aristobulus.fhg3 aristobulus_fhg3_0088.2
81 . Ὡς δὲ ταῦτα κράτιστα εἶναι ἐδόξε , συγκαλέσας τοὺς χωρίτας ἅπαντας ὁ Ῥωμύλος καὶ δεηθεὶς εἰς τὴν Ἁλβαν ἐπιέρυσθαι διὰ ταχέων , μὴ κατὰ τὰς αὐτὰς πύλας ἅπαντας , μηδ’ ἀθρόους εἰσιόντας , ἢ μὴ ὑπόνοια πρὸς τοὺς ἐν τῇ πόλει γένηται , καὶ περὶ τὴν ἀγορὰν ὑπομένοντας ἐτοίμους εἶναι δράν τὸ κελευόμενον , ἀπῆει πρῶτος εἰς τὴν πόλιν . Οἱ δὲ τὸν Ῥώμωv ἄγοντες ἐπειδὴ κατέστησαν ἐπὶ τὸν βασιλέα , τὰς τε ὑβρεὶς ἀπάσας , ὅσας ἦσαν δρυσμένοι πρὸς τὸν μειραχίον , κατηγόρουν , καὶ τοὺς τραυματίας σφῶν ἐπεδείκνυσαν , τιμωρίας εἰ μὴ τεύξονται καταλεῖψιν προλέγοντες τὰ συφόρδια . Ἁμουλιος δὲ τοὺς χωρίτας κατὰ πλήθος ἐληλυθόσι χαρίζεσθαι βουλόμενος καὶ τῷ Νομίτορι ( παρὸν γὰρ ἐτύγχανε συναγαχασθὼν τοὺς πελάτας ) , εἰρήνην τε ἀνὰ τὴν χώραν σπεύδων εἶναι , καὶ ἅμα τὸ αὐθαδες τοῦ μειραχίου , ὡς ἀκατάπληκτον ἦν ἐν τοῖς λόγοις , δι’ ὑποψίας λαμβάνων , καταψηφίζεται τὴν δίκην · τῆς δὲ τιμωρίας τὸν Νομὶτορα ποιεῖ κύριον , εἰπὼν ὡς τῷ δράσαντι δεῖν τὸ ἀντιπαθεῖν οὐ πρὸς ἄλλου τινὸς μᾶλλον ἢ τοῦ πεπονθότος ὀφείλεται . Ἐν ἥσω δὲ ὁ Ῥώμος ὑπὸ τῶν τοῦ Νομὶτορος βουκολῶν ἤγετο , δεδεμένος τε ὁπίσω τῷ χειρὶ καὶ πρὸς τῶν ἄγοντων ἐπιχερτομούμενος , ἀκολουθῶν ὁ Νομὶτωρ τοῦ τε σώματος τὴν εὐπρέπειαν ἀπεθαύμαζεν , ὡς πολὺ τὸ βασιλικὸν εἶχε , καὶ τοῦ φρονήματος τὴν εὐγένειαν ἐνθυμεῖτο , ἣν παρὰ τὰ δεινὰ διέστωσεν , οὐ πρὸς οἶκτον ἢ λιταρτήσεις , ὡς ἅπαντες ἐν ταῖς τοιαύταις ποιοῦσι τύχαις , τραπεύμενος , ἀλλὰ τὴν εὐκόσμων σιωπὴν ἐπὶ τὸν μόρον ἀπιών . Ὡς δ’ εἰς τὴν οἰκίαν ἀφίκοντο , μεταστήσαι τοὺς ἄλλους κελεύσας , μονωθέντα τὸν Ῥώμωv εἶρετο τίς εἴη , καὶ τίνων · ὡς οὐχ ἂν ἐκ τῶν τυχόντων γε ἄνδρα τοιούτου γενομένου . Εἰπόντος δὲ τοῦ Ῥώμου τοσοῦτον εἰδέναι μόνον κατὰ πίστιν τοῦ τρέφοντος , ὅτι σὺν ἀδελφῷ διδύμῳ ἐκτεθεῖς βρέφος εἰς νάπην εὐθὺς ἀπὸ γονῆς , καὶ πρὸς τῶν νομεῖων ἀναρθεὶς ἐκτραφεῖν , βραχὺν ἐπισχὼν χρόνον , εἴτε ὀποτυπωθεὶς τι τῶν ἀληθῶν εἴτε τοῦ δαίμονος ἄγοντος εἰς τοῦμφανες τὸ πρᾶγμα , λέγει πρὸς αὐτόν · « Ὅτι μὲν ἐπ’ ἐμοὶ γέγονας , ὦ Ῥώμε , παθεῖν ὅ τι ἂν δικαιώσω , καὶ ὡς περὶ πολλοῦ ποιήσαιντο ἂν οἱ κομισαντές σε δεῦρο , πολλὰ καὶ δεινὰ παθόντες , ἀποθανεῖν , οὐδὲν δεῖ πρὸς εἴδοτα λέγειν . Εἰ δὲ σε θανάτῳ τε καὶ ἄλλῳ παντὸς ἐκλυσαίμην κακοῦ , ἆρα τὴν εἰδείης μοι χάριν καὶ δεομένῳ ὑπουργήσεις ; ὁ κοινὸν ἀμφοῖν ἔσται ἄγαθόν ; » Ἀποκριναμένου δὲ τοῦ μειραχίου ὅποσα τοὺς ἐν ἀπογνώσει βίου κειμένους ἢ τοῦ σωθῆναι ἐλπίς τοῖς κυρίοις τούτου λέγειν καὶ ὑπισχνεῖσθαι ἐπαίρει , λύσαι κελεύσας αὐτὸν ὁ Νομὶτωρ καὶ ἅπαντας ἐκποδῶν ἀπελθεῖν , φράζει τὰς αὐτοῦ τύχας , ὡς ὁ Ἁμουλιος αὐτὸν ἀδελφὸς ὧν ἀπεστέρεσε τῆς βασιλείας , δργανὸν δὲ τέ —
