποδεικτικός , θέσις καί μόνος διαφέρω , αὐτός δέ οὗτος ὁ ἰδέα οὐ ὑποτίθημι θείνω θέσις ἔχω , εἰμί γε καί νοητός αὐτός εἰμί πρεσβεύω . ὥστε οὖον δυνατός εἰμί ὁ μόνος κατά αὐτός ἀνομοειδής · οὐδείς γάρ ἀλλήλων διαφέρω , καθό νοητός ὑπάρχω . εἰμί δέ . πάλιν φημί αὐτός ὁμοειδής εἰμί , δῆλος ὅτι πλῆθος μέν γίγνομαι ἐκ ὁ σύνθεσις αὐτός , διάφορος δέ εἶδος οὖον γίγνομαι · καί εἰμί αὐτός ἄνθρωπος καί ἵππος κατά ὁ εἶδος , ὅσπερ εἰμί ἀδύνατος . εἰμί δέ φημί ἐκ μέν ὁ τριάς γίγνομαι ὁ ἵππος , ἐκ δέ ὁ τετράς ὁ ἄνθρωπος , ἐάν προστίθημι εἷς μόνος , γίγνομαι ἐκ ἵππος ἄνθρωπος , ὅσπερ εἰμί ἀδύνατος . κ·αὶ ἐνταῦθα μέν οὖον λέγω ὁ ἄτοπος ὁ ἐπακολουθέω , ὅσπερ ἐγώ εἴρω ἀλλά ἐν ὁ Μ · ἀντιλέγω γάρ ἐκεῖσε ὁ ἰδέα . καί οὗτος μέν ὁ Ἀριστοτέλης · ὁ δέ Πλάτος , ὡς πολλάκις εἴρω , συμβολικός πᾶς οὗτος πρεσβεύω καί καλέω ἀριθμός ὡς μετρητικός καί συστατικός ὁ ὕλη · ὁ γάρ εἶδος ἐκεῖθεν προέρχομαι καί καταλάμπω ὁ ὕλη καί ὁρίζω αὐτός ἀόριστος εἰμί . p . 991b22 εἰμί δέ μή ἐκ αὐτός . Φησίν ὅτι εἰμί μή γίγνομαι ὁ σύνθεσις ἐκ αὐτός , τουτέστιν ἐκ ὁ ἑπτά καί ὁ τρεῖς , διότι οὐ ἀπόλλυμι ὁ οἰκεῖος εἶδος , ὡς εἴρω , ἀλλά ἐκ ὁ ἀριθμός , τουτέστιν ἐκ ὁ μόνος , εἰμί ὁ σύνθεσις γράφω δέ ἐκ ὁ ἀριθμός , ἵνα δηλόω ὁ ἐκ ὁ λόγος ὁ ἀριθμός ) , οἷος ἐν ὁ μυριάς , ὅς φημί αὐτός , πῶς ἔχω ὁ μόνος ; εἴτε γάρ ὁμοειδής , πολύς ἄτοπος συμβαίνω , ὡς εἴρω , εἴτε μή ὁμοειδής , μήτε ὁ αὐτός ἀλλήλων μήτε δέ ὁ ἄλλος πᾶς πᾶς · ἀπαθής γάρ εἰμί ὁ μόνος , τίς διαφέρω ἀλλήλων ; οὔτε γάρ αὐτός ὁ μέν λευκός ὑπάρχω ὁ δέ μέλας . ὥστε οὔτε εὔλογος φημί οὔτε δέ ὁ νοέω ὁμολογέω . δείκνυμι οὖν ὅτι οὐ ὑπάρχω ὁ ἰδέα ἀριθμός καί διά ὁ ἐκ μέν πολύς ἀριθμός συντίθημι γίγνομαι εἷς ἀριθμός ὁ γάρ τρεῖς καί τέσσαρες συντίθημι ἀλλήλων ποιέω ὁ ἑπτά ἀριθμός ) , ἐκ εἶδος δέ πλείων συντίθημι εἷς εἶδος οὖον γίγνομαι · οὖον γάρ ὁ ὁ ἄνθρωπος εἶδος καί ὁ ὁ κύω , ἐάν οὗτος τυγχάνω , συντίθημι εἷς τίς εἶδος ποιέω . οὖον γάρ ἐπεί ἐν ὁ ἄνθρωπος ὁ ζῷον περιέχω , σύνθετος ὁ ἄνθρωπος ἐκ τε ζῷον καί ἄλλος εἶδος · οὔτε γάρ ὁ ζῷον κατά ἑαυτοῦ τίς ὑφίστημι εἶδος εἰμί , οὔτε ὁ ἄνθρωπος Χωρὶς ὁ . ζῷον εἰμί ἄνθρωπος δύναμαι , ἀλλά εἰμί ἕκαστος ὁ ἐν ὑπόστασις ζῷον ὁ ζῷον μόριον . ἕκαστος δέ ὁ ἀριθμός μέρος ὁ ὅλος γίγνομαι σῴζω ὁ αὐτός · ὥστε οὐ ἄν ἄγω ἰδέα ὁ ἀριθμός . εἰμί δέ τις λέγω καί ὁ ἰδέα ἕκαστος ἐκ πλείων ἰδέα εἰμί , οἷος ὁ ἄνθρωπος ἐκ ζῷον καί δίπους φέρω εἶπον , πρῶτος μέν οὐ ἁπλόος ὁ ἰδέα αὐτός εἰμί ἀλλά σύνθετος , ἔπειτα ὁ μέν πρῶτος αὐτός ὁ δέ δύο · πρῶτος γάρ ὁ ὁ ζῷον εἶδος , ἔπειτα ὁ ὁ ἄνθρωπος ἢ ἵππος . ἔτι ἐπί μέν ὁ ἀριθμός ἐκ πᾶς ὁ διαφέρω συντίθημι εἷς ἀριθμός γίγνομαι , ἐπί δέ ὁ ἰδέα ἀδύνατος οὗτος · οὖον γάρ πᾶς ὁ διαφέρω εἶδος εἷς τίς ποιέω συντίθημι , οἷος ἵππος καί κύω . ἔτι ὁ μέν συντίθημι ἴδιος προυπάρχω συντίθημι · οὐ οἷος τε δέ ἄνθρωπος καί ζῷον χωρίζω ἢ λαμβάνω ἤγουν ἐπινοέω . p . 991b22 εἶδον μή ἐκ αὐτός ἀλλά ἕκτος ἀριθμός . εἰμί τις , φημί , λέγω διά οὗτος μή ἐκ ὁ εἶδος αὐτός συντίθημι εἷς εἶδος γίγνομαι , ὅτι μηδέ ἐπί ὁ ἀριθμός συμβαίνω ὁ ἀριθμός συντίθημι εἷς γίγνομαι ἀριθμός , ἀλλά ὁ μόνος πᾶς γάρ ἀριθμός ἐκ μόνος σύνθεσις , οὖον τριάς ἢ τετράς , ὡς ἀνωτέρω δείκνυμι , ἕ ἤδη εἰμί ἀριθμός , ὁ τριάς καί ὁ τετράς · καί γάρ ὁ μυριάς ἐκ μόνος σύγκειτ·αι , οὖον χιλιάς ἢ ἑκατοντάς · εἰμί δέ καί οὗτος , ἀλλά ὁ γε ἰδέα μή κατά οὗτος ἔοικα ὁ ἀριθμός , καθό γίγνομαι ἐκ ἐκεῖνος εἷς ἀριθμός , ἀλλά κατά ὅσος ἐκ μόνος σύγκειμαι ) , ἄξιος παρά αὐτός μανθάνω , πότερος ὁ μόνος ἐκ ὅς ὁ ἰδέα συντίθημι ὁμοειδής ὑπάρχω , ἢ οὖον . εἰμί γάρ πᾶς ὁ μόνος ὁμοειδής , τίς δήποτε ὁ μέν ἰδέα ποιέω κατά αὐτός ὁ δέ οὖον ; ὥστε πᾶς ἀριθμός ἰδέα εἰμί , καί οὐδείς διαφέρω ἀλλήλων ὁ ἐκ ἐκεῖνος γίγνομαι . εἰμί οὖν ὁμοειδής ἀλλήλων ὑπάρχω , κατά οὐδείς ἄλλος διαφέρω ἢ κατά πλῆθος μόνος · οὕτως δέ 〈 καί ὁ 〉 μετέχω αὐτός ἀλλήλων ὁμοειδής εἰμί . ἀλλά ὁ λογικός καί ὁ ἄλογος οὖον δοκέω ἀλλήλων πλῆθος διαφέρω ἀλλά ποιότης . εἰμί γάρ εἶπον ὅτι ὁ λογικός εἷς μόνος ὑπερέχω ὁ ἄλογος , ἐάν προστίθημι ὁ εἷς μόνος , εἰμί ὁ ἄλογος λογικός , ὅσπερ ἀδύνατος . εἰμί δέ ἀνομοειδής λέγω αὐτός , αὐτός ἐπιφέρω ὁ ἄτοπος . εἰμί γάρ μήτε ἐκεῖνος ἀλλήλων ὁμοειδής μήτε πᾶς πᾶς μηδέ ὁ αὐτός κατά ὁ εἶδος οὗτος γάρ δηλωτικός ὁ μηδέ ὁ αὐτός ) , ἀλλά εἰμί τις ἐν αὐτός διαφορά , ὡς ὅδε μέν εἰμί ἰδέα ποιητικός ὁ δέ μή , τίς εἰμί αὐτός διαφορά ἀπαθής τε εἰμί ; οὔτε γάρ ὁ μέν λευκός ὁ δέ μέλας . θέσις δέ οὖον δυνατός εἶπον , ἐπεί οὕτως σημεῖον λέγω ὁ μόνος · ἄλλως τε δή ὁ νοητός θέσις ἔχω οὖον βούλομαι · p . 