aristoteles-et-corpus-aristotelicum.meteorologica 2.2
Περὶ δὲ τῆς γενέσεως αὐτῆς , εἰ γέγονε , καὶ τοῦ χυμοῦ τίς ἡ αἰτία τῆς ἁλμυρότητος καὶ πικρότητος , λεκτέον . Ἡ μὲν οὖν αἰτία ἡ ποιήσασα τοὺς πρότερον οἴεσθαι τὴν θάλατταν ἀρχὴν εἶναι καὶ σῶμα τοῦ παντὸς ὕδατος ἥδ’ ἐστίν . Δόξειε γὰρ ἂν εὔλογον εἶναι , καθάπερ καὶ τῶν ἄλλων στοιχείων ἐστὶν ἠθροισμένος ὄγκος καὶ ἀρχὴ διὰ τὸ πλῆθος , ὅθεν μεταβάλλει τε μεριζόμενον καὶ μίγνυται τοῖς ἄλλοις , οἷον πυρὸς μὲν ἐν τοῖς ἄνω τόποις , ἀέρος δὲ πλῆθος τὸ μετὰ τὸν τοῦ πυρὸς τόπον , γῆς δὲ σῶμα περὶ ὃ ταῦτα πάντα κεῖται φανερῶς . Ὥστε δῆλον ὅτι κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον καὶ περὶ ὕδατος ἀνάγκη ζητεῖν . Τοιοῦτον δ’ οὐθὲν ἄλλο φαίνεται σῶμα κείμενον ἀθρόον , ὥσπερ καὶ τῶν ἄλλων στοιχείων , πλὴν τὸ τῆς θαλάττης μέγεθος · τὸ γὰρ τῶν ποταμῶν οὔτ’ ἀθρόον οὔτε στάσιμον , ἀλλ’ ὡς γιγνόμενον ἀεὶ φαίνεται καθ’ ἡμέραν . Ἐκ ταύτης δὴ τῆς ἀπορίας καὶ ἀρχὴ τῶν ὑγρῶν ἔδοξεν εἶναι καὶ τοῦ παντὸς ὕδατος ἡ θάλαττα . Διὸ καὶ τοὺς ποταμοὺς οὐ μόνον εἰς ταύτην ἀλλὰ καὶ ἐκ ταύτης φασί τινες ῥεῖν · διηθούμενον γὰρ γίνεσθαι τὸ ἁλμυρὸν πότιμον . Ἀντίκειται δ’ ἑτέρα πρὸς ταύτην τὴν δόξαν ἀπορία , τί δή ποτ’ οὐκ ἔστι τὸ συνεστὸς ὕδωρ τοῦτο πότιμον , εἴπερ ἀρχὴ τοῦ παντός ἐστιν ὕδατος , ἀλλ’ ἁλμυρόν . Τὸ δ’ αἴτιον ἅμα ταύτης τε τῆς ἀπορίας λύσις ἔσται , καὶ περὶ θαλάττης τὴν πρώτην λαβεῖν ὑπόληψιν ἀναγκαῖον ὀρθῶς . Τοῦ γὰρ ὕδατος περὶ τὴν γῆν περιτεταμένου , καθάπερ περὶ τοῦτο ἡ τοῦ ἀέρος σφαῖρα καὶ περὶ ταύτην ἡ λεγομένη πυρός ( τοῦτο γάρ ἐστι πάντων ἔσχατον , εἴθ’ ὡς οἱ πλεῖστοι λέγουσιν εἴθ’ ὡς ἡμεῖς ) , φερομένου δὲ τοῦ ἡλίου τοῦτον τὸν τρόπον , καὶ διὰ ταῦτα τῆς μεταβολῆς καὶ γενέσεώς τε καὶ φθορᾶς οὔσης , τὸ μὲν λεπτότατόν τε καὶ γλυκύτατον ἀνάγεται καθ’ ἑκάστην ἡμέραν καὶ φέρεται διακρινόμενον καὶ ἀτμίζον εἰς τὸν ἄνω τόπον , ἐκεῖ δὲ πάλιν συστὰν διὰ τὴν ψύξιν κάτω φέρεται πάλιν πρὸς τὴν γῆν . Καὶ τοῦτ’ ἀεὶ βούλεται ποιεῖν ἡ φύσις οὕτω , καθάπερ εἴρηται πρότερον . Διὸ καὶ γελοῖοι πάντες ὅσοι τῶν πρότερον ὑπέλαβον τὸν ἥλιον τρέφεσθαι τῷ ὑγρῷ . Καὶ διὰ τοῦτ’ ἔνιοί γέ φασι καὶ ποιεῖσθαι τὰς τροπὰς αὐτόν · οὐ γὰρ ἀεὶ τοῦς αὐτοὺς δύνασθαι τόπους παρασκευάζειν αὐτῷ τὴν τροφήν . Ἀναγκαῖον δ’ εἶναι τοῦτο συμβαίνειν περὶ αὐτὸν ἢ φθείρεσθαι · καὶ γὰρ τὸ φανερὸν πῦρ , ἕως ἂν ἔχῃ τροφήν , μέχρι τούτου ζῆν , τὸ δ’ ὑγρὸν τῷ πυρὶ τροφὴν εἶναι μόνον , ὥσπερ ἀφικνούμενον μέχρι πρὸς τὸν ἥλιον τὸ ἀναγόμενον τοῦ ὑγροῦ , ἢ τὴν ἄνοδον τοιαύτην οὖσαν οἵανπερ τῇ γιγνομένῃ φλογί , δι’ ἧς τὸ εἰκὸς λαβόντες οὕτω καὶ περὶ τοῦ ἡλίου ὑπέλαβον · Τὸ δ’ οὐκ ἔστιν ὅμοιον · ἡ μὲν γὰρ φλὸξ διὰ συνεχοῦς ὑγροῦ καὶ ξηροῦ μεταβαλλόντων γίγνεται καὶ οὐ τρέφεται ( οὐ γὰρ ἡ αὐτὴ οὖσα διαμένει οὐθένα χρόνον ὡς εἰπεῖν ) , περὶ δὲ τὸν ἥλιον ἀδύνατον τοῦτο συμβαίνειν , ἐπεὶ τρεφομένου γε τὸν αὐτὸν τρόπον , ὥσπερ ἐκεῖνοί φασι , δῆλον ὅτι καὶ ὁ ἥλιος οὐ μόνον καθάπερ ὁ Ἡράκλειτός φησι , νέος ἐφ’ ἡμέρῃ ἐστίν , ἀλλ’ ἀεὶ νέος συνεχῶς . Ἔτι δ’ ἡ ὑπὸ τοῦ ἡλίου ἀναγωγὴ τοῦ ὑγροῦ ὁμοία τοῖς θερμαινομένοις ὕδασίν ἐστιν ὑπὸ πυρός · εἰ οὖν μηδὲ τὸ ὑποκαόμενον τρέφεται πῦρ , οὐδὲ τὸν ἥλιον εἰκὸς ἦν ὑπολαβεῖν , οὐδ’ εἰ πᾶν θερμαίνων ἐξατμίσειε τὸ ὕδωρ . Ἄτοπον δὲ καὶ τὸ μόνον φροντίσαι τοῦ ἡλίου , τῶν δ’ ἄλλων ἄστρων παριδεῖν αὐτοὺς τὴν σωτηρίαν , τοσούτων καὶ τὸ πλῆθος καὶ τὸ μέγεθος ὄντων . Τὸ δ’ αὐτὸ συμβαίνει καὶ τούτοις ἄλογον καὶ τοῖς φάσκουσι τὸ πρῶτον ὑγρᾶς οὔσης καὶ τῆς γῆς , καὶ τοῦ κόσμου τοῦ περὶ τὴν γῆν ὑπὸ τοῦ ἡλίου θερμαινομένου , ἀέρα γενέσθαι καὶ τὸν ὅλον οὐρανὸν αὐξηθῆναι , καὶ τοῦτον πνεύματά τε παρέχεσθαι καὶ τὰς τροπὰς αὐτοῦ ποιεῖν · φανερῶς γὰρ ἀεὶ τὸ ἀναχθὲν ὁρῶμεν καταβαῖνον πάλιν ὕδωρ · κἂν μὴ κατ’ ἐνιαυτὸν ἀποδιδῷ καὶ καθ’ ἑκάστην ὁμοίως χώραν , ἀλλ’ ἔν γέ τισι τεταγμένοις χρόνοις ἀποδίδωσι πᾶν τὸ ληφθέν , ὡς οὔτε τρεφομένων τῶν ἄνωθεν , οὔτε τοῦ μὲν μένοντος ἀέρος ἤδη μετὰ τὴν γένεσιν , τοῦ δὲ γιγνομένου καὶ φθειρομένου πάλιν εἰς ὕδωρ , ἀλλ’ ὁμοίως ἅπαντος διαλυομένου καὶ συνισταμένου πάλιν εἰς ὕδωρ . Τὸ μὲν οὖν πότιμον καὶ γλυκὺ διὰ κουφότητα πᾶν ἀνάγεται , τὸ δ’ ἁλμυρὸν ὑπομένει διὰ βάρος οὐκ ἐν τῷ αὐτοῦ οἰκείῳ τόπῳ · τοῦτο γὰρ οἰητέον ἀπορηθῆναί τε προσηκόντως ( ἄλογον γὰρ εἰ μή τίς ἐστι τόπος ὕδατος ὥσπερ τῶν ἄλλων στοιχείων ) καὶ ταύτην εἶναι λύσιν · ὃν γὰρ ὁρῶμεν κατέχουσαν τόπον τὴν θάλατταν , οὗτος οὐκ ἔστι θαλάττης ἀλλὰ μᾶλλον ὕδατος . Φαίνεται δὲ θαλάττης , ὅτι τὸ μὲν ἁλμυρὸν ὑπομένει διὰ τὸ βάρος , τὸ δὲ γλυκὺ καὶ πότιμον ἀνάγεται διὰ τὴν κουφότητα , καθάπερ ἐν τοῖς τῶν ζῴων σώμασιν . Καὶ γὰρ ἐν τούτοις τῆς τροφῆς εἰσελθούσης γλυκείας ἡ τῆς ὑγρᾶς τροφῆς ὑπόστασις καὶ τὸ περίττωμα φαίνεται πικρὸν ὂν καὶ ἁλμυρόν · τὸ γὰρ γλυκὺ καὶ πότιμον ὑπὸ τῆς ἐμφύτου θερμότητος ἑλκυσθὲν εἰς τὰς σάρκας καὶ τὴν ἄλλην σύνταξιν ἦλθε τῶν μερῶν , ὡς ἕκαστον πέφυκεν . Ὥσπερ οὖν κἀκεῖ , εἴ τις τῆς ποτίμου τροφῆς μὴ νομίζοι τόπον εἶναι τὴν κοιλίαν , ὅτι ταχέως ἀφανίζεται , ἀλλὰ τοῦ περιττώματος , ὅτι τοῦθ’ ὁρᾷ ὑπομένον , οὐκ ἂν ὑπολαμβάνοι καλῶς , ὁμοίως δὲ καὶ ἐν τούτοις · ἔστι γάρ , ὥσπερ λέγομεν , οὗτος ὁ τόπος ὕδατος . Διὸ καὶ οἱ ποταμοὶ ῥέουσιν εἰς αὐτὸν ἅπαντες καὶ πᾶν τὸ γινόμενον ὕδωρ · εἴς τε γὰρ τὸ κοιλότατον ἡ ῥύσις , καὶ ἡ θάλαττα τὸν τοιοῦτον ἐπέχει τῆς γῆς τόπον . Ἀλλὰ τὸ μὲν ἀναφέρεται ταχὺ διὰ τὸν ἥλιον ἅπαν , τὸ δ’ ὑπολείπεται διὰ τὴν εἰρημένην αἰτίαν . Τὸ δὲ ζητεῖν τὴν ἀρχαίαν ἀπορίαν , διὰ τί τοσοῦτον πλῆθος ὕδατος οὐδαμοῦ φαίνεται ( καθ’ ἑκάστην γὰρ ἡμέραν ποταμῶν ῥεόντων ἀναριθμήτων καὶ τὸ μέγεθος ἀπλέτων οὐθὲν ἡ θάλαττα γίνεται πλείων ) , τοῦτο οὐθὲν μὲν ἄτοπον ἀπορῆσαί τινας , οὐ μὴν ἐπιβλέψαντί γε χαλεπὸν ἰδεῖν . Τὸ γὰρ αὐτὸ πλῆθος ὕδατος εἰς πλάτος τε διαταθὲν καὶ ἀθρόον οὐκ ἐν ἴσῳ χρόνῳ ἀναξηραίνεται , ἀλλὰ διαφέρει τοσοῦτον ὥστε τὸ μὲν διαμείναι ἂν ὅλην τὴν ἡμέραν , τὸ δ’ ὥσπερ εἴ τις ἐπὶ τράπεζαν μεγάλην περιτείνειεν ὕδατος κύαθον , ἅμα διανοουμένοις ἂν ἀφανισθείη πᾶν . Ὃ δὴ καὶ περὶ τοὺς ποταμοὺς συμβαίνει · συνεχῶς γὰρ ῥεόντων ἀθρόων ἀεὶ τὸ αφικνούμενον εἰς ἀχανῆ καὶ πλατὺν τόπον ἀναξηραίνεται ταχὺ καὶ ἀδήλως . Τὸ δ’ ἐν τῷ Φαίδωνι γεγραμμένον περί τε τῶν ποταμῶν καὶ τῆς θαλάττης ἀδύνατόν ἐστιν . Λέγεται γὰρ ὡς ἅπαντα μὲν εἰς ἄλληλα συντέτρηται ὑπὸ γῆν , ἀρχὴ δὲ πάντων εἴη καὶ πηγὴ τῶν ὑδάτων ὁ καλούμενος Τάρταρος , περὶ τὸ μέσον ὕδατός τι πλῆθος , ἐξ οὗ καὶ τὰ ῥέοντα καὶ τὰ μὴ ῥέοντα ἀναδίδωσι πάντα · τὴν δ’ ἐπίρρυσιν ποιεῖν ἐφ’ ἕκαστα τῶν ῥευμάτων διὰ τὸ σαλεύειν ἀεὶ τὸ πρῶτον καὶ τὴν ἀρχήν · οὐκ ἔχειν γὰρ ἕδραν , ἀλλ’ ἀεὶ περὶ τὸ μέσον εἱλεῖσθαι · κινούμενον δ’ ἄνω καὶ κάτω ποιεῖν τὴν ἐπίχυσιν τοῖς ῥεύμασιν . Τὰ δὲ πολλαχοῦ μὲν λιμνάζειν , οἵαν καὶ τὴν παρ’ ἡμῖν εἶναι θάλασσαν , πάντα δὲ πάλιν κύκλῳ περιάγειν εἰς τὴν ἀρχήν , ὅθεν ἤρξαντο ῥεῖν , πολλὰ μὲν καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν τόπον , τὰ δὲ καὶ καταντικρὺ τῇ θέσει τῆς ἐκροῆς , οἷον εἰ ῥεῖν ἤρξαντο κάτωθεν , ἄνωθεν εἰσβάλλειν . Εἶναι δὲ μέχρι τοῦ μέσου τὴν κάθεσιν · τὸ γὰρ λοιπὸν πρὸς ἄναντες ἤδη πᾶσιν εἶναι τὴν φοράν . Τοὺς δὲ χυμοὺς καὶ τὰς χρόας ἴσχειν τὸ ὕδωρ δι’ οἵας ἂν τύχωσι ῥέοντα γῆς . Συμβαίνει δὲ τοὺς ποταμοὺς ῥεῖν οὐκ ἐπὶ ταὐτὸν ἀεὶ κατὰ τὸν λόγον τοῦτον · ἐπεὶ γὰρ εἰς τὸ μέσον εἰσρέουσιν ἀφ’ οὗπερ ἐκρέουσιν , οὐθὲν μᾶλλον ῥευσοῦνται κάτωθεν ἢ ἄνωθεν , ἀλλ’ ἐφ’ ὁπότερ’ ἂν ῥέψῃ κυμαίνων ὁ Τάρταρος . Καίτοι τούτου συμβαίνοντος γένοιτ’ ἂν τὸ λεγόμενον ἄνω ποταμῶν · ὅπερ ἀδύνατον . Ἔτι τὸ γιγνόμενον ὕδωρ καὶ τὸ πάλιν ἀναγόμενον πόθεν ἔσται ; τοῦτο γὰρ ἐξαίρειν ὅλον ἀναγκαῖον , εἴπερ ἀεὶ σώζεται τὸ ἴσον · ὅσον γὰρ ἔξω ῥεῖ , πάλιν ῥεῖ πρὸς τὴν ἀρχήν . Καίτοι πάντες οἱ ποταμοὶ φαίνονται τελευτῶντες εἰς τὴν θάλατταν , ὅσοι μὴ εἰς ἀλλήλους · εἰς δὲ τὴν γῆν οὐθείς , ἀλλὰ κἂν ἀφανισθῇ , πάλιν ἀναδύνουσιν . Μεγάλοι δὲ γίγνονται τῶν ποταμῶν οἱ μακρὰν ῥέοντες διὰ κοίλης · πολλῶν γὰρ δέχονται ῥεύματα ποταμῶν , ὑποτεμνόμενοι τῷ τόπῳ καὶ τῷ μήκει τὰς ὁδούς . Διόπερ ὅ τ’ Ἴστρος καὶ ὁ Νεῖλος μέγιστοι τῶν