aristoteles.fragmenta 2.168.b
Ναξίοις καὶ Μιλησίοις συνέστη πόλεμος διὰ τὴν Ὑψικρέοντος τοῦ Μιλησίου γυναῖκα , Νέαιραν . Αὕτη γὰρ ἠράσθη Προμέδοντος Ναξίου , καὶ συνέπλευσεν , ὅς ἦν μὲν ξένος τοῦ Ὑψικρέοντος , ἐρασθείσῃ δὲ τῇ Νεαίρᾳ συνῆλθε , καὶ τὸν ἄνδρα φοβουμένην ἀπαγαγὼν εἰς Νάξον , ἱκέτιν τῆς Ἑστίας ἐκάθισεν . Τῶν δὲ Ναξίων οὐκ ἐκδιδόντων , χάριν τοῦ Προμέδοντος , ἄλλως δὲ ποιουμένων πρόφασιν τὴν ἱκετείαν , ὁ πόλεμος συνέστη . Τοῖς δὲ Μιλησίοις ἄλλοι τε πολλοὶ , καὶ προθυμότατα τῶν Ἰώνων Ἐρυθραῖοι συνεμάχουν , καὶ μῆκος ἔσχε καὶ συμφορὰς ἤνεγκε μεγάλας ὁ πόλεμος · εἶτ’ ἐπαύσατο δι’ ἀρετὴν γυναικὸς , ὥς συνέστη διὰ μοχθηρίαν . Διόγνητος γὰρ ὁ τῶν Ἐρυθραίων στρατηγὸς , ἔχων καὶ πεπιστευμένος ἔρυμα κατὰ τῆς Ναξίων πόλεως εὖ πεφυκὸς καὶ κατεσκευασμένον , ἠλάσατο λείαν τῶν Ναξίων πολλὴν , καὶ γυναῖκας ἐλευθέρους καὶ παρθένους ἔλαβεν . Ὧν μιᾶς , Πολυκρίτης , ἐρασθεὶς , εἶχεν αὐτὴν οὐχ ὡς αἰχμάλωτον , ἀλλ’ ἐν τάξει γαμετῆς γυναικός . Ἑορτῆς δὲ τοῖς Μιλησίοις καθηκούσης ἐν τῇ στρατιᾷ , καὶ πρὸς πόσιν ἁπάντων καὶ συνουσίας τραπομένων , ἠρώτησε τὸν Διόγνητον ἡ Πολυκρίτη , μή τι κωλύοι πεμμάτων μερίδας ἀποπέμψαι τιῖς ἀδελφοῖς αὑτῆς . Ἐπιτρέψαντος δ’ ἐκείνου καὶ κελεύσαντος , ἐνέβαλε μολίβδινον γραμματίδιον εἰς πλακοῦντα , κελεύσασα φράσαι τὸν κομίζοντα τοῖς ἀδελφοῖς , ὅπως αὐτοὶ μόνοι καταναλώσωσιν ἃ ἔπεμψε . Οἱ δ’ ἐντυχόντες τῷ μολίβδῳ καὶ τὰ γράμματα τῆς Πολυκρίτης ἀναγνόντες , κελευούσης νυκτὸς ἐπιθέσθαι τοῖς πολεμίοις , ὡς ὑπὸ μέθης διὰ τὴν ἑορτὴν ἐξημελημένων πάντων , προσήγγειλαν τοῖς στρατηγοῖς , καὶ παρώρμησαν ἐξελθεῖν μετ’ αὐτῶν . Ἁλόντος δὲ τοῦ χωρίου , καὶ πολλῶν διαφθαρέντων , ἐξῃτήσατο τὸν Διόγνητον ἡ Πολυκρίτη παρὰ τῶν πολιτῶν , καὶ διέσωσεν . Αὐτὴ δὲ πρὸς ταῖς πύλαις γενομένη τοὺς πολίτας ἀπαντῶντας αὐτῇ , μετὰ χαρᾶς καὶ στεφάνων ὑποδεχομένους καὶ θαυμάζοντας , οὐκ ἤνεγκε τὸ μέγεθος τῆς χαρᾶς , ἀλλ’ ἀπέθανεν αὐτοῦ πεσοῦσα περὶ τὴν πύλην · ὅπου τέθαπται , καὶ καλεῖται βασκάνου τάφος , ὡς βασκάνῳ τινὶ τύχῃ τὴν Πολυκρίτην φθονηθεῖσαν ἀπολαῦσαι τῶν τι μῶν . Οὕτω μὲν οἱ Ναξίων συγγραφεῖς ἱστοροῦσιν · ὁ δ’ Ἀριστοτέλης φησὶν , οὐδ’ ἁλούσης τῆς Πολυκρίτης , ἄλλως δέ πως ἰδόντα τὸν Διόγνητον ἐρασθῆναι , καὶ πάντα διδόναι καὶ ποιεῖν ἕτοιμον εἶναι · τὴν δὲ ὁμολογεῖν ἀφίξεσθαι πρὸς αὐτὸν , ἑνὸς μόνου τυχοῦσαν , περὶ οὗ τὸν Διόγνητον ( ὥς φησιν ὁ φιλόσοφος ) ὅρκον ᾔτησεν · ἐπεὶ δ’ ὤμοσεν , ἠξίου τὸ Δήλιον αὐτῇ δοθῆναι ( Δήλιον γὰρ ἐκαλεῖτο τὸ χωρίον ) , ἄλλως δ’ οὐκ ἂν ἔφη συνελθεῖν . Ὁ δὲ καὶ διὰ τὴν ἐπιθυμίαν καὶ διὰ τὸν ὅρκον ἐξέστη , καὶ παρέδωκε τῇ Πολυκρίτῃ τὸν τόπον , ἐκείνη δὲ τοῖς πολίταις . Ἐκ δὲ τούτου πάλιν εἰς ἴσον καταστάντες , ἐφ’ οἶς ἡβούλοντο , πρὸς τοὺ Μιλησίους διελύθησαν .
