aristoteles-et-corpus-aristotelicum.problemata 11.27
Διὰ τί ποτε τῶν παιδίων ἔνια , πρὶν ἥκειν τὴν ἡλικίαν ἐν ᾗ σαφηνίζειν ὥρα αὐτοῖς , φθεγξάμενα καὶ σαφῶς εἰπόντα πάλιν ὁμοίως διάγουσιν , ἕως ἂν ἔλθῃ ὁ εἰωθὼς χρόνος ; ἃ δὴ πολλοὶ τέρατα νομίζουσιν εἶναι . ἤδη δ’ ἔνια λέγεται καὶ εὐθὺς γινόμενα φθέγξασθαι . ἢ ὅτι ὡς μὲν ἐπὶ πολὺ τὰ πλείω τε τῶν γενομένων γίνεται κατὰ φύσιν , διὸ ὀλίγοις τοῦτο συμβαίνει , καὶ φύσει ἅμα κατάλληλα τελειοῦται · διὸ καὶ ἀκούει τε ἅμα καὶ φωνεῖ καὶ ξυνίησι κατὰ τὴν ἀκοὴν καὶ λέγει καὶ σαφηνίζει . οὐ μὴν ἀλλὰ πολλάκις οὐκ ἀπαρτίζει τὰ αὐτά , ἀλλὰ τὰ μὲν ξυνίησι πρότερον ἢ τοῦτο τὸ μόριον ἀπολυθῆναι ᾧ διαλέγεται , τοῖς δὲ τοὐναντίον . ταῦτα μὲν οὖν οὐκ ἂν διαλεχθείη συνετῶς ( ἃ γὰρ ἂν ἀκούσωσι , διαλέγονται ) · ἀλλ’ ὅταν ἥκῃ καιρὸς ἀμφοῖν , ἀποδιδόασι τὸ κατὰ φύσιν . ὅσοις δὲ ἔμπροσθεν ἡ κατὰ τὴν ἀκοὴν αἴσθησις διακριβοῦται ἐν τῇ ψυχῇ , ᾧ πρώτῳ κινοῦσι τὴν φωνὴν καὶ ποιοῦσι λόγον , τούτοις ἐνίοτε γίνεται ἤδη ξυνιεῖσι πολλὰ καὶ δύναμίς τις τοῦ μορίου καὶ ἀπόλυσις , μάλιστα μὲν μετὰ ὕπνον τινά ( τούτου δ’ αἴτιον ὅτι ὁ ὕπνος καὶ τὰ σώματα νωθέστερα ποιεῖ καὶ τὰ μόρια ἀναπαύσας ) , εἰ δὲ μή , καὶ ἄλλην μεταβολὴν λαβόντα τοιαύτην . πολλὰ δὲ ἔχομεν τοιαῦτα ποιεῖν , ἃ μικρῶν δεῖται καιρῶν · κἄπειτα οὐκέτι ὁμοίως ἔχει , ὅταν οὕτω τύχῃ τὸ μόριον ἔχον καὶ ἀπολυθέν · ὅταν ἐπιπολῆς ᾖ ἐν τῇ αἰσθήσει ὧν ἐκινήθη διάνοια , κατὰ τὴν ἀκοὴν τοῦτο ἐπανῆλθε καὶ ἐφθέγξατο . πολλάκις δὲ καὶ μέλη καὶ ῥήματα ἐπέρχεται οὐκ ἐκ προαιρέσεως ἡμῖν · ἀλλ’ ἐὰν τὸ πρῶτον προελόμενοι εἴπωμεν , ὕστερον ἄνευ προαιρέσεως λέγομεν ἢ ᾄδομεν , καὶ οὐ δύναται ἐκ τοῦ στόματος ἐξελθεῖν . οὕτω καὶ τοῖς παιδίοις , ὅταν συμβῇ τοῦτο ἐπόν , εἶτα πάλιν καταστῇ εἰς τὴν φύσιν ἐκεῖνο τὸ μόριον , ἕως ἂν ἡ ὥρα ἔλθῃ ἰσχῦσαι αὐτὸ καὶ ἀποκριθῆναι .
Lemmas: διά τίς ποτέ ὁ παιδίον ἔνιοι , πρίν ἥκω ὁ ἡλικία ἐν ὅς σαφηνίζω ὥρα αὐτός , φθέγγομαι καί σαφής λέγω πάλιν ὅμοιος διάγω , ἕως ἄν ἔρχομαι ὁ εἴωθα χρόνος ; ὅς δή πολύς τέρας νομίζω εἰμί . ἤδη δέ ἔνιοι λέγω καί εὐθύς γίγνομαι φθέγγομαι . ἤ ὅτι ὡς μέν ἐπί πολύς ὁ πολύς τε ὁ γίνομαι γίγνομαι κατά φύσις , διό ὀλίγος οὗτος συμβαίνω , καί φύσις ἅμα κατάλληλος τελειόω · διό καί ἀκούω τε ἅμα καί φωνέω καί συνίημι κατά ὁ ἀκοή καί λέγω καί σαφηνίζω . οὐ μήν ἀλλά πολλάκις οὐ ἀπαρτίζω ὁ αὐτός , ἀλλά ὁ μέν συνίημι πρότερος ἤ οὗτος ὁ μόριον ἀπολύω ὅς διαλέγω , ὁ δέ ἐναντίος . οὗτος μέν οὖν οὐ ἄν διαλέγω συνετῶς ( ὅς γάρ ἄν ἀκούω , διαλέγω ) · ἀλλά ὅταν ἥκω καιρός ἄμφω , ἀποδίδωμι ὁ κατά φύσις . ὅσος δέ ἔμπροσθεν ὁ κατά ὁ ἀκοή αἴσθησις διακριβόω ἐν ὁ ψυχή , ὅς πρῶτος κινέω ὁ φωνή καί ποιέω λόγος , οὗτος ἐνίοτε γίγνομαι ἤδη συνίημι πολύς καί δύναμις τις ὁ μόριον καί ἀπόλυσις , μάλα μέν μετά ὕπνος τις ( οὗτος δέ αἴτιος ὅτι ὁ ὕπνος καί ὁ σῶμα νωθής ποιέω καί ὁ μόριον ἀναπαύω ) , εἰ δέ μή , καί ἄλλος μεταβολή λαμβάνω τοιοῦτος . πολύς δέ ἔχω τοιοῦτος ποιέω , ὅς μικρός δέω καιρός · ἔπειτα οὐκέτι ὅμοιος ἔχω , ὅταν οὕτως τυγχάνω ὁ μόριον ἔχω καί ἀπολύω · ὅταν ἐπιπολή εἰμί ἐν ὁ αἴσθησις ὅς κινέω διάνοια , κατά ὁ ἀκοή οὗτος ἐπανέρχομαι καί φθέγγομαι . πολλάκις δέ καί μέλος καί ῥῆμα ἐπέρχομαι οὐ ἐκ προαίρεσις ἐγώ · ἀλλά ἐάν ὁ πρῶτος προαιρέω λέγω , ὕστερον ἄνευ προαίρεσις λέγω ἤ ἀείδω , καί οὐ δύναμαι ἐκ ὁ στόμα ἐξέρχομαι . οὕτως καί ὁ παιδίον , ὅταν συμβαίνω οὗτος ἔπειμι , εἶτα πάλιν καθίστημι εἰς ὁ φύσις ἐκεῖνος ὁ μόριον , ἕως ἄν ὁ ὥρα ἔρχομαι ἰσχύω αὐτός καί ἀποκρίνω .