aristoteles-et-corpus-aristotelicum.historia-animalium 6.29
Ἡ δ’ ἔλαφος τὴν μὲν ὀχείαν ποιεῖται , καθάπερ ἐλέχθη πρότερον , τὰ πλεῖστα μὲν ἐξ ὑπαγωγῆς ( οὐ γὰρ ὑπομένει ἡ θήλεια τὸν ἄρρενα πολλάκις διὰ τὴν συντονίαν ) , οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ὑπομένουσαι ἐνίοτε ὀχεύονται , καθάπερ τὰ πρόβατα · καὶ ὅταν ὀργῶσι , παρεκκλίνουσιν ἀλλήλας . Μεταλλάττει δ’ ὁ ἄρρην καὶ οὐ πρὸς μιᾷ διατρίβει , ἀλλὰ διαλιπὼν βραχὺν χρόνον πλησιάζει ἄλλαις . Ἡ δ’ ὀχεία γίνεται μετ’ ἀρκτοῦρον περὶ τὸν Βοηδρομιῶνα καὶ Μαιμακτηριῶνα . Κύει δ’ ὀκτὼ μῆνας · κυΐσκεται δ’ ἐν ὀλίγαις ἡμέραις , καὶ ὑφ’ ἑνὸς πολλαί . Τίκτει δ’ ὡς μὲν ἐπὶ τὸ πολὺ ἕν , ἤδη δέ τινες ὠμμέναι εἰσὶν ὀλίγαι καὶ δύο . Καὶ ποιεῖται τοὺς τόκους παρὰ τὰς ὁδοὺς διὰ τὸν πρὸς τὰ θηρία φόβον . Ἡ δ’ αὔξησις ταχεῖα τῶν νεβρῶν . Κάθαρσις δὲ κατ’ ἄλλους μὲν χρόνους οὐ συμβαίνει ταῖς ἐλάφοις · ὅταν δὲ τίκτωσι , γίνεται φλεγματώδης αὐταῖς κάθαρσις . Εἴθισται δ’ ἄγειν τοὺς νεβροὺς ἐπὶ τοὺς σταθμούς · ἔστι δὲ τοῦτο τὸ χωρίον αὐταῖς καταφυγή , πέτρα περιρραγεῖσα μίαν ἔχουσα εἴσοδον , οὗ καὶ ἀμύνεσθαι εἴωθεν ἤδη τοὺς ἐπιτιθεμένους . Περὶ δὲ τῆς ζωῆς μυθολογεῖται μὲν ὡς ὂν μακρόβιον , οὐ φαίνεται δ’ οὔτε τῶν μυθολογουμένων οὐθὲν σαφές , ἥ τε κύησις καὶ ἡ αὔξησις τῶν νεβρῶν συμβαίνει οὐχ ὡς μακροβίου τοῦ ζῴου ὄντος . Ἐν δὲ τῷ ὄρει τῷ Ἐλαφώεντι καλουμένῳ , ὅ ἐστι τῆς Ἀσίας ἐν τῇ Ἀργινούσῃ , οὗ ἐτελεύτησεν Ἀλκιβιάδης , αἱ ἔλαφοι πᾶσαι τὸ οὖς ἐσχισμέναι εἰσίν , ὥστε κἂν ἐκτοπίσωσι γινώσκεσθαι τούτῳ · καὶ τὰ ἔμβρυα δ’ ἐν τῇ γαστρὶ ὄντα εὐθὺς ἔχει τοῦτο τὸ σημεῖον . Θηλὰς δ’ ἔχουσιν αἱ θήλειαι τέτταρας ὥσπερ αἱ βόες . Ἐπειδὰν δὲ πλησθῶσιν αἱ θήλειαι , ἐκκρίνονται οἱ ἄρρενες καθ’ ἑαυτούς , καὶ διὰ τὴν ὁρμὴν τὴν τῶν ἀφροδισίων ἕκαστος μονούμενος βόθρους ὀρύττει , καὶ βρωμᾶται ὥσπερ οἱ τράγοι · καὶ τὰ πρόσωπα διὰ τὸ ῥαίνεσθαι μέλανα γίνεται αὐτῶν , ὥσπερ τῶν τράγων . Οὕτω δὲ διάγουσιν , ἕως ἂν ὕδωρ γένηται · μετὰ δὲ ταῦτα τρέπονται πρὸς τὴν νομήν . Ταῦτα δὲ ποιεῖ τὸ ζῷον διὰ τὸ φύσει λάγνον εἶναι καὶ διὰ τὴν παχύτητα · ὑπερβάλλουσα γὰρ γίνεται τοῦ θέρους αὐτῶν , διὸ καὶ οὐ δύνανται θεῖν , ἀλλ’ ἁλίσκονται ὑπὸ τῶν πεζῇ διωκόντων ἐν τῷ δευτέρῳ δρόμῳ καὶ τρίτῳ , καὶ φεύγουσι διὰ τὸ καῦμα καὶ τὸ ἆσθμα εἰς τὸ ὕδωρ . Καθ’ ὃν δὲ χρόνον ὀχεύουσι , τὰ κρέα γίνεται φαῦλα καὶ δυσώδη , καθάπερ καὶ τῶν τράγων . Ἐν μὲν οὖν τῷ χειμῶνι γίνονται λεπτοὶ καὶ ἀσθενεῖς , πρὸς δ’ ἔαρ μάλιστ’ ἀκμάζουσι πρὸς τὸ δραμεῖν . Ἐν δὲ τῷ φεύγειν ἀνάπαυσιν ποιοῦνται τῶν δρόμων , καὶ ὑφιστάμενοι μένουσιν ἕως ἂν πλησίον ἔλθῃ ὁ διώκων · τότε δὲ πάλιν φεύγουσιν . Τοῦτο δὲ δοκοῦσι ποιεῖν διὰ τὸ πονεῖν τὰ ἐντός · τὸ γὰρ ἔντερον ἔχει λεπτὸν καὶ ἀσθενὲς οὕτως ὥστ’ ἐὰν ἠρέμα τις πατάξῃ , διακόπτεται τοῦ δέρματος ὑγιοῦς ὄντος .
