arius-didymus.liber-de-philosophorum-sectis-epitome-ap-stobaeum 3.17
Ἀρετὰς δ’ εἶναι πλείους φασὶ καὶ ἀχωρίστους ἀπ’ ἀλλήλων , καὶ τὰς αὐτὰς τῷ ἡγεμονικῷ μέρει τῆς ψυχῆς καθ’ ὑπόστασιν , καθὸ δὴ καὶ σῶμα πᾶσαν ἀρετὴν εἶναί τε καὶ λέγεσθαι , τὴν γὰρ διάνοιαν καὶ τὴν ψυχὴν σῶμα εἶναι · τὸ γὰρ συμφυὲς πνεῦμα ἡμῖν ἔνθερμον ὄν , ψυχὴν ἡγοῦνται . Βούλονται δὲ καὶ τὴν ἐν ἡμῖν ψυχὴν ζῷον εἶναι , ζῆν τε γὰρ καὶ αἰσθάνεσθαι · καὶ μάλιστα τὸ ἡγεμονικὸν μέρος αὐτῆς , ὃ δὴ καλεῖται διάνοια . Διὸ καὶ πᾶσαν ἀρετὴν ζῷον εἶναι , ἐπειδὴ ἡ αὐτὴ διανοίᾳ ἐστὶ κατὰ τὴν οὐσίαν . Κατὰ τοῦτο γάρ φασι καὶ τὴν φρόνησιν φρονεῖν , ἀκολουθεῖ γὰρ αὐτοῖς τὸ οὕτως λέγειν . Ἀρετῆς δὲ καὶ κακίας οὐδὲν εἶναι μεταξύ . Πάντας γὰρ ἀνθρώπους ἀφορμὰς ἔχειν ἐκ φύσεως πρὸς ἀρετήν , καὶ οἱονεὶ τὸν τῶν ἡμιάμβων λόγον ἔχειν κατὰ τὸν Κλεάνθην , ὅθεν ἀτελεῖς μὲν ὄντας εἶναι φαύλους , τελειωθέντας δὲ σπουδαίους . Φασὶ δὲ καὶ πάντα ποιεῖν τὸν σοφὸν κατὰ πάσας τὰς ἀρετάς . Πᾶσαν γὰρ πρᾶξιν τελείαν αὐτοῦ εἶναι , διὸ καὶ μηδεμιᾶς ἀπολελεῖφθαι ἀρετῆς . Ἀκολούθως γὰρ τούτοις δογματίζουσι , καὶ ὅτι ὁ νοῦν ἔχων καὶ διαλεκτικῶς ποιεῖ , καὶ συμποτικῶς καὶ ἐρωτικῶς . Τὸν δὲ ἐρωτικὸν καὶ διχῆ λέγεσθαι , τὸν μὲν κατὰ τὴν ἀρετὴν ποιόν , σπουδαῖον ὄντα , τὸν δὲ κατὰ κακίαν , ἐν ψόγῳ , ὡς ἐρωτομανοῦντα . Ἔτι δ’ ἔρωτα τόν γ’ ἀξιέραστον ὁμοίως λέγεσθαι τῷ ἀξιοφιλήτῳ , καὶ οὕτως ἀξιαπολαύστῳ . Τὸν γὰρ ἄξιον σπουδαίου ἔρωτος , τοῦτον · εἶναι ἀξιέραστον . Ὁμοίως δὲ τῇ ἐρωτικῇ τὴν συμποτικὴν παραλαμβάνουσιν εἰς τὰς ἀρετάς , τὴν μὲν περὶ τὸ ἐν συμποσίῳ καθῆκον ἀναστρεφομένην ἐπιστήμην οὖσαν τοῦ πῶς δεῖ ἐξάγεσθαι τὰ συμπόσια , καὶ τοῦ πῶς δεῖ συμπίνειν · τὴν δ’ ἐπιστήμην νέων θήρας εὐφυῶν πρὸς τρέψιν οὖσαν τὴν ἐπ’ ἀρετήν , καὶ καθόλου ἐπιστήμην τοῦ καλῶς ἐρᾶν · διὸ καί φασιν ἐρασθήσεσθαι τὸν νοῦν ἔχοντα . Τὸ δὲ ἐρᾶν αὐτὸ μόνον ἀδιάφορον εἶναι , ἐπειδὴ γίγνεταί ποτε καὶ περὶ φαύλους . Τὸν δὲ ἔρωτα οὔτε ἐπιθυμίαν εἶναι , οὔτε τινὸς φαύλου πράγματος , ἀλλ’ ἐπιβολὴν φιλοποιΐας διὰ κάλλους ἔμφασιν . Λέγουσι δὲ καὶ πάντ’ εὖ ποιεῖν τὸν σοφόν , ἃ ποιεῖ δηλονότι . Ὃν τρόπον γὰρ λέγομεν πάντ’ εὖ ποιεῖν τὸν αὐλητήν , ἢ κιθαρῳδόν , συνυπακουομένου τοῦ ὅτι τὰ μὲν κατὰ τὴν αὔλησιν , τὰ δὲ κατὰ τὴν κιθαρῳδίαν , τὸν αὐτὸν τρόπον πάντα εὖ ποιεῖν τὸν φρόνιμον , καὶ ὅσα ποιεῖ , καὶ οὐ μὰ Δία καὶ ἃ μὴ ποιεῖ . Τῷ γὰρ κατὰ λόγον ὀρθὸν ἐπιτελεῖν πάντα , καὶ οἷον κατ’ ἀρετήν , περὶ ὅλον οὖσαν τὸν βίον τέχνην , ἀκόλουθον ᾠήθησαν τὸ περὶ τοῦ πάντ’ εὗ ποιεῖν τὸν σοφὸν δόγμα . Κατὰ τὸ ἀνάλογον δὲ καὶ τὸν φαῦλον πάντα ὅσα ποιεῖ κακῶς ποιεῖν , καὶ κατὰ πάσας τὰς κακίας . Φιλομουσίαν δὲ καὶ φιλογραμματίαν καὶ φιλιππίαν καὶ φιλοκυνηγίαν , καὶ καθόλου τὰς ἐγκυκλίους λεγομένας τέχνας ἐπιτηδεύματα μὲν καλοῦσιν , ἐπιστήμας δ’ οὔ , ἔν τε ταῖς σπουδαίαις ἕξεσι ταῦτα καταριθμοῦσι , καὶ ἀκολούθως μόνον τὸν σοφὸν φιλόμουσον εἶναι λέγουσι , καὶ φιλογράμματον , καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων κατὰ τὸ ἀνάλογον . Τό τε ἐπιτήδευμα τοῦτον περιγράφουσι τὸν τρόπον , ὁδὸν διὰ τέχνης ἡμέρου ἄγουσαν ἐπ’ ἀρετήν . Μόνον δέ φασι τὸν σοφὸν καὶ μάντιν ἀγαθὸν εἶναι , καὶ ποιητὴν καὶ ῥήτορα , καὶ διαλεκτικόν , καὶ κριτικόν , οὐ πάντα δέ , διὰ τὸ προσδεῖσθαι εἴς τινα τούτων καὶ θεωρημάτων τινῶν ἀναλήψεως . Εἶναι δὲ τὴν μαντικήν φασιν ἐπιστήμην θεωρηματικὴν σημείων τῶν ἀπὸ θεῶν ἢ δαιμόνων πρὸς ἀνθρώπινον βίον συντεινόντων . Ὁμοίως δὲ καὶ τὰ εἴδη τῆς μαντικῆς . Λέγουσι δὲ καὶ ἱερέα μόνον εἶναι τὸν σοφόν , φαῦλον δὲ μηδένα . Τὸν γὰρ ἱερέα εἶναι δεῖν ἔμπειρον νόμων τῶν περὶ θυσίας , καὶ εὐχάς , καὶ καθαρμούς , καὶ ἱδρύσεις , καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα , πρὸς δὲ τούτοις καὶ ἄλλων , διά τε τὸ εὐσεβείας δεῖσθαι καὶ ἐμπειρίας τῆς τῶν θεῶν θεραπείας , καὶ ἐντὸς εἶναι τῆς φύσεως τῆς θείας . Μηδενὶ δέ τι τούτων ὑπάρχειν τῶν φαύλων , διὸ καὶ πάντας εἶναι τοὺς