991b27 ἔτι δέ ἀναγκαῖος ἕτερος τίς γένος ἀριθμός κατασκευάζω . παραλείπω καί ὁ ἀρχή ὁ μαθηματικός · μόνος γάρ ὑποτίθημι ὁ νοητός καί αἰσθητής · οὐδείς οὖν περί ὁ μαθηματικός εἴρω . λέγω οὖν ἐγώ πρός αὐτός καίτης αὐτός , εἰμί Ἀριστοτέλης , ἐγκαλέω αὐτός ὡς διατρίβω περί ὁ μάθημα καί μή φροντίζω φυσικός Θεωρίς , ὡς εἴρω ἐν ὁ πρῶτος ὁ περι Ψυχή · καί προέρχομαι δέ οὗτος ἐγκαλέω αὐτός οἶδα γάρ χρή ὅτι ἐπεί μέσος τάξις ἀναδέχομαι ὁ ψυχή καί ποτέ μέν εἰμί ἐν ὁ νοητός ποτέ δέ ἐν ὁ αἰσθητός , δήω καί φαντασία , ἵνα διά αὐτός φυλάσσω ὁ τύπος ὁ αἰσθητής . χρεία οὖν εἰμί μάθημα πρός συνεθισμός ὁ ἀσώματος φύσις · ἀπό γάρ ὁ μάθημα ἀνέρχομαι ἐπί ὁ νοητός . οὔτε γάρ ἀμέσως δυνατός εἰμί ἀπό ὁ φυσικός ἐπί ὁ νοητός ἀνέρχομαι · οὔτε γάρ δεῖ κατά ὁ εἴρω ὑπερβάθμιος πούς ἀποτείνω . διά οὗτος οὖν καί δίφορος ἐνέργεια προβάλλω πρός ὁ ἀμφίβιος ὁ ζωή αὐτός , ποτέ μέν νοερός ποτέ · δέ μετά αἴσθησις ἐνεργέω · ἔχω δέ καί φαντασία , ὅστις ὁ μερικός ἀντιλαμβάνω · ὁ γάρ καθόλου φαντάζω ὁ ἀδύνατος εἰμί . ὥσπερ οὖν ὁ ψυχή μεταξύ εἰμί ὁ ἀίδιος καί φθαρτός , οὕτως καί ὁ μάθημα μεταξύ ὁ πάντῃ χωριστής εἶδος ὁ ὕλη καί ὁ ἀχώριστος ὁ ἐπίνοια χωρίζω . οὗτος οὖν φημί ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι ἐσθίω αὐτός καί ἕτερος γένος ἀριθμός κατασκευάζω , περί ὅς ὁ ἀριθμητικός καταγίγνομαι , τουτέστι ὁ μάθημα . καί πᾶς ὁ μεταξύ λέγω , τουτέστι ὁ μάθημα , ὑπό τίνω εἰμί ἀρχή ἤγουν ἐκ τίνω καί ποῖος ἀρχή ὁ μάθημα ὑπάρχω . εἶπον δέ ἐσθίω αὐτός καί διά ὅς αἴτιος μεταξύ εἰμί ( ὁ μάθημα γάρ μεταξύ ) , εἰμί μή ἐκ ὁ αὐτός ἐκ ὅς καί ὁ ἰδέα καί ὁ εἰδητικός ἀριθμός , ὅστις πᾶς ἀρχή ὑποτίθημι . † τίνω κατά κοινωνία τις καί οἰκειότης μεταξύ τίς εἰμί · οὗτος δέ ἕτερος γένος καί ἕτερος εἰμί φύσις πῶς ἄν ἔτι μεταξύ εἰμί ὁ ἰδέα καί ὁ πρός αὐτός λέγω ὁ εἰμί ἔχω , ὁ αἰσθητής καί ὁ νοητός ; p . 991b 31 ἔτι ὁ μόνος ὁ ἐν ὁ δοάδι . ἕτερος ἔγκλημα ἐπιφέρω αὐτός , καί φημί ὅτι ὁ δυάς ἀρχή ὑποτίθημι , καί λέγω αὐτός εἰμί ἀρχή ἕτερος ἀρχή ποιέω αὐτός ὁ μόνος ( ἐκ γάρ ὁ δύο μόνος σύγκειμαι ὁ δυάς κατά αὐτός ) , ὥστε ὁ ἀρχή ἐκ ἀρχή εἰμί . λέγω οὖν αὖθις πρός οὗτος ὅτι εἰμί ὁ εἰμί οὕτως ἀριθμός λέγω ὁ δυάς , καλῶς λαμβάνω ὁ Ἀριστοτέλης · νῦν δέ συμβολικός λέγω ὁ δυάς ἀρχή ὁ μεριστός πᾶς , ἐπεί πρῶτος ἀρχή ὁ μερίζω εἰμί ὁ δυάς . οὗτος οὖν φημί ὅτι ὁ μόνος ὁ ἐν ὁ δυάς ὑπάρχω ἑκάτερος αὐτός ἐκ μόνος ὑπάρχω , ἐπεί πρότερος ὁ δυάς ὁ μόνος · καίτοι ἀδύνατος ὁ ἀρχή ἀρχή εἰμί . p . 992a1 ἔτι διά τίς εἷς ὁ ἀριθμός συλλαμβάνω . Φησίν ὅτι ὁ ἀριθμός συνεχής εἰμί , ὁ δέ συνέχεια οὗτος ἔχω ἐκ ὁ ἑνάς · ὥστε πρῶτος ἀριθμός ὁ ἑνάς εἰμί ἀρχή καί οὐ ἀριθμός , Τέλες , καί ὁ δοκέω αὐτός λέγω · ὁ γάρ ὁ πᾶς ἀρχή ὁ ἑνάς ὑποτίθημι καί οὗτος εἰμί ὁ διά πᾶς ὁ εἰμί διακούω . p . 992a2 ἔτι πρός ὁ εἴρω εἴπερ εἰμί ὁ μόνος διάφορος . εἰμί φημί οὗτος ὁ μόνος εἰμί διάφορος ἐκ ὅς ὁ ἄλλος πᾶς γεννάω , χρή σύ οὕτως λέγω ὥσπερ λέγω ὁ ὁ στοιχεῖον τέσσαρες ἤγουν δύο ὑποτίθημι · καί γάρ οὗτος ἕκαστος οὖον ὁ κοινός λέγω στοιχεῖον , οἷος ὅτι ἐκ σῶμα οὗτος πᾶς , ἀλλά πῦρ καί γῆ , εἴτε ὁ εἰμί εἰμί τίς σῶμα κοινός αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι ἄποιος , εἴτε μή , ὅσπερ εἰμί ἀληθής . χρή μέν οὖν καί οὗτος ὁμοίως ὁρίζω εἷς τίς , ὥσπερ ὁ σῶμα τίς ὁ στοιχεῖον λέγω , οὗτος ἀρχή ὑποτίθημι · νῦν δέ ἁπλόος ὁ εἷς λέγω ἀρχή , οὐ ὡς πολύς εἰμί ὁ μόνος καί χωρίζω ἀλλήλων καί ὁ εἷς κατηγορέω κοινῶς κατά αὐτός , ἀλλά ὡς ὅλος τις εἰμί ὁ μόνος καί εἷς καί ὁμοιομερής καί μόριον ἔχω ὅμοιος αὐτός ὁ μόνος , ὡς ὁ πῦρ καί ὁ ὕδωρ · καί γάρ οὗτος ἑκάτερος εἷς τίς ὁμοιομερής · ὁ γάρ μόριον ὁ ὕδωρ ὅμοιος ὁ ὅλος . p . 992a8 εἰμί δέ οὕτως , οὐ εἰμί οὐσία ὁ ἀριθμός . τουτέστιν εἰμί δέ οὕτως λέγω ὁ εἷς καί ὁμοιομερής τίς , οὐκέτι αὐτός ὁ ἀριθμός οὐσία καί ἰδέα εἰμί ἀλλά ὑπόκειμαι καί ὑλικός τοιοῦτος γάρ ὁ ὁμοιομερής ) , καί ἔτι ὁ ὅλος οὐ εἰμί ὁ αὐτός μέρος ἰδέα . ἔτι τε οὐσία ἕκαστος κύριος ὁ εἶδος , ὁ δέ ἀριθμός ὕλη οὐ εἶδος λόγος ἔχω . δύναμαι δέ καί οὕτως τις εἶπον · εἰμί δέ λέγω ὁ εἷς τοιοῦτος εἰμί ὡς φύσις τις εἷς , ὡς ὁ πῦρ , ὡς ὁ ὕδωρ , καί τοιοῦτος εἰμί ἀρχή εἰμί , οὐκέτι αὐτός εἰμί οὐσία τε καί ἰδέα καί ἀρχή ὁ ἀριθμός · οὖον γάρ ἐκ ὁ ὁ τοιοῦτος εἷς σύνθεσις ὁ ἀριθμός · εἷς γάρ τίς καί ὁ αὐτός γίγνομαι ἐκ ὁ οὗτος σύνθεσις . εἴπερ οὖν εἰμί τίς εἷς αὐτός καί οὗτος εἰμί ἀρχή , πλεοναχός λέγω ὁ εἷς · ἄλλως γάρ ἀδύνατος . οὔτε γάρ ὡς γένος πλεοναχός λέγω ὅστε ὡς ὅμοιος , ἀλλά ὡς ὁμώνυμος · εἰμί δέ οὗτος , οὐκέτι παράδειγμα . λέγω οὖν ὅτι ὁ εἰμί καί καλῶς λέγω , καί πλεοναχός λέγω ὁ εἷς · πᾶς γάρ λέγω μετέχω ὁ ἑνάς καί διά οὗτος καί εἷς λέγω . εἰμί τοίνυν ἁπλόος λέγω ὁ εἷς οὕτως λέγω ὡς ὁμοειδής καί ἀδιάφορος εἰμί πᾶς ὁ μόνος οὗτος γάρ σημαίνω διά ὁ εἶπον ὡς εἰμί ὁ εἷς ὥσπερ πυρός ἢ ὕδωρ ὁμοιομερής · ὁ γάρ μή διαφέρω ὁ μόνος καί ὁμοειδής διά ὁ ὁμοιομερής εἶπον δείκνυμι ) , ἀλλά εἰμί οὕτως ἔχω ὁ μόνος , οὐ ἄν ἄγω ἔτι οὐσία ὁ ἀριθμός , τουτέστιν ὁ ἰδέα · περί γάρ ἐκεῖνος ὁ ἀριθμός λέγω . εἰμί γάρ ὁμοειδής πᾶς ὁ μόνος , ὡς ὁ παρά ἐγώ ἀριθμός οὐ εἰμί οὐσία , οὕτως οὐδέ ἄν ἐκεῖνος εἰμί ὁ ἐκ ομοιειδος οὗτος ὁ ἀριθμός ὁ μόνος σύγκειμαι . ἀλλά δῆλος ὅτι οὐ οὕτως λέγω , ἀλλά εἰμί κατά αὐτός εἷς τίς αὐτός οὐ ὁμοειδής ὁ ἄλλος , καί οὗτος ἀρχή · εἰμί δέ οὗτος , οὐ ὁμοειδής ὁ μόνος , ἀλλά πλεοναχός ὁ εἷς λέγω · ἄλλως γάρ ἀδύνατος ὁ εἷς ὁ ἀρχή λέγω . ὥστε χρή αὐτός ποῖος λέγω ἀρχή ὁρίζω . ἔπειτα δέ εἰμί μή ὑπάρχω ὁμοειδής , ἕπω ἄπορος , τίς ὁ ὁ μόνος διαφορά . p . 