aristoteles-et-corpus-aristotelicum.historia-animalium 8.15
Φωλεῖ δὲ καὶ τῶν ἐναίμων πολλά , οἷον τά τε φολιδωτά , ὄφεις τε καὶ σαῦραι καὶ ἀσκαλαβῶται καὶ κροκόδειλοι οἱ ποτάμιοι , τέτταρας μῆνας τοὺς χειμεριωτάτους , καὶ οὐκ ἐσθίουσιν οὐδέν . Οἱ μὲν οὖν ἄλλοι ὄφεις ἐν τῇ γῇ φωλοῦσιν , αἱ δ’ ἔχιδναι ὑπὸ τὰς πέτρας ἀποκρύπτουσιν ἑαυτάς . Φωλοῦσι δὲ πολλοὶ καὶ τῶν ἰχθύων , ἐπιφανέστατα δ’ ἵππουρος καὶ κορακῖνος τοῦ χειμῶνος · οὗτοι γὰρ μόνοι οὐχ ἁλίσκονται οὐδαμοῦ πλὴν κατά τινας χρόνους τακτοὺς καὶ τοὺς αὐτοὺς ἀεί , τὰ δὲ λοιπὰ πάντα σχεδόν . Φωλεῖ δὲ καὶ μύραινα καὶ ὀρφὸς καὶ γόγγρος . Κατὰ συζυγίας δ’ οἱ πετραῖοι φωλοῦσιν οἱ ἄρρενες τοῖς θήλεσιν , ὥσπερ καὶ νεοττεύουσιν , οἷον κίχλαι , κόττυφοι , πέρκαι . Φωλοῦσι δὲ καὶ οἱ θύννοι τοῦ χειμῶνος ἐν τοῖς βάθεσι , καὶ γίνονται πιότατοι μετὰ τὴν φωλείαν , καὶ ἄρχονται θηρεύεσθαι ἀπὸ Πλειάδος ἀνατολῆς μέχρι Ἀρκτούρου δύσεως τὸ ἔσχατον · τὸν δ’ ἄλλον χρόνον ἡσυχίαν ἔχουσι φωλοῦντες . Ἁλίσκονται δ’ ἔνιοι περὶ τὸν χρόνον τῆς φωλείας καὶ τούτων καὶ τῶν ἄλλων τινὲς τῶν φωλούντων κινούμενοι , ἂν ἀλεεινὸς ᾖ ὁ τόπος καὶ ἐπιγίνωνται εὐδῖαι παράλογοι · ἀπὸ γὰρ τῆς θαλάμης προέρχονται μικρὸν ἐπὶ νομήν · καὶ ταῖς πανσελήνοις . Εἰσὶ δ’ οἱ πολλοὶ φωλοῦντες ἥδιστοι . Αἱ δὲ πριμάδες κρύπτουσιν ἑαυτὰς ἐν τῷ βορβόρῳ · σημεῖον δὲ τό τε μὴ ἁλίσκεσθαι καὶ ἰλὺν ἐχούσας ἐπὶ τοῦ νώτου φαίνεσθαι πολλὴν καὶ τὰ πτερύγια ἐντεθλιμμένα . Κατὰ δὲ τὴν ἐαρινὴν ὥραν κινοῦνται καὶ προέρχονται πρὸς τὴν γῆν ὀχευόμεναι καὶ τίκτουσαι , καὶ ἁλίσκονται κύουσαι · καὶ τότε δοκοῦσιν ὡραῖοι εἶναι , οἱ δὲ μετοπωρινοὶ καὶ χειμερινοὶ χείρους · ἅμα δὲ καὶ οἱ ἄρρενες φαίνονται πλήρεις ὄντες θοροῦ . Ὅταν μὲν οὖν μικρὰ τὰ κυήματ’ ἔχωσι , δυσάλωτοί εἰσιν , ὅταν δὲ μείζω , πολλοὶ ἁλίσκονται διὰ τὸ οἰστρᾶν . Φωλεῖ δὲ τὰ μὲν ἐν τῇ ἄμμῳ τὰ δ’ ἐν τῷ πηλῷ , ὑπερέχοντα τὸ στόμα μόνον . Τὰ μὲν πλεῖστα φωλεῖ μόνον τοῦ χειμῶνος , τὰ δὲ μαλακόστρακα καὶ τῶν ἰχθύων οἱ πετραῖοι καὶ βάτοι καὶ τὰ σελαχώδη τὰς χειμεριωτάτας ἡμέρας · δηλοῖ δὲ τὸ μὴ ἁλίσκεσθαι ὅταν ᾖ ψύχη . Ἔνιοι δὲ τῶν ἰχθύων φωλοῦσι καὶ τοῦ θέρους , οἷον γλαῦκος · οὗτος γὰρ τοῦ θέρους φωλεῖ περὶ ἑξήκονθ’ ἡμέρας . Φωλεῖ δὲ καὶ ὁ ὄνος καὶ ὁ χρύσοφρυς · σημεῖον δὲ δοκεῖ εἶναι τοῦ τὸν ὄνον πλεῖστον φωλεῖν χρόνον τὸ διὰ πλείστου χρόνου ἁλίσκεσθαι . Τοῦ δὲ καὶ θέρους τοὺς ἰχθῦς φωλεῖν δοκεῖ σημεῖον εἶναι τὸ ἐπὶ τοῖς ἄστροις γίνεσθαι τὰς ἁλώσεις , καὶ μάλιστα ἐπὶ κυνί · τηνικαῦτα γὰρ ἀνατρέπεσθαι τὴν θάλατταν . Ὅπερ ἐν τῷ Βοσπόρῳ γνωριμώτατόν ἐστιν · ἡ γὰρ ἰλὺς ἐπάνω γίνεται καὶ ἐπιφέρονται οἱ ἰχθύες . Φασὶ δὲ καὶ πολλάκις τριβομένου τοῦ βυθοῦ ἁλίσκεσθαι πλείους ἐν τῷ αὐτῷ βόλῳ τὸ δεύτερον ἢ τὸ πρῶτον . Καὶ ἐπειδὰν ὄμβροι γένωνται μεγάλοι , πολλὰ φαίνεται ζῷα τῶν πρότερον ἢ ὅλως οὐχ ἑωραμένων ἢ οὐ πολλάκις .
