ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.30
πὀτερος δὲ εὐιατότερος , ὁ ἀκόλαστος ἢ ὁ ἀκρατής ; οὕτω μὲν οὖν δόξειεν ἂν ἴσως οὐχ ὁ ἀκρατής · ὁ γὰρ ἀκόλαστος εὐιατότερος · εἰ γὰρ αὐτῷ λόγος ἐγγένοιτο ὁ διδάξων ὅτι φαῦλα , οὐκέτι πράξει · τῷ δέ γε ἀκρατεῖ ὑπάρχει ὁ λόγος , καὶ ὅμως πράττει , ὥστε ἂν ὁ τοιοῦτος δόξειεν ἀνίατος εἶναι . —
Lemmas: πότερος δέ εὐίατος , ὁ ἀκόλαστος ἤ ὁ ἀκρατής ; οὕτως μέν οὖν δοκέω ἄν ἴσως οὐ ὁ ἀκρατής · ὁ γάρ ἀκόλαστος εὐίατος · εἰ γάρ αὐτός λόγος ἐγγίγνομαι ὁ διδάσκω ὅτι φαῦλος , οὐκέτι πράσσω · ὁ δέ γε ἀκρατής ὑπάρχω ὁ λόγος , καί ὅμως πράσσω , ὥστε ἄν ὁ τοιοῦτος δοκέω ἀνίατος εἰμί . —
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.31
ἀλλὰ πότερος διάκειται χεῖρον , ᾧ μηδὲν ἀγαθόν τι ὑπάρχει , ⟨ ἢ ᾧ ἀγαθόν τέ τι ὑπάρχει 〉 καὶ τὰ κακὰ ταῦτα ; ἢ δῆλον ὅτι ἐκεῖνος , καὶ ὅσῳ γε τιμιώτερον κακῶς διάκειται . ἔστι τοίνυν ὁ μὲν ἀκρατὴς ἀγαθὸν ἔχων τὸν λόγον ὀρθὸν ὄντα · ὁ δὲ ἀκόλαστος οὐκ ἔχει .
Lemmas: ἀλλά πότερος διάκειμαι κακός , ὅς μηδείς ἀγαθός τις ὑπάρχω , ⟨ ἤ ὅς ἀγαθός τε τις ὑπάρχω 〉 καί ὁ κακός οὗτος ; ἤ δῆλος ὅτι ἐκεῖνος , καί ὅσος γε τίμιος κακός διάκειμαι . εἰμί τοίνυν ὁ μέν ἀκρατής ἀγαθός ἔχω ὁ λόγος ὀρθός εἰμί · ὁ δέ ἀκόλαστος οὐ ἔχω .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.32
ἔτι ἐστὶν ὁ λόγος ἑκάστου ἀρχή · τοῦ μὲν οὖν ἀκρατοῦς ἡ ἀρχὴ τιμιώτατον ὂν εὖ διάκειται , τοῦ δὲ ἀκολάστουκακῶς · ὥστε χείρων ἂν εἴη ὁ ἀκόλαστος τοῦ ὠκρατοῦς .
Lemmas: ἔτι εἰμί ὁ λόγος ἕκαστος ἀρχή · ὁ μέν οὖν ἀκρατής ὁ ἀρχή τίμιος εἰμί εὖ διάκειμαι , ὁ δέ ἀκολάστουκακῶς · ὥστε κακός ἄν εἰμί ὁ ἀκόλαστος ὁ ὠκρατοῦς .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.33
ἔτι ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῆς θηριότητος ἧς ἐλέγομεν κακίας οὐκ ἔστιν ἰδεῖν ἐν θηρίῳ οὖσαν , ἀλλʼ ἐν ἀνθρώπῳ · ἡ γὰρ θηριότης ὄνομά ἐστιν τῇ ὑπερβαλλούσῃ κακίᾳ — διὰ τί ; διʼ οὐδὲν ὅτι ἀρχὴ φαύλη ἐν θηρίῳ οὐκ ἔστιν · ἔστιν δὲ ἡ ἀρχὴ ὁ λόγος . ἐπεὶ πότερος ἂν πλείω κακὰ ποιήσειεν , λέων , ἢ Διονύσιος ἢ Φάλαρις ἢ Κλέαρχος ἢ τις τούτων τῶν μοχθηρῶν ; δῆλον ὅτι οὗτοι ; ἡ γὰρ ἀρχὴ ἐνοῦσα φαύλη μεγάλα συμβάλλεται , ἐν δὲ θηρίῳ ὅλως οὐκ ἔστιν ἀρχή .
Lemmas: ἔτι ὥσπερ καί ἐπί ὁ θηριότης ὅς λέγω κακία οὐ εἰμί ὁράω ἐν θηρίον εἰμί , ἀλλά ἐν ἄνθρωπος · ὁ γάρ θηριότης ὄνομα εἰμί ὁ ὑπερβάλλω κακία — διά τίς ; διά οὐδείς ὅτι ἀρχή φαῦλος ἐν θηρίον οὐ εἰμί · εἰμί δέ ὁ ἀρχή ὁ λόγος . ἐπεί πότερος ἄν πολύς κακός ποιέω , λέων , ἤ Διονύσιος ἤ Φάλαρις ἤ Κλέαρχος ἤ τις οὗτος ὁ μοχθηρός ; δῆλος ὅτι οὗτος ; ὁ γάρ ἀρχή ἔνειμι φαῦλος μέγας συμβάλλω , ἐν δέ θηρίον ὅλος οὐ εἰμί ἀρχή .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.34
ἐν μὲν οὖν τῷ ἀκολάστῳ ἔνεστιν ἀρχὴ φαύλη . γὰρ πράττει φαῦλα ὄντα καὶ ὁ λόγος σύμφησιν ταῦτα καὶ δοκεῖ αὐτῷ ταῦτα δεῖν πράττειν , ἐν αὐτῷ ἡ ἀρχὴ ἔνεστιν οὐχ ὑγιής . διὸ βελτίων ἂν δόξειεν εἶναι ὁ ἀκρατὴς τοῦ ἀκολάστου .
Lemmas: ἐν μέν οὖν ὁ ἀκόλαστος ἔνειμι ἀρχή φαῦλος . γάρ πράσσω φαῦλος εἰμί καί ὁ λόγος σύμφημι οὗτος καί δοκέω αὐτός οὗτος δέω πράσσω , ἐν αὐτός ὁ ἀρχή ἔνειμι οὐ ὑγιής . διό ἀγαθός ἄν δοκέω εἰμί ὁ ἀκρατής ὁ ἀκόλαστος .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.35
ἔστι δὲ καὶ τῆς ἀκρασίας δύο εἴδη , ἣ μὲν προπετική τις καὶ ἀπρονόητος καὶ ἐξαίφνης γινομένη ( οἷον ὅταν ἴδωμεν καλὴν γυναῖκα , εὐθέως τι ἐπάθομεν , καὶ ἀπὸ τοῦ πάθους ὁρμὴ ἐγένετο πρὸς τὸ πρᾶξαί τι ὧν ἴσως οὐ δεῖ ) , ἡ δʼ ἑτέρα οἷον ἀσθενική τις , ἡ μετὰ τοῦ λόγου οὖσα τοῦ ἀποτρέποντος . ἐκείνη μὲν οὖν οὐδʼ ἂν λίαν δόξειεν εἶναι ψεκτή · καὶ γὰρ ἐν τοῖς σπουδαίοις ἡ τοιαύτη ἐγγίνεται , ἐν τοῖς θερμοῖς καὶ εὐφυέσιν · δὲ ἐν τοῖς ψυχροῖς καὶ μελαγχολικοῖς , οἱ δὲ τοιοῦτοι ψεκτοί .
Lemmas: εἰμί δέ καί ὁ ἀκρασία δύο εἶδος , ὁ μέν προπεδικός τις καί ἀπρονόητος καί ἐξαίφνης γίγνομαι ( οἷος ὅταν ὁράω καλός γυνή , εὐθύς τις πάσχω , καί ἀπό ὁ πάθος ὁρμή γίγνομαι πρός ὁ πράσσω τις ὅς ἴσως οὐ δέω ) , ὁ δέ ἕτερος οἷος ἀσθενικός τις , ὁ μετά ὁ λόγος εἰμί ὁ ἀποτρέπω . ἐκεῖνος μέν οὖν οὐδέ ἄν λίαν δοκέω εἰμί ψεκτός · καί γάρ ἐν ὁ σπουδαῖος ὁ τοιοῦτος ἐγγίγνομαι , ἐν ὁ θερμός καί εὐφυής · δέ ἐν ὁ ψυχρός καί μελαγχολικός , ὁ δέ τοιοῦτος ψεκτός .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.36
ἔτι τέ ἐστιν τῷ λόγῳ προλαβόντα μηθὲν παθεῖν , ὅτι ἥξει γυνὴ εὐπρόσωπος , δεῖ οὖν κατασχεῖν αὐτόν . τῷ δὴ τοιούτῳ λόγῳ προκαταλαβὼν ὁ ἐκ τῆς προσφάτου φαντασίας ἀκρατὴς οὐδὲν πείσεται οὐδὲ πράξει οὐδὲν αἰσχρόν . ὁ δὲ τῷ λόγῳ μὲν εἰδὼς ὅτι οὐ δεῖ , πρὸς δὲ τὴν ἡδονὴν ἐνδιδοὺς καὶ καταμαλακιζόμενος , ὁ τοιοῦτος ψεκτότερος . οὔτε γὰρ ὁ σπουδαῖος οὐδέποτε οὕτω γένοιτʼ ἂν ἀκρατής , ὅ τε λόγος προκαταλαβὼν οὐκ ἂν ἰάσαιτο . ἡγεμὼν γὰρ οὗτος ἐν αὐτῷ ὑπάρχει , ᾧ οὔτι πειθαρχεῖ , ἀλλὰ τῇ ἡδονῇ . ἐνδίδωσιν , καὶ καταμαλακίζεται καὶ ἐξασθενεῖ πώς .
Lemmas: ἔτι τε εἰμί ὁ λόγος προλαμβάνω μηδείς πάσχω , ὅτι ἥκω γυνή εὐπρόσωπος , δέω οὖν κατέχω ἑαυτοῦ . ὁ δή τοιοῦτος λόγος προκαταλαμβάνω ὁ ἐκ ὁ πρόσφατος φαντασία ἀκρατής οὐδείς πάσχω οὐδέ πράσσω οὐδείς αἰσχρός . ὁ δέ ὁ λόγος μέν οἶδα ὅτι οὐ δέω , πρός δέ ὁ ἡδονή ἐνδίδωμι καί καταμαλακίζω , ὁ τοιοῦτος ψεκτός . οὔτε γάρ ὁ σπουδαῖος οὐδέποτε οὕτως γίγνομαι ἄν ἀκρατής , ὁ τε λόγος προκαταλαμβάνω οὐ ἄν ἰάομαι . ἡγεμών γάρ οὗτος ἐν αὐτός ὑπάρχω , ὅς οὔτι πειθαρχέω , ἀλλά ὁ ἡδονή . ἐνδίδωμι , καί καταμαλακίζω καί ἐξασθενέω πως .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.37
πότερον δʼ ὁ σώφρων ἐγκρατὴς ἐστίν , ἠπορήθη μὲν ἐν τοῖς ἐπάνω , νῦν δὲ λέγωμεν . ἔστιν γὰρ ὁ σώφρων καὶ ἐγκρατής · ὁ γὰρ ἐγκρατής ἐστιν οὐ μόνον ὁ ἐπιθυμιῶν ἐνουσῶν ταύτας κατέχων διὰ τὸν λόγον , ἀλλὰ καὶ ὁ τοιοῦτος ὢν οἷος καὶ μὴ ἐνουσῶν ἐπιθυμιῶν τοιοῦτος εἶναι οἷος εἰ ἐγγένοιντο κατέχειν .
Lemmas: πότερος δέ ὁ σώφρων ἐγκρατής εἰμί , ἀπορέω μέν ἐν ὁ ἐπάνω , νῦν δέ λέγω . εἰμί γάρ ὁ σώφρων καί ἐγκρατής · ὁ γάρ ἐγκρατής εἰμί οὐ μόνος ὁ ἐπιθυμία ἔνειμι οὗτος κατέχω διά ὁ λόγος , ἀλλά καί ὁ τοιοῦτος εἰμί οἷος καί μή ἔνειμι ἐπιθυμία τοιοῦτος εἰμί οἷος εἰ ἐγγίγνομαι κατέχω .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.38
ἔστιν δὲ σώφρων ὁ μὴ ἔχων ἐπιθυμίας φαύλας τόν τε λόγον τὸν περὶ ταῦτα ὀρθόν , ὁ δʼ ἐγκρατὴς ὁ ἐπιθυμίας ἔχων φαύλας τόν τε λόγον τὸν περὶ ταῦτα ὀρθόν · ὥστ ἀκολουθήσει τῷ σώφρονι ὁ ἐγκρετής , καὶ ἔσται 〈 ὁ 〉 σώφρων 〈 ἐγκρατής , ἀλλʼ οὐχʼ ὁ ἐγκρατὴς σώφρων 〉 . ὁ μὲν γὰρ σώφρων ὁμὴ πάσχων , ὁ δʼ ἐγκρατὴς ὁ πάσχων καὶ τούτων κρατῶν ἢ οἷός τε ὢν πάσχειν · οὐδέτερον δὲ τούτων τῷ σώφρονι ὑπάρχει · διὸ οὐκ ἔστιν ὁ ἐγκρατὴς σώφρων .
