aristoteles-et-corpus-aristotelicum.ethica-nicomachea 3.5
ὄντος δὴ βουλητοῦ μὲν τοῦ τέλους , βουλευτῶν δὲ καὶ προαιρετῶν τῶν πρὸς τὸ τέλος , αἱ περὶ ταῦτα πράξεις κατὰ προαίρεσιν ἂν εἶεν καὶ ἑκούσιοι . αἱ δὲ τῶν ἀρετῶν ἐνέργειαι περὶ ταῦτα . ἐφʼ ἡμῖν δὴ καὶ ἡ ἀρετή , ὁμοίως δὲ καὶ ἡ κακία . ἐν οἷς γὰρ ἐφʼ ἡμῖν τὸ πράττειν , καὶ τὸ μὴ πράττειν , καὶ ἐν οἷς τὸ μή , καὶ τὸ ναί · ὥστʼ εἰ τὸ πράττειν καλὸν ὂν ἐφʼ ἡμῖν ἐστί , καὶ τὸ μὴ πράττειν ἐφʼ ἡμῖν ἔσται αἰσχρὸν ὄν , καὶ εἰ τὸ μὴ πράττειν καλὸν ὂν ἐφʼ ἡμῖν , καὶ τὸ πράττειν αἰσχρὸν ὂν ἐφʼ ἡμῖν . εἰ δʼ ἐφʼ ἡμῖν τὰ καλὰ πράττειν καὶ τὰ αἰσχρά , ὁμοίως δὲ καὶ τὸ μὴ πράττειν , τοῦτο δʼ ἦν τὸ ἀγαθοῖς καὶ κακοῖς εἶναι , ἐφʼ ἡμῖν ἄρα τὸ ἐπιεικέσι καὶ φαύλοις εἶναι . τὸ δὲ λέγειν ὡς οὐδεὶς ἑκὼν πονηρὸς οὐδʼ ἄκων μακάριος ἔοικε τὸ μὲν ψευδεῖ τὸ δʼ ἀληθεῖ · μακάριος μὲν γὰρ οὐδεὶς ἄκων , ἡ δὲ μοχθηρία ἑκούσιον . ἢ τοῖς γε νῦν εἰρημένοις ἀμφισβητητέον , καὶ τὸν ἄνθρωπον οὐ φατέον ἀρχὴν εἶναι οὐδὲ γεννητὴν τῶν πράξεων ὥσπερ καὶ τέκνων . εἰ δὲ ταῦτα φαίνεται καὶ μὴ ἔχομεν εἰς ἄλλας ἀρχὰς ἀναγαγεῖν παρὰ τὰς ἐν ἡμῖν , ὧν καὶ αἱ ἀρχαὶ ἐν ἡμῖν , καὶ αὐτὰ ἐφʼ ἡμῖν καὶ ἑκούσια . τούτοις δʼ ἔοικε μαρτυρεῖσθαι καὶ ἰδίᾳ ὑφʼ ἑκάστων καὶ ὑπʼ αὐτῶν τῶν νομοθετῶν · κολάζουσι γὰρ καὶ τιμωροῦνται τοὺς δρῶντας μοχθηρά , ὅσοι μὴ βίᾳ ἢ διʼ ἄγνοιαν ἧς μὴ αὐτοὶ αἴτιοι , τοὺς δὲ τὰ καλὰ πράττοντας τιμῶσιν , ὡς τοὺς μὲν προτρέψοντες τοὺς δὲ κωλύσοντες . καίτοι ὅσα μήτʼ ἐφʼ ἡμῖν ἐστὶ μήθʼ ἑκούσια , οὐδεὶς προτρέπεται πράττειν , ὡς οὐδὲν πρὸ ἔργου ὂν τὸ πεισθῆναι μὴ θερμαίνεσθαι ἢ ἀλγεῖν ἢ πεινῆν ἢ ἄλλʼ ὁτιοῦν τῶν τοιούτων · οὐθὲν γὰρ ἧττον πεισόμεθα αὐτά . καὶ γὰρ ἐπʼ αὐτῷ τῷ ἀγνοεῖν κολάζουσιν , ἐὰν αἴτιος εἶναι δοκῇ τῆς ἀγνοίας , οἷον τοῖς μεθύουσι διπλᾶ τὰ ἐπιτίμια · ἡ γὰρ ἀρχὴ ἐν αὐτῷ · κύριος γὰρ τοῦ μὴ μεθυσθῆναι , τοῦτο δʼ αἴτιον τῆς ἀγνοίας . καὶ τοὺς ἀγνοοῦντάς τι τῶν ἐν τοῖς νόμοις , ἃ δεῖ ἐπίστασθαι καὶ μὴ χαλεπά ἐστι , κολάζουσιν , ὁμοίως δὲ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις , ὅσα διʼ ἀμέλειαν ἀγνοεῖν δοκοῦσιν , ὡς ἐπʼ αὐτοῖς ὂν τὸ μὴ ἀγνοεῖν · τοῦ γὰρ ἐπιμεληθῆναι κύριοι . ἀλλʼ ἴσως τοιοῦτός ἐστιν ὥστε μὴ ἐπιμεληθῆναι . ἀλλὰ τοῦ τοιούτους γενέσθαι αὐτοὶ αἴτιοι ζῶντες ἀνειμένως , καὶ τοῦ ἀδίκους ἢ ἀκολάστους εἶναι , οἳ μὲν κακουργοῦντες , οἳ δὲ ἐν πότοις καὶ τοῖς τοιούτοις διάγοντες · αἱ γὰρ περὶ ἕκαστα ἐνέργειαι τοιούτους ποιοῦσιν . τοῦτο δὲ δῆλον ἐκ τῶν μελετώντων πρὸς ἡντινοῦν ἀγωνίαν ἢ πρᾶξιν · διατελοῦσι γὰρ ἐνεργοῦντες . τὸ μὲν οὖν ἀγνοεῖν ὅτι ἐκ τοῦ ἐνεργεῖν περὶ ἕκαστα αἱ ἕξεις γίνονται , κομιδῇ ἀναισθήτου . ἔτι δʼ ἄλογον τὸν ἀδικοῦντα μὴ βούλεσθαι ἄδικον εἶναι ἢ τὂν ἀκολασταίνοντα ἀκόλαστον . εἰ δὲ μὴ ἀγνοῶν τις πράττει ἐξ ὧν ἔσται ἄδικος , ἑκὼν ἄδικος ἂν εἴη , οὐ μὴν ἐάν γε βούληται , ἄδικος ὢν παύσεται καὶ ἔσται δίκαιος . οὐδὲ γὰρ ὁ νοσῶν ὑγιής . καὶ εἰ οὕτως ἔτυχεν , ἑκὼν νοσεῖ , ἀκρατῶς βιοτεύων καὶ ἀπειθῶν τοῖς ἰατροῖς . τότε μὲν οὖν ἐξῆν αὐτῷ μὴ νοσεῖν , προεμένῳ δʼ οὐκέτι , ὥσπερ οὐδʼ ἀφέντι λίθον ἔτʼ αὐτὸν δυνατὸν ἀναλαβεῖν · ἀλλʼ ὅμως ἐπʼ αὐτῷ τὸ βαλεῖν · ἡ γὰρ ἀρχὴ ἐν αὐτῷ . οὕτω δὲ καὶ τῷ ἀδίκῳ καὶ τῷ ἀκολάστῳ ἐξ ἀρχῆς μὲν ἐξῆν τοιούτοις μὴ γενέσθαι , διὸ ἑκόντες εἰσίν · γενομένοις δʼ οὐκέτι ἔστι μὴ εἶναι . οὐ μόνον δʼ αἱ τῆς ψυχῆς κακίαι ἑκούσιοί εἰσιν , ἀλλʼ ἐνίοις καὶ αἱ τοῦ σώματος , οἷς καὶ ἐπιτιμῶμεν · τοῖς μὲν γὰρ διὰ φύσιν αἰσχροῖς οὐδεὶς ἐπιτιμᾷ , τοῖς δὲ διʼ ἀγυμνασίαν καὶ ἀμέλειαν . ὁμοίως δὲ καὶ περὶ ἀσθένειαν καὶ πήρωσιν · οὐθεὶς γὰρ ἂν ὀνειδίσειε τυφλῷ φύσει ἢ ἐκ νόσου ἢ ἐκ πληγῆς , ἀλλὰ μᾶλλον ἐλεήσαι · τῷ δʼ ἐξ οἰνοφλυγίας ἢ ἄλλης ἀκολασίας πᾶς ἂν ἐπιτιμήσαι . τῶν δὴ περὶ τὸ σῶμα κακιῶν αἱ ἐφʼ ἡμῖν ἐπιτιμῶνται , αἱ δὲ μὴ ἐφʼ ἡμῖν οὔ . εἰ δʼ οὕτω , καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων αἱ ἐπιτιμώμεναι τῶν κακιῶν ἐφʼ ἡμῖν ἂν εἶεν . εἰ δέ τις λέγοι