aristoteles-et-corpus-aristotelicum.politica 7.1324a
ὁ μετʼ ἀρετῆς κεχορηγημένης ἐπὶ τοσοῦτον ὥστε μετέχειν τῶν κατʼ ἀρετὴν πράξεων , πρὸς δὲ τοὺς ἀμφισβητοῦντας , ἐάσαντας ἐπὶ τῆς νῦν μεθόδου , διασκεπτέον ὕστερον , εἴ τις τοῖς εἰρημένοις τυγχάνει μὴ πειθόμενος . πότερον δὲ τὴν εὐδαιμονίαν τὴν αὐτὴν εἶναι φατέον ἑνός τε ἑκάστου τῶν ἀνθρώπων καὶ πόλεως ἢ μὴ τὴν αὐτήν , λοιπόν ἐστιν εἰπεῖν . φανερὸν δὲ καὶ τοῦτο . πάντες γὰρ ἂν ὁμολογήσειαν εἶναι τὴν αὐτήν . ὅσοι γὰρ ἐν πλούτῳ τὸ ζῆν εὖ τίθενται ἐφʼ ἑνός , οὗτοι καὶ τὴν πόλιν ὅλην , ἐὰν ᾖ πλουσία , μακαρίζουσιν · ὅσοι τε τὸν τυραννικὸν βίον μάλιστα τιμῶσιν , οὗτοι καὶ πόλιν τὴν πλείστων ἄρχουσαν εὐδαιμονεστάτην ἂν εἶναι φαῖεν · εἴ τέ τις τὸν ἕνα διʼ ἀρετὴν ἀποδέχεται , καὶ πόλιν εὐδαιμονεστέραν φήσει τὴν σπουδαιοτέραν . ἀλλὰ ταῦτʼ ἤδη δύο ἐστὶν ἃ δεῖται σκέψεως , ἓν μὲν πότερος αἱρετώτερος βίος , ὁ διὰ τοῦ συμπολιτεύεσθαι καὶ κοινωνεῖν πόλεως ἢ μᾶλλον ὁ ξενικὸς καὶ τῆς πολιτικῆς κοινωνίας ἀπολελυμένος , ἔτι δὲ τίνα πολιτείαν θετέον καὶ ποίαν διάθεσιν πόλεως ἀρίστην , εἴτε πᾶσιν ὄντος αἱρετοῦ τοῦ κοινωνεῖν πόλεως εἴτε καὶ τισὶ μὲν μὴ τοῖς δὲ πλείστοις . ἐπεὶ δὲ τῆς πολιτικῆς διανοίας καὶ θεωρίας τοῦτʼ ἐστὶν ἔργον , ἀλλʼ οὐ τὸ περὶ ἕκαστον αἱρετόν , ἡμεῖς δὲ ταύτην προῃρήμεθα νῦν τὴν σκέψιν , ἐκεῖνο μὲν πάρεργον ἂν εἴη , τοῦτο δὲ ἔργον τῆς μεθόδου ταύτης . ὅτι μὲν οὖν ἀναγκαῖον εἶναι πολιτείαν ἀρίστην ταύτην τὴν τάξιν καθʼ ἣν κἂν ὁστισοῦν ἄριστα πράττοι καὶ ζῴη μακαρίως , φανερόν ἐστιν · ἀμφισβητεῖται δὲ παρʼ αὐτῶν τῶν ὁμολογούντων τὸν μετʼ ἀρετῆς εἶναι βίον αἱρετώτατον πότερον ὁ πολιτικὸς καὶ πρακτικὸς βίος αἱρετὸς ἢ μᾶλλον ὁ πάντων τῶν ἐκτὸς ἀπολελυμένος , οἷον θεωρητικός τις , ὃν μόνον τινές φασιν εἶναι φιλόσοφον . σχεδὸν γὰρ τούτους τοὺς δύο βίους τῶν ἀνθρώπων οἱ φιλοτιμότατοι πρὸς ἀρετὴν φαίνονται προαιρούμενοι , καὶ τῶν προτέρων καὶ τῶν νῦν · λέγω δὲ δύο τόν τε πολιτικὸν καὶ τὸν φιλόσοφον . διαφέρει δὲ οὐ μικρὸν ποτέρως ἔχει τὸ ἀληθές · ἀνάγκη γὰρ τόν γε εὖ φρονοῦντα πρὸς τὸν βελτίω σκοπὸν συντάττεσθαι , καὶ τῶν ἀνθρώπων ἕκαστον καὶ κοινῇ τὴν πολιτείαν . νομίζουσι δʼ οἱ μὲν τὸ τῶν πέλας ἄρχειν δεσποτικῶς μὲν γιγνόμενον μετʼ ἀδικίας τινὸς εἶναι τῆς μεγίστης , πολιτικῶς δὲ τὸ μὲν ἄδικον οὐκ ἔχειν , ἐμπόδιον δὲ ἔχειν τῇ περὶ αὐτὸν εὐημερίᾳ · τούτων δʼ ὥσπερ ἐξ ἐναντίας ἕτεροι τυγχάνουσι δοξάζοντες · μόνον γὰρ ἀνδρὸς τὸν πρακτικὸν εἶναι βίον καὶ πολιτικόν , ἐφʼ ἑκάστης γὰρ ἀρετῆς οὐκ εἶναι πράξεις μᾶλλον τοῖς ἰδιώταις ἢ τοῖς τὰ κοινὰ πράττουσι καὶ πολιτευομένοις .
