aristoteles-et-corpus-aristotelicum.analytica-priora-et-posteriora priora.1.36
Τὸ δὲ ὑπάρχειν τὸ πρῶτον τῷ μέσῳ καὶ τοῦτο τῷ ἄκρῳ οὐ δεῖ λαμβάνειν ὡς ἀεὶ κατηγορηθησομένων ἀλλήλων ἢ ὁμοίως τό τε πρῶτον τοῦ μέσου καὶ τοῦτο τοῦ ἐσχάτου . Καὶ ἐπὶ τοῦ μὴ ὑπάρχειν δ᾿ ὡσαύτως . Ἀλλ᾿ ὁσαχῶς τὸ εἶναι λέγεται καὶ τὸ ἀληθὲς εἰπεῖν αὐτὸ τοῦτο , τοσαυταχῶς οἴεσθαι χρὴ σημαίνειν καὶ τὸ ὑπάρχειν . Οἷον ὅτι τῶν ἐναντίων ἐστὶ μία ἐπιστήμη . Ἔστω γὰρ τὸ Α τὸ μίαν εἶναι ἐπιστήμην , τὰ ἐναντία ἀλλήλοις ἐφ᾿ οὗ Β . Τὸ δὴ Α τῷ Β ὑπάρχει οὐχ ὡς τὰ ἐναντία , τὸ μίαν εἶναι αὐτῶν ἐπιστήμην , ἀλλ᾿ ὅτι ἀληθὲς εἰπεῖν κατ᾿ αὐτῶν μίαν εἶναι αὐτῶν ἐπιστήμην . Συμβαίνει δ᾿ ὁτὲ μὲν ἐπὶ τοῦ μέσου τὸ πρῶτον λέγεσθαι , τὸ δὲ μέσον ἐπὶ τοῦ τρίτου μὴ λέγεσθαι , οἷον εἰ ἡ σοφία ἐστὶν ἐπιστήμη , τοῦ δ᾿ ἀγαθοῦ ἐστὶν ἡ σοφία , συμπέρασμα ὅτι τοῦ ἀγαθοῦ ἐστὶν ἐπιστήμη · τὸ μὲν δὴ ἀγαθὸν οὐκ ἔστιν ἐπιστήμη , ἡ δὲ σοφία ἐστὶν ἐπιστήμη . Ὁτὲ δὲ τὸ μὲν μέσον ἐπὶ τοῦ τρίτου λέγεται , τὸ δὲ πρῶτον ἐπὶ τοῦ μέσου οὐ λέγεται , οἷον εἰ τοῦ ποιοῦ παντός ἐστιν ἐπιστήμη ἢ ἐναντίου , τὸ δ᾿ ἀγαθὸν καὶ ἐναντίον καὶ ποιόν , συμπέρασμα μὲν ὅτι τοῦ ἀγαθοῦ ἐστὶν ἐπιστήμη , οὐκ ἔστι δὲ τὸ ἀγαθὸν ἐπιστήμη οὐδὲ τὸ ποιὸν οὐδὲ τὸ ἐναντίον , ἀλλὰ τὸ ἀγαθὸν ταῦτα . Ἔστι δὲ ὅτε μήτε τὸ πρῶτον κατὰ τοῦ μέσου μήτε τοῦτο κατὰ τοῦ τρίτου , τοῦ πρώτου κατὰ τοῦ τρίτου ὁτὲ μὲν λεγομένου ὁτὲ δὲ μὴ λεγομένου . Οἷον εἰ οὗ ἐπιστήμη ἐστίν , ἔστι τούτου γένος , τοῦ δ᾿ ἀγαθοῦ ἐστὶν ἐπιστήμη , συμπέρασμα ὅτι τοῦ ἀγαθοῦ ἐστὶ γένος . Κατηγορεῖται δ᾿ οὐδὲν κατ᾿ οὐδενός . Εἰ δ᾿ οὗ ἐστὶν ἐπιστήμη , γένος ἐστὶ τοῦτο , τοῦ δ᾿ ἀγαθοῦ ἐστὶν ἐπιστήμη , συμπέρασμα ὅτι τἀγαθόν ἐστι γένος . Κατὰ μὲν δὴ τοῦ ἄκρου κατηγορεῖται τὸ πρῶτον , κατ᾿ ἀλλήλων δ᾿ οὐ λέγεται . Τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ ἐπὶ τοῦ μὴ ὑπάρχειν ληπτέον . Οὐ γὰρ ἀεὶ σημαίνει τὸ μὴ ὑπάρχειν τόδε τῷδε μὴ εἶναι τόδε τόδε , ἀλλ᾿ ἐνίοτε τὸ μὴ εἶναι τόδε τοῦδε ἢ τόδε τῷδε , οἷον ὅτι οὐκ ἔστι κινήσεως κίνησις ἢ γενέσεως γένεσις , ἡδονῆς δ᾿ ἔστιν · οὐκ ἄρα ἡ ἡδονὴ γένεσις . Ἢ πάλιν ὅτι γέλωτος μὲν ἔστι σημεῖον , σημεῖου δ᾿ οὐκ ἔστι σημεῖον , ὥστ᾿ οὐ σημεῖον ὁ γέλως . Ὁμοίως δὲ κἀν τοῖς ἄλλοις , ἐν ὅσοις ἀναιρεῖται τὸ πρόβλημα τῷ λέγεσθαί πως πρὸς αὐτὸ τὸ γένος . Πάλιν ὅτι ὁ καιρὸς οὐκ ἔστι χρόνος δέων · θεῷ γὰρ καιρὸς μὲν ἔστι , χρόνος δ᾿ οὐκ ἔστι δέων διὰ τὸ μηδὲν εἶναι θεῷ ὠφέλιμον . Ὅρους μὲν γὰρ θετέον καιρὸν καὶ χρόνον δέοντα καὶ θεόν , τὴν δὲ πρότασιν ληπτέον κατὰ τὴν τοῦ ὀνόματος πτῶσιν . Ἁπλῶς γὰρ τοῦτο λέγομεν κατὰ πάντων , ὅτι τοὺς μὲν ὅρους ἀεὶ θετέον κατὰ τὰς κλήσεις τῶν ὀνομάτων , οἷον ἄνθρωπος ἢ ἀγαθόν ἢ ἐναντία , οὐκ ἀνθρώπου ἢ ἀγαθοῦ ἢ ἐναντίων , τὰς δὲ προτάσεις ληπτέον κατὰ τὰς ἑκάστου πτώσεις · ἢ γὰρ ὅτι τούτῳ , οἷον τὸ ἴσον , ἢ ὅτι τούτου , οἷον τὸ διπλάσιον , ἢ ὅτι τοῦτο , οἷον τὸ τύπτον ἢ ὁρῶν , ἢ ὅτι οὗτος , οἷον ὁ ἄνθρωπος ζῷον , ἢ εἴ πως ἄλλως πίπτει τοὔνομα κατὰ τὴν πρότασιν .
Lemmas: ὁ δέ ὑπάρχω ὁ πρῶτος ὁ μέσος καί οὗτος ὁ ἄκρον οὐ δέω λαμβάνω ὡς ἀεί κατηγορέω ἀλλήλων ἤ ὅμοιος ὁ τε πρῶτος ὁ μέσος καί οὗτος ὁ ἔσχατος . καί ἐπί ὁ μή ὑπάρχω δέ ὡσαύτως . ἀλλά ὁσαχῶς ὁ εἰμί λέγω καί ὁ ἀληθής λέγω αὐτός οὗτος , τοσαυταχῶς οἴομαι χρή σημαίνω καί ὁ ὑπάρχω . οἷον ὅτι ὁ ἐναντίος εἰμί εἷς ἐπιστήμη . εἰμί γάρ ὁ Α ὁ εἷς εἰμί ἐπιστήμη , ὁ ἐναντίος ἀλλήλων ἐπί ὅς Β . ὁ δή Α ὁ Β ὑπάρχω οὐ ὡς ὁ ἐναντίος , ὁ εἷς εἰμί αὐτός ἐπιστήμη , ἀλλά ὅτι ἀληθής λέγω κατά αὐτός εἷς εἰμί αὐτός ἐπιστήμη . συμβαίνω δέ ὅτε μέν ἐπί ὁ μέσος ὁ πρῶτος λέγω , ὁ δέ μέσος ἐπί ὁ τρίτος μή λέγω , οἷος εἰ ὁ σοφία εἰμί ἐπιστήμη , ὁ δέ ἀγαθός εἰμί ὁ σοφία , συμπέρασμα ὅτι ὁ ἀγαθός εἰμί ἐπιστήμη · ὁ μέν δή ἀγαθός οὐ εἰμί