aristoteles-et-corpus-aristotelicum.politica 7.1332a
( δεῖται γὰρ καὶ χορηγίας τινὸς τὸ ζῆν καλῶς , τούτου δὲ ἐλάττονος μὲν τοῖς ἄμεινον διακειμένοις , πλείονος δὲ τοῖς χεῖρον ) , οἱ δʼ εὐθὺς οὐκ ὀρθῶς ζητοῦσι τὴν εὐδαιμονίαν , ἐξουσίας ὑπαρχούσης . ἐπεὶ δὲ τὸ προκείμενόν ἐστι τὴν ἀρίστην πολιτείαν ἰδεῖν , αὕτη δʼ ἐστὶ καθʼ ἣν ἄριστʼ ἂν πολιτεύοιτο πόλις , ἄριστα δʼ ἂν πολιτεύοιτο καθʼ ἣν εὐδαιμονεῖν μάλιστα ἐνδέχεται τὴν πόλιν , δῆλον ὅτι τὴν εὐδαιμονίαν δεῖ , τί ἐστι , μὴ λανθάνειν . φαμὲν δὲ ( καὶ διωρίσμεθα ἐν τοῖς Ἠθικοῖς , εἴ τι τῶν λόγων ἐκείνων ὄφελος ) ἐνέργειαν εἶναι καὶ χρῆσιν ἀρετῆς τελείαν , καὶ ταύτην οὐκ ἐξ ὑποθέσεως ἀλλʼ ἁπλῶς . λέγω δʼ ἐξ ὑποθέσεως τἀναγκαῖα , τὸ δʼ ἁπλῶς τὸ καλῶς · οἷον τὰ περὶ τὰς δικαίας πράξεις , αἱ δίκαιαι τιμωρίαι καὶ κολάσεις ἀπʼ ἀρετῆς μέν εἰσιν , ἀναγκαῖαι δέ , καὶ τὸ καλῶς ἀναγκαίως ἔχουσιν ( αἱρετώτερον μὲν γὰρ μηδενὸς δεῖσθαι τῶν τοιούτων μήτε τὸν ἄνδρα μήτε τὴν πόλιν ) , αἱ δʼ ἐπὶ τὰς τιμὰς καὶ τὰς εὐπορίας ἁπλῶς εἰσι κάλλισται πράξεις . τὸ μὲν γὰρ ἕτερον κακοῦ τινὸς ἀναίρεσίς ἐστιν , αἱ τοιαῦται δὲ πράξεις τοὐναντίον · κατασκευαὶ γὰρ ἀγαθῶν εἰσι καὶ γεννήσεις . χρήσαιτο δʼ ἂν ὁ σπουδαῖος ἀνὴρ καὶ πενίᾳ καὶ νόσῳ καὶ ταῖς ἄλλαις τύχαις ταῖς φαύλαις καλῶς · ἀλλὰ τὸ μακάριον ἐν τοῖς ἐναντίοις ἐστίν ( καὶ γὰρ τοῦτο διώρισται κατὰ τοὺς ἠθικοὺς λόγους , ὅτι τοιοῦτός ἐστιν ὁ σπουδαῖος , ᾧ διὰ τὴν ἀρετὴν ἀγαθά ἐστι τὰ ἁπλῶς ἀγαθά , δῆλον δʼ ὅτι καὶ τὰς χρήσεις ἀναγκαῖον σπουδαίας καὶ καλὰς εἶναι ταύτας ἁπλῶς ) · διὸ καὶ νομίζουσιν ἄνθρωποι τῆς εὐδαιμονίας αἴτια τὰ ἐκτὸς εἶναι τῶν ἀγαθῶν , ὥσπερ εἰ τοῦ κιθαρίζειν λαμπρὸν καὶ καλῶς αἰτιῷντο τὴν λύραν μᾶλλον τῆς τέχνης . ἀναγκαῖον τοίνυν ἐκ τῶν εἰρημένων τὰ μὲν ὑπάρχειν , τὰ δὲ παρασκευάσαι τὸν νομοθέτην . διὸ κατατυχεῖν εὐχόμεθα τῇ τῆς πόλεως συστάσει ὧν ἡ τύχη κυρία ( κυρίαν γὰρ ὑπάρχειν τίθεμεν ) · τὸ δὲ σπουδαίαν εἶναι τὴν πόλιν οὐκέτι τύχης ἔργον ἀλλʼ ἐπιστήμης καὶ προαιρέσεως . ἀλλὰ μὴν σπουδαία γε πόλις ἐστὶ τῷ τοὺς πολίτας τοὺς μετέχοντας τῆς πολιτείας εἶναι σπουδαίους · ἡμῖν δὲ πάντες οἱ πολῖται μετέχουσι τῆς πολιτείας . τοῦτʼ ἄρα σκεπτέον , πῶς ἀνὴρ γίνεται σπουδαῖος . καὶ γὰρ εἰ πάντας ἐνδέχεται σπουδαίους εἶναι , μὴ καθʼ ἕκαστον δὲ τῶν πολιτῶν , οὕτως αἱρετώτερον · ἀκολουθεῖ γὰρ τῷ καθʼ ἕκαστον καὶ τὸ πάντας . ἀλλὰ μὴν ἀγαθοί γε καὶ σπουδαῖοι γίγνονται διὰ τριῶν . τὰ τρία δὲ ταῦτά ἐστι φύσις ἔθος λόγος . καὶ γὰρ φῦναι δεῖ πρῶτον , οἷον ἄνθρωπον ἀλλὰ μὴ τῶν ἄλλων τι ζῴων · εἶτα καὶ ποιόν τινα τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν . ἔνια δὲ οὐθὲν ὄφελος φῦναι ·