ποταμῶν εἰσὶ τῶν εἰς τήνδε τὴν θάλατταν ἐξιόντων . Καὶ περὶ τῶν πηγῶν ἄλλοι λέγουσιν ἑκάστου τῶν ποταμῶν ἄλλας αἰτίας διὰ τὸ πολλοὺς εἰς τὸν αὐτὸν ἐμβάλλειν . Ταῦτα δὴ πάντα φανερὸν ὡς ἀδύνατόν ἐστι συμβαίνειν ἄλλως τε καὶ τῆς θαλάττης ἐκεῖθεν τὴν ἀρχὴν ἐχούσης . Ὅτι μὲν οὖν ὕδατός τε ὁ τόπος ἐστὶν οὗτος καὶ οὐ θαλάττης , καὶ διὰ τίν’ αἰτίαν τὸ μὲν πότιμον ἄδηλον πλὴν ῥέον , τὸ δ’ ὑπομένον , καὶ διότι τελευτὴ μᾶλλον ὕδατος ἢ ἀρχή ἐστιν ἡ θάλαττα , καθάπερ τὸ ἐν τοῖς σώμασι περίττωμα τῆς τροφῆς πάσης , καὶ μάλιστα τὸ τῆς ὑγρᾶς , εἰρήσθω τοσαῦθ’ ἡμῖν .
Lemmas: περί δέ ὁ γένεσις αὐτός , εἰ γίγνομαι , καί ὁ χυμός τίς ὁ αἰτία ὁ ἁλμυρότης καί πικρότης , λεκτέος . ὁ μέν οὖν αἰτία ὁ ποιέω ὁ πρότερος οἴομαι ὁ θάλασσα ἀρχή εἰμί καί σῶμα ὁ πᾶς ὕδωρ ὅδε εἰμί . δοκέω γάρ ἄν εὔλογος εἰμί , καθά καί ὁ ἄλλος στοιχεῖον εἰμί ἀθροίζω ὄγκος καί ἀρχή διά ὁ πλῆθος , ὅθεν μεταβάλλω τε μερίζω καί μείγνυμι ὁ ἄλλος , οἷος πῦρ μέν ἐν ὁ ἄνω τόπος , ἀήρ δέ πλῆθος ὁ μετά ὁ ὁ πῦρ τόπος , γῆ δέ σῶμα περί ὅς οὗτος πᾶς κεῖμαι φανερός . ὥστε δῆλος ὅτι κατά ὁ αὐτός λόγος καί περί ὕδωρ ἀνάγκη ζητέω . τοιοῦτος δέ οὐδείς ἄλλος φαίνω σῶμα κεῖμαι ἀθρόος , ὥσπερ καί ὁ ἄλλος στοιχεῖον , πλήν ὁ ὁ θάλασσα μέγεθος · ὁ γάρ ὁ ποταμός οὔτε ἀθρόος οὔτε στάσιμος , ἀλλά ὡς γίγνομαι ἀεί φαίνω κατά ἡμέρα . ἐκ οὗτος δή ὁ ἀπορία καί ἀρχή ὁ ὑγρός δοκέω εἰμί καί ὁ πᾶς ὕδωρ ὁ θάλασσα . διό καί ὁ ποταμός οὐ μόνος εἰς οὗτος ἀλλά καί ἐκ οὗτος φημί τις ῥέω · διηθέω γάρ γίγνομαι ὁ ἁλμυρός πότιμος . ἀντίκειμαι δέ ἕτερος πρός οὗτος ὁ δόξα ἀπορία , τίς δή ποτέ οὐ εἰμί ὁ συνίστημι ὕδωρ οὗτος πότιμος , εἴπερ ἀρχή ὁ πᾶς εἰμί ὕδωρ , ἀλλά ἁλμυρός . ὁ δέ αἴτιος ἅμα οὗτος τε ὁ ἀπορία λύσις εἰμί , καί περί θάλασσα ὁ πρῶτος λαμβάνω ὑπόληψις ἀναγκαῖος ὀρθός . ὁ γάρ ὕδωρ περί ὁ γῆ περιτείνω , καθά περί οὗτος ὁ ὁ ἀήρ σφαῖρα καί περί οὗτος ὁ λέγω πῦρ ( οὗτος γάρ εἰμί πᾶς ἔσχατος , εἴτε ὡς ὁ πολύς λέγω εἴτε ὡς ἐγώ ) , φέρω δέ ὁ ἥλιος οὗτος ὁ τρόπος , καί διά οὗτος ὁ μεταβολή καί γένεσις τε καί φθορά εἰμί , ὁ μέν λεπτός τε καί γλυκύς ἀνάγω κατά ἕκαστος ἡμέρα καί φέρω διακρίνω καί ἀτμίζω εἰς ὁ ἄνω τόπος , ἐκεῖ δέ πάλιν συνίστημι διά ὁ ψῦξις κάτω φέρω πάλιν πρός ὁ γῆ . καί οὗτος ἀεί βούλομαι ποιέω ὁ φύσις οὕτως , καθά λέγω πρότερος . διό καί γέλοιος πᾶς ὅσος ὁ πρότερος ὑπολαμβάνω ὁ ἥλιος τρέφω ὁ ὑγρός . καί διά οὗτος ἔνιοι γε φημί καί ποιέω ὁ τροπή αὐτός · οὐ γάρ ἀεί τού αὐτός δύναμαι τόπος παρασκευάζω αὐτός ὁ τροφή . ἀναγκαῖος δέ εἰμί οὗτος συμβαίνω περί αὐτός ἤ φθείρω · καί γάρ ὁ φανερός πῦρ , ἕως ἄν ἔχω τροφή , μέχρι οὗτος ζάω , ὁ δέ ὑγρός ὁ πῦρ τροφή εἰμί μόνος , ὥσπερ ἀφικνέομαι μέχρι πρός ὁ ἥλιος ὁ ἀνάγω ὁ ὑγρός , ἤ ὁ ἄνοδος τοιοῦτος εἰμί οἷος ὁ γίγνομαι φλόξ , διά ὅς ὁ ἔοικα λαμβάνω οὕτως καί περί ὁ ἥλιος ὑπολαμβάνω · ὁ δέ οὐ εἰμί ὅμοιος · ὁ μέν γάρ φλόξ διά συνεχής ὑγρός καί ξηρός μεταβάλλω γίγνομαι καί οὐ τρέφω ( οὐ γάρ ὁ αὐτός εἰμί διαμένω οὐδείς χρόνος ὡς λέγω ) , περί δέ ὁ ἥλιος ἀδύνατος οὗτος συμβαίνω , ἐπεί τρέφω γε ὁ αὐτός τρόπος , ὥσπερ ἐκεῖνος φημί , δῆλος ὅτι καί ὁ ἥλιος οὐ μόνος καθά ὁ Ἡράκλειτος φημί , νέος ἐπί ἡμέρα εἰμί , ἀλλά ἀεί νέος συνεχής . ἔτι δέ ὁ ὑπό ὁ ἥλιος ἀναγωγή ὁ ὑγρός ὅμοιος ὁ θερμαίνω ὕδωρ εἰμί ὑπό πῦρ · εἰ οὖν μηδέ ὁ ὑποκαίω τρέφω πῦρ , οὐδέ ὁ ἥλιος ἔοικα εἰμί ὑπολαμβάνω , οὐδέ εἰ πᾶς θερμαίνω ἐξατμίζω ὁ ὕδωρ . ἄτοπος δέ καί ὁ μόνος φροντίζω ὁ ἥλιος , ὁ δέ ἄλλος ἄστρον παροράω αὐτός ὁ σωτηρία , τοσοῦτος καί ὁ πλῆθος καί ὁ μέγεθος εἰμί . ὁ δέ αὐτός συμβαίνω καί οὗτος ἄλογος καί ὁ φάσκω ὁ πρῶτος ὑγρός εἰμί καί ὁ γῆ , καί ὁ κόσμος ὁ περί ὁ γῆ ὑπό ὁ ἥλιος θερμαίνω , ἀήρ γίγνομαι καί ὁ ὅλος οὐρανός αὐξάνω , καί οὗτος πνεῦμα τε παρέχω καί ὁ τροπή αὐτός ποιέω · φανερός γάρ ἀεί ὁ ἀνάγω ὁράω καταβαίνω πάλιν ὕδωρ · ἐάν μή κατά ἐνιαυτός ἀποδίδωμι καί κατά ἕκαστος ὅμοιος χώρα , ἀλλά ἐν γε τις τάσσω χρόνος ἀποδίδωμι πᾶς ὁ λαμβάνω , ὡς οὔτε τρέφω ὁ ἄνωθεν , οὔτε ὁ μέν μένω ἀήρ ἤδη μετά ὁ γένεσις , ὁ δέ γίγνομαι καί