aristoteles-et-corpus-aristotelicum.de-caelo 2.1
1 Ὅτι μὲν οὖν οὔτε γέγονεν ὁ πᾶς οὐρανὸς οὔτ᾿ ἐνδέχεται φθαρῆναι , καθάπερ τινές φασιν αὐτόν , ἀλλʼ ἔστιν εἷς καὶ ἀΐδιος , ἀρχὴν μὲν καὶ τελευτὴν οὐκ ἔχων τοῦ παντὸς αἰῶνος , ἔχων δὲ καὶ περιέχων ἐν αὑτῷ τὸν ἄπειρον χρόνον , ἔκ τε τῶν εἰρημένων ἔξεστι λαμβάνειν τὴν πίστιν , καὶ διὰ τῆς δόξης τῆς παρὰ τῶν ἄλλως λεγόντων καὶ γεννώντων αὐτόν · εἰ γὰρ οὕτως μὲν ἔχειν ἐνδέχεται , καθʼ ὃν δὲ τρόπον ἐκεῖνοι γενέσθαι λέγουσιν οὐκ ἐνδέχεται , μεγάλην ἂν ἔχοι καὶ τοῦτο ῥοπὴν εἰς πίστιν περὶ τῆς ἀθανασίας αὐτοῦ καὶ ἀϊδιότητος . διόπερ καλῶς ἔχει συμπείθειν ἑαυτὸν τούς ἀρχαίους καὶ μάλιστα πατρίους ἡμῶν ἀληθεῖς εἶναι λόγους , ὡς ἔστιν ἀθάνατόν τι καὶ θεῖον τῶν ἐχόντων μὲν κίνησιν , ἐχόντων δὲ τοιαύτην ὥστε μηθὲν εἶναι πέρας αὐτῆς , ἀλλὰ μᾶλλον ταύτην τῶν ἄλλων πέρας · τό τε γὰρ πέρας τῶν περιεχόντων ἐστί , καὶ αὕτη ἡ κυκλοφορία τέλειος οὖσα περιέχει τὰς ἀτελεῖς καὶ τὰς ἐχούσας πέρας καὶ παῦλαν , αὐτὴ μὲν οὐδεμίαν οὔτ᾿ ἀρχὴν ἔχουσα οὔτε τελευτήν , ἀλλʼ ἄπαυστος οὖσα τὸν ἄπειρον χρόνον , τῶν δʼ ἄλλων τῶν μὲν αἰτία τῆς ἀρχῆς , τῶν δὲ δεχομένη τὴν παῦλαν . τὸν δʼ οὐρανὸν καὶ τὸν ἄνω τόπον οἱ μὲν ἀρχαῖοι τοῖς θεοῖς ἀπένειμαν ὡς ὄντα μόνον ἀθάνατον · ὁ δὲ νῦν μαρτυρεῖ λόγος ὡς ἄφθαρτος καὶ ἀγένητος , ἔτι δʼ ἀπαθὴς πάσης θνητῆς δυσχερείας ἐστίν , πρὸς δὲ τούτοις ἄπονος διὰ τὸ μηδεμιᾶς προσδεῖσθαι βιαίας ἀνάγκης , ἣ κατέχει κωλύουσα φέρεσθαι πεφυκότα αὐτὸν ἄλλως · πᾶν γὰρ τὸ τοιοῦτον ἐπίπονον , ὅσῳπερ ἂν ἀϊδιώτερον ᾖ , καὶ διαθέσεως τῆς ἀρίστης ἄμοιρον . διόπερ οὔτε κατὰ τὸν τῶν παλαιῶν μῦθον ὑποληπτέον ἔχειν , οἱ φασιν Ἄτλαντός τινος αὐτῷ προσδεῖσθαι τὴν σωτηρίαν · ἐοίκασι γὰρ καὶ τοῦτον οἱ συστήσαντες τὸν λόγον τὴν αὐτὴν ἔχειν ὑπόληψιν τοῖς ὕστερον · ὡς γὰρ περὶ βάρος