aristoteles-et-corpus-aristotelicum.ethica-nicomachea 1.12
διωρισμένων δὲ τούτων ἐπισκεψώμεθα περὶ τῆς εὐδαιμονίας πότερα τῶν ἐπαινετῶν ἐστὶν ἢ μᾶλλον τῶν τιμίων · δῆλον γὰρ ὅτι τῶν γε δυνάμεων οὐκ ἔστιν . φαίνεται δὴ πᾶν τὸ ἐπαινετὸν τῷ ποιόν τι εἶναι καὶ πρός τι πῶς ἔχειν ἐπαινεῖσθαι · τὸν γὰρ δίκαιον καὶ τὸν ἀνδρεῖον καὶ ὅλως τὸν ἀγαθόν τε καὶ τὴν ἀρετὴν ἐπαινοῦμεν διὰ τὰς πράξεις καὶ τὰ ἔργα , καὶ τὸν ἰσχυρὸν δὲ καὶ τὸν δρομικὸν καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον τῷ ποιόν τινα πεφυκέναι καὶ ἔχειν πως πρὸς ἀγαθόν τι καὶ σπουδαῖον . δῆλον δὲ τοῦτο καὶ ἐκ τῶν περὶ τοὺς θεοὺς ἐπαίνων · γελοῖοι γὰρ φαίνονται πρὸς ἡμᾶς ἀναφερόμενοι , τοῦτο δὲ συμβαίνει διὰ τὸ γίνεσθαι τοὺς ἐπαίνους διʼ ἀναφορᾶς , ὥσπερ εἴπομεν . εἰ δʼ ἐστὶν ὁ ἔπαινος τῶν τοιούτων , δῆλον ὅτι τῶν ἀρίστων οὐκ ἔστιν ἔπαινος , ἀλλὰ μεῖζόν τι καὶ βέλτιον , καθάπερ καὶ φαίνεται · τούς τε γὰρ θεοὺς μακαρίζομεν καὶ εὐδαιμονίζομεν καὶ τῶν ἀνδρῶν τοὺς θειοτάτους . ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἀγαθῶν · οὐδεὶς γὰρ τὴν εὐδαιμονίαν ἐπαινεῖ καθάπερ τὸ δίκαιον , ἀλλʼ ὡς θειότερόν τι καὶ βέλτιον μακαρίζει . δοκεῖ δὲ καὶ Εὔδοξος καλῶς συνηγορῆσαι περὶ τῶν ἀριστείων τῇ ἡδονῇ · τὸ γὰρ μὴ ἐπαινεῖσθαι τῶν ἀγαθῶν οὖσαν μηνύειν ᾤετο ὅτι κρεῖττόν ἐστι τῶν ἐπαινετῶν , τοιοῦτον δʼ εἶναι τὸν θεὸν καὶ τἀγαθόν · πρὸς ταῦτα γὰρ καὶ τἆλλα ἀναφέρεσθαι . ὁ μὲν γὰρ ἔπαινος τῆς ἀρετῆς · πρακτικοὶ γὰρ τῶν καλῶν ἀπὸ ταύτης · τὰ δʼ ἐγκώμια τῶν ἔργων ὁμοίως καὶ τῶν σωματικῶν καὶ τῶν ψυχικῶν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἴσως οἰκειότερον ἐξακριβοῦν τοῖς περὶ τὰ ἐγκώμια πεπονημένοις · ἡμῖν δὲ δῆλον ἐκ τῶν εἰρημένων ὅτι ἐστὶν ἡ εὐδαιμονία τῶν τιμίων καὶ τελείων . ἔοικε δʼ οὕτως ἔχειν καὶ διὰ τὸ εἶναι ἀρχή · ταύτης γὰρ χάριν τὰ λοιπὰ πάντα πάντες πράττομεν , τὴν ἀρχὴν δὲ καὶ τὸ αἴτιον τῶν ἀγαθῶν τίμιόν τι καὶ θεῖον τίθεμεν .
Lemmas: διορίζω δέ οὗτος ἐπισκοπέω περί ὁ εὐδαιμονία πότερος ὁ ἐπαινετός εἰμί ἤ μάλα ὁ τίμιος · δῆλος γάρ ὅτι ὁ γε δύναμις οὐ εἰμί . φαίνω δή πᾶς ὁ ἐπαινετός ὁ ποιός τις εἰμί καί πρός τις πῶς ἔχω ἐπαινέω · ὁ γάρ δίκαιος καί ὁ ἀνδρεῖος καί ὅλος ὁ ἀγαθός τε καί ὁ ἀρετή ἐπαινέω διά ὁ πρᾶξις καί ὁ ἔργον , καί ὁ ἰσχυρός δέ καί ὁ δρομικός καί ὁ ἄλλος ἕκαστος ὁ ποιός τις φύω καί ἔχω πως πρός ἀγαθός τις καί σπουδαῖος . δῆλος δέ οὗτος καί ἐκ ὁ περί ὁ θεός ἔπαινος · γέλοιος γάρ φαίνω πρός ἐγώ ἀναφέρω , οὗτος δέ συμβαίνω διά ὁ γίγνομαι ὁ ἔπαινος διά ἀναφορά , ὥσπερ λέγω . εἰ δέ εἰμί ὁ ἔπαινος ὁ τοιοῦτος , δῆλος ὅτι ὁ ἀγαθός οὐ εἰμί ἔπαινος , ἀλλά μέγας τις καί ἀγαθός , καθά καί φαίνω · ὁ τε γάρ θεός μακαρίζω καί εὐδαιμονίζω καί ὁ ἀνήρ ὁ θεῖος . ὅμοιος δέ καί ὁ ἀγαθός · οὐδείς γάρ ὁ εὐδαιμονία ἐπαινέω καθά ὁ δίκαιος , ἀλλά ὡς θεῖος τις καί ἀγαθός μακαρίζω . δοκέω δέ καί Εὔδοξος καλός συνηγορέω περί ὁ ἀριστεῖα ὁ ἡδονή · ὁ γάρ μή ἐπαινέω ὁ ἀγαθός εἰμί μηνύω οἴομαι ὅτι κρατύς εἰμί ὁ ἐπαινετός , τοιοῦτος δέ εἰμί ὁ θεός καί ἀγαθός · πρός οὗτος γάρ καί ἄλλος ἀναφέρω . ὁ μέν γάρ ἔπαινος ὁ ἀρετή · πρακτικός γάρ ὁ καλός ἀπό οὗτος · ὁ δέ ἐγκώμιον ὁ ἔργον ὅμοιος καί ὁ σωματικός καί ὁ ψυχικός . ἀλλά οὗτος μέν ἴσως οἰκεῖος ἐξακριβόω ὁ περί ὁ ἐγκώμιον πονέω · ἐγώ δέ δῆλος ἐκ ὁ λέγω ὅτι εἰμί ὁ εὐδαιμονία ὁ τίμιος καί τέλειος . ἔοικα δέ οὕτως ἔχω καί διά ὁ εἰμί ἀρχή · οὗτος γάρ χάριν ὁ λοιπός πᾶς πᾶς πράσσω , ὁ ἀρχή δέ καί ὁ αἴτιος ὁ ἀγαθός τίμιος τις καί θεῖος τίθημι .