ἄφρονας ἀσεβεῖς . Τὴν γὰρ ἀσέβειαν κακίαν οὖσαν , ἄγνοιαν εἶναι θεῶν θεραπείας , τὴν δ’ εὐσέβειαν , ὡς εἴπομεν , ἐπιστήμην θεῶν θεραπείας . Ὁμοίως δὲ μηδ’ ὁσίους εἶναί φασι τοὺς φαύλους . Τὴν γὰρ ὁσιότητα ὑπογράφεσθαι δικαιοσύνην πρὸς θεούς · τοὺς δὲ φαύλους παρεκβαίνειν πολλὰ τὸ πρὸς θεοὺς δίκαιον , παρὸ καὶ ἀνοσίους εἶναι , καὶ ἀκαθάρτους , καὶ ἀνάγνους , καὶ μιαρούς , καὶ ἀνεορτάστους . Τὸ γὰρ ἑορτάζειν ἀστείου φασὶν εἶναι , τῆς ἑορτῆς οὔσης χρόνου τινὸς ἐν ᾧ χρὴ περὶ τὸ θεῖον γίγνεσθαι τιμῆς χάριν , καὶ καθηκούσης ἐπισημασίας , ὅθεν καὶ τὸν ἑορτάζοντα συγκαταβῆναι δεῖ μετ’ εὐσεβείας εἰς τὴν τοιαύτην τάξιν . Ἔτι δὲ λέγουσι πάντα φαῦλον μαίνεσθαι , ἄγνοιαν ἔχοντα αὑτοῦ καὶ τῶν καθ’ αὑτόν , ὅπερ ἐστὶ μανία . Τὴν δὲ ἄγνοιαν εἶναι ἐναντίαν κακίαν τῇ σωφροσύνῃ · ταύτην δὲ πρός τί πως ἔχουσαν ἀκαταστάτους καὶ πτοιώδεις παρεχομένην τὰς ὁρμάς , μανίαν εἶναι · διὸ καὶ ὑπογράφουσι τὴν μανίαν οὕτως , ἄγνοιαν πτοιώδη . Ἔτι δὲ τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν εἶναι δι’ αὑτὰ αἱρετά , τὰ δὲ ποιητικά . Ὁπόσα μὲν οὖν οὐδενὸς ἄλλου ἕνεκεν εἰς εὔλογον αἵρεσιν ἔρχεται , δι’ αὑτὰ αἱρετά · ὁπόσα δὲ τῷ ἑτέρων τινῶν παρασκευαστικὰ γίγνεσθαι , κατὰ τὸ ποιητικὸν λέγεσθαι . Καὶ πᾶν μὲν ἀγαθὸν αἱρετὸν εἶναι , ἀρεστὸν γάρ , καὶ δοκιμαστόν , καὶ ἐπαινετὸν ὑπάρχειν · πᾶν δὲ κακὸν φευκτόν . Τὸ γὰρ ἀγαθόν , καθὸ μὲν αἵρεσιν εὔλογον κινεῖ , αἱρετόν ἐστι · καθὸ δὲ ἀνυπόπτως εἰς αἵρεσιν ἔρχεται , ἀρεστόν · καθὸ δὲ πάλιν εὐλόγως ἄν τις περὶ αὐτοῦ ὑπολαμβάνῃ , τῶν ἐπαινετῶν εἶναι . Ἔτι δὲ τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν εἶναι ἐν κινήσει , τὰ δὲ ἐν σχέσει . Ἐν κινήσει μὲν τὰ τοιαῦτα , χαράν , εὐφροσύνην , σώφρονα ὁμιλίαν · ἐν σχέσει δὲ τὰ τοιαῦτα , εὔτακτον ἡσυχίαν , μονὴν ἀτάραχον , προσοχὴν ἔπανδρον . Τῶν δὲ ἐν σχέσει τὰς μὲν καὶ ἐν ἕξει εἶναι , οἷον τὰς ἀρετάς · τὰς δ’ ἐν σχέσει μόνον , ὡς τὰ ῥηθέντα . Ἐν ἕξει δὲ οὐ μόνας εἶναι τὰς