Lemmas: Νάξιος καί Μιλήσιος συνίστημι πόλεμος διά ὁ Ὑψικρέων ὁ Μιλήσιος γυνή , Νέαιρα . ἄτη γάρ ἔραμαι Προμέδων Νάξιος , καί συμπλέω , ὅς εἰμί μέν ξένος ὁ Ὑψικρέων , ἔραμαι δέ ὁ Νέαιρα συνέρχομαι , καί ὁ ἀνήρ φοβέω ἀπάγω εἰς Νάξος , ἱκέτης ὁ Ἑστία καθίζω . ὁ δέ Νάξιος οὐ ἐκδίδωμι , χάρις ὁ Προμέδων , ἄλλως δέ ποιέω πρόφασις ὁ Ἱκεσία , ὁ πόλεμος συνίστημι . ὁ δέ Μιλήσιος ἄλλος τε πολύς , καί πρόθυμος ὁ Ἴων Ἐρυθραῖος συμμαχέω , καί μῆκος ἔχω καί συμφορά φέρω μέγας ὁ πόλεμος · εἶτα παύω διά ἀρετή γυνή , ὅς συνίστημι διά μοχθηρία . Διόγνητος γάρ ὁ ὁ ἐρυθραῖος στρατηγός , ἔχω καί πιστεύω ἔρυμα κατά ὁ Νάξιος πόλις εὕω φύω καί κατασκευάζω , ἐλαύνω λεῖος ὁ Νάξιος πολύς , καί γυνή ἐλεύθερος καί παρθένος λαμβάνω . ὅς εἷς , Πολυκρίτης , ἔραμαι , ἔχω αὐτός οὐ ὡς αἰχμάλωτος , ἀλλά ἐν τάξις γαμετή γυνή . ἑορτή δέ ὁ Μιλήσιος καθήκω ἐν ὁ στρατιά , καί πρός πόσις ἅπας καί συνουσία τρέπω , ἐρωτάω ὁ Διόγνητος ὁ Πολυκρίτη , μή τίς κωλύω πέμμα μερίς ἀποπέμπω τίς ἀδελφός ἑαυτοῦ . ἐπιτρέπω δέ ἐκεῖνος καί κελεύω , ἐμβάλλω μολίβδινος γραμματείδιον εἰς πλακοῦς , κελεύω φράζω ὁ κομίζω ὁ ἀδελφός , ὅπως αὐτός μόνος καταναλίσκω ὁ πέμπω . ὁ δέ ἐντυγχάνω ὁ μόλυβδος καί ὁ γράμμα ὁ Πολυκρίτης ἀναγιγνώσκω , κελεύω νύξ ἐπιτίθημι ὁ πολέμιος , ὡς ὑπό μέθη διά ὁ ἑορτή ἐξαμελέω πᾶς , προσαγγέλλω ὁ στρατηγός , καί παρορμάω ἐξέρχομαι μετά αὐτός . ἁλίσκομαι δέ ὁ χωρίον , καί πολύς διαφθείρω , ἐξαιτέω ὁ Διόγνητος ὁ Πολυκρίτη παρά ὁ πολίτης , καί διασῴζω . αὐτός δέ πρός ὁ πύλη γίγνομαι ὁ πολίτης ἀπαντάω αὐτός , μετά χαρά καί στέφανος ὑποδέχομαι καί θαυμάζω , οὐ φέρω ὁ μέγεθος ὁ χαρά , ἀλλά ἀποθνῄσκω αὐτός πίπτω περί ὁ πύλη · ὅπου θάπτω , καί καλέω βάσκανος τάφος , ὡς βάσκανος τις τυγχάνω ὁ Πολυκρίτης φθονέω ἀπολαύω ὁ τίς μῶν . οὕτως μέν ὁ Νάξιος συγγραφεύς ἱστορέω · ὁ δέ Ἀριστοτέλης φημί , οὐδέ ἁλίσκομαι ὁ Πολυκρίτης , ἄλλως δέ πως ὁράω ὁ Διόγνητος ἔραμαι , καί πᾶς δίδωμι καί ποιέω ἑτοῖμος εἰμί · ὁ δέ ὁμολογέω ἀφικνέομαι πρός αὐτός , εἷς μόνος τυγχάνω , περί ὅς ὁ Διόγνητος ( ὅς φημί ὁ φιλόσοφος ) Ὅρκος αἰτέω · ἐπεί δέ ὄμνυμι , ἀξιόω ὁ Δήλιος αὐτός δίδωμι ( Δήλιος γάρ καλέω ὁ χωρίον ) , ἄλλως δέ οὐ εἄν φημί συνέρχομαι . ὁ δέ καί διά ὁ ἐπιθυμία καί διά ὁ Ὅρκος ἐξίστημι , καί παραδίδωμι ὁ Πολυκρίτης ὁ τόπος , ἐκεῖνος δέ ὁ πολίτης . ἐκ δέ οὗτος πάλιν εἰς ἴσος καθίστημι , ἐπί οἶς βούλομαι , πρός ὅς Μιλήσιος διαλύω .