aristoteles-et-corpus-aristotelicum.politica 7.1331b
τὴν δὲ τῶν ὠνίων ἀγορὰν ἑτέραν τε δεῖ ταύτης εἶναι καὶ χωρίς , ἔχουσαν τόπον εὐσυνάγωγον τοῖς τε ἀπὸ τῆς θαλάττης πεμπομένοις καὶ τοῖς ἀπὸ τῆς χώρας πᾶσιν . ἐπεὶ δὲ τὸ προεστὸς διαιρεῖται τῆς πόλεως εἰς ἱερεῖς καὶ εἰς ἄρχοντας , πρέπει καὶ τῶν ἱερέων συσσίτια περὶ τὴν τῶν ἱερῶν οἰκοδομημάτων ἔχειν τὴν τάξιν . τῶν δʼ ἀρχείων ὅσα περὶ τὰ συμβόλαια ποιεῖται τὴν ἐπιμέλειαν , περί τε γραφὰς δικῶν καὶ τὰς κλήσεις καὶ τὴν ἄλλην τὴν τοιαύτην διοίκησιν , ἔτι δὲ περὶ τὴν ἀγορανομίαν καὶ τὴν καλουμένην ἀστυνομίαν , πρὸς ἀγορᾷ μὲν δεῖ καὶ συνόδῳ τινὶ κοινῇ κατεσκευάσθαι , τοιοῦτος δʼ ὁ περὶ τὴν ἀναγκαίαν ἀγοράν ἐστι τόπος · ἐνσχολάζειν μὲν γὰρ τὴν ἄνω τίθεμεν , ταύτην δὲ πρὸς τὰς ἀναγκαίας πράξεις . μεμιμῆσθαι δὲ χρὴ τὴν εἰρημένην τάξιν καὶ τὰ περὶ τὴν χώραν · καὶ γὰρ ἐκεῖ τοῖς ἄρχουσιν οὓς καλοῦσιν οἱ μὲν ὑλωροὺς οἱ δὲ ἀγρονόμους καὶ φυλακτήρια καὶ συσσίτια πρὸς φυλακὴν ἀναγκαῖον ὑπάρχειν , ἔτι δὲ ἱερὰ κατὰ τὴν χώραν εἶναι νενεμημένα , τὰ μὲν θεοῖς τὰ δὲ ἥρωσιν . ἀλλὰ τὸ διατρίβειν νῦν ἀκριβολογουμένους καὶ λέγοντας περὶ τῶν τοιούτων ἀργόν ἐστιν · οὐ γὰρ χαλεπόν ἐστι τὰ τοιαῦτα νοῆσαι , ἀλλὰ ποιῆσαι μᾶλλον · τὸ μὲν γὰρ λέγειν εὐχῆς ἔργον ἐστί , τὸ δὲ συμβῆναι τύχης . διὸ περὶ μὲν τῶν τοιούτων τό γε ἐπὶ πλεῖον ἀφείσθω τὰ νῦν . περὶ δὲ τῆς πολιτείας αὐτῆς , ἐκ τίνων καὶ ποίων δεῖ συνεστάναι τὴν μέλλουσαν ἔσεσθαι πόλιν μακαρίαν καὶ πολιτεύσεσθαι καλῶς , λεκτέον . ἐπεὶ δὲ δύʼ ἐστὶν ἐν οἷς γίγνεται τὸ εὖ πᾶσι , τούτοιν δʼ ἐστὶν ἓν μὲν ἐν τῷ τὸν σκοπὸν κεῖσθαι καὶ τὸ τέλος τῶν πράξεων ὀρθῶς , ἓν δὲ τὰς πρὸς τὸ τέλος φερούσας πράξεις εὑρίσκειν ( ἐνδέχεται γὰρ ταῦτα καὶ διαφωνεῖν ἀλλήλοις καὶ συμφωνεῖν · ἐνίοτε γὰρ ὁ μὲν σκοπὸς ἔκκειται καλῶς , ἐν δὲ τῷ πράττειν τοῦ τυχεῖν αὐτοῦ διαμαρτάνουσιν , ὁτὲ δὲ τῶν μὲν πρὸς τὸ τέλος πάντων ἐπιτυγχάνουσιν , ἀλλὰ τὸ τέλος ἔθεντο φαῦλον , ὁτὲ δὲ ἑκατέρου διαμαρτάνουσιν , οἷον περὶ ἰατρικήν · οὔτε γὰρ ποῖόν τι δεῖ τὸ ὑγιαῖνον εἶναι σῶμα κρίνουσιν ἐνίοτε καλῶς , οὔτε πρὸς τὸν ὑποκείμενον αὐτοῖς ὅρον τυγχάνουσι τῶν ποιητικῶν · δεῖ δʼ ἐν ταῖς τέχναις καὶ ἐπιστήμαις ταῦτα ἀμφότερα κρατεῖσθαι , τὸ τέλος καὶ τὰς εἰς τὸ τέλος πράξεις ) , ὅτι μὲν οὖν τοῦ τε εὖ ζῆν καὶ τῆς εὐδαιμονίας ἐφίενται πάντες , φανερόν , ἀλλὰ τούτων τοῖς μὲν ἐξουσία τυγχάνει τοῖς δὲ οὔ , διά τινα τύχην ἢ φύσιν
