aristoteles-et-corpus-aristotelicum.politica 7.1323b
καὶ τὸ ζῆν εὐδαιμόνως , εἴτʼ ἐν τῷ χαίρειν ἐστὶν εἴτʼ ἐν ἀρετῇ τοῖς ἀνθρώποις εἴτʼ ἐν ἀμφοῖν , ὅτι μᾶλλον ὑπάρχει τοῖς τὸ ἦθος μὲν καὶ τὴν διάνοιαν κεκοσμημένοις εἰς ὑπερβολήν , περὶ δὲ τὴν ἔξω κτῆσιν τῶν ἀγαθῶν μετριάζουσιν , ἢ τοῖς ἐκεῖνα μὲν κεκτημένοις πλείω τῶν χρησίμων , ἐν δὲ τούτοις ἐλλείπουσιν · οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸν λόγον σκοπουμένοις εὐσύνοπτόν ἐστιν . τὰ μὲν γὰρ ἐκτὸς ἔχει πέρας , ὥσπερ ὄργανόν τι , ( πᾶν τε τὸ χρήσιμον εἴς τι ) , ὧν τὴν ὑπερβολὴν ἢ βλάπτειν ἀναγκαῖον ἢ μηθὲν ὄφελος εἶναι τοῖς ἔχουσιν , τῶν δὲ περὶ ψυχὴν ἕκαστον ἀγαθῶν , ὅσῳ περ ἂν ὑπερβάλλῃ , τοσούτῳ μᾶλλον χρήσιμον εἶναι , εἰ δεῖ καὶ τούτοις ἐπιλέγειν μὴ μόνον τὸ καλὸν ἀλλὰ καὶ τὸ χρήσιμον . ὅλως τε δῆλον ὡς ἀκολουθεῖν φήσομεν τὴν διάθεσιν τὴν ἀρίστην ἑκάστου πράγματος πρὸς ἄλληλα κατὰ τὴν ὑπεροχὴν ἥνπερ εἴληχε ταῦτα ὧν φαμεν αὐτὰς εἶναι διαθέσεις . ὥστʼ εἴπερ ἐστὶν ἡ ψυχὴ καὶ τῆς κτήσεως καὶ τοῦ σώματος τιμιώτερον καὶ ἁπλῶς καὶ ἡμῖν , ἀνάγκη καὶ τὴν διάθεσιν τὴν ἀρίστην ἑκάστου ἀνάλογον τούτων ἔχειν . ἔτι δὲ τῆς ψυχῆς ἕνεκεν ταῦτα πέφυκεν αἱρετὰ καὶ δεῖ πάντας αἱρεῖσθαι τοὺς εὖ φρονοῦντας , ἀλλʼ οὐκ ἐκείνων ἕνεκεν τὴν ψυχήν . ὅτι μὲν οὖν ἑκάστῳ τῆς εὐδαιμονίας ἐπιβάλλει τοσοῦτον ὅσον περ ἀρετῆς καὶ φρονήσεως καὶ τοῦ πράττειν κατὰ ταύτας , ἔστω συνωμολογημένον ἡμῖν , μάρτυρι τῷ θεῷ χρωμένοις , ὃς εὐδαίμων μέν ἐστι καὶ μακάριος , διʼ οὐθὲν δὲ τῶν ἐξωτερικῶν ἀγαθῶν ἀλλὰ διʼ αὑτὸν αὐτὸς καὶ τῷ ποιός τις εἶναι τὴν φύσιν , ἐπεὶ καὶ τὴν εὐτυχίαν τῆς εὐδαιμονίας διὰ ταῦτʼ ἀναγκαῖον ἑτέραν εἶναι ( τῶν μὲν γὰρ ἐκτὸς ἀγαθῶν τῆς ψυχῆς αἴτιον ταὐτόματον καὶ ἡ τύχη , δίκαιος δʼ οὐδεὶς οὐδὲ σώφρων ἀπὸ τύχης οὐδὲ διὰ τὴν τύχην ἐστίν ) · ἐχόμενον δʼ ἐστὶ καὶ τῶν αὐτῶν λόγων δεόμενον καὶ πόλιν εὐδαίμονα τὴν ἀρίστην εἶναι καὶ πράττουσαν καλῶς . ἀδύνατον δὲ καλῶς πράττειν τοῖς μὴ τὰ καλὰ πράττουσιν · οὐθὲν δὲ καλὸν ἔργον οὔτʼ ἀνδρὸς οὔτε πόλεως χωρὶς ἀρετῆς καὶ φρονήσεως · ἀνδρεία δὲ πόλεως καὶ δικαιοσύνη καὶ φρόνησις τὴν αὐτὴν ἔχει δύναμιν καὶ μορφὴν ὧν μετασχὼν ἕκαστος τῶν ἀνθρώπων λέγεται δίκαιος καὶ φρόνιμος καὶ σώφρων . ἀλλὰ γὰρ ταῦτα μὲν ἐπὶ τοσοῦτον ἔστω πεφροιμιασμένα τῷ λόγῳ · οὔτε γὰρ μὴ θιγγάνειν αὐτῶν δυνατόν , οὔτε πάντας τοὺς οἰκείους ἐπεξελθεῖν ἐνδέχεται λόγους , ἑτέρας γάρ ἐστιν ἔργον σχολῆς ταῦτα · νῦν δὲ ὑποκείσθω τοσοῦτον , ὅτι βίος μὲν ἄριστος , καὶ χωρὶς ἑκάστῳ καὶ κοινῇ ταῖς πόλεσιν ,
