aristoteles-et-corpus-aristotelicum.aqhnai-wn-politei 14
XIV . δημοτικώτατος δ᾿ εἶναι δοκῶν ό Πεισιστρατος καὶ σφόδρ᾿ εὐδοκιμηκὼς ἐν τῷ πρὸς Μεγαρέας πολέμῳ , κατατραυματίσας ἑαυτὸν συνέπεισε τὸν δῆμον , ὡς ὑπὸ τῶν ἀντιστασιωτῶν ταῦτα πεπονθώς , φυλακὴν ἑαυτῷ δοῦναι τοῦ σώματος , Ἀριστίωνος γράψαντος τὴν γνώμην . λαβὼν δὲ τοὺς κορθνηφόρους καλουμένους , ἐπαναστὰς μετὰ τούτων τῷ δήμῳ κατέσχε τὴν α'κρόπολιν ἔτει δευτέρῳ καὶ τριακοστῷ μετὰ τὴν τῶν νόμων θέσιν ἐπὶ Κωμέου ἄρχοντος . λέγεται δὲ Σόλωνα , Πεισιστράτου τὴν φυλακὴν αἰτοῦντος , ἀντιλέξαι καὶ εἰπεῖν ὅτι τῶν μὲν εἴη σοφώτερος , τῶν δ᾿ ἀνδορεεό[τε]ρος · ὅσοι μὲν γὰρ ἀγνοοῦσι Πεισίστρατον ἐπιτιθύμενον , τυραν[νίδι ] , σοφώτερος εἷναι τούτων , ὅσι δ᾿ δἰδότες κατασιωπωσινότερος . ἐπεὶ δὲ λέγων [ οὐκ ἔ]πειθεν , ἐξαράμενος τὰ ὅπλα πρὸ τῶν θυρῶν αὐτὸς μὲν ἔφη βεβοηθηκέναι τῇ πατρίδι καθ᾿ ὅσον ἧν δυνατός ( ἤδη γὰρ σφόδρα πρεσβύτης ἧν ) , ἀξιοῦν δὲ καὶ τοὺς ἄλλους ταὐτὸ τοῦτο ποιεῖν . Σόλων μὲν [ οὗν ο]ὐδὲν ἤνυσεν τότε παρακαλῶν · Πεισίστρατος δὲ λαβὼν τὴν ἀρχὴν διῴκει τὰ κοινὰ πολιτικῶς μᾶλλον ἢ τυραννικῶς . οὔπω δὲ τῆς ἀρχῆς ἐρριζωμένης ὁμοφρονήσαντες οἱ πεὶ τὸν Μεγακλέα καὶ τὸν Λυκοῦργον ἐξέβαλον αὐτὸν ἕκτῳ ἔτει μετὰ τὴν πρώτην κατάστασιν ἐφ᾿ Ἡγησίου ἄρχοντος.ἔτει δὲ δωδεκάτῳ μετὰ ταῦτα περιελαυνόμενος ὁ Μεγακλῆς τῇ στάσει , πάλιν ἐπικηρυκευσάμενος πρὸς τὸν Πεισίστρατον ἐφ᾿ ᾦ τε τὴν θυγατέρα αὐτοῦ λήψεται , κατήγαγεν αὐτὸν ἀρχαίως καὶ λίαν ἁπλῶς . προδιασπείρας γὰρ λόγον ὡς τῆς Ἀθηνᾶς καταγούσης Πεισίστρατον , καὶ γυναῖκα μεγάλην καὶ καλὴν ἐξευρών , ὡς μὲν Ἡρόδοτός φησιν , ἐκ τοῦ δήμου τῶν Παιανιέων , ὡς δ᾿ ἔνιοι λέγουσιν ἐκ τοῦ Κολλυτοῦ στεφανόπωλιν Θρᾷτταν , ᾖ ἄνομα Φύη , τὴν θεὸν ἀπομιμησάμενος τῷ κόσμῳ συνεισήγαγεν μετ᾿ αὐτοῦ · καὶ ὁ μὲν Πεισίστρατος ἐφ᾿ ἅρματος εἰσήλαυνε παραιβατούσης τῆς γυναικός , οἱ δ᾿ ἐν τῷ ἄστει προσχυνοῦντες ἐδέχοντο θαυμάζοντες .
