aristoteles-et-corpus-aristotelicum.historia-animalium 10.2
Καὶ πρῶτον ταῦτα σκεπτέον , εἰ καλῶς ἔχει , μετὰ δὲ ταῦτα πῶς ἔχει τὸ στόμα τῶν ὑστερῶν . Δεῖ γὰρ εἰς ὀρθὸν ἔχειν · εἰ δὲ μή , οὐχ ἕλξουσιν εἰς αὑτὰς τὸ σπέρμα . Εἰς τὸ πρόσθεν γὰρ αὐτῶν καὶ ἡ γυνὴ προΐεται , ὡς δῆλον , ὅταν ἐξονειρώττωσιν αὗται τελέως · τότε γὰρ οὗτος ὁ τόπος θεραπείας δεῖται αὐταῖς ὑγρανθείς , ὥσπερ εἰ ἀνδρὶ συνεγίνετο , ὡς προϊεμένων ἐνταῦθα καὶ τὸ παρὰ τοῦ ἀνδρός , εἰς τὸν αὐτὸν τόπον καὶ οὐχὶ εἰς τὰς ὑστέρας εἴσω . Ἀλλ’ ὅταν ἐνταῦθα προϊῶνται , ἐντεῦθεν σπῶσι τῷ πνεύματι , οἷον αἱ ῥῖνες , καὶ αἱ ὑστέραι τὸ σπέρμα . Διὸ καὶ παντὶ σχήματι συνοῦσαι κυΐσκονται , ὅτι εἰς τὸ πρόσθεν παντελῶς ἐχούσης γίγνεται καὶ αὐταῖς καὶ τοῖς ἀνδράσιν ἡ πρόεσις τοῦ σπέρματος · εἰ δ’ εἰς αὐτήν , οὐκ ἂν πάντως συγγινόμεναι συνελάμβανον . Ἐὰν δὲ μὴ εἰς ὀρθὸν βλέπωσιν αἱ ὑστέραι ἀλλ’ ἢ πρὸς τὰ ἰσχία ἢ πρὸς τὴν ὀσφὺν ἢ πρὸς τὸ ὑπογάστριον , ἀδύνατον συλλαβεῖν διὰ τὴν προειρημένην αἰτίαν , ὅτι ἀνελέσθαι οὐκ ἂν δύναιντο τὸ σπέρμα . Ἐὰν μὲν οὖν ἰσχυρῶς τῇ φύσει οὕτως ἔχωσιν ἢ ὑπὸ νόσου , ἀνίατον τὸ πάθος · ἐὰν δ’ ᾖ ῥῆγμα ἢ φύσει ἢ ὑπὸ τῆς νόσου διὰ φλεγμασίαν συσπασάσης , ἐπὶ θάτερα αὐτῇ τὸ πάθος . Ταῖς δὲ μελλούσαις ἐγκύοις ἔσεσθαι δεῖ , καθάπερ εἴρηται , τὸ στόμα εἰς ὀρθὸν εἶναι , καὶ πρὸς τούτοις ἀνοίγεσθαι καλῶς . Λέγω δὲ τὸ καλῶς τοιοῦτον , ὅπως ὅταν ἄρχηται τὰ γυναικεῖα , θιγγανόμενον ἔσται τὸ στόμα μαλακώτερον ἢ πρότερον , καὶ μὴ διεστομωμένον φανερῶς . Ἀλλ’ εἰ οὕτως ἔχοντος , τὰ πρῶτα σημεῖα τὰ λευκὰ φοιτάτω . Ὅταν δὲ σαρκικώτερα ᾖ τὴν χρόαν τὰ σημεῖα , φανερῶς ἔσται ἀνεστομωμένη ἄνευ ἀλγήματος , κἂν θιγγάνῃ κἂν μὴ θιγγάνῃ , καὶ μήτε κωφότητα μήτε στόμα ἀλλοιότερον αὐτὸ αὑτοῦ . Ληξάντων δὲ τῶν γυναικείων διεστομωμένον ἔστω σφόδρα καὶ ξηρόν , ἀλλὰ μὴ σκληρόν , ἡμέραν ὅλην καὶ ἡμίσειαν ἢ καὶ δύο ἡμέρας . Ταῦτα γὰρ σημαίνει οὕτω γιγνόμενα ὅτι καλῶς ἔχουσιν αἱ ὑστέραι καὶ ποιοῦσι τὸ αὑτῶν ἔργον , τῷ μὲν μὴ εὐθὺς ἀνεστομῶσθαι ἀλλὰ μαλακὸν τὸ στόμα γίνεσθαι , ὅτι ἅμα τῷ ἄλλῳ σώματι λυομένῳ λύονται , καὶ οὐκ ἐμποδίζουσι , καὶ ἀφιᾶσι πρῶτον τὰ ἀπ’ αὐτοῦ τοῦ στόματος , ὅταν δὲ πλείω τὸ σῶμα προΐηται , ἀναστομοῦνται · ὅπερ ἐστὶ στόματος ὑγιεινῶς ἔχοντος . Παυσαμένων δὲ τῶν σημείων τοῦ μὴ εὐθὺς συμπίπτειν , σημαίνουσιν ὅτι , ἂν ἀπορήσῃ , κεναὶ καὶ ξηραὶ γίνονται καὶ διψηραί , καὶ οὐκ ἔχουσι λείψανα περὶ τὴν δίοδον . Προσσπαστικαὶ οὖν οὖσαι σημαίνουσι καλῶς ἔχειν πρὸς τὸ συλλαβεῖν πλησιάσαντος , ὅταν οὕτως ἔχωσιν ἄνευ ἄλγους καὶ μετὰ ἀναισθησίας . Τό τε μὴ ἀλλοιότερον ἔχειν τὸ σῶμα ἀγαθόν · καὶ γὰρ τοῦτο σημαίνει ὅτι οὐδέν ἐστιν ὃ κωλύει μὴ συμμύειν αὐτὰς ὅταν δέῃ .