Lemmas: εἰμί δέ σώφρων ὁ μή ἔχω ἐπιθυμία φαῦλος ὁ τε λόγος ὁ περί οὗτος ὀρθός , ὁ δέ ἐγκρατής ὁ ἐπιθυμία ἔχω φαῦλος ὁ τε λόγος ὁ περί οὗτος ὀρθός · οὕστ ἀκολουθέω ὁ σώφρων ὁ ἐγκρατής , καί εἰμί 〈 ὁ 〉 σώφρων 〈 ἐγκρατής , ἀλλά οὐ ὁ ἐγκρατής σώφρων 〉 . ὁ μέν γάρ σώφρων ὁμός πάσχω , ὁ δέ ἐγκρατής ὁ πάσχω καί οὗτος κρατέω ἤ οἷος τε εἰμί πάσχω · οὐδέτερος δέ οὗτος ὁ σώφρων ὑπάρχω · διό οὐ εἰμί ὁ ἐγκρατής σώφρων .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.39
πότερον δὲ ὁ ἀκόλαστος ἀκρατὴς ἐστίν , ἢ ὁ ἀκρατὴς ἀκόλαστος ; ἢ οὐδετέρῳ ἕτερος ἀκολουθεῖ ; ὁ μὲν γὰρ ἀκρατής ἐστιν οὗ ὁ λόγος τοῖς πάθεσι μάχεται , ὁ δʼ ἀκόλαστος οὐ τοιοῦτος , ἀλλʼ ὁ τῷ πράττειν τὰ φαῦλα ἅμα τὸν λόγον σύνψηφον ἔχων · οὔτε δὴ ὁ ἀκόλαστος οἷος ὁ ἀκρατὴς οὔθʼ ὁ ἀκρατὴς οἷος ὁ ἀκόλαστος .
Lemmas: πότερος δέ ὁ ἀκόλαστος ἀκρατής εἰμί , ἤ ὁ ἀκρατής ἀκόλαστος ; ἤ οὐδέτερος ἕτερος ἀκολουθέω ; ὁ μέν γάρ ἀκρατής εἰμί ὅς ὁ λόγος ὁ πάθος μάχομαι , ὁ δέ ἀκόλαστος οὐ τοιοῦτος , ἀλλά ὁ ὁ πράσσω ὁ φαῦλος ἅμα ὁ λόγος συνάπτω ἔχω · οὔτε δή ὁ ἀκόλαστος οἷος ὁ ἀκρατής οὔτε ὁ ἀκρατής οἷος ὁ ἀκόλαστος .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.40
ἔτι δὲ καὶ φαυλότερος ὁ ἀκόλαστος τοῦ ἀκρατοῦς . δυσιατότερα γὰρ τὰ φυσικὰ τῶν ἐξ ἔθους γενομένων ( καὶ γὰρ τὸ ἔθος διὰ τοῦτο δοκεῖ ἰσχυρὸν εἶναι , ὅτι εἰς φύσιν καθίστησιν ) ·
Lemmas: ἔτι δέ καί φαῦλος ὁ ἀκόλαστος ὁ ἀκρατής . δυσίατος γάρ ὁ φυσικός ὁ ἐκ ἔθος γίγνομαι ( καί γάρ ὁ ἔθος διά οὗτος δοκέω ἰσχυρός εἰμί , ὅτι εἰς φύσις καθίστημι ) ·
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.41
ὁ μὲν οὖν ἀκόλαστος αὐτὸς τοιρῦτός ἐστιν οἷος φαῦλός τις τῇ φύσει εἶναι , διὰ τοῦτο καὶ ἀπὸ τούτου ὁ λόγος φαῦλος ἐν αὐτῷ ἐστί · ἀλλʼ οὐχ ὁ ἀκρατὴς οὕτως · οὐ γὰρ ὅτι αὐτὸς τοιοῦτος ἐστίν , ὁ λόγος οὐ σπουδαῖος ( φαῦλον γὰρ αὐτὸν ἔδει εἶναι , εἰ αὐτὸς τῇ φύσει τοιοῦτος ἦν οἷος ὁ φαῦλος ) ·
Lemmas: ὁ μέν οὖν ἀκόλαστος αὐτός τοιρυος εἰμί οἷος φαῦλος τις ὁ φύσις εἰμί , διά οὗτος καί ἀπό οὗτος ὁ λόγος φαῦλος ἐν αὐτός εἰμί · ἀλλά οὐ ὁ ἀκρατής οὕτως · οὐ γάρ ὅτι αὐτός τοιοῦτος εἰμί , ὁ λόγος οὐ σπουδαῖος ( φαῦλος γάρ αὐτός δέω εἰμί , εἰ αὐτός ὁ φύσις τοιοῦτος εἰμί οἷος ὁ φαῦλος ) ·
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.42
ὁ μὲν [ οὖν ] ἄρα ἀκρατὴς ἔθει ἔοικε φαῦλος εἶναι , ὁ δὲ ἀκόλαστος φύσει · δυσιατότερος δὴ ὁ ἀκόλαστος . τὸ μὲν γὰρ ἔθος ἄλλῳ ἔθει ἐκκρούεται , ἡ δὲ φύσις οὐδενὶ ἐκκρούεται .
Lemmas: ὁ μέν [ οὖν ] ἄρα ἀκρατής ἔθος ἔοικα φαῦλος εἰμί , ὁ δέ ἀκόλαστος φύσις · δυσίατος δή ὁ ἀκόλαστος . ὁ μέν γάρ ἔθος ἄλλος ἔθος ἐκκρούω , ὁ δέ φύσις οὐδείς ἐκκρούω .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.43
πὀτερον δὲ ἐπείπερ ἐστὶν ὁ ἀκρατὴς τοιοῦτος [ τις ] οἶος εἰδέναι καὶ μὴ διεψεῦσθαι τῷ λόγῳ , ἔστιν δὲ καὶ ὁ φρόνιμός τοιοῦτος ὁ τῷ λόγῳ τῷὀρθῷἕκασταθεωρῶν,πότερον[δʼ]ἐνδέχεταιτὸν φρόνιμον ἀκρατῆ εἶναι , ἢ οὔ ; ἀπορήσειε γὰρ ἄν τις τὰ εἰρημένα · ἐὰν δὲ παρακολουθήσωμεν τοῖς ἔμπροσθενεἰρημένοις,οὐκἔσται ὁ φρόνιμος ἀκρατής . ἔφαμεν γὰρ τὸν φρόνιμον εἶναι οὐχ ὁ ὀρθὸς λόγος μόνον ὑπάρχει , ἀλλʼ ᾧ καὶ τὸ πράττειν τὰ κατὰ τὸν λόγον φαινόμεναβέλπιστα · εἰ δὲπράττει τὰβέλτιστα ὁ φρόνιμος , οὐδʼ ἂν ἀκρατὴς εἴη ὁ φρόνιμος , ἀλλʼ ὁ τοιοῦτος δεινὸς μὲν ἐστίν .
Lemmas: πότερος δέ ἐπεί εἰμί ὁ ἀκρατής τοιοῦτος [ τις ] οἷος οἶδα καί μή διαψεύδω ὁ λόγος , εἰμί δέ καί ὁ φρόνιμος τοιοῦτος ὁ ὁ λόγος τωορθωεκασταθεωρων,ποτερον[δʼ]ενδεχεταιος φρόνιμος ἀκρατής εἰμί , ἤ οὐ ; ἀπορέω γάρ ἄν τις ὁ λέγω · ἐάν δέ παρακολουθέω ὁ εμπροσθενειρημενοις,ουκεστος ὁ φρόνιμος ἀκρατής . φημί γάρ ὁ φρόνιμος εἰμί οὐ ὁ ὀρθός λόγος μόνος ὑπάρχω , ἀλλά ὅς καί ὁ πράσσω ὁ κατά ὁ λόγος φαινόμεναβέλπιστα · εἰ δὲπράττει τὰβέλτιστα ὁ φρόνιμος , οὐδέ ἄν ἀκρατής εἰμί ὁ φρόνιμος , ἀλλά ὁ τοιοῦτος δεινός μέν εἰμί .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.6.44
διῃρήμεθα γὰρ ἐν τοῖς ἐπάνω τόν τε δεινὸν καὶ τὸν φρόνιμον ὡς ἑτέρων ὄντων . περὶ μὲν γὰρ ταὐτά · ἀλλʼ ὃ μὲν πρακτικὸς περὶ ἃ δεῖ , ὃ δʼ οὐ πρακτικός . τὸν οὖν δεινὸν ἀκρατῆ ἐνδέχεται εἶναι ( οὐ γὰρ πρακτικὸς περὶ ἃ καὶ δεῖ ) , τὸν φρόνιμον δʼ οὐκ ἐνδέχεται ἀκρατῆ εἶναι .
Lemmas: διαλέγω γάρ ἐν ὁ ἐπάνω ὁ τε δεινός καί ὁ φρόνιμος ὡς ἕτερος εἰμί . περί μέν γάρ αὐτός · ἀλλά ὁ μέν πρακτικός περί ὅς δέω , ὁ δέ οὐ πρακτικός . ὁ οὖν δεινός ἀκρατής ἐνδέχομαι εἰμί ( οὐ γάρ πρακτικός περί ὅς καί δέω ) , ὁ φρόνιμος δέ οὐ ἐνδέχομαι ἀκρατής εἰμί .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.1
μετὰ δὲ ταῦτα λεκτέον ἂν εἴη περὶ ἡδονῆς , ἐπειδήπερ ὑπὲρ εὐδαιμονίας ἐστὶν ὁ λόγος , τὴν δʼ εὐδαιμονίαν οἴονται πάντες ἤτοι ἡδονὴν εἶναι καὶ τὸ ἡδέως ζῆν , ἢ οὐκ ἄνευ γε ἡδονῆς . οἱ δὲ καὶ τῇ ἡδονῇ δυσχεραίνοντες καὶ οὐκ οἰόμενοι δεῖν τὴν ἡδονὴν ἐναριθμεῖσθαι τοῖς ἀγαθοῖς , ἀλλὰ τό γε ἄλυπονπροστιθέασιν ·
Lemmas: μετά δέ οὗτος λεκτέος ἄν εἰμί περί ἡδονή , ἐπειδή ὑπέρ εὐδαιμονία εἰμί ὁ λόγος , ὁ δέ εὐδαιμονία οἴομαι πᾶς ἤτοι ἡδονή εἰμί καί ὁ ἡδύς ζάω , ἤ οὐ ἄνευ γε ἡδονή . ὁ δέ καί ὁ ἡδονή δυσχεραίνω καί οὐ οἴομαι δέω ὁ ἡδονή ἐναριθμέω ὁ ἀγαθός , ἀλλά ὁ γε ἄλυπονπροστιθέασιν ·
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.2
ἐγγὺς οὖν τὸ ἀλύπως τῆς ἡδονῆς ἐστίν . διόπερ λεκπέον ὑπὲρ ἧδονῆς , οὐ μόνον δὲ διότι καὶ οἱ ἄλλοι οἴονται δεῖν , ἀλλὰ δὴ ἀναγκαῖον ἡμῖν ἐστιν λέγειν ὑπὲρ ἡδονῆς . ἐπειδὴ γὰρ ὑπὲρ εὐδαιμονίας ἡμῖν ἐστιν ὁ λόγος , τὴν δʼεὐδαιμονίαν διωρέκαμεν καὶ φαμὲν εἶναι ἀρετῆς ἐνέργειαν ἐν βίῳ τελείῳ , ἡ δʼἀρετή ἐστι περὶ ἡδονὴν καὶ λύπην · ὑπὲρ ἡδονῆς ἂν εἴη ἀναγκαῖον εἰπεῖν , ἐπειδήπερ οὐκ ἔστιν ἡ εὐδαιμονία ἄνευ ἡδονῆς .
Lemmas: ἐγγύς οὖν ὁ ἄλυπος ὁ ἡδονή εἰμί . διόπερ λεκπέον ὑπέρ ἡδονή , οὐ μόνος δέ διότι καί ὁ ἄλλος οἴομαι δέω , ἀλλά δή ἀναγκαῖος ἐγώ εἰμί λέγω ὑπέρ ἡδονή . ἐπειδή γάρ ὑπέρ εὐδαιμονία ἐγώ εἰμί ὁ λόγος , ὁ δʼευδαιμονιος διοράω καί φημί εἰμί ἀρετή ἐνέργεια ἐν βίος τέλειος , ὁ δʼἀρετή εἰμί περί ἡδονή καί λύπη · ὑπέρ ἡδονή ἄν εἰμί ἀναγκαῖος λέγω , ἐπειδή οὐ εἰμί ὁ εὐδαιμονία ἄνευ ἡδονή .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.3
πρῶτον μὲν οὖν εἴπωμεν ἅ τινες λέγοντες οὐκ οἴονται δεῖν τὴν ἡδονὴν ὡς ἐν ἀγαθοῦ μέρει λαμβάνειν . — πρῶτον μὲν γάρ φασιν εἶναι τὴν ἡδονὴν γένεσιν , τὴν δὲ γένεσιν ἀτελές τι , τὸ δὲ ἀγαθὸν οὐδέποτε τὴν τοῦ ἀτελοῦς χώραν ἔχειν · δεύτερον δʼ ὅτι εἰσί τινες φαῦλαι ἡδοναί , τὸ δʼ ἀγαθὸν οὐδέποτε ἐν φαυλότητι εἶναι . πάλιν ὅτι ἐν πᾶσιν ἐγγίγνεται · καὶ γὰρ ἐν τῷ φαύλῳ καὶ ἐν τῷ σπουδαίῳ καὶ ἐν θηρίῳ καὶ ἐν βοσκήματι · τὸ δʼ ἀγαθὸν ἀμιγές ἐστι τοῖς φαύλοις καὶ οὐ πολύκοινον . ∗∗ . καὶ ὅτι οὐ κράτιστονἡδονή , τὸ δʼἀγαθὸν κράτιστον . καὶ ὅτι ἐμπόδιον τοῦ πράττειν τὰ καλά , τὸ δὲ κωλυτικὸν τῶν καλῶν οὐκ ἂν εἴη ἀμαθόν .