Lemmas: XIV . δημοτικός δέ εἰμί δοκέω ὁ Πεισίστρατος καί σφόδρα ἔουδοκιμηκα ἐν ὁ πρός Μεγαρεύς πόλεμος , κατατραυματίζω ἑαυτοῦ συμπείθω ὁ δῆμος , ὡς ὑπό ὁ ἀντιστασιώτης οὗτος πάσχω , φυλακή ἑαυτοῦ δίδωμι ὁ σῶμα , Ἀριστίων γράφω ὁ γνώμη . λαμβάνω δέ ὁ κορθνηφοροος καλέω , ἐπανίστημι μετά οὗτος ὁ δῆμος κατέχω ὁ ἀκρόπολις ἔτος δεύτερος καί τριακοστός μετά ὁ ὁ νόμος θέσις ἐπί Κωμέας ἄρχων . λέγω δέ Σόλων , Πεισίστρατος ὁ φυλακή αἰτέω , ἀντιλέγω καί λέγω ὅτι ὁ μέν εἰμί σοφός , ὁ δέ ἀνδορεεό[τε]ρος · ὅσος μέν γάρ ἀγνοέω Πεισίστρατος ἐπιτίθημι , τυραννίς ] , σοφός εἰμί οὗτος , αἵμων δέ ὁράω κατασιωπωσινότερος . ἐπεί δέ λέγω [ οὐ εἶπον , ἐξαίρω ὁ ὅπλον πρό ὁ θύρα αὐτός μέν φημί βοηθέω ὁ πατρίς κατά ὅσος εἰμί δυνατός ( ἤδη γάρ σφόδρα πρεσβύτης εἰμί ) , ἀξιόω δέ καί ὁ ἄλλος αὐτός οὗτος ποιέω . Σόλων μέν [ οὖν ο]ὐδὲν ἀνύω τότε παρακαλέω · Πεισίστρατος δέ λαμβάνω ὁ ἀρχή διοικέω ὁ κοινός πολιτικός μάλα ἤ τυραννικός . οὔπω δέ ὁ ἀρχή ῥιζόω ὁμοφρονέω ὁ πεῖ ὁ Μεγακλέης καί ὁ Λυκοῦργος ἐκβάλλω αὐτός ἕκτος ἔτος μετά ὁ πρῶτος κατάστασις ἐπί Ἡγησίας ἄρχων δέ δωδέκατος μετά οὗτος περιελαύνω ὁ Μεγακλῆς ὁ στάσις , πάλιν ἐπικηρυκεύομαι πρός ὁ Πεισίστρατος ἐπί ὅς τε ὁ θυγάτηρ αὐτός λαμβάνω , κατάγω αὐτός ἀρχαῖος καί λίαν ἁπλῶς . προδιασπείρω γάρ λόγος ὡς ὁ Ἀθήνη κατάγω Πεισίστρατος , καί γυνή μέγας καί καλός ἐξευρίσκω , ὡς μέν Ἡρόδοτος φημί , ἐκ ὁ δῆμος ὁ Παιανιεύς , ὡς δέ ἔνιοι λέγω ἐκ ὁ Κολλυτός στεφανόπωλις Θρᾷσσα , ὅς ἄνομος Φύη , ὁ θεός ἀπομιμέομαι ὁ κόσμος συνεισάγω μετά αὐτός · καί ὁ μέν Πεισίστρατος ἐπί ἅρμα εἰσελαύνω παραβατέω ὁ γυνή , ὁ δέ ἐν ὁ ἄστυ προσχέω δέχομαι θαυμάζω .