aristonicus-friedlaender aristonicus_friedlaender_0037.1
ἡμ . καὶ Ἀριστοάρχου . His Didymus . O 119 . καὶ ἡ ἰσάτονος ἀνέλεσιν · Ἀρίων τε Φάβην τε Ἀστυχόρην · ἡ δὲ ἄλλη ὅτι τινὰ τῶν Ἀστυχ . καὶ Φάβην . T 4 . Ζεύς δὲ Θητίδα καλέσας ὁσσοῖς ἄγει φρήν διὰ κάλεσσαι · ὅσι ἄν τῃ σοῦ Ὀλύμπια μὲν οὐκ ἴδῃς ὀπλίζου ! | Petvenimus ad ea exempla , in quibus non casus tantum permixtos sed etiam praepositionem omissam notavit Aristarchus 1 ) . Huc pertinet usus genetivi pro ἐπὶ cum accusativo . N 159 Μητίδης δ᾽ αὐτοῖς ἐπὶ ὕστατον δουρί φαεινῷ · ἡ δὲ ἄλλῃ ὅτι παραλείπειν τὰς πρόθεσιν · ἡ ἐπὶ καὶ ἡ γένεσις · ἐπεὶ τῷ εἰσαγωγῇς αὐτῶν τὸ γὰρ ὅλον ἄν τις καὶ ἐπ᾽ αὐτῶν · ὡς τῇ ἀλλ᾽ ἄγ᾽ οἱ στενοῦν Μενελάῳ ( A 100 ) — et si quae aliae ubi verba ejusdem vel cognatae significationis cum genetivo conjunguntur , Z 3 M 36 N 502 Σ 402 P 608 , sed etiam in Z 398 ὁπόποτε πύργος Ἀχαιῶν · ἄλλος ἐπελθὼν Τρώων ὀρμήσεις · ἡ δὲ ἄλλῃ · πρὸς τὸ ἄχρη · διότι ἐλλείπει ἡ ἐπὶ καὶ συνθεὶς ἡλλανξται · καὶ vel M 118 εἴσωτο γὰρ ἄντων ἐπ᾽ ἀρεταρῶ · ὁρῶντι τινὶ ἐστὶ τῶν προσηκ . τῶν · ἄν τις · οὕτως · Schol . Vulg . χ 89 ὁ δὲ ὕχος εἴσωτο · ὡς ἐπὶ Ὀδυσσέως ὀρμήσεις , non modo re , sed etiam verbis Aristonicum refert , qui ille ὡς ἐπὶ in his adnotationibus libenter utitur . | Ubi cumque dative cum verbo passivae significationis constructus personam aut rem significat , per quam aliquid efficitur , pro ὑπό cum genetivo positus esse videtur : h . P 3 Τροίαν δαμὼν ἐν δεσποτῇσι · ἄμφιβαλὼν πύργον · Τρώεσσιν συνήθης καὶ ἐναλλάξ · ὁπώσεως παρείληπται · ἀντὶ τοῦ Τρώων · μὴν Ἀίαντι δὲ μᾶλλον ( Σ 450 ) ἀντὶ τοῦ Ἀίαντος , καὶ ἐκεῖ δαμὼν ἐν Τρώων , ὁμοίως · ἐν ἑτέρῳ Τρώων μάρπ · ἡ δὲ τὸ ἄν μὴ · καὶ οὐ · ἄννη · Ἀχελῆσι · δαμὼν ἐκεῖ ( X 55 ) οὕτως Τρώεσσιν δαμυσθείς , ἀντὶ παρ᾽ ὑπὸ Τρώων . CHZ 398 N 16 O 376 Π 326 Σ 103 , 461 X 40 , 55 , 110 . Quae exempla ut recte explicata esse concedamus , quia in his omnibus nomen dativo prolatum personam significat : in iis ubi dativo
Lemmas: ἡμεῖς . καί αριστοαρχω . His Didymus . O 119 . καί ὁ ἴσος ἀνέλεσιν · Ἀρίων τε Φάβης τε Ἀστυχόρην · ὁ δέ ἄλλος ὅτι τις ὁ Ἀστυχ . καί Φάβης . T 4 . Ζεύς δέ Θητίδα καλέω ὄσσε ἄγω φρήν διά καλέω · αἵμων ἄν πῃ σύ Ὀλύμπιος μέν οὐ ὁράω ὁπλίζω ! | Petvenimus ad ea exempla , in quibus non casus tantum permixtos sed etiam praepositionem omissam notavit Aristarchus 1 ) . Huc pertinet usus genetivi pro ἐπί cum accusativo . N 159 Μητίδης δέ αὐτός ἐπί ὕστερος δόρυ φανός · ὁ δέ ἄλλος ὅτι παραλείπω ὁ πρόθεσις · ὁ ἐπί καί ὁ γένεσις · ἐπεί ὁ εἰσαγωγή αὐτός ὁ γάρ ὅλος ἄν τις καί ἐπί αὐτός · ὡς ὁ ἀλλά ἄγω ὁ στενόω Μενέλαος ( A 100 ) — et si quae aliae ubi verba ejusdem vel cognatae significationis cum genetivo conjunguntur , Z 3 M 36 N 502 Σ 402 P 608 , sed etiam in Z 398 ὁράω πύργος Ἀχαιός · ἄλλος ἐπέρχομαι Τρώς ὁρμάω · ὁ δέ ἄλλος · πρός ὁ ἄχρη · διότι ἐλλείπω ὁ ἐπί καί συντίθημι ἡλλανξται · καί vel M 118 εἰσάω γάρ Ἄντων ἐπί ἀρεταρῶ · ὁράω τις εἰμί ὁ προσήκω . ὁ · ἄν τις · οὕτως · Schol . Vulg . χ 89 ὁ δέ μῶνυξ εἰσάω · ὡς ἐπί Ὀδυσσεύς ὁρμάω , non modo re , sed etiam verbis Aristonicum refert , qui ille ὡς ἐπί in his adnotationibus libenter utitur . | Ubi cumque dative cum verbo passivae significationis constructus personam aut rem significat , per quam aliquid efficitur , pro ὑπό cum genetivo positus esse videtur : h . P 3 Τροία δαμάζω ἐν δεσπότης · ἀμφιβάλλω πύργος · Τρώς συνήθης καί ἐναλλάξ · ὁπώσεως παραλαμβάνω · ἀντί ὁ Τρώς · μήv Αἴας δέ μᾶλλον ( Σ 450 ) ἀντί ὁ Αἴας , καί ἐκεῖ δαμάζω ἐν Τρώς , ὁμοίως · ἐν ἕτερος Τρώς μάρπ · ὁ δέ ὁ ἄν μή · καί οὖον · Ἄννη · Ἀχελῆσι · δαμάζω ἐκεῖ ( X 55 ) οὕτως Τρώς δαμυσθείς , ἀντί παρά ὑπό Τρώς . CHZ 398 N 16 O 376 Π 326 Σ 103 , 461 X 40 , 55 , 110 . Quae exempla ut recte explicata esse concedamus , quia in his omnibus nomen dativo prolatum personam significat : in iis ubi dativo