aristoteles-et-corpus-aristotelicum.ethica-nicomachea 10.2
εὔδοξος μὲν οὖν τὴν ἡδονὴν τἀγαθὸν ᾤετʼ εἶναι διὰ τὸ πάνθʼ ὁρᾶν ἐφιέμενα αὐτῆς , καὶ ἔλλογα καὶ ἄλογα , ἐν πᾶσι δʼ εἶναι τὸ αἱρετὸν τὸ ἐπιεικές , καὶ τὸ μάλιστα κράτιστον · τὸ δὴ πάντʼ ἐπὶ ταὐτὸ φέρεσθαι μηνύειν ὡς πᾶσι τοῦτο ἄριστον ὄν ( ἕκαστον γὰρ τὸ αὑτῷ ἀγαθὸν εὑρίσκειν , ὥσπερ καὶ τροφήν ) , τὸ δὲ πᾶσιν ἀγαθόν , καὶ οὗ πάντʼ ἐφίεται , τἀγαθὸν εἶναι . ἐπιστεύοντο δʼ οἱ λόγοι διὰ τὴν τοῦ ἤθους ἀρετὴν μᾶλλον ἢ διʼ αὑτούς · διαφερόντως γὰρ ἐδόκει σώφρων εἶναι · οὐ δὴ ὡς φίλος τῆς ἡδονῆς ἐδόκει ταῦτα λέγειν , ἀλλʼ οὕτως ἔχειν κατʼ ἀλήθειαν . οὐχ ἧττον δʼ ᾤετʼ εἶναι φανερὸν ἐκ τοῦ ἐναντίου · τὴν γὰρ λύπην καθʼ αὑτὸ πᾶσι φευκτὸν εἶναι , ὁμοίως δὴ τοὐναντίον αἱρετόν · μάλιστα δʼ εἶναι αἱρετὸν ὃ μὴ διʼ ἕτερον μηδʼ ἑτέρου χάριν αἱρούμεθα · τοιοῦτο δʼ ὁμολογουμένως εἶναι τὴν ἡδονήν · οὐδένα γὰρ ἐπερωτᾶν τίνος ἕνεκα ἥδεται , ὡς καθʼ αὑτὴν οὖσαν αἱρετὴν τὴν ἡδονήν . προστιθεμένην τε ὁτῳοῦν τῶν ἀγαθῶν αἱρετώτερον ποιεῖν , οἷον τῷ δικαιοπραγεῖν καὶ σωφρονεῖν , αὔξεσθαι δὲ τὸ ἀγαθὸν αὑτῷ . ἔοικε δὴ οὗτός γε ὁ λόγος τῶν ἀγαθῶν αὐτὴν ἀποφαίνειν , καὶ οὐδὲν μᾶλλον ἑτέρου · πᾶν γὰρ μεθʼ ἑτέρου ἀγαθοῦ αἱρετώτερον ἢ μονούμενον . τοιούτῳ δὴ λόγῳ καὶ Πλάτων ἀναιρεῖ ὅτι οὐκ ἔστιν ἡδονὴ τἀγαθόν · αἱρετώτερον γὰρ εἶναι τὸν ἡδὺν βίον μετὰ φρονήσεως ἢ χωρίς , εἰ δὲ τὸ μικτὸν κρεῖττον , οὐκ εἶναι τὴν ἡδονὴν τἀγαθόν · οὐδενὸς γὰρ προστεθέντος αὐτῷ τἀγαθὸν αἱρετώτερον γίνεσθαι . δῆλον δʼ ὡς οὐδʼ ἄλλο οὐδὲν τἀγαθὸν ἂν εἴη , ὃ μετά τινος τῶν καθʼ αὑτὸ ἀγαθῶν αἱρετώτερον γίνεται . τί οὖν ἐστὶ τοιοῦτον , οὗ καὶ ἡμεῖς κοινωνοῦμεν ; τοιοῦτον γὰρ ἐπιζητεῖται . οἱ δʼ ἐνιστάμενοι ὡς οὐκ ἀγαθὸν οὗ πάντʼ ἐφίεται , μὴ οὐθὲν λέγουσιν . ἃ γὰρ πᾶσι δοκεῖ , ταῦτʼ εἶναί φαμεν · ὁ δʼ ἀναιρῶν ταύτην τὴν πίστιν οὐ πάνυ πιστότερα ἐρεῖ . εἰ μὲν γὰρ τὰ ἀνόητα ὀρέγεται αὐτῶν , ἦν ἄν τι λεγόμενον , εἰ δὲ καὶ τὰ φρόνιμα , πῶς λέγοιεν ἄν τι ; ἴσως δὲ καὶ ἐν τοῖς φαύλοις ἔστι τι φυσικὸν ἀγαθὸν κρεῖττον ἢ καθʼ αὑτά , ὃ ἐφίεται τοῦ οἰκείου ἀγαθοῦ . οὐκ ἔοικε δὲ οὐδὲ περὶ τοῦ ἐναντίου καλῶς λέγεσθαι . οὐ γάρ φασιν , εἰ ἡ λύπη κακόν ἐστι , τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν εἶναι · ἀντικεῖσθαι γὰρ καὶ κακὸν κακῷ καὶ ἄμφω τῷ μηδετέρῳ—λέγοντες ταῦτα οὐ κακῶς , οὐ μὴν ἐπί γε τῶν εἰρημένων ἀληθεύοντες . ἀμφοῖν γὰρ ὄντοιν τῶν κακῶν καὶ φευκτὰ ἔδει ἄμφω εἶναι , τῶν μηδετέρων δὲ μηδέτερον ἢ ὁμοίως · νῦν δὲ φαίνονται τὴν μὲν φεύγοντες ὡς κακόν , τὴν δʼ αἱρούμενοι ὡς ἀγαθόν · οὕτω δὴ καὶ ἀντίκειται .