ὅτι πάντες ἐφίενται τοῦ φαινομένου ἀγαθοῦ , τῆς δὲ φαντασίας οὐ κύριοι , ἀλλʼ ὁποῖός ποθʼ ἕκαστός ἐστι , τοιοῦτο καὶ τὸ τέλος φαίνεται αὐτῷ · εἰ μὲν οὖν ἕκαστος ἑαυτῷ τῆς ἕξεώς ἐστί πως αἴτιος , καὶ τῆς φαντασίας ἔσται πως αὐτὸς αἴτιος · εἰ δὲ μή , οὐθεὶς αὑτῷ αἴτιος τοῦ κακοποιεῖν , ἀλλὰ διʼ ἄγνοιαν τοῦ τέλους ταῦτα πράττει , διὰ τούτων οἰόμενος αὑτῷ τὸ ἄριστον ἔσεσθαι , ἡ δὲ τοῦ τέλους ἔφεσις οὐκ αὐθαίρετος , ἀλλὰ φῦναι δεῖ ὥσπερ ὄψιν ἔχοντα , ᾗ κρινεῖ καλῶς καὶ τὸ κατʼ ἀλήθειαν ἀγαθὸν αἱρήσεται , καὶ ἔστιν εὐφυὴς ᾧ τοῦτο καλῶς πέφυκεν · τὸ γὰρ μέγιστον καὶ κάλλιστον , καὶ ὃ παρʼ ἑτέρου μὴ οἷόν τε λαβεῖν μηδὲ μαθεῖν , ἀλλʼ οἷον ἔφυ τοιοῦτον ἕξει , καὶ τὸ εὖ καὶ τὸ καλῶς τοῦτο πεφυκέναι ἡ τελεία καὶ ἀληθινὴ ἂν εἴη εὐφυΐα . εἰ δὴ ταῦτʼ ἐστὶν ἀληθῆ , τί μᾶλλον ἡ ἀρετὴ τῆς κακίας ἔσται ἑκούσιον ; ἀμφοῖν γὰρ ὁμοίως , τῷ ἀγαθῷ καὶ τῷ κακῷ , τὸ τέλος φύσει ἢ ὁπωσδήποτε φαίνεται καὶ κεῖται , τὰ δὲ λοιπὰ πρὸς τοῦτο ἀναφέροντες πράττουσιν ὁπωσδήποτε . εἴτε δὴ τὸ τέλος μὴ φύσει ἑκάστῳ φαίνεται οἱονδήποτε , ἀλλά τι καὶ παρʼ αὐτόν ἐστιν , εἴτε τὸ μὲν τέλος φυσικόν , τῷ δὲ τὰ λοιπὰ πράττειν ἑκουσίως τὸν σπουδαῖον ἡ ἀρετὴ ἑκούσιόν ἐστιν , οὐθὲν ἧττον καὶ ἡ κακία ἑκούσιον ἂν εἴη · ὁμοίως γὰρ καὶ τῷ κακῷ ὑπάρχει τὸ διʼ αὐτὸν ἐν ταῖς πράξεσι καὶ εἰ μὴ ἐν τῷ τέλει . εἰ οὖν , ὥσπερ λέγεται , ἑκούσιοί εἰσιν αἱ ἀρεταί ( καὶ γὰρ τῶν ἕξεων συναίτιοί πως αὐτοί ἐσμεν , καὶ τῷ ποιοί τινες εἶναι τὸ τέλος τοιόνδε τιθέμεθα ) , καὶ αἱ κακίαι ἑκούσιοι ἂν εἶεν · ὁμοίως γάρ . κοινῇ μὲν οὖν περὶ τῶν ἀρετῶν εἴρηται ἡμῖν τό τε γένος τύπῳ , ὅτι μεσότητές εἰσιν καὶ ὅτι ἕξεις , ὑφʼ ὧν τε γίνονται , ὅτι τούτων πρακτικαὶ καὶ καθʼ αὑτάς , καὶ ὅτι ἐφʼ ἡμῖν καὶ ἑκούσιοι , καὶ οὕτως ὡς ἂν ὁ ὀρθὸς λόγος προστάξῃ . οὐχ ὁμοίως δὲ αἱ πράξεις ἑκούσιοί εἰσι καὶ αἱ ἕξεις · τῶν μὲν γὰρ πράξεων ἀπʼ ἀρχῆς μέχρι τοῦ τέλους κύριοί ἐσμεν , εἰδότες τὰ καθʼ ἕκαστα , τῶν ἕξεων δὲ τῆς