aristoteles-et-corpus-aristotelicum.politica 8.1339b
ἀλλʼ οὐχ ἑτέρων ἀκούοντας ὀρθῶς τε χαίρειν καὶ δύνασθαι κρίνειν , ὥσπερ οἱ Λάκωνες ; ἐκεῖνοι γὰρ οὐ μανθάνοντες ὅμως δύνανται κρίνειν ὀρθῶς , ὥς φασι , τὰ χρηστὰ καὶ τὰ μὴ χρηστὰ τῶν μελῶν . ὁ δʼ αὐτὸς λόγος κἂν εἰ πρὸς εὐημερίαν καὶ διαγωγὴν ἐλευθέριον χρηστέον αὐτῇ · τί δεῖ μανθάνειν αὐτούς , ἀλλʼ οὐχ ἑτέρων χρωμένων ἀπολαύειν ; σκοπεῖν δʼ ἔξεστι τὴν ὑπόληψιν ἣν ἔχομεν περὶ τῶν θεῶν · οὐ γὰρ ὁ Ζεὺς αὐτὸς ἀείδει καὶ κιθαρίζει τοῖς ποιηταῖς , ἀλλὰ καὶ βαναύσους καλοῦμεν τοὺς τοιούτους καὶ τὸ πράττειν οὐκ ἀνδρὸς μὴ μεθύοντος ἢ παίζοντος . ἀλλʼ ἴσως περὶ μὲν τούτων ὕστερον ἐπισκεπτέον · ἡ δὲ πρώτη ζήτησίς ἐστι πότερον οὐ θετέον εἰς παιδείαν τὴν μουσικὴν ἢ θετέον , καὶ τί δύναται τῶν διαπορηθέντων τριῶν , πότερον παιδείαν ἢ παιδιὰν ἢ διαγωγήν . εὐλόγως δʼ εἰς πάντα τάττεται καὶ φαίνεται μετέχειν . ἥ τε γὰρ παιδιὰ χάριν ἀναπαύσεώς ἐστι , τὴν δʼ ἀνάπαυσιν ἀναγκαῖον ἡδεῖαν εἶναι ( τῆς γὰρ διὰ τῶν πόνων λύπης ἰατρεία τίς ἐστιν ) , καὶ τὴν διαγωγὴν ὁμολογουμένως δεῖ μὴ μόνον ἔχειν τὸ καλὸν ἀλλὰ καὶ τὴν ἡδονήν ( τὸ γὰρ εὐδαιμονεῖν ἐξ ἀμφοτέρων τούτων ἐστίν ) · τὴν δὲ μουσικὴν πάντες εἶναί φαμεν τῶν ἡδίστων , καὶ ψιλὴν οὖσαν καὶ μετὰ μελῳδίας ( φησὶ γοῦν καὶ Μουσαῖος εἶναι βροτοῖς ἥδιστον ἀείδειν · διὸ καὶ εἰς τὰς συνουσίας καὶ διαγωγὰς εὐλόγως παραλαμβάνουσιν αὐτὴν ὡς δυναμένην εὐφραίνειν ) , ὥστε καὶ ἐντεῦθεν ἄν τις ὑπολάβοι παιδεύεσθαι δεῖν αὐτὴν τοὺς νεωτέρους . ὅσα γὰρ ἀβλαβῆ τῶν ἡδέων , οὐ μόνον ἁρμόττει πρὸς τὸ τέλος ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν ἀνάπαυσιν · ἐπεὶ δʼ ἐν μὲν τῷ τέλει συμβαίνει τοῖς ἀνθρώποις ὀλιγάκις γίγνεσθαι , πολλάκις δὲ ἀναπαύονται καὶ χρῶνται ταῖς παιδιαῖς οὐχ ὅσον ἐπὶ πλέον ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ἡδονήν , χρήσιμον ἂν εἴη διαναπαύειν ἐν ταῖς ἀπὸ ταύτης ἡδοναῖς . συμβέβηκε δὲ τοῖς ἀνθρώποις ποιεῖσθαι τὰς παιδιὰς τέλος · ἔχει γὰρ ἴσως ἡδονήν τινα καὶ τὸ τέλος , ἀλλʼ οὐ τὴν τυχοῦσαν , ζητοῦντες δὲ ταύτην λαμβάνουσιν ὡς ταύτην ἐκείνην , διὰ τὸ τῷ τέλει τῶν πράξεων ἔχειν ὁμοίωμά τι . τό τε γὰρ τέλος οὐθενὸς τῶν ἐσομένων χάριν αἱρετόν , καὶ αἱ τοιαῦται τῶν ἡδονῶν οὐθενός εἰσι τῶν ἐσομένων ἕνεκεν , ἀλλὰ τῶν γεγονότων , οἷον πόνων καὶ λύπης . διʼ ἣν μὲν οὖν αἰτίαν ζητοῦσι τὴν εὐδαιμονίαν γίγνεσθαι διὰ τούτων τῶν ἡδονῶν , ταύτην εἰκότως ἄν τις ὑπολάβοι τὴν αἰτίαν · περὶ δὲ τοῦ κοινωνεῖν τῆς μουσικῆς , ὅτι οὐ διὰ ταύτην μόνην , ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ χρήσιμον εἶναι πρὸς τὰς ἀναπαύσεις , ὡς ἔοικεν . οὐ μὴν ἀλλὰ ζητητέον μή ποτε τοῦτο μὲν συμβέβηκε ,
