aristoteles-et-corpus-aristotelicum.sophistici-elenchi 7
Ἡ δ᾿ ἀπάτη γίνεται τῶν μὲν παρὰ τὴν ὁμωνυμίαν καὶ τὸν λόγον τῷ μὴ δύνασθαι διαιρεῖν τὸ πολλαχῶς λεγόμενον ( ἔνια γὰρ οὐκ εὔπορον διελεῖν , οἷον τὸ ἓν καὶ τὸ ὂν καὶ τὸ ταὐτόν ) , τῶν δὲ παρὰ σύνθεσιν καὶ διαίρεσιν τῷ μηδὲν οἴεσθαι διαφέρειν συντιθέμενον ἢ διαιρούμενον τὸν λόγον , καθάπερ ἐπὶ τῶν πλείστων . Ὁμοίως δὲ καὶ τῶν παρὰ τὴν προσῳδίαν · οὐ γὰρ ἄλλο δοκεῖ σημαίνειν ἀνιέμενος καὶ ἐπιτεινόμενος ὁ λόγος , ἐπ᾿ οὐδενὸς ἢ οὐκ ἐπὶ πολλῶν . Τῶν δὲ παρὰ τὸ σχῆμα διὰ τὴν ὁμοιότητα τῆς λέξεως . Χαλεπὸν γὰρ διελεῖν ποῖα ὡσαύτως καὶ ποῖα ὡς ἑτέρως λέγεται · σχεδὸν γὰρ ὁ τοῦτο δυνάμενος ποιεῖν ἐγγύς ἐστι τοῦ θεωρεῖν τἀληθές , μάλιστα δ᾿ ἐπίσταται συνεπινεύειν , ὅτι πᾶν τὸ κατηγορούμενόν τινος ὑπολαμβάνομεν τόδε τι καὶ ὡς ἓν ὑπακούομεν · τῷ γὰρ ἑνὶ καὶ τῇ οὐσίᾳ μάλιστα δοκεῖ παρέπεσθαι τὸ τόδε τι καὶ τὸ ὄν . Διὸ καὶ τῶν παρὰ τὴν λέξιν οὗτος ὁ τρόπος θετέος , πρῶτον μὲν ὅτι μᾶλλον ἡ ἀπάτη γίνεται μετ᾿ ἄλλων σκοπουμένοις ἢ καθ᾿ αὑτούς ( ἡ μὲν γὰρ μετ᾿ ἄλλου σκέψις διὰ λόγων , ἡ δὲ καθ᾿ αὑτὸν οὐχ ἧττον δι᾿ αὐτοῦ τοῦ πράγματος ) , εἶτα καὶ καθ᾿ αὑτὸν ἀπατᾶσθαι συμβαίνει , ὅταν ἐπὶ τοῦ λόγου ποιῆται τὴν σκέψιν · ἔτι ἡ μὲν ἀπάτη ἐκ τῆς ὁμοιότητος , ἡ δ᾿ ὁμοιότης ἐκ τῆς λέξεως . Τῶν δὲ παρὰ τὸ συμβεβηκὸς διὰ τὸ μὴ δύνασθαι διακρίνειν τὸ ταὐτὸν καὶ τὸ ἕτερον καὶ ἓν καὶ πολλά , μηδὲ τοῖς ποίοις τῶν κατηγορημάτων πάντα ταὐτὰ καὶ τῷ πράγματι συμβέβηκεν . Ὁμοίως δὲ καὶ τῶν παρὰ τὸ ἑπόμενον · μέρος γάρ τι τοῦ συμβεβηκότος τὸ ἑπόμενον . Ἔτι καὶ ἐπὶ πολλῶν φαίνεται καὶ ἀξιοῦται οὕτως , εἰ τόδε ἀπὸ τοῦδε μὴ χωρίζεται , μηδ᾿ ἀπὸ θατέρου χωρίζεσθαι θάτερον . Τῶν δὲ παρὰ τὴν ἔλλειψιν τοῦ λόγου καὶ τῶν παρὰ τὸ πῇ καὶ ἁπλῶς ἐν τῷ παρὰ μικρὸν ἡ ἀπάτη · ὡς γὰρ οὐδὲν προσσημαῖνον τὸ τὶ ἢ πῇ ἢ πῶς ἢ τὸ νῦν καθόλου συγχωροῦμεν . Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν τὸ ἐν ἀρχῇ λαμβανόντων καὶ τῶν ἀναιτίων , καὶ ὅσοι τὰ πλείω ἐρωτήματα ὡς ἓν ποιοῦσιν · ἐν ἅπασι γὰρ ἡ ἀπάτη διὰ τὸ παρὰ μικρόν · οὐ γὰρ διακριβοῦμεν οὔτε τῆς προτάσεως οὔτε τοῦ συλλογισμοῦ τὸν ὅρον διὰ τὴν εἰρημένην αἰτίαν .