ἀρετάς , ἀλλὰ καὶ τὰς ἄλλας τέχνας τὰς ἐν τῷ σπουδαίῳ ἀνδρὶ ἀλλοιωθείσας ὑπὸ τῆς ἀρετῆς , καὶ γενομένας ἀμεταπτώτους , οἱονεὶ γὰρ ἀρετὰς γίγνεσθαι . Φασὶ δὲ καὶ τῶν ἐν ἕξει ἀγαθῶν εἶναι τὰ ἐπιτηδεύματα καλούμενα , οἷον φιλομουσίαν , φιλογραμματίαν . φιλογεωμετρίαν καὶ τὰ παραπλήσια . Εἶνα : γὰρ ὁδόν τινα , ἐκλεκτικὴν τῶν ἐν ταύταις ταῖς τέχναις οἰκείων πρὸς ἀρετήν , ἀναφέρουσαν αὐτὰ ἐπὶ τὸ τοῦ βίου τέλος . Ἔτι δὲ τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν εἶναι καθ’ ἑαυτά , τὰ δὲ πρός τί πως ἔχειν . Καθ’ ἑαυτὰ μέν , ἐπιστήμην , δικαιοπραγίαν , καὶ τὰ ὅμοια · πρός τι δέ , τιμήν , εὔνοιαν , φιλίαν . Εἶναι δὲ τὴν ἐπιστήμην κατάληψιν ἀσφαλῆ καὶ ἀμετάπτωτον ὑπὸ λόγου · ἑτέραν δὲ ἐπιστήμην σύστημα ἐξ ἐπιστημῶν τοιούτων , οἷον ἡ τῶν κατὰ μέρος λογικὴ ἐν τῷ σπουδαίῳ ὑπάρχουσα · ἄλλην δέ , σύστημα ἐξ ἐπιστημῶν τεχνικῶν ἐξ αὑτοῦ ἔχον τὸ βέβαιον , ὡς ἔχουσιν αἱ ἀρεταί · ἄλλην δὲ ἕξιν φαντασιῶν δεκτικὴν ἀμετάπτωτον ὑπὸ λόγου , ἥντινά φασιν ἐν τόνῳ καὶ δυνάμει κεῖσθαι . Φιλίαν δ’ εἶναι κοινωνίαν βίου · συμφωνίαν δέ , ὁμοδογματίαν περὶ τῶν κατὰ τὸν βίον . Τῆς δὲ φιλίας εἶναι γνωριμότητα μέν , φιλίαν ἐγνωσμένων · συνήθειαν δέ , φιλίαν συνειθισμένων · ἑταιρίαν δέ , φιλίαν καθ’ αἵρεσιν , ὡς ἂν ὁμηλίκων · ξενίαν δέ , φιλίαν ἀλλοδαπῶν . Εἶναι δὲ καὶ συγγενικήν τινα φιλίαν , ἐκ συγγενῶν · καὶ ἐρωτικήν , ἐξ ἔρωτος . Ἔτι δὲ τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν εἶναι ἄμικτα , οἷον ἐπιστήμην , τὰ δὲ μεμιγμένα , οἷον εὐτεκνίαν , εὐγηρίαν , εὐζωΐαν . Ἔστι δ’ ἡ μὲν εὐτεκνία χρῆσις τέκνων κατὰ φύσιν ἔχουσα , σπουδαία · ἡ δ’ εὐγηρία , χρῆσις σπουδαία γήρως , κατὰ φύσιν ἔχουσα , καὶ ὁμοίως ἡ εὐζωΐα . Ἀλυπίαν δὲ καὶ εὐταξίαν τὰς αὐτὰς εἶναι τῇ σωφροσύνῃ , νοῦν δὲ καὶ φρένας φρονήσει , με · ταδοτικὴν δὲ και ἐπιδοτικὴν χρηστότητι . Τὸ μέντοι γε πρός τί πως ἔχειν ὠνομάσθησαν , ὅπερ καθήκει καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀρετῶν παρατηρεῖν . Φανερὸν δ’ ἔσται ἐκ τούτων , ὅτι καὶ τῶν κακῶν αἱ ὅμοιαι διαιρέσεις ἔσονται . Διαφέρειν δὲ λέγουσιν αἱρετόν καὶ ληπτόν . Αἱρετὸν μὲν γὰρ εἶναι τὸ ὁρμῆς αὐτοτελοῦς κινητικόν · ληπτὸν δὲ τὸ ἀξίαν ἔχον . Ὅσῳ δὲ διαφέρει τὸ αἱρετὸν τοῦ ληπτοῦ , τοσούτῳ καὶ τὸ αὐθαίρετον τοῦ καθ’ αὑτὸ ληπτοῦ , καὶ καθόλου τὸ ἀγαθὸν τοῦ ἀξίαν ἔχοντος . Τοῦ δ’ ἀνθρώπου ὄντος ζῴου λογικοῦ θνητοῦ , φύσει πολιτικοῦ , φασὶ καὶ τὴν ἀρετὴν πᾶσαν τὴν περὶ ἄνθρωπον καὶ τὴν εὐδαιμονίαν ζωὴν ἀκόλουθον ὑπάρχειν καὶ ὁμολογουμένην φύσει .
Lemmas: Ἀρετή δέ εἰμί πλείων φημί καί ἀχώριστος ἀπό ἀλλήλων , καί ὁ αὐτός ὁ ἡγεμονικός μέρος ὁ Ψυχή κατά ὑπόστασις , καθό δή καί σῶμα πᾶς ἀρετή εἰμί τε καί λέγω , ὁ γάρ διάνοια καί ὁ ψυχή σῶμα εἰμί · ὁ γάρ συμφυής πνεῦμα ἐγώ ἔνθερμος εἰμί , ψυχή ἡγέομαι . βούλομαι δέ καί ὁ ἐν ἐγώ ψυχή ζῷον εἰμί , ζῶ τε γάρ καί αἰσθάνομαι · καί μάλιστα ὁ ἡγεμονικός μέρος αὐτός , ὅς δή καλέω διάνοια . Διὸ καί πᾶς ἀρετή ζῷον εἰμί , ἐπεί ὁ αὐτός διάνοια εἰμί κατά ὁ οὐσία . κατά οὗτος γάρ φημί καί ὁ φρόνησις φρονέω , ἀκολουθέω γάρ αὐτός ὁ οὕτως λέγω . Ἀρετῆς δέ καί κακία οὐδείς εἰμί μεταξύ . Πᾶς γάρ ἄνθρωπος ἀφορμή ἔχω ἐκ φύσις πρός ἀρετή , καί οἱονεί ὁ ὁ ἡμίαμβος λόγος ἔχω κατά ὁ Κλεάνθης , ὅθεν ἀτελής μέν εἰμί εἰμί φαῦλος , τελειόω δέ σπουδαῖος . φημί δέ καί πᾶς ποιέω ὁ σοφός κατά πᾶς ὁ ἀρετή . πᾶσα γάρ πρᾶξις τέλειος αὐτός εἰμί , διό καί μηδείς ἀπολείπω ἀρετή . ἀκόλουθος γάρ οὗτος δογματίζω , καί ὅτι ὁ νόος ἔχω καί διαλεκτικός ποιέω , καί συμποτικός καί ἐρωτικός . ὁ δέ ἐρωτικός καί διχῆ λέγω , ὁ μέν κατά ὁ ἀρετή ποιός , σπουδαῖος εἰμί , ὁ δέ κατά κακία , ἐν ψόγος , ὡς ἐρωτομανέω . ἔτι δέ Ἔρως ὁ γε ἀξιέραστος ὁμοίως λέγω ὁ ἀξιοφίλητος , καί οὕτως ἀξιαπόλαυστος . ὁ γάρ ἄξιος σπουδαῖος Ἔρως , οὗτος · εἰμί ἀξιέραστος . ὅμοιος δέ ὁ ἐρωτικός ὁ συμποτικός παραλαμβάνω εἰς ὁ ἀρετή , ὁ μέν περί ὁ ἐν συμπόσιον καθήκω ἀναστρέφω ἐπιστήμη εἰμί ὁ πῶς