aristoteles-et-corpus-aristotelicum.politica 7.1325a
ἣ πολιτεύεται δηλονότι καλῶς , εἴπερ ἐνδέχεται πόλιν οἰκεῖσθαί που καθʼ ἑαυτὴν νόμοις χρωμένην σπουδαίοις , ἧς τῆς πολιτείας ἡ σύνταξις οὐ πρὸς πόλεμον οὐδὲ πρὸς τὸ κρατεῖν ἔσται τῶν πολεμίων · μηθὲν γὰρ ὑπαρχέτω τοιοῦτον . δῆλον ἄρα ὅτι πάσας τὰς πρὸς τὸν πόλεμον ἐπιμελείας καλὰς μὲν θετέον , οὐχ ὡς τέλος δὲ πάντων ἀκρότατον , ἀλλʼ ἐκείνου χάριν ταύτας . τοῦ δὲ νομοθέτου τοῦ σπουδαίου ἐστὶ τὸ θεάσασθαι πόλιν καὶ γένος ἀνθρώπων καὶ πᾶσαν ἄλλην κοινωνίαν , ζωῆς ἀγαθῆς πῶς μεθέξουσι καὶ τῆς ἐνδεχομένης αὐτοῖς εὐδαιμονίας . διοίσει μέντοι τῶν ταττομένων ἔνια νομίμων · καὶ τοῦτο τῆς νομοθετικῆς ἐστιν ἰδεῖν , ἐάν τινες ὑπάρχωσι γειτνιῶντες , ποῖα πρὸς ποίους ἀσκητέον ἢ πῶς τοῖς καθήκουσι πρὸς ἑκάστους χρηστέον . ἀλλὰ τοῦτο μὲν κἂν ὕστερον τύχοι τῆς προσηκούσης σκέψεως , πρὸς τί τέλος δεῖ τὴν ἀρίστην πολιτείαν συντείνειν · πρὸς δὲ τοὺς ὁμολογοῦντας μὲν τὸν μετʼ ἀρετῆς εἶναι βίον αἱρετώτατον , διαφερομένους δὲ περὶ τῆς χρήσεως αὐτοῦ , λεκτέον ἡμῖν πρὸς ἀμφοτέρους αὐτούς ( οἱ μὲν γὰρ ἀποδοκιμάζουσι τὰς πολιτικὰς ἀρχάς , νομίζοντες τὸν τοῦ ἐλευθέρου βίον ἕτερόν τινα εἶναι τοῦ πολιτικοῦ καὶ πάντων αἱρετώτατον , οἱ δὲ τοῦτον ἄριστον · ἀδύνατον γὰρ τὸν μηθὲν πράττοντα πράττειν εὖ , τὴν δʼ εὐπραγίαν καὶ τὴν εὐδαιμονίαν εἶναι ταὐτόν ) ὅτι τὰ μὲν ἀμφότεροι λέγουσιν ὀρθῶς τὰ δὲ οὐκ ὀρθῶς , οἱ μὲν ὅτι ὁ τοῦ ἐλευθέρου βίος τοῦ δεσποτικοῦ ἀμείνων . τοῦτο γὰρ ἀληθές · οὐθὲν γὰρ τό γε δούλῳ ᾗ δοῦλος χρῆσθαι σεμνόν · ἡ γὰρ ἐπίταξις ἡ περὶ τῶν ἀναγκαίων οὐδενὸς μετέχει τῶν καλῶν . τὸ μέντοι νομίζειν πᾶσαν ἀρχὴν εἶναι δεσποτείαν οὐκ ὀρθόν · οὐ γὰρ ἔλαττον διέστηκεν ἡ τῶν ἐλευθέρων ἀρχὴ τῆς τῶν δούλων ἢ αὐτὸ τὸ φύσει ἐλεύθερον τοῦ φύσει δούλου . διώρισται δὲ περὶ αὐτῶν ἱκανῶς ἐν τοῖς πρώτοις λόγοις . τὸ δὲ μᾶλλον ἐπαινεῖν τὸ ἀπρακτεῖν τοῦ πράττειν οὐκ ἀληθές · ἡ γὰρ εὐδαιμονία πρᾶξίς ἐστιν , ἔτι δὲ πολλῶν καὶ καλῶν τέλος ἔχουσιν αἱ τῶν δικαίων καὶ σωφρόνων πράξεις . καίτοι τάχʼ ἂν ὑπολάβοι τις τούτων οὕτω διωρισμένων ὅτι τὸ κύριον εἶναι πάντων ἄριστον · οὕτω γὰρ ἂν πλείστων καὶ καλλίστων κύριος εἴη πράξεων . ὥστε οὐ δεῖν τὸν δυνάμενον ἄρχειν παριέναι τῷ πλησίον , ἀλλὰ μᾶλλον ἀφαιρεῖσθαι , καὶ μήτε πατέρα παίδων μήτε παῖδας πατρὸς μήθʼ ὅλως φίλον φίλου μηθένα ὑπόλογον ποιεῖσθαι μηδὲ πρὸς τοῦτο φροντίζειν · τὸ γὰρ ἄριστον αἱρετώτατον , τὸ δʼ εὖ πράττειν ἄριστον . τοῦτο μὲν οὖν ἀληθῶς ἴσως λέγουσιν ,