ἐπιστήμη , ὁ δέ σοφία εἰμί ἐπιστήμη . ὅτε δέ ὁ μέν μέσος ἐπί ὁ τρίτος λέγω , ὁ δέ πρῶτος ἐπί ὁ μέσος οὐ λέγω , οἷος εἰ ὁ ποιός πᾶς εἰμί ἐπιστήμη ἤ ἐναντίος , ὁ δέ ἀγαθός καί ἐναντίος καί ποιός , συμπέρασμα μέν ὅτι ὁ ἀγαθός εἰμί ἐπιστήμη , οὐ εἰμί δέ ὁ ἀγαθός ἐπιστήμη οὐδέ ὁ ποιός οὐδέ ὁ ἐναντίος , ἀλλά ὁ ἀγαθός οὗτος . εἰμί δέ ὅτε μήτε ὁ πρῶτος κατά ὁ μέσος μήτε οὗτος κατά ὁ τρίτος , ὁ πρῶτος κατά ὁ τρίτος ὅτε μέν λέγω ὅτε δέ μή λέγω . οἷον εἰ ὅς ἐπιστήμη εἰμί , εἰμί οὗτος γένος , ὁ δέ ἀγαθός εἰμί ἐπιστήμη , συμπέρασμα ὅτι ὁ ἀγαθός εἰμί γένος . κατηγορέω δέ οὐδείς κατά οὐδείς . εἰ δέ ὅς εἰμί ἐπιστήμη , γένος εἰμί οὗτος , ὁ δέ ἀγαθός εἰμί ἐπιστήμη , συμπέρασμα ὅτι ἀγαθός εἰμί γένος . κατά μέν δή ὁ ἄκρον κατηγορέω ὁ πρῶτος , κατά ἀλλήλων δέ οὐ λέγω . ὁ αὐτός δή τρόπος καί ἐπί ὁ μή ὑπάρχω λαμβάνω . οὐ γάρ ἀεί σημαίνω ὁ μή ὑπάρχω ὅδε ὅδε μή εἰμί ὅδε ὅδε , ἀλλά ἐνίοτε ὁ μή εἰμί ὅδε ὅδε ἤ ὅδε ὅδε , οἷος ὅτι οὐ εἰμί κίνησις κίνησις ἤ γένεσις γένεσις , ἡδονή δέ εἰμί · οὐ ἄρα ὁ ἡδονή γένεσις . ἤ πάλιν ὅτι γέλως μέν εἰμί σημεῖον , σημεῖον δέ οὐ εἰμί σημεῖον , ὥστε οὐ σημεῖον ὁ γέλως . ὅμοιος δέ ἐν ὁ ἄλλος , ἐν ὅσος ἀναιρέω ὁ πρόβλημα ὁ λέγω πως πρός αὐτός ὁ γένος . πάλιν ὅτι ὁ καιρός οὐ εἰμί χρόνος δέω · θεός γάρ καιρός μέν εἰμί , χρόνος δέ οὐ εἰμί δέω διά ὁ μηδείς εἰμί θεός ὠφέλιμος . ὅρος μέν γάρ τίθημι καιρός καί χρόνος δέω καί θεός , ὁ δέ πρότασις λαμβάνω κατά ὁ ὁ ὄνομα πτῶσις . ἁπλῶς γάρ οὗτος λέγω κατά πᾶς , ὅτι ὁ μέν ὅρος ἀεί τίθημι κατά ὁ κλῆσις ὁ ὄνομα , οἷος ἄνθρωπος ἤ ἀγαθός ἤ ἐναντίος , οὐ ἄνθρωπος ἤ ἀγαθός ἤ ἐναντίος , ὁ δέ πρότασις λαμβάνω κατά ὁ ἕκαστος πτῶσις · ἤ γάρ ὅτι οὗτος , οἷος ὁ ἴσος , ἤ ὅτι οὗτος , οἷος ὁ διπλάσιος , ἤ ὅτι οὗτος , οἷος ὁ τύπτω ἤ ὁράω , ἤ ὅτι οὗτος , οἷος ὁ ἄνθρωπος ζῷον , ἤ εἰ πως ἄλλος πίπτω ὄνομα κατά ὁ πρότασις .