arius-didymus.liber-de-philosophorum-sectis-epitome-ap-stobaeum 3.18
Τὸ δὲ τέλος ὁ μὲν Ζήνων οὕτως ἀπέδωκε , τὸ ὁμολογουμένως ζῆν · τοῦτο δ’ ἐστὶ καθ’ ἕνα λόγον καὶ σύμφωνον ζῆν , ὡς τῶν μαχομένων ζῴων κακοδαιμονούντων . Οἱ δὲ μετὰ τοῦτον , διαρθροῦντες οὕτως ἐξέφερον , ὁμολογουμένως τῇ φύσει ζῆν · ὑπολαβόντες ἔλαττον εἶναι κατηγόρημα τὸ ὑπὸ τοῦ Ζήνωνος ῥηθέν . Κλεάνθης γὰρ πρῶτος διαδεξάμενος αὐτοῦ τὴν αἵρεσιν προσέθηκε τῇ φύσει , καὶ οὕτως ἀπέδωκε , τέλος ἐστὶ τὸ ὁμολογουμένως τῇ φύσει ζῆν . Ὅπερ ὁ Χρύσιππος σαφέστερον βουλόμενος ποιῆσαι , ἐξήνεγκε τὸν τρόπον τοῦτον · ζῆν κατ’ ἐμπειρίαν τῶν φύσει συμβαινόντων . Διογένης δὲ , εὐλογιστίαν ἐν τῇ τῶν κατὰ φύσιν ἐκλογῇ καὶ ἀπεκλογῇ . Ἀρχέδημος δέ , πάντα τὰ καθήκοντα ἐπιτελοῦντας ζῆν · Ἀντίπατρος δέ , ζῆν ἐκλεγομένους μὲν τὰ κατὰ φύσιν , ἀπεκλεγομένου , δὲ τὰ παρὰ φύσιν διηνεκῶς . Πολλάκις δὲ καὶ οὕτως ἀπεδίδου , πᾶν τὸ καθ’ αὑτὸν ποιεῖν διηνεκῶς καὶ ἀπαραβάτως , πρὸς τὸ τυγχάνειν τῶν προηγουμένων κατὰ φύσν . Τὸ δὲ τέλος λέγεσθαι τριχῶς ὑπὸ τῶν ἐκ τῆς αἱρέσεως ταύτης · τότε γὰρ τελικὸν ἀγαθὸν λέγεσθαι τέλος ἐν τῇ φιλολόγῳ συνηθείᾳ , ὡς τὴν ὁμολογίαν λέγουσι τέλος εἶναι · λέγουσι δὲ καὶ τὸν σκοπὸν τέλος , οἷον τὸν ὁμολογούμενον βίον ἀναφορικῶς λέγοντες ἐπ’ τὸ παρακείμενον κατηγόρημα . Κατὰ δὲ τὸ τρίτον σημαινόμενον , λέγουσι τέλος τὸ ἔσχατον τῶν ὀρεκτῶν , ἐφ’ ὃ πάντα τὰ ἄλλα ἀναφέρεσθαι . Διαφέρειν δὲ τέλος καὶ σκοπὸν ἡγοῦνται . Σκοπὸν μὲν γὰρ εἶναι τὸ ἐκκείμενον σῆμα , οὗ τυχεῖν ἐφίεσθαι τοὺς τῆς εὐδαιμονίας στοχαζομένους διὰ τὸ πάντα μὲν σπουδαῖον εὐδαιμονεῖν , πάντα δὲ φαῦλον ἐκ τῶν ἐναντίων κακοδαιμονεῖν . ( Καὶ τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν ἀναγκαῖα εἶναι πρὸς εὐδαιμονίαν , τὰ δὲ μή . Καὶ ἀναγκαῖα μέν , τάς τε ἀρετὰς πάσας , καὶ τὰς ἐνεργείας τὰς χρηστικὰς αὐτῶν · οὐκ ἀναγκαῖα δέ , χαράν τε καὶ εὐφροσύνην , καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα . Παραπλησίως δὲ καὶ τῶν κακῶν τὰ μὲν ἀναγκαῖα ὡς ἂν κακὰ πρὸς κακοδαιμονίαν εἶναι , τὰ δ’ οὐκ ἀναγκαῖα . Ἀναγκαῖα μέν , τάς τε κακίας πάσας , καὶ τὰς ἐνεργείας τὰς ἀπ’ αὐτῶν · οὐκ ἀναγκαῖα δέ , τά τε πάθη πάντα , καὶ τὰ ἀῤῥωστήματα , καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια . ) Τέλος δέ φασιν εἶναι τὸ εὐδαιμονεῖν , οὗ ἕνεκα πάντα πράττεται μέν , αὐτὸ δὲ πράττεται οὐδενὸς ἕνεκα . Τοῦτο δ’ ὑπάρχειν ἐν τῷ κατ’ ἀρετὴν ζῆν , ἐν τῷ ὁμολογουμένως ζῆν , ἔτι , ὡς ταυτὸν ὄν , ἐν τῷ κατὰ φύσιν ζῆν . Τὴν δὲ εὐδαι ταυτὸν ὄν , ἐν τῷ κατὰ φύσιν ζῆν . Τὴν δὲ εὐδαιμονίαν ὁ Ζήνων ὡρίσατο τὸν τρόπον τοῦτον · εὐδαιμονία δ’ ἐστὶν εὔροια βίου . Κέχρηται δὲ καὶ Κλεάνθης τῷ ὅρῳ τούτῳ ἐν τοῖς αὐτοῦ συγγράμμασι , καὶ ὁ Χρύσιππος , καὶ οἱ ἀπὸ τούτων πάντες , τὴν εὐδαιμονίαν μήσιππος , καὶ οἱ ἀπὸ τούτων πάντες , τὴν εὐδαιμονίαν οὐχ ἑτέραν εἶναι λέγοντες τοῦ εὐδαίμονος βίου , καίτοι γε λέγοντες , τὴν μὲν εὐδαιμονίαν σκοπὸν ἐκκεῖσθαι , τέλος δ’ εἶναι τὸ τυχεῖν τῆς εὐδαιμονίας , ὅπερ ταυτὸν εἶναι τῷ εὐδαιμονεῖν . Δῆλον οὖν ἐκ τούτων , ὅτι ἰσοδυνάμει τὸ κατὰ φύσιν ζῆν , καὶ τὸ καλῶς ζῆν , καὶ τὸ εὖ ζῆν , καὶ πᾶν τὸ καλὸν καὶ τὸ ἀγαθόν , καὶ ἡ ἀρετή , καὶ τὸ μέτοχον ἀρετῆς · καὶ ὅτι πᾶν τὸ ἀγαθὸν καλόν , καὶ τὸ μέτοχον ἀρετῆς · καὶ ὅτι πᾶν τὸ ἀγαθὸν καλόν , ὁμοίως δὲ καὶ πᾶν τὸ αἰσχρὸν κακόν . Διὸ καὶ τὸ Στωϊκὸν τέλος ἴσον δύνασθαι τῷ κατ’ ἀρετὴν βίῳ . Διαφέρειν δὲ λέγουσι τὸ αἱρετὸν καὶ τὸ αἱρετέον . Αἱρετὸν μὲν γὰρ εἶναι ἀγαθὸν τὸ πᾶν , αἱρετέον δὲ ὠφέρετὸν μὲν γὰρ εἶναι ἀγαθὸν τὸ πᾶν , αἱρετέον δὲ ὠφέλημα πᾶν , ὃ θεωρεῖται παρὰ τὸ ἔχειν τὸ ἀγαθόν . Διὸ αἱρούμεθα μὲν τὸ αἱρετέον , οἷον τὸ φρονεῖν , ὃ θεωρεῖται παρὰ τὸ ἔχειν φρόνησιν , τὸ δὲ αἱρετὸν οὐχ αἱρούμεθα , μᾶλλον δὲ ἔχειν αὐτὸ αἱρούμεθα . Ὁμοίως δὲ καὶ μᾶλλον δὲ ἔχειν αὐτὸ αἱρούμεθα . Ὁμοίως δὲ καὶ τὰ μὲν ἀγαθὰ πάντα ἐστὶν ὑπομενετὰ καὶ ἐμμενετά , καὶ κατὰ λόγον τὸν αὐτὸν ἐπὶ τῶν ἄλλων αἱρετῶν , εἰ καὶ μὴ κατωνόμασται · τὰ δ’ ὠφέλιμα πάντα ὑπομενετέα καὶ ἐμμενετέα · καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον ἐπὶ τῶν ἄλλων κατὰ τὰ οἰκεῖα .
Lemmas: ὁ δέ τέλος ὁ μέν Ζήνων οὕτως ἀποδίδωμι , ὁ ὁμολογουμένως ζῶ · οὗτος δέ εἰμί κατά εἷς λόγος καί σύμφωνος ζῶ , ὡς ὁ μάχομαι ζῷον κακοδαιμονέω . ὁ δέ μετά οὗτος , διαρθρέω οὕτως ἐκφέρω , ὁμολογουμένως ὁ φύσις ζῶ · ὑπολαμβάνω μικρός εἰμί κατηγόρημα ὁ ὑπό ὁ Ζήνων εἴρω . Κλεάνθης γάρ πρῶτος διαδέχομαι αὐτός ὁ αἵρεσις προστίθημι ὁ φύσις , καί οὕτως ἀποδίδωμι , τέλος εἰμί ὁ ὁμολογουμένως ὁ φύσις ζῶ . ὅπερ ὁ Χρύσιππος σαφής βούλομαι ποιέω , ἐκφέρω ὁ τρόπος οὗτος · ζῶ κατά ἐμπειρία ὁ φύσις συμβαίνω . Διογένης δέ , εὐλογιστία ἐν ὁ ὁ κατά φύσις ἐκλογή καί ἀπεκλογή . Ἀρχέδημος δέ , πᾶς ὁ καθήκω ἐπιτελέω ζῶ · Ἀντίπατρος δέ , ζῶ ἐκλέγω μέν ὁ κατά φύσις , απεκλεγομενω , δέ ὁ παρά φύσις διηνεκής . πολλάκις δέ καί οὕτως ἀποδίδωμι , πᾶς ὁ κατά ἑαυτοῦ ποιέω διηνεκής καί ἀπαράβατος , πρός ὁ τυγχάνω ὁ προηγούμενος κατά φύς . ὁ δέ τέλος λέγω τριχῶς ὑπό ὁ ἐκ ὁ αἵρεσις οὗτος · τότε γάρ τελικός ἀγαθός λέγω τέλος ἐν ὁ φιλόλογος συνήθεια , ὡς ὁ ὁμολογία λέγω τέλος εἰμί · λέγω δέ καί ὁ σκοπός τέλος , οἷος ὁ ὁμολογέω βίος ἀναφορικός λέγω ἐπί ὁ παράκειμαι κατηγόρημα . κατά δέ ὁ τρίτος σημαίνω , λέγω τέλος ὁ ἔσχατος ὁ ὀρεκτός , ἐπί ὅς πᾶς ὁ ἄλλος ἀναφέρω . διαφέρω δέ τέλος καί σκοπός ἡγέομαι . Σκοπός μέν γάρ εἰμί ὁ ἔκκειμαι σῆμα , ὅς τυγχάνω ἐφίημι ὁ ὁ εὐδαιμονία στοχάζομαι διά ὁ πᾶς μέν σπουδαῖος εὐδαιμονέω , πᾶς δέ φαῦλος ἐκ ὁ ἐναντίος κακοδαιμονάω . ( καί ὁ ἀγαθός ὁ μέν ἀναγκαῖος εἰμί πρός εὐδαιμονία , ὁ δέ μή . καί ἀναγκαῖος μέν , ὁ τε ἀρετή πᾶς , καί ὁ ἐνέργεια ὁ χρηστικός αὐτός · οὐ ἀναγκαῖος δέ , χαρά τε καί Εὐφρόσυνος , καί ὁ ἐπιτήδευμα . παραπλήσιος δέ καί ὁ κακός ὁ μέν ἀναγκαῖος ὡς εἄν κακός πρός κακοδαιμονία εἰμί , ὁ δέ οὐ ἀναγκαῖος . ἀναγκαῖος μέν , ὁ τε κακία πᾶς , καί ὁ ἐνέργεια ὁ ἀπό αὐτός · οὐ ἀναγκαῖος δέ , ὁ τε πάθος πᾶς , καί ὁ ἀῤῥωστήματα , καί ὁ οὗτος παραπλήσιος . ) Τέλος δέ φημί εἰμί ὁ εὐδαιμονέω , ὅς ἕνεκα πᾶς πράσσω μέν , αὐτός δέ πράσσω οὐδείς ἕνεκα . οὗτος δέ ὑπάρχω ἐν ὁ κατά ἀρετή ζῶ , ἐν ὁ ὁμολογουμένως ζῶ , ἔτι , ὡς τατός εἰμί , ἐν ὁ κατά φύσις ζῶ . ὁ δέ ὕδης τατός εἰμί , ἐν ὁ κατά φύσις ζῶ . ὁ δέ εὐδαιμονία ὁ Ζήνων ὁρίζω ὁ τρόπος οὗτος · εὐδαιμονία δέ εἰμί εὔροια βίος . χράω δέ καί Κλεάνθης ὁ ὅρος οὗτος ἐν ὁ αὐτός σύγγραμμα , καί ὁ Χρύσιππος , καί ὁ ἀπό οὗτος πᾶς , ὁ εὐδαιμονία μήσιππος , καί ὁ ἀπό οὗτος πᾶς , ὁ εὐδαιμονία οὐ ἕτερος εἰμί λέγω ὁ εὐδαίμων βίος , καίτοι γε λέγω , ὁ μέν εὐδαιμονία σκοπός ἔκκειμαι , τέλος δέ εἰμί ὁ τυγχάνω ὁ εὐδαιμονία , ὅσπερ τατός εἰμί ὁ εὐδαιμονέω . Δῆλος οὖν ἐκ οὗτος , ὅτι ἰσοδυναμέω ὁ κατά φύσις ζῶ , καί ὁ καλῶς ζῶ , καί ὁ εὕω ζῶ , καί πᾶς ὁ καλός καί ὁ ἀγαθός , καί ὁ ἀρετή , καί ὁ μέτοχος ἀρετή · καί ὅτι πᾶς ὁ ἀγαθός καλός , καί ὁ μέτοχος ἀρετή · καί ὅτι πᾶς ὁ ἀγαθός καλός , ὁμοίως δέ καί πᾶς ὁ αἰσχρός κακός . Διὸ καί ὁ στωϊκός τέλος ἴσος δύναμαι ὁ κατά ἀρετή βίος . διαφέρω δέ λέγω ὁ αἱρετός καί ὁ αἱρετέος . αἱρετός μέν γάρ εἰμί ἀγαθός ὁ πᾶς , αἱρετέος δέ ὠφέρετὸν μέν γάρ εἰμί ἀγαθός ὁ πᾶς , αἱρετέος δέ ὠφέλημα πᾶς , ὅς θεωρέω παρά ὁ ἔχω ὁ ἀγαθός . Διὸ αἱρέω μέν ὁ αἱρετέος , οἷος ὁ φρονέω , ὅς θεωρέω παρά ὁ ἔχω φρόνησις , ὁ δέ αἱρετός οὐ αἱρέω , μᾶλλον δέ ἔχω αὐτός αἱρέω . ὅμοιος δέ καί μᾶλλον δέ ἔχω αὐτός αἱρέω . ὅμοιος δέ καί ὁ μέν ἀγαθός πᾶς εἰμί ὑπομένω καί ἐμμενετός , καί κατά λόγος ὁ αὐτός ἐπί ὁ ἄλλος αἱρετός , εἰμί καί μή κατονομάζω · ὁ δέ ὠφέλιμος πᾶς ὑπομενετέον καί ἐμμενετέος · καί κατά ὁ αὐτός λόγος ἐπί ὁ ἄλλος κατά ὁ οἰκεῖος .