992a10 βούλομαι δέ ὁ οὐσία ἀνάγω εἰς ὁ ἀρχή . βούλομαι ὑμνέω ὁ δυάς ὡς ἀρχή εἰμί καί ὁ οὐσία ὁ πρᾶγμα ἀνάγω εἰς αὐτός , φημί οὕτως ὅτι ὁ μῆκος εἰμί ἐκ βραχύς καί μακρός · ὁ δέ ἐπιφάνεια ἐκ πλατύς καί στενός , ὁ δέ στερεός ἐκ βαθύς καί ἐπιπόλαιος . οὗτος δέ οὐ ὑπάρχω ὑπάλληλος γένος . φανερός οὖν ὅτι οὖον θεωρέω ἐν ἀλλήλων · ὁ γάρ ὑπάλληλος γένος ἅμα θεωρέω ὡς ὁ ἔμψυχος καί ὁ ζῷον . ὁ γοῦν μακρός καί βραχύς ὑπό ἄλλος γένος τελέω καί ὁ στενός καί πλατύς καί βαθύς καί ὁ ἐπίπλοον · ὥστε οὖον δυνατός εἰμί κατά αὐτός ὁ ἐπίπεδος θεωρέω ἐν ὁ στερεός οὔτε δέ ὁ γραμμή ἐν ὁ ἐπίπεδος , ὥσπερ οὐδέ ὁ ἀριθμός ὑπάρχω ἐν αὐτός , ὅτι ὁ μέν πολύς καί ὀλίγος ἐπί ἀριθμός λέγω , ὁ δέ βαθύς καί ἐπίπλοον ἐπί σῶμα , καί οὖον λέγω ὁ ἀριθμός ὑπάρχω ἐν ὁ σῶμα , διότι ὑπό ἄλλος εἰμί γένος ὁ πολύς καί ὁ ὀλίγος ὑπό ὁ διορίζω , ὁ δέ βαθύς καί ἐπίπλοον ὑπό ὁ συνεχής . καί οὗτος μέν ὁ Ἀριστοτέλης · ὁ δέ ἡμέτερος φιλόσοφος φημί πρός αὐτός ὅτι θεωρέω οὗτος ἐν ἀλλήλων οὐ ὡς ὑπάλληλος γένος ἀλλά ὡς δεκτικός ἀλλήλων · δεκτικός γάρ ὁ μέν ἐπιφάνεια ὁ γραμμή , ὁ δέ σῶμα ὁ ἐπιφάνεια , ὥσπερ καί αὐτός λέγω ὁ ἀριθμός θεωρέω ἐν ὁ ἐγώ - θέσις . λέγω γάρ δέκα μέγεθος οὐ ὡς ὑπάλληλος γένος ἀλλά ὅτι δεκτικός εἰμί ὁ μέγεθος ὁ ἀριθμός . ἐπί μέν γάρ ὁ μέγεθος θεωρέω ὁ μέγας καί ὁ μικρός , ἐπί δέ ὁ ἀριθμός ὁ πολύς καί ὁ ὀλίγος · οὗτος δέ οὐ ὁμογενής ὑπάρχω , ἀλλά ὁ μέν εἰμί ὁ συνεχής ὁ δέ ὁ διορίζω . βούλομαι οὖν , φημί , ὁ οὐσία ἀνάγω εἰς ὁ ἀρχή μῆκος μέν τίθημι ( ὡς ὁ αὐτός διδασκαλεῖον ὑπάρχω ) ἐκ μακρός καί βραχύς . ἀρχή οὖν αὐτός ὁ μέγας καί ὁ μικρός · οὗτος γάρ λέγω ὁ ἀόριστος εἰμί δυάς . εἰς οὗτος οὖν ἐθέλω πᾶς ἀνάγω ὁ μέν μῆκος ἀρχή λέγω ὁ βραχύς καί ὁ μακρός , ὡς ἐκ μακρός τις καί βραχύς ὁ γένεσις ἔχω ὁ μῆκος , ὅσπερ εἰμί μέγας καί μικρός , ὁ δέ στερεός ὁ τε βαθύς καί ταπεινός , εἰμί καί αὐτός μέγας καί μικρός . εἶπον δέ οὗτος καί ἐκτίθημι ὁ δόξα αὐτός ἐπί οὗτος ἐπιφέρω ὁ ἄτοπος λέγω καί πῶς ἔχω ὁ ἐπίπεδος γραμμή , ἢ ὁ στερεός γραμμή ἢ ἐπίπεδος ; εἰμί δέ τοιοῦτος ὁ λέγω . ὁ μέν σῶμα , ὅσπερ στερεός εἰμί , πέρας ὁ ἐπιφάνεια , ὅσπερ ἐπίπεδος εἶπον , καί ὁ ἐπίπεδος πέρας ὁ γραμμή , ὅσπερ μῆκος γίγνομαι · ὥστε καί ἐν ὁ ἐπίπεδος ὁ μῆκος εἰμί καί ἐν ὁ στερεός ὁ ἐπίπεδος . λέγω οὖν ὁ μέν σῶμα βάθος ἔχω καί πλάτος καί μῆκος , ὁ δέ ἐπιφάνεια πλάτος καί μῆκος , ὁ δέ γραμμή μῆκος . οὗτος μέν οὕτως ἔχω φύσις · κατά δέ ἐκεῖνος ἄλλος λέγω καί διαφέρω γένος εἰμί ὁ βραχύς καί μακρός , καί στενός καί πλατύς , καί βαθύς καί ταπεινός , καί ὡς ὑπό διαφέρω γένος καί οὐ ὑπάλληλος αὐτός εἰμί τίθημι πῶς δύναμαι ἔτι ἢ ὁ μῆκος ἐν ὁ ἐπίπεδος εἰμί ἢ οὗτος ἐν ὁ στερεός ; ὥσπερ γάρ οὐδέ ὁ ἀριθμός εἰμί ἐν οὗτος τις , ὅτι ἄλλος ὁ ὁ ἀριθμός ἀρχή κατά αὐτός εἰμί , οὕτως . οὐδέ ἐπί οὗτος ὅτι ] ὑπάρχω οὐδείς ὁ ἄνω2 ἐν ὁ κάτω , τουτέστι ὁ πρῶτος ἐν ὁ ὕστερος . εἰμί γάρ οὗτος ὁ τρεῖς πρῶτος καί ἄνω γραμμή , δύο ὁ ἐπίπεδος , τρίτος ὁ στερεός · εἰμί γάρ ἐκεῖνος ἁπλόος ὁ στερεός καί προεπινοεω · οὗτος δέ πᾶς εἷς πρῶτος ὁ ἀριθμός . ὡς οὖν ὁ ἀριθμός οὐ εἰμί ἐν οὗτος , καίτοι πρῶτος εἰμί , διότι ἄλλος γένος ὁ πολύς καί ὁ ὀλίγος , ἐπί ( . 0 ὁ ἀριθμός , ὁ γένος ἕκαστος ὑπό ὁ οὗτος , οὕτως οὐδέ ἐπί οὗτος εἰμί κατά αὐτός ἕτερος ἐν ἕτερος . · οὔτε γάρ ὁ μῆκος ἐν ὁ ἐπίπεδος , ἐπεί ὁ μέν μῆκος ἐκ βραχύς καί μακρός , ὁ δέ ἐπίπεδος ἐκ στενός καί πλατύς , ὅς εἰμί ἕτερος ἀλλήλων γένος , οὔτε δέ οὗτος ἐν ὁ στερεός . οὐδέ γάρ οὗτος ἔνειμι λέγω , ὅτι οὗτος μέν ἀλλήλων διαφέρω ὁ γένος καί εἰμί ἕτερος , ὑπάλληλος μέντοι εἰμί ὡς εἰμί ὑπό ὁ πλατύς ὁ βαθύς καί ὁμοίως ὑπό ὁ μακρός ὁ πλατύς , καί διά οὗτος δύναμαι ἐν ὁ στερεός ἐκεῖνος εἰμί , ὡς εἰμί ἐν ὁ ὄρνις ὁ πτερωτός καί ὁ ζῷον . οὗτος γάρ ὁ διαφέρω γένος ὁ κοινωνία ἔχω πρός ἀλλήλων · γένος γάρ ὁ ζῷον ὁ πτερωτός καί ἐν ὁ τίς εἰμί αὐτός κατηγορέω · ὑπάλληλος γάρ εἰμί . ὥστε εἰμί εἰμί ὁ βάθος γένος ὁ πλατύς , καί εἰμί βαθύς μέν ὁ στερεός , πλατύς δέ ὁ ἐπίπεδος , εἰμί ὁ στερεός ὅσπερ ἐπίπεδος · καί γάρ ὁ ὄρνεον ὅσπερ ζῷον · ἄτοπος δέ ὁ σῶμα ἐπίπεδος λέγω , ὁμοίως δέ καί ὁ ἐπίπεδος μῆκος . p . 