aristoteles-et-corpus-aristotelicum.ethica-nicomachea 8.4
αὕτη μὲν οὖν καὶ κατὰ τὸν χρόνον καὶ κατὰ τὰ λοιπὰ τελεία ἐστί , καὶ κατὰ πάντα ταὐτὰ γίνεται καὶ ὅμοια ἑκατέρῳ παρʼ ἑκατέρου , ὅπερ δεῖ τοῖς φίλοις ὑπάρχειν . ἡ δὲ διὰ τὸ ἡδὺ ὁμοίωμα ταύτης ἔχει · καὶ γὰρ οἱ ἀγαθοὶ ἡδεῖς ἀλλήλοις . ὁμοίως δὲ καὶ ἡ διὰ τὸ χρήσιμον · καὶ γὰρ τοιοῦτοι ἀλλήλοις οἱ ἀγαθοί . μάλιστα δὲ καὶ ἐν τούτοις αἱ φιλίαι μένουσιν , ὅταν τὸ αὐτὸ γίνηται παρʼ ἀλλήλων , οἷον ἡδονή , καὶ μὴ μόνον οὕτως ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ , οἷον τοῖς εὐτραπέλοις , καὶ μὴ ὡς ἐραστῇ καὶ ἐρωμένῳ . οὐ γὰρ ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς ἥδονται οὗτοι , ἀλλʼ ὃ μὲν ὁρῶν ἐκεῖνον , ὃ δὲ θεραπευόμενος ὑπὸ τοῦ ἐραστοῦ · ληγούσης δὲ τῆς ὥρας ἐνίοτε καὶ ἡ φιλία λήγει ( τῷ μὲν γὰρ οὐκ ἔστιν ἡδεῖα ἡ ὄψις , τῷ δʼ οὐ γίνεται ἡ θεραπεία ) · πολλοὶ δʼ αὖ διαμένουσιν , ἐὰν ἐκ τῆς συνηθείας τὰ ἤθη στέρξωσιν , ὁμοήθεις ὄντες . οἱ δὲ μὴ τὸ ἡδὺ ἀντικαταλλαττόμενοι ἀλλὰ τὸ χρήσιμον ἐν τοῖς ἐρωτικοῖς καὶ εἰσὶν ἧττον φίλοι καὶ διαμένουσιν . οἱ δὲ διὰ τὸ χρήσιμον ὄντες φίλοι ἅμα τῷ συμφέροντι διαλύονται · οὐ γὰρ ἀλλήλων ἦσαν φίλοι ἀλλὰ τοῦ λυσιτελοῦς . διʼ ἡδονὴν μὲν οὖν καὶ διὰ τὸ χρήσιμον καὶ φαύλους ἐνδέχεται φίλους ἀλλήλοις εἶναι καὶ ἐπιεικεῖς φαύλοις καὶ μηδέτερον ὁποιῳοῦν , διʼ αὑτοὺς δὲ δῆλον ὅτι μόνους τοὺς ἀγαθούς · οἱ γὰρ κακοὶ οὐ χαίρουσιν ἑαυτοῖς , εἰ μή τις ὠφέλεια γίνοιτο . καὶ μόνη δὲ ἡ τῶν ἀγαθῶν φιλία ἀδιάβλητός ἐστιν · οὐ γὰρ ῥᾴδιον οὐδενὶ πιστεῦσαι περὶ τοῦ ἐν πολλῷ χρόνῳ ὑφʼ αὑτοῦ δεδοκιμασμένου · καὶ τὸ πιστεύειν ἐν τούτοις , καὶ τὸ μηδέποτʼ ἂν ἀδικῆσαι , καὶ ὅσα ἄλλα ἐν τῇ ὡς ἀληθῶς φιλίᾳ ἀξιοῦται . ἐν δὲ ταῖς ἑτέραις οὐδὲν κωλύει τὰ τοιαῦτα γίνεσθαι . ἐπεὶ γὰρ οἱ ἄνθρωποι λέγουσι φίλους καὶ τοὺς διὰ τὸ χρήσιμον , ὥσπερ αἱ πόλεις ( δοκοῦσι γὰρ αἱ συμμαχίαι ταῖς πόλεσι γίνεσθαι ἕνεκα τοῦ συμφέροντος ) , καὶ τοὺς διʼ ἡδονὴν ἀλλήλους στέργοντας , ὥσπερ οἱ παῖδες , ἴσως λέγειν μὲν δεῖ καὶ ἡμᾶς φίλους τοὺς τοιούτους , εἴδη δὲ τῆς φιλίας πλείω , καὶ πρώτως μὲν καὶ κυρίως τὴν τῶν ἀγαθῶν ᾗ ἀγαθοί , τὰς δὲ λοιπὰς καθʼ ὁμοιότητα · ᾗ γὰρ ἀγαθόν τι καὶ ὅμοιόν τι , ταύτῃ φίλοι · καὶ γὰρ τὸ ἡδὺ ἀγαθὸν τοῖς φιληδέσιν . οὐ πάνυ δʼ αὗται συνάπτουσιν , οὐδὲ γίνονται οἱ αὐτοὶ φίλοι διὰ τὸ χρήσιμον καὶ διὰ τὸ ἡδύ · οὐ γὰρ πάνυ συνδυάζεται τὰ κατὰ συμβεβηκός . εἰς ταῦτα δὲ τὰ εἴδη τῆς φιλίας νενεμημένης οἱ μὲν φαῦλοι ἔσονται φίλοι διʼ ἡδονὴν ἢ τὸ χρήσιμον , ταύτῃ ὅμοιοι ὄντες , οἱ δʼ ἀγαθοὶ διʼ αὑτοὺς φίλοι · ᾗ γὰρ ἀγαθοί . οὗτοι μὲν οὖν ἁπλῶς φίλοι , ἐκεῖνοι δὲ κατὰ συμβεβηκὸς καὶ τῷ ὡμοιῶσθαι τούτοις .