Lemmas: ὁ μετά ἀρετή χορηγέω ἐπί τοσοῦτος ὥστε μετέχω ὁ κατά ἀρετή πρᾶξις , πρός δέ ὁ ἀμφισβητέω , ἐάω ἐπί ὁ νῦν μέθοδος , διασκεπτέον ὕστερον , εἰ τις ὁ λέγω τυγχάνω μή πείθω . πότερος δέ ὁ εὐδαιμονία ὁ αὐτός εἰμί φημί εἷς τε ἕκαστος ὁ ἄνθρωπος καί πόλις ἤ μή ὁ αὐτός , λοιπός εἰμί λέγω . φανερός δέ καί οὗτος . πᾶς γάρ ἄν ὁμολογέω εἰμί ὁ αὐτός . ὅσος γάρ ἐν πλοῦτος ὁ ζάω εὖ τίθημι ἐπί εἷς , οὗτος καί ὁ πόλις ὅλος , ἐάν εἰμί πλούσιος , μακαρίζω · ὅσος τε ὁ τυραννικός βίος μάλα τιμάω , οὗτος καί πόλις ὁ πολύς ἄρχω εὐδαίμων ἄν εἰμί φημί · εἰ τε τις ὁ εἷς διά ἀρετή ἀποδέχομαι , καί πόλις εὐδαίμων φημί ὁ σπουδαῖος . ἀλλά οὗτος ἤδη δύο εἰμί ὅς δέω σκέψις , εἷς μέν πότερος αἱρετός βίος , ὁ διά ὁ συμπολιτεύω καί κοινωνέω πόλις ἤ μάλα ὁ ξενικός καί ὁ πολιτικός κοινωνία ἀπολύω , ἔτι δέ τίς πολιτεία τίθημι καί ποῖος διάθεσις πόλις ἀγαθός , εἴτε πᾶς εἰμί αἱρετός ὁ κοινωνέω πόλις εἴτε καί τις μέν μή ὁ δέ πολύς . ἐπεί δέ ὁ πολιτικός διάνοια καί θεωρία οὗτος εἰμί ἔργον , ἀλλά οὐ ὁ περί ἕκαστος αἱρετός , ἐγώ δέ οὗτος προαιρέω νῦν ὁ σκέψις , ἐκεῖνος μέν πάρεργον ἄν εἰμί , οὗτος δέ ἔργον ὁ μέθοδος οὗτος . ὅτι μέν οὖν ἀναγκαῖος εἰμί πολιτεία ἀγαθός οὗτος ὁ τάξις κατά ὅς ἄν ὅστις ἀγαθός πράσσω καί ζάω μακαρίως , φανερός εἰμί · ἀμφισβητέω δέ παρά αὐτός ὁ ὁμολογέω ὁ μετά ἀρετή εἰμί βίος αἱρετός πότερος ὁ πολιτικός καί πρακτικός βίος αἱρετός ἤ μάλα ὁ πᾶς ὁ ἐκτός ἀπολύω , οἷος θεωρητικός τις , ὅς μόνος τις φημί εἰμί φιλόσοφος . σχεδόν γάρ οὗτος ὁ δύο βίος ὁ ἄνθρωπος ὁ φιλότιμος πρός ἀρετή φαίνω προαιρέω , καί ὁ πρότερος καί ὁ νῦν · λέγω δέ δύο ὁ τε πολιτικός καί ὁ φιλόσοφος . διαφέρω δέ οὐ μικρός ποτέρως ἔχω ὁ ἀληθής · ἀνάγκη γάρ ὁ γε εὖ φρονέω πρός ὁ ἀγαθός σκοπός συντάσσω , καί ὁ ἄνθρωπος ἕκαστος καί κοινῇ ὁ πολιτεία . νομίζω δέ ὁ μέν ὁ ὁ πέλας ἄρχω δεσποτικός μέν γίγνομαι μετά ἀδικία τις εἰμί ὁ μέγας , πολιτικός δέ ὁ μέν ἄδικος οὐ ἔχω , ἐμπόδιος δέ ἔχω ὁ περί αὐτός εὐημερία · οὗτος δέ ὥσπερ ἐκ ἐναντίος ἕτερος τυγχάνω δοξάζω · μόνος γάρ ἀνήρ ὁ πρακτικός εἰμί βίος καί πολιτικός , ἐπί ἕκαστος γάρ ἀρετή οὐ εἰμί πρᾶξις μάλα ὁ ἰδιώτης ἤ ὁ ὁ κοινός πράσσω καί πολιτεύω .