δεῖ ἐξάγω ὁ συμπόσιον , καί ὁ πῶς δεῖ συμπίνω · ὁ δέ ἐπιστήμη νέος θήρ εὐφυής πρός τρέψις εἰμί ὁ ἐπί ἀρετή , καί καθόλου ἐπιστήμη ὁ καλῶς ἐράω · διό καί φημί ἔραμαι ὁ νόος ἔχω . ὁ δέ ἐράω αὐτός μόνος ἀδιάφορος εἰμί , ἐπεί γίγνομαι ποτός καί περί φαῦλος . ὁ δέ Ἔρως οὔτε ἐπιθυμία εἰμί , οὔτε τις φαῦλος πρᾶγμα , ἀλλά ἐπιβολή φιλοποιία διά κάλλος ἔμφασις . λέγω δέ καί πᾶς εὕω ποιέω ὁ σοφός , ὁ ποιέω δηλονότι . ὅς τρόπος γάρ λέγω πᾶς εὕω ποιέω ὁ αὐλητής , ἢ κιθαρῳδός , συνυπακούω ὁ ὅτι ὁ μέν κατά ὁ αὔλησις , ὁ δέ κατά ὁ κιθαρῳδία , ὁ αὐτός τρόπος πᾶς εὕω ποιέω ὁ Φρόνιμον , καί ὅσος ποιέω , καί οὖον μά Ζεύς καί ὁ μή ποιέω . ὁ γάρ κατά λόγος ὀρθός ἐπιτελέω πᾶς , καί οἷος κατά ἀρετή , περί ὅλος εἰμί ὁ βίος τέχνη , ἀκόλουθος οἴομαι ὁ περί ὁ πᾶς ὅς ποιέω ὁ σοφός δόγμα . κατά ὁ ἀνάλογος δέ καί ὁ φαῦλος πᾶς ὅσος ποιέω κακῶς ποιέω , καί κατά πᾶς ὁ κακία . φιλομουσία δέ καί φιλογραμματία καί φιλιππία καί φιλοκυνηγία , καί καθόλου ὁ ἐγκύκλιος λέγω τέχνη ἐπιτήδευμα μέν καλέω , ἐπιστήμη δέ οὖον , ἐν τε ὁ σπουδαῖος ἕξις οὗτος καταριθμέω , καί ἀκόλουθος μόνος ὁ σοφός φιλόμουσος εἰμί λέγω , καί φιλογράμματος , καί ἐπί ὁ ἄλλος κατά ὁ ἀνάλογος . ὁ τε ἐπιτήδευμα οὗτος περιγράφω ὁ τρόπος , ὁδός διά τέχνη ἥμερος ἄγω ἐπί ἀρετή . Μόνος δέ φημί ὁ σοφός καί μάντις ἀγαθός εἰμί , καί ποιητής καί ῥήτωρ , καί διαλεκτικός , καί κριτικός , οὖον πᾶς δέ , διά ὁ προσδέω εἰς τις οὗτος καί θεώρημα τις ἀνάληψις . εἰμί δέ ὁ μαντικός φημί ἐπιστήμη θεωρηματικός σημεῖον ὁ ἀπό θεός ἢ δαίμων πρός ἀνθρώπινος βίος συντείνω . ὅμοιος δέ καί ὁ εἶδος ὁ μαντικός . λέγω δέ καί ἱερεύς μόνος εἰμί ὁ σοφός , φαῦλος δέ μηδείς . ὁ γάρ ἱερεύς εἰμί δήω ἔμπειρος νόμος ὁ περί θυσία , καί εὐχή , καί καθαρμός , καί ἱδρύω , καί πᾶς ὁ τοιοῦτος , πρός δέ οὗτος καί ἄλλος , διά τε ὁ εὐσέβεια δήω καί ἐμπειρία ὁ ὁ θεός θεραπεία , καί ἐντός εἰμί ὁ φύσις ὁ θεῖος . μηδείς δέ τίς οὗτος ὑπάρχω ὁ φαῦλος , διό καί πᾶς εἰμί