Lemmas: ὁ δέ ἀπάτη γίγνομαι ὁ μέν παρά ὁ ὁμωνυμία καί ὁ λόγος ὁ μή δύναμαι διαιρέω ὁ πολλαχῶς λέγω ( ἔνιοι γάρ οὐ εὔπορος διαιρέω , οἷος ὁ εἷς καί ὁ εἰμί καί ὁ αὐτός ) , ὁ δέ παρά σύνθεσις καί διαίρεσις ὁ μηδείς οἴομαι διαφέρω συντίθημι ἤ διαιρέω ὁ λόγος , καθά ἐπί ὁ πολύς . ὅμοιος δέ καί ὁ παρά ὁ προσῳδία · οὐ γάρ ἄλλος δοκέω σημαίνω ἀνίημι καί ἐπιτείνω ὁ λόγος , ἐπί οὐδείς ἤ οὐ ἐπί πολύς . ὁ δέ παρά ὁ σχῆμα διά ὁ ὁμοιότης ὁ λέξις . χαλεπός γάρ διαιρέω ποῖος ὡσαύτως καί ποῖος ὡς ἕτερος λέγω · σχεδόν γάρ ὁ οὗτος δύναμαι ποιέω ἐγγύς εἰμί ὁ θεωρέω ἀληθής , μάλα δέ ἐπίσταμαι συνεπινεύω , ὅτι πᾶς ὁ κατηγορέω τις ὑπολαμβάνω ὅδε τις καί ὡς εἷς ὑπακούω · ὁ γάρ εἷς καί ὁ οὐσία μάλα δοκέω παρέπομαι ὁ ὅδε τις καί ὁ εἰμί . διό καί ὁ παρά ὁ λέξις οὗτος ὁ τρόπος θετέος , πρῶτος μέν ὅτι μάλα ὁ ἀπάτη γίγνομαι μετά ἄλλος σκοπέω ἤ κατά ἑαυτοῦ ( ὁ μέν γάρ μετά ἄλλος σκέψις διά λόγος , ὁ δέ κατά ἑαυτοῦ οὐ ἥσσων διά αὐτός ὁ πρᾶγμα ) , εἶτα καί κατά ἑαυτοῦ ἀπατάω συμβαίνω , ὅταν ἐπί ὁ λόγος ποιέω ὁ σκέψις · ἔτι ὁ μέν ἀπάτη ἐκ ὁ ὁμοιότης , ὁ δέ ὁμοιότης ἐκ ὁ λέξις . ὁ δέ παρά ὁ συμβαίνω διά ὁ μή δύναμαι διακρίνω ὁ αὐτός καί ὁ ἕτερος καί εἷς καί πολύς , μηδέ ὁ ποῖος ὁ κατηγόρημα πᾶς αὐτός καί ὁ πρᾶγμα συμβαίνω . ὅμοιος δέ καί ὁ παρά ὁ ἕπομαι · μέρος γάρ τις ὁ συμβαίνω ὁ ἕπομαι . ἔτι καί ἐπί πολύς φαίνω καί ἀξιόω οὕτως , εἰ ὅδε ἀπό ὅδε μή χωρίζω , μηδέ ἀπό ἕτερος χωρίζω ἕτερος . ὁ δέ παρά ὁ ἔλλειψις ὁ λόγος καί ὁ παρά ὁ πῇ καί ἁπλῶς ἐν ὁ παρά μικρός ὁ ἀπάτη · ὡς γάρ οὐδείς προσημαίνω ὁ τίς ἤ πῇ ἤ πῶς ἤ ὁ νῦν καθόλου συγχωρέω . ὅμοιος δέ καί ἐπί ὁ ὁ ἐν ἀρχή λαμβάνω καί ὁ ἀναίτιος , καί ὅσος ὁ πολύς ἐρώτημα ὡς εἷς ποιέω · ἐν ἅπας γάρ ὁ ἀπάτη διά ὁ παρά μικρός · οὐ γάρ διακριβόω οὔτε ὁ πρότασις οὔτε ὁ συλλογισμός ὁ ὅρος διά ὁ λέγω αἰτία .