aristoteles-et-corpus-aristotelicum.ethica-nicomachea 7.13
ἀλλὰ μὴν ὅτι καὶ ἡ λύπη κακόν , ὁμολογεῖται , καὶ φευκτόν · ἣ μὲν γὰρ ἁπλῶς κακόν , ἣ δὲ τῷ πῇ ἐμποδιστική . τῷ δὲ φευκτῷ τὸ ἐναντίον ᾗ φευκτόν τι καὶ κακόν , ἀγαθόν . ἀνάγκη οὖν τὴν ἡδονὴν ἀγαθόν τι εἶναι . ὡς γὰρ Σπεύσιππος ἔλυεν , οὐ συμβαίνει ἡ λύσις , ὥσπερ τὸ μεῖζον τῷ ἐλάττονι καὶ τῷ ἴσῳ ἐναντίον · οὐ γὰρ ἂν φαίη ὅπερ κακόν τι εἶναι τὴν ἡδονήν . τἄριστόν τʼ οὐδὲν κωλύει ἡδονήν τινα εἶναι , εἰ ἔνιαι φαῦλαι ἡδοναί , ὥσπερ καὶ ἐπιστήμην τινὰ ἐνίων φαύλων οὐσῶν . ἴσως δὲ καὶ ἀναγκαῖον , εἴπερ ἑκάστης ἕξεώς εἰσιν ἐνέργειαι ἀνεμπόδιστοι , εἴθʼ ἡ πασῶν ἐνέργειά ἐστιν εὐδαιμονία εἴτε ἡ τινὸς αὐτῶν , ἂν ᾖ ἀνεμπόδιστος , αἱρετωτάτην εἶναι · τοῦτο δʼ ἐστὶν ἡδονή . ὥστε εἴη ἄν τις ἡδονὴ τὸ ἄριστον , τῶν πολλῶν ἡδονῶν φαύλων οὐσῶν , εἰ ἔτυχεν , ἁπλῶς . καὶ διὰ τοῦτο πάντες τὸν εὐδαίμονα ἡδὺν οἴονται βίον εἶναι , καὶ ἐμπλέκουσι τὴν ἡδονὴν εἰς τὴν εὐδαιμονίαν , εὐλόγως · οὐδεμία γὰρ ἐνέργεια τέλειος ἐμποδιζομένη , ἡ δʼ εὐδαιμονία τῶν τελείων · διὸ προσδεῖται ὁ εὐδαίμων τῶν ἐν σώματι ἀγαθῶν καὶ τῶν ἐκτὸς καὶ τῆς τύχης , ὅπως μὴ ἐμποδίζηται ταῦτα . οἱ δὲ τὸν τροχιζόμενον καὶ τὸν δυστυχίαις μεγάλαις περιπίπτοντα εὐδαίμονα φάσκοντες εἶναι , ἐὰν ᾖ ἀγαθός , ἢ ἑκόντες ἢ ἄκοντες οὐδὲν λέγουσιν . διὰ δὲ τὸ προσδεῖσθαι τῆς τύχης δοκεῖ τισὶ ταὐτὸν εἶναι ἡ εὐτυχία τῇ εὐδαιμονίᾳ , οὐκ οὖσα , ἐπεὶ καὶ αὐτὴ ὑπερβάλλουσα ἐμπόδιός ἐστιν , καὶ ἴσως οὐκέτι εὐτυχίαν καλεῖν δίκαιον · πρὸς γὰρ τὴν εὐδαιμονίαν ὁ ὅρος αὐτῆς . καὶ τὸ διώκειν δʼ ἅπαντα καὶ θηρία καὶ ἀνθρώπους τὴν ἡδονὴν σημεῖόν τι τοῦ εἶναί πως τὸ ἄριστον αὐτήν · φήμη δʼ οὔτις πάμπαν ἀπόλλυται , ἥν τινα λαοί πολλοί ἀλλʼ ἐπεὶ οὐχ ἡ αὐτὴ οὔτε φύσις οὔθʼ ἕξις ἡ ἀρίστη οὔτʼ ἔστιν οὔτε δοκεῖ , οὐδʼ ἡδονὴν διώκουσι τὴν αὐτὴν πάντες , ἡδονὴν μέντοι πάντες . ἴσως δὲ καὶ διώκουσιν οὐχ ἣν οἴονται οὐδʼ ἣν ἂν φαῖεν , ἀλλὰ τὴν αὐτήν · πάντα γὰρ φύσει ἔχει τι θεῖον . ἀλλʼ εἰλήφασι τὴν τοῦ ὀνόματος κληρονομίαν αἱ σωματικαὶ ἡδοναὶ διὰ τὸ πλειστάκις τε παραβάλλειν εἰς αὐτὰς καὶ πάντας μετέχειν αὐτῶν · διὰ τὸ μόνας οὖν γνωρίμους εἶναι ταύτας μόνας οἴονται εἶναι . φανερὸν δὲ καὶ ὅτι , εἰ μὴ ἡδονὴ ἀγαθὸν καὶ ἡ ἐνέργεια , οὐκ ἔσται ζῆν ἡδέως τὸν εὐδαίμονα · τίνος γὰρ ἕνεκα δέοι ἂν αὐτῆς , εἴπερ μὴ ἀγαθόν , ἀλλὰ καὶ λυπηρῶς ἐνδέχεται ζῆν ; οὔτε κακὸν γὰρ οὔτʼ ἀγαθὸν ἡ λύπη , εἴπερ μηδʼ ἡδονή · ὥστε διὰ τί ἂν φεύγοι ; οὐδὲ δὴ ἡδίων ὁ βίος ὁ τοῦ σπουδαίου , εἰ μὴ καὶ αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ .
Lemmas: ἀλλά μήν ὅτι καί ὁ λύπη κακός , ὁμολογέω , καί φευκτός · ὁ μέν γάρ ἁπλῶς κακός , ὁ δέ ὁ πῇ ἐμποδιστικός . ὁ δέ φευκτός ὁ ἐναντίος ᾗ φευκτός τις καί κακός , ἀγαθός . ἀνάγκη οὖν ὁ ἡδονή ἀγαθός τις εἰμί . ὡς γάρ Σπεύσιππος λύω , οὐ συμβαίνω ὁ λύσις , ὥσπερ ὁ μέγας ὁ ἐλαχύς καί ὁ ἴσος ἐναντίος · οὐ γάρ ἄν φημί ὅς κακός τις εἰμί ὁ ἡδονή . ἀγαθός τε οὐδείς κωλύω ἡδονή τις εἰμί , εἰ ἔνιοι φαῦλος ἡδονή , ὥσπερ καί ἐπιστήμη τις ἔνιοι φαῦλος εἰμί . ἴσως δέ καί ἀναγκαῖος , εἴπερ ἕκαστος ἕξις εἰμί ἐνέργεια ἀνεμπόδιστος , εἴτε ὁ πᾶς ἐνέργεια εἰμί εὐδαιμονία εἴτε ὁ τις αὐτός , ἐάν εἰμί ἀνεμπόδιστος , αἱρετός εἰμί · οὗτος δέ εἰμί ἡδονή . ὥστε εἰμί ἄν τις ἡδονή ὁ ἀγαθός , ὁ πολύς ἡδονή φαῦλος εἰμί , εἰ τυγχάνω , ἁπλῶς . καί διά οὗτος πᾶς ὁ εὐδαίμων ἡδύς οἴομαι βίος εἰμί , καί ἐμπλέκω ὁ ἡδονή εἰς ὁ εὐδαιμονία , εὔλογος · οὐδείς γάρ ἐνέργεια τέλειος ἐμποδίζω , ὁ δέ εὐδαιμονία ὁ τέλειος · διό προσδέω ὁ εὐδαίμων ὁ ἐν σῶμα ἀγαθός καί ὁ ἐκτός καί ὁ τύχη , ὅπως μή ἐμποδίζω οὗτος . ὁ δέ ὁ τροχίζω καί ὁ δυστυχία μέγας περιπίπτω εὐδαίμων φάσκω εἰμί , ἐάν εἰμί ἀγαθός , ἤ ἑκών ἤ ἄκων οὐδείς λέγω . διά δέ ὁ προσδέω ὁ τύχη δοκέω τις αὐτός εἰμί ὁ εὐτυχία ὁ εὐδαιμονία , οὐ εἰμί , ἐπεί καί αὐτός ὑπερβάλλω ἐμπόδιος εἰμί , καί ἴσως οὐκέτι εὐτυχία καλέω δίκαιος · πρός γάρ ὁ εὐδαιμονία ὁ ὅρος αὐτός . καί ὁ διώκω δέ ἅπας καί θηρίον καί ἄνθρωπος ὁ ἡδονή σημεῖον τις ὁ εἰμί πως ὁ ἄριστον αὐτός · φήμη δέ οὔτις πάμπαν ἀπόλλυμι , ὅς τις λαός πολύς ἀλλά ἐπεί οὐ ὁ αὐτός οὔτε φύσις οὔτε ἕξις ὁ ἀγαθός οὔτε εἰμί οὔτε δοκέω , οὐδέ ἡδονή διώκω ὁ αὐτός πᾶς , ἡδονή μέντοι πᾶς . ἴσως δέ καί διώκω οὐ ὅς οἴομαι οὐδέ ὅς ἄν φημί , ἀλλά ὁ αὐτός · πᾶς γάρ φύσις ἔχω τις θεῖος . ἀλλά λαμβάνω ὁ ὁ ὄνομα κληρονομία ὁ σωματικός ἡδονή διά ὁ πλειστάκις τε παραβάλλω εἰς αὐτός καί πᾶς μετέχω αὐτός · διά ὁ μόνος οὖν γνώριμος εἰμί οὗτος μόνος οἴομαι εἰμί . φανερός δέ καί ὅτι , εἰ μή ἡδονή ἀγαθός καί ὁ ἐνέργεια , οὐ εἰμί ζάω ἡδύς ὁ εὐδαίμων · τίς γάρ ἕνεκα δέω ἄν αὐτός , εἴπερ μή ἀγαθός , ἀλλά καί λυπηρός ἐνδέχομαι ζάω ; οὔτε κακός γάρ οὔτε ἀγαθός ὁ λύπη , εἴπερ μηδέ ἡδονή · ὥστε διά τίς ἄν φεύγω ; οὐδέ δή ἡδύς ὁ βίος ὁ ὁ σπουδαῖος , εἰ μή καί ὁ ἐνέργεια αὐτός .