ὁ ἄφρων ἀσεβής . ὁ γάρ ἀσέβεια κακία εἰμί , ἄγνοια εἰμί θεός θεραπεία , ὁ δέ εὐσέβεια , ὡς εἶπον , ἐπιστήμη θεός θεραπεία . ὅμοιος δέ μηδέ ὅσιος εἰμί φημί ὁ φαῦλος . ὁ γάρ ὁσιότης ὑπογράφω δικαιοσύνη πρός θεός · ὁ δέ φαῦλος παρεκβαίνω πολύς ὁ πρός θεός Δίκαιος , παρὸ καί ἀνόσιος εἰμί , καί ἀκάθαρτος , καί ἄναγνος , καί μιαρός , καί ανεόρταστος . ὁ γάρ ἑορτάζω ἀστεῖος φημί εἰμί , ὁ ἑορτή εἰμί χρόνος τις ἐν ὅς χρή περί ὁ θέω γίγνομαι τιμή χάρις , καί καθήκω ἐπισημασία , ὅθεν καί ὁ ἑορτάζω συγκαταβαίνω δεῖ μετά εὐσέβεια εἰς ὁ τοιοῦτος τάξις . ἔτι δέ λέγω πᾶς φαῦλος μαίνομαι , ἄγνοια ἔχω αὐτός καί ὁ κατά ἑαυτοῦ , ὅσπερ εἰμί μανία . ὁ δέ ἄγνοια εἰμί ἐναντίος κακία ὁ σωφροσύνη · οὗτος δέ πρός τίς πως ἔχω ἀκατάστατος καί πτοιώδης παρέχω ὁ ὁρμή , μανία εἰμί · διό καί ὑπογράφω ὁ μανία οὕτως , ἄγνοια πτοιώδης . ἔτι δέ ὁ ἀγαθός ὁ μέν εἰμί διά ἑαυτοῦ αἱρετός , ὁ δέ ποιητικός . ὁπόσος μέν οὖν οὐδείς ἄλλος ἕνεκα εἰς εὔλογος αἵρεσις ἔρχομαι , διά ἑαυτοῦ αἱρετός · ὁπόσος δέ ὁ ἕτερος τις παρασκευαστικός γίγνομαι , κατά ὁ ποιητικός λέγω . καί πᾶς μέν ἀγαθός αἱρετός εἰμί , ἀρεστός γάρ , καί δοκιμαστός , καί ἐπαινετός ὑπάρχω · πᾶς δέ κακός φευκτός . ὁ γάρ ἀγαθός , καθό μέν αἵρεσις εὔλογος κινέω , αἱρετός εἰμί · καθό δέ ἀνύποπτος εἰς αἵρεσις ἔρχομαι , ἀρεστός · καθό δέ πάλιν εὔλογος ἄν τις περί αὐτός ὑπολαμβάνω , ὁ ἐπαινετός εἰμί . ἔτι δέ ὁ ἀγαθός ὁ μέν εἰμί ἐν κινέω , ὁ δέ ἐν σχέσις . ἐν κινέω μέν ὁ τοιοῦτος , χαρά , Εὐφρόσυνος , σώφρων ὁμιλία · ἐν σχέσις δέ ὁ τοιοῦτος , εὔτακτος ἡσυχία , μονή Ἀτάραχον , προσοχή ἔπανδρος . ὁ δέ ἐν σχέσις ὁ μέν καί ἐν ἔχω εἰμί , οἷος ὁ ἀρετή · ὁ δέ ἐν σχέσις μόνος , ὡς ὁ εἴρω . ἐν ἔχω δέ οὖον μόνος εἰμί ὁ ἀρετή , ἀλλά καί ὁ ἄλλος τέχνη ὁ ἐν ὁ σπουδαῖος ἀνήρ ἀλλοιόω ὑπό ὁ ἀρετή , καί γίγνομαι ἀμετάπτωτος , οἱονεί γάρ ἀρετή γίγνομαι . φημί δέ καί ὁ ἐν ἔχω ἀγαθός εἰμί ὁ ἐπιτήδευμα καλέω , οἷος φιλομουσία , φιλογραμματία . φιλογεωμετρία