ἀρχῆς , καθʼ ἕκαστα δὲ ἡ πρόσθεσις οὐ γνώριμος , ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἀρρωστιῶν · ἀλλʼ ὅτι ἐφʼ ἡμῖν ἦν οὕτως ἢ μὴ οὕτω χρήσασθαι , διὰ τοῦτο ἑκούσιοι . ἀναλαβόντες δὲ περὶ ἑκάστης εἴπωμεν τίνες εἰσὶ καὶ περὶ ποῖα καὶ πῶς · ἅμα δʼ ἔσται δῆλον καὶ πόσαι εἰσίν . καὶ πρῶτον περὶ ἀνδρείας .
Lemmas: εἰμί δή βουλητός μέν ὁ τέλος , βουλευτής δέ καί προαιρετός ὁ πρός ὁ τέλος , ὁ περί οὗτος πρᾶξις κατά προαίρεσις ἄν εἰμί καί ἑκούσιος . ὁ δέ ὁ ἀρετή ἐνέργεια περί οὗτος . ἐπί ἐγώ δή καί ὁ ἀρετή , ὅμοιος δέ καί ὁ κακία . ἐν ὅς γάρ ἐπί ἐγώ ὁ πράσσω , καί ὁ μή πράσσω , καί ἐν ὅς ὁ μή , καί ὁ ναί · ὥστε εἰ ὁ πράσσω καλός εἰμί ἐπί ἐγώ εἰμί , καί ὁ μή πράσσω ἐπί ἐγώ εἰμί αἰσχρός εἰμί , καί εἰ ὁ μή πράσσω καλός εἰμί ἐπί ἐγώ , καί ὁ πράσσω αἰσχρός εἰμί ἐπί ἐγώ . εἰ δέ ἐπί ἐγώ ὁ καλός πράσσω καί ὁ αἰσχρός , ὅμοιος δέ καί ὁ μή πράσσω , οὗτος δέ εἰμί ὁ ἀγαθός καί κακός εἰμί , ἐπί ἐγώ ἄρα ὁ ἐπιεικής καί φαῦλος εἰμί . ὁ δέ λέγω ὡς οὐδείς ἑκών πονηρός οὐδέ ἄκων μακάριος ἔοικα ὁ μέν ψευδής ὁ δέ ἀληθής · μακάριος μέν γάρ οὐδείς ἄκων , ὁ δέ μοχθηρία ἑκούσιος . ἤ ὁ γε νῦν λέγω ἀμφισβητητέον , καί ὁ ἄνθρωπος οὐ φημί ἀρχή εἰμί οὐδέ γεννητής ὁ πρᾶξις ὥσπερ καί τέκνον . εἰ δέ οὗτος φαίνω καί μή ἔχω εἰς ἄλλος ἀρχή ἀνάγω παρά ὁ ἐν ἐγώ , ὅς καί ὁ ἀρχή ἐν ἐγώ , καί αὐτός ἐπί ἐγώ καί ἑκούσιος . οὗτος δέ ἔοικα μαρτυρέω καί ἴδιος ὑπό ἕκαστος καί ὑπό αὐτός ὁ νομοθέτης · κολάζω γάρ καί τιμωρέω ὁ δράω μοχθηρός , ὅσος μή βία ἤ διά ἄγνοια ὅς μή αὐτός αἴτιος , ὁ δέ ὁ καλός πράσσω τιμάω , ὡς ὁ μέν προσρέπω ὁ δέ κωλύω . καίτοι ὅσος μήτε ἐπί ἐγώ εἰμί μήτε ἑκούσιος , οὐδείς προτρέπω πράσσω , ὡς οὐδείς πρό ἔργον εἰμί ὁ πείθω μή θερμαίνω ἤ ἀλγέω ἤ πεινάω ἤ ἄλλος ὁστισοῦν ὁ τοιοῦτος · οὐδείς γάρ ἥσσων πείθω αὐτός . καί γάρ ἐπί αὐτός ὁ ἀγνοέω κολάζω , ἐάν αἴτιος εἰμί δοκέω ὁ ἄγνοια , οἷος ὁ μεθύω διπλόος ὁ ἐπιτίμιον · ὁ γάρ ἀρχή ἐν αὐτός · κύριος γάρ ὁ μή μεθύσκω , οὗτος δέ αἴτιος ὁ ἄγνοια . καί ὁ ἀγνοέω τις ὁ ἐν ὁ νόμος , ὅς δέω ἐπίσταμαι καί μή χαλεπός εἰμί , κολάζω , ὅμοιος δέ καί ἐν ὁ ἄλλος , ὅσος διά ἀμέλεια ἀγνοέω δοκέω , ὡς ἐπί αὐτός εἰμί ὁ μή ἀγνοέω · ὁ γάρ ἐπιμελέομαι κύριος . ἀλλά ἴσως τοιοῦτος εἰμί ὥστε μή ἐπιμελέομαι . ἀλλά ὁ τοιοῦτος γίγνομαι αὐτός αἴτιος ζάω ἀνειμένως , καί ὁ ἄδικος ἤ ἀκόλαστος εἰμί , ὁ μέν κακουργέω , ὁ δέ ἐν πότος καί ὁ τοιοῦτος διάγω · ὁ γάρ περί ἕκαστος ἐνέργεια τοιοῦτος ποιέω . οὗτος δέ δῆλος ἐκ ὁ μελετάω πρός ὅστις ἀγωνία ἤ πρᾶξις · διατελέω γάρ ἐνεργέω . ὁ μέν οὖν ἀγνοέω ὅτι ἐκ ὁ ἐνεργέω περί ἕκαστος ὁ ἕξις γίγνομαι , κομιδῇ ἀναίσθητος . ἔτι δέ ἄλογος ὁ ἀδικέω μή βούλομαι ἄδικος εἰμί ἤ ὁ ἀκολασταίνω ἀκόλαστος . εἰ δέ μή ἀγνοέω τις πράσσω ἐκ ὅς εἰμί ἄδικος , ἑκών ἄδικος ἄν εἰμί , οὐ μήν ἐάν γε βούλομαι , ἄδικος εἰμί παύω καί εἰμί δίκαιος . οὐδέ γάρ ὁ νοσέω ὑγιής . καί εἰ οὕτως τυγχάνω , ἑκών νοσέω , ἀκρατής βιοτεύω καί ἀπειθέω ὁ ἰατρός . τότε μέν οὖν ἔξεστι αὐτός μή νοσέω , προίημι δέ οὐκέτι , ὥσπερ οὐδέ ἀφίημι λίθος ἔτι αὐτός δυνατός ἀναλαμβάνω · ἀλλά ὅμως ἐπί αὐτός ὁ βάλλω · ὁ γάρ ἀρχή ἐν αὐτός . οὕτως δέ καί ὁ ἄδικος καί ὁ ἀκόλαστος ἐκ ἀρχή μέν ἔξεστι τοιοῦτος μή γίγνομαι , διό ἑκών εἰμί · γίγνομαι δέ οὐκέτι εἰμί μή εἰμί . οὐ μόνος δέ ὁ ὁ ψυχή κακία ἑκούσιος εἰμί , ἀλλά ἔνιοι καί ὁ ὁ σῶμα , ὅς καί ἐπιτιμάω · ὁ μέν γάρ διά φύσις αἰσχρός οὐδείς ἐπιτιμάω , ὁ δέ διά ἀγυμνασία καί ἀμέλεια . ὅμοιος δέ καί περί ἀσθένεια καί πήρωσις · οὐδείς γάρ ἄν ὀνειδίζω τυφλός φύσις ἤ ἐκ νόσος ἤ ἐκ πληγή , ἀλλά μάλα ἐλεέω · ὁ δέ ἐκ οἰνοφλυγία ἤ ἄλλος ἀκολασία πᾶς ἄν ἐπιτιμάω . ὁ δή περί ὁ σῶμα κακία ὁ ἐπί ἐγώ ἐπιτιμάω , ὁ δέ μή ἐπί ἐγώ οὐ . εἰ δέ οὕτως , καί ἐπί ὁ ἄλλος ὁ ἐπιτιμάω ὁ κακία ἐπί ἐγώ ἄν εἰμί . εἰ δέ τις λέγω ὅτι πᾶς ἐφίημι ὁ φαίνω ἀγαθός , ὁ δέ φαντασία οὐ κύριος , ἀλλά ὁποῖος ποτέ ἕκαστος εἰμί , τοιοῦτος καί ὁ τέλος φαίνω αὐτός · εἰ μέν οὖν