Lemmas: καί ὁ ζάω εὐδαίμων , εἴτε ἐν ὁ χαίρω εἰμί εἴτε ἐν ἀρετή ὁ ἄνθρωπος εἴτε ἐν ἄμφω , ὅτι μάλα ὑπάρχω ὁ ὁ ἦθος μέν καί ὁ διάνοια κοσμέω εἰς ὑπερβολή , περί δέ ὁ ἔξω κτῆσις ὁ ἀγαθός μετριάζω , ἤ ὁ ἐκεῖνος μέν κτάομαι πολύς ὁ χρήσιμος , ἐν δέ οὗτος ἐλλείπω · οὐ μήν ἀλλά καί κατά ὁ λόγος σκοπέω εὐσύνοπτος εἰμί . ὁ μέν γάρ ἐκτός ἔχω πέρας , ὥσπερ ὄργανον τις , ( πᾶς τε ὁ χρήσιμος εἰς τις ) , ὅς ὁ ὑπερβολή ἤ βλάπτω ἀναγκαῖος ἤ μηδείς ὄφελος εἰμί ὁ ἔχω , ὁ δέ περί ψυχή ἕκαστος ἀγαθός , ὅσος περ ἄν ὑπερβάλλω , τοσοῦτος μάλα χρήσιμος εἰμί , εἰ δέω καί οὗτος ἐπιλέγω μή μόνος ὁ καλός ἀλλά καί ὁ χρήσιμος . ὅλος τε δῆλος ὡς ἀκολουθέω φημί ὁ διάθεσις ὁ ἀγαθός ἕκαστος πρᾶγμα πρός ἀλλήλων κατά ὁ ὑπεροχή ὅς λαγχάνω οὗτος ὅς φημί αὐτός εἰμί διάθεσις . ὥστε εἴπερ εἰμί ὁ ψυχή καί ὁ κτῆσις καί ὁ σῶμα τίμιος καί ἁπλῶς καί ἐγώ , ἀνάγκη καί ὁ διάθεσις ὁ ἀγαθός ἕκαστος ἀνάλογος οὗτος ἔχω . ἔτι δέ ὁ ψυχή ἕνεκα οὗτος φύω αἱρετός καί δέω πᾶς αἱρέω ὁ εὖ φρονέω , ἀλλά οὐ ἐκεῖνος ἕνεκα ὁ ψυχή . ὅτι μέν οὖν ἕκαστος ὁ εὐδαιμονία ἐπιβάλλω τοσοῦτος ὅσος περ ἀρετή καί φρόνησις καί ὁ πράσσω κατά οὗτος , εἰμί συνομολογέω ἐγώ , μάρτυς ὁ θεός χράω , ὅς εὐδαίμων μέν εἰμί καί μακάριος , διά οὐδείς δέ ὁ ἐξωτερικός ἀγαθός ἀλλά διά ἑαυτοῦ αὐτός καί ὁ ποιός τις εἰμί ὁ φύσις , ἐπεί καί ὁ εὐτυχία ὁ εὐδαιμονία διά οὗτος ἀναγκαῖος ἕτερος εἰμί ( ὁ μέν γάρ ἐκτός ἀγαθός ὁ ψυχή αἴτιος αὐτόματος καί ὁ τύχη , δίκαιος δέ οὐδείς οὐδέ σώφρων ἀπό τύχη οὐδέ διά ὁ τύχη εἰμί ) · ἔχω δέ εἰμί καί ὁ αὐτός λόγος δέω καί πόλις εὐδαίμων ὁ ἀγαθός εἰμί καί πράσσω καλός . ἀδύνατος δέ καλός πράσσω ὁ μή ὁ καλός πράσσω · οὐδείς δέ καλός ἔργον οὔτε ἀνήρ οὔτε πόλις χωρίς ἀρετή καί φρόνησις · ἀνδρεία δέ πόλις καί δικαιοσύνη καί φρόνησις ὁ αὐτός ἔχω δύναμις καί μορφή ὅς μετέχω ἕκαστος ὁ ἄνθρωπος λέγω δίκαιος καί φρόνιμος καί σώφρων . ἀλλά γάρ οὗτος μέν ἐπί τοσοῦτος εἰμί φροιμιάζομαι ὁ λόγος · οὔτε γάρ μή θιγγάνω αὐτός δυνατός , οὔτε πᾶς ὁ οἰκεῖος ἐπεξέρχομαι ἐνδέχομαι λόγος , ἕτερος γάρ εἰμί ἔργον σχολή οὗτος · νῦν δέ ὑπόκειμαι τοσοῦτος , ὅτι βίος μέν ἀγαθός , καί χωρίς ἕκαστος καί κοινῇ ὁ πόλις ,