Lemmas: ἀλλά οὐ ἕτερος ἀκούω ὀρθός τε χαίρω καί δύναμαι κρίνω , ὥσπερ ὁ Λάκων ; ἐκεῖνος γάρ οὐ μανθάνω ὅμως δύναμαι κρίνω ὀρθός , ὡς φημί , ὁ χρηστός καί ὁ μή χρηστός ὁ μέλος . ὁ δέ αὐτός λόγος ἄν εἰ πρός εὐημερία καί διαγωγή ἐλευθέριος χράω αὐτός · τίς δέω μανθάνω αὐτός , ἀλλά οὐ ἕτερος χράω ἀπολαύω ; σκοπέω δέ ἔξεστι ὁ ὑπόληψις ὅς ἔχω περί ὁ θεός · οὐ γάρ ὁ Ζεύς αὐτός ἀείδω καί κιθαρίζω ὁ ποιητής , ἀλλά καί βάναυσος καλέω ὁ τοιοῦτος καί ὁ πράσσω οὐ ἀνήρ μή μεθύω ἤ παίζω . ἀλλά ἴσως περί μέν οὗτος ὕστερον ἐπισκοπέω · ὁ δέ πρῶτος ζήτησις εἰμί πότερος οὐ τίθημι εἰς παιδεία ὁ μουσική ἤ τίθημι , καί τίς δύναμαι ὁ διαπορέω τρεῖς , πότερος παιδεία ἤ παιδιά ἤ διαγωγή . εὔλογος δέ εἰς πᾶς τάσσω καί φαίνω μετέχω . ὁ τε γάρ παιδιά χάριν ἀνάπαυσις εἰμί , ὁ δέ ἀνάπαυσις ἀναγκαῖος ἡδύς εἰμί ( ὁ γάρ διά ὁ πόνος λύπη ἰατρεία τις εἰμί ) , καί ὁ διαγωγή ὁμολογουμένως δέω μή μόνος ἔχω ὁ καλός ἀλλά καί ὁ ἡδονή ( ὁ γάρ εὐδαιμονέω ἐκ ἀμφότερος οὗτος εἰμί ) · ὁ δέ μουσική πᾶς εἰμί φημί ὁ ἡδύς , καί ψιλός εἰμί καί μετά μελῳδία ( φημί γοῦν καί Μουσαῖος εἰμί βροτός ἡδύς ἀείδω · διό καί εἰς ὁ συνουσία καί διαγωγή εὔλογος παραλαμβάνω αὐτός ὡς δύναμαι εὐφραίνω ) , ὥστε καί ἐντεῦθεν ἄν τις ὑπολαμβάνω παιδεύω δέω αὐτός ὁ νέος . ὅσος γάρ ἀβλαβής ὁ ἡδύς , οὐ μόνος ἁρμόζω πρός ὁ τέλος ἀλλά καί πρός ὁ ἀνάπαυσις · ἐπεί δέ ἐν μέν ὁ τέλος συμβαίνω ὁ ἄνθρωπος ὀλιγάκις γίγνομαι , πολλάκις δέ ἀναπαύω καί χράω ὁ παιδιά οὐ ὅσος ἐπί πολύς ἀλλά καί διά ὁ ἡδονή , χρήσιμος ἄν εἰμί διαναπαύω ἐν ὁ ἀπό οὗτος ἡδονή . συμβαίνω δέ ὁ ἄνθρωπος ποιέω ὁ παιδιά τέλος · ἔχω γάρ ἴσως ἡδονή τις καί ὁ τέλος , ἀλλά οὐ ὁ τυγχάνω , ζητέω δέ οὗτος λαμβάνω ὡς οὗτος ἐκεῖνος , διά ὁ ὁ τέλος ὁ πρᾶξις ἔχω ὁμοίωμα τις . ὁ τε γάρ τέλος οὐδείς ὁ εἰμί χάριν αἱρετός , καί ὁ τοιοῦτος ὁ ἡδονή οὐδείς εἰμί ὁ εἰμί ἕνεκα , ἀλλά ὁ γίγνομαι , οἷος πόνος καί λύπη . διά ὅς μέν οὖν αἰτία ζητέω ὁ εὐδαιμονία γίγνομαι διά οὗτος ὁ ἡδονή , οὗτος ἔοικα ἄν τις ὑπολαμβάνω ὁ αἰτία · περί δέ ὁ κοινωνέω ὁ μουσική , ὅτι οὐ διά οὗτος μόνος , ἀλλά καί διά ὁ χρήσιμος εἰμί πρός ὁ ἀνάπαυσις , ὡς ἔοικα . οὐ μήν ἀλλά ζητέω μή ποτέ οὗτος μέν συμβαίνω ,