καί ὁ παραπλήσιος . ἴς : γάρ ὁδός τις , ἐκλεκτικός ὁ ἐν οὗτος ὁ τέχνη οἰκέω πρός ἀρετή , ἀναφέρω αὐτός ἐπί ὁ ὁ βίος τέλος . ἔτι δέ ὁ ἀγαθός ὁ μέν εἰμί κατά ἑαυτοῦ , ὁ δέ πρός τίς πως ἔχω . κατά ἑαυτοῦ μέν , ἐπιστήμη , δικαιοπραγία , καί ὁ ὅμοιος · πρός τίς δέ , τιμή , εὔνοια , φίλιος . εἰμί δέ ὁ ἐπιστήμη κατάληψις ἀσφαλής καί ἀμετάπτωτος ὑπό λόγος · ἕτερος δέ ἐπιστήμη σύστημα ἐκ ἐπιστήμη τοιοῦτος , οἷος ὁ ὁ κατά μέρος λογικός ἐν ὁ σπουδαῖος ὑπάρχω · ἄλλος δέ , σύστημα ἐκ ἐπιστήμη τεχνικός ἐκ αὐτός ἔχω ὁ βέβαιος , ὡς ἔχω ὁ ἀρετή · ἄλλος δέ ἕξις φαντασία δεκτικός ἀμετάπτωτος ὑπό λόγος , ὅστις φημί ἐν τόνος καί δύναμις κεῖμαι . Φιλία δέ εἰμί κοινωνία βίος · συμφωνία δέ , ὁμοδογματία περί ὁ κατά ὁ βίος . ὁ δέ φίλιος εἰμί γνωριμότητα μέν , φίλιος γιγνώσκω · συνήθεια δέ , φίλιος συνεθίζω · ἑταιρεία δέ , φίλιος κατά αἵρεσις , ὡς εἄν ὁμῆλιξ · ξένιος δέ , φίλιος ἀλλοδαπός . εἰμί δέ καί συγγενικός τις φίλιος , ἐκ συγγενής · καί ἐρωτικός , ἐκ Ἔρως . ἔτι δέ ὁ ἀγαθός ὁ μέν εἰμί ἄμικτος , οἷος ἐπιστήμη , ὁ δέ μίγνυμι , οἷος εὐτεκνία , εὐγηρία , εὐζωΐα . εἰμί δέ ὁ μέν Εὐτεκνία χρῆσις τέκνον κατά φύσις ἔχω , σπουδαῖος · ὁ δέ εὐγηρία , χρῆσις σπουδαῖος γῆρας , κατά φύσις ἔχω , καί ὁμοίως ὁ εὐζωΐα . Ἀλυπία δέ καί εὐταξία ὁ αὐτός εἰμί ὁ σωφροσύνη , νόος δέ καί φρήν φρόνησις , ἐγώ · ταδοτικὴν δέ και ἐπιδοτικός χρηστότης . ὁ μέντοι γε πρός τίς πως ἔχω ὀνομάζω , ὅσπερ καθήκω καί ἐπί ὁ ἄλλος ἀρετή παρατηρέω . φανερός δέ εἰμί ἐκ οὗτος , ὅτι καί ὁ κακός ὁ ὅμοιος διαίρεσις εἰμί . διαφέρω δέ λέγω αἱρετός καί ληπτός . αἱρετός μέν γάρ εἰμί ὁ ὁρμή αὐτοτελής κινητικός · ληπτός δέ ὁ ἄξιος ἔχω . ὅσος δέ διαφέρω ὁ αἱρετός ὁ ληπτός , τοσοῦτος καί ὁ αὐθαίρετος ὁ κατά ἑαυτοῦ ληπτός , καί καθόλου ὁ ἀγαθός ὁ ἄξιος ἔχω . ὁ δέ ἄνθρωπος εἰμί ζῷον λογικός θνητός , φύσις πολιτικός , φημί καί ὁ ἀρετή πᾶς ὁ περί ἄνθρωπος καί ὁ εὐδαιμονία ζωή ἀκόλουθος ὑπάρχω καί ὁμολογέω φύσις .