Lemmas: πρῶτος μέν οὖν λέγω ὅς τις λέγω οὐ οἴομαι δέω ὁ ἡδονή ὡς ἐν ἀγαθός μέρος λαμβάνω . — πρῶτος μέν γάρ φημί εἰμί ὁ ἡδονή γένεσις , ὁ δέ γένεσις ἀτελής τις , ὁ δέ ἀγαθός οὐδέποτε ὁ ὁ ἀτελής χώρα ἔχω · δεύτερος δέ ὅτι εἰμί τις φαῦλος ἡδονή , ὁ δέ ἀγαθός οὐδέποτε ἐν φαυλότης εἰμί . πάλιν ὅτι ἐν πᾶς ἐγγίγνομαι · καί γάρ ἐν ὁ φαῦλος καί ἐν ὁ σπουδαῖος καί ἐν θηρίον καί ἐν βόσκημα · ὁ δέ ἀγαθός ἀμιγής εἰμί ὁ φαῦλος καί οὐ πολύκοινος . ∗∗ . καί ὅτι οὐ κράτιστονἡδονή , ὁ δʼἀγαθὸν κρατύς . καί ὅτι ἐμπόδιος ὁ πράσσω ὁ καλός , ὁ δέ κωλυτικός ὁ καλός οὐ ἄν εἰμί ἄμαθος .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.4
πρῶτον μὲν οὖν πρὸς τὸ πρῶτον ἂν εἲη λεκτέον , πρὸς τὴν γένεσιν , καὶ πειρατέον τὸν λόγον τοῦτον λύειν διὰ τὸ μὴ ἀληθῆ εἶναι . ἔστι γὰρ πρῶτον μὲν οὐ πᾶσα ἡδονὴ γένεσις . ἡ γὰρ ἀπὸ τοῦ θεωρεῖν ἡδονὴ γινομένη οὐκ ἔστιν γένεσις , οὐδʼ ἡ ἀπὸ τοῦ ἀκοῦσαι καὶ 〈 ἰδεῖν καὶ 〉 ὀσφρανθῆναι . οὐ γὰρ ἐξ ἐνδείας γινομένη , ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἄλλων , οἷον ἐκ τοῦ φαγεῖν ἢ πιεῖν . αὗται μὲν γὰρ ἐξ ἐνδείας καὶ ὑπερβολῆς γίνονται , τῷ ἢ τὴν ἔνδειαν ἀναπληροῦσθαι ἢ τῆς ὑπερβολῆς ἀφαιρεῖσθαι ·
Lemmas: πρῶτος μέν οὖν πρός ὁ πρῶτος ἄν εἰμί λεκτέος , πρός ὁ γένεσις , καί πειράω ὁ λόγος οὗτος λύω διά ὁ μή ἀληθής εἰμί . εἰμί γάρ πρῶτος μέν οὐ πᾶς ἡδονή γένεσις . ὁ γάρ ἀπό ὁ θεωρέω ἡδονή γίγνομαι οὐ εἰμί γένεσις , οὐδέ ὁ ἀπό ὁ ἀκούω καί 〈 ὁράω καί 〉 ὀσφραίνω . οὐ γάρ ἐκ ἔνδεια γίγνομαι , ὥσπερ ἐπί ὁ ἄλλος , οἷος ἐκ ὁ ἐσθίω ἤ πίνω . οὗτος μέν γάρ ἐκ ἔνδεια καί ὑπερβολή γίγνομαι , ὁ ἤ ὁ ἔνδεια ἀναπληρόω ἤ ὁ ὑπερβολή ἀφαιρέω ·
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.5
διὸ γένεσις δοκεῖ εἶναι . ἡ δʼ ἔνδεια καὶ ὑπερβολὴ λύπη . λύπη οὖν ἐνταῦθα ἔνθα ἡδονῆς γένεσις . ἐπὶ δέ γε τοῦ ἰδεῖν καὶ ἀκοῦσαι καὶ ὀσφρανθῆναι οὐκ ἔστιν προλυπηθῆναι · οὐδεὶς γὰρ ἡδόμενος τῷ ὁρᾶν ἢ τῷ ὀσφραίνεσθαι προελυπήθη .
Lemmas: διό γένεσις δοκέω εἰμί . ὁ δέ ἔνδεια καί ὑπερβολή λύπη . λύπη οὖν ἐνταῦθα ἔνθα ἡδονή γένεσις . ἐπί δέ γε ὁ ὁράω καί ἀκούω καί ὀσφραίνω οὐ εἰμί προλυπέομαι · οὐδείς γάρ ἥδομαι ὁ ὁράω ἤ ὁ ὀσφραίνομαι προλυπέομαι .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.6
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῆς διανοίας ἔστι θεωροῦντά τι ἥδεσθαι ἄνευ τοῦ προλυπηθῆναι . ὥστʼ εἴη ἄν τις ἡδονή ἣ οὐκ ἔστι γένεσι εἰ οὖν ἡ μὲν ἡδονή , ὡς ὁ λόγος αὐτῶν ἔφη , διὰ τοῦτο οὐκ ἀγαθόν , ὅτι γένεσις , ἔστι δὲ τις ἡδονή , ἣ οὔκ ἐστιν γένεσις , αὕτη ἂν εἴη ἀγαθόν .
Lemmas: ὅμοιος δέ καί ἐπί ὁ διάνοια εἰμί θεωρέω τις ἥδομαι ἄνευ ὁ προλυπέομαι . ὥστε εἰμί ἄν τις ἡδονή ὅς οὐ εἰμί γένεσις εἰ οὖν ὁ μέν ἡδονή , ὡς ὁ λόγος αὐτός φημί , διά οὗτος οὐ ἀγαθός , ὅτι γένεσις , εἰμί δέ τις ἡδονή , ὅς οὐ εἰμί γένεσις , οὗτος ἄν εἰμί ἀγαθός .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.7
— τὸ δʼὅλον οὐκ ἔστιν οὐδεμία ἡδονὴ γένεσις · οὐδὲ γὰρ αὗται αἱ ἀπὸ τοῦ φαγεῖν καὶ πιεῖν ἡδοναὶ οὐκ εἰσὶ γενέσεις , ἀλλὰ διαμαρτάνουσιν οἱ ταύτας φάσκοντες εἶναι τὰς ἡδονὰς γενέσεις . οἴονται γάρ , ἐπειδὴ τῆς προσφορᾶς γινομένης γίνεται ἡδονή , διὰ τοῦτο γένεσιν εἶναι · ἔστι δʼ οὔ .
Lemmas: — ὁ δʼὅλον οὐ εἰμί οὐδείς ἡδονή γένεσις · οὐδέ γάρ οὗτος ὁ ἀπό ὁ ἐσθίω καί πίνω ἡδονή οὐ εἰμί γένεσις , ἀλλά διαμαρτάνω ὁ οὗτος φάσκω εἰμί ὁ ἡδονή γένεσις . οἴομαι γάρ , ἐπειδή ὁ προσφορά γίγνομαι γίγνομαι ἡδονή , διά οὗτος γένεσις ἔρχομαι · εἰμί δέ οὐ .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.8
ἐπειδὴ γάρ ἐστι τῆς ψυχῆς τι μέρος ᾧ ἡδόμεθα ἅμα τῇ προσφορᾷ ὧν ἐσμεν ἐνδεεῖς , τοῦτο τὸ μόριον τῆς ψυχῆς ἐνεργεῖ καὶ κινεῖται , ἡ δὲ κίνησις αὐτοῦ καὶ ἡ ἐνέργειά ἐστιν ἡδονή · διὰ δὴ τὸ ἅμα τῇ προσφορᾷ ἐκεῖνο τὸ μόριον τὸ τῆς ψυχῆς ἐνεργεῖν , ἢ διὰ τὴν αὐτοῦ ἐνέργειαν , οἴονται γένεσιν εἶναι τὴν ἡδονὴν τῷ τὴν προσφορὰν δήλην εἶναι , τὸ δὲ τῆς ψυχῆς μόριον ἄδηλον .
Lemmas: ἐπειδή γάρ εἰμί ὁ ψυχή τις μέρος ὅς ἥδομαι ἅμα ὁ προσφορά ὅς εἰμί ἐνδεής , οὗτος ὁ μόριον ὁ ψυχή ἐνεργέω καί κινέω , ὁ δέ κίνησις αὐτός καί ὁ ἐνέργεια εἰμί ἡδονή · διά δή ὁ ἅμα ὁ προσφορά ἐκεῖνος ὁ μόριον ὁ ὁ ψυχή ἐνεργέω , ἤ διά ὁ αὐτός ἐνέργεια , οἴομαι γένεσις εἰμί ὁ ἡδονή ὁ ὁ προσφορά δῆλος εἰμί , ὁ δέ ὁ ψυχή μόριον ἄδηλος .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.9
ὅμοιον οὖν εἴ τις τὸν ἄνθρωπον οἴεται εἶναι σῶμα , ὅτι τοῦτο μὲν αἰσθητὸν ἐστίν , ἡ δὲ ψυχὴ οὔ · ἔστι δέ γε καὶ [ ἡ ] ψυχή . ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τούτου · ἔστιν γὰρ μόριόν τι τῆς ψυχῆς ᾦ ἡδόμεθα , ὃ ἄμα τῇ προσφορᾷ ἐνεργεῖ . διὸ οὐκ ἔστιν οὐδεμία ἡδονὴ γένεσις .
Lemmas: ὅμοιος οὖν εἰ τις ὁ ἄνθρωπος οἴομαι εἰμί σῶμα , ὅτι οὗτος μέν αἰσθητός εἰμί , ὁ δέ ψυχή οὐ · εἰμί δέ γε καί [ ὁ ] ψυχή . ὅμοιος δέ καί ἐπί οὗτος · εἰμί γάρ μόριον τις ὁ ψυχή ὅς ἥδομαι , ὅς ἅμα ὁ προσφορά ἐνεργέω . διό οὐ εἰμί οὐδείς ἡδονή γένεσις .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.10
— καὶ ἀποκατάστασις δέ , φασίν , εἰς φύσιν αἰσθητή . καὶ γὰρ μὴ ἀποκαθισταμένοις εἰς φύσιν ἐστὶν ἡδονή · τὸ γὰρ ἀποκαθίστασθαί ἐστι τὸ τοῦ ἐνδεοῦς τῇ φύσει , τούτου τὴν ἀναπλήρωσιν γενέσθαι , ἔστιν δέ , ὡς φαμέν , μὴ ὄντα ἐνδεᾶ ἥδεσθαι · ἡ μὲν γὰρ ἔνδεια λύπη , ἄνευ δὲ λύπης καὶ πρὸ λύπης φαμὲν ἥδεσθαι · ὥστʼ οὐκ ἂν εἴη ἡ ἡδονὴ ἀποκατάστασις τοῦ ἐνδεοῦς · ἐνδεὲς γὰρ ἐπὶ τῶν τοιούτων ἡδονῶν οὐδέν . — ὥστε εἰ διότι μὲν γένεσις ἡ ἡδονὴ οὐκ ἀγαθὸν ἐδόκει εἶναι , οὐκ ἔστιν δὲ οὐδεμία ἡδονὴ γένεσις , ἀγαθὸν ἂν εἴη ἡ ἡδονή .
