aristippus-cyrenaicus.sententiae-et-apophthegmata archytas_mullach_fpg2_0510.1
esse expetendam , at felicitatem non propter se ipsam , sed propter singulas voluptates : voluptatem præterea bonum esse affirmant , etiamsi a turpissimis rebus oriatur . Quamvis enim fœdum sit facinus , voluptatem tamen per se ipsam expetendam esse atque in bonis numerandam . Porro illa doloris detractio , ut est apud Epicurum , eis non videtur esse voluptas , neque voluptatis privatio dolor : utraque enim esse in motu , quum non sit motus doloris voluptatisve privatio . Nempe illa doloris vacuitas tanquam dormientis status est . Posse quosdam ajunt voluptatem minime appetere per animi pravitatem : non tamen omnes animi voluptates ac dolores e corporis voluptatibus ac doloribus nasci . Nam ex qualibet simplici patriæ prosperitate sive privata felicitate gaudium gigni . Sed neque bonorum memoria aut exspectatione voluptatem effici ajunt , quod placebat Epicuro ; nam tempore motum animi languescere . Quin nec solo visu vel auditu voluptates constare dicunt , siquidem eos qui lamentationes imitantur , libenter audimus , vere autem lamentantes , non libenter . Inspuer voluptatis ac doloris privationem medios status appellabant . Longe tamen præstantiores esse corporis quam animi voluptates , deteriores vero molestias , quas corpus habet . Cæterum Cyrenæici ( 42 ) καὶ περὶ ἡμῶν ἀστένει . Vid . fragm . 74 . — ( 41 ) Diogenes Laertius lib . II , 86-90 : οἱ ἐπὶ τῆς ἀγωγῆς τοῦ Ἀριστίππου μείναντες καὶ Κυρηναῖκοι προσαγορευθέντες δόξας ἔχρωντο τοιαύτας . Δύο πάθη ὑφίσταντο , πόνον καὶ ἡδονήν · τὴν μὲν λείαν κίνησιν , τὴν ἡδονήν · τὸν δὲ πόνον τραχεῖαν κίνησιν · μὴ διαφέρειν τε ἡδονὴν ἡδονῆς , μηδὲ ἡδίων τι εἶναι . Καὶ τὴν μὲν εὐδοκιμὴν πᾶσι ζῴοις , τὸν δὲ ἀποκρουστικόν . Ἡδονὴν μένουσι τὴν τοῦ σώματος , οὐ τὴν καταστηματικὴν ἡδονήν , τὴν ἐπ’ ἀναμνήσει ἀλγηδόνων καὶ οἷον ἀνοχλισίαν , ἣν ὁ Ἐπίκουρος ἀποδέχεται , τέλος εἶναι φασί . Δοκεῖ δ’ αὐτοῖς καὶ τέλος εὐδαιμονίας διαφέρειν · τέλος μὲν γὰρ εἶναι τὴν κατὰ μέρος ἡδονήν · εὐδαιμονίαν δὲ τὸ ἐκ τῶν μερικῶν ἡδονῶν σύστημα · εἶναι δὲ τὴν μερικὴν ἡδονὴν δι’ αὐτὴν αἱρετήν , τὴν δ’ εὐδαιμονίαν οὐ δι’ αὐτήν , ἀλλὰ διὰ τὰς κατὰ μέρος ἡδονάς · εἶναι δὲ τὴν ἡδονὴν ἀγαθόν , ἄν ἀπὸ τῶν ἀσχηματιστῶν γένηται . Εἰ γὰρ καὶ ἡ πράξις ἀτοπος εἴη , ἀλλ’ οὐδ’ ἡ ἡδονὴ δι’ αὐτὴν αἱρετὴ καὶ ἀγαθόν . Ἡ δὲ τοῦ ἀλγούντος ὑπεξαίρεσις ( ὡς εἴρηται παρ’ Ἐπικούρῳ ) δοκεῖ αὐτοῖς μὴ εἶναι ἡδονή , οὐδὲ ἡ ἀπόνοια ἀλγηδόνων , ἐν κινήσει γὰρ εἶναι ἀμφοτέρα , μὴ οὖσιν τῆς ἀπονίας ἢ τῆς ἀλγηδόνος κινήσεως · ἐπεὶ ἡ ἀπονία οἴσει καθιστοῦντάς ἐστι κατάστασις . Δύνασθαι δὲ φασί καὶ τὴν ἡδονὴν τινὰς μὴ αἱρεῖσθαι κατὰ διαστροφὴν . Οὐ πᾶσας μέντοι τὰς ψυχικὰς ἡδονὰς καὶ ἀλγηδόνας ἐπὶ σωματικαῖς ἡδοναῖς καὶ ἀλγηδόσι γίνεσθαι . Καὶ γὰρ ἐπὶ ψιλῇ τῆς πατρίδος εὐημερίᾳ , ἧπερ τῇ ἰδίᾳ , χαρῶν ἐγγίνεσθαι . Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ κατὰ μνήμην τῶν ἀγαθῶν , ἢ προσδοκίαν , ἡδονὴν φασιν ἀποτελεῖσθαι , ὅπερ ἤρεσεν Ἐπικούρῳ , ἐκλύσεσθαι γὰρ τὸ χρώμενον τῆς ψυχῆς κίνημα . Λέγουσι δὲ μηδὲ κατὰ φιλὴν τὴν δράσιν τὴν ἀκοὴν γίνεσθαι ἡδονά . Τῶν γοῦν μιμουμένων θρήνους ἡδέως ἀκούομεν · τῶν δὲ κατ’ ἀλήθειαν , ἀπήδως . Μέσας τε καταστάσεις ὀνομάζον ἀλγηδίαν καὶ ἀπονίαν . Πολὺ μέντοι τῶν ψυχικῶν ἡδονῶν τὰς σωματικὰς ἀμείνους εἶναι , καὶ τὰς ὀχλήσεις χειρόρας τὰς σωματικάς . — ( 42