ἕκαστος ἑαυτοῦ ὁ ἕξις εἰμί πως αἴτιος , καί ὁ φαντασία εἰμί πως αὐτός αἴτιος · εἰ δέ μή , οὐδείς ἑαυτοῦ αἴτιος ὁ κακοποιέω , ἀλλά διά ἄγνοια ὁ τέλος οὗτος πράσσω , διά οὗτος οἴομαι ἑαυτοῦ ὁ ἀγαθός εἰμί , ὁ δέ ὁ τέλος ἔφεσις οὐ αὐθαίρετος , ἀλλά φύω δέω ὥσπερ ὄψις ἔχω , ὅς κρίνω καλός καί ὁ κατά ἀλήθεια ἀγαθός αἱρέω , καί εἰμί εὐφυής ὅς οὗτος καλός φύω · ὁ γάρ μέγας καί καλός , καί ὅς παρά ἕτερος μή οἷος τε λαμβάνω μηδέ μανθάνω , ἀλλά οἷος φύω τοιοῦτος ἔχω , καί ὁ εὖ καί ὁ καλός οὗτος φύω ὁ τέλειος καί ἀληθινός ἄν εἰμί εὐφυία . εἰ δή οὗτος εἰμί ἀληθής , τίς μάλα ὁ ἀρετή ὁ κακία εἰμί ἑκούσιος ; ἄμφω γάρ ὅμοιος , ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός , ὁ τέλος φύσις ἤ ὅπως φαίνω καί κεῖμαι , ὁ δέ λοιπός πρός οὗτος ἀναφέρω πράσσω ὅπως . εἴτε δή ὁ τέλος μή φύσις ἕκαστος φαίνω ὁονδήποτες , ἀλλά τις καί παρά αὐτός εἰμί , εἴτε ὁ μέν τέλος φυσικός , ὁ δέ ὁ λοιπός πράσσω ἑκούσιος ὁ σπουδαῖος ὁ ἀρετή ἑκούσιος εἰμί , οὐδείς ἥσσων καί ὁ κακία ἑκούσιος ἄν εἰμί · ὅμοιος γάρ καί ὁ κακός ὑπάρχω ὁ διά αὐτός ἐν ὁ πρᾶξις καί εἰ μή ἐν ὁ τέλος . εἰ οὖν , ὥσπερ λέγω , ἑκούσιος εἰμί ὁ ἀρετή ( καί γάρ ὁ ἕξις συναίτιος πως αὐτός εἰμί , καί ὁ ποιός τις εἰμί ὁ τέλος τοιόσδε τίθημι ) , καί ὁ κακία ἑκούσιος ἄν εἰμί · ὅμοιος γάρ . κοινῇ μέν οὖν περί ὁ ἀρετή λέγω ἐγώ ὁ τε γένος τύπος , ὅτι μεσότης εἰμί καί ὅτι ἕξις , ὑπό ὅς τε γίγνομαι , ὅτι οὗτος πρακτικός καί κατά ἑαυτοῦ , καί ὅτι ἐπί ἐγώ καί ἑκούσιος , καί οὕτως ὡς ἄν ὁ ὀρθός λόγος προστάσσω . οὐ ὅμοιος δέ ὁ πρᾶξις ἑκούσιος εἰμί καί ὁ ἕξις · ὁ μέν γάρ πρᾶξις ἀπό ἀρχή μέχρι ὁ τέλος κύριος εἰμί , οἶδα ὁ κατά ἕκαστος , ὁ ἕξις δέ ὁ ἀρχή , κατά ἕκαστος δέ ὁ πρόσθεσις οὐ γνώριμος , ὥσπερ ἐπί ὁ ἀρρωστία · ἀλλά ὅτι ἐπί ἐγώ εἰμί οὕτως ἤ μή οὕτως χράω , διά οὗτος ἑκούσιος . ἀναλαμβάνω δέ περί ἕκαστος λέγω τίς εἰμί καί περί ποῖος καί πῶς · ἅμα δέ εἰμί δῆλος καί πόσος εἰμί . καί πρῶτος περί ἀνδρεία .