Lemmas: — καί ἀποκατάστασις δέ , φημί , εἰς φύσις αἰσθητός . καί γάρ μή ἀποκαθίστημι εἰς φύσις εἰμί ἡδονή · ὁ γάρ ἀποκαθίστημι εἰμί ὁ ὁ ἐνδεής ὁ φύσις , οὗτος ὁ ἀναπλήρωσις γίγνομαι , εἰμί δέ , ὡς φημί , μή εἰμί ἐνδεής ἥδομαι · ὁ μέν γάρ ἔνδεια λύπη , ἄνευ δέ λύπη καί πρό λύπη φημί ἥδομαι · ὥστε οὐ ἄν εἰμί ὁ ἡδονή ἀποκατάστασις ὁ ἐνδεής · ἐνδεής γάρ ἐπί ὁ τοιοῦτος ἡδονή οὐδείς . — ὥστε εἰ διότι μέν γένεσις ὁ ἡδονή οὐ ἀγαθός δοκέω εἰμί , οὐ εἰμί δέ οὐδείς ἡδονή γένεσις , ἀγαθός ἄν εἰμί ὁ ἡδονή .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.11
ἀλλὰ μετὰ τοῦτο οὐ πᾶσα , φασίν , ἡδονὴ ἀγαθόν . συνίδοι δʼ ἄν τις καὶ ὑπὲρ τούτου οὕτως . ἐπεὶ γὰρ τἀγαθόν φαμεν ἐν πάσαις ταῖς κατηγορίαις λέγεσθαι ( καὶ γὰρ ἐν οὐσίᾳ καὶ ἐν τῷ πρός τι καὶ ποσῷ καὶ πότε καὶ ὅλως ἐν ἀπάσαις ) , ἤδη γʼ ἐκεῖνο φανερόν . κατὰ πάσας γὰρ ἀγαθοῦ ἐνεργείας ἡδονή τις ἀκολουθεῖ , ὥστʼ ἐπειδὴ τὸ ἀγαθὸν ἐν πάσαις ταῖς κατηγορίαις , καὶ ἡδονὴ ἂν εἴη ἀγαθόν · ὥστʼ ἐπειδὴ ἐν τούτοις μὲν τἀγαθὰ καὶ ἡδονή , ἡ δʼ ἀπό τῶν ἀγαθῶν ἡδονὴ ἡδονή , ἀγαθὸν ἂν εἴη πᾶσα ἡδονή . —
Lemmas: ἀλλά μετά οὗτος οὐ πᾶς , φημί , ἡδονή ἀγαθός . συνοράω δέ ἄν τις καί ὑπέρ οὗτος οὕτως . ἐπεί γάρ ἀγαθός φημί ἐν πᾶς ὁ κατηγορία λέγω ( καί γάρ ἐν οὐσία καί ἐν ὁ πρός τις καί πός καί πότε καί ὅλος ἐν ἅπας ) , ἤδη γε ἐκεῖνος φανερός . κατά πᾶς γάρ ἀγαθός ἐνέργεια ἡδονή τις ἀκολουθέω , ὥστε ἐπειδή ὁ ἀγαθός ἐν πᾶς ὁ κατηγορία , καί ἡδονή ἄν εἰμί ἀγαθός · ὥστε ἐπειδή ἐν οὗτος μέν ἀγαθός καί ἡδονή , ὁ δέ ἀπό ὁ ἀγαθός ἡδονή ἡδονή , ἀγαθός ἄν εἰμί πᾶς ἡδονή . —
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.12
ἅμα δὲ δῆλον ἐκ τούτου ὅτι καὶ διάφοροι τῷ εἴδει αἱ ἡδοναὶ εἰσίν . διάφοροι γὰρ καὶ αἱ κατηγορίαι , ἐν αἷς ἐστιν ἡδονή . οὐ γὰρ ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἐπιστημῶν ἔχει , οἷον τῆς γραμματικῆς ἢ ἄλλης ἡστινοσοῦν . ἐὰν ἔχῃ γὰρ Λάμπρος τὴν γραμματικήν , ὁμοίως [ δὲ ] διακείσεται ὑπὸ τῆς γραμματικῆς ταύτης ὁ γραμματικὸς ἄλλῳ ὁτῳοῦν ἔχοντι γραμματικήν , οὐ〈-δὲ 〉 δύο εἰσὶν διάφοροι αἱ γραμματικαί , ἥ τʼ ἐν Λάμπρῳ καὶ ἐν Ἰλεῖ ἀλλʼ ἐπὶ τῆς ἡδονῆς οὐχʼ οὕτως . ἡ γὰρ ἀπὸ τῆς μέθης ἡδονὴ καὶ ἡ ἀπὸ τοῦ συγγίνεσθαι οὐχ ὁμοίως διατιθέασιν . διὸ διάφοροι τῷ εἴδει δόξαιεν ἂν εἶναι αἱ ἡδοναί .
Lemmas: ἅμα δέ δῆλος ἐκ οὗτος ὅτι καί διάφορος ὁ εἶδος ὁ ἡδονή εἰμί . διάφορος γάρ καί ὁ κατηγορία , ἐν ὅς εἰμί ἡδονή . οὐ γάρ ὥσπερ ἐπί ὁ ἐπιστήμη ἔχω , οἷος ὁ γραμματικός ἤ ἄλλος ὅστις . ἐάν ἔχω γάρ Λάμπρος ὁ γραμματικός , ὅμοιος [ δέ ] διάκειμαι ὑπό ὁ γραμματικός οὗτος ὁ γραμματικός ἄλλος ὅστις ἔχω γραμματικός , οὐδή 〉 δύο εἰμί διάφορος ὁ γραμματικός , ὁ τε ἐν Λάμπρος καί ἐν Ἰλεύς ἀλλά ἐπί ὁ ἡδονή οὐ οὕτως . ὁ γάρ ἀπό ὁ μέθη ἡδονή καί ὁ ἀπό ὁ συγγίγνομαι οὐ ὅμοιος διατίθημι . διό διάφορος ὁ εἶδος δοκέω ἄν εἰμί ὁ ἡδονή .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.13
ἀλλὰ δὴ καὶ διότι φαῦλαί εἰσιν ἡδοναί τινες , καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἐδόκει ἡ ἡδονὴ αὐτοῖς ἀγαθὸν εἶναι . τὸ δὲ τοιοῦτον καὶ ἡ τοιαὐτη κρίσις οὐκ ἴδιός ἐστιν ἡδονῆς , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ φύσεως καὶ ἐπιστήμης . ἔστι γὰρ καὶ φύσις φαύλη , οἷον ἡ τῶν σκωλήκων καὶ ἡ τῶν κανθάρων καὶ ὅλως ἡ τῶν ἀτίμων ζῴων , ἀλλʼ οὐ διὰ τοῦτο ἡ φύσις τῶν φαύλων ·
Lemmas: ἀλλά δή καί διότι φαῦλος εἰμί ἡδονή τις , καί διά οὗτος οὐ δοκέω ὁ ἡδονή αὐτός ἀγαθός εἰμί . ὁ δέ τοιοῦτος καί ὁ τοιοῦτος κρίσις οὐ ἴδιος εἰμί ἡδονή , ἀλλά καί ἐπί φύσις καί ἐπιστήμη . εἰμί γάρ καί φύσις φαῦλος , οἷος ὁ ὁ σκώληξ καί ὁ ὁ κάνθαρος καί ὅλος ὁ ὁ ἄτιμος ζῷον , ἀλλά οὐ διά οὗτος ὁ φύσις ὁ φαῦλος ·
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.14
ὁμοίως δʼ εἰσὶ καὶ ἐπιστῆμαι φαῦλαι , οἷον αἱ βάναυσοι , ἀλλʼ ὅμως οὐ διὰ τοῦτο φαῦλον ἡ ἐπιστήμη , ἀλλʼ ἀγαθὸν τῷ γένει καὶ ἐπιστήμη καὶ φύσις . ὥσπερ γὰρ οὐδʼ ἀνδριαντοποιὸν θεωρεῖν δεῖ ποῖός τίς ἐστιν ἐξ ὧν ἀπέτυχε καὶ κακῶς εἰργάσατο , ἀλλʼ ἐξ ὧν εὖ , οὕτως οὐδʼ ἐπιστήμην οὐδὲ φύσιν οὐδὲ ἄλλο οὐδὲν ποῖόν τί ἐστιν ἐκ τῶν φαύλων , ἀλλʼ ἐκ τῶν σπουδαίων .
Lemmas: ὅμοιος δέ εἰμί καί ἐπιστήμη φαῦλος , οἷος ὁ βάναυσος , ἀλλά ὅμως οὐ διά οὗτος φαῦλος ὁ ἐπιστήμη , ἀλλά ἀγαθός ὁ γένος καί ἐπιστήμη καί φύσις . ὥσπερ γάρ οὐδέ ἀνδριαντοποιός θεωρέω δέω ποῖος τις εἰμί ἐκ ὅς ἀποτυγχάνω καί κακός ἐργάζομαι , ἀλλά ἐκ ὅς εὖ , οὕτως οὐδέ ἐπιστήμη οὐδέ φύσις οὐδέ ἄλλος οὐδείς ποῖος τις εἰμί ἐκ ὁ φαῦλος , ἀλλά ἐκ ὁ σπουδαῖος .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.15
ὁμοίως δὲ καὶ ἡ ἡδονὴ τῷ γένει ἀγαθὸν ἐστίν , ἐπεὶ ὅτι γέ εἰσιν φαῦλαι ἡδοναί , οὐδὲ ἡμᾶς λανθάνει . ἐπεὶ γὰρ καὶ φύσεις τῶν ζῴων εἰσὶν διάφοροι , οἷον καὶ φαύλη καὶ σπουδαία , οἷον ἡ μὲν ἀνθρώπου σπουδαία ἡ δὲ λύκου ἢ τινος ἄλλου θηρίου φαύλη , ὁμοίως δʼ ἑτέρα φύσις ἵππου καὶ ἀνθρώπου καὶ ὄνου καὶ κυνός ,
Lemmas: ὅμοιος δέ καί ὁ ἡδονή ὁ γένος ἀγαθός εἰμί , ἐπεί ὅτι γε εἰμί φαῦλος ἡδονή , οὐδέ ἐγώ λανθάνω . ἐπεί γάρ καί φύσις ὁ ζῷον εἰμί διάφορος , οἷος καί φαῦλος καί σπουδαῖος , οἷος ὁ μέν ἄνθρωπος σπουδαῖος ὁ δέ λύκος ἤ τις ἄλλος θηρίον φαῦλος , ὅμοιος δέ ἕτερος φύσις ἵππος καί ἄνθρωπος καί ὄνος καί κύων ,
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.16
ἡ δὲ ἡδονή ἐστι κατάστασις ἐκ τοῦ παρὰ φύσιν εἰς φύσιν ἑκάστῳ τὴν αὐτοῦ · ὥστε τοῦτʼ ἂν εἴη ἴδιον , τῇ γε φαύλῃ φύσει ἡ φαύλη ἡδονή . οὐ γάρ ἐστι ταὐτὸν καὶ ἵππῳ καὶ ἀνθρώπῳ , ὁμοίως οὐδὲ τοῖς ἄλλοις · ἀλλʼ ἐπείπερ αἱ φύσεις διάφοροι , καὶ αἱ ἡδοναὶ διάφοροι . ἡ γὰρ ἡδονὴ ἦν ἀποκατάστασις , καὶ ἡ ἀποκατάστασις , φασίν , εἰς φύσιν καθίστη , ὥστε τῆς μὲν φαύλης φύσεως ἡ κατάστασις φαύλη , τῆς δὲ σπουδαίας σπουδαία .
Lemmas: ὁ δέ ἡδονή εἰμί κατάστασις ἐκ ὁ παρά φύσις εἰς φύσις ἕκαστος ὁ ἑαυτοῦ · ὥστε οὗτος ἄν εἰμί ἴδιος , ὁ γε φαῦλος φύσις ὁ φαῦλος ἡδονή . οὐ γάρ εἰμί αὐτός καί ἵππος καί ἄνθρωπος , ὅμοιος οὐδέ ὁ ἄλλος · ἀλλά ἐπεί ὁ φύσις διάφορος , καί ὁ ἡδονή διάφορος . ὁ γάρ ἡδονή εἰμί ἀποκατάστασις , καί ὁ ἀποκατάστασις , φημί , εἰς φύσις καθίστημι , ὥστε ὁ μέν φαῦλος φύσις ὁ κατάστασις φαῦλος , ὁ δέ σπουδαῖος σπουδαῖος .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.17
ἀλλʼ οἱ φάσκοντες εἶναι τὴν ἡδονὴν οὐ σπουδαίαν πεπόνθασιν οἷον οἱ μὴ εἰδότες τὸ νέκταρ οἴονται τοὺς θεοὺς οἶνον πίνειν καὶ οὐκ εἶναι τούτου ἥδιον οὐδέν . τοῦτο δὲ πάσχουσι διὰ τὴν ἄγνοιαν . οἷς ὅμοιον πεπόνθασιν οἱ πάσας τὰς ἡδονὰς γενέσεις φάσκοντες εἶναι καὶ οὐκ ἀγαθόν · διὰ γὰρ τὸ μὴ εἰδέναι ἄλλας ἡδονὰς ἀλλʼ ἢ τὰς σωματικάς , ταύτας τε ὁρᾶν γενέσεις τε οὔσας καὶ μὴ σπουδαίας , ὅλως οὐκ οἴονται εἶναι τὴν ἡδονὴν ἀγαθόν .