φθείρω πάλιν εἰς ὕδωρ , ἀλλά ὅμοιος ἅπας διαλύω καί συνίστημι πάλιν εἰς ὕδωρ . ὁ μέν οὖν πότιμος καί γλυκύς διά κουφότης πᾶς ἀνάγω , ὁ δέ ἁλμυρός ὑπομένω διά βάρος οὐ ἐν ὁ αὐτός οἰκεῖος τόπος · οὗτος γάρ οἴομαι ἀπολέγω τε προσηκόντως ( ἄλογος γάρ εἰ μή τις εἰμί τόπος ὕδωρ ὥσπερ ὁ ἄλλος στοιχεῖον ) καί οὗτος εἰμί λύσις · ὅς γάρ ὁράω κατέχω τόπος ὁ θάλασσα , οὗτος οὐ εἰμί θάλασσα ἀλλά μάλα ὕδωρ . φαίνω δέ θάλασσα , ὅτι ὁ μέν ἁλμυρός ὑπομένω διά ὁ βάρος , ὁ δέ γλυκύς καί πότιμος ἀνάγω διά ὁ κουφότης , καθά ἐν ὁ ὁ ζῷον σῶμα . καί γάρ ἐν οὗτος ὁ τροφή εἰσέρχομαι γλυκύς ὁ ὁ ὑγρός τροφή ὑπόστασις καί ὁ περίσσωμα φαίνω πικρός εἰμί καί ἁλμυρός · ὁ γάρ γλυκύς καί πότιμος ὑπό ὁ ἔμφυτος θερμότης ἕλκω εἰς ὁ σάρξ καί ὁ ἄλλος σύνταξις ἔρχομαι ὁ μέρος , ὡς ἕκαστος φύω . ὥσπερ οὖν ἐκεῖ , εἰ τις ὁ πότιμος τροφή μή νομίζω τόπος εἰμί ὁ κοιλία , ὅτι ταχύς ἀφανίζω , ἀλλά ὁ περίσσωμα , ὅτι οὗτος ὁράω ὑπομένω , οὐ ἄν ὑπολαμβάνω καλός , ὅμοιος δέ καί ἐν οὗτος · εἰμί γάρ , ὥσπερ λέγω , οὗτος ὁ τόπος ὕδωρ . διό καί ὁ ποταμός ῥέω εἰς αὐτός ἅπας καί πᾶς ὁ γίγνομαι ὕδωρ · εἰς τε γάρ ὁ κοῖλος ὁ ῥύσις , καί ὁ θάλασσα ὁ τοιοῦτος ἐπέχω ὁ γῆ τόπος . ἀλλά ὁ μέν ἀναφέρω ταχύς διά ὁ ἥλιος ἅπας , ὁ δέ ὑπολείπω διά ὁ λέγω αἰτία . ὁ δέ ζητέω ὁ ἀρχαῖος ἀπορία , διά τίς τοσοῦτος πλῆθος ὕδωρ οὐδαμοῦ φαίνω ( κατά ἕκαστος γάρ ἡμέρα ποταμός ῥέω ἀναρίθμητος καί ὁ μέγεθος ἄπλετος οὐδείς ὁ θάλασσα γίγνομαι πολύς ) , οὗτος οὐδείς μέν ἄτοπος ἀπορέω τις , οὐ μήν ἐπιβλέπω γε χαλεπός ὁράω . ὁ γάρ αὐτός πλῆθος ὕδωρ εἰς πλάτος τε διατείνω καί ἀθρόος οὐ ἐν ἴσος χρόνος ἀναξηραίνω , ἀλλά διαφέρω τοσοῦτος ὥστε ὁ μέν διαμένω ἄν ὅλος ὁ ἡμέρα , ὁ δέ ὥσπερ εἰ τις ἐπί τράπεζα μέγας περιτείνω ὕδωρ κύαθος , ἅμα διανοέω ἄν ἀφανίζω πᾶς . ὅς δή καί περί ὁ ποταμός συμβαίνω · συνεχής γάρ ῥέω ἀθρόος ἀεί ὁ αφίκνω εἰς ἀχανής καί πλατύς τόπος ἀναξηραίνω ταχύς καί ἄδηλος . ὁ δέ ἐν ὁ Φαίδων γράφω περί τε ὁ ποταμός καί ὁ θάλασσα ἀδύνατος εἰμί . λέγω γάρ ὡς ἅπας