Lemmas: φωλέω δέ καί ὁ ἔναιμος πολύς , οἷος ὁ τε φολιδωτός , ὄφις τε καί σαύρα καί ἀσκαλαβώτης καί κροκόδειλος ὁ ποτάμιος , τέσσαρες μείς ὁ χειμέριος , καί οὐ ἐσθίω οὐδείς . ὁ μέν οὖν ἄλλος ὄφις ἐν ὁ γῆ φωλέω , ὁ δέ ἔχιδνα ὑπό ὁ πέτρα ἀποκρύπτω ἑαυτοῦ . φωλέω δέ πολύς καί ὁ ἰχθῦς , ἐπιφανής δέ ἵππουρος καί κορακῖνος ὁ χειμών · οὗτος γάρ μόνος οὐ ἁλίσκομαι οὐδαμοῦ πλήν κατά τις χρόνος τακτός καί ὁ αὐτός ἀεί , ὁ δέ λοιπός πᾶς σχεδόν . φωλέω δέ καί μύραινα καί ὀρός καί γόγγρος . κατά συζυγία δέ ὁ πετραῖος φωλέω ὁ ἄρσην ὁ θῆλυς , ὥσπερ καί νεοσσεύω , οἷος κίχλη , κόσσυφος , πέρκα . φωλέω δέ καί ὁ θύννος ὁ χειμών ἐν ὁ βάθος , καί γίγνομαι πῖος μετά ὁ φωλεία , καί ἄρχω θηρεύω ἀπό Πλειάς ἀνατολή μέχρι Ἀρκτοῦρος δύσις ὁ ἔσχατος · ὁ δέ ἄλλος χρόνος ἡσυχία ἔχω φωλέω . ἁλίσκομαι δέ ἔνιοι περί ὁ χρόνος ὁ φωλεία καί οὗτος καί ὁ ἄλλος τις ὁ φωλέω κινέω , ἐάν ἀλεεινός εἰμί ὁ τόπος καί ἐπιγίγνομαι εὐδία παράλογος · ἀπό γάρ ὁ θαλάμη προέρχομαι μικρός ἐπί νομή · καί ὁ πανσέληνος . εἰμί δέ ὁ πολύς φωλέω ἡδύς . ὁ δέ πριμάς κρύπτω ἑαυτοῦ ἐν ὁ βόρβορος · σημεῖον δέ ὁ τε μή ἁλίσκομαι καί ἰλύς ἔχω ἐπί ὁ νῶτον φαίνω πολύς καί ὁ πτερύγιον ἐνθλίβω . κατά δέ ὁ ἐαρινός ὥρα κινέω καί προέρχομαι πρός ὁ γῆ ὀχεύω καί τίκτω , καί ἁλίσκομαι κύω · καί τότε δοκέω ὡραῖος εἰμί , ὁ δέ μετοπωρινός καί χειμερινός κακός · ἅμα δέ καί ὁ ἄρσην φαίνω πλήρης εἰμί θορός . ὅταν μέν οὖν μικρός ὁ κύημα ἔχω , δυσάλωτος εἰμί , ὅταν δέ μέγας , πολύς ἁλίσκομαι διά ὁ οἰστράω . φωλέω δέ ὁ μέν ἐν ὁ ἄμμος ὁ δέ ἐν ὁ πηλός , ὑπερέχω ὁ στόμα μόνος . ὁ μέν πολύς φωλέω μόνος ὁ χειμών , ὁ δέ μαλακόστρακος καί ὁ ἰχθῦς ὁ πετραῖος καί βάτος καί ὁ σελαχώδης ὁ χειμέριος ἡμέρα · δηλόω δέ ὁ μή ἁλίσκομαι ὅταν εἰμί ψῦχος . ἔνιοι δέ ὁ ἰχθῦς φωλέω καί ὁ θέρος , οἷος γλαῦκος · οὗτος γάρ ὁ θέρος φωλέω περί ἑξήκοντα ἡμέρα . φωλέω δέ καί ὁ ὄνος καί ὁ χρύσοφρυς · σημεῖον δέ δοκέω εἰμί ὁ ὁ ὄνος πολύς φωλέω χρόνος ὁ διά πολύς χρόνος ἁλίσκομαι . ὁ δέ καί θέρος ὁ ἰχθῦς φωλέω δοκέω σημεῖον εἰμί ὁ ἐπί ὁ ἄστρον γίγνομαι ὁ ἅλωσις , καί μάλα ἐπί κύων · τηνικαῦτα γάρ ἀνατρέπω ὁ θάλασσα . ὅς ἐν ὁ Βόσπορος γνώριμος εἰμί · ὁ γάρ ἰλύς ἐπάνω γίγνομαι καί ἐπιφέρω ὁ ἰχθῦς . φημί δέ καί πολλάκις τρίβω ὁ βυθός ἁλίσκομαι πολύς ἐν ὁ αὐτός βόλος ὁ δεύτερος ἤ ὁ πρῶτος . καί ἐπειδάν ὄμβρος γίγνομαι μέγας , πολύς φαίνω ζῷον ὁ πρότερος ἤ ὅλος οὐ ὁράω ἤ οὐ πολλάκις .