arius-didymus.liber-de-philosophorum-sectis-epitome-ap-stobaeum 3.25
Φασὶ δὲ καὶ ἄγροικον εἶναι πάντα φαῦλον , τὴν γὰρ ἀγροικίαν ἀπειρίαν εἶναι τῶν κατὰ πόλιν ἐθῶν καὶ νόμων · καὶ πάντα φαῦλον ἔνοχον ὑπάρχειν · εἶναι δὲ καὶ ἄγριον , ἐναντιωτικὸν ὄντα τῇ κατὰ νόμον διεξαγωγῇ , καὶ θηριώδη καὶ βλαπτικὸν ἄνθρωπον . Τὸν δ’ αὐτὸν τοῦτον καὶ ἀνήμερον ὑπάρχειν καὶ τυραννικόν , οὕτως διακείμενον ὥστε δεσποτικὰ ποιεῖν , ἔτι δὲ ὠμά , καὶ βίαια , καὶ παράνομα , καιρῶν ἐπιλαβόμενον . Εἶναι δὲ καὶ ἀχάριστον , οὔτε πρὸς ἀνταπόδοσιν χάρι τος οἰκείως ἔχοντα , οὔτε πρὸς μετάδοσιν , διὰ τὸ μηδὲ κοινῶς τι ποιεῖν , μηδὲ φιλικῶς , μηδ’ εὐμελετήτως . Μηδὲ φιλόλογον εἶναι τὸν φαῦλον , μηδὲ φιλήκοον , παρὰ τὸ μηδ’ ἀρχὴν παρεσκευάσθαι πρὸς τὴν ὀρθῶν λόγων παραδοχήν , διὰ τὴν ἀποβᾶσαν ἐκ τῆς διαστροφῆς ἀφροσύνην , παρὰ τὸ μήτε προτετράφθαι τινὰ τῶν φαύλων μήτε προτρέπειν πρὸς ἀρετήν · τὸν γὰρ προτετραμμένον ἢ προτρεπόμενον ἑτέρους ἕτοιμον εἶναι δεῖ πρὸς τὸ φιλοσοφεῖν , τὸν δὲ ἕτοιμον ἀνεμποδίστως ἔχειν , μηδένα δὲ τῶν ἀφρόνων εἶναι τοιοῦτον . Οὐ γὰρ τὸν προθύμως ἀκούοντα καὶ ὑπομνηματιζόμενον τὰ λεγόμενα ὑπὸ τῶν φιλοσόφων ἕτοιμον εἶναι πρὸς τὸ φιλοσοφεῖν , ἀλλὰ τὸν ἑτοίμως ἔχοντα πρὸς τὸ τὰ διὰ τῆς φιλοσοφίας παραγγελλόμενα μεταφέρειν ἐπὶ τὰ ἔργα , καὶ κατ’ αὐτὰ βιοῦν . Οὐδένα δὲ τῶν φαύλων τοιοῦτον εἶναι , προκατειλημμένον τοῖς τῆς κακίας δόγμασιν . Εἰ γὰρ προετέτραπτό τις τῶν φαύλων , καὶ ἀπὸ τῆς κακίας ἀπετέτραπτο . Οὐδεὶς δὲ ἔχων τὴν κακίαν πρὸς ἀρετὴν τέτραπται , ὡς οὐδὲ νόσον πρὸς ὑγίειαν . Μόνον δὲ προτετράφθαι τὸν σοφόν , καὶ μόνον προτρέπειν δύνασθαι , τῶν δ’ ἀφρόνων μηδένα · κατὰ γὰρ παραγγέλματα βιοῦν μηδένα τῶν ἀφρόνων · μηδ’ εἶναι φιλόλογον , λογόφιλον δὲ μᾶλλον , μέχρι λαλιᾶς ἐπιπολαίου προβαίνοντα , μηκέτι δὲ καὶ τοῖς ἔργοις ἐκβεβαιούμενον τὸν τῆς ἀρετῆς λόγον · μηδὲ γὰρ φιλόπονόν τινα τῶν φαύλων εἶναι · τὴν γὰρ φιλοπονίαν διάθεσιν ἐξεργαστικὴν εἶναι τῶν ἐπιβαλλόντων ἀνυπόπτως διὰ πόνου , οὐδένα δὲ τῶν φαύλων ἀνυπόπτως ἔχειν πρὸς τὸν πόνον . Μηδὲ γὰρ τὴν κατ’ ἀξίαν ποιεῖσθαι δόσιν τῆς ἀρετῆς τῶν φαύλων τινά , σπουδαῖον μὲν γὰρ εἶναι τὴν δόσιν , ἐπιστήμην οὖσαν , καθ’ ἣν ἀξιόλογόν τι ἡγούμεθα περιποιεῖσθαι . Τῶν δὲ σπουδαίων μηδὲν εἰς φαύλους πίπτειν , ὥστε μηδὲ τὴν ἀξίαν τῆς ἀρετῆς δόσιν ποιεῖσθαί τινα τῶν φαύλων . Εἰ γὰρ τὴν κατ’ ἀξίαν τις ἐποιεῖτο δόσιν τῶν ἀφρόνων τῆς ἀρετῆς , ἐφ’ ὅσον ἐτίμα ταύτην , ἀπῳκονομεῖτο ἂν τὴν κακίαν . Πᾶς δέ τε ἄφρων σύνεστιν ἡδέως τῇ ἑαυτοῦ κακίᾳ . Σκοπεῖν γὰρ δεῖ μὴ τὸν ἐξώφορον αὐτῶν λόγον , φαῦλον ὄντα , ἀλλὰ τὸν τῶν πράξεων . Ἐκ τούτων γὰρ ἀπελέγχονται μὴ περὶ τὰ καλὰ καὶ σπουδαῖα παρωρμημένοι , ἀλλὰ περὶ τὰς ἀνδραποδώδεις ἀμέτρους ἀπολαύσεις . Ἀρέσκει δὲ καὶ πᾶν ἁμάρτημα ἀσέβημα εἶναι . Τὸ γὰρ παρὰ τὴν βούλησίν τι πράττεσθαι τοῦ θεοῦ , ἀσεβείας εἶναι τεκμήριον . Τῶν γὰρ θεῶν οἰκειουμένων μὲν τῇ ἀρετῇ καὶ τοῖς ταύτης ἔργοις , ἀλλοτριουμένων δὲ τῇ κακίᾳ καὶ τοῖς ἀπὸ ταύτης συντελουμένοις , τοῦ δ’ ἁμαρτήματος ὄντος ἐνεργήματος κατὰ κακίαν , κατεφαίνετο πᾶν ἁμάρτημα ἀπαρεστὸν θεοῖς ὑπάρχον , ( τοῦτο δ’ ἐστὶν ἀσέβημα , ) καὶ καθ’ ἕκαστόν γε ἁμάρτημα ὁ φαῦλος ἀπαρεστόν τι ποιεῖ θεοῖς . Ἔτι δὲ , ἐπεὶ πᾶς φαῦλος ὅσα ποιεῖ κατὰ κακίαν ποιεῖ , καθάπερ ὁ σπουδαῖος κατ’ ἀρετήν , καὶ ὁ μίαν ἔχων κακίαν πάσας ἔχει . Ἐν δὲ ταύταις ὁρᾶσθαι καὶ τὴν ἀσέβειαν , οὐ τὴν τεταγμένην κατὰ τὴν ἐνέργειαν , ἀλλὰ τὴν τῇ εὐσεβείᾳ ἐναντίαν ἕξιν . Τὸ δὲ κατ’ ἀσέβειαν πεπραγμένον ἀσέβημα εἶναι , πᾶν οὖν ἁμάρτημα ἀσέβημα εἶναι . Ἔτι δ’ ἀρέσκει αὐτοῖς , καὶ πάντ’ εἶναι τὸν ἄφρονα θεοῖς ἐχθρόν · τὴν γὰρ ἔχθραν ἀσυμφωνίαν εἶναι τῶν κατὰ τὸν βίον καὶ διχόνοιαν , ὥσπερ καὶ τὴν φιλίαν συμφωνίαν καὶ ὁμόνοιαν . Διαφωνοῦσι δ’ οἱ φαῦλοι πρὸς τοὺς θεοὺς περὶ τῶν κατὰ τὸν βίον , διόπερ πᾶς ἄφρων θεοῖς ἐχθρός ἐστιν , ἐπεὶ εἰ πάντες τοὺς ἐναντίους αὐτοῖς ἐχθροὺς εἶναι νομίζουσι , τῷ δὲ σπουδαίῳ ὁ φαῦλός ἐστιν ἐναντίος , καὶ σπουδαῖός ἐστιν ὁ θεός , ὁ φαῦλος θεοῖς ἐστιν ἐχθρός . Ἴσα τε πάντα λέγουσιν εἶναι τὰ ἁμαρτήματα , οὐ μέντοι γ’ ὅμοια . Καθάπερ γὰρ ἀπὸ μιᾶς τινος πηγῆς , τῆς κακίας , φέρεσθαι πέφυκε , τῆς κρίσεως οὔσης ἐν πᾶσι τοῖς ἁμαρτήμασι τῆς αὐτῆς · παρὰ δὲ τὴν ἔξωθεν αἰτίαν , τῶν ἐφ’ οἷς αἱ κρίσεις ἀποτελοῦνται μέσων διαλλαττόντων , διάφορα κατὰ ποιότητα γίγνεσθαι τὰ ἁμαρτήματα . Λάβοις δ’ ἂν εἰκόνα σαφῆ τοῦ δηλουμένου τῷδ’ ἐπιστήσας . Πᾶν γὰρ τὸ ψεῦδος ἐπ’ ἴσης ψεῦδος συμβέβηκεν , οὐ γὰρ εἶναι ἕτερον ἑτέρου μᾶλλον διεψευσμένον · τό τε γὰρ νύκτα εἶναι ψεῦδός ἐστι , καθάπερ τὸ ἱπποκένταυρον ζῆν · καὶ οὐ μᾶλλον εἰπεῖν ἐστὶ ψεῦδος εἶναι θάτερον θατέρου . Ἀλλ’ εἴ γε τὸ ψεῦδος ἐπίσης ψεῦδός ἐστιν , οὐχὶ δὲ καὶ οἱ διεψευσμένοι ἐπίσης εἰσὶ διεψευσμένοι . Διαμαρτάνειν δὲ μᾶλλον καὶ ἧττον οὐκ ἔστι , πᾶσαν γὰρ ἁμαρτίαν κατὰ διάψευσιν πράττεσθαι . Ἔτι οὐχὶ κατόρθωμα μὲν μεῖζον καὶ ἔλαττον γίγνεσθαι , ἁμάρτημα δὲ μεῖζον ἢ ἔλαττον οὐ γίγνεσθαι , πάντα γάρ ἐστι τέλεια , διόπερ οὔτ’ ἐλλείπειν οὔθ’ ὑπερέχειν δύναιτ’ ἂν ἀλλήλων . Ἴσα τε νῦν ἐστι πάντα τὰ ἁμαρτήματα . Περὶ δὲ εὐφυοῦς , ἔτι δὲ εὐγενοῦς οἱ μὲν τῶν ἐκ τῆς αἱρέσεως ἐπηνέχθησαν ἐπὶ τὸ λέγειν πάντα σοφὸν τοιοῦτον εἶναι , οἱ δ’ οὔ . Οἱ μὲν γὰρ οἴονται , οὐ μόνον εὐφυεῖς γίγνεσθαι πρὸς ἀρετὴν ἐκ φύσεως , ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐκ κατασκευῆς , καὶ τὸ ἐν ταῖς παροιμίαις λεγόμενον τοῦτο ἀπεδέξαντο , « μελέτη χρονισθεῖσ’ εἰς φύσιν καθίσταται . » Τὸ δ’ ὅμοιον καὶ περὶ εὐγενείας ὑπέλαβον , ὥστε εὐφυίαν μὲν εἶναι κοινῶς ἕξιν ἐκ φύσεως ἢ ἐκ κατασκευῆς , οἰκείαν πρὸς ἀρετήν , ἢ ἕξιν , καθ’ ἣν εὐανάληπτοι ἀρετῆς εἰσί τινες · τὴν δ’ εὐγένειαν , ἕξιν ἐκ γένους ἢ ἐκ κατασκευῆς , οἰκείαν πρὸς ἀρετήν . Τὸν δὲ σπουδαῖον , ὁμιλητικὸν ὄντα , καὶ ἐπιδέξιον , καὶ προτρεπτικόν , καὶ θηρευτικὸν διὰ τῆς ὁμιλίας εἰς εὔνοιαν καὶ φιλίαν , καὶ ὡς δυνατὸν εὐάρμοστον εἶναι πρὸς τὸ πλῆθος ἀνθρώπων , παρ’ ὃ καὶ ἐπαφρόδιτον εἶναι , καὶ ἐπίχαριν , καὶ πιθανόν , ἔτι δὲ αἱμύλον , καὶ εὔστοχον , καὶ εὔκαιρον , καὶ ἀγχίνουν , καὶ ἀφελῆ , καὶ ἀπερίεργον , καὶ ἁπλοῦν καὶ ἄπλαστον · τὸν δὲ φαῦλον ἔνοχον πᾶσι τοῖς ἐναντίοις . Τὸ δ’ εἰρωνεύεσθαι φαύλων εἶναί φασιν , οὐδένα γὰρ ἐλεύθερον καὶ σπουδαῖον εἰρωνεύεσθαι · ὁμοίως δὲ καὶ τὸ σαρκάζειν , ὅ ἐστιν εἰρωνεύεσθαι μετ’ ἐπισυρμοῦ τινός . Ἐν μόνοις τε τοῖς σοφοῖς ἀπολείπουσι φιλίαν , ἐπεὶ ἐν μόνοις τούτοις ὁμόνοια γίγνεται περὶ τῶν κατὰ τὸν βίον · τὴν δ’ ὁμόνοιαν εἶναι κοινῶν ἀγαθῶν ἐπιστήμην . Φιλίαν γὰρ ἀληθινὴν καὶ μὴ ψευδώνυμον ἀδύνατον χωρὶς πίστεως καὶ βεβαιότητος ὑπάρχειν · ἐν δὲ τοῖς φαύλοις , ἀπίστοις καὶ ἀβεβαίοις οὖσι καὶ δόγματα πολεμικὰ κεκτημένοις , οὐκ εἶναι φιλίαν , ἑτέρας δέ τινας ἐπιπλοκὰς καὶ συνδέσεις ἔξωθεν ἀνάγκαις καὶ δόξαις κατεχομένας γίγνεσθαι . Φασὶ δὲ καὶ τὸ ἀγαπᾶν καὶ τὸ ἀσπάζεσθαι καὶ τὸ φιλεῖν μόνων εἶναι τῶν σπουδαίων . Καὶ μόνον εἶναι τὸν σοφὸν βασιλέα τε καὶ βασιλικόν , τῶν δὲ φαύλων μηδένα · τὴν γὰρ βασιλείαν ἀρχὴν ἀνυπεύθυνον εἶναι καὶ τὴν ἀνωτάτω καὶ τὴν ἐπὶ πάσαις . Λέγουσι δὲ καὶ ἄριστον αὐτοῦ ἰατρὸν εἶναι τὸν σπουδαῖον ἄνδρα · ἐπιμελῆ γὰρ ὄντα τῆς ἰδίας φύσεως παρατηρητὴν ὑπάρχειν καὶ τῶν πρὸς ὑγίειαν ἐπιστήμονα συμφερόντων . Οὐχ οἷόν τε δὲ μεθυσθήσεσθαι τὸν νοῦν ἔχοντα · τὴν γὰρ μέθην ἁμαρτητικὸν περιέχειν , λήρησίν τε εἶναι περὶ τὸν οἶνον , ἐν μηδενὶ δὲ τὸν σπουδαῖον ἁμαρτάνειν , δι’ ὃ πάντα κατ’ ἀρετὴν ποιεῖν καὶ τὸν ἀπὸ ταύτης ὀρθὸν λόγον . Τρεῖς δὲ προηγουμένους εἶναι βίους , τόν τε βασιλικόν , καὶ τὸν πολιτικόν , καὶ τρίτον τὸν ἐπιστημονικόν · ὁμοίως δὲ καὶ χρηματισμοὺς τρεῖς προηγουμένους , τόν τε ἀπὸ τῆς βασιλείας , καθ’ ὃν ὁ αὐτὸς βασιλεύσει καὶ μοναρχικῶς χρημάτων εὐπορήσει · δεύτερον δέ , τὸν ἀπὸ τῆς πολιτείας , πολιτεύεσθαι γὰρ κατὰ τὸν προηγούμενον λόγον · καὶ γὰρ γαμήσειν , καὶ παιδοποιήσεσθαι , ἀκολουθεῖν γὰρ ταῦτα τῇ τοῦ λογιστικοῦ ζῴου καὶ κοινωνικοῦ καὶ φιλαλλήλου φύσει . Χρηματιεῖσθαι οὖν καὶ ἀπὸ τῆς πολιτείας , καὶ ἀπὸ τῶν φίλων , τῶν ἐν ὑπεροχαῖς ὄντων . Περὶ δὲ τοῦ σοφιστεύειν καὶ ἀπὸ σοφιστείας εὐπορήσειν χρημάτων , διέστησαν οἱ ἀπὸ τῆς αἱρέσεως κατὰ τὸ σημαινόμενον . Τὸ μὲν γὰρ χρηματιεῖσθαι ἀπὸ τῶν κατὰ τὴν παιδείαν , καὶ μισθούς ποτε λήψεσθαι παρὰ τῶν φιλομαθούντων , διωμολογήσαντο · περὶ δὲ τὸ σημαινόμενον ἐγένετό τις ἐν αὐτοῖς ἀμφισβήτησις , τῶν μὲν αὐτὸ τοῦτο λεγόντων σοφιστεύειν , τὸ ἐπὶ μισθῷ μεταδιδόναι τῶν τῆς φιλοσοφίας δογμάτων , τῶν δ’ ὑποτοπησάντων ἐν τῷ σοφιστεύειν περιέχεσθαί τι φαῦλον , οἱονεὶ λόγους καπηλεύειν , οὐ φαμένων δεῖν ἀπὸ παιδείας παρὰ τῶν ἐπιτυχόντων χρηματίζεσθαι , καταδεέστερον γὰρ εἶναι τὸν τρόπον τοῦτον τοῦ χρηματισμοῦ τοῦ τῆς φιλοσοφίας ἀξιώματος . Φασὶ δέ ποτε καὶ τὴν ἐξαγωγὴν τὴν ἐκ τοῦ βίου τοῖς σπουδαίοις καθηκόντως κατὰ πολλοὺς τρόπους γίγνεσθαι , τοῖς δὲ φαύλοις μηδὲ τὴν μονὴν ἐν τῷ ζῆν , εἰ μὴ μέλλοιεν ἔσεσθαι σοφοί , οὔτε γὰρ τὴν ἀρετὴν κατέχειν ἐν τῷ ζῆν , οὔτε τὴν κακίαν ἐκβάλλειν · τοῖς δὲ καθήκουσι καὶ τοῖς παρὰ τὸ καθῆκον μετρεῖσθαι τήν τε ζωὴν καὶ τὸν θάνατον . Λέγουσι δὲ καὶ τὸν σοφὸν ἀνύβριστον εἶναι , οὔθ’ ὑβρίζεσθαι γὰρ οὔθ’ ὑβρίζειν , διὰ τὸ τὴν ὕβριν ἀδικίαν εἶναι καταισχύνουσαν καὶ βλάβην · μήτε δὲ ἀδικεῖσθαι μήτε βλάπτεσθαι τὸν σπουδαῖον , ἀδικητικῶς μέντοι γέ τινας αὐτῷ προσφέρεσθαι καὶ ὑβριστικῶς , καὶ κατὰ τοῦτο δὲ δικαιοπραγεῖν , πρός τε τὸ μηδὲν ἀποβᾶσαν ἀδικίαν εἶναι τὴν ὕβριν , ἀλλὰ καταισχύνουσαν καὶ ὑβριστικὴν οὖσαν . Ἀπερίπτωτον δ’ ὑπάρχειν τὸν νοῦν ἔχοντα ταύτης , καὶ μηδαμῶς καταισχύνεσθαι , ἐν ἑαυτῷ γὰρ ἔχειν τὸ ἀγαθὸν καὶ τὴν θείαν ἀρετήν , δι’ ὃ καὶ πάσης ἀπηλλάχθαι κακίας καὶ βλάβης . Καὶ βασιλεύσειν τέ ποτε τὸν νοῦν ἔχοντα , καὶ βασιλεῖ συμβιώσεσθαι , καὶ εὐφυΐαν ἐμφαίνοντι καὶ φιλομάθειαν . Ἔφαμεν δ’ ὅτι καὶ πολιτεύεσθαι κατὰ τὸν προηγούμενον λόγον οἷόν ἐστι , μὴ πολιτεύεσθαι δὲ ἐάν τι ἐμπόδισμα ᾖ τοῦ διοικεῖν τὴν πόλιν καὶ μάλιστα μηδὲν ὠφελεῖν μέλλῃ τὴν πατρίδα , κινδύνους δὲ παρακολουθεῖν ὑπολαμβάνῃ μεγάλους καὶ χαλεποὺς ἐκ τῆς πολιτείας . Λέγεσθαι δέ , μὴ ψεύδεσθαι τὸν σοφόν , ἀλλ’ ἐν πᾶσιν ἀληθεύειν · οὐ γὰρ ἐν τῷ λέγειν τι ψεῦδος τὸ ψεύδεσθαι ὑπάρχειν , ἀλλ’ ἐν τῷ διαψευστῶς τὸ ψεῦδος λέγειν , καὶ ἐπὶ ἀπάτῃ τῶν πλησίον . Τῷ μέντοι ψεύδει ποτὲ συγχρήσασθαι νομίζουσιν αὐτὸν κατὰ πολλοὺς τρόπους ἄνευ συγκαταθέσεως · καὶ γὰρ κατὰ στρατηγίαν πρὸς τοὺς ἀντιπάλους , καὶ κατὰ τὴν τοῦ συμφέροντος προόρασιν , καὶ κατ’ ἄλλας οἰκονομίας τοῦ βίου πολλάς . Ψεῦδος δὲ ὑπολαμβάνειν οὐδέποτέ φασι τὸν σοφόν , οὐδὲ τὸ παράπαν ἀκαταλήπτῳ τινὶ συγκατατίθεσθαι , διὰ τὸ μηδὲ δοξάζειν αὐτόν , μηδ’ ἀγνοεῖν μηδέν . Τὴν γὰρ ἄγνοιαν μεταπτωτὴν εἶναι , συγκατάθεσιν δὲ ἀσθενῆ . Μηδὲν δ’ ὑπολαμβάνειν ἀσθενῶς , ἀλλὰ μᾶλλον ἀσφαλῶς καὶ βεβαίως , δι’ ὃ καὶ μηδὲ δοξάζειν τὸν σοφόν . Διττὰς γὰρ εἶναι δόξας , τὴν μὲν ἀκαταλήπτων συγκατάθεσιν , τὴν δ’ ὑπόληψιν ἀσθενῆ · ταύτας δ’ ἀλλοτρίας εἶναι τῆς τοῦ σοφοῦ διαθέσεως , διότι καὶ τὸ προπίπτειν πρὸ καταλήψεως , καὶ συγκατατίθεσθαι κατὰ τὸν προπετῆ , φαύλου εἶναι , καὶ μὴ πίπτειν εἰς τὸν εὐφυῆ καὶ τέλειον ἄνδρα καὶ σπουδαῖον . Οὐδὲ λανθάνειν δὲ αὐτόν τι , τὴν γὰρ ἀγνωσίαν εἶναι ψεύδους ὑπόληψιν ἀποφαντικὴν πράγματος . Τούτοις δ’ ἀκολούθως οὐκ ἀπιστεῖν , τὴν γὰρ ἀπιστίαν εἶναι ψεύδους ὑπόληψιν , τὴν δὲ πίστιν ἀστεῖον ὑπάρχειν , εἶναι γὰρ ὑπόληψιν ἰσχυράν , βεβαιοῦσαν τὸ ὑπολαμβανόμενον . Ὁμοίως δὲ καὶ τὴν ἐπιστήμην ἀμετάπτωτον ὑπὸ λόγου · διὰ ταῦτά φασι μήτε ἐπίστασθαί τι τὸν φαῦλον μήτε πιστεύειν . Ἐχομένως δὲ τούτων οὔτε πλεονάζεσθαι τὸν σοφον , οὔτε βουκολεῖσθαι , οὔτε διαπατᾶσθαι , οὔτε παραριθμεῖν , οὔτε ὑφ’ ἑτέρου παραριθμεῖσθαι , ταῦτα γὰρ πάντα τὴν ἀπάτην περιέχειν , καὶ τοῖς κατὰ τὸν τόπον ψεύδεσι πρόσθεσιν . Οὐδένα δὲ τῶν ἀστείων οὔθ’ ὁδοῦ διαμαρτάνειν , οὔτ’ οἰκίας , οὔτε σκοποῦ · ἀλλ’ οὐδὲ παρορᾶν οὐδὲ παρακούειν νομίζουσι τὸν σοφόν , οὐδὲ τὸ σύνολον παραπαίειν κατά τι τῶν αἰσθητηρίων , καὶ γὰρ τούτων ἕκαστον ἔχεσθαι νομίζουσι τῶνδε τῶν ψευδῶν συγκαταθέσεων . Οὐδ’ ὑπονοεῖν δέ φασι τον σοφόν , καὶ γὰρ τὴν ὑπόνοιαν ἀκαταλήπτων εἶναι τῷ γένει συγκατάθεσιν , οὐδὲ μετανοεῖν δ’ ὑπολαμβάνουσι τὸν νοῦν ἔχοντα , καὶ γὰρ τὴν μετάνοιαν ἔχεσθαι ψεύδους συγκαταθέσεως , ὡς ἂν προδιαπεπτωκότος . Οὐδὲ μεταβάλλεσθαι δὲ κατ’ οὐδένα τρόπον , οὐδὲ μετατίθεσθαι , οὐδὲ σφάλλεσθαι · ταῦτα γὰρ εἶναι πάντα τῶν τοῖς δόγμασι μεταπιπτόντων , ὅπερ ἀλλότριον εἶναι τοῦ νοῦν ἔχοντος . Οὐδὲ δοκεῖν αὐτῷ τί φασι , παραπλησίως τοῖς εἰρημένοις . Γίγνεσθαι δὲ καὶ διαλεληθότα τινὰ σοφὸν νομίζουσι , κατὰ τοὺς πρώτους χρόνους , οὔτε ὀρεγόμενόν τινος , οὔτε ἐπιποθεῖν βουλόμενον ἕν τι τῶν ἐν τοῖς βουλητοῖς ἰδικῶν ὄντων , διὰ τὸ μὴ κρίνειν τι αὐτῷ ἀπεῖναι ὧν χρή . Οὐ μόνον δ’ ἐπὶ τῆς φρονήσεως ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν τὰς τοιαύτας ἔσεσθαι διαλήψεις . Ἔτι , πάντων τε τῶν ἁμαρτημάτων ἴσων ὄντων καὶ τῶν κατορθωμάτων , καὶ τοὺς ἄφρονας ἐπίσης πάντας ἄφρονας εἶναι , τὴν αὐτὴν καὶ ἴσην ἔχοντας διάθεσιν . Ἴσων δὲ ὄντων τῶν ἁμαρτημάτων , εἶναί τινας ἐν αὐτοῖς διαφοράς , καθ’ ὅσον τὰ μὲν αὐτῶν ἀπὸ σκληρᾶς καὶ δυσιάτου διαθέσεως γίγνεται , τὰ δ’ οὔ . Καὶ τῶν σπουδαίων δὲ ἄλλους ἄλλων προτρεπτικωτέρους γίγνεσθαι καὶ πιστικωτέρους , ἔτι δὲ καὶ ἀγχινουστέρους , κατὰ τὰ μέσα τὰ ἐμπεριλαμβανόμενα τῶν ἐπιτάσεων συμβαινουσῶν . Εὐτεκνεῖν δὲ μόνον τὸν ἀστεῖον , οὔτι μὴν πάντα , δεῖν γὰρ τὸν εὐκτεκνοῦντα , ἀστεῖα τέκνα ἔχοντα , χρήσασθαι αὐτοῖς ὡς τοιούτοις . Εὐγηρεῖν τε μόνον καὶ εὐθανατεῖν τὸν σπουδαῖον · εὐγηρεῖν γὰρ εἶναι τὸ μετὰ ποιοῦ γήρως διεξάγειν κατ’ ἀρετήν , εὐθανατεῖν δὲ τὸ μετὰ ποιοῦ θανάτου κατ’ ἀρετὴν τελευτᾶν . Καὶ τά τε ὑγιεινὰ καὶ νοσερὰ πρὸς ἄνθρωπον λέγεσθαι , καὶ ὡς τρόφιμα καὶ τὰ λυτικά , καὶ στατικά , καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια . Ὑγιεινὰ μὲν γὰρ εἶναι τὰ εὐφυῶς ἔχοντα πρὸς τὸ περιποιεῖν ὑγίειαν ἢ συνέχειν · νοσερὰ δὲ τὰ ἐναντίως ἔχοντα τούτοις . Παραπλήσιον δὲ εἶναι καὶ τὸν ἐπὶ τῶν ἄλλων λόγον . Καὶ μαντικὸν δὲ μόνον εἶναι τὸν σπουδαῖον , ὡς ἂν ἐπιστήμην ἔχοντα διαγνωστικὴν σημείων τῶν ἐκ θεῶν ἢ δαιμόνων πρὸς ἀνθρώπινον βίον τεινόντων . Δι’ ὅ καὶ τὰ εἴδη τῆς μαντικῆς εἶναι περὶ αὐτόν , τό τε ὀνειροκριτικόν , καὶ τὸ οἰωνοσκοπικόν , καὶ θυτικόν , καὶ εἴ τινα ἄλλα τούτοις ἐστὶ παραπλήσια . Αὐστηρόν τε λέγεσθαι τὸν σπουδαῖον καθ’ ὅσον οὔτε προσφέρει τινὶ οὔτε προσίεται τὸν πρὸς χάριν λόγον . Κυνιεῖν τε τὸν σοφὸν λέγουσιν , ἕτοιμον ἐπιμένειν τῷ κυνισμῷ , οὐ μὴν σοφὸν ὄντα ἐνάρξασθαι τοῦ κυνισμοῦ . Τὸν δ’ ἔρωτά φασιν ἐπιβολὴν εἶναι φιλοποιΐας διὰ κάλλος ἐμφαινόμενον νέων ὡραίων . Δι’ ὃ καὶ ἐρωτικὸν εἶναι τὸν σοφόν , καὶ ἐρασθήσεσθαι τῶν ἀξιεράστων , εὐγενῶν ὄντων καὶ εὐφυῶν . Λέγουσι δὲ μηδὲ παρὰ τὴν ὄρεξιν , μηδὲ παρὰ τὴν ὁρμήν , μηδὲ παρὰ τὴν ἐπιβολὴν γίγνεσθαί τι περὶ τὸν σπουδαῖον , διὰ τὸ μεθ’ ὑπεξαιρέσεως πάντα ποιεῖν τὰ τοιαῦτα , καὶ μηδὲν αὐτῷ τῶν ἐναντιουμένων ἀπρόληπτον προσπίπτειν . Εἶναι δὲ καὶ πρᾶον , τῆς πραότητος οὔσης ἕξεως καθ’ ἣν πράως ἔχουσι πρὸς τὸ ποιεῖν τὰ ἐπιβάλλοντα ἐν πᾶσι , καὶ μὴ ἐκφέρεσθαι εἰς ὀργὴν ἐν μηδενί . Καὶ ἡσύχιον δὲ καὶ κόσμιον εἶναι · τῆς κοσμιότητος οὔσης ἐπιστήμης κινήσεων πρεπουσῶν , ἡσυχιότητος δὲ εὐταξίας περὶ τὰς κατὰ φύσιν κινήσεις καὶ μονὰς ψυχῆς καὶ σώματος , τῶν ἐναντίων τούτοις περὶ πάντα φαῦλον γιγνομένων . Ἀδιάβολον δ’ εἶναι πάντα τὸν καλὸν κἀγαθόν , ἀπαράδεκτον ὄντα διαβολῆς , ὅθεν καὶ ἀδιάβολον εἶναι κατά τε τοῦτον τὸν τρόπον , καὶ τῷ μὴ διαβάλλειν ἕτερον . Εἶναι δὲ τὴν διαβολὴν διάστασιν φαινομένων φίλων ψευδεῖ λόγῳ · τοῦτο δὲ μὴ γίγνεσθαι περὶ τοὺς ἀγαθοὺς ἄνδρας , μόνους δὲ τοὺς φαύλους καὶ διαβάλλεσθαι καὶ διαβάλλειν , δι’ ὃ καὶ τοὺς μὲν κατ’ ἀλήθειαν φίλους μήτε διαβάλλειν μήτε διαβάλλεσθαι , τοὺς δὲ δοκοῦντας καὶ φαινομένους . Οὐδ’ ἀναβάλλεσθαι δέ ποτε τὸν σπουδαῖον οὐδέν , εἶναι γὰρ τὴν ἀναβολὴν ὑπέρθεσιν ἐνεργείας δι’ ὄκνον , ὑπερτίθεσθαι δέ τινα μόνον ἀνεγκλήτου τῆς ὑπερθέσεως οὔσης . Ἐπὶ γὰρ τοῦ ἀναβάλλεσθαι τὸν Ἡσίοδον ταῦτ’ εἰρηκέναι · « Μηδ’ ἀναβάλλεσθαι ἔς τ’ αὔριον , ἔς τε ἔνηφι · » καὶ , « Αἰεὶ , δ’ ἀμβολιεργὸς ἀνὴρ ἄτῃσι παλαίει · » τῆς δὲ ἀναβολῆς ἔκπτωσίν τινα τῶν προσηκόντων ἔργων ἐμποιούσης .
Lemmas: φημί δέ καί ἄγροικος εἰμί πᾶς φαῦλος , ὁ γάρ ἀγροικία ἀπειρία εἰμί ὁ κατά πόλις ἔθος καί νόμος · καί πᾶς φαῦλος ἔνοχος ὑπάρχω · εἰμί δέ καί ἄγριος , ἐναντιωτικός εἰμί ὁ κατά νόμος διεξαγωγή , καί θηριώδης καί βλαπτικός ἄνθρωπος . ὁ δέ αὐτός οὗτος καί ἀνήμερος ὑπάρχω καί τυραννικός , οὕτως διάκειμαι ὥστε δεσποτικός ποιέω , ἔτι δέ ὠμός , καί βίαιος , καί παράνομος , καιρός ἐπιλαμβάνω . εἰμί δέ καί ἀχάριστος , οὔτε πρός ἀνταπόδοσις χάρις ὅς οἰκεῖος ἔχω , οὔτε πρός μετάδοσις , διά ὁ μηδέ κοινῶς τίς ποιέω , μηδέ φιλικῶς , μηδέ εὐμελετήτως . μηδέ φιλόλογος εἰμί ὁ φαῦλος , μηδέ φιλήκοος , παρά ὁ μηδέ ἀρχή παρασκευάζω πρός ὁ ὀρθός λόγος παραδοχή , διά ὁ ἀποβαίνω ἐκ ὁ διαστροφή ἀφροσύνη , παρά ὁ μήτε προτρέπω τις ὁ φαῦλος μήτε προτρέπω πρός ἀρετή · ὁ γάρ προτρέπω ἢ προτρέπω ἕτερος ἑτοῖμος εἰμί δεῖ πρός ὁ φιλοσοφέω , ὁ δέ ἑτοῖμος ἀνεμπόδιστος ἔχω , μηδείς δέ ὁ ἄφρων εἰμί τοιοῦτος . οὖον γάρ ὁ προθύμως ἀκούω καί ὑπομνηματίζω ὁ λέγω ὑπό ὁ φιλόσοφος ἑτοῖμος εἰμί πρός ὁ φιλοσοφέω , ἀλλά ὁ ἑτοίμως ἔχω πρός ὁ ὁ διά ὁ φιλοσοφία παραγγέλλω μεταφέρω ἐπί ὁ ἔργον , καί κατά αὐτός βιόω . οὐδείς δέ ὁ φαῦλος τοιοῦτος εἰμί , προκαταλαμβάνω ὁ ὁ κακία δόγμα . εἰμί γάρ προτρέπω τις ὁ φαῦλος , καί ἀπό ὁ κακία ἀποτρέπω . οὐδείς δέ ἔχω ὁ κακία πρός ἀρετή τρέπω , ὡς οὐδέ νόσος πρός ὑγίεια . Μόνος δέ προτρέπω ὁ σοφός , καί μόνος προτρέπω δύναμαι , ὁ δέ ἄφρων μηδείς · κατά γάρ παράγγελμα βιόω μηδείς ὁ ἄφρων · μηδέ εἰμί φιλόλογος , λογόφιλος δέ μᾶλλον , μέχρι λαλιά ἐπιπόλαιος προβαίνω , μηκέτι δέ καί ὁ ἔργον ἐκβαίνω ὁ ὁ ἀρετή λόγος · μηδέ γάρ φιλόπονος τις ὁ φαῦλος εἰμί · ὁ γάρ φιλοπονία διάθεσις ἐξεργαστικός εἰμί ὁ ἐπιβάλλω ἀνύποπτος διά πόνος , οὐδείς δέ ὁ φαῦλος ἀνύποπτος ἔχω πρός ὁ πόνος . μηδέ γάρ ὁ κατά ἄξιος ποιέω δόσις ὁ ἀρετή ὁ φαῦλος τις , σπουδαῖος μέν γάρ εἰμί ὁ δόσις , ἐπιστήμη εἰμί , κατά ὅς ἀξιόλογος τίς ἡγέομαι περιποιέω . ὁ δέ σπουδαῖος μηδείς εἰς φαῦλος πίπτω , ὥστε μηδέ ὁ ἄξιος ὁ ἀρετή δόσις ποιέω τις ὁ φαῦλος . εἰμί γάρ ὁ κατά ἄξιος τις ποιέω δόσις ὁ ἄφρων ὁ ἀρετή , ἐπί ὅσος τιμάω οὗτος , ἀποικονομέω εἄν ὁ κακία . Πᾶς δέ τε ἄφρων σύνειμι ἡδύς ὁ ἑαυτοῦ κακία . σκοπάω γάρ δεῖ μή ὁ ἐξώφορος αὐτός λόγος , φαῦλος εἰμί , ἀλλά ὁ ὁ πρᾶξις . ἐκ οὗτος γάρ ἀπελέγχω μή περί ὁ καλός καί σπουδαῖος παρορμάω , ἀλλά περί ὁ ἀνδραποδώδης ἄμετρος ἀπολαύω . ἀρέσκω δέ καί πᾶς ἁμάρτημα ἀσέβημα εἰμί . ὁ γάρ παρά ὁ βούλησις τίς πράσσω ὁ θεός , ἀσέβεια εἰμί τεκμήριον . ὁ γάρ θεός οἰκειόω μέν ὁ ἀρετή καί ὁ οὗτος ἔργον , ἀλλοτριόω δέ ὁ κακία καί ὁ ἀπό οὗτος συντελέω , ὁ δέ ἁμάρτημα εἰμί ἐνέργημα κατά κακία , καταφαίνω πᾶς ἁμάρτημα ἀπαρεστός θεός ὑπάρχω , ( οὗτος δέ εἰμί ἀσέβημα , ) καί κατά ἕκαστος γε ἁμάρτημα ὁ φαῦλος ἀπαρεστός τίς ποιέω θεός . ἔτι δέ , ἐπεί πᾶς φαῦλος ὅσος ποιέω κατά κακία ποιέω , καθάπερ ὁ σπουδαῖος κατά ἀρετή , καί ὁ εἷς ἔχω κακία πᾶς ἔχω . ἐν δέ οὗτος ὁράω καί ὁ ἀσέβεια , οὖον ὁ τάσσω κατά ὁ ἐνέργεια , ἀλλά ὁ ὁ εὐσέβεια ἐναντίος ἕξις . ὁ δέ κατά ἀσέβεια πράσσω ἀσέβημα εἰμί , πᾶς οὖν ἁμάρτημα ἀσέβημα εἰμί . ἔτι δέ ἀρέσκω αὐτός , καί πᾶς εἰμί ὁ ἄφρων θεός ἐχθρός · ὁ γάρ ἔχθρα ἀσυμφωνία εἰμί ὁ κατά ὁ βίος καί διχόνοια , ὥσπερ καί ὁ φίλιος συμφωνία καί ὁμόνοια . διαφωνέω δέ ὁ φαῦλος πρός ὁ θεός περί ὁ κατά ὁ βίος , διόπερ πᾶς ἄφρων θεός ἐχθρός εἰμί , ἐπεί εἰμί πᾶς ὁ ἐναντίος αὐτός ἐχθρός εἰμί νομίζω , ὁ δέ σπουδαῖος ὁ φαῦλος εἰμί ἐναντίος , καί σπουδαῖος εἰμί ὁ θεός , ὁ φαῦλος θεός εἰμί ἐχθρός . Ἴσος τε πᾶς λέγω εἰμί ὁ ἁμάρτημα , οὖον μέντοι γε ὅμοιος . καθά γάρ ἀπό εἷς τις πηγή , ὁ κακία , φέρω φύω , ὁ κρίσις εἰμί ἐν πᾶς ὁ ἁμάρτημα ὁ αὐτός · παρά δέ ὁ ἔξωθεν αἴτιος , ὁ ἐπί ὅς ὁ κρίσις ἀποτελέω μέσος διαλλάσσω , διάφορος κατά ποιότης γίγνομαι ὁ ἁμάρτημα . λαμβάνω δέ εἄν εἰκών σαφής ὁ δηλόω ὅδε ἐφίστημι . Πᾶν γάρ ὁ ψεῦδος ἐπί ἴσος ψεῦδος συμβαίνω , οὖον γάρ εἰμί ἕτερος ἕτερος μᾶλλον διαψεύδω · ὁ τε γάρ νύξ εἰμί ψεῦδος εἰμί , καθάπερ ὁ ἱπποκένταυρος ζῶ · καί οὖον μᾶλλον εἶπον εἰμί ψεῦδος εἰμί ἕτερος θατέρου . ἀλλά εἰμί γε ὁ ψεῦδος ἐπίσης ψεῦδος εἰμί , οὐ δέ καί ὁ διαψεύδω ἐπίσης εἰμί διαψεύδω . διαμαρτάνω δέ μᾶλλον καί κακός οὐ εἰμί , πᾶς γάρ ἁμαρτία κατά διάψευσις πράσσω . ἔτι οὐ κατόρθωμα μέν μείζων καί μικρός γίγνομαι , ἁμάρτημα δέ μείζων ἢ μικρός οὖον γίγνομαι , πᾶς γάρ εἰμί τέλειος , διόπερ οὔτε ἐλλείπω οὔτε ὑπερέχω δύο εἄν ἀλλήλων . Ἴσος τε νῦν εἰμί πᾶς ὁ ἁμάρτημα . περι δέ εὐφυής , ἔτι δέ εὐγενής ὁ μέν ὁ ἐκ ὁ αἵρεσις ἐπιφέρω ἐπί ὁ λέγω πᾶς σοφός τοιοῦτος εἰμί , ὁ δέ οὖον . ὁ μέν γάρ οἴομαι , οὖον μόνος εὐφυής γίγνομαι πρός ἀρετή ἐκ φύσις , ἀλλά καί ὁ ἐκ κατασκευή , καί ὁ ἐν ὁ παροιμία λέγω οὗτος ἀποδείκνυμι , « μελέτη χρονίζω εἰς φύσις καθίστημι . » ὁ δέ ὅμοιος καί περί εὐγένεια ὑπολαμβάνω , ὥστε εὐφυία μέν εἰμί κοινῶς ἕξις ἐκ φύσις ἢ ἐκ κατασκευή , οἰκεῖος πρός ἀρετή , ἢ ἕξις , κατά ὅς εὐανάληπτος ἀρετή εἰμί τις · ὁ δέ εὐγένεια , ἕξις ἐκ γένος ἢ ἐκ κατασκευή , οἰκεῖος πρός ἀρετή . ὁ δέ σπουδαῖος , ὁμιλητικός εἰμί , καί ἐπιδέξιος , καί προτρεπτικός , καί θηρευτικός διά ὁ ὁμιλία εἰς εὔνοια καί φίλιος , καί ὡς δυνατός εὐάρμοστος εἰμί πρός ὁ πλῆθος ἄνθρωπος , παρά ὅς καί Ἐπαφρόδιτον εἰμί , καί ἐπίχαρις , καί πιθανός , ἔτι δέ αἱμύλος , καί εὔστοχος , καί Εὔκαιρον , καί ἀγχίνοος , καί ἀφελής , καί ἀπερίεργος , καί ἁπλόος καί ἄπλαστος · ὁ δέ φαῦλος ἔνοχος πᾶς ὁ ἐναντίος . ὁ δέ εἰρωνεύομαι φαῦλος εἰμί φημί , οὐδείς γάρ ἐλεύθερος καί σπουδαῖος εἰρωνεύομαι · ὁμοίως δέ καί ὁ σαρκάζω , ὅς εἰμί εἰρωνεύομαι μετά ἐπισυρμός τις . ἐν μόνος τε ὁ σοφός ἀπολείπω φίλιος , ἐπεί ἐν μόνος οὗτος Ὁμόνοια γίγνομαι περί ὁ κατά ὁ βίος · ὁ δέ ὁμόνοια εἰμί κοινός ἀγαθός ἐπιστήμη . Φιλία γάρ ἀληθινός καί μή ψευδώνυμος ἀδύνατος Χωρὶς πίστις καί βεβαιότης ὑπάρχω · ἐν δέ ὁ φαῦλος , ἄπιστος καί ἀβέβαιος εἰμί καί δόγμα πολεμικός κτάομαι , οὐ εἰμί φίλιος , ἕτερος δέ τις ἐπιπλοκή καί σύνδεσις ἔξωθεν ἀνάγκη καί δόξα κατέχω γίγνομαι . φημί δέ καί ὁ ἀγαπάω καί ὁ ἀσπάζομαι καί ὁ φιλέω μόνος εἰμί ὁ σπουδαῖος . καί μόνος εἰμί ὁ σοφός βασιλεύς τε καί βασιλικός , ὁ δέ φαῦλος μηδείς · ὁ γάρ βασίλειος ἀρχή ἀνυπεύθυνος εἰμί καί ὁ ἄνω2 καί ὁ ἐπί πᾶς . λέγω δέ καί ἀγαθός αὐτός ἰατρός εἰμί ὁ σπουδαῖος ἀνήρ · ἐπιμελής γάρ εἰμί ὁ ἴδιος φύσις παρατηρητής ὑπάρχω καί ὁ πρός ὑγίεια ἐπιστήμων συμφέρω . οὐχ οἷος τε δέ μεθύσκω ὁ νόος ἔχω · ὁ γάρ μέθη ἁμαρτητικός περιέχω , λήρησις τε εἰμί περί ὁ οἶνος , ἐν μηδείς δέ ὁ σπουδαῖος ἁμαρτάνω , διά ὅς πᾶς κατά ἀρετή ποιέω καί ὁ ἀπό οὗτος ὀρθός λόγος . τρεῖς δέ προηγούμενος εἰμί βίος , ὁ τε βασιλικός , καί ὁ πολιτικός , καί τρίτος ὁ ἐπιστημονικός · ὁμοίως δέ καί χρηματισμός τρεῖς προηγούμενος , ὁ τε ἀπό ὁ βασίλεια , κατά ὅς ὁ αὐτός βασιλεύω καί μοναρχικός χρῆμα εὐπόρησις · δύο δέ , ὁ ἀπό ὁ πολιτεία , πολιτεύω γάρ κατά ὁ προηγούμενος λόγος · καί γάρ γαμέω , καί παιδοποιέω , ἀκολουθέω γάρ οὗτος ὁ ὁ λογιστικός ζῷον καί κοινωνικός καί φιλάλληλος φύσις . χρηματίζω οὖν καί ἀπό ὁ πολιτεία , καί ἀπό ὁ Φίλων , ὁ ἐν ὑπεροχή εἰμί . περι δέ ὁ σοφιστεύω καί ἀπό σοφιστεία εὐπορέω χρῆμα , διΐστημι ὁ ἀπό ὁ αἵρεσις κατά ὁ σημαίνω . ὁ μέν γάρ χρηματίζω ἀπό ὁ κατά ὁ παιδεία , καί μισθός ποτός λαμβάνω παρά ὁ φιλομαθέω , διομολογέω · περί δέ ὁ σημαίνω γίγνομαι τις ἐν αὐτός ἀμφισβήτησις , ὁ μέν αὐτός οὗτος λέγω σοφιστεύω , ὁ ἐπί μισθός μεταδίδωμι ὁ ὁ φιλοσοφία δόγμα , ὁ δέ ὑποτοπέω ἐν ὁ σοφιστεύω περιέχω τίς φαῦλος , οἱονεί λόγος καπηλεύω , οὖον φημί δήω ἀπό παιδεία παρά ὁ ἐπιτυγχάνω χρηματίζω , καταδεής γάρ εἰμί ὁ τρόπος οὗτος ὁ χρηματισμός ὁ ὁ φιλοσοφία ἀξίωμα . φημί δέ ποτός καί ὁ ἐξαγωγή ὁ ἐκ ὁ βίος ὁ σπουδαῖος καθήκω κατά πολύς τρόπος γίγνομαι , ὁ δέ φαῦλος μηδέ ὁ μονή ἐν ὁ ζῶ , εἰμί μή μέλλω εἰμί σοφός , οὔτε γάρ ὁ ἀρετή καταχέω ἐν ὁ ζῶ , οὔτε ὁ κακία ἐκβάλλω · ὁ δέ καθήκω καί ὁ παρά ὁ καθήκω μετρέω ὁ τε ζωή καί ὁ θάνατος . λέγω δέ καί ὁ σοφός ἀνύβριστος εἰμί , οὔτε ὑβρίζω γάρ οὔτε ὑβρίζω , διά ὁ ὁ ὕβρις ἀδικία εἰμί καταισχύνω καί βλάβη · μήτε δέ ἀδικέω μήτε βλάπτω ὁ σπουδαῖος , ἀδικητικός μέντοι γε τις αὐτός προσφέρω καί ὑβριστικός , καί κατά οὗτος δέ δικαιοπραγέω , πρός τε ὁ μηδείς ἀποβαίνω ἀδικία εἰμί ὁ ὕβρις , ἀλλά καταισχύνω καί ὑβριστικός εἰμί . ἀπερίπτωτος δέ ὑπάρχω ὁ νόος ἔχω οὗτος , καί μηδαμῶς καταισχύνω , ἐν ἑαυτοῦ γάρ ἔχω ὁ ἀγαθός καί ὁ θεῖος ἀρετή , διά ὅς καί πᾶς ἀπαλλάσσω κακία καί βλάβη . καί βασιλεύω τε ποτός ὁ νόος ἔχω , καί βασιλεύς συμβιόω , καί εὐφυΐα ἐμφαίνω καί φιλομάθεια . φημί δέ ὅτι καί πολιτεύω κατά ὁ προηγούμενος λόγος οἷος εἰμί , μή πολιτεύω δέ ἐάν τίς ἐμπόδισμα εἰμί ὁ διοικέω ὁ πόλις καί μάλιστα μηδείς ὠφελέω μέλλω ὁ πατρίς , κίνδυνος δέ παρακολουθέω ὑπολαμβάνω μέγας καί χαλεπός ἐκ ὁ πολιτεία . λέγω δέ , μή ψεύδω ὁ σοφός , ἀλλά ἐν πᾶς ἀληθεύω · οὖον γάρ ἐν ὁ λέγω τίς ψεῦδος ὁ ψεύδω ὑπάρχω , ἀλλά ἐν ὁ διαψευστῶς ὁ ψεῦδος λέγω , καί ἐπί ἀπάτη ὁ πλησίος . ὁ μέντοι ψεύδω ποτέ συγχράομαι νομίζω αὐτός κατά πολύς τρόπος ἄνευ συγκατάθεσις · καί γάρ κατά στρατηγία πρός ὁ ἀντίπαλος , καί κατά ὁ ὁ συμφέρω προόρασις , καί κατά ἄλλος οἰκονομία ὁ βίος πολύς . ψεῦδος δέ ὑπολαμβάνω οὐδέποτε φημί ὁ σοφός , οὐδέ ὁ παράπαν ἀκατάληπτος τις συγκατατίθημι , διά ὁ μηδέ δοξάζω αὐτός , μηδέ ἀγνοέω μηδείς . ὁ γάρ ἄγνοια μεταπτωτὴν εἰμί , συγκατάθεσις δέ ἀσθενής . μηδείς δέ ὑπολαμβάνω ἀσθενής , ἀλλά μᾶλλον ἀσφαλῶς καί βεβαίως , διά ὅς καί μηδέ δοξάζω ὁ σοφός . δισσός γάρ εἰμί δόξα , ὁ μέν ἀκατάληπτος συγκατάθεσις , ὁ δέ ὑπόληψις ἀσθενής · οὗτος δέ ἀλλότριος εἰμί ὁ ὁ σοφός διάθεσις , διότι καί ὁ προπίπτω πρό κατάληψις , καί συγκατατίθημι κατά ὁ προπετής , φαῦλος εἰμί , καί μή πίπτω εἰς ὁ εὐφυής καί τέλειος ἀνήρ καί σπουδαῖος . οὐδέ λανθάνω δέ αὐτός τίς , ὁ γάρ ἀγνωσία εἰμί ψεῦδος ὑπόληψις ἀποφαντικός πρᾶγμα . οὗτος δέ ἀκόλουθος οὐ ἀπιστέω , ὁ γάρ ἀπιστία εἰμί ψεῦδος ὑπόληψις , ὁ δέ πίστις ἀστεῖος ὑπάρχω , εἰμί γάρ ὑπόληψις ἰσχυρός , βεβαιόω ὁ ὑπολαμβάνω . ὅμοιος δέ καί ὁ ἐπιστήμη ἀμετάπτωτος ὑπό λόγος · διά οὗτος φημί μήτε ἐφίστημι τίς ὁ φαῦλος μήτε πιστεύω . ἔχω δέ οὗτος οὔτε πλεονάζω ὁ σοφός , οὔτε βουκολέω , οὔτε διαπατάω , οὔτε παραριθμέω , οὔτε ὑπό ἕτερος παραριθμέω , οὗτος γάρ πᾶς ὁ ἀπάτη περιέχω , καί ὁ κατά ὁ τόπος ψεῦδος πρόσθεσις . οὐδείς δέ ὁ ἀστεῖος οὔτε ὁδός διαμαρτάνω , οὔτε οἰκίον , οὔτε σκοπός · ἀλλά οὐδέ παροράω οὐδέ παρακούω νομίζω ὁ σοφός , οὐδέ ὁ σύνολον παραπαίω κατά τίς ὁ αἰσθητήριον , καί γάρ οὗτος ἕκαστος ἔχω νομίζω ὅδε ὁ ψευδής συγκατάθεσις . οὐ ὑπονοέω δέ φημί ὁ σοφός , καί γάρ ὁ ὑπόνοια ἀκατάληπτος εἰμί ὁ γένος συγκατάθεσις , οὐδέ μετανοέω δέ ὑπολαμβάνω ὁ νόος ἔχω , καί γάρ ὁ μετάνοια ἔχω ψεῦδος συγκατάθεσις , ὡς εἄν προδιαπίπτω . οὐδέ μεταβάλλω δέ κατά οὐδείς τρόπος , οὐδέ μετατίθημι , οὐδέ σφάλλω · οὗτος γάρ εἰμί πᾶς ὁ ὁ δόγμα μεταπίπτω , ὅσπερ ἀλλότριος εἰμί ὁ νόος ἔχω . οὐδέ δοκέω αὐτός τίς φημί , παραπλήσιος ὁ εἴρω . γίγνομαι δέ καί διαλανθάνω τις σοφός νομίζω , κατά ὁ πρῶτος χρόνος , οὔτε ὀρέγω τις , οὔτε ἐπιποθέω βούλομαι εἷς τίς ὁ ἐν ὁ βουλητός ἰδικός εἰμί , διά ὁ μή κρίνω τίς αὐτός ἄπειμι ὅς χρή . οὖον μόνος δέ ἐπί ὁ φρόνησις ἀλλά καί ἐπί ὁ ἄλλος τέχνη ὁ τοιοῦτος εἰμί διάληψις . ἔτι , πᾶς τε ὁ ἁμάρτημα ἴσος εἰμί καί ὁ κατόρθωμα , καί ὁ ἄφρων ἐπίσης πᾶς ἄφρων εἰμί , ὁ αὐτός καί ἴσος ἔχω διάθεσις . Ἴσων δέ εἰμί ὁ ἁμάρτημα , εἰμί τις ἐν αὐτός διαφορά , κατά ὅσος ὁ μέν αὐτός ἀπό σκληρός καί δυσίατος διάθεσις γίγνομαι , ὁ δέ οὖον . καί ὁ σπουδαῖος δέ ἄλλος ἄλλος προτρεπτικός γίγνομαι καί πιστικός , ἔτι δέ καί ἄγχινος , κατά ὁ μέσος ὁ ἐμπεριλαμβάνω ὁ ἐπίτασις συμβαίνω . εὐτεκνέω δέ μόνος ὁ ἀστεῖος , οὔτις μήv πᾶς , δήω γάρ ὁ ευκτεκνουειντα , ἀστεῖος τέκνον ἔχω , χράω αὐτός ὡς τοιοῦτος . εὐγηρέω τε μόνος καί εὐθανατέω ὁ σπουδαῖος · εὐγηρέω γάρ εἰμί ὁ μετά ποιέω γῆρας διεξάγω κατά ἀρετή , εὐθανατέω δέ ὁ μετά ποιέω θάνατος κατά ἀρετή τελευτάω . καί ὁ τε ὑγιεινός καί νοσερός πρός ἄνθρωπος λέγω , καί ὡς τρόφιμος καί ὁ λυτικός , καί στατικός , καί ὁ οὗτος παραπλήσιος . ὑγιεινός μέν γάρ εἰμί ὁ εὐφυής ἔχω πρός ὁ περιποιέω ὑγίεια ἢ συνόχωκα · νοσερός δέ ὁ ἐναντίος ἔχω οὗτος . παραπλήσιος δέ εἰμί καί ὁ ἐπί ὁ ἄλλος λόγος . καί μαντικός δέ μόνος εἰμί ὁ σπουδαῖος , ὡς εἄν ἐπιστήμη ἔχω διαγνωστικός σημεῖον ὁ ἐκ θεός ἢ δαίμων πρός ἀνθρώπινος βίος τείνω . διά ὅς καί ὁ εἶδος ὁ μαντικός εἰμί περί αὐτός , ὁ τε ὀνειροκριτικός , καί ὁ οἰωνοσκοπικός , καί θυτικός , καί εἰμί τις ἄλλος οὗτος εἰμί παραπλήσιος . αὐστηρός τε λέγω ὁ σπουδαῖος κατά ὅσος οὔτε προσφέρω τις οὔτε προσίημι ὁ πρός χάρις λόγος . κυνίζω τε ὁ σοφός λέγω , ἑτοῖμος ἐπιμένω ὁ κυνισμός , οὖον μήv σοφός εἰμί ἐνάρχομαι ὁ κυνισμός . ὁ δέ ἔρως φημί ἐπιβολή εἰμί φιλοποιία διά κάλλος ἐμφαίνω νέος ὡραῖος . διά ὅς καί ἐρωτικός εἰμί ὁ σοφός , καί ἔραμαι ὁ ἀξιέραστος , εὐγενής εἰμί καί εὐφυής . λέγω δέ μηδέ παρά ὁ ὄρεξις , μηδέ παρά ὁ ὁρμή , μηδέ παρά ὁ ἐπιβολή γίγνομαι τίς περί ὁ σπουδαῖος , διά ὁ μετά ὑπεξαίρεσις πᾶς ποιέω ὁ τοιοῦτος , καί μηδείς αὐτός ὁ ἐναντιόομαι ἀπρόληπτος προσπίπτω . εἰμί δέ καί πρᾶος , ὁ πραότης εἰμί ἕξις κατά ὅς πρᾶος ἔχω πρός ὁ ποιέω ὁ ἐπιβάλλω ἐν πᾶς , καί μή ἐκφέρω εἰς ὀργή ἐν μηδείς . καί Ἡσύχιος δέ καί κόσμιος εἰμί · ὁ κοσμιότης εἰμί ἐπιστήμη κίνησις πρέπω , ἡσυχιότης δέ εὐταξία περί ὁ κατά φύσις κινέω καί μονή Ψυχή καί σῶμα , ὁ ἐναντίος οὗτος περί πᾶς φαῦλος γίγνομαι . Ἀδιάβολος δέ εἰμί πᾶς ὁ καλός ἀγαθός , ἀπαράδεκτος εἰμί διαβολή , ὅθεν καί ἀδιάβολος εἰμί κατά τε οὗτος ὁ τρόπος , καί ὁ μή διαβάλλω ἕτερος . εἰμί δέ ὁ διαβολή διάστασις φαίνω Φίλων ψευδής λόγος · οὗτος δέ μή γίγνομαι περί ὁ ἀγαθός ἀνήρ , μόνος δέ ὁ φαῦλος καί διαβάλλω καί διαβάλλω , διά ὅς καί ὁ μέν κατά ἀλήθεια φίλος μήτε διαβάλλω μήτε διαβάλλω , ὁ δέ δοκέω καί φαίνω . οὐ ἀναβάλλω δέ ποτός ὁ σπουδαῖος οὐδείς , εἰμί γάρ ὁ ἀναβολή ὑπέρθεσις ἐνέργεια διά ὄκνος , ὑπερτίθημι δέ τις μόνος ανέγκλητος ὁ ὑπέρθεσις εἰμί . ἐπί γάρ ὁ ἀναβάλλω ὁ Ἡσίοδος αὐτός εἴρω · « μηδέ ἀναβάλλω εἰς τε αὔριον , εἰς τε ἔνος · » καί , « ἀεί , δέ ἀμβολιεργός ἀνήρ ἄτη παλαιόω · » ὁ δέ ἀναβολή ἔκπτωσις τις ὁ προσήκω ἔργον ἐμποιέω .