μέν εἰς ἀλλήλων συντετραίνω ὑπό γῆ , ἀρχή δέ πᾶς εἰμί καί πηγή ὁ ὕδωρ ὁ καλέω Τάρταρος , περί ὁ μέσος ὕδωρ τις πλῆθος , ἐκ ὅς καί ὁ ῥέω καί ὁ μή ῥέω ἀναδίδωμι πᾶς · ὁ δέ ἐπίρρυσις ποιέω ἐπί ἕκαστος ὁ ῥεῦμα διά ὁ σαλεύω ἀεί ὁ πρῶτος καί ὁ ἀρχή · οὐ ἔχω γάρ ἕδρα , ἀλλά ἀεί περί ὁ μέσος εἱλέω · κινέω δέ ἄνω καί κάτω ποιέω ὁ ἐπίχυσις ὁ ῥεῦμα . ὁ δέ πολλαχοῦ μέν λιμνάζω , οἷος καί ὁ παρά ἐγώ εἰμί θάλασσα , πᾶς δέ πάλιν κύκλος περιάγω εἰς ὁ ἀρχή , ὅθεν ἄρχω ῥέω , πολύς μέν καί κατά ὁ αὐτός τόπος , ὁ δέ καί καταντικρύ ὁ θέσις ὁ ἐκροή , οἷος εἰ ῥέω ἄρχω κάτωθεν , ἄνωθεν εἰσβάλλω . εἰμί δέ μέχρι ὁ μέσος ὁ κάθεσις · ὁ γάρ λοιπός πρός ἀνάντης ἤδη πᾶς εἰμί ὁ φορά . ὁ δέ χυμός καί ὁ χροιά ἴσχω ὁ ὕδωρ διά οἷος ἄν τυγχάνω ῥέω γῆ . συμβαίνω δέ ὁ ποταμός ῥέω οὐ ἐπί αὐτός ἀεί κατά ὁ λόγος οὗτος · ἐπεί γάρ εἰς ὁ μέσος εἰσρέω ἀπό ὅς ἐκρέω , οὐδείς μάλα ῥέω κάτωθεν ἤ ἄνωθεν , ἀλλά ἐπί ὁπότερος ἄν ῥέπω κυμαίνω ὁ Τάρταρος . καίτοι οὗτος συμβαίνω γίγνομαι ἄν ὁ λέγω ἄνω ποταμός · ὅς ἀδύνατος . ἔτι ὁ γίγνομαι ὕδωρ καί ὁ πάλιν ἀνάγω πόθεν εἰμί ; οὗτος γάρ ἐξαίρω ὅλος ἀναγκαῖος , εἴπερ ἀεί σῴζω ὁ ἴσος · ὅσος γάρ ἔξω ῥέω , πάλιν ῥέω πρός ὁ ἀρχή . καίτοι πᾶς ὁ ποταμός φαίνω τελευτάω εἰς ὁ θάλασσα , ὅσος μή εἰς ἀλλήλων · εἰς δέ ὁ γῆ οὐδείς , ἀλλά ἐάν ἀφανίζω , πάλιν ἀναδύνω . μέγας δέ γίγνομαι ὁ ποταμός ὁ μακρός ῥέω διά κοῖλος · πολύς γάρ δέχομαι ῥεῦμα ποταμός , ὑποτέμνω ὁ τόπος καί ὁ μῆκος ὁ ὁδός . διόπερ ὁ τε Ἴστρος καί ὁ Νεῖλος μέγας ὁ ποταμός εἰμί ὁ εἰς ὅδε ὁ θάλασσα ἐξέρχομαι . καί περί ὁ πηγή ἄλλος λέγω ἕκαστος ὁ ποταμός ἄλλος αἰτία διά ὁ πολύς εἰς ὁ αὐτός ἐμβάλλω . οὗτος δή πᾶς φανερός ὡς ἀδύνατος εἰμί συμβαίνω ἄλλος τε καί ὁ θάλασσα ἐκεῖθεν ὁ ἀρχή ἔχω . ὅτι μέν οὖν ὕδωρ τε ὁ τόπος εἰμί οὗτος καί οὐ θάλασσα , καί διά τίς αἰτία ὁ μέν πότιμος ἄδηλος πλήν ῥέω , ὁ δέ ὑπομένω , καί διότι τελευτή μάλα ὕδωρ ἤ ἀρχή εἰμί ὁ θάλασσα , καθά ὁ ἐν ὁ σῶμα περίσσωμα ὁ τροφή πᾶς , καί μάλα ὁ ὁ ὑγρός , λέγω τοσοῦτος ἐγώ .