992a19 ἔτι ὁ στιγμή ἐκ τίς ἐνυπάρχω ; Φησίν οὖν ὅτι κατά αὐτός οὐ εἰμί στιγμή · οὔτε γάρ μνημονεύω ὁ στιγμή , ἀλλά γραμμή καί ἐπίπεδος καί στερεός . ὁ οὖν στιγμή , φημί , ὁ Πλάτων καί διαμάχομαι ὡς εἰμί γεωμετρικός δόγμα · λέγω γάρ ὅτι οὐ ἁρμόζω ὁ πρῶτος φιλόσοφος περί στιγμή διαλέγω , ἀλλά ὁ μαθηματικός . καί οὗτος λέγω , φημί , οὐδείς κακός εἰσφέρω ὁ στιγμή · καλέω γάρ ἀρχή γραμμή , ὁ δέ ἀρχή ὁ γραμμή λέγω ὁ ἄτομος γραμμή . εἰμί τοίνυν πέρας ὁ γραμμή ὑπάρχω ὁ σημεῖον , φανερός ὅτι εἰσάγω ἄτομος γραμμή εἰσάγω καί ὁ στιγμή . λέγω ἐν ἐγώ ὅτι συμβολικός οὗτος λέγω ὁ Πλάτων · διά γάρ ὁ ἄτομος γραμμή ὁ ἀμέριστος λόγος ὁ Ψυχή δηλόω · ὥσπερ γάρ ὁ ἄτομος γραμμή ἀμέριστος , οὗτος καί ὁ λόγος ὁ Ψυχή . p . 992a19 ἔτι ὁ στιγμή ἐκ τίς ἐνυπάρχω ; ὅς λέγω τοιοῦτος εἰμί . δοκέω μέν ὁ σημεῖον καί ὁ στιγμή ἐν-ὑπάρχω ὁ μῆκος καί ὁ γραμμή , ὥσπερ καί οὗτος ὁ ἐπίπεδος καί ὁ ἐπίπεδος ὁ στερεός , εἰμί δέ ἄλλος φύσις παρά ἐκεῖνος ὡς ἐκεῖνος ἀλλήλων . τίς ἐν ὁ οὗτος ἀρχή ; καί εἰς τίς γένος οὗτος ὑπάγω ; καί πῶς ἀνάγω εἰς ὁ μέγας καί ὁ μικρός ; καί πῶς εἰμί ἐν ὁ μῆκος ; ἀπορέω δέ οὗτος ἐφεξῆς ἱστορέω ὁ Πλάτων δόξα περί ὁ στιγμή · φημί γάρ αὐτός μηδέ ὁ ἀρχή παραδέχομαι ὡς εἰμί τις φύσις σημεῖον , ἀλλά λέγω δόγμα τίς οὗτος καί θέσις τις γεωμετρικός , οὐ ἐν ὁ φύσις ὁ εἰμί εἰμί . ὁ μέν οὖν σημεῖον οὐ λέγω εἰμί τίς οὐδέ ὀνομάζω , καλέω δέ τις ἀρχή γραμμή , ὅς ἄτομος πολλάκις γραμμή λέγω . ἱστορέω δέ καί ὡς Πλάτων , οὖον μόνος Ξενοκράτης , ἄτομος γραμμή τίθημι . καίτοι πᾶς ἀνάγκη εἰμί εἰμί τίς πέρας ἄτομος οὗτος γραμμή · εἰμί δέ πέρας ὁ σημεῖον · ὥστε ἐκ ὅς λόγος γραμμή εἰμί , καί στιγμή ὑπάρχω . p . 992a24 ὅλος δέ ζητέω ὁ σοφία περί ὁ φανερός ὁ αἴτιος . ἐντεῦθεν δείκνυμι ὁ Ἀριστοτέλης ἄντικρυς λέγω ποιητικός αἴτιος εἰμί ὁ θεός . φημί γάρ ὅτι ὁ σοφία ζητέω ὁ φανερός ὁ αἴτιος , ὁ δέ Πυθαγόρειος οὗτος παραλείπω · οὐδείς γάρ εἴρω περί ὁ αἴτιος ὁ ποιητικός . ὡς γάρ ἀνωτέρω δείκνυμι , ὁ ὁ ἰδέα λέγω οὔτε ποιητικός αὐτός αἴτιος δύναμαι ὑποτίθημι οὐδείς γάρ ὁ ἰδέα ποιέω ) οὔτε δέ τελικός ὁ γάρ γίγνομαι οὖον πρός αὐτός ἐπιστρέφω ὑπάρχω ) οὔτε δέ εἰδικός , ἀλλά εἰμί ἄρα , ὑλικός . λέγω οὖν ὅτι καί τελικός αἴτιος ὑποτίθημι Πλάτος , ἐκ ὅς λαμβάνω εἶπον ὅτι καλῶς ἀποφαίνω ἀγαθός ὅς πᾶς ἐφίημι . καί ποιητικός δέ λέγω “ θεός θεός , ὅς ἐγώ δημιουργός ” , καί ὅτι “ περί ὁ βασιλεύς πᾶς . ” αἰτιάομαι οὖν ὁ περί ὁ ἰδέα πραγματεύομαι , ὅτι πρόκειμαι ζήτησις ὁ ὁ ὁ εἰμί θεωρία ἐπαναλέγω ὁράω τίς ποτός εἰμί αἴτιος ποιητικός οὗτος ὁ αἰσθητής καί φανερός , καί πῶς ἕκαστος οὗτος γίγνομαι , ὁ μέν οὖν ζητέω τίς ποτός εἰμί ὁ αἰτία οὗτος παραλείπω οὐδείς γάρ λέγω περί ὁ ποιητικός αἴτιος ἢ τίς ποιητικός · οὐδείς γάρ ποιητικός ὁ ἰδέα · οὐδέ γάρ ὁ ἀρχή ποιητικός ) , οἴομαι δέ ὁ οὐσία καί ὁ κατά ὁ εἶδος 〈 αἴτιος 〉 αὐτός ἀποδίδωμι τετραχῶς γάρ ὁ αἴτιος ) ἄλλος μέν τις οὐσία καί ἄλλος εἶδος παρά ὁ φανερός ὑποτίθημι ὁ γάρ ἰδέα ) , πῶς δέ οὗτος ἐκεῖνος εἰμί εἶδος , οὐκέτι λέγω , ὥσπερ λέγω καί ἀλλαχοῦ ὅτι διπλασιάζω ὁ εἰμί , ὡς ἐντεῦθεν καί ὁ αἴτιος ὁ εἰμί ἀποδίδωμι . κενός γάρ φωνή προφέρω ὁ μετοχή · οὖον γάρ διασαφέω πῶς οὗτος ὁ ἰδέα μετέχω , ὡς ἤδη εἶπον . ὥστε εὔλογος κατά ὁ ἀρχή αὐτός αἰτιάομαι ὡς ὁ ζητέω ἰσάριθμος προστίθημι . δείκνυμι τοίνυν ὅτι μήτε ποιητικός αἴτιος ὁ ἰδέα μήτε δέ ὡς εἶδος ὁ γάρ εἴδομαι ἐν οὗτος ὅς εἰμί εἶδος † οὔτε μηδείς οὔτε ὁ ὁ μετοχή ὄνομα σημαίνω τίς ) , λέγω ἐπί οὗτος ὅτι μηδέ ὡς ὁ ὅς ἕνεκα καί ὁ τέλος αἰτία ὁ εἰμί ὁ ἰδέα κατά αὐτός , ὅστις αἰτία ἐν πᾶς ὁ κατά ἐπιστήμη καί νόος καί φύσις γίγνομαι εἰμί κύριος αἰτία · πᾶς γάρ ὁ τε κτάομαι φύσις καί κατά τέχνη καί ἐπιστήμη , ἔτι δέ καί κατά προαίρεσις γίγνομαι ἕνεκα ὁ γίγνομαι , καί εἰμί ἐν αὐτός κύριος αἰτία · οἷος ὁ ἰατρικός ἕνεκα ὁ ὑγίεια , ὁ νόος ἕνεκα ὁ εὕω , ὁμοίως καί ὁ φύσις καί ὁ βούλησις . οὐ οὕτως δέ ὁ ἰδέα αἰτία ὁ εἰμί κατά αὐτός · οὖον γάρ ὁ εὖ εἰμί ὁ πρός ὁ ἰδέα γίγνομαι αἴτιος ὁ ἰδέα λέγω , ἀλλά ὁ ὅλως εἰμί · παράδειγμα γάρ ἀλλά οὖον τέλος λέγω αὐτός . πῶς γάρ ἄν καί ἄγω ἐκεῖνος τέλος οὗτος ; οὔτε γάρ προφύομαι ὁ τέλος ὅς εἰμί τέλος , ἀλλά μόνος προεπινοέω ὕστερον τε ἐπιγίγνομαι ἐν οὗτος εἰμί ὅς εἰμί τέλος · ὁ δέ ἰδέα καί προφυσάω καί οὔτε γίγνομαι οὔτε εἰμί ἐν ὁ γίγνομαι . δείκνυμι δέ ὅτι μήτε ποιητικός αἴτιος ὁ ἰδέα μήτε δέ εἶδος ὁ γίγνομαι μήτε τέλος , λέγω πόθεν αὐτός ὁ ὁ περί αὐτός πλάνης αἰτία · ὁ γάρ σπουδάζω περί ὁ μάθημα καί ὁ φιλοσοφέω ὑπολαμβάνω εἰμί ἐν ὁ περί οὗτος θεωρία , καί διά οὗτος περί οὗτος μόνος διατρίβω , ἔρχομαι ἐπί ὁ οὗτος ἀρχή ὑποτίθημι ὁ εἰμί , ὅς οἴομαι καί ὁ μαθηματικός ἀρχή εἰμί , καίτοι λέγω περί ὁ μαθηματικός ὅτι μή χρή οὗτος ποιέω τέλος , ἀλλά ὅτι δεῖ ἄλλος χάρις οὗτος μεταδιώκω πρός συνεθισμός ὁ ἀσώματος φύσις . προπαιδεία γοῦν ὁ οὗτος θεωρία λέγω , καί συνέριθος ὁ Πλάτος φιλοσοφία ὁ μαθηματικός ἐπιστήμη καλέω . ὅτι οὗτος λέγω οὐδείς ἄλλος Χωρὶς οὗτος φιλοσοφέω τε καί πραγματεύομαι , καί οὗτος δηλόω ἐκ τε ὁ πᾶς ὁ εἰμί ἀρχή ὁ ἀριθμός λέγω καί ὁ ἰδέα ἀριθμός τις ὑποτίθημι καί ὁ φυσικός γεννάω ἐκ ὁ μαθηματικός . p . 992b1 ἔτι δέ ὁ ὑπόκειμαι οὐσία ὡς ὕλη μαθηματικός ἄν τις ὑπολαμβάνω . ἔτι ἔνστασις πρός ὁ ἰδέα ἐκ ὁ ὕλη , ἐπεί βούλομαι δηλόω ὁ Πλάτος ὁ ὕλη διά ὁ μέγας καί ὁ μικρός δηλόω αὐτός . φημί οὖν ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι ὁ μέγας καί ὁ μικρός ἐπί ὁ μέγεθος θεωρέω , ὅστις μέγεθος ὁ μάθημα ὑπάρχω . ἔπειτα ὁ διαφορά κατηγορέω μᾶλλον ἤ2 ὑπόκειμαι · ὁ δέ κατηγορέω ὁ εἶδος ἁρμόζω . ὁ γάρ ἐναντιότης κατά ὁ εἶδος θεωρέω ὁ ἐν ὑπόκειμαι ὁ ὕλη ὁ εἰμί ἔχω · μάχομαι γάρ ὁ λευκός ὁ μέλας καί ὁ θερμός ὁ ψυχρός , οὗτος δέ εἶδος ὑπάρχω . αὐτός δέ ὁ ἐναντιότης κατά ὁ ὕλη χαρακτηρίζω , τουτέστι κατά ὁ μέγας καί ὁ μικρός · διά γάρ οὗτος ὁ ὕλη δηλόω . ἔπειτα οὐ ἐσθίω αὐτός εἶπον ὁ μέγας καί ὁ μικρός , ἀλλά εἰμί ἄρα , ὁ ὑπεροχή καί ὁ ἔλλειψις · ὁ γάρ φυσικός πρᾶγμα οὗτος μᾶλλον οἰκεῖος . καί οὗτος μέν ὁ Ἀριστοτέλης . αὖθις δέ ὁ φιλόσοφος φημί ὅτι συμβολικός ὁ Πλάτος διά ὁ μέγας καί μικρός ὁ ὕλη δηλόω , ἐπεί πρώϊος ὁ ὕλη ποσόω καί ὄγκος δέχομαι καί τότε ποιότης , ὁ δέ μέγας καί ὁ μικρός ὁ ποσός ὑπάρχω . p . 992b1 ἔτι δέ ὁ ὑπόκειμαι οὐσία ὡς ὕλη μαθηματικός . Φησίν ὅτι καί ὁ ὑπόκειμαι οὐσία , ὅστις οὐσία ὡς ὕλη ὑποτίθημι ὁ φύσις γίγνομαι οὗτος δέ εἰμί ὁ ἀόριστος δυάς , ὁ μέγας καί ὁ μικρός ) , μαθηματικός μάλα εἰμί ἢ φυσικός · ὁ γάρ δυάς ἀριθμός μάλα εἰμί ἀρχή ἤ2 ὁ φύσις συνίστημι · διό μαθηματικός καί οὐ ὑπόκειμαι τις φύσις , ἀλλά μᾶλλον κατηγορέω τίς ὁ ὕλη δοκέω εἄν εἰμί καί διαφορά αὐτός δηλόω ἢ ὑπόκειμαι τίς αὐτός καί ὕλη . εἶπον δέ καί μᾶλλον κατηγορέω πῶς κατηγορέω δηλόω εἰσφέρω ὁ καί διαφορά εἰμί ὁ οὐσία καί ὁ ὕλη · ὁ γάρ διαφορά ὁ εἶδος μᾶλλον ἁρμόζω ἤ2 ὁ ὕλη , ὡς εἴρω ἐν ὁ θεωρία . ὡς γάρ κατά ὅς εἰμί ἐν ὁ ἀρχή ὁ φυσικός ὁ μανός καί ὁ πυκνός , οὐ ὕλη οὗτος ἀλλά διαφορά ὁ ὕλ·ης καί ὁ ὑπόκειμαι κατά αὐτός , εἴτε ἤπειρος εἴτε πῦρ ἔτι ἄλλος τίς ὑπόκειμαι , οὕτως καί ὁ μέγας καί ὁ μικρός καί ὁ ὑπεροχή καί ὁ ἔλλειψις διαφορά τις μᾶλλον εἄν δοκέω εἰμί ὑπόκειμαι τις , κατά ὅς ὁ μεταβολή αὐτός , ἀλλά οὐ αὐτός ὑπόκειμαι . ὁ δέ οὗτος δέ εἰμί ὑπεροχή τε καί ἔλλειψις ἐπί ὁ μανός καί ὁ πυκνός εἶπον · ὁ γάρ μανός ἐν ὑπεροχή εἰμί ὡς πλείων τόπος κατέχω , ὁ δέ πυκνός ἐν ἔλλειψις ὡς κακός . p . 992b7 Περί τε κίνησις , εἰμί μέν εἰμί οὗτος κίνησις , δῆλος ὅτι κινέω ὁ εἶδος · εἰμί δέ μή , πόθεν ἔρχομαι ; ‘Eτέρα · ἀντιλογία πρός ὁ ἰδέα · καί φημί ὅτι ἀκίνητος ὑπάρχω ὁ ἰδέα ἢ κινέω . εἰμί μέν γάρ ἐν κινέω ὑπάρχω ὁ εἶδος , φανερός ὅτι καί ὁ ἰδέα κινέω · κατά ὁμοιότης γάρ ὁ ἰδέα βούλομαι εἰμί ὁ ἐνταῦθα . νῦν δέ οὗτος σύ οὐ ὁμολογέω · ἀκίνητος γάρ ὑποτίθημι ὁ ἰδέα . εἰμί δέ μή κινέω ὁ ἰδέα , πόθεν γίγνομαι ἐνταῦθα ὁ κίνησις ; εἰμί γάρ ὁ ἀρχή ἀκίνητος , φανερός ὅτι καί ὁ ἐκ ὁ ἀρχή , καί οὕτως εἰμί ἀκινησία ἐν ὁ εἰμί · καί οὕτως ἀναιρέω πᾶς ὁ φυσικός θεωρία , εἰμί γε οὐδείς εἰμί ἕτερος φύσις ἢ ἀρχή κίνησις καί ἠρεμία . καί οὗτος μέν ὁ Ἀριστοτέλης · οὐδείς δέ κακός καί πρός οὗτος ἐνίστημι ὁ φιλόσοφος πρός αὐτός λέγω ‘ ὥσπερ σύ λέγω ὁ εἷς ὁ πᾶς ἀρχή ἀκίνητος εἰμί καί ἐκ αὐτός προάγω ὁ Ψυχή , καί ὑπό ὁ Ψυχή κινέω ὁ σῶμα διά ὁ ὀρεκτικός δύναμις , οὕτως καί αὐτός φημί ὁ λόγος ὁ δημιουργικός ἀκίνητος εἰμί καί γίγνομαι αἴτιος κίνησις ὁ ἐνθάδε χρή δέ οἶδα ὅτι ὁ ζώννυμι σῶμα ὁ συντίθημι κατά ἑαυτοῦ κινέω καί ἐνεργέω καί κατά τόπος · οὗτος δέ φημί διά ὁ φυσικός Ψυχή , ἐπεί ζωή εἰμί ὁ σῶμα , καί οὐ ὥσπερ ὁ λογικός ψυχή κατά συμβαίνω κινέω κινέω ὁ σῶμα , οὕτως καί ὁ φυσικός σύνθετος εἰμί . ὥστε , φημί , οὐδέ περί κίνησις τίς λέγω ὁ φύσις γίγνομαι , πόθεν ὁ κίνησις ἐν αὐτός · καίτοι ὅς περί ὁ φυσικός λέγω καί παράδειγμα ὁ ἰδέα τίθημι ἀναγκαῖος ὁ περί κίνησις λόγος . εἰμί μέν γάρ εἰμί οὗτος κίνησις , ὁ ὑπεροχή καί ὁ ἔλλειψις , εἰμί κινέω ὁ εἶδος , ἔχω γε ὡς ἀρχή ἐν ἑαυτοῦ ὁ ὑπεροχή τε καί ἔλλειψις εἰμί κινέω , ὅς οὖον βούλομαι · ἀκίνητος γάρ ὁ εἶδος κατά αὐτός . εἰμί δέ μή κινέω ἐκεῖνος , πόθεν ὁ κίνησις ἐν ὁ φυσικός ὁ κατά ὁ ἐκεῖνος μετοχή εἰμί ὁ εἰμί ; ὁ γάρ πρός παράδειγμα ὁ εἰμί ἔχω καί συμφύω ἔχω ὁ κίνησις παρά ὁ παράδειγμα ἔχω οἶδα οὗτος , εἰμί καί αὐτός τοιοῦτος , ἢ παρά τις ἄλλος αἴτιος . ἀναιρέω δέ κίνησις πᾶς ὁ περί φύσις ἀναιρέω θεωρία . p . 