ἐχόντων καὶ γεηρῶν ἀπάντων τῶν ἄνω σωμάτων ὑπέστησαν αὐτῷ μυθικῶς ἀνάγκην ἔμψυχον . οὔτε δὴ τοῦτον τὸν τρόπον ὑποληπτέον , οὔτε διὰ τὴν δίνησιν θάττονος τυγχάνοντα φορᾶς τῆς οἰκείας ῥοπῆς ἔτι σώζεσθαι τοσοῦτον χρόνον , καθάπερ Ἐμπεδοκλῆς φησίν . ἀλλά μὴν οὐδʼ ὑπὸ ψυχῆς εὔλογον ἀναγκαζούσης μένειν ἀΐδιον · οὐδὲ γὰρ τῆς ψυχῆς οἷόν τʼ εἶναι τὴν τοιαύτην ζωὴν ἄλυπον καὶ μακαρίαν · ἀνάγκη γὰρ καὶ τὴν κίνησιν μετὰ βίας οὖσαν , εἴπερ κινεῖσθαι κεφυκότος τοῦ πρώτου σώματος ἄλλως κινεῖ συνεχῶς , ἄσχολον εἶναι καὶ πάσης ἀπηλλαγμένην ῥαστώνης ἔμφρονος , εἴ γε μηδʼ ὥσπερ τῇ ψυχῇ τῇ τῶν θνητῶν ζῴων ἐστὶν ἀνάπαυσις ἡ περὶ τὸν ὕπνον γινομένη τοῦ σώματος ἄνεσις , ἀλλʼ ἀναγκαῖον Ἰξίονός τινος μοῖραν κατέχειν αὐτὴν ἀΐδιον καὶ ἄτρυτον . εἰ δή , καθάπερ εἴπομεν , ἐνδέχεται τὸν εἰρημένον ἔχειν τρόπον περὶ τῆς πρώτης φορᾶς , οὐ μόνον αὐτοῦ περὶ τῆς ἀϊδιότητος οὕτως ὑπολαβεῖν ἐμμελέστερον , ἀλλὰ καὶ τῇ μαντείᾳ τῇ περὶ τὸν θεὸν μόνως ἂν ἔχοιμεν οὕτως ὁμολογουμένως ἀποφαίνεσθαι συμφώνους λόγους . ἀλλὰ τῶν μὲν τοιοῦτων λόγων ἅλις ἔστω τὰ νῦν .
Lemmas: 1 ὅτι μέν οὖν οὔτε γίγνομαι ὁ πᾶς οὐρανός οὔτε ἐνδέχομαι φθείρω , καθά τις φημί αὐτός , ἀλλά εἰμί εἷς καί ἀδΐος , ἀρχή μέν καί τελευτή οὐ ἔχω ὁ πᾶς αἰών , ἔχω δέ καί περιέχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ ἄπειρος χρόνος , ἐκ τε ὁ λέγω ἔξεστι λαμβάνω ὁ πίστις , καί διά ὁ δόξα ὁ παρά ὁ ἄλλος λέγω καί γεννάω αὐτός · εἰ γάρ οὕτως μέν ἔχω ἐνδέχομαι , κατά ὅς δέ τρόπος ἐκεῖνος γίγνομαι λέγω οὐ ἐνδέχομαι , μέγας ἄν ἔχω καί οὗτος ῥοπή εἰς πίστις περί ὁ ἀθανασία αὐτός καί ἀιδιότης . διόπερ καλός ἔχω συμπείθω ἑαυτοῦ ὁ ἀρχαῖος καί μάλα πάτριος ἐγώ ἀληθής εἰμί λόγος , ὡς εἰμί ἀθάνατος τις καί θεῖος ὁ ἔχω μέν κίνησις , ἔχω δέ τοιοῦτος ὥστε μηδείς εἰμί πέρας αὐτός , ἀλλά μάλα οὗτος ὁ ἄλλος πέρας · ὁ τε γάρ πέρας ὁ περιέχω εἰμί , καί οὗτος ὁ κυκλοφορία τέλειος εἰμί περιέχω ὁ ἀτελής καί ὁ ἔχω πέρας καί παῦλα , αὐτός μέν οὐδείς οὔτε ἀρχή ἔχω οὔτε τελευτή , ἀλλά ἄπαυστος εἰμί ὁ ἄπειρος χρόνος , ὁ δέ ἄλλος ὁ μέν αἰτία ὁ ἀρχή , ὁ δέ δέχομαι ὁ παῦλα . ὁ δέ οὐρανός καί ὁ ἄνω τόπος ὁ μέν ἀρχαῖος ὁ θεός ἀπονέμω ὡς εἰμί μόνος ἀθάνατος · ὁ δέ νῦν μαρτυρέω λόγος ὡς ἄφθαρτος καί ἀγένητος , ἔτι δέ ἀπαθής πᾶς θνητός δυσχέρεια εἰμί , πρός δέ οὗτος ἄπονος διά ὁ μηδείς προσδέω βίαιος ἀνάγκη , ὅς κατέχω κωλύω φέρω φύω αὐτός ἄλλος · πᾶς γάρ ὁ τοιοῦτος ἐπίπονος , ὅσος ἄν ἀίδιος εἰμί , καί διάθεσις ὁ ἀγαθός ἄμοιρος . διόπερ οὔτε κατά ὁ ὁ παλαιός μῦθος ὑπολαμβάνω ἔχω , ὅς φημί Ἄτλας τις αὐτός προσδέω ὁ σωτηρία · ἔοικα γάρ καί οὗτος ὁ συνίστημι ὁ λόγος ὁ αὐτός ἔχω ὑπόληψις ὁ ὕστερον · ὡς γάρ περί βάρος ἔχω καί γεηρός ἅπας ὁ ἄνω σῶμα ὑφίστημι αὐτός μυθικός ἀνάγκη ἔμψυχος . οὔτε δή οὗτος ὁ τρόπος ὑπολαμβάνω , οὔτε διά ὁ δίνησις ταχύς τυγχάνω φορά ὁ οἰκεῖος ῥοπή ἔτι σῴζω τοσοῦτος χρόνος , καθά Ἐμπεδοκλῆς φημί . ἀλλά μήν οὐδέ ὑπό ψυχή εὔλογος ἀναγκάζω μένω ἀίδιος · οὐδέ γάρ ὁ ψυχή οἷος τε εἰμί ὁ τοιοῦτος ζωή ἄλυπος καί μακάριος · ἀνάγκη γάρ καί ὁ κίνησις μετά βία εἰμί , εἴπερ κινέω κεφυκοος ὁ πρῶτος σῶμα ἄλλος κινέω συνεχής , ἄσχολος εἰμί καί πᾶς ἀπαλλάσσω ῥαστώνη ἔμφρων , εἰ γε μηδέ ὥσπερ ὁ ψυχή ὁ ὁ θνητός ζῷον εἰμί ἀνάπαυσις ὁ περί ὁ ὕπνος γίγνομαι ὁ σῶμα ἄνεσις , ἀλλά ἀναγκαῖος Ἰξίων τις μοῖρα κατέχω αὐτός ἀίδιος καί ἄτρυτος . εἰ δή , καθά λέγω , ἐνδέχομαι ὁ λέγω ἔχω τρόπος περί ὁ πρῶτος φορά , οὐ μόνος αὐτός περί ὁ ἀιδιότης οὕτως ὑπολαμβάνω ἐμμελής , ἀλλά καί ὁ μαντεία ὁ περί ὁ θεός μόνος ἄν ἔχω οὕτως ὁμολογουμένως ἀποφαίνω σύμφωνος λόγος . ἀλλά ὁ μέν τοιοῦτος λόγος ἅλις εἰμί ὁ νῦν .