aristoteles-et-corpus-aristotelicum.politica 7.1335a
οὔτε λίαν πάρεγγυς εἶναι ( πολλὴν γὰρ ἔχει δυσχέρειαν · ἥ τε γὰρ αἰδὼς ἧττον ὑπάρχει τοῖς τοιούτοις ὥσπερ ἡλικιώταις καὶ περὶ τὴν οἰκονομίαν ἐγκληματικὸν τὸ πάρεγγυς ) · ἔτι δʼ , ὅθεν ἀρχόμενοι δεῦρο μετέβημεν , ὅπως τὰ σώματα τῶν γεννωμένων ὑπάρχῃ πρὸς τὴν τοῦ νομοθέτου βούλησιν . σχεδὸν δὴ πάντα ταῦτα συμβαίνει κατὰ μίαν ἐπιμέλειαν . ἐπεὶ γὰρ ὥρισται τέλος τῆς γεννήσεως ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον εἰπεῖν ἀνδράσι μὲν ὁ τῶν ἑβδομήκοντα ἐτῶν ἀριθμὸς ἔσχατος , πεντήκοντα δὲ γυναιξί , δεῖ τὴν ἀρχὴν τῆς συζεύξεως κατὰ τὴν ἡλικίαν εἰς τοὺς χρόνους καταβαίνειν τούτους . ἔστι δʼ ὁ τῶν νέων συνδυασμὸς φαῦλος πρὸς τὴν τεκνοποιίαν · ἐν γὰρ πᾶσι ζῴοις ἀτελῆ τὰ τῶν νέων ἔκγονα , καὶ θηλυτόκα μᾶλλον καὶ μικρὰ τὴν μορφήν , ὥστʼ ἀναγκαῖον ταὐτὸ τοῦτο συμβαίνειν καὶ ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων . τεκμήριον δέ · ἐν ὅσαις γὰρ τῶν πόλεων ἐπιχωριάζεται τὸ νέους συζευγνύναι καὶ νέας , ἀτελεῖς καὶ μικροὶ τὰ σώματά εἰσιν . ἔτι δὲ ἐν τοῖς τόκοις αἱ νέαι πονοῦσί τε μᾶλλον καὶ διαφθείρονται πλείους · διὸ καὶ τὸν χρησμὸν γενέσθαι τινές φασι διὰ τοιαύτην αἰτίαν τοῖς Τροιζηνίοις , ὡς πολλῶν διαφθειρομένων διὰ τὸ γαμίσκεσθαι τὰς νεωτέρας , ἀλλʼ οὐ πρὸς τὴν τῶν καρπῶν κομιδήν . ἔτι δὲ καὶ πρὸς σωφροσύνην συμφέρει τὰς ἐκδόσεις ποιεῖσθαι πρεσβυτέραις · ἀκολαστότεραι γὰρ εἶναι δοκοῦσι νέαι χρησάμεναι ταῖς συνουσίαις . καὶ τὰ τῶν ἀρρένων δὲ σώματα βλάπτεσθαι δοκεῖ πρὸς τὴν αὔξησιν , ἐὰν ἔτι τοῦ σπέρματος αὐξανομένου ποιῶνται τὴν συνουσίαν · καὶ γὰρ τούτου τις ὡρισμένος χρόνος , ὃν οὐχ ὑπερβαίνει πληθύον ἔτι , ἢ μικρόν · διὸ τὰς μὲν ἁρμόττει περὶ τὴν τῶν ὀκτωκαίδεκα ἐτῶν ἡλικίαν συζευγνύναι , τοὺς δʼ ἑπτὰ καὶ τριάκοντα ἢ μικρόν πρότερον·ἐν τοσούτῳ γὰρ ἀκμάζουσί τε τοῖς σώμασιν ἡ σύζευξις ἔσται , καὶ πρὸς τὴν παῦλαν τῆς τεκνοποιίας συγκαταβήσεται τοῖς χρόνοις εὐκαίρως · ἔτι δὲ ἡ διαδοχὴ τῶν τέκνων τοῖς μὲν ἀρχομένοις ἔσται τῆς ἀκμῆς , ἐὰν γίγνηται κατὰ λόγον εὐθὺς ἡ γένεσις , τοῖς δὲ ἤδη καταλελυμένης τῆς ἡλικίας πρὸς τὸν τῶν ἑβδομήκοντα ἐτῶν ἀριθμόν . περὶ μὲν οὖν τοῦ πότε δεῖ ποιεῖσθαι τὴν σύζευξιν εἴρηται , τοῖς δὲ περὶ τὴν ὥραν χρόνοις δεῖ χρῆσθαι οἷς οἱ πολλοὶ χρῶνται , καλῶς καὶ νῦν ὁρίσαντες χειμῶνος τὴν συναυλίαν ποιεῖσθαι ταύτην . δεῖ δὲ καὶ αὐτοὺς ἤδη θεωρεῖν πρὸς τὴν τεκνοποιίαν τά τε παρὰ τῶν ἰατρῶν λεγόμενα καὶ τὰ παρὰ τῶν φυσικῶν · οἵ τε γὰρ ἰατροὶ τοὺς καιροὺς τῶν σωμάτων ἱκανῶς λέγουσι ,