992b9 καί ὅς δοκέω ῥᾴδιος εἰμί , ὁ δείκνυμι ὅτι εἷς ὁ πᾶς , οὖον γίγνομαι · ὁ γάρ ἔκθεσις οὖον γίγνομαι ὁ πᾶς ἐν . πάλιν ἕτερος ἀντιλογία πρός ὁ ἰδέα · καί φημί ὅτι ἐν ἅπας ὁ εἰμί εἰμί ὁ ἑνάς . εἰμί μή γάρ ὁ εἰμί ὑποτίθημι εἰμί ἐν ἅπας ὁ εἰμί ὁ ἑνάς , ἀπειρία εἰσάγω ἐν ὁ εἰμί . εἰμί μή γάρ εἰμί ὁ μονή ἐν ὅλος , ἀλλά ἐν ὁ μέρος · εἰμί δέ μηδέ ἐν ὁ μέρος , φανερός ὅτι ἀπειρία εἰμί . ὥστε φημί ὅτι ἐπεί ἐνταῦθα εἰμί ἑνάς , καί ἐνταῦθα ἑνάς καί πανταχοῦ , φανερός ὅτι δεῖ εἰμί ἑνάς ἐκλέγω πᾶς οὗτος , ὅστις εἰμί παρακτικός ἅπας ὁ ἑνάς . φημί οὖν πρός αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης , ὅτι ὁ οὕτως λέγω ὅτι ἐπεί ἐνταῦθα εἰμί ἑνάς , καί ἀλλαχοῦ δεῖ εἰμί μόνος ἐκλέγω * * * οὐδείς γάρ εἰμί ἄλλος συνάγω ἐντεῦθεν ἢ ὁ καθόλου ὁ ἐννοηματικός . λέγω γάρ ὅτι ὅδε ἄνθρωπος καί ὅδε ἄνθρωπος , καί ἔχω λοιπός ἐννοηματικός ἅπας ὁ ἄνθρωπος ἤγουν ὁ ζῷον . οὐδέ ὅσπερ ἄρα βούλομαι δείκνυμι · βούλομαι μέν γάρ ὁ ἐξαιρέω αἴτιος δηλόω , οὖον δείκνυμι δέ οὗτος ἀλλά ὁ ἐννοηματικός , καί αὐτός ἡνίκα γένος εἰμί ὁ κατηγορέω , ὡς ἐπί ζῷον · εἰμί γάρ εἰμί ὁμώνυμος φωνή , οὐδέ ἐννοηματικός εἰμί αἱρέω οὗτος οὐδέ γάρ εἰμί ἐννοηματικός αἱρέω ὅτι εἰμί καθόλου Αἴας ἢ κύω ) , ἤγουν ἐπί ἀπόφασις ὅς εἰμί καθολικός , ὁ οὖον περιπατέω ἤγουν ὁ οὐ ὑγιαίνω . λέγω οὖν ἐγώ πρός αὐτός ὅτι καί πάνυ ἀκριβῶς λέγω περί ὁ πρῶτος ἑνάς . φημί γάρ ὅτι πᾶς ὀρέγω αὐτός ἐπιστρέφω πρός αὐτός . εἰμί τοίνυν ἕτερος εἰμί ὁ ὀρεκτός παρά ὁ ὀρέγω οὐδείς γάρ ὀρέγω ὅς ἔχω ) , φανερός ὅτι ἕτερος τίς ὑποτίθημι εἰμί ὁ πρῶτος ἑνάς , ὅς φημί ὀρεκτός , πρός ὅς πᾶς ὁ εἰμί ἐπιστρέφω ὑπάρχω . διό καί αὐτός ἀποδέχομαι αὐτός λέγω ἀγαθός ὅς πᾶς ἐφίημι . p . 992a9 ὅς τε δοκέω ῥᾴδιος εἰμί , ὁ δείκνυμι ὅτι εἷς ἅπας . ὅπερ δοκέω εὐχερής εἰμί , ὁ δείκνυμι ὅτι εἷς ὑπάρχω ἅπας . οὖον γίγνομαι · διά γάρ ὁ ἔκθεσις οὖον γίγνομαι ὁ πᾶς εἷς . ἐκτίθημι γάρ ὁ εἶδος , οἷος ἄνθρωπος , ἵππος , κύω , φυτός , ζῷον καί λίθος καί ἐπί πᾶς δείκνυμι εἰμί ὁ ἑνάς , καί ὅτι μετέχω ὁ ἑνάς , ἔστω εἄν ἵημι , διαφθείρω δέ εἰς πολύς διαλύω . ἐντεῦθεν οὖν βούλομαι συλλογίζομαι ὅτι ἐπεί πᾶς μετέχω ὁ ἑνάς , ἔστω εἄν εἰμί , φανερός ὅτι εἰμί τις ἑνάς ἐξαιρέω προακτικός πᾶς ὁ ἑνάς . κἀν δέ δίδωμι αὐτός καί συγχωρέω ὁ πρός παράδειγμα γίγνομαι ὁ αὐτοέν , καί εἰμί τίς εἷς , ὅς μετάσχεσις αὐτός ὁ πολύς ἀλλήλων ἢ κατά εἶδος ἢ κατά γένος , οὐδέ οὕτως γίγνομαι ὁ πᾶς εἷς ἀλλά κατά ἕκαστος ὁμοιότης ὁ πολύς οὗτος αὐτός τίς εἷς γίγνομαι καί ἑνάς τις ἐννοηματικός · οὖον γάρ οὗτος εἷς . ἀλλά οὐδέ οὗτος ἐπί πᾶς ὁ ὁμοιότης οἷος τε δείκνυμι καί γίγνομαι , ὡς κατά πᾶς ὁμοιότης αὐτός τίς εἷς εἰμί , ἐν μή κατά τίς εἶδος ἢ γένος ὁ ὁμοιότης εἰμί ὁ λαμβάνω · ὁ γάρ κατά ὁ οὐσία καί ὁ γένος τε καί ὁ εἶδος ταὐτότης τε καί ὁμοιότης ἰδέα , ἀλλά οὐ ὁ κατά τίς συμβεβηκός . πολύς γάρ εἰμί ὁ διά τις ὁμοιότης ἀλλήλων ὁμοίως λέγω , ὁ δέ μή εἰμί αὐτός ὁ ὁμοιότης γένος ἢ εἶδος αὐτός οὐδέ αὐτός τίς εἷς εἰμί ἐπί αὐτός · οὗτος δέ εἰμί ὁ ἀποφατικός λέγω . ὁ γάρ οὖον τρέχω κοινός μέν καί ὅμοιος οὗτος ὅς ἀληθής κατηγορέω , ἀλλά οὔτε γένος ὁ οὖον τρέχω οὔτε εἶδος οὔτε ἰδέα ὁ οὖον τρέχω καί ἄλλος τοιοῦτος . p . 992b13 οὐδείς δέ ἔχω λόγος οὐδέ ὁ μετά ὁ ἀριθμός μῆκος καί ἐπίπεδος . πάλιν ἕτερος ἀντιλογία πρός ὁ ἰδέα . φημί γάρ οὕτως ὅτι ὁ μέγεθος δύο ὑπάρχω ὁ ἀριθμός · ὁ γάρ γραμμή ὁ ἐπί εἷς διαστατός ἐκ ὁ μόνος ἔχω , ὁμοίως δέ καί ὁ τρίγωνος ὁ ἔχω τρεῖς πλευρά ἐκ ὁ ἀριθμός . διό εἴρω καί ἐν ὁ ἀριθμητικός πραγματεία ὅτι πρότερος εἰμί πᾶς ὁ ἐπιστήμη ὁ ἀριθμητικός καί παρά ὁ θεός εἰμί . εἰμί τοίνυν ὁ μέγεθος δύο ὑπάρχω ὁ ἀριθμός , ὁ δέ ἰδέα ἀριθμός , δῆλος ὅτι οὐ ὑπάρχω ὁ μέγεθος ἰδέα . λέγω οὖν πρός αὐτός ὅτι παραλογίζομαι ἐγώ ἐκ ὁ ὁμωνυμία · ὁ μέν γάρ ἰδέα ὁ μέγεθος ὑπάρχω , ἐπεί ἐκεῖνος οὐ εἰμί δύο ὁ ἀριθμός . ὁ γάρ αἰσθητός μέγεθος ὑπάρχω δύο ὁ ἀριθμός , οὐ ὁ ἰδέα ὁ μέγεθος . ὅς οὖν λέγω ὁ Ἀριστοτέλης οὗτος εἰμί · φημί ὅτι οὐδείς ἔχω λόγος , τουτέστιν ἰδέα , οὐδέ ὁ μετά ὁ ἀριθμός μῆκος καί ἐπίπεδος καί στερεός , οὔτε ὅπως ὑπάρχω ἢ ὑπάρχω μή ἔχω ἰδέα διά ὅς εἴρω , οὔτε εἰμί ἔχω τις δύναμις ὁ προχειρίζω αὐτός . οὗτος γάρ ὁ μέγεθος ἰδέα οὖον δύναμαι εἰμί οὖον γάρ ὑπάρχω ἀριθμός · δύο γάρ ὑπάρχω ὁ ἀριθμός , ὡς δείκνυμι ) , οὔτε δέ ὁ μεταξύ · ὁ γάρ μάθημα οὐ ἔχω ἰδέα · λόγος γάρ εἰμί ἐν ὁ φαντασία εἰμί ἤγουν ἐν ὁ Ψυχή . εἶπον οὖν οὔτε ὁ μεταξύ καί βούλομαι δηλόω τίς εἰμί ὁ μεταξύ , φημί ὁ μαθηματικός γάρ ἐκεῖνος . οὔτε πάλιν ὁ φθαρτός ἰδέα ὑπάρχω , διότι ὁ ἰδέα ἀίδιος ὑπάρχω . εἰμί τοίνυν μήτε ἰδέα ὑπάρχω μήτε μεταξύ , διότι ὁ μέν ἰδέα ἀρχή καί ἀδιαίρετος , ὁ δέ μάθημα οὔτε ἀρχή καί διαιρέω οὔτε δέ φθαρτός διά ὅς εἴρω αἴτιος , δῆλος ὅτι τέταρτος τις φύσις ὁ εἰμί εἰμί αὐτός οὗτος , καί τέταρτος τίς γένος παρά ὁ τρεῖς ὁ ὑπό αὐτός τίθημι . p . 992b18 ὅλος τε ὁ εἰμί ζητέω στοιχεῖον . πάλιν ἕτερος ἐπιχείρησις κατά ὁ ἰδέα · καί φημί . ὅτι ὁ ὑποτίθημι στοιχεῖον πᾶς ὁ εἰμί οὐ ἀληθής . λέγω γάρ ὁ δυάς καί ὁ μόνος στοιχεῖον εἰμί ὁ πᾶς . οὗτος ἐν εἰμί οὐ εἰμί ἀληθής · οὔτε γάρ ὁ ὁ σῶμα στοιχεῖον πάντως καί ὁ ἀσώματος ὑπάρχω ἀρχή . λέγω οὖν ὅτι ὁ μέν ποιητικός καί ὁ τελικός πᾶς ὁ εἰμί εἰμί αἴτιος ὁ γάρ θεός πᾶς εἰμί αἴτιος ὁ εἰμί , ὡς φημί καί αὐτός , καί ὅς τελικός , διότι πρός αὐτός ἐπιστρέφω ὑπάρχω ) , πᾶς μέντοι ὁ εἰμί ὑλικός αἴτιος ὑποτίθημι οὐ εἰμί ἀληθής . καί Πλάτος μέν συμβολικός οὗτος ὑποτίθημι · ὁ γάρ δυάς ἀρχή ὁ πρόοδος ὑποτίθημι , ὁ δέ μόνος ὁ ἕνωσις , ἐπεί καί ἕνωσις εἰμί ἐν πᾶς ὁ εἰμί καί διαφορά καί πρόοδος . ὁ λόγος οὖν οὕτως προέρχομαι · ὅς μή εἰμί κοινός ἀρχή , οὗτος ἀδύνατος κοινός τις ἀρχή εὑρίσκω · ὁ δέ εἰμί οὐ εἰμί κοινός ἀρχή · ὥστε καί ἀδύνατος εἰμί εὑρίσκω αὐτός κοινός ἀρχή . ὅτι δέ ὁ εἰμί οὐ εἰμί ἀρχίς κοινός τε καί ὁ αὐτός , φανερός ἐντεῦθεν · ὁ πολλαχῶς λέγω οὐ εἰμί ἀρχή κοινός καί ὁ αὐτός · ὁ δέ ὄνιον πολλαχῶς λέγω · ὁ εἰμί ἄρα οὐ εἰμί ἀρχή ὁ αὐτός . ὅτι δέ ὁ εἰμί ὁ πολλαχῶς λέγω , ἐν πολύς εἴρω , εἰμί · γε ὁμώνυμος εἰμί φωνή καί κατηγορέω πᾶς ὁ κατηγοου Ῥίον . αἰτιάομαι ἐν αὐτός ὅτι ζητέω ἀρχή ὁ εἰμί μή πρότερος διαιρέω αὐτός καί ὁ σημαίνω ἐκτίθημι ὁ εἰμί . ἄλλως τε αἰτιάομαι πρότερος ὁ ὁ τοιοῦτος ὁ εἰμί ἀρχή ὁ αὐτός ζητέω ὁ ἐκ ὅς εἰμί · οὗτος δέ εἰμί ὁ ὕλη τε καί ὁ εἶδος · τοιοῦτος γάρ ὅς ὑποτίθημι ἀρχή , ὅς τε ἀόριστος δυάς καί ὁ μόνος . ἔνιοι γάρ ὁ εἰμί οὐδέ ἔχω κατά ὁ οἰκεῖος φύσις τοιοῦτος ἀρχή καί στοιχεῖον , εἰμί μή κατά συμβεβηκός · ἐκ τίς γάρ ὕλη ὁ ποιέω ἢ πάσχω ; κατά συμβαίνω μέν γάρ καί οὗτος ὕλη ἔχω · ὅτι γάρ ὁ οὐσία , ὅς εἰμί τις ὕλη , οὗτος ὑπάρχω , κατά οὗτος ἄν εἰμί τις ὕλη καί ὁ τοιοῦτος , κατά ἑαυτοῦ δέ οὖον . ὁμοίως δέ οὐδέ ὁ εὐθύς ὕλη τίς εἰμί οὐδέ τις ἄλλος παρά ὁ οὐσία . διά οὗτος γάρ εἶπον μή εἰμί οὗτος λαμβάνω τοιοῦτος στοιχ·εῖα , ὅτι μηδέ ὁ ἀρχή εἰμί · ὁ γάρ τοιοῦτος ἀρχή ὁ ὡς στοιχεῖον καί ἐνυπάρχω καί ἐκ ὅς λέγω3 τίς εἰμί μόνος ὁ οὐσία εἰμί εὑρίσκω · μόνος γάρ οὗτος ὁ εἰμί ὑπόκειμαι , ὁ δέ ἀλλά ἐν οὗτος . ὥστε ὁ ζητέω πᾶς ὁ εἰμί στοιχεῖον † ποιέω οὐ ἔχω ἀληθής . p . 992b24 24 Πῶς δέ ἄν τις καί μανθάνω ὁ ὁ πᾶς στοιχεῖον ; ἐντεῦθεν πειράω δείκνυμι αὐτός ἀναιρέω γνῶσ·ιν . μανθάνω γάρ ὅτι “ πᾶς διδασκαλία καί πᾶς μάθησις ἐκ προυπάρχω γίγνομαι γνῶσις . ” εἰμί τοίνυν πᾶς ὁ εἰμί ὁ αὐτός ἀρχή ὑπάρχω , ὁ δέ πρᾶγμα γιγνώσκω ὁ ἀρχή αὐτός γιγνώσκω , φανερός ὅτι ἀδύνατος εἰμί ἐκ ὁ πρᾶγμα γιγνώσκω ὁ ἀρχή · ἐναντίος γάρ ἐκ ὁ ἀρχή γιγνώσκω ὁ πρᾶγμα · ὥστε ἢ οὐδείς εἶμι , εἴπερ ὁ πᾶς ὁ αὐτός ἀρχή , ἢ ὁ ἀρχή ἀρχή οἶδα ζητέω . καίτοι κοινός ἀρχή , καθάπερ αὐτός λέγω , ἀνιχνεύω ἢ διά ὁ κοινός ἔννοια ἢ διά ἀναλογία ἤγουν ἐκ ἀπόφασις . οὕτως τοίνυν καί αὐτός ἐν ὁ φυσικός ἀκροάομαι ποιέω · ἐκ ἀναλογία γάρ τις ἔννοια ἐγώ ὁ ὕλη δίδωμι φάσκω ὅτι ὅς τρόπος ὁ χαλκός πρός ἀνδριάς καί λέβης , καί ξύλον καί ] πρός ναῦς καί κλίνη , οὗτος καί ὁ ὕλη πρός ὁ φυσικός πρᾶγμα . οὗτος ἐν εἰμί ὅσπερ λέγω ὁ Ἀριστοτέλης · πῶς δέ δυνατός εἰμί γιγνώσκω ὁ ὁ πᾶς στοιχεῖον ; εἰμί γάρ πᾶς στοιχεῖον εἰμί , φανερός εἰμί ὅτι ἀδύνατος εἰμί προυπάρχω γνωρίζω , εἰμί γε πᾶς ὑπόκειμαι ἀρχή , ὁ δέ ἐκ ὁ ἀρχή γιγνώσκω ὁ ἀρχή γιγνώσκω . ὥσπερ γάρ ὁ γεωμετρέω μανθάνω ἄλλος μέν ἐνδέχομαι πρόοιδα , οἷος ἀριθμητικός μουσικός , ὅς δέ εἰμί ὁ ἐπιστήμη καί περί ὅς μέλλω μανθάνω , τουτέστι περί ὁ γεωμετρικός θεώρημα , οὐδείς προγιγνώσκω οὐ οἶδα γάρ τίς σημεῖον ἢ γραμμή ἤγουν ἄλλος τίς τοιοῦτος ) , ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ ἄλλος · ὥστε εἰμί τις ὁ πᾶς εἰμί ἐπιστήμη , ὅς τις φημί , οὐδέ προυπάρχω ὅσπερ δυνατός γνωρίζω , ὡς εἴρω . καίτοι πᾶς μάθησις διά προγιγνώσκω πᾶς ἢ τις εἰμί ἢ διά ἀπόδειξις ἤγουν διά ὁρισμός · δεῖ γάρ ὁ μέλλω οἶδα τίς εἰμί ὁρισμός γιγνώσκω ὁ ἐκ ὅς ὁ ὁρισμός · ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ ἐπαγωγή δεῖ προγιγνώσκω ὁ ἐκ ὅς ὁ ἐπαγωγή . p . 992b33 ἀλλά μήv καί εἰμί τυγχάνω σύμφυτος εἰμί . ἀντιπίπτω λύω , ἵνα μή τις εἶπον πρός αὐτός ὅτι συνουσιώτης ἐγώ ὁ ἐπιστήμη , καί ἅτε συνουσιάζω ἔχω αὐτός ἐν ὁ Ψυχή προχειρίζω ἀυτή . πρός οὗτος οὖν ὁ ἀπορία ἀπαντάω φημί ὅτι θαυμαστός , πῶς συμφύω ἔχω αὐτός λανθάνω ὁ ἀγαθός ὁ ἐπιστήμη μετέχω . λέγω οὖν πρός αὐτός ὅτι συμφύω αὐτός ἔχω , ἀλλά λοιπός πίπτω ὁ ψυχή εἰς ὁ λήθη ὁ γένεσις καί πληρόω ὁ ἐντεῦθεν ἀχλύς ἐπιλανθάνομαι καί σκοτίζω · εἰμί γάρ μή ἔχω οὐ ἄν ποτός μανθάνω , καθάπερ . εἴρω ἐν ὁ Φαίδων , ὅτι ὁ ἀγνοέω ἄν τις θεάομαι , οὐδέποτε γιγνώσκω . ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ οἰκέτης ὁ Μένων . p . 