Lemmas: ( δέω γάρ καί χορηγία τις ὁ ζάω καλός , οὗτος δέ ἐλαχύς μέν ὁ ἀγαθός διάκειμαι , πολύς δέ ὁ κακός ) , ὁ δέ εὐθύς οὐ ὀρθός ζητέω ὁ εὐδαιμονία , ἐξουσία ὑπάρχω . ἐπεί δέ ὁ πρόκειμαι εἰμί ὁ ἀγαθός πολιτεία ὁράω , οὗτος δέ εἰμί κατά ὅς ἀγαθός ἄν πολιτεύω πόλις , ἀγαθός δέ ἄν πολιτεύω κατά ὅς εὐδαιμονέω μάλα ἐνδέχομαι ὁ πόλις , δῆλος ὅτι ὁ εὐδαιμονία δέω , τίς εἰμί , μή λανθάνω . φημί δέ ( καί διορίζω ἐν ὁ Ἠθικός , εἰ τις ὁ λόγος ἐκεῖνος ὄφελος ) ἐνέργεια εἰμί καί χρῆσις ἀρετή τέλειος , καί οὗτος οὐ ἐκ ὑπόθεσις ἀλλά ἁπλῶς . λέγω δέ ἐκ ὑπόθεσις ἀναγκαῖος , ὁ δέ ἁπλῶς ὁ καλός · οἷος ὁ περί ὁ δίκαιος πρᾶξις , ὁ δίκαιος τιμωρία καί κόλασις ἀπό ἀρετή μέν εἰμί , ἀναγκαῖος δέ , καί ὁ καλός ἀναγκαῖος ἔχω ( αἱρετός μέν γάρ μηδείς δέω ὁ τοιοῦτος μήτε ὁ ἀνήρ μήτε ὁ πόλις ) , ὁ δέ ἐπί ὁ τιμή καί ὁ εὐπορία ἁπλῶς εἰμί καλός πρᾶξις . ὁ μέν γάρ ἕτερος κακός τις ἀναίρεσις εἰμί , ὁ τοιοῦτος δέ πρᾶξις ἐναντίος · κατασκευή γάρ ἀγαθός εἰμί καί γέννησις . χράω δέ ἄν ὁ σπουδαῖος ἀνήρ καί πενία καί νόσος καί ὁ ἄλλος τύχη ὁ φαῦλος καλός · ἀλλά ὁ μακάριος ἐν ὁ ἐναντίος εἰμί ( καί γάρ οὗτος διορίζω κατά ὁ ἠθικός λόγος , ὅτι τοιοῦτος εἰμί ὁ σπουδαῖος , ὅς διά ὁ ἀρετή ἀγαθός εἰμί ὁ ἁπλῶς ἀγαθός , δῆλος δέ ὅτι καί ὁ χρῆσις ἀναγκαῖος σπουδαῖος καί καλός εἰμί οὗτος ἁπλῶς ) · διό καί νομίζω ἄνθρωπος ὁ εὐδαιμονία αἴτιος ὁ ἐκτός εἰμί ὁ ἀγαθός , ὥσπερ εἰ ὁ κιθαρίζω λαμπρός καί καλός αἰτιάομαι ὁ λύρα μάλα ὁ τέχνη . ἀναγκαῖος τοίνυν ἐκ ὁ λέγω ὁ μέν ὑπάρχω , ὁ δέ παρασκευάζω ὁ νομοθέτης . διό κατατυγχάνω εὔχομαι ὁ ὁ πόλις σύστασις ὅς ὁ τύχη κύριος ( κυρία γάρ ὑπάρχω τίθημι ) · ὁ δέ σπουδαῖος εἰμί ὁ πόλις οὐκέτι τύχη ἔργον ἀλλά ἐπιστήμη καί προαίρεσις . ἀλλά μήν σπουδαῖος γε πόλις εἰμί ὁ ὁ πολίτης ὁ μετέχω ὁ πολιτεία εἰμί σπουδαῖος · ἐγώ δέ πᾶς ὁ πολίτης μετέχω ὁ πολιτεία . οὗτος ἄρα σκοπέω , πῶς ἀνήρ γίγνομαι σπουδαῖος . καί γάρ εἰ πᾶς ἐνδέχομαι σπουδαῖος εἰμί , μή κατά ἕκαστος δέ ὁ πολίτης , οὕτως αἱρετός · ἀκολουθέω γάρ ὁ κατά ἕκαστος καί ὁ πᾶς . ἀλλά μήν ἀγαθός γε καί σπουδαῖος γίγνομαι διά τρεῖς . ὁ τρεῖς δέ οὗτος εἰμί φύσις ἔθος λόγος . καί γάρ φύω δέω πρῶτος , οἷος ἄνθρωπος ἀλλά μή ὁ ἄλλος τις ζῷον · εἶτα καί ποιός τις ὁ σῶμα καί ὁ ψυχή . ἔνιοι δέ οὐδείς ὄφελος φύω ·