aristoteles-et-corpus-aristotelicum.ethica-nicomachea 1.4
λέγωμεν δʼ ἀναλαβόντες , ἐπειδὴ πᾶσα γνῶσις καὶ προαίρεσις ἀγαθοῦ τινὸς ὀρέγεται , τί ἐστὶν οὗ λέγομεν τὴν πολιτικὴν ἐφίεσθαι καὶ τί τὸ πάντων ἀκρότατον τῶν πρακτῶν ἀγαθῶν . ὀνόματι μὲν οὖν σχεδὸν ὑπὸ τῶν πλείστων ὁμολογεῖται · τὴν γὰρ εὐδαιμονίαν καὶ οἱ πολλοὶ καὶ οἱ χαρίεντες λέγουσιν , τὸ δʼ εὖ ζῆν καὶ τὸ εὖ πράττειν ταὐτὸν ὑπολαμβάνουσι τῷ εὐδαιμονεῖν · περὶ δὲ τῆς εὐδαιμονίας , τί ἐστιν , ἀμφισβητοῦσι καὶ οὐχ ὁμοίως οἱ πολλοὶ τοῖς σοφοῖς ἀποδιδόασιν . οἳ μὲν γὰρ τῶν ἐναργῶν τι καὶ φανερῶν , οἷον ἡδονὴν ἢ πλοῦτον ἢ τιμήν , ἄλλοι δʼ ἄλλο—πολλάκις δὲ καὶ ὁ αὐτὸς ἕτερον · νοσήσας μὲν γὰρ ὑγίειαν , πενόμενος δὲ πλοῦτον · συνειδότες δʼ ἑαυτοῖς ἄγνοιαν τοὺς μέγα τι καὶ ὑπὲρ αὐτοὺς λέγοντας θαυμάζουσιν . ἔνιοι δʼ ᾤοντο παρὰ τὰ πολλὰ ταῦτα ἀγαθὰ ἄλλο τι καθʼ αὑτὸ εἶναι , ὃ καὶ τούτοις πᾶσιν αἴτιόν ἐστι τοῦ εἶναι ἀγαθά . ἁπάσας μὲν οὖν ἐξετάζειν τὰς δόξας ματαιότερον ἴσως ἐστίν , ἱκανὸν δὲ τὰς μάλιστα ἐπιπολαζούσας ἢ δοκούσας ἔχειν τινὰ λόγον . μὴ λανθανέτω δʼ ἡμᾶς ὅτι διαφέρουσιν οἱ ἀπὸ τῶν ἀρχῶν λόγοι καὶ οἱ ἐπὶ τὰς ἀρχάς . εὖ γὰρ καὶ ὁ Πλάτων ἠπόρει τοῦτο καὶ ἐζήτει , πότερον ἀπὸ τῶν ἀρχῶν ἢ ἐπὶ τὰς ἀρχάς ἐστιν ἡ ὁδός , ὥσπερ ἐν τῷ σταδίῳ ἀπὸ τῶν ἀθλοθετῶν ἐπὶ τὸ πέρας ἢ ἀνάπαλιν . ἀρκτέον μὲν γὰρ ἀπὸ τῶν γνωρίμων , ταῦτα δὲ διττῶς · τὰ μὲν γὰρ ἡμῖν τὰ δʼ ἁπλῶς . ἴσως οὖν ἡμῖν γε ἀρκτέον ἀπὸ τῶν ἡμῖν γνωρίμων . διὸ δεῖ τοῖς ἔθεσιν ἦχθαι καλῶς τὸν περὶ καλῶν καὶ δικαίων καὶ ὅλως τῶν πολιτικῶν ἀκουσόμενον ἱκανῶς . ἀρχὴ γὰρ τὸ ὅτι , καὶ εἰ τοῦτο φαίνοιτο ἀρκούντως , οὐδὲν προσδεήσει τοῦ διότι · ὁ δὲ τοιοῦτος ἔχει ἢ λάβοι ἂν ἀρχὰς ῥᾳδίως . ᾧ δὲ μηδέτερον ὑπάρχει τούτων , ἀκουσάτω τῶν Ἡσιόδου · οὗτος μὲν πανάριστος ὃς αὐτὸς πάντα νοήσῃ , ἐσθλὸς δʼ αὖ κἀκεῖνος ὃς εὖ εἰπόντι πίθηται . ὃς δέ κε μήτʼ αὐτὸς νοέῃ μήτʼ ἄλλου ἀκούων ἐν θυμῷ βάλληται , ὃ δʼ αὖτʼ ἀχρήιος ἀνήρ .