993a2 ἔτι πῶς τις γνωρίζω ἐκ τίνω εἰμί , καί πῶς εἰμί δῆλος ; ἀδύνατος εἰμί γνωρίζω ὁ πρᾶγμα μή γνωρίζω ὁ ἀρχή . ὁ δέ κοινός ἀρχή ἀδύνατος εἰμί εὑρίσκω · εἰμί γάρ κοινός ὑπάρχω , οὖον δυνατός εἰμί αὐτός αἱρέω ἐκ προυπάρχω γνῶσις . ἀμελέω ὅς , ὅς φημί αὐτός ἐπί ὁ σݲμݲαݲ συλλαβή , ὁ ἀγνοέω ὁ στοιχεῖον , ἐκ ὅς σύγκειμαι ὁ σݲμݲαݲ συλλαβή , οὐδέποτε δύναμαι γιγνώσκω εἴτε ἐκ ὁ Σ σύγκειμαι εἴτε ἐκ ὁ ζ ἢ δ · ὥσπερ γάρ εἰμί ἄδηλος ὁ τις ὁ Ἀλεξανδρεύς , ὅς φημί ὁ ἡμέτερος φιλόσοφος . πῶς οὖν τις , φημί , γνωρίζω ; καί γάρ οὗτος ἔχω ἀπορία . ἀμφισβητέω γάρ ἄν τις , ὥσπερ καί περί ἔνιοι συλλαβή · ὁ μέν γάρ ὁ σݲμݲαݲ κτάομαι Σ μ ὅς φημί εἰμί , ὁ δέ τις ἕτερος φθόγγος φημί εἰμί καί οὐδείς ὁ γνώριμος · p . 993a7 ἔτι δέ ὅς ὁ αἴσθησις , οὗτος πῶς ἄν τις μή ἔχω ὁ αἴσθησις γιγνώσκω ; ὅς λέγω τοιοῦτος εἰμί , ὅτι εἰμί κοινός ἀρχή ὑπάρχω πᾶς ὁ εἰμί καί οὖον διαιρέω , ὁ εἰδοί αὐτός φανερός ὅτι εἶμι πᾶς ὁ εἰμί . ὁ γοῦν ἐκ γενετή Τυφλὸς ἢ κωφός εἰδοί ὁ κοινός ἀρχή εἶμι καί περί χρῶμα καί ψόφος . λέγω οὖν πρός οὗτος ὅτι ἐάν οἶδα ὁ κοινός ἀρχή , εἰμί καί μή ὡς ψόφος οἶδα ἢ ὡς χρῶμα , ἀλλά οὖν ὡς εἰμί οἶδα αὐτός καί ὡς ἔχω ὕπαρξις , ὥσπερ καί αὐτός φημί , εἰμί Ἀριστοτέλης , ὅτι οἶδα καί ὁ ἴδιος ἄνθρωπος καί πᾶς ὡς ζῷον λογικός θνητός ὑπάρχω . οὗτος οὖν εἰμί ὅς λέγω . ἔτι δέ ὅς εἰμί αἴσθησις , οὗτος πῶς δυνατός εἰμί γιγνώσκω , φημί , ὁ μή ἔχω αἴσθησις , ὡς ἄνθρωπος ; καίτοι ἐσθίω , εἰμί γε πᾶς ὁ αὐτός στοιχεῖον ὁ εἰμί · ὁ γάρ εἰδοί ὁ ἀρχή οἶδα καί ὁ ἐκ ὁ ἀρχή , ὥσπερ καί ὁ σύνθετος φωνή ὑπάρχω ἐκ ὁ οἰκέω στοιχεῖον , καί γιγνώσκω ὁ στοιχεῖον αὐτός καί ὁ φωνή γιγνώσκω . p . 993a11 ὅτι2 μέν οὖν ὁ εἴρω ἐν ὁ φυσικός αἰτία ζητέω . συμπεραίνω ὁ εἴρω πληρόω ὁ ἀντιλογία ὁ πρός ὁ ἰδέα , καί φημί ὅτι σαφής ἐγώ γίγνομαι ὅτι πᾶς ὁ περί ἀρχή διαλέγω ἔοικα ζητέω ὁ ἀρχή ὁ εἴρω ἐν ὁ φυσικός , τουτέστι τελικός ποιητικός , ὑλικός εἰδικός . οὗτος γάρ ἐκτός οὐδείς εἰμί εἶπον δυνατός · δείκνυμι γάρ ὅτι ὁ παραδειγματικός οὐ εἰμί , τουτέστιν ὁ περί ὁ ἰδέα . ἀμυδρός οὖν περί ὁ τέσσαρες οὗτος ἀρχή εἴρω · καί τρόπος μέν τις πᾶς εἴρω πρότερος ὁ τέσσαρες ἀρχή ὑπό ὁ παλαιός , διότι ὁ μέν αὐτός εἷς εἴρω ὁ ὑλικός , ὥσπερ Θαλῆς Ἀναξίμανδρος καί Ἡράκλειτος , ὁ δέ δύο , ὁ ποιητικός πρός ὁ ὑλικός , Ἀναξαγόρας καί Ἐμπεδοκλῆς , ὁ δέ καί ὁ εἰδικός , ὥσπερ ὁ ὁ ἰδέα · τρόπος οὖν τις οὐ εἴρω . ἀδιάρθρωτος γάρ γίγνομαι ὁ προσεχῶς ἐπαναβαίνω φιλοσοφία , ἤγουν πᾶς ὁ πρό ἐγώ Πλάτος μέν γάρ μνημονεύω ὁ τέσσαρες , Ἐμπεδοκλῆς δέ ὁ τρεῖς ἀλλά οὖον διηρθρωμένως περί πᾶς ) , ἅτε νέος τε εἰμί κατά ἀρχή καί ὁ πρῶτος . φημί δέ ὁ ἡμέτερος φιλόσοφος ὅτι καί διηρθρωμένως ὁ Πλάτος καί πρό σύ , καί αὐτός ἐκ αὐτός λαμβάνω λέγω . p . 993a17 ἐπεί Ἐμπεδοκλῆς ὀστέον ὁ λόγος φημί εἰμί . ἐντεῦθεν βούλομαι δείκνυμι πῶς μνημονεύω ὁ πρό αὐτός ὁ ἀρχή , καί φημί ὅτι ὁ Ἐμπεδοκλῆς μνημονεύω ὁ εἰδικός αἴτιος πειράω γάρ ἀποδίδωμι ὁ λόγος ὁ ὀστέον πῶς γίγνομαι , καί ὁ οὐσία αὐτός ἀποδίδωμι ) , οὐκέτι δέ καί ἐπί πᾶς οὗτος εἶπον · ἐσθίω γάρ αὐτός καί περί σάρξ καί ὁ ἄλλος ἀπαντάω ὁμοίως εἶπον . διά ὁ λόγος γάρ εἰμί , τουτέστι ὁ εἶδος , καί σάρξ καί ὀστέον καί ὁ ἄλλος ἕκαστος , καί οὖον διά ὁ ὕλη μόνος , ὅς ἐκεῖνος λέγω πῦρ καί γῆ . ὁ δέ χθών ἐπίηρος ἐν εὔστερνος χόανος ὁ δύο ὁ ὀκτώ μέρος λαγχάνω νῆστις αἴγλη , τέσσαρες δέ Ἥφαιστος · ὁ δέ ὀστέον λευκός γίγνομαι . εἰμί δέ ὁ ὀστέον κατά ὁ λόγος καί ὁ τίς εἰμί εἰμί , τουτέστι ὁ εἶδος καί ὁ οὐσία , εἰμί ὁ ὕπαρξις κατά αὐτός , δῆλος ὡς καί ὁ σάρξ καί ὁ νεῦρον καί ὁ ξύλον καί ὁ λίθος καί ἕκαστος ὁ εἰμί · καί γάρ ἐπί πᾶς ὁ εἶδος καί ὁ λόγος αἴτιος ὁ ἕκαστος εἰμί . διά γάρ ὁ λόγος καί ὁ εἶδος ὁ διαφορά ἐν ὁ εἰμί , καί εἰμί αὐτός ὁ μέν τίς σάρξ , ὁ δέ ὀστέον , ὁ δέ ἄλλος τίς , ἐπεί ὅς γε ὕλη κατά αὐτός πᾶς ὁ εἰμί ὁ αὐτός , ὡς φημί · ὁ γάρ τέσσαρες στοιχεῖον ὁ ὑλικός ἀρχή αὐτός . p . 993a22 ἀλλά οὗτος μέν ἄλλος λέγω . Φησίν ὅτι εἰμί ἔχω τις ὁ Ἐμπεδοκλῆς χείρ ὀρέγω καί δείκνυμι ὅτι πᾶς κατά ὁ εἶδος χαρακτηρίζω , ἀγαπάω εἄν ὁ λέγω καί ἀκολουθέω αὐτός αὐτός μέν γάρ διαρθρόω οὐ ἰσχύω ) ὥσπερ καί περί Ἀναξαγόρας εἶπον ὁ δόξα αὐτός ἐπανορθόω , ὅτι ἄλλος μέν ἄν λέγω οὗτος ἐπακολουθέω , οὖον μήv αὐτός διαρθρώνω . περί γοῦν ὁ ἀρχή οὗτος , φημί , καί πρότερος εἴρω ἐν ὁ φυσικός · εἶτα πάλιν ἐπαγγέλλω λέγω περί αὐτός ἐν ὁ μικρός ἄλφα καί ἀπορέω περί αὐτός καί ἐπιλύω ὁ ἀπορία ἐν ὁ περι φιλοσοφία . ἐκ γάρ ὁ ἀπορία εὔπορος γίγνομαι εἰς ὁ λύω ὁ ἐν ὁ ὕστερος ἀπορέω · ὁ γάρ περί ὁ . ἀρχή ἀπορία τε καί λύω ἀρχή ὁ ὁ μετά οὗτος ἀπορέω λύσις γίγνομαι . καί λέγω περί ὁ ἀπορέω ἐν ὁ μικρός ὅς · διό ἐφεξῆς ἀναγιγνώσκω . Τέλος ὁ εἰς ὁ μείζων ἄλφα σχόλιον Ἀσκληπιός .