Lemmas: οὗτος μέν οὖν καί κατά ὁ χρόνος καί κατά ὁ λοιπός τέλειος εἰμί , καί κατά πᾶς αὐτός γίγνομαι καί ὅμοιος ἑκάτερος παρά ἑκάτερος , ὅς δέω ὁ φίλος ὑπάρχω . ὁ δέ διά ὁ ἡδύς ὁμοίωμα οὗτος ἔχω · καί γάρ ὁ ἀγαθός ἡδύς ἀλλήλων . ὅμοιος δέ καί ὁ διά ὁ χρήσιμος · καί γάρ τοιοῦτος ἀλλήλων ὁ ἀγαθός . μάλα δέ καί ἐν οὗτος ὁ φιλία μένω , ὅταν ὁ αὐτός γίγνομαι παρά ἀλλήλων , οἷος ἡδονή , καί μή μόνος οὕτως ἀλλά καί ἀπό ὁ αὐτός , οἷος ὁ εὐτράπελος , καί μή ὡς ἐραστής καί ἐράω . οὐ γάρ ἐπί ὁ αὐτός ἥδομαι οὗτος , ἀλλά ὁ μέν ὁράω ἐκεῖνος , ὁ δέ θεραπεύω ὑπό ὁ ἐραστής · λήγω δέ ὁ ὥρα ἐνίοτε καί ὁ φιλία λήγω ( ὁ μέν γάρ οὐ εἰμί ἡδύς ὁ ὄψις , ὁ δέ οὐ γίγνομαι ὁ θεραπεία ) · πολύς δέ αὖ διαμένω , ἐάν ἐκ ὁ συνήθεια ὁ ἦθος στέργω , ὁμοήθης εἰμί . ὁ δέ μή ὁ ἡδύς ἀντικαταλλάσσομαι ἀλλά ὁ χρήσιμος ἐν ὁ ἐρωτικός καί εἰμί ἥσσων φίλος καί διαμένω . ὁ δέ διά ὁ χρήσιμος εἰμί φίλος ἅμα ὁ συμφέρω διαλύω · οὐ γάρ ἀλλήλων εἰμί φίλος ἀλλά ὁ λυσιτελής . διά ἡδονή μέν οὖν καί διά ὁ χρήσιμος καί φαῦλος ἐνδέχομαι φίλος ἀλλήλων εἰμί καί ἐπιεικής φαῦλος καί μηδέτερος ὁποῖος , διά ἑαυτοῦ δέ δῆλος ὅτι μόνος ὁ ἀγαθός · ὁ γάρ κακός οὐ χαίρω ἑαυτοῦ , εἰ μή τις ὠφέλεια γίγνομαι . καί μόνος δέ ὁ ὁ ἀγαθός φιλία ἀδιάβλητος εἰμί · οὐ γάρ ῥᾴδιος οὐδείς πιστεύω περί ὁ ἐν πολύς χρόνος ὑπό ἑαυτοῦ δοκιμάζω · καί ὁ πιστεύω ἐν οὗτος , καί ὁ μηδέποτε ἄν ἀδικέω , καί ὅσος ἄλλος ἐν ὁ ὡς ἀληθής φιλία ἀξιόω . ἐν δέ ὁ ἕτερος οὐδείς κωλύω ὁ τοιοῦτος γίγνομαι . ἐπεί γάρ ὁ ἄνθρωπος λέγω φίλος καί ὁ διά ὁ χρήσιμος , ὥσπερ ὁ πόλις ( δοκέω γάρ ὁ συμμαχία ὁ πόλις γίγνομαι ἕνεκα ὁ συμφέρω ) , καί ὁ διά ἡδονή ἀλλήλων στέργω , ὥσπερ ὁ παῖς , ἴσως λέγω μέν δέω καί ἐγώ φίλος ὁ τοιοῦτος , εἶδος δέ ὁ φιλία πολύς , καί πρῶτος μέν καί κύριος ὁ ὁ ἀγαθός ᾗ ἀγαθός , ὁ δέ λοιπός κατά ὁμοιότης · ᾗ γάρ ἀγαθός τις καί ὅμοιος τις , ταύτῃ φίλος · καί γάρ ὁ ἡδύς ἀγαθός ὁ φιληδής . οὐ πάνυ δέ οὗτος συνάπτω , οὐδέ γίγνομαι ὁ αὐτός φίλος διά ὁ χρήσιμος καί διά ὁ ἡδύς · οὐ γάρ πάνυ συνδυάζω ὁ κατά συμβαίνω . εἰς οὗτος δέ ὁ εἶδος ὁ φιλία νέμω ὁ μέν φαῦλος εἰμί φίλος διά ἡδονή ἤ ὁ χρήσιμος , οὗτος ὅμοιος εἰμί , ὁ δέ ἀγαθός διά ἑαυτοῦ φίλος · ᾗ γάρ ἀγαθός . οὗτος μέν οὖν ἁπλῶς φίλος , ἐκεῖνος δέ κατά συμβαίνω καί ὁ ὁμοιόω οὗτος .