aristonicus-friedlaender aristonicus_friedlaender_0253.1
εὐτελεῖς · καὶ ὅτι ὡς ἐπίπαν πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπαντᾶ , νῦν δὲ πρὸς τὸ πρότερον ἀπήνηκεν ὅφρ' ἡ μὲν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν . ( Ar . 13 ) . ψευδὸς δὲ καὶ τὸ φεύγοντες δ' ἐν νηυσὶ πολυκλήμοι πέσωσι Πηλείδεω Ἀχιλλῆος ( 63 ) · οὔτε γὰρ παραγεγόναισιν ἕως τῶν Ἀχιλλέως νεῶν , οὔτε τὸν Πάτροκλον ἀνέστησεν ἐπὶ τὸν πόλεμον ὁ Ἀχιλλεύς . καὶ τὸ πέσωσι οὐχ Ὀμηρικόν · μᾶλλον γὰρ ἐκεῖνος ( non ἐκείνοις ut edd . L . ) τὸ ἐμπεσεῖν ἐπὶ τοῦ ἐνεσιαι τίσθαι · ἐφαντο γὰρ οὐκέτ' Ἀχαιοὺς σχήσεσθ' ἀλλ' ἐν νηυσὶ μελαίνῃσι πεσεῖσθαι ( M 125 — cf . ad I 235 A 284 M 107 P 639 L . ) . ἡ δὲ παλίψις οὐχ Ὀμηρικῶς παραίληπται · οὐ γὰρ λέγεται οὕτως ψιλῶς παρ' αὐτῷ ἡ φυγή , ἀλλ' ὅταν ἐκ μεταβολῆς οἱ πρότερον φεύγοντες διώκωσι · σαφῶς γὰρ ἐν ἄλλοις φησιν εἰ δὲ χ' ὑποστρέψω καὶ ( sic pro ὑποστρέψωσι ) παλίψις δὲ γένηται ( ib . 71 ) . ἀσύνηθες δὲ καὶ οὐδετέρως τὸ " Ἴλιον νῦν ὁπθεν " Ἴλιον αἰπὺ ἔλοιεν . ( 71 ) · πάντοτε γὰρ δηλουκῶς λέγει ( Ar . 242 ) . ἐν τε τῷ λισσομένῃ τιμήσαι ( 77 ) , φησιν ὁ Ἀρίσταρχος ὅτι οὐδαμῇ τὸν Ἀχιλλέα πτολίπορθον εἴρηκεν , ἀλλὰ ποδάργυ καὶ ποδώκη . A . Vix videtur extricari posse ex his reliquiis , quid Aristarchus de πτολίπορθος Ἀχιλλεύς docuerit . Nunc πτ . Ἀχ . est Θ 372 O 77 Φ 550 Ω 108 . Ex his locis duos Θ 372 et O 77 ( utrobique est hic versus λισσομένῃ τιμήσαι Ἀχ . πτ . ) aliis accidentibus indiciis pro spuriis habuit . Restabant igitur duo . Quomodo igitur ad Φ 550 Aristonicus observat : ἡ διπλῇ ὅτι πλεονάζει ἐπ' Ὀδυσσέως τὸ πτολίπορθος ( cf . ad B 278 ) — νῦν δὲ ἅπαξ ἐπ' Ἀχιλλέως , et hic οὐδαμῇ , quod jam Eustathius hoc loco legit ? Non poterit dubitari quin οὐδαμῇ falsum sit , per errorem ortum , eo opinor quod Aristarchus dixerat : οὐδ' Ὀμηρικὸν ἔθος τὸ εἰπεῖν πτολίπορθον τὸν Ἀχιλλέα ; quo non excludebatur semel vel iterum tamen inveniri . Praeterea autem suspicio oritur , Ω 108 secundam partem versus illa aetate aliter lectam esse ; nam nota Φ 556 ita expressa videtur ut ad semel dictum πτολίπορθον Ἀχιλλέα . L .
Lemmas: εὐτελής · καί ὅτι ὡς ἐπίπαν πρός ὁ δύο πρότερος ἀπαντάω , νῦν δέ πρός ὁ πρότερος ἀποφέρω ὄφρα ὁ μέν μετά λαός Ἀχαιός . ( Ar . 13 ) . ψευδός δέ καί ὁ φεύγω δέ ἐν ναῦς πολυκλήμοι πίπτω Πηλείδης Ἀχιλλεύς ( 63 ) · οὔτε γάρ παράγω ἠώς ὁ Ἀχιλλεύς νέος , οὔτε ὁ Πάτροκλος ἀνίστημι ἐπί ὁ πόλεμος ὁ Ἀχιλλεύς . καί ὁ πίπτω οὐ Ὀμηρικός · μᾶλλον γάρ ἐκεῖνος ( non ἐκεῖνος ut edd . L . ) ὁ ἐμπίπτω ἐπί ὁ ἐνεσία τίω · φημί γάρ οὐκέτι Ἀχαιός ἔχω ἀλλά ἐν ναῦς μέλας πίπτω ( M 125 — cf . ad I 235 A 284 M 107 P 639 L . ) . ὁ δέ παλίψις οὐ Ὀμηρικός παραλαμβάνω · οὖον γάρ λέγω οὕτως ψιλός παρά αὐτός ὁ φυγή , ἀλλά ὅταν ἐκ μεταβολεύς ὁ πρότερος φεύγω διώκω · σαφῶς γάρ ἐν ἄλλος φημί εἰμί δέ καί ὑποστρέφω καί ( sic pro ὑποστρέφω ) παλίψις δέ γίγνομαι ( ib . 71 ) . ἀσυνήθης δέ καί οὐδέτερος ὁ " Ἴλιον νῦν ὁπθεν " Ἴλιον αἰπύς αἱρέω . ( 71 ) · πάντοτε γάρ δηλουκῶς λέγω ( Ar . 242 ) . ἐν τε ὁ λίσσομαι τιμάω ( 77 ) , φημί ὁ Ἀρίσταρχος ὅτι οὐδαμῇ ὁ Ἀχιλλεύς πτολίπορθος εἴρω , ἀλλά ποδάργυ καί ποδώκης . A . Vix videtur extricari posse ex his reliquiis , quid Aristarchus de πτολίπορθος Ἀχιλλεύς docuerit . Nunc π̅τ̅ . αχʹ . est Θ 372 O 77 Φ 550 Ω 108 . Ex his locis duos Θ 372 et O 77 ( utrobique est hic versus λίσσομαι τιμάω αχʹ . π̅τ̅ . ) aliis accidentibus indiciis pro spuriis habuit . Restabant igitur duo . Quomodo igitur ad Φ 550 Aristonicus observat : ὁ διπλόος ὅτι πλεονάζω ἐπί Ὀδυσσεύς ὁ πτολίπορθος ( cf . ad B 278 ) — νῦν δέ ἅπαξ ἐπί Ἀχιλλεύς , et hic οὐδαμῇ , quod jam Eustathius hoc loco legit ? Non poterit dubitari quin οὐδαμῇ falsum sit , per errorem ortum , eo opinor quod Aristarchus dixerat : οὐδέ Ὀμηρικός ἔθος ὁ εἶπον πτολίπορθος ὁ Ἀχιλλεύς ; quo non excludebatur semel vel iterum tamen inveniri . Praeterea autem suspicio oritur , Ω 108 secundam partem versus illa aetate aliter lectam esse ; nam nota Φ 556 ita expressa videtur ut ad semel dictum πτολίπορθος Ἀχιλλεύς . L .