Lemmas: λέγω δέ ἀναλαμβάνω , ἐπειδή πᾶς γνῶσις καί προαίρεσις ἀγαθός τις ὀρέγω , τίς εἰμί ὅς λέγω ὁ πολιτικός ἐφίημι καί τίς ὁ πᾶς ἄκρος ὁ πρακτός ἀγαθός . ὄνομα μέν οὖν σχεδόν ὑπό ὁ πολύς ὁμολογέω · ὁ γάρ εὐδαιμονία καί ὁ πολύς καί ὁ χαρίεις λέγω , ὁ δέ εὖ ζάω καί ὁ εὖ πράσσω αὐτός ὑπολαμβάνω ὁ εὐδαιμονέω · περί δέ ὁ εὐδαιμονία , τίς εἰμί , ἀμφισβητέω καί οὐ ὅμοιος ὁ πολύς ὁ σοφός ἀποδίδωμι . ὁ μέν γάρ ὁ ἐναργής τις καί φανερός , οἷος ἡδονή ἤ πλοῦτος ἤ τιμή , ἄλλος δέ ἄλλο—πολλάκις δέ καί ὁ αὐτός ἕτερος · νοσέω μέν γάρ ὑγίεια , πένομαι δέ πλοῦτος · σύνοιδα δέ ἑαυτοῦ ἄγνοια ὁ μέγας τις καί ὑπέρ αὐτός λέγω θαυμάζω . ἔνιοι δέ οἴομαι παρά ὁ πολύς οὗτος ἀγαθός ἄλλος τις κατά ἑαυτοῦ εἰμί , ὅς καί οὗτος πᾶς αἴτιος εἰμί ὁ εἰμί ἀγαθός . ἅπας μέν οὖν ἐξετάζω ὁ δόξα μάταιος ἴσως εἰμί , ἱκανός δέ ὁ μάλα ἐπιπολάζω ἤ δοκέω ἔχω τις λόγος . μή λανθάνω δέ ἐγώ ὅτι διαφέρω ὁ ἀπό ὁ ἀρχή λόγος καί ὁ ἐπί ὁ ἀρχή . εὖ γάρ καί ὁ Πλάτων ἀπορέω οὗτος καί ζητέω , πότερος ἀπό ὁ ἀρχή ἤ ἐπί ὁ ἀρχή εἰμί ὁ ὁδός , ὥσπερ ἐν ὁ στάδιον ἀπό ὁ ἀθλοθέτης ἐπί ὁ πέρας ἤ ἀνάπαλιν . ἄρχω μέν γάρ ἀπό ὁ γνώριμος , οὗτος δέ δισσός · ὁ μέν γάρ ἐγώ ὁ δέ ἁπλῶς . ἴσως οὖν ἐγώ γε ἄρχω ἀπό ὁ ἐγώ γνώριμος . διό δέω ὁ ἔθος ἄγω καλός ὁ περί καλός καί δίκαιος καί ὅλος ὁ πολιτικός ἀκούω ἱκανός . ἀρχή γάρ ὁ ὅτι , καί εἰ οὗτος φαίνω ἀρκεόντως , οὐδείς προσδέω ὁ διότι · ὁ δέ τοιοῦτος ἔχω ἤ λαμβάνω ἄν ἀρχή ῥᾴδιος . ὅς δέ μηδέτερος ὑπάρχω οὗτος , ἀκούω ὁ Ἡσίοδος · οὗτος μέν πανάριστος ὅς αὐτός πᾶς νοέω , ἐσθλός δέ αὖ ἐκεῖνος ὅς εὖ λέγω πείθω . ὅς δέ ἄν μήτε αὐτός νοέω μήτε ἄλλος ἀκούω ἐν θυμός βάλλω , ὁ δέ αὖτε ἀχρεῖος ἀνήρ .