Lemmas: ὁ δέ ὁ ὤνιος ἀγορά ἕτερος τε δέω οὗτος εἰμί καί χωρίς , ἔχω τόπος εὐσυνάγωγος ὁ τε ἀπό ὁ θάλασσα πέμπω καί ὁ ἀπό ὁ χώρα πᾶς . ἐπεί δέ ὁ προΐστημι διαιρέω ὁ πόλις εἰς ἱερεύς καί εἰς ἄρχων , πρέπω καί ὁ ἱερεύς συσσίτιον περί ὁ ὁ ἱερός οἰκοδόμημα ἔχω ὁ τάξις . ὁ δέ ἀρχεῖον ὅσος περί ὁ συμβόλαιον ποιέω ὁ ἐπιμέλεια , περί τε γραφή δίκη καί ὁ κλῆσις καί ὁ ἄλλος ὁ τοιοῦτος διοίκησις , ἔτι δέ περί ὁ ἀγορανομία καί ὁ καλέω ἀστυνομία , πρός ἀγορά μέν δέω καί σύνοδος τις κοινῇ κατασκευάζω , τοιοῦτος δέ ὁ περί ὁ ἀναγκαῖος ἀγορά εἰμί τόπος · ἐνσχολάζω μέν γάρ ὁ ἄνω τίθημι , οὗτος δέ πρός ὁ ἀναγκαῖος πρᾶξις . μιμέομαι δέ χρή ὁ λέγω τάξις καί ὁ περί ὁ χώρα · καί γάρ ἐκεῖ ὁ ἄρχω ὅς καλέω ὁ μέν ὑλωρός ὁ δέ ἀγρονόμος καί φυλακτήριον καί συσσίτιον πρός φυλακή ἀναγκαῖος ὑπάρχω , ἔτι δέ ἱερόν κατά ὁ χώρα εἰμί νέμω , ὁ μέν θεός ὁ δέ ἥρως . ἀλλά ὁ διατρίβω νῦν ἀκριβολογέομαι καί λέγω περί ὁ τοιοῦτος ἀργός εἰμί · οὐ γάρ χαλεπός εἰμί ὁ τοιοῦτος νοέω , ἀλλά ποιέω μάλα · ὁ μέν γάρ λέγω εὐχή ἔργον εἰμί , ὁ δέ συμβαίνω τύχη . διό περί μέν ὁ τοιοῦτος ὁ γε ἐπί πολύς ἀφίημι ὁ νῦν . περί δέ ὁ πολιτεία αὐτός , ἐκ τίς καί ποῖος δέω συνίστημι ὁ μέλλω εἰμί πόλις μακάριος καί πολιτεύω καλός , λεκτέος . ἐπεί δέ δύο εἰμί ἐν ὅς γίγνομαι ὁ εὖ πᾶς , οὗτος δέ εἰμί εἷς μέν ἐν ὁ ὁ σκοπός κεῖμαι καί ὁ τέλος ὁ πρᾶξις ὀρθός , εἷς δέ ὁ πρός ὁ τέλος φέρω πρᾶξις εὑρίσκω ( ἐνδέχομαι γάρ οὗτος καί διαφωνέω ἀλλήλων καί συμφωνέω · ἐνίοτε γάρ ὁ μέν σκοπός ἔκκειμαι καλός , ἐν δέ ὁ πράσσω ὁ τυγχάνω αὐτός διαμαρτάνω , ὅτε δέ ὁ μέν πρός ὁ τέλος πᾶς ἐπιτυγχάνω , ἀλλά ὁ τέλος τίθημι φαῦλος , ὅτε δέ ἑκάτερος διαμαρτάνω , οἷος περί ἰατρικός · οὔτε γάρ ποῖος τις δέω ὁ ὑγιαίνω εἰμί σῶμα κρίνω ἐνίοτε καλός , οὔτε πρός ὁ ὑπόκειμαι αὐτός ὅρος τυγχάνω ὁ ποιητικός · δέω δέ ἐν ὁ τέχνη καί ἐπιστήμη οὗτος ἀμφότερος κρατέω , ὁ τέλος καί ὁ εἰς ὁ τέλος πρᾶξις ) , ὅτι μέν οὖν ὁ τε εὖ ζάω καί ὁ εὐδαιμονία ἐφίημι πᾶς , φανερός , ἀλλά οὗτος ὁ μέν ἐξουσία τυγχάνω ὁ δέ οὐ , διά τις τύχη ἤ φύσις