Lemmas: εὔδοξος μέν οὖν ὁ ἡδονή ἀγαθός οἴομαι εἰμί διά ὁ πᾶς ὁράω ἐφίημι αὐτός , καί ἔλλογος καί ἄλογος , ἐν πᾶς δέ εἰμί ὁ αἱρετός ὁ ἐπιεικής , καί ὁ μάλα κρατύς · ὁ δή πᾶς ἐπί αὐτός φέρω μηνύω ὡς πᾶς οὗτος ἀγαθός εἰμί ( ἕκαστος γάρ ὁ ἑαυτοῦ ἀγαθός εὑρίσκω , ὥσπερ καί τροφή ) , ὁ δέ πᾶς ἀγαθός , καί ὅς πᾶς ἐφίημι , ἀγαθός εἰμί . πιστεύω δέ ὁ λόγος διά ὁ ὁ ἦθος ἀρετή μάλα ἤ διά ἑαυτοῦ · διαφερόντως γάρ δοκέω σώφρων εἰμί · οὐ δή ὡς φίλος ὁ ἡδονή δοκέω οὗτος λέγω , ἀλλά οὕτως ἔχω κατά ἀλήθεια . οὐ ἥσσων δέ οἴομαι εἰμί φανερός ἐκ ὁ ἐναντίος · ὁ γάρ λύπη κατά ἑαυτοῦ πᾶς φευκτός εἰμί , ὅμοιος δή ἐναντίος αἱρετός · μάλα δέ εἰμί αἱρετός ὅς μή διά ἕτερος μηδέ ἕτερος χάριν αἱρέω · τοιοῦτος δέ ὁμολογουμένως εἰμί ὁ ἡδονή · οὐδείς γάρ ἐπερωτάω τίς ἕνεκα ἥδομαι , ὡς κατά ἑαυτοῦ εἰμί αἱρετός ὁ ἡδονή . προστίθημι τε ὅστις ὁ ἀγαθός αἱρετός ποιέω , οἷος ὁ δικαιοπραγέω καί σωφρονέω , αὐξάνω δέ ὁ ἀγαθός ἑαυτοῦ . ἔοικα δή οὗτος γε ὁ λόγος ὁ ἀγαθός αὐτός ἀποφαίνω , καί οὐδείς μάλα ἕτερος · πᾶς γάρ μετά ἕτερος ἀγαθός αἱρετός ἤ μονόω . τοιοῦτος δή λόγος καί Πλάτων ἀναιρέω ὅτι οὐ εἰμί ἡδονή ἀγαθός · αἱρετός γάρ εἰμί ὁ ἡδύς βίος μετά φρόνησις ἤ χωρίς , εἰ δέ ὁ μικτός κρατύς , οὐ εἰμί ὁ ἡδονή ἀγαθός · οὐδείς γάρ προστίθημι αὐτός ἀγαθός αἱρετός γίγνομαι . δῆλος δέ ὡς οὐδέ ἄλλος οὐδείς ἀγαθός ἄν εἰμί , ὅς μετά τις ὁ κατά ἑαυτοῦ ἀγαθός αἱρετός γίγνομαι . τίς οὖν εἰμί τοιοῦτος , ὅς καί ἐγώ κοινωνέω ; τοιοῦτος γάρ ἐπιζητέω . ὁ δέ ἐνίστημι ὡς οὐ ἀγαθός ὅς πᾶς ἐφίημι , μή οὐδείς λέγω . ὅς γάρ πᾶς δοκέω , οὗτος εἰμί φημί · ὁ δέ ἀναιρέω οὗτος ὁ πίστις οὐ πάνυ πιστός λέγω . εἰ μέν γάρ ὁ ἀνόητος ὀρέγω αὐτός , εἰμί ἄν τις λέγω , εἰ δέ καί ὁ φρόνιμος , πῶς λέγω ἄν τις ; ἴσως δέ καί ἐν ὁ φαῦλος εἰμί τις φυσικός ἀγαθός κρατύς ἤ κατά ἑαυτοῦ , ὅς ἐφίημι ὁ οἰκεῖος ἀγαθός . οὐ ἔοικα δέ οὐδέ περί ὁ ἐναντίος καλός λέγω . οὐ γάρ φημί , εἰ ὁ λύπη κακός εἰμί , ὁ ἡδονή ἀγαθός εἰμί · ἀντίκειμαι γάρ καί κακός κακός καί ἄμφω ὁ μηδετέρῳ—λέγοντες οὗτος οὐ κακός , οὐ μήν ἐπί γε ὁ λέγω ἀληθεύω . ἄμφω γάρ εἰμί ὁ κακός καί φευκτός δέω ἄμφω εἰμί , ὁ μηδέτερος δέ μηδέτερος ἤ ὅμοιος · νῦν δέ φαίνω ὁ μέν φεύγω ὡς κακός , ὁ δέ αἱρέω ὡς ἀγαθός · οὕτως δή καί ἀντίκειμαι .