Lemmas: 81 . ὡς δέ οὗτος ἀγαθός εἰμί δοκέω , συγκαλέω ὁ χωρίτης ἅπας ὁ Ῥωμύλος καί δέω εἰς ὁ Ἄλβος ἐπιλέγω διά ταχύς , μή κατά ὁ αὐτός πύλη ἅπας , μηδέ ἀθρόος εἰσέρχομαι , ἢ μή ὑπόνοια πρός ὁ ἐν ὁ πόλις γίγνομαι , καί περί ὁ ἀγορά ὑπομένω ἑτοῖμος εἰμί δράω ὁ κελεύω , ἄπειμι πρῶτος εἰς ὁ πόλις . ὁ δέ ὁ Ῥῶμος ἄγω ἐπεί καθίστημι ἐπί ὁ βασιλεύς , ὁ τε ὕβρις ἅπας , ὅσος εἰμί δρυσμένοι πρός ὁ μειραχίον , κατηγορέω , καί ὁ τραυματίας σφεῖς ἐπιδείκνυμι , τιμωρία εἰμί μή τυγχάνω καταλείπω προλέγω2 ὁ συφόρδια . Ἀμούλιος δέ ὁ χωρίτης κατά πλήθος ἔρχομαι χαρίζομαι βούλομαι καί ὁ Νομίτορι ( πάρειμι γάρ τυγχάνω συνάγω ὁ πελάτης ) , εἰρήνη τε ἀνά ὁ χώρα σπεύδω εἰμί , καί ἅμα ὁ αὐθάδης ὁ μειραχιον , ὡς ἀκατάπληκτος εἰμί ἐν ὁ λόγος , διά ὑποψία λαμβάνω , καταψηφίζομαι ὁ δίκη · ὁ δέ τιμωρία ὁ Νομίτωρ ποιέω κύριος , εἶπον ὡς ὁ δράω δήω ὁ ἀντιπάσχω οὖον πρός ἄλλος τις μᾶλλον ἢ ὁ πάσχω ὀφείλω . ἐν ἵημι δέ ὁ Ῥῶμος ὑπό ὁ ὁ Νόμιτορ βουκολέω ἄγω , δήω τε ὀπίσω ὁ χείρ καί πρός ὁ ἄγω επιχερτομουμην , ἀκολουθέω ὁ Νομὶτωρ ὁ τε σῶμα ὁ εὐπρέπεια ἀποθαυμάζω , ὡς πολύς ὁ βασιλικός ἔχω , καί ὁ φρόνημα ὁ εὐγένεια ἐνθυμέομαι , ὅς παρά ὁ δεινός διίστημι , οὖον πρός οἶκτος ἢ λιταρτήσεις , ὡς ἅπας ἐν ὁ τοιοῦτος ποιέω Τύχη , τρέπω , ἀλλά ὁ εὔκοσμος σιωπή ἐπί ὁ μόρον ἄπειμι . ὡς δέ εἰς ὁ οἰκίον ἀφικνέομαι , μεθίστημι ὁ ἄλλος κελεύω , μονόω ὁ Ῥῶμος εἴρω τίς εἰμί , καί τίνω · ὡς οὐ εἄν ἐκ ὁ τυγχάνω γε ἀνήρ τοιοῦτος γίγνομαι . εἶπον δέ ὁ Ῥῶμος τοσοῦτος οἶδα μόνος κατά πίστις ὁ τρέφω , ὅτι σύν ἀδελφός δίδυμος εκθέτω βρέφος εἰς νάπη εὐθύς ἀπό γονεύς , καί πρός ὁ νόμειος ἀναρθείς ἐκτρέπω , βραχύς ἐπέχω χρόνος , εἴτε οποτυπωνομαι τίς ὁ ἀληθής εἴτε ὁ δαίμων ἄγω εἰς τοῦμφανες ὁ πρᾶγμα , λέγω πρός αὐτός · « ὅτι2 μέν ἐπί ἐγώ γίγνομαι , εἰμί Ῥῶμος , πάσχω ὅς τίς εἄν δικαιόω , καί ὡς περί πολύς ποιέω εἄν ὁ κομιατιμοω σύ δεῦρο , πολύς καί δεινός πάθος , ἀποθνῄσκω , οὐδείς δεῖ πρός οἶδα λέγω . εἰμί δέ σύ θάνατος τε καί ἄλλος πᾶς ἐκλύω κακός , ἆρα ὁ οἶδα ἐγώ χάρις καί δήω ὑπουργέω ; ὁ κοινός ἄμφω εἰμί ἀγαθός ; » ἀποκρίνω δέ ὁ μειραχιον ὁπόσος ὁ ἐν ἀπόγνωσις βίος κεῖμαι ἢ ὁ σῴζω ἐλπίς ὁ κύριος οὗτος λέγω καί ὑπισχνέομαι ἐπαίρω , λύω κελεύω αὐτός ὁ Νομὶτωρ καί ἅπας ἐκποδῶν ἀπέρχομαι , φράζω ὁ αὐτός Τύχη , ὡς ὁ Ἀμούλιος αὐτός ἀδελφός ὅς ἀποστερέω ὁ βασίλεια , δργανὸν δέ τε —