Lemmas: ὅς πολιτεύω δηλονότι καλός , εἴπερ ἐνδέχομαι πόλις οἰκέω που κατά ἑαυτοῦ νόμος χράω σπουδαῖος , ὅς ὁ πολιτεία ὁ σύνταξις οὐ πρός πόλεμος οὐδέ πρός ὁ κρατέω εἰμί ὁ πολέμιος · μηδείς γάρ ὑπάρχω τοιοῦτος . δῆλος ἄρα ὅτι πᾶς ὁ πρός ὁ πόλεμος ἐπιμέλεια καλός μέν τίθημι , οὐ ὡς τέλος δέ πᾶς ἄκρος , ἀλλά ἐκεῖνος χάριν οὗτος . ὁ δέ νομοθέτης ὁ σπουδαῖος εἰμί ὁ θεάομαι πόλις καί γένος ἄνθρωπος καί πᾶς ἄλλος κοινωνία , ζωή ἀγαθός πῶς μετέχω καί ὁ ἐνδέχομαι αὐτός εὐδαιμονία . διαφέρω μέντοι ὁ τάσσω ἔνιοι νόμιμος · καί οὗτος ὁ νομοθετικός εἰμί ὁράω , ἐάν τις ὑπάρχω γειτνιάω , ποῖος πρός ποῖος ἀσκέω ἤ πῶς ὁ καθήκω πρός ἕκαστος χράω . ἀλλά οὗτος μέν ἐάν ὕστερον τυγχάνω ὁ προσήκω σκέψις , πρός τίς τέλος δέω ὁ ἀγαθός πολιτεία συντείνω · πρός δέ ὁ ὁμολογέω μέν ὁ μετά ἀρετή εἰμί βίος αἱρετός , διαφέρω δέ περί ὁ χρῆσις αὐτός , λεκτέος ἐγώ πρός ἀμφότερος αὐτός ( ὁ μέν γάρ ἀποδοκιμάζω ὁ πολιτικός ἀρχή , νομίζω ὁ ὁ ἐλεύθερος βίος ἕτερος τις εἰμί ὁ πολιτικός καί πᾶς αἱρετός , ὁ δέ οὗτος ἀγαθός · ἀδύνατος γάρ ὁ μηδείς πράσσω πράσσω εὖ , ὁ δέ εὐπραγία καί ὁ εὐδαιμονία εἰμί αὐτός ) ὅτι ὁ μέν ἀμφότερος λέγω ὀρθός ὁ δέ οὐ ὀρθός , ὁ μέν ὅτι ὁ ὁ ἐλεύθερος βίος ὁ δεσποτικός ἀγαθός . οὗτος γάρ ἀληθής · οὐδείς γάρ ὁ γε δοῦλος ὅς δοῦλος χράω σεμνός · ὁ γάρ ἐπίταξις ὁ περί ὁ ἀναγκαῖος οὐδείς μετέχω ὁ καλός . ὁ μέντοι νομίζω πᾶς ἀρχή εἰμί δεσποτεία οὐ ὀρθός · οὐ γάρ ἐλαχύς διΐστημι ὁ ὁ ἐλεύθερος ἀρχή ὁ ὁ δοῦλος ἤ αὐτός ὁ φύσις ἐλεύθερος ὁ φύσις δοῦλος . διορίζω δέ περί αὐτός ἱκανός ἐν ὁ πρῶτος λόγος . ὁ δέ μάλα ἐπαινέω ὁ ἀπρακτέω ὁ πράσσω οὐ ἀληθής · ὁ γάρ εὐδαιμονία πρᾶξις εἰμί , ἔτι δέ πολύς καί καλός τέλος ἔχω ὁ ὁ δίκαιος καί σώφρων πρᾶξις . καίτοι τάχα ἄν ὑπολαμβάνω τις οὗτος οὕτως διορίζω ὅτι ὁ κύριος εἰμί πᾶς ἀγαθός · οὕτως γάρ ἄν πολύς καί καλός κύριος εἰμί πρᾶξις . ὥστε οὐ δέω ὁ δύναμαι ἄρχω παρέρχομαι ὁ πλησίον , ἀλλά μάλα ἀφαιρέω , καί μήτε πατήρ παῖς μήτε παῖς πατήρ μήτε ὅλος φίλος φίλος μηδείς ὑπόλογος ποιέω μηδέ πρός οὗτος φροντίζω · ὁ γάρ ἀγαθός αἱρετός , ὁ δέ εὖ πράσσω ἀγαθός . οὗτος μέν οὖν ἀληθής ἴσως λέγω ,