Lemmas: ὁ δέ ἔλαφος ὁ μέν ὀχεία ποιέω , καθά λέγω πρότερος , ὁ πολύς μέν ἐκ ὑπαγωγή ( οὐ γάρ ὑπομένω ὁ θῆλυς ὁ ἄρσην πολλάκις διά ὁ συντονία ) , οὐ μήν ἀλλά καί ὑπομένω ἐνίοτε ὀχεύω , καθά ὁ πρόβατον · καί ὅταν ὀργάω , παρεκκλίνω ἀλλήλων . μεταλλάσσω δέ ὁ ἄρσην καί οὐ πρός εἷς διατρίβω , ἀλλά διαλείπω βραχύς χρόνος πλησιάζω ἄλλος . ὁ δέ ὀχεία γίγνομαι μετά ἀρκτοῦρος περί ὁ Βοηδρομιών καί Μαιμακτηριών . κύω δέ ὀκτώ μείς · κυίσκομαι δέ ἐν ὀλίγος ἡμέρα , καί ὑπό εἷς πολύς . τίκτω δέ ὡς μέν ἐπί ὁ πολύς εἷς , ἤδη δέ τις ὁράω εἰμί ὀλίγος καί δύο . καί ποιέω ὁ τόκος παρά ὁ ὁδός διά ὁ πρός ὁ θηρίον φόβος . ὁ δέ αὔξησις ταχύς ὁ νεβρός . κάθαρσις δέ κατά ἄλλος μέν χρόνος οὐ συμβαίνω ὁ ἔλαφος · ὅταν δέ τίκτω , γίγνομαι φλεγματώδης αὐτός κάθαρσις . ἐθίζω δέ ἄγω ὁ νεβρός ἐπί ὁ σταθμός · εἰμί δέ οὗτος ὁ χωρίον αὐτός καταφυγή , πέτρα περιαράσσω εἷς ἔχω εἴσοδος , οὗ καί ἀμύνω εἴωθα ἤδη ὁ ἐπιτίθημι . περί δέ ὁ ζωή μυθολογέω μέν ὡς εἰμί μακρόβιος , οὐ φαίνω δέ οὔτε ὁ μυθολογέω οὐδείς σαφής , ὁ τε κύησις καί ὁ αὔξησις ὁ νεβρός συμβαίνω οὐ ὡς μακρόβιος ὁ ζῷον εἰμί . ἐν δέ ὁ ὄρος ὁ Ἐλαφῶεν καλέω , ὅς εἰμί ὁ Ἀσία ἐν ὁ Ἀργινούσα , οὗ τελευτάω Ἀλκιβιάδης , ὁ ἔλαφος πᾶς ὁ οὖς σχίζω εἰμί , ὥστε ἐάν ἐκτοπίζω γιγνώσκω οὗτος · καί ὁ ἔμβρυον δέ ἐν ὁ γαστήρ εἰμί εὐθύς ἔχω οὗτος ὁ σημεῖον . θηλή δέ ἔχω ὁ θῆλυς τέσσαρες ὥσπερ ὁ βοῦς . ἐπειδάν δέ πίμπλημι ὁ θῆλυς , ἐκκρίνω ὁ ἄρσην κατά ἑαυτοῦ , καί διά ὁ ὁρμή ὁ ὁ ἀφροδίσιος ἕκαστος μονόω βόθρος ὀρύσσω , καί βρωμάομαι ὥσπερ ὁ τράγος · καί ὁ πρόσωπον διά ὁ ῥαίνω μέλας γίγνομαι αὐτός , ὥσπερ ὁ τράγος . οὕτως δέ διάγω , ἕως ἄν ὕδωρ γίγνομαι · μετά δέ οὗτος τρέπω πρός ὁ νομή . οὗτος δέ ποιέω ὁ ζῷον διά ὁ φύσις λάγνος εἰμί καί διά ὁ παχύτης · ὑπερβάλλω γάρ γίγνομαι ὁ θέρος αὐτός , διό καί οὐ δύναμαι θέω , ἀλλά ἁλίσκομαι ὑπό ὁ πεζός διώκω ἐν ὁ δεύτερος δρόμος καί τρίτος , καί φεύγω διά ὁ καῦμα καί ὁ ἆσθμα εἰς ὁ ὕδωρ . κατά ὅς δέ χρόνος ὀχεύω , ὁ κρέας γίγνομαι φαῦλος καί δυσώδης , καθά καί ὁ τράγος . ἐν μέν οὖν ὁ χειμών γίγνομαι λεπτός καί ἀσθενής , πρός δέ ἔαρ μάλα ἀκμάζω πρός ὁ τρέχω . ἐν δέ ὁ φεύγω ἀνάπαυσις ποιέω ὁ δρόμος , καί ὑφίστημι μένω ἕως ἄν πλησίος ἔρχομαι ὁ διώκω · τότε δέ πάλιν φεύγω . οὗτος δέ δοκέω ποιέω διά ὁ πονέω ὁ ἐντός · ὁ γάρ ἔντερον ἔχω λεπτός καί ἀσθενής οὕτως ὥστε ἐάν ἠρέμα τις πατάσσω , διακόπτω ὁ δέρμα ὑγιής εἰμί .