arius-didymus.liber-de-philosophorum-sectis-epitome-ap-stobaeum 3.24
Ἔτι δὲ τῶν ἐνεργημάτων φασὶ τὰ μὲν εἶναι κατορθώματα , τὰ δὲ ἁμαρτήματα , τὰ δ’ οὐδέτερα . Καθορθώματα μὲν τὰ τοιαῦτα · φρονεῖν , σωφρονεῖν , δικαιοπραγεῖν , χαίρειν , εὐεργετεῖν , εὐφραίνεσθαι , φρονίμως περιπατεῖν , πάνθ’ ὅσα κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον πράττεται · ἁμαρτήματα δ’ εἶναι , τό τε ἀφραίνειν , καὶ τὸ ἀκολασταίνειν , καὶ τὸ ἀδικεῖν , καὶ τὸ λυπεῖσθαι , καὶ τὸ φοβεῖσθαι , καὶ τὸ κλέπτειν , καὶ καθόλου ὅσα παρα τὸν ορθὸν λόγον πράττεται · οὔτε δὲ κατορθώματα οὔτε ἁμαρτήματα , τὰ τοιαῦτα · λέγειν , ἐρωτᾶν , ἀποκρίνεσθαι , περιπατεῖν , ἀποδημεῖν , καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια . Πάντα δὲ τὰ κατορθώματα δικαιοπραγήματα εἶναι , καὶ εὐνοήματα , καὶ εὐτακτήματα , καὶ εὐεπιτηδεύματα , καὶ εὐτυχήματα , καὶ εὐδαιμονήματα , καὶ εὐκαιρήματα , καὶ εὐσχημονήματα · οὐκ ἔτι μέντοι γε φρονιμήματα , ἀλλὰ μόνα τὰ ἀπὸ φρονήσεως , καὶ ὁμοίως ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀρετῶν , εἰ καὶ μὴ ὠνόμασται , οἷον σωφρονήματα μὲν τὰ ἀπὸ σωφροσύνης · δικαιώματα δέ , τὰ ἀπὸ δικαιοσύνης . Τὰ δὲ ἁμαρτήματα ἐκ τῶν ἀντικειμένων ἀδικοπραγήματα , καὶ ἀνοήματα καὶ ἀτακτήματα . Διαφέρειν δὲ λέγουσιν , ὥσπερ αἱρετὸν καὶ αἱρετέον , οὕτω καὶ ὀρεκτὸν καὶ ὀρεκτέον , καὶ βουλητὸν καὶ βουλητέον , καὶ ἀποδεκτὸν καὶ ἀποδεκτέον . Αἱρετὰ μὲν γὰρ εἶναι καὶ βουλητά , καὶ ὀρεκτὰ καὶ ἀποδεκτὰ τὰ ἀγαθά · αἱρετέα δὲ καὶ βουλητέα , καὶ ὀρεκτέα , καὶ ἀποδεκτέα ἃ κατηγορήματα ὄντα παρακείμενά ἐστι τοῖς ἀγαθοῖς . Αἱρεῖσθαι μὲν γὰρ ἡμᾶς τὰ αἱρετέα καὶ βούλεσθαι τὰ βουλητέα , καὶ ὀρέγεσθαι τὰ ὀρεκτέα . Κατηγορημάτων γὰρ αἵ τε αἱρέσεις καὶ ὀρέξεις καὶ βουλήσεις γίγνονται , ὥσπερ καὶ αἱ ὁρμαί · ἔχειν μέντοι αἱρούμεθα , καὶ βουλόμεθα , καὶ ὁμοίως ὀρεγόμεθα τἀγαθά , διὸ καὶ αἱρετὰ καὶ βουλητὰ καὶ ὀρεκτὰ ἀγαθά ἐστι . Τὴν γὰρ φρόνησιν αἱρούμεθα ἔχειν , καὶ τὴν σωφροσύνην · οὐ μὰ Δία τὸ φρονεῖν καὶ σωφρονεῖν , ἀσώματα ὄντα καὶ κατηγορήματα . Λέγουσι δὲ ὁμοίως καὶ τὰ ἀγαθὰ πάντα εἶναι ὑπομενετὰ καὶ ἐμμενετά , καὶ ἀνάλογον ἐπὶ τῶν ἄλλων αἱρετῶν , εἰ καὶ μὴ κατωνόμασται · τὰ δ’ ὠφέλιμα πάντα ὑπομενετέα καὶ ἐμμενετέα , καὶ τὰ ὅμοια . Ὥσαύτως δὲ διαφέρειν ὑπολαμβάνουσι καὶ τὰ εὐλαβητὰ καὶ τὰ εὐλαβητέα , καὶ ἀνυπομενετὰ καὶ ἀνυπομενετέα . Τῶν δ’ βητέα , καὶ ἀνυπομενετὰ καὶ ἀνυπομενετέα . Τῶν δ’ ἄλλων τῶν κατὰ τὰς κακίας ὁ αὐτὸς λόγος . Πάντα δὲ τὸν καλὸν καὶ ἀγαθαὸν ἄνδρα τέλειον εἶναι λέγουσι , διὰ τὸ μηδεμιᾶς ἀπολείπεσθαι ἀρετῆς · τὸν δὲ φαῦλον τοὐτὸν καλὸν καὶ ἀγαθαὸν ἄνδρα τέλειον εἶναι λέγουσι , διὰ τὸ μηδεμιᾶς ἀπολείπεσθαι ἀρετῆς · τὸν δὲ φαῦλον τοὐναντίον ἀτελῆ , διὰ τὸ μηδεμιᾶς μετέχειν ἀρετῆς . Δι’ ὃ καὶ πάντως εὐδαιμονεῖν ἀεὶ τῶν ἀνθρώπων τοὺς ἀγαθούς , τοὺς δὲ φαύλους κακοδαιμονεῖν · καὶ τὴν ἐκείνων εὐδαιμονίαν μὴ διαφέρειν τῆς θείας εὐδαιμονίας , μηδὲ τὴν μονίαν μὴ διαφέρειν τῆς θείας εὐδαιμονίας , μηδὲ τὴν ἀμεριμνίαν ὁ Χρύσιππός φησι διαφέρειν τῆς τοῦ Διὸς εὐδαιμονίας , κατὰ μηδὲν γὰρ αἱρετωτέραν εἶναι μήτε καλλίω μήτε σεμνοτέραν τὴν τοῦ Διὸς εὐδαιμονίαν τῆς τῶν σοφῶν ἀνδρῶν . Ἀρέσκει γὰρ τῷ τε Ζήνωνι καὶ τοῖς ἀπ’ αὐτοῦ Στωϊκοῖς φιλοσόφοις δύο γένη τῶν ἀνθρώπων ἀπ’ αὐτοῦ Στωϊκοῖς φιλοσόφοις δύο γένη τῶν ἀνθρώπων εἶναι , τὸ μὲν τῶν σπουδαίων , τὸ δὲ τῶν φαύλων · καὶ τὸ μὲν τῶν σπουδαίων διὰ παντὸς τοῦ βίου χρῆσθαι ταῖς ἀρεταῖς , τὸ δὲ τῶν φαύλων ταῖς κακίαις . Ὅθεν τὸ μὲν ἀεὶ κατορθοῦν ἐν ἅπασιν οἷς προτίθεται , τὸ δὲ ἁμαρτάνειν · καὶ τὸ μὲν σπουδαῖον ταῖς περὶ τὸν βίον ἐμπειρίαις χρώμενον ἐν τοῖς πραττομένοις ὑπ’ αὐτοῦ πάντ’ εὖ ποιεῖν , καθάπερ φρονίμως , καὶ σωφρόνως καὶ κατὰ τὰς ἄλλας ἀρετάς · τὸ δὲ φαῦλον κατὰ τούναντίον , κακῶς . Καὶ τὸ μὲν σπουδαῖον μέγα εἶναι , καὶ ἁδρόν , καὶ ὑψηλόν , καὶ ἰσχυρόν · μέγα μέν , ὅτι δύναται ἐφικνεῖσθαι τῶν κατὰ προαίρεσιν ὄντων αὐτῷ καὶ προκειμένων · ἁδρὸν δέ , ὅτι ἐστὶν ηὐξημένον πάντοθεν · ὑψηλὸν δέ , ὅτι μετείληφε τοῦ ἐπιβάλλοντος ὕψους ἀνδρὶ γενναίῳ καὶ σοφῷ · καὶ ἰσχυρὸν δὲ ὅτι τὴν ἐπιβολλοῦσαν ἰσχὺν περιπεποίηται , ἀήττητος ὢν καὶ ἀκατὸν καλὸν καὶ ἀγαθαὸν ἄνδρα τέλειον εἶναι λέγουσι , διὰ τὸ μηδεμιᾶς ἀπολείπεσθαι ἀρετῆς · τὸν δὲ φαῦλον τοὐταγώνιστος , παρ’ ὃ καὶ οὔτε ἀναγκάζεται ὑπό τινος οὔτε ἀναγκάζει τινά , οὔτε κωλύεται οὔτε κωλύει , οὔτε βιάζεται ὑπό τινος οὔτ’ αὐτὸς βιάζει τινά , οὐ δεσπόζει οὔτε δεσπόζεται , οὔτε κακοποιεῖ τινα οὔτ’ αὐτὸς κακοποιεῖται , οὔτε κακοῖς περιπίπτει , οὔτε ἀπατᾶται , οὔτε ἐξαπατᾷ ἄλλον , οὔτε διαψεύδει οὔτε διαψεύδεται , οὔτε ἀγνοεῖ , οὔτε λανθάνει ἑαυτόν , οὔτε καθόλου ψεῦδος ὑπολαμβάνει , εὐδαίμων δ’ ἐστὶ μάλιστα καὶ εὐτυχής , καὶ μακάριος , καὶ ὄλβιος , καὶ εὐσεβής , καὶ εὐτυχής , καὶ μακάριος , καὶ ὄλβιος , καὶ εὐσεβής , καὶ θεοφιλής , καὶ ἀξιωματικός , βασιλικός τε καὶ στρατηγικός , καὶ πολιτικὸς καὶ οἰκονομικός , καὶ χρηματιστικός · τοὺς δὲ φαύλους ἅπαντα τούτοις ἐναντία ἔχειν . Καθόλου δὲ τοῖς μὲν σπουδαίοις πάντα τἀγαθὰ ὑπάρχειν , τοῖς δὲ φαύλοις πάντα τὰ κακά . Οὐ νομιστέον δὲ λέγειν αὐτοὺς οὕτως , ὡς εἴ τινά ἐστιν ἀγαθά , ἐκεῖνα ὑπάρχει τοῖς σπουδαίοις , ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν κακων · ἀλλ’ οὕτω τοὺς μὲν τοσαῦτα ἔχειν ἀγαθὰ ὥστε μηδὲν ἐλλείπειν εἰς τὸ τέλειον αὐτοῖς εἶναι τὸν βίον , τοὺς δὲ τοσαῦτα κακά , ὥστε τὸν βίον ἀτελῆ εἶναι καὶ κακοδαίμονα . Τὴν δ’ ἀρετὴν πολλοῖς ὀνόμασι προσαγορεύουσιν . Ἀγαθόν τε γὰρ λέγουσιν αὐτήν , ὅτι ἄγει ἡμᾶς ἐπὶ τὸν ὀρθὸν βίον · καὶ ἀρεστόν , ὅτι δοκιμαστόν ἐστιν ἀνυπόπτως · καὶ πολλοῦ ἄξιον , ὅτι ἀνυπέρβλητον ἔχει τὴν ἀξίαν · καὶ σπουδαῖον , ἄξιον γὰρ εἶναι πολλῆς σπουδῆς · καὶ ἐπαινετόν , εὐλόγως γὰρ ἄν τις αὐτὴν ἐπαινοίη · καὶ καλόν , ὅτι πρὸς ἑαυτὴν καλεῖν πέφυκε τοὺς ὀρεγομένους αὐτῆς · καὶ συμφέρον , φέρειν γὰρ τοιαῦτα ἃ συντείνει πρὸς τὸ εὖ ζῆν · καὶ χρήσιμον , ὅτι ἐν τῇ χρείᾳ ὠφέλιμόν ἐστι · καὶ αἱρετόν , συμβαίνει γὰρ ἀπ’ αὐτῆς ἃ εὐλόγως ἐστὶν αἱρεῖσθαι · καὶ ἀναγκαῖον , ὅτι παροῦσά τε ὠφελεῖ , καὶ μὴ παρούσης οὐκ ἔστιν ὠφελεῖσθαι · καὶ λυσιτελές , τὰς γὰρ ἀπ’ αὐτῆς ὠφελείας κρείττους εἶναι τῆς πραγματείας τῆς εἰς ταύτας συντεινούσης · καὶ αὔταρκες , ἐξαρκεῖν γὰρ τῷ ἔχοντι · καὶ ἀνενδεές , ὅτι ἐνδείας ἀπαλλάττει πάσης · καὶ ἀποχρῶν , διὰ τὸ ἐν τῇ χρήσει ἱκανὸν εἶναι , καὶ διατείνειν εἰς πᾶσαν τὴν κατὰ τὸν βίον χρείαν . Τῶν τε ἀγαθῶν μηδενὸς μετέχειν τοὺς φαύλους , ἐπειδὴ τὸ ἀγαθὸν ἀρετή ἐστιν , ἢ τὸ μετέχον ἀρετῆς , τά τε παρακείμενα τοῖς ἀγαθοῖς , ἅπερ ἐστίν , ὧν χρὴ ὠφελήματα ὄντα , μόνοις τοῖς σπουδαίοις συμβαίνειν · καθάπερ καὶ τὰ παρακείμενα τοῖς κακοῖς , ἅπερ ἐστὶν ὧν οὐ χρὴ , μόνοις τοῖς κακοῖς · βλάμματα γὰρ εἶναι , καὶ διὰ τοῦτο τοὺς μὲν ἀγαθοὺς ἀβλαβεῖς πάντας εἶναι κατ’ ἀμφότερα , οὔτε βλάπτειν οἵους τε ὄντας , οὔτε βλάπτεσθαι , τοὺς δὲ φαύλους κατὰ τοὐναντίον . Τὸν δὲ κατ’ ἀλήθειαν πλοῦτον ἀγαθὸν εἶναι λέγουσι , καὶ τὴν κατ’ ἀλήθειαν πενίαν , κακόν . Καὶ τὴν μὲν κατ’ ἀλήθειαν ἐλευθερίαν , ἀγαθόν , τὴν δὲ κατ’ ἀλήθειαν δουλείαν , κακόν . Δι’ ὃ δὴ καὶ τὸν σπουδαῖον εἶναι μόνον πλούσιον καὶ ἐλεύθερον , τὸν δὲ φαῦλον τοὐναντίον πένητα , τῶν εἰς τὸ πλουτεῖν ἀφορμῶν ὑστερημένον , καὶ δοῦλον , διὰ τὴν ὑποπτωτικὴν ἐν αὐτῷ διάθεσιν · τὰ δ’ ἀγαθὰ πάντα κοινὰ εἶναι τῶν σπουδαίων , τῶν δὲ φαύλων τὰ κακά . Δι’ ὃ καὶ τὸν ὠφελοῦντά τινα καὶ ἑαυτὸν ὠφελεῖν , τὸν δὲ βλάπτοντα καὶ ἑαυτὸν βλάπτειν . Πάντας δὲ τοὺς σπουδαίους ὠφελεῖν ἀλλήλους , οὔτε φίλους ὄντας ἀλλήλων πάντως , οὔτε εὔνους , οὔτε εὐδοκίμους , οὔτε ἀποδεχομένους , παρὰ τὸ μήτε μεταλαμβάνεσθαι , μήτε ἐν ταὐτῷ κατοικεῖν τόπῳ , εὐνοητικῶς μέντοι γε πρὸς ἀλλήλους διακεῖσθαι , καὶ φιλικῶς , καὶ δοκιμαστικῶς , καὶ ἀποδεκτικῶς , τοὺς δ’ ἄφρονας ἐν τοῖς ἐναντίοις τούτων ὑπάρχειν . Τοῦ δὲ νόμου ὄντος σπουδαίου , καθάπερ εἴπομεν , ἐπειδὴ λόγος ὀρθός ἐστι προστακτικὸς μὲν ὧν ποιητέον , ἀπαγορευτικὸς δὲ ὧν οὐ ποιητέον , μόνον τὸν σοφὸν εἶναι λέγουσι νόμιμον , πρακτικὸν ὄντα τῶν ὑπὸ τοῦ νόμου προσταττομένων , καὶ μόνον ἐξηγητικὸν τούτου , διότι καὶ νομικὸν εἶναι , τοὺς δὲ ἠλιθίους ἐναντίως ἔχειν . Ἀστείοις δ’ ἔτι καὶ τὴν ἀρχὴν ἀπονέμουσιν ἢ ἐπιστασίαν καὶ τὰ ταύτης εἴδη , βασιλείαν , στρατηγίαν , ναυαρχίαν , καὶ τὰς ταύταις παραπλησίους . Κατὰ τοῦτο δὴ καὶ μόνος ὁ σπουδαῖος ἄρχει , καὶ εἰ μὴ πάντως κατ’ ἐνέργειαν , κατὰ διάθεσιν δὲ καὶ πάντως . Καὶ πειθαρχικὸς μόνος ὁ σπουδαῖός ἐστιν , ἀκολουθητικὸς ὢν ἄρχοντι . Τῶν δ’ ἀφρόνων οὐδεὶς τοιοῦτος · οὔτε γὰρ ἄρχειν οὔτε ἄρχεσθαι οἷός ἐστιν ὁ ἄφρων , αὐθάδης τις ὤν , καὶ ἀνάγωγος . Πάντα τε εὖ ποιεῖ ὁ νοῦν ἔχων , καὶ γὰρ φρονίμως καὶ ἐγκρατῶς καὶ κοσμίως καὶ εὐτάκτως ταῖς περὶ τὸν βίον ἐμπειρίαις χρώμενος συνεχῶς · ὁ δὲ φαῦλος , ἄπειρος ὢν τῆς ὀρθῆς χρήσεως , πάντα κακῶς ποιεῖ καθ’ ἣν ἔχει διάθεσιν ἐνεργῶν , εὐμετάπτωτος ὤν , καὶ παρ’ ἕκαστα μεταμελείᾳ συνεχόμενος . Εἶναι δὲ τὴν μεταμέλειαν , λύπην ἐπὶ πεπραγμένοις ὡς παρ’ αὐτοῦ ἡμαρτημένοις , κακοδαιμονικόν τι πάθος ψυχῆς καὶ στασιῶδες · ἐφ’ ὅσον γὰρ ἄχθεται τοῖς συμβεβηκόσιν ὁ ἐν ταῖς μεταμελείαις ὤν , ἐπὶ τοσοῦτον ἀγανακτεῖ πρὸς ἑαυτόν , ὡς αἴτιον γεγονότα τούτων · διὸ καὶ ἄτιμον εἶναι πάντα φαῦλον , . μήτε τιμῆς ἄξιον ὄντα , μήτε τίμιον ὑπάρχοντα . Τὴν γὰρ τιμὴν εἶναι γέρως ἀξίωσιν , τὸ δὲ γέδὲ ρας ἆθλον ἀρετῆς εὐεργετικόν . Τὸ οὖν ἀρετῆς ἀμέτοχον , ἄτιμον δικαίως λέγεσθαι . Λέγουσι δὲ καὶ φυγάδα πάντα φαῦλον εἶναι , καθ’ ὅσον στέρεται νόμου καὶ πολιτείας κατὰ φύσιν ἐπιβαλλούσης . Τὸν γὰρ νόμον εἶναι , καθάπερ εἴπομεν , σπουδαῖον , ὁμοίως δὲ καὶ τὴν πόλιν . Ἱκανῶς καὶ Κλεάνθης περὶ τὸ σπουδαῖον εἶναι τὴν