Lemmas: οὔτε λίαν πάρεγγυς εἰμί ( πολύς γάρ ἔχω δυσχέρεια · ὁ τε γάρ αἰδώς ἥσσων ὑπάρχω ὁ τοιοῦτος ὥσπερ ἡλικιώτης καί περί ὁ οἰκονομία ἐγκληματικός ὁ πάρεγγυς ) · ἔτι δέ , ὅθεν ἄρχω δεῦρο μεταβαίνω , ὅπως ὁ σῶμα ὁ γεννάω ὑπάρχω πρός ὁ ὁ νομοθέτης βούλησις . σχεδόν δή πᾶς οὗτος συμβαίνω κατά εἷς ἐπιμέλεια . ἐπεί γάρ ὁρίζω τέλος ὁ γέννησις ὡς ἐπί ὁ πολύς λέγω ἀνήρ μέν ὁ ὁ ἑβδομήκοντα ἔτος ἀριθμός ἔσχατος , πεντήκοντα δέ γυνή , δέω ὁ ἀρχή ὁ σύζευξις κατά ὁ ἡλικία εἰς ὁ χρόνος καταβαίνω οὗτος . εἰμί δέ ὁ ὁ νέος συνδυασμός φαῦλος πρός ὁ τεκνοποιΐα · ἐν γάρ πᾶς ζῷον ἀτελής ὁ ὁ νέος ἔκγονος , καί θηλυτόκος μάλα καί μικρός ὁ μορφή , ὥστε ἀναγκαῖος αὐτός οὗτος συμβαίνω καί ἐπί ὁ ἄνθρωπος . τεκμήριον δέ · ἐν ὅσος γάρ ὁ πόλις ἐπιχωριάζω ὁ νέος συζεύγνυμι καί νέος , ἀτελής καί μικρός ὁ σῶμα εἰμί . ἔτι δέ ἐν ὁ τόκος ὁ νέος πονέω τε μάλα καί διαφθείρω πολύς · διό καί ὁ χρησμός γίγνομαι τις φημί διά τοιοῦτος αἰτία ὁ Τροιζήνιος , ὡς πολύς διαφθείρω διά ὁ γαμίσκω ὁ νέος , ἀλλά οὐ πρός ὁ ὁ καρπός κομιδή . ἔτι δέ καί πρός σωφροσύνη συμφέρω ὁ ἔκδοσις ποιέω πρέσβυς · ἀκόλαστος γάρ εἰμί δοκέω νέος χράω ὁ συνουσία . καί ὁ ὁ ἄρσην δέ σῶμα βλάπτω δοκέω πρός ὁ αὔξησις , ἐάν ἔτι ὁ σπέρμα αὐξάνω ποιέω ὁ συνουσία · καί γάρ οὗτος τις ὁρίζω χρόνος , ὅς οὐ ὑπερβαίνω πληθύω ἔτι , ἤ μικρός · διό ὁ μέν ἁρμόζω περί ὁ ὁ ὀκτωκαίδεκα ἔτος ἡλικία συζεύγνυμι , ὁ δέ ἑπτά καί τριάκοντα ἤ μικρός πρότερον·ἐν τοσοῦτος γάρ ἀκμάζω τε ὁ σῶμα ὁ σύζευξις εἰμί , καί πρός ὁ παῦλα ὁ τεκνοποιΐα συγκαταβαίνω ὁ χρόνος εὔκαιρος · ἔτι δέ ὁ διαδοχή ὁ τέκνον ὁ μέν ἄρχω εἰμί ὁ ἀκμή , ἐάν γίγνομαι κατά λόγος εὐθύς ὁ γένεσις , ὁ δέ ἤδη καταλύω ὁ ἡλικία πρός ὁ ὁ ἑβδομήκοντα ἔτος ἀριθμός . περί μέν οὖν ὁ πότε δέω ποιέω ὁ σύζευξις λέγω , ὁ δέ περί ὁ ὥρα χρόνος δέω χράω ὅς ὁ πολύς χράω , καλός καί νῦν ὁρίζω χειμών ὁ συναυλία ποιέω οὗτος . δέω δέ καί αὐτός ἤδη θεωρέω πρός ὁ τεκνοποιΐα ὁ τε παρά ὁ ἰατρός λέγω καί ὁ παρά ὁ φυσικός · ὁ τε γάρ ἰατρός ὁ καιρός ὁ σῶμα ἱκανός λέγω ,