Lemmas: καί πρῶτος οὗτος σκοπέω , εἰ καλός ἔχω , μετά δέ οὗτος πῶς ἔχω ὁ στόμα ὁ ὑστέρα . δέω γάρ εἰς ὀρθός ἔχω · εἰ δέ μή , οὐ ἕλκω εἰς ἑαυτοῦ ὁ σπέρμα . εἰς ὁ πρόσθεν γάρ αὐτός καί ὁ γυνή προίημι , ὡς δῆλος , ὅταν ἐξονειρώσσω οὗτος τέλειος · τότε γάρ οὗτος ὁ τόπος θεραπεία δέω αὐτός ὑγραίνω , ὥσπερ εἰ ἀνήρ συγγίγνομαι , ὡς προίημι ἐνταῦθα καί ὁ παρά ὁ ἀνήρ , εἰς ὁ αὐτός τόπος καί οὐ εἰς ὁ ὑστέρα εἴσω . ἀλλά ὅταν ἐνταῦθα προιέω , ἐντεῦθεν σπάω ὁ πνεῦμα , οἷος ὁ ῥίς , καί ὁ ὑστέρα ὁ σπέρμα . διό καί πᾶς σχῆμα σύνειμι κυίσκομαι , ὅτι εἰς ὁ πρόσθεν παντελής ἔχω γίγνομαι καί αὐτός καί ὁ ἀνήρ ὁ πρόεσις ὁ σπέρμα · εἰ δέ εἰς αὐτός , οὐ ἄν πάντως συγγίγνομαι συλλαμβάνω . ἐάν δέ μή εἰς ὀρθός βλέπω ὁ ὑστέρα ἀλλά ἤ πρός ὁ ἰσχίον ἤ πρός ὁ ὀσφῦς ἤ πρός ὁ ὑπογάστριον , ἀδύνατος συλλαμβάνω διά ὁ προλέγω αἰτία , ὅτι ἀναιρέω οὐ ἄν δύναμαι ὁ σπέρμα . ἐάν μέν οὖν ἰσχυρός ὁ φύσις οὕτως ἔχω ἤ ὑπό νόσος , ἀνίατος ὁ πάθος · ἐάν δέ εἰμί ῥῆγμα ἤ φύσις ἤ ὑπό ὁ νόσος διά φλεγμασία συσπάω , ἐπί ἕτερος αὐτός ὁ πάθος . ὁ δέ μέλλω ἔγκυος εἰμί δέω , καθά λέγω , ὁ στόμα εἰς ὀρθός εἰμί , καί πρός οὗτος ἀνοίγνυμι καλός . λέγω δέ ὁ καλός τοιοῦτος , ὅπως ὅταν ἄρχω ὁ γυναικεῖος , θιγγάνω εἰμί ὁ στόμα μαλακός ἤ πρότερος , καί μή διαστομόω φανερός . ἀλλά εἰ οὕτως ἔχω , ὁ πρῶτος σημεῖον ὁ λευκός φοιτάω . ὅταν δέ σαρκικός εἰμί ὁ χροιά ὁ σημεῖον , φανερός εἰμί ἀναστομόω ἄνευ ἄλγημα , ἐάν θιγγάνω ἐάν μή θιγγάνω , καί μήτε κωφότης μήτε στόμα ἀλλοῖος αὐτός ἑαυτοῦ . λήγω δέ ὁ γυναικεῖος διαστομόω εἰμί σφόδρα καί ξηρός , ἀλλά μή σκληρός , ἡμέρα ὅλος καί ἥμισυς ἤ καί δύο ἡμέρα . οὗτος γάρ σημαίνω οὕτως γίγνομαι ὅτι καλός ἔχω ὁ ὑστέρα καί ποιέω ὁ ἑαυτοῦ ἔργον , ὁ μέν μή εὐθύς ἀναστομόω ἀλλά μαλακός ὁ στόμα γίγνομαι , ὅτι ἅμα ὁ ἄλλος σῶμα λύω λύω , καί οὐ ἐμποδίζω , καί ἀφίημι πρῶτος ὁ ἀπό αὐτός ὁ στόμα , ὅταν δέ πολύς ὁ σῶμα προίημι , ἀναστομόω · ὅς εἰμί στόμα ὑγιεινός ἔχω . παύω δέ ὁ σημεῖον ὁ μή εὐθύς συμπίπτω , σημαίνω ὅτι , ἐάν ἀπορέω , κενός καί ξηρός γίγνομαι καί διψηρός , καί οὐ ἔχω λείψανον περί ὁ δίοδος . προσσπασδικός οὖν εἰμί σημαίνω καλός ἔχω πρός ὁ συλλαμβάνω πλησιάζω , ὅταν οὕτως ἔχω ἄνευ ἄλγος καί μετά ἀναισθησία . ὁ τε μή ἀλλοῖος ἔχω ὁ σῶμα ἀγαθός · καί γάρ οὗτος σημαίνω ὅτι οὐδείς εἰμί ὅς κωλύω μή συμμύω αὐτός ὅταν δέω .