aristoteles-et-corpus-aristotelicum.topica 2.5
Ἔτι ὁ σοφιστικὸς τρόπος , τὸ ἄγειν εἰς τοιοῦτον πρὸς ὃ εὐπορήσομεν ἐπιχειρημάτων . Τοῦτο δ᾿ ἔσται ὁτὲ μὲν ἀναγκαῖον , ὁτὲ δὲ φαινόμενον ἀναγκαῖον , ὁτὲ δ᾿ οὔτε φαινόμενον οὔτ᾿ ἀναγκαῖον . Ἀναγκαῖον μὲν οὖν , ὅταν ἀρνησαμένου τοῦ ἀποκριναμένου τῶν πρὸς τὴν θέσιν τι χρησίμων πρὸς τοῦτο τοὺς λόγους ποιῆται , τυγχάνῃ δὲ τοῦτο τῶν τοιούτων ὂν πρὸς ὃ εὐπορεῖν ἔστιν ἐπιχειρημάτων . Ὁμοίως δὲ καὶ ὅταν ἐπαγωγὴν πρός τι διὰ τοῦ κειμένου ποιησάμενος ἀναιρεῖν ἐπιχειρῇ · τούτου γὰρ ἀναιρεθέντος καὶ τὸ προκείμενον ἀναιρεῖται . Φαινόμενον δ᾿ ἀναγκαῖον , ὅταν φαίνηται μὲν χρήσιμον καὶ οἰκεῖον τῆς θέσεως , μὴ ᾖ δέ , πρὸς ὃ γίγνονται οἱ λόγοι , εἴτε ἀρνησαμένου τοῦ τὸν λόγον ὑπέχοντος , εἴτε ἐπαγωγῆς ἐνδόξου διὰ τῆς θέσεως πρὸς αὐτὸ γινομένης ἀναιρεῖν ἐπιχειροίη αὐτό . Τὸ δὲ λοιπόν , ὅταν μήτ᾿ ἀναγκαῖον ᾖ μήτε φαινόμενον πρὸς ὃ γίνονται οἱ λόγοι , ἄλλως δὲ παρεξελέγχεσθαι συμβαίνῃ τῷ ἀποκρινομένῳ . Δεῖ δ᾿ εὐλαβεῖσθαι τὸν ἔσχατον τῶν ῥηθέντων τρόπων · παντελῶς γὰρ ἀπηρτημένος καὶ ἀλλότριος ἔοικεν εἶναι τῆς διαλεκτικῆς . Διὸ δεῖ καὶ τὸν ἀποκρινόμενον μὴ δυσκολαίνειν , ἀλλὰ τιθέναι τὰ μὴ χρήσιμα πρὸς τὴν θέσιν , ἐπισημαινόμενον ὅσα μὴ δοκεῖ , τίθησι δέ . Μᾶλλον γὰρ ἀπορεῖν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ συμβαίνει τοῖς ἐρωτῶσι πάντων τιθεμένων αὐτοῖς τῶν τοιούτων , ἐὰν μὴ περαίνωσιν . Ἔτι πᾶς ὁ εἰρηκὼς ὁτιοῦν τρόπον τινὰ πολλὰ εἴρηκεν , ἐπειδὴ πλείω ἑκάστῳ ἐξ ἀνάγκης ἀκόλουθά ἐστιν , οἷον ὁ εἰρηκὼς ἄνθρωπον εἶναι καὶ ὅτι ζῷόν ἐστιν εἴρηκε καὶ ὅτι ἔμψυχον καὶ ὅτι δίπουν καὶ ὅτι νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν , ὥστε ὁποιουοῦν ἑνὸς τῶν ἀκολούθων ἀναιρεθέντος ἀναιρεῖται καὶ τὸ ἐν ἀρχῇ . Εὐλαβεῖσθαι δὲ χρὴ καὶ τὸ χαλεπωτέρου τὴν μετάληψιν ποιεῖσθαι · ἐνίοτε μὲν γὰρ ῥᾷον τὸ ἀκόλουθον ἀνελεῖν , ἐνίοτε δ᾿ αὐτὸ τὸ προκείμενον .
Lemmas: ἔτι ὁ σοφιστικός τρόπος , ὁ ἄγω εἰς τοιοῦτος πρός ὅς εὐπορέω ἐπιχείρημα . οὗτος δέ εἰμί ὅτε μέν ἀναγκαῖος , ὅτε δέ φαίνω ἀναγκαῖος , ὅτε δέ οὔτε φαίνω οὔτε ἀναγκαῖος . ἀναγκαῖος μέν οὖν , ὅταν ἀρνέομαι ὁ ἀποκρίνω ὁ πρός ὁ θέσις τις χρήσιμος πρός οὗτος ὁ λόγος ποιέω , τυγχάνω δέ οὗτος ὁ τοιοῦτος εἰμί πρός ὅς εὐπορέω εἰμί ἐπιχείρημα . ὅμοιος δέ καί ὅταν ἐπαγωγή πρός τις διά ὁ κεῖμαι ποιέω ἀναιρέω ἐπιχειρέω · οὗτος γάρ ἀναιρέω καί ὁ πρόκειμαι ἀναιρέω . φαίνω δέ ἀναγκαῖος , ὅταν φαίνω μέν χρήσιμος καί οἰκεῖος ὁ θέσις , μή εἰμί δέ , πρός ὅς γίγνομαι ὁ λόγος , εἴτε ἀρνέομαι ὁ ὁ λόγος ὑπέχω , εἴτε ἐπαγωγή ἔνδοξος διά ὁ θέσις πρός αὐτός γίγνομαι ἀναιρέω ἐπιχειρέω αὐτός . ὁ δέ λοιπός , ὅταν μήτε ἀναγκαῖος εἰμί μήτε φαίνω πρός ὅς γίγνομαι ὁ λόγος , ἄλλος δέ παρεξελέγχω συμβαίνω ὁ ἀποκρίνω . δέω δέ εὐλαβέομαι ὁ ἔσχατος ὁ λέγω τρόπος · παντελής γάρ ἀπαρτάω καί ἀλλότριος ἔοικα εἰμί ὁ διαλεκτικός . διό δέω καί ὁ ἀποκρίνω μή δυσκολαίνω , ἀλλά τίθημι ὁ μή χρήσιμος πρός ὁ θέσις , ἐπισημαίνω ὅσος μή δοκέω , τίθημι δέ . μάλα γάρ ἀπορέω ὡς ἐπί ὁ πολύς συμβαίνω ὁ ἐρωτάω πᾶς τίθημι αὐτός ὁ τοιοῦτος , ἐάν μή περαίνω . ἔτι πᾶς ὁ λέγω ὁστισοῦν τρόπος τις πολύς λέγω , ἐπειδή πολύς ἕκαστος ἐκ ἀνάγκη ἀκόλουθος εἰμί , οἷος ὁ λέγω ἄνθρωπος εἰμί καί ὅτι ζῷον εἰμί λέγω καί ὅτι ἔμψυχος καί ὅτι δίπους καί ὅτι νόος καί ἐπιστήμη δεκτικός , ὥστε ὁποῖος εἷς ὁ ἀκόλουθος ἀναιρέω ἀναιρέω καί ὁ ἐν ἀρχή . εὐλαβέομαι δέ χρή καί ὁ χαλεπός ὁ μετάληψις ποιέω · ἐνίοτε μέν γάρ ῥᾴδιος ὁ ἀκόλουθος ἀναιρέω , ἐνίοτε δέ αὐτός ὁ πρόκειμαι .