Lemmas: ἀλλά ὁ φάσκω εἰμί ὁ ἡδονή οὐ σπουδαῖος πάσχω οἷος ὁ μή οἶδα ὁ νέκταρ οἴομαι ὁ θεός οἶνος πίνω καί οὐ εἰμί οὗτος ἡδύς οὐδείς . οὗτος δέ πάσχω διά ὁ ἄγνοια . ὅς ὅμοιος πάσχω ὁ πᾶς ὁ ἡδονή γένεσις φάσκω εἰμί καί οὐ ἀγαθός · διά γάρ ὁ μή οἶδα ἄλλος ἡδονή ἀλλά ἤ ὁ σωματικός , οὗτος τε ὁράω γένεσις τε εἰμί καί μή σπουδαῖος , ὅλος οὐ οἴομαι εἰμί ὁ ἡδονή ἀγαθός .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.18
ἐπεὶ δʼ οὖν ἐστιν ἡ ἡδονὴ καὶ καθισταμένης τῆς φύσεως καὶ καθεστηκυίας , οἷον καθισταμένης μὲν αἱ ἐξ ἐνδείας ἀναπληρώσεις , καθεστηκυίας δὲ αἱ ἀπὸ τῆς ὄψεως καὶ τῆς ἀκοῆς καὶ τῶν τοιούτων οὖσαι , βελτίους ἂν εἴησαν αἱ καθεστηκυίας τῆς φύσεως ἐνέργειαι · αἱ γὰρ ἡδοναὶ κατʼ ἀμφοτέρους λεγόμεναι τοὺς τρόπους ἐνέργειαι εἰσίν · ὥστε δῆλον ὅτι αἱ ἀπὸ τὴς ὄψεως ἡδοναὶ καὶ τὴς ἀκοῆς καὶ τοῦ διανοεῖσθαι βέλτισται ἂν εἴησαν , ἐπεὶ αἵ γε σωματικαὶ ἐξ ἀναπληρώσεως .
Lemmas: ἐπεί δέ οὖν εἰμί ὁ ἡδονή καί καθίστημι ὁ φύσις καί καθίστημι , οἷος καθίστημι μέν ὁ ἐκ ἔνδεια ἀναπλήρωσις , καθίστημι δέ ὁ ἀπό ὁ ὄψις καί ὁ ἀκοή καί ὁ τοιοῦτος εἰμί , ἀγαθός ἄν εἰμί ὁ καθίστημι ὁ φύσις ἐνέργεια · ὁ γάρ ἡδονή κατά ἀμφότερος λέγω ὁ τρόπος ἐνέργεια εἰμί · ὥστε δῆλος ὅτι ὁ ἀπό ὁ ὄψις ἡδονή καί ὁ ἀκοή καί ὁ διανοέω ἀγαθός ἄν εἰμί , ἐπεί ὁ γε σωματικός ἐκ ἀναπλήρωσις .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.19
ἔτι καὶ τοῦτο ἐλἐγετο , ὅτι οὐκ ἀγαθόν · τὸ γὰρ ἐν πᾶσιν εἶναι καὶ πᾶσι κοινὸν οὐκ ἀγαθόν . τὸ δὴ τοιοῦτον ἐπὶ φιλοτίμου μᾶλλον καὶ φιλοτιμίας οἰκεῖον ἐστίν . ὁ γὰρ φιλότιμός ἐστιν ὁ μόνος βουλόμενος ἔχειν καὶ τῷ τοιούτῳ τῶν ἄλλων ὑπερέχειν · καὶ τὴν ἡδονὴν οὖν , εἰ μέλλει ἀγαθὸν εἶναι , τοιοῦτον δεῖν εἶναι .
Lemmas: ἔτι καί οὗτος λέγω , ὅτι οὐ ἀγαθός · ὁ γάρ ἐν πᾶς εἰμί καί πᾶς κοινός οὐ ἀγαθός . ὁ δή τοιοῦτος ἐπί φιλότιμος μάλα καί φιλοτιμία οἰκεῖος εἰμί . ὁ γάρ φιλότιμος εἰμί ὁ μόνος βούλομαι ἔχω καί ὁ τοιοῦτος ὁ ἄλλος ὑπερέχω · καί ὁ ἡδονή οὖν , εἰ μέλλω ἀγαθός εἰμί , τοιοῦτος δέω εἰμί .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.20
ἢ οὔ , ἀλλὰ καὶ τοὐναντίον διὰ τοῦτο ἂν δόξειεν ἀγαθὸν εἶναι , ὅτι πάντα τούτου ἐφίεται ; τοῦ γὰρ ἀγαθοῦ πάντα πέφυκεν ἐφίεσθαι , ὥστʼ εἰ τῆς ἡδονῆς πάντʼ ἐφίεται , ἀγαθὸν ἂν εἴη τῷ γένει ἡ ἡδονή .
Lemmas: ἤ οὐ , ἀλλά καί ἐναντίος διά οὗτος ἄν δοκέω ἀγαθός εἰμί , ὅτι πᾶς οὗτος ἐφίημι ; ὁ γάρ ἀγαθός πᾶς φύω ἐφίημι , ὥστε εἰ ὁ ἡδονή πᾶς ἐφίημι , ἀγαθός ἄν εἰμί ὁ γένος ὁ ἡδονή .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.21
πάλιν καὶ ὅτι ἐστὶν ἐμπόδιον ἡ ἡδονή , οὐκ ἔφασαν αὐτὴν ἀγαθὸνεἶναι . τὸ δʼ ἐμπόδιον φάσκειν εἶναιδιὰ τὸ μὴ ὀρθῶς σκοπεῖν φαίνετʼ αὐτοῖς . οὐ γάρ ἐστιν ἐμπόδιον ἡ ἀπὸ τοῦ πράγματος τοῦ πραττομένου ἡδονή · ἐὰν μέντοι ἄλλη , ἐμπόδιον , οἷον ἡ ἀπὸ τῆς μέθης ἡδονὴ ἐμπόδιόν ἐστι τοῦ πράττειν ,
Lemmas: πάλιν καί ὅτι εἰμί ἐμπόδιος ὁ ἡδονή , οὐ φημί αὐτός ἀγαθός . ὁ δέ ἐμπόδιος φάσκω ειναιδιον ὁ μή ὀρθός σκοπέω φαίνω αὐτός . οὐ γάρ εἰμί ἐμπόδιος ὁ ἀπό ὁ πρᾶγμα ὁ πράσσω ἡδονή · ἐάν μέντοι ἄλλος , ἐμπόδιος , οἷος ὁ ἀπό ὁ μέθη ἡδονή ἐμπόδιος εἰμί ὁ πράσσω ,
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.22
ἀλλʼ οὕτω μὲν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστήμης ἐμπόδιον ἔσται · οὐ γάρ ἐστιν ἅμα ἀμφοτέραις ἐνεργεῖν . ἀλλὰ διὰ τί οὐκ ἀγαθὸν ἡ ἐπιστήμη , ἂν ποιῇ τὴν ἀπὸ τῆς ἐπιστήμης ἡδονήν ; καὶ πότερον ἐμπόδιον ἔσται ; ἢ οὔ , ἀλλὰ μᾶλλον πράξει ;
Lemmas: ἀλλά οὕτως μέν καί ἐπιστήμη ἐπιστήμη ἐμπόδιος εἰμί · οὐ γάρ εἰμί ἅμα ἀμφότερος ἐνεργέω . ἀλλά διά τίς οὐ ἀγαθός ὁ ἐπιστήμη , ἐάν ποιέω ὁ ἀπό ὁ ἐπιστήμη ἡδονή ; καί πότερος ἐμπόδιος εἰμί ; ἤ οὐ , ἀλλά μᾶλλον πρᾶξις ;
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.23
ἡ γὰρ ἡδονὴ παρορμᾷ πρὸς τὸ μᾶλλον πράττειν ἀπʼ αὐτοῦ γινομένη , ἐπεὶ τὸν σπουδαῖον ποίησον πράττειν τὰ κατʼ ἀρετήν , καὶ ἡδέως ταῦτα πράττειν · ἆρα οὐ πολλῷ μᾶλλον ἐνεργήσει κατὰ τὴν πρᾶξιν ; καὶ ἐὰν μέν γε ἡδόμενος πράττῃ , σπουδαῖος ἔσται , ἂν δὲ λυπούμενος τὰ καλὰ πράττῃ , οὐ σπουδαῖος . ἡ γὰρ λύπη ἐπὶ τοῖς διʼ ἀνάγκην ἐστίν , ὥστʼ εἰ λυπεῖταί τις τὰ καλὰ πράττων , ἀναγκαζόμενος πράττει · ὁ δʼ ἐξ ἀνάγκης πράττων οὐ σπουδαῖος .
Lemmas: ὁ γάρ ἡδονή παρορμάω πρός ὁ μάλα πράσσω ἀπό αὐτός γίγνομαι , ἐπεί ὁ σπουδαῖος ποιέω πράσσω ὁ κατά ἀρετή , καί ἡδύς οὗτος πράσσω · ἆρα οὐ πολύς μάλα ἐνεργέω κατά ὁ πρᾶξις ; καί ἐάν μέν γε ἥδομαι πράσσω , σπουδαῖος εἰμί , ἐάν δέ λυπέω ὁ καλός πράσσω , οὐ σπουδαῖος . ὁ γάρ λύπη ἐπί ὁ διά ἀνάγκη εἰμί , ὥστε εἰ λυπέω τις ὁ καλός πράσσω , ἀναγκάζω πράσσω · ὁ δέ ἐκ ἀνάγκη πράσσω οὐ σπουδαῖος .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.24
ἀλλὰ μὴν οὐκ ἔστιν γε μὴ λυπούμενον ἢ ἡδόμενον τὰ κατʼ ἀρετὴν πράττειν · τὸ δʼ ἀνὰ μέσον οὐκ ἔστιν . διὰ τί ; ὅτι ἡ ἀρετὴ ἐν πάθει , τὸ δὲ πάθος ἐν λύπῃ καὶ ἡδονῇ , ἐν δὲ τῷ ἀνὰ μέσον οὐκ ἔστιν · δῆλον οὖν ὡς καὶ ἡ ἀρετὴ μετὰ λύπης ἢ ἡδονῆς . εἰ μὲν οὖν λυπούμενός τίς τὰ καλὰ πράττει , οὐ σπουδαῖος . ὥστε οὐκ ἂν εἴη ἡ ἀρετὴ μετὰ λύπης · μεθʼ ἡδονῆς ἄρα .
Lemmas: ἀλλά μήν οὐ εἰμί γε μή λυπέω ἤ ἥδομαι ὁ κατά ἀρετή πράσσω · ὁ δέ ἀνά μέσος οὐ εἰμί . διά τίς ; ὅτι ὁ ἀρετή ἐν πάθος , ὁ δέ πάθος ἐν λύπη καί ἡδονή , ἐν δέ ὁ ἀνά μέσος οὐ εἰμί · δῆλος οὖν ὡς καί ὁ ἀρετή μετά λύπη ἤ ἡδονή . εἰ μέν οὖν λυπέω τις ὁ καλός πράσσω , οὐ σπουδαῖος . ὥστε οὐ ἄν εἰμί ὁ ἀρετή μετά λύπη · μετά ἡδονή ἄρα .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.25
οὐ μόνον ἄρα οὐκ ἐμπόδιόν ἐστιν ἡ ἡδονή , ἀλλὰ καὶ προτρεπτικὸν πρὸς τὸ πράττειν , καὶ τὸ ὅλον δὲ οὐκ ἐνδέχεται ἄνευ ἡδονῆς εἶναι τῆς ἀπʼ αὐτῆς γινομένης .
Lemmas: οὐ μόνος ἄρα οὐ ἐμπόδιος εἰμί ὁ ἡδονή , ἀλλά καί προτρεπτικός πρός ὁ πράσσω , καί ὁ ὅλος δέ οὐ ἐνδέχομαι ἄνευ ἡδονή εἰμί ὁ ἀπό αὐτός γίγνομαι .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.26
ἄλλος ἦν λόγος ὅτι οὐδεμία ποιεῖ ἐπιστήμη ἡδονήν . ἔστιν δὲ οὐδὲ τοῦτο ἀληθές . οἱ γὰρ δειπνοποιοὶ καὶ σττεφανοποιοὶ καὶ [ οἰ ] μυρεψοὶ ἡδονῆς εἰσιν ποιητικοί . [ ἀλλὰ δὴ ταῖς ἄλλαις ἐπιστήμαις οὐκ ἔστιν ἡ ἡδονὴ ὡς τέλος , ἀλλὰ μεθʼ ἡδονῆς τε καὶ οὐκ ἄνευ ἡδονῆς . ] ἔστιν οὖν καὶ ἐπιστήμη ποιητικὴ ἡδονῆς.∗
Lemmas: ἄλλος εἰμί λόγος ὅτι οὐδείς ποιέω ἐπιστήμη ἡδονή . εἰμί δέ οὐδέ οὗτος ἀληθής . ὁ γάρ δειπνοποιός καί στεφανοποιός καί [ ὁ ] μυρεψός ἡδονή εἰμί ποιητικός . [ ἀλλά δή ὁ ἄλλος ἐπιστήμη οὐ εἰμί ὁ ἡδονή ὡς τέλος , ἀλλά μετά ἡδονή τε καί οὐ ἄνευ ἡδονή . ] εἰμί οὖν καί ἐπιστήμη ποιητικός ἡδονή
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.27
ἔτι δὲ καὶ ἄλλος ἐλέγετο , ὅτι οὐκ ἄριστον . ἀλλʼ οὕτως μὲν καὶ τῷ τοιούτῳ λόγῳ ἀναιρήσεις καὶ τὰς καθʼ ἕκαστα λεγομένας ἀρετάς . ἡ γὰρ ἀνδρεία οὐκ ἔστιν ἄριστον · ἆῤ οὖν διὰ τοῦτʼ οὐκ ἀγαθόν ; ἢ τοῦτʼ ἄτοπον ; ὁμοίως καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων . οὐδὲ ἡδονὴ διὰ τοῦτʼ οὐκ ἀγαθόν , ὅτι οὐκ ἄριστον .
Lemmas: ἔτι δέ καί ἄλλος λέγω , ὅτι οὐ ἀγαθός . ἀλλά οὕτως μέν καί ὁ τοιοῦτος λόγος ἀναιρέω καί ὁ κατά ἕκαστος λέγω ἀρετή . ὁ γάρ ἀνδρεία οὐ εἰμί ἀγαθός · ἆρα οὖν διά οὗτος οὐ ἀγαθός ; ἤ οὗτος ἄτοπος ; ὅμοιος καί ἐπί ὁ ἄλλος . οὐδέ ἡδονή διά οὗτος οὐ ἀγαθός , ὅτι οὐ ἀγαθός .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.28
ἀπορήσειε δʼ ἄν τις μεταβὰς καὶ ἐπὶ τῶν ἀρετῶν τὸ τοιοῦτον . οἷον ἐπειδὴ ὁ λόγος κρατεῖ ποτε τῶν παθῶν ( φαμὲν γὰρ ἐπὶ τοῦ ἐγκρατοῦς ) , καὶ τὰ πάθη δὲ πάλιν ἀντεστραμμένως τοῦ λόγου κρατεῖ ( οἷον ἐπὶ τῶν ἀκρατῶν συμβαίνει ) , ἐπεὶ οὖν τὸ ἄλογον μέρος τῆς ψυχῆς ἔχον τὴν κακίαν κρατεῖ τοῦ λόγου εὖ διακειμένου ( ὁ γὰρ ἀκρατὴς τοιοῦτος ) , καὶ ὁ λόγος ὁμοίως φαύλως διακείμενος κρατήσει τῶν παθῶν εὖ διακειμένων καὶ ἐχόντων τὴν οἰκείαν ἀρετήν , εἰ δὲ τοῦτʼ ἔσται , συμβήσεται τῇ ἀρετῇ κακῶς χρῆσθαι ( ὁ γὰρ λόγος φαύλως διακείμενος καὶ χρώμενος τῇ ἀρετῇ κακῶς αὐτῇ χρήσεται ) · τὸ δὴ τοιοῦτον ἄτοπον ἂν συμβαίνειν δόξειεν .
Lemmas: ἀπορέω δέ ἄν τις μεταβαίνω καί ἐπί ὁ ἀρετή ὁ τοιοῦτος . οἷον ἐπειδή ὁ λόγος κρατέω ποτέ ὁ πάθος ( φημί γάρ ἐπί ὁ ἐγκρατής ) , καί ὁ πάθος δέ πάλιν ἀντιστρέφω ὁ λόγος κρατέω ( οἷος ἐπί ὁ ἀκρατής συμβαίνω ) , ἐπεί οὖν ὁ ἄλογος μέρος ὁ ψυχή ἔχω ὁ κακία κρατέω ὁ λόγος εὖ διάκειμαι ( ὁ γάρ ἀκρατής τοιοῦτος ) , καί ὁ λόγος ὅμοιος φαῦλος διάκειμαι κρατέω ὁ πάθος εὖ διάκειμαι καί ἔχω ὁ οἰκεῖος ἀρετή , εἰ δέ οὗτος εἰμί , συμβαίνω ὁ ἀρετή κακός χράω ( ὁ γάρ λόγος φαῦλος διάκειμαι καί χράω ὁ ἀρετή κακός αὐτός χράω ) · ὁ δή τοιοῦτος ἄτοπος ἄν συμβαίνω δοκέω .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.29
πρὸς δὴ τὴν τοιαύτην ἀπορίαν ῥᾴδιον ἀντειπεῖν καὶ λῦσαι ἐκ τῶν ἔμπροσθεν ἡμῖν εἰρημένων ὑπὲρ ἀρετῆς . τότε γάρ φαμεν εἶναι ἀρετήν , ὅταν ὁ λόγος εὖ διακείμενος τοῖς πάθεσιν ἔχουσι τὴν οἰκείαν ἀρετὴν σύμμετρος ᾖ , καὶ τὰ πάθη τῷ λόγῳ · οὕτω γὰρ διακείμενα συμφωνήσουσι πρὸς ἄλληλα , ὥστε τὸν μὲν λόγον προστάττειν ἀεὶ τὸ βέλτιστον , τὰ δὲ πάθη ῥᾳδίως εὖ διακείμενα ποιεῖν ὃ ἂν ὁ λόγος προστάττῃ ·
Lemmas: πρός δή ὁ τοιοῦτος ἀπορία ῥᾴδιος ἀντιλέγω καί λύω ἐκ ὁ ἔμπροσθεν ἐγώ λέγω ὑπέρ ἀρετή . τότε γάρ φημί εἰμί ἀρετή , ὅταν ὁ λόγος εὖ διάκειμαι ὁ πάθος ἔχω ὁ οἰκεῖος ἀρετή σύμμετρος εἰμί , καί ὁ πάθος ὁ λόγος · οὕτως γάρ διάκειμαι συμφωνέω πρός ἀλλήλων , ὥστε ὁ μέν λόγος προστάσσω ἀεί ὁ ἀγαθός , ὁ δέ πάθος ῥᾴδιος εὖ διάκειμαι ποιέω ὅς ἄν ὁ λόγος προστάσσω ·
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.7.30
ἂν οὖν ὁ λόγος φαύλως διακείμενος , τὰ δὲ πάθη εὖ , οὐκ ἔσται ἀρετὴ ἐκλείπ τοντος τοῦ λόγου ( ἐξ ἀμφοτέρων γὰρ ἡ ἀρετή ) · ὥστʼ οὐδὲ κακῶς χρῆσθαι ἐνδέχεται ἀρετῇ . — ἀπλῶς δʼ οὐχ , ὥσπερ οἴονται οἱ ἄλλοι , τῆς ἀρετῆς ἀρχὴ καὶ ἡγεμών ἐστιν ὁ λόγος , ἀλλὰ μᾶλλον τὰ πάθη . δεῖ γὰρ πρὸς τὸ καλὸν ὁρμὴν ἄλογόν τινα πρῶτον ἐγγίνεσθαι ( ὃ καὶ γίνεται ) , εἶθʼ οὕτως τὸν λόγον ὕστερον ἐπωψηφίζοντα εἶναι καὶ διακρίνοντα . ἴδοι δʼ ἄν τις τοῦτο ἐκ τῶν παιδίων καὶ τῶν ἄνευ λόγου ζώντων · ἐν γὰρ τούτοις ἄνευ τοῦ λόγου ἐγγίνονται ὁρμαὶ τῶν παθῶν πρὸς τὸ καλὸν πρότερον , ὁ δὲ λόγος ὕστερος ἐπιγινόμενος καὶ σύμψηφος ὢν ποιεῖ πράττειν τὰ καλά . ἀλλʼ οὐκ ἐὰν ἀπὸ τοῦ λόγου τὴν ἀρχὴν λάβῃ πρὸς τὰ καλά , οὐκ ἀκολουθεῖ τὰ πάθη ὁμογνωμονοῦντα , ἀλλὰ πολλάκις ἐναντιοῦται · διὸ μᾶλλον ἀρχῇ ἔοικεν πρὸς τὴν ἀρετὴν τὸ πάθος εὖ διακείμενον ἢ ὁ λόγος .
Lemmas: ἐάν οὖν ὁ λόγος φαῦλος διάκειμαι , ὁ δέ πάθος εὖ , οὐ εἰμί ἀρετή ἐκλείπω τω ὁ λόγος ( ἐκ ἀμφότερος γάρ ὁ ἀρετή ) · ὥστε οὐδέ κακός χράω ἐνδέχομαι ἀρετή . — ἁπλῶς δέ οὐ , ὥσπερ οἴομαι ὁ ἄλλος , ὁ ἀρετή ἀρχή καί ἡγεμών εἰμί ὁ λόγος , ἀλλά μάλα ὁ πάθος . δέω γάρ πρός ὁ καλός ὁρμή ἄλογος τις πρῶτος ἐγγίγνομαι ( ὅς καί γίγνομαι ) , εἶτα οὕτως ὁ λόγος ὕστερον επωψηφιθεριζω εἰμί καί διακρίνω . ὁράω δέ ἄν τις οὗτος ἐκ ὁ παιδίον καί ὁ ἄνευ λόγος ζάω · ἐν γάρ οὗτος ἄνευ ὁ λόγος ἐγγίγνομαι ὁρμή ὁ πάθος πρός ὁ καλός πρότερος , ὁ δέ λόγος ὕστερος ἐπιγίγνομαι καί σύμψηφος εἰμί ποιέω πράσσω ὁ καλός . ἀλλά οὐ ἐάν ἀπό ὁ λόγος ὁ ἀρχή λαμβάνω πρός ὁ καλός , οὐ ἀκολουθέω ὁ πάθος ὁμογνωμονέω , ἀλλά πολλάκις ἐναντιόομαι · διό μᾶλλον ἀρχή ἔοικα πρός ὁ ἀρετή ὁ πάθος εὖ διάκειμαι ἤ ὁ λόγος .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.8.1
ἐχόμενον δʼ ἂν εἴη τούτων εἰπεῖν , ἐπειδὴ περὶ εὐδαιμονίας ἐστὶν ὁ λόγος , περὶ εὐτυχίας . οἴονται γὰρ οἱ πολλοὶ τὸν εὐδαίμονα βίον τὸν εὐτυχῆ εἶναι ἢ οὐκ ἄνευ γε εὐτυχίας , καὶ ὀρθῶς ἴσως · ἄνευ γὰρ τῶν ἐκτὸς ἀγαθῶν , ὧν ἡ τύχη ἐστὶ κυρία , οὐκ ἐνδέχεται εὐδαίμονα εἶναι . διὸ ῥητέον ἐστὶν ὑπὲρ εὐτυχίας , καὶ ἀπλῶς ὁ εὐτυχὴς τίς ἐστι καὶ ἐν τίσι καὶ περὶ τί .
Lemmas: ἔχω δέ ἄν εἰμί οὗτος λέγω , ἐπειδή περί εὐδαιμονία εἰμί ὁ λόγος , περί εὐτυχία . οἴομαι γάρ ὁ πολύς ὁ εὐδαίμων βίος ὁ εὐτυχής εἰμί ἤ οὐ ἄνευ γε εὐτυχία , καί ὀρθός ἴσως · ἄνευ γάρ ὁ ἐκτός ἀγαθός , ὅς ὁ τύχη εἰμί κύριος , οὐ ἐνδέχομαι εὐδαίμων εἰμί . διό λέγω εἰμί ὑπέρ εὐτυχία , καί ἁπλῶς ὁ εὐτυχής τίς εἰμί καί ἐν τίς καί περί τίς .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.8.2
πρῶτον μὲν οὖν ἐπὶ ταῦτʼ ἄν τις ἐλθὼν καὶ ἐπιβλέψας ἀπορήσειεν . οὔτε γὰρ ἂν εἴποι τις τὴν τύχην ὥς ἐστι φύσις . ἡ γὰρ φύσις [ ἀεὶ ] οὖ ἐστιν αἰτία , τούτου ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἢ ∗ ὡσαύτως ποιητικὴ ἐστίν , ἡ δέ γε τύχη οὐδέποτε , ἀλλʼ ἀτάκτως καὶ ὡς ἔτυχεν · διὸ ἡ τύχη ἐν τοῖς τοιούτοις λέγεται . οὔτε δὴ νοῦν γέ τινα ἢ λόγον ὀρθόν · καὶ γὰρ ἐνταῦθα οὐχ ἧττόν ἐστι τὸ τεταγμένον καὶ τὸ ἀεὶ ὡσαύτως , ἡ δὲ τύχη οὔ . διὸ καὶ οὗ πλεῖστος νοῦς καὶ λόγος , ἐνταῦθα ἐλαχίστη [ καὶ ] τύχη , οὖ δὲ πλείστη τύχη , ἐνταῦθʼ ἐλάχιστος νοῦς .
Lemmas: πρῶτος μέν οὖν ἐπί οὗτος ἄν τις ἔρχομαι καί ἐπιβλέπω ἀπορέω . οὔτε γάρ ἄν λέγω τις ὁ τύχη ὡς εἰμί φύσις . ὁ γάρ φύσις [ ἀεί ] ὅς εἰμί αἴτιος , οὗτος ὡς ἐπί ὁ πολύς ἤ ∗ ὡσαύτως ποιητικός εἰμί , ὁ δέ γε τύχη οὐδέποτε , ἀλλά ἄτακτος καί ὡς τυγχάνω · διό ὁ τύχη ἐν ὁ τοιοῦτος λέγω . οὔτε δή νόος γε τις ἤ λόγος ὀρθός · καί γάρ ἐνταῦθα οὐ ἥσσων εἰμί ὁ τάσσω καί ὁ ἀεί ὡσαύτως , ὁ δέ τύχη οὐ . διό καί ὅς πολύς νόος καί λόγος , ἐνταῦθα ἐλαχύς [ καί ] τύχη , ὅς δέ πολύς τύχη , ἐνταῦθα ἐλαχύς νόος .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.8.3
ἀλλʼ ἆρά γε ἡ εὐτυχία ἐστὶν ὡς ἐπιμέλειά τις θεῶν ; ἢ τοῦτʼ οὐκ ἂν δόξειεν ; τὸν γὰρ θεὸν ἀξιοῦμεν κύριον ὄντα τῶν τοιούτων τοῖς ἀξίοις ἀπονέμειν καὶ τἀγαθὰ καὶ τὰ κακά , ἡ δὲ τύχη καὶ τὰ ἀπὸ τῆς τύχης ὡς ἀληθῶς ὡς ἂν τύχῃ γίνεται . εἰ δέ γε τῷ θεῷ τὸ τοιοῦτον ἀπονέμομεν , φαῦλον αὐτὸν κριτὴν ποιήσομεν ἢ οὐ δίκαιον · τοῦτο δʼ οὐ προσῆκόνἐστι [ τῷ ] θεῷ .
Lemmas: ἀλλά ἆρα γε ὁ εὐτυχία εἰμί ὡς ἐπιμέλεια τις θεός ; ἤ οὗτος οὐ ἄν δοκέω ; ὁ γάρ θεός ἀξιόω κύριος εἰμί ὁ τοιοῦτος ὁ ἄξιος ἀπονέμω καί ἀγαθός καί ὁ κακός , ὁ δέ τύχη καί ὁ ἀπό ὁ τύχη ὡς ἀληθής ὡς ἄν τυγχάνω γίγνομαι . εἰ δέ γε ὁ θεός ὁ τοιοῦτος ἀπονέμω , φαῦλος αὐτός κριτής ποιέω ἤ οὐ δίκαιος · οὗτος δέ οὐ προσήκω [ ὁ ] θεός .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.8.4
ἀλλὰ μὴν ἔξω γε τούτων εἰς οὐδὲν ἄλλο τὴν τύχην ἄν τις τάξειεν , ὥστε δῆλον ὅτι τούτων ἄν τι εἴη . νοῦς μὲν δὴ καὶ λόγος καὶ ἐπιστήμη παντελῶς ἀλλότριόν τι ἔοικεν εἶναι . ἀλλὰ μὴν οὐδʼ ἡ ἐπιμέλεια καὶ ἡ εὔνοια παρὰ τοῦ θεοῦ δόξειεν ἂν εἶναι εὐτυχία διὰ τὸ καὶ ἐν τοῖς φαύλοις ἐγγίγνεσθαι ·
Lemmas: ἀλλά μήν ἔξω γε οὗτος εἰς οὐδείς ἄλλος ὁ τύχη ἄν τις τάσσω , ὥστε δῆλος ὅτι οὗτος ἄν τις εἰμί . νόος μέν δή καί λόγος καί ἐπιστήμη παντελής ἀλλότριος τις ἔοικα εἰμί . ἀλλά μήν οὐδέ ὁ ἐπιμέλεια καί ὁ εὔνοια παρά ὁ θεός δοκέω ἄν εἰμί εὐτυχία διά ὁ καί ἐν ὁ φαῦλος ἐγγίγνομαι ·
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.8.5
τὸν δὲ θεὸν τῶν φαύλων οὐκ εἰκὸς ἐπιμελεῖσθαι . λοιπὸν τοίνυν καὶ οἰκειότατον τῆς εὐτυχίας ἐστὶν ἡ φύσις . ἔστιν δʼ ἡ εὐτυχία καὶ ἡ τύχη ἐν τοῖς μὴ ἐφʼ ἡμῖν οὖσιν , μηδʼ ὧν αὐτοὶ κύριοί ἐσμεν καὶ δυνατοὶ πρᾶξαι . διὸ τὸν δίκαιον , δίκαιος , οὐθεὶς λέγει εὐτυχῆ οὐδὲ τὸν ἀνδρεῖον οὐδʼ ὅλως τῶν κατʼ ἀρετὴν οὐδένα · ἐφʼ ἡμῖν γάρ ἐστι ταῦτα καὶ ἔχειν καὶ μὴ ἔχειν . ἀλλʼ ἤδη ἐπὶ τοῖς τοιούτοις οἰκειότερον τὴν εὐτυχίαν ἐροῦμεν · τὸν γὰρ εὐγενῆ εὐτυχῆ λέγομεν , καὶ ὅλως ᾧ τὰ τοιαῦτα τῶν ἀγαθῶν ὑπάρχει , ὧν μὴ αὐτὸς κύριος ἐστίν .
Lemmas: ὁ δέ θεός ὁ φαῦλος οὐ ἔοικα ἐπιμελέομαι . λοιπός τοίνυν καί οἰκεῖος ὁ εὐτυχία εἰμί ὁ φύσις . εἰμί δέ ὁ εὐτυχία καί ὁ τύχη ἐν ὁ μή ἐπί ἐγώ εἰμί , μηδέ ὅς αὐτός κύριος εἰμί καί δυνατός πράσσω . διό ὁ δίκαιος , δίκαιος , οὐδείς λέγω εὐτυχής οὐδέ ὁ ἀνδρεῖος οὐδέ ὅλος ὁ κατά ἀρετή οὐδείς · ἐπί ἐγώ γάρ εἰμί οὗτος καί ἔχω καί μή ἔχω . ἀλλά ἤδη ἐπί ὁ τοιοῦτος οἰκεῖος ὁ εὐτυχία λέγω · ὁ γάρ εὐγενής εὐτυχής λέγω , καί ὅλος ὅς ὁ τοιοῦτος ὁ ἀγαθός ὑπάρχω , ὅς μή αὐτός κύριος εἰμί .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.8.6
ἀλλʼ ὅμως οὐδʼ ἐνταῦθα κυρίως ἂν ἡ εὐτυχία λέγοιτο . ἔστιν δὲ πολλαχῶς ὁ εὐτυχὴς λεγόμενος · καὶ γὰρ ᾧ παρὰ τὸν λογισμὸν τὸν αὐτοῦ συνέβη τι ἀγαθὸν πρᾶξαι , εὐτυχῆ φαμέν , καὶ ᾧ κατὰ λόγον ζημίαν ἦν λαβεῖν , τὸν τοιοῦτον κερδάναντα εὐτυχῆ φαμέν .
Lemmas: ἀλλά ὅμως οὐδέ ἐνταῦθα κύριος ἄν ὁ εὐτυχία λέγω . εἰμί δέ πολλαχῶς ὁ εὐτυχής λέγω · καί γάρ ὅς παρά ὁ λογισμός ὁ ἑαυτοῦ συμβαίνω τις ἀγαθός πράσσω , εὐτυχής φημί , καί ὅς κατά λόγος ζημία εἰμί λαμβάνω , ὁ τοιοῦτος κερδαίνω εὐτυχής φημί .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.8.7
ἔστιν οὖν ἡ εὐτυχία ἐν τῷ ἀγαθόν τι ὑπάρξαι παρὰ λόγον καὶ ἐν τῷ κακὸν μὴ λαβεῖν εὔλογον . ἀλλὰ μᾶλλον καὶ οἰκειότερον ἡ εὐτυχία ἂν δόξειεν εἶναι ἐν τῷ ἀγαθὸν λαβεῖν · τὸ μὲν γὰρ ἀγαθὸν λαβεῖν καθʼ αὐτὸ δόξειεν ἂν εὐτύχημα εἶναι , τὸ δὲ κακὸν μὴ λαβεῖν κατὰ συμβεβηκὸς εὐτύχημα .
Lemmas: εἰμί οὖν ὁ εὐτυχία ἐν ὁ ἀγαθός τις ὑπάρχω παρά λόγος καί ἐν ὁ κακός μή λαμβάνω εὔλογος . ἀλλά μάλα καί οἰκεῖος ὁ εὐτυχία ἄν δοκέω εἰμί ἐν ὁ ἀγαθός λαμβάνω · ὁ μέν γάρ ἀγαθός λαμβάνω κατά ἑαυτοῦ δοκέω ἄν εὐτύχημα εἰμί , ὁ δέ κακός μή λαμβάνω κατά συμβαίνω εὐτύχημα .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.8.8
ἔστιν οὖν ἡ εὐτυχία ἄλογος φύσις · ὁ γὰρ εὐτυχής ἐστιν ὁ ἄνευ λόγου ἔχων ὁρμὴν πρὸς τἀγαθά , καὶ τούτων ἐπιτυγχάνων , τοῦτο δʼ ἐστὶ φύσεως · ἐν γὰρ τῇ ψνχῇ ἔνεστιν τῇ φύσει τοιοῦτον ᾧ ὁρψῶμεν ἀλόγως πρὸς ἂν εὖ ἔχωμεν ,
Lemmas: εἰμί οὖν ὁ εὐτυχία ἄλογος φύσις · ὁ γάρ εὐτυχής εἰμί ὁ ἄνευ λόγος ἔχω ὁρμή πρός ἀγαθός , καί οὗτος ἐπιτυγχάνω , οὗτος δέ εἰμί φύσις · ἐν γάρ ὁ ψνχῇ ἔνειμι ὁ φύσις τοιοῦτος ὅς ὁράω ἄλογος πρός ἄν εὖ ἔχω ,
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.8.9
καὶ εἴ τις ἐρωτήσειε τὸν οὕτως ἔχοντα , διὰ τί τοῦτο ἀρέσκει σοι οὕτω πράτειν ; οὐκ οἶδα , φησίν , ἀλλʼ ἀρέσκει μοι , ὅμοιον πάσχων τοῖς ἐνθουσιάζουσιν · καὶ γὰρ οἱ ἔνθουσιάζοντες ἄνευ λόγον ὁρμὴν ἔχουσι πρὸς τὸ πράττειν τι .
Lemmas: καί εἰ τις ἐρωτάω ὁ οὕτως ἔχω , διά τίς οὗτος ἀρέσκω σύ οὕτως πρατεύς ; οὐ οἶδα , φημί , ἀλλά ἀρέσκω ἐγώ , ὅμοιος πάσχω ὁ ἐνθουσιάζω · καί γάρ ὁ ἐνθουσιάζω ἄνευ λόγος ὁρμή ἔχω πρός ὁ πράσσω τις .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.8.10
τὴν δʼ εὐτυχίαν οὐκ ἔχομεν ρἰκείῳ καὶ ἰδίῳ ὀνόματι προσαγορεύειν , ἀλλʼ αἰτίαν πολλάκις φαμὲν εἶναι αὐτήν · ἡ δʼ αἰτἰα ἀλλότριον τοῦ ὀνόματος . ἡ γὰρ αἰτία καὶ οὗ ἐστιν αἰτία ἄλλο ἐστίν , καὶ ἄνευ ὁρμῆς τῆς ἐπιτυγχανούσης τῶν ἀγαθῶν αἰτία λεγομένη , οἷον ἡ τοῦ κακὸν μὴ λαβεῖν ἢ πάλιν τοῦ μὴ οἰόμενον ἀγαθὸν λήψοσθαι ἀγαθὸν λαβεῖν .
Lemmas: ὁ δέ εὐτυχία οὐ ἔχω ἴρκιος καί ἴδιος ὄνομα προσαγορεύω , ἀλλά αἰτία πολλάκις φημί εἰμί αὐτός · ὁ δέ αἰτία ἀλλότριος ὁ ὄνομα . ὁ γάρ αἰτία καί ὅς εἰμί αἰτία ἄλλος εἰμί , καί ἄνευ ὁρμή ὁ ἐπιτυγχάνω ὁ ἀγαθός αἰτία λέγω , οἷος ὁ ὁ κακός μή λαμβάνω ἤ πάλιν ὁ μή οἴομαι ἀγαθός λαμβάνω ἀγαθός λαμβάνω .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.8.11
ἔσπτιν οὖν ἡ τοιαύτη εὐτυχία διάφορος ἐκείνης , καὶ ἔοικεν αὕτη ἐκ τῶν πραγιάτων τῆς μεταπτώσεως γίνεσθαι , καὶ κατὰ συμβεβηκὸς εὐτνχία . ὥστ’ εἰ καὶ ἡ τοιαύτη ἐστὶν εὐτυχία , ἀλλʼ οὖν πρές γε τὴν εὐδαμονίαν ἡ τοιαύτη ἂν εἴη εὐτυχία οἰκειοτέρα , ἧς ἐν αὐτῷ ἡ ἀρχὴ τῆς ὁρμῆς τῶν ἀγαθῶν ἐστι τῆς ἐπιτεύξεως .
Lemmas: ἔσπτιν οὖν ὁ τοιοῦτος εὐτυχία διάφορος ἐκεῖνος , καί ἔοικα οὗτος ἐκ ὁ πραγιατη ὁ μετάπτωσις γίγνομαι , καί κατά συμβαίνω εὐτνχία . ὥστε εἰ καί ὁ τοιοῦτος εἰμί εὐτυχία , ἀλλά οὖν πρός γε ὁ εὐδάμων ὁ τοιοῦτος ἄν εἰμί εὐτυχία οἰκεῖος , ὅς ἐν αὐτός ὁ ἀρχή ὁ ὁρμή ὁ ἀγαθός εἰμί ὁ ἐπίτευξις .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.8.12
ἐπεὶ οὖν ἐστιν ἡ εὐδαιμονία οὐκ ἄνερ τῶν ἔκτὸς ἀγαθῶν , ταῦτα δὲ γίνεται ἀπὸ τῆς εὐτυχίας , οἷον ἀραίως ἔφαμεν , συνεργὸς ἂν εἴη τῇ εὐδαιμονίᾳ .
Lemmas: ἐπεί οὖν εἰμί ὁ εὐδαιμονία οὐ ἀνήρ ὁ ἐκτός ἀγαθός , οὗτος δέ γίγνομαι ἀπό ὁ εὐτυχία , οἷος ἀραιός φημί , συνεργός ἄν εἰμί ὁ εὐδαιμονία .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.9.1
περὶ μὲν οὖν εὐτυχίας τοσαῦτα · ἐπειδὴ δὲ ὑπὲρ ἑκάστης τῶν ἀρετῶν κατὰ μέρος εἰρήκαμεν , λοιπὸν ἂν εἴη καθόλου συνθέσας τὰ καθʼ ἕκαστα κεφαλαιωσαμένους εἰπεῖν .
Lemmas: περί μέν οὖν εὐτυχία τοσοῦτος · ἐπειδή δέ ὑπέρ ἕκαστος ὁ ἀρετή κατά μέρος λέγω , λοιπός ἄν εἰμί καθόλου συντίθημι ὁ κατά ἕκαστος κεφαλαιόω λέγω .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.9.2
ἔστι μὲν οὖν οὐ κακῶς λεγόμενον τρὔνομα ἐπὶ τοῦ τελέως σπουδαίου , ἡ καλοκἀγαθία . καλὸς κἀγαθὸς γάρ , φασίν , ὅταν τελέως σπουδαῖος ᾖ . ἐπὶ γὰρ τῆς ἀρετῆς τὸν καλὸν κἀγαθὸν λέγουσιν , οἷον τὸν δίκαιον καλὸν κἀγαθὸν φασί , τὸν ἀνδρεῖον , τὸν σώφρονα , ὅλως ἐπὶ τῶν ἀρετῶν .
Lemmas: εἰμί μέν οὖν οὐ κακός λέγω τρυνομας ἐπί ὁ τέλειος σπουδαῖος , ὁ καλοκἀγαθία . καλός ἀγαθός γάρ , φημί , ὅταν τέλειος σπουδαῖος εἰμί . ἐπί γάρ ὁ ἀρετή ὁ καλός ἀγαθός λέγω , οἷος ὁ δίκαιος καλός ἀγαθός φημί , ὁ ἀνδρεῖος , ὁ σώφρων , ὅλος ἐπί ὁ ἀρετή .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.9.3
ἐπειδὴ οὖν εἰς δύο διαιροῦμεν , καὶ τὰ μέν φαμεν εἶναι καλὰ τὰ δὲ [ καὶ ] ἀγαθά , καὶ τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν ἁπλῶς ἀγαθὰ τὰ δὲ οὔ , καὶ καλὰ μὲν οἷον τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς ἀπʼ ἀρετῆς πράξεις , ἀγαθὰ δὲ [ οἷον ] ἀρχὴν πλοῦτον δόξαν τιμὴν τὰ τοιαῦτα · ἔστιν οὖν ὁ καλὸς κἀγαθὸς τὰ ἀπλῶς ἀγαθά ἐστιν ἀγαθὰ καὶ τὰ ἀπλῶς καλὰ καλὰ ἐστίν .
Lemmas: ἐπειδή οὖν εἰς δύο διαιρέω , καί ὁ μέν φημί εἰμί καλός ὁ δέ [ καί ] ἀγαθός , καί ὁ ἀγαθός ὁ μέν ἁπλῶς ἀγαθός ὁ δέ οὐ , καί καλός μέν οἷος ὁ ἀρετή καί ὁ ἀπό ἀρετή πρᾶξις , ἀγαθός δέ [ οἷος ] ἀρχή πλοῦτος δόξα τιμή ὁ τοιοῦτος · εἰμί οὖν ὁ καλός ἀγαθός ὁ ἁπλῶς ἀγαθός εἰμί ἀγαθός καί ὁ ἁπλῶς καλός καλός εἰμί .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.9.4
ὁ τοιοῦτος γὰρ καλὸς καὶ ἀγαθός . δὲ τὸ ἀπλῶς ἀγαθὰ μή ἐστιν ἀγαθά , οὐκ ἔστι καλὸς καὶ ἀγαθός , ὥσπερ οὐδὲ ὑγιαίνειν ἂν δόξειεν τὰ ἀπλῶς ὑγιεινὰ μὴ ὑγιεινὰ ἐστίν . εἰ γὰρ ὁ πλοῦτος καὶ ἡ ἀρχὴ παραγινόμενά τινα βλάπτοιεν , οὐκ ἂν αἱρετὰ εἴη , ἀλλὰ τὰ τοιαῦτα ὅσα αὐτὸν μὴ βλάψει , βουλήσεται αὐτῷ εἶναι .
Lemmas: ὁ τοιοῦτος γάρ καλός καί ἀγαθός . δέ ὁ ἁπλῶς ἀγαθός μή εἰμί ἀγαθός , οὐ εἰμί καλός καί ἀγαθός , ὥσπερ οὐδέ ὑγιαίνω ἄν δοκέω ὁ ἁπλῶς ὑγιεινός μή ὑγιεινός εἰμί . εἰ γάρ ὁ πλοῦτος καί ὁ ἀρχή παραγίγνομαι τις βλάπτω , οὐ ἄν αἱρετός εἰμί , ἀλλά ὁ τοιοῦτος ὅσος αὐτός μή βλάπτω , βούλομαι αὐτός ἔρχομαι .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.9.5
ὁ δὲ τοιοῦτος ὢν οἷος ὑποστελλόμενός τι τῶν ἀγαθῶν πρὸς τὸ μὴ εἶναι αὐτῷ , οὐκ ἂν δόξειεν καλὸς κἀγαθὸς εἶναι · ἀλλʼ ᾧ τἀγαθὰ πάντα ὄντα ἀγαθά ἐστιν καὶ ὑπὸ τούτων μὴ διαφθείρεται , οἷον ὑπὸ πλούτου καὶ ἀρχῆς , ὁ τοιοῦτος καλὸς κἀγαθός .
Lemmas: ὁ δέ τοιοῦτος εἰμί οἷος ὑποστέλλω τις ὁ ἀγαθός πρός ὁ μή εἰμί αὐτός , οὐ ἄν δοκέω καλός ἀγαθός εἰμί · ἀλλά ὅς ἀγαθός πᾶς εἰμί ἀγαθός εἰμί καί ὑπό οὗτος μή διαφθείρω , οἷος ὑπό πλοῦτος καί ἀρχή , ὁ τοιοῦτος καλός ἀγαθός .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.10.1
ὑπὲρ δὲ τοῦ κατὰ τὰς ἀρετὰς ὀρθῶς πράττειν εἴρηται μέν , οὐχ ἱκανῶς δέ . ἔφαμεν γὰρ τὸ κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον πράτττειν · ἀλλʼ ἴσως ἄν τις αὐτὸ τοῦτο ἀγνοῶν ἐρωτήσειεν , τὸ κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον τί ποτʼ ἐστί , καὶ ποῦ ἐστιν ὁ ὀρθὸς λόγος ; ἔστιν οὖν κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον πράττειν ,
Lemmas: ὑπέρ δέ ὁ κατά ὁ ἀρετή ὀρθός πράσσω λέγω μέν , οὐ ἱκανός δέ . φημί γάρ ὁ κατά ὁ ὀρθός λόγος πράσσω · ἀλλά ἴσως ἄν τις αὐτός οὗτος ἀγνοέω ἐρωτάω , ὁ κατά ὁ ὀρθός λόγος τίς ποτέ εἰμί , καί ποῦ εἰμί ὁ ὀρθός λόγος ; εἰμί οὖν κατά ὁ ὀρθός λόγος πράσσω ,
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.10.2
ὅταν τὸ ἄλογον μέρος τῆς ψυχῆς μὴ κωλύῃ τὸ λογιστικὸν ἐνεργεῖν τὴν αὐτοῦ ἐνέργειαν . τότε γὰρ ἡ πρᾶξις ἔσται κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον . ἐπειδὴ γάρ τι τῆς ψυχῆς τὸ μὲν χεῖρον ἔχομεν τὸ δὲ βέλτιον , ἀεὶ δὲ τὸ χεῖρον τοῦ βελτίονος ἕνεκεν ἐστίν , ὥσπερ ἐπὶ σώματος καὶ ψυχῆς τὸ σῶμα τῆς ψυχῆς ἕνεκεν , καὶ τότʼ ἐροῦμεν ἔχειν τὸ σῶμα καλῶς , ὅταν οὕτως ἔχῃ ὥστε μὴ κωλύειν , ἀλλὰ καὶ συμβάλλεσθαι καὶ συμπαρορμᾶν πρὸς τὸ τὴν ψυχὴν ἐπιτελεῖν τὸ αὑτῆς ἔργον ( τὸ γὰρ χεῖρον τοῦ βελτίονος ἕνεκεν , πρὸς τὸ συνεργεῖν τῷ βελτίονι ) ·
Lemmas: ὅταν ὁ ἄλογος μέρος ὁ ψυχή μή κωλύω ὁ λογιστικός ἐνεργέω ὁ ἑαυτοῦ ἐνέργεια . τότε γάρ ὁ πρᾶξις εἰμί κατά ὁ ὀρθός λόγος . ἐπειδή γάρ τις ὁ ψυχή ὁ μέν κακός ἔχω ὁ δέ ἀγαθός , ἀεί δέ ὁ κακός ὁ ἀγαθός ἕνεκα εἰμί , ὥσπερ ἐπί σῶμα καί ψυχή ὁ σῶμα ὁ ψυχή ἕνεκα , καί τότε λέγω ἔχω ὁ σῶμα καλός , ὅταν οὕτως ἔχω ὥστε μή κωλύω , ἀλλά καί συμβάλλω καί συμπαρορμάω πρός ὁ ὁ ψυχή ἐπιτελέω ὁ ἑαυτοῦ ἔργον ( ὁ γάρ κακός ὁ ἀγαθός ἕνεκα , πρός ὁ συνεργέω ὁ ἀγαθός ) ·
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.10.3
ὅταν οὖν τὰ πάθη μὴ κωλύωσι τὸν νοῦν τὸ αὑτοῦ ἔργον ἐνεργεῖν , τότʼ ἔσται τὸ κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον γινόμενον . ναί , ἀλλʼ ἴσως εἴπτοι τις ἄν , ὅταν πῶς ἔχωσι τὰ πάθη , οὐ κωλύουσι , καὶ πότε οὕτως ἔχουσιν ; οὐ γὰρ οἶδα .
Lemmas: ὅταν οὖν ὁ πάθος μή κωλύω ὁ νόος ὁ ἑαυτοῦ ἔργον ἐνεργέω , τότε εἰμί ὁ κατά ὁ ὀρθός λόγος γίγνομαι . ναί , ἀλλά ἴσως εἶπον τις ἄν , ὅταν πῶς ἔχω ὁ πάθος , οὐ κωλύω , καί πότε οὕτως ἔχω ; οὐ γάρ οἶδα .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.10.4
τὸ δὴ τοιοῦτον οὐκ ἔστιν εἰπεῖν ῥᾴδιον . οὐδὲ γὰρ ὁ ἰατρός · ἀλλʼ ὅταν εἴπτῃ τῷ πυρέττοντι πτισάνην προσφέρεσθαι , τοῦ δὲ πυρέττειν πῶς αἰσθάνομαι ; ὅταν , φησίν , ὁρᾷς ὠχρὸν ὄντα · τὸ δʼ ὠχρὸν πῶς εἰδήσω ἐνταῦθα δὴ συνιέτω ὁ ἰατρός · εἰ γὰρ μὴ ἔχεις παρὰ σαυτῷ , φησί , τῶν γε τοιούτων αἴσθησιν , οὐκ ἔτι . ὡσαύτως ὑπὲρ τῶν ἄλλων κοινός ἐστι τῶν τοιούτων ὁ λόγος .
Lemmas: ὁ δή τοιοῦτος οὐ εἰμί λέγω ῥᾴδιος . οὐδέ γάρ ὁ ἰατρός · ἀλλά ὅταν πέτομαι ὁ πυρέσσω πτισάνη προσφέρω , ὁ δέ πυρέσσω πῶς αἰσθάνομαι ; ὅταν , φημί , ὁράω ὠχρός εἰμί · ὁ δέ ὠχρός πῶς οἶδα ἐνταῦθα δή συνίημι ὁ ἰατρός · εἰ γάρ μή ἔχω παρά σεαυτοῦ , φημί , ὁ γε τοιοῦτος αἴσθησις , οὐ ἔτι . ὡσαύτως ὑπέρ ὁ ἄλλος κοινός εἰμί ὁ τοιοῦτος ὁ λόγος .
aristoteles-et-corpus-aristotelicum.magna-moralia 2.10.5
ὁμοίως δʼ ἔχει καὶ ἐπὶ τῶν παθῶν τοῦ γνωρίζειν · δεῖ γὰρ αὐτὸν συμβάλλεσθαι πρὸς αἴσθησίν τι .
Lemmas: ὅμοιος δέ ἔχω καί ἐπί ὁ πάθος ὁ γνωρίζω · δέω γάρ αὐτός συμβάλλω πρός αἴσθησις τις .