πόλιν λόγον ἠρώτησε τοιοῦτον · εἰ πόλις μέν ἐστι δικαστηρίου κατασκεύασμα , εἰς ὃ καταφεύγοντάς ἐστι δίκην δοῦναι καὶ λαβεῖν , οὐκ ἀστεῖον δὴ πόλις ἐστίν ; ἀλλὰ μὴν τοιοῦτόν ἐστιν ἡ πόλις δικαστήριον · ἀστεῖον ἄρ’ ἔστιν ἡ πόλις . Τριχῶς δὲ λεγομένης τῆς πόλεως , τῆς τε κατὰ τὸ οἰκητήριον , καὶ τῆς κατὰ τὸ σύστημα τῶν ἀνθρώπων , καὶ τρίτον τὸ κατ’ ἀμφότερα τούτων , κατὰ δύο σημαινόμενα λέγεσθαι τὴν πόλιν ἀστείαν , κατά τε τὸ σύστημα τῶν ἀνθρώπων , καὶ κατὰ τὸ συναμφότερον , διὰ τὴν πρὸς τοὺς ἐνοικοῦντας ἀναφοράν .
Lemmas: ἔτι δέ ὁ ἐνέργημα φημί ὁ μέν εἰμί κατόρθωμα , ὁ δέ ἁμάρτημα , ὁ δέ οὐδέτερος . κατόρθωμα μέν ὁ τοιοῦτος · φρονέω , σωφρονέω , δικαιοπραγέω , χαίρω , εὐεργετέω , εὐφραίνω , φρονίμως περιπατέω , πᾶς ὅσος κατά ὁ ὀρθός λόγος πράσσω · ἁμάρτημα δέ εἰμί , ὁ τε ἀφραίνω , καί ὁ ἀκολασταίνω , καί ὁ ἀδικέω , καί ὁ λυπέω , καί ὁ φοβέω , καί ὁ κλέπτω , καί καθόλου ὅσος παρά ὁ ὀρθός λόγος πράσσω · οὔτε δέ κατόρθωμα οὔτε ἁμάρτημα , ὁ τοιοῦτος · λέγω , ἐρωτάω , ἀποκρίνω , περιπατέω , ἀποδημέω , καί ὁ οὗτος παραπλήσιος . Πάν δέ ὁ κατόρθωμα δικαιοπράγημα εἰμί , καί εὐνόημα , καί εὐτάκτημα , καί εὐεπιτήδευμα , καί εὐτύχημα , καί εὐδαιμόνημα , καί εὐκαίρημα , καί εὐσχημόνημα · οὐ ἔτι μέντοι γε φρονιμήματα , ἀλλά μόνος ὁ ἀπό φρόνησις , καί ὁμοίως ἐπί ὁ ἄλλος ἀρετή , εἰμί καί μή ὀνομάζω , οἷος σωφρόνημα μέν ὁ ἀπό σωφροσύνη · δικαίωμα δέ , ὁ ἀπό δικαιοσύνη . ὁ δέ ἁμάρτημα ἐκ ὁ ἀντίκειμαι ἀδικοπράγημα , καί ἀνόημα καί ἀτάκτημα . διαφέρω δέ λέγω , ὥσπερ αἱρετός καί αἱρετέος , οὗτος καί ὀρεκτός καί ὀρεκτέος , καί βουλητός καί βουλητέος , καί ἀποδεκτός καί ἀποδεκτέος . αἱρετός μέν γάρ εἰμί καί βουλητός , καί ὀρεκτός καί αποδεκτός ὁ ἀγαθός · αἱρετέος δέ καί βουλητέος , καί ὀρεκτέος , καί ἀποδεκτέος ὁ κατηγόρημα εἰμί παράκειμαι εἰμί ὁ ἀγαθός . αἱρέω μέν γάρ ἐγώ ὁ αἱρετέος καί βούλομαι ὁ βουλητέος , καί ὀρέγω ὁ ὀρεκτέος . κατηγόρημα γάρ ὁ τε αἵρεσις καί ὄρεξις καί βούλησις γίγνομαι , ὥσπερ καί ὁ ὁρμή · ἔχω μέντοι αἱρέω , καί βούλομαι , καί ὁμοίως ὀρέγω τἀγαθά , διό καί αἱρετός καί βουλητός καί ὀρεκτός ἀγαθός εἰμί . ὁ γάρ φρόνησις αἱρέω ἔχω , καί ὁ σωφροσύνη · οὖον μά Ζεύς ὁ φρονέω καί σωφρονέω , ἀσώματος εἰμί καί κατηγόρημα . λέγω δέ ὁμοίως καί ὁ ἀγαθός πᾶς εἰμί ὑπομένω καί ἐμμενετός , καί ἀνάλογος ἐπί ὁ ἄλλος αἱρετός , εἰμί καί μή κατονομάζω · ὁ δέ ὠφέλιμος πᾶς ὑπομενετέον καί ἐμμενετέος , καί ὁ ὅμοιος . ὡσαύτως δέ διαφέρω ὑπολαμβάνω καί ὁ εὐλαβητὰ καί ὁ εὐλαβητέος , καί ἀνυπομενετός καί ἀνυπομενετέος . ὁ δέ βητέα , καί ἀνυπομενετός καί ἀνυπομενετέος . ὁ δέ ἄλλος ὁ κατά ὁ κακία ὁ αὐτός λόγος . Πάν δέ ὁ καλός καί ἀγαθός ἀνήρ τέλειος εἰμί λέγω , διά ὁ μηδείς ἀπολείπω ἀρετή · ὁ δέ φαῦλος οὗτος καλός καί ἀγαθός ἀνήρ τέλειος εἰμί λέγω , διά ὁ μηδείς ἀπολείπω ἀρετή · ὁ δέ φαῦλος ἐναντίος ἀτελής , διά ὁ μηδείς μετέχω ἀρετή . διά ὅς καί πάντως εὐδαιμονέω ἀεί ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀγαθός , ὁ δέ φαῦλος κακοδαιμονάω · καί ὁ ἐκεῖνος εὐδαιμονία μή διαφέρω ὁ θεῖος εὐδαιμονία , μηδέ ὁ μονίας μή διαφέρω ὁ θεῖος εὐδαιμονία , μηδέ ὁ ἀμεριμνία ὁ Χρύσιππος φημί διαφέρω ὁ ὁ Ζεύς εὐδαιμονία , κατά μηδείς γάρ αἱρετός εἰμί μήτε καλός μήτε σεμνός ὁ ὁ Ζεύς εὐδαιμονία ὁ ὁ σοφός ἀνήρ . ἀρέσκω γάρ ὁ τε Ζήνων καί ὁ ἀπό αὐτός Στωϊκός φιλόσοφος δύο γένος ὁ ἄνθρωπος ἀπό αὐτός Στωϊκός φιλόσοφος δύο γένος ὁ ἄνθρωπος εἰμί , ὁ μέν ὁ σπουδαῖος , ὁ δέ ὁ φαῦλος · καί ὁ μέν ὁ σπουδαῖος διά πᾶς ὁ βίος χράω ὁ ἀρετή , ὁ δέ ὁ φαῦλος ὁ κακία . ὅθεν ὁ μέν ἀεί κατορθόω ἐν ἅπας ὅς προτίθημι , ὁ δέ ἁμαρτάνω · καί ὁ μέν σπουδαῖος ὁ περί ὁ βίος ἐμπειρία χράω ἐν ὁ πράσσω ὑπό αὐτός πᾶς εὕω ποιέω , καθάπερ φρονίμως , καί σωφρόνως καί κατά ὁ ἄλλος ἀρετή · ὁ δέ φαῦλος κατά τουναντίον , κακῶς . καί ὁ μέν σπουδαῖος μέγας εἰμί , καί ἁδρός , καί ὑψηλός , καί ἰσχυρός · μέγας μέν , ὅτι δύναμαι ἐφικνέομαι ὁ κατά προαίρεσις εἰμί αὐτός καί πρόκειμαι · ἁδρός δέ , ὅτι εἰμί αὐξάνω πάντοθεν · ὑψηλός δέ , ὅτι μεταλαμβάνω ὁ ἐπιβάλλω ὕψος ἀνήρ γενναῖος καί σοφός · καί ἰσχυρός δέ ὅτι ὁ επιβολλουω ἰσχύς περιποιέω , ἀήσσητος εἰμί καί ἄκατος καλός καί ἀγαθός ἀνήρ τέλειος εἰμί λέγω , διά ὁ μηδείς ἀπολείπω ἀρετή · ὁ δέ φαῦλος τοὐταγώνιστος , παρά ὅς καί οὔτε ἀναγκάζω ὑπό τις οὔτε ἀναγκάζω τις , οὔτε κωλύω οὔτε κωλύω , οὔτε βιάζομαι ὑπό τις οὔτε αὐτός βιάζω τις , οὖον δεσπόζω οὔτε δεσπόζω , οὔτε κακοποιέω τις οὔτε αὐτός κακοποιώ , οὔτε κακός περιπίπτω , οὔτε ἀπατάω , οὔτε ἐξαπατάω ἄλλος , οὔτε διαψεύδω οὔτε διαψεύδω , οὔτε ἀγνοέω , οὔτε λανθάνω ἑαυτοῦ , οὔτε καθόλου ψεῦδος ὑπολαμβάνω , εὐδαίμων δέ εἰμί μάλιστα καί εὐτυχής , καί μακάριος , καί ὄλβιος , καί εὐσεβής , καί εὐτυχής , καί μακάριος , καί ὄλβιος , καί εὐσεβής , καί θεοφιλής , καί ἀξιωματικός , βασιλικός τε καί στρατηγικός , καί Πολιτικὸς καί οἰκονομικός , καί χρηματιστικός · ὁ δέ φαῦλος ἅπας οὗτος ἐναντίος ἔχω . Κάθολος δέ ὁ μέν σπουδαῖος πᾶς ἀγαθός ὑπάρχω , ὁ δέ φαῦλος πᾶς ὁ κακός . οὖον νομιστέος δέ λέγω αὐτός οὕτως , ὡς εἰμί τις εἰμί ἀγαθός , ἐκεῖνος ὑπάρχω ὁ σπουδαῖος , ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ κακός · ἀλλά οὗτος ὁ μέν τοσοῦτος ἔχω ἀγαθός ὥστε μηδείς ἐλλείπω εἰς ὁ τέλειος αὐτός εἰμί ὁ βίος , ὁ δέ τοσοῦτος κακός , ὥστε ὁ βίος ἀτελής εἰμί καί κακοδαίμων . ὁ δέ ἀρετή πολύς ὄνομα προσαγορεύω . Ἀγαθός τε γάρ λέγω αὐτός , ὅτι ἄγω ἐγώ ἐπί ὁ ὀρθός βίος · καί ἀρεστός , ὅτι δοκιμαστός εἰμί ἀνύποπτος · καί πολύς ἄξιος , ὅτι ἀνυπέρβλητος ἔχω ὁ ἄξιος · καί σπουδαῖος , ἄξιος γάρ εἰμί πολύς σπουδή · καί ἐπαινετός , εὔλογος γάρ ἄν τις αὐτός ἐπαινέω · καί καλός , ὅτι πρός ἑαυτοῦ καλέω φύω ὁ ὀρέγω αὐτός · καί συμφέρω , φέρω γάρ τοιοῦτος ὁ συντείνω πρός ὁ εὕω ζῶ · καί χρήσιμος , ὅτι ἐν ὁ χρεία ὠφέλιμος εἰμί · καί αἱρετός , συμβαίνω γάρ ἀπό αὐτός ὁ εὔλογος εἰμί αἱρέω · καί ἀναγκαῖος , ὅτι πάρειμι τε ὠφελέω , καί μή πάρειμι οὐ εἰμί ὠφελέω · καί λυσιτελής , ὁ γάρ ἀπό αὐτός ὠφέλεια ἀγαθός εἰμί ὁ πραγματεία ὁ εἰς οὗτος συντείνω · καί αὐτάρκης , ἐξαρκέω γάρ ὁ ἔχω · καί ἀνενδεής , ὅτι ἔνδεια ἀπαλλάσσω πᾶς · καί ἀποχράω , διά ὁ ἐν ὁ χρῆσις ἱκανός εἰμί , καί διατείνω εἰς πᾶς ὁ κατά ὁ βίος χρεία . ὁ τε ἀγαθός μηδείς μετέχω ὁ φαῦλος , ἐπεί ὁ ἀγαθός ἀρετή εἰμί , ἢ ὁ μετέχω ἀρετή , ὁ τε παράκειμαι ὁ ἀγαθός , ὅσπερ εἰμί , ὅς χρή ὠφέλημα εἰμί , μόνος ὁ σπουδαῖος συμβαίνω · καθάπερ καί ὁ παράκειμαι ὁ κακός , ὅσπερ εἰμί ὅς οὖον χρή , μόνος ὁ κακός · βλάμμα γάρ εἰμί , καί διά οὗτος ὁ μέν ἀγαθός ἀβλαβής πᾶς εἰμί κατά ἀμφότερος , οὔτε βλάπτω οἷος τε εἰμί , οὔτε βλάπτω , ὁ δέ φαῦλος κατά ἐναντίος . ὁ δέ κατά ἀλήθεια πλοῦτος ἀγαθός εἰμί λέγω , καί ὁ κατά ἀλήθεια πενία , κακός . καί ὁ μέν κατά ἀλήθεια ἐλευθερία , ἀγαθός , ὁ δέ κατά ἀλήθεια δουλεία , κακός . διά ὅς δή καί ὁ σπουδαῖος εἰμί μόνος πλούσιος καί ἐλεύθερος , ὁ δέ φαῦλος ἐναντίος πένης , ὁ εἰς ὁ πλουτέω ἀφορμή ὑστερέω , καί δοῦλος , διά ὁ ὑποπτωτικός ἐν αὐτός διάθεσις · ὁ δέ ἀγαθός πᾶς κοινός εἰμί ὁ σπουδαῖος , ὁ δέ φαῦλος ὁ κακός . διά ὅς καί ὁ ὠφελέω τις καί ἑαυτοῦ ὠφελέω , ὁ δέ βλάπτω καί ἑαυτοῦ βλάπτω . Πᾶς δέ ὁ σπουδαῖος ὠφελέω ἀλλήλων , οὔτε φίλος εἰμί ἀλλήλων πάντως , οὔτε Εὔνους , οὔτε εὐδόκιμος , οὔτε ἀποδέχομαι , παρά ὁ μήτε μεταλαμβάνω , μήτε ἐν αὐτός κατοικέω τόπος , εὐνοητικός μέντοι γε πρός ἀλλήλων διάκειμαι , καί φιλικῶς , καί δοκιμαστικώς , καί ἀποδεκτικός , ὁ δέ ἄφρων ἐν ὁ ἐναντίος οὗτος ὑπάρχω . ὁ δέ νόμος εἰμί σπουδαῖος , καθάπερ εἶπον , ἐπεί λόγος ὀρθός εἰμί προστακτικός μέν ὅς ποιητέος , ἀπαγορευτικός δέ ὅς οὖον ποιητέος , μόνος ὁ σοφός εἰμί λέγω νόμιμος , πρακτικός εἰμί ὁ ὑπό ὁ νόμος προστάσσω , καί μόνος ἐξηγητικός οὗτος , διότι καί νομικός εἰμί , ὁ δέ ἠλίθιος ἐναντίος ἔχω . Ἀστεῖος δέ ἔτι καί ὁ ἀρχή ἀπονέμω ἢ ἐπιστασία καί ὁ οὗτος εἶδος , βασίλειος , στρατηγία , ναυαρχία , καί ὁ οὗτος παραπλήσιος . κατά οὗτος δή καί μόνος ὁ σπουδαῖος ἄρχω , καί εἰμί μή πάντως κατά ἐνέργεια , κατά διάθεσις δέ καί πάντως . καί πειθαρχικός μόνος ὁ σπουδαῖος εἰμί , ἀκολουθητικός εἰμί ἄρχω . ὁ δέ ἄφρων οὐδείς τοιοῦτος · οὔτε γάρ ἄρχω οὔτε ἄρχω οἷος εἰμί ὁ ἄφρων , αὐθάδης τις εἰμί , καί ἀνάγωγος . Πάν τε εὕω ποιέω ὁ νόος ἔχω , καί γάρ φρονίμως καί ἐγκρατῶς καί κόσμιος καί εὔτακτος ὁ περί ὁ βίος ἐμπειρία χράω συνεχῶς · ὁ δέ φαῦλος , ἤπειρος εἰμί ὁ ὀρθός χρῆσις , πᾶς κακῶς ποιέω κατά ὅς ἔχω διάθεσις ἐνεργός , εὐμετάπτωτος εἰμί , καί παρά ἕκαστος μεταμέλεια συνέχω . εἰμί δέ ὁ μεταμέλεια , λύπη ἐπί πράσσω ὡς παρά αὐτός ἁμαρτάνω , κακοδαιμονικός τίς πάθος Ψυχή καί στασιώδης · ἐπί ὅσος γάρ ἄχθομαι ὁ συμβεβηκός ὁ ἐν ὁ μεταμέλεια εἰμί , ἐπί τοσοῦτος ἀγανακτέω πρός ἑαυτοῦ , ὡς αἴτιος γίγνομαι οὗτος · διό καί ἄτιμος εἰμί πᾶς φαῦλος , . μήτε τιμή ἄξιος εἰμί , μήτε τίμιος ὑπάρχω . ὁ γάρ τιμή εἰμί γέρας ἀξίωσις , ὁ δέ γε Ἥρα ἆθλος ἀρετή εὐεργετικός . ὁ οὖν ἀρετή ἀμέτοχος , ἄτιμος δικαίως λέγω . λέγω δέ καί φυγάς πᾶς φαῦλος εἰμί , κατά ὅσος στέρομαι νόμος καί πολιτεία κατά φύσις ἐπιβάλλω . ὁ γάρ νόμος εἰμί , καθάπερ εἶπον , σπουδαῖος , ὁμοίως δέ καί ὁ πόλις . ἱκανός καί Κλεάνθης περί ὁ σπουδαῖος εἰμί ὁ πόλις λόγος ἐρωτάω τοιοῦτος · εἰμί πόλις μέν εἰμί δικαστήριον κατασκεύασμα , εἰς ὅς καταφεύγω εἰμί δίκη δίδωμι καί λαμβάνω , οὐ ἀστεῖος δή πόλις εἰμί ; ἀλλά μήv τοιοῦτος εἰμί ὁ πόλις δικαστήριον · ἀστεῖος ἄρα εἰμί ὁ πόλις . τριχῶς δέ λέγω ὁ πόλις , ὁ τε κατά ὁ οἰκητήριον , καί ὁ κατά ὁ σύστημα ὁ ἄνθρωπος , καί τρίτος ὁ κατά ἀμφότερος οὗτος , κατά δύο σημαίνω λέγω ὁ πόλις ἀστεῖος , κατά τε ὁ σύστημα ὁ ἄνθρωπος , καί κατά ὁ συναμφότεροι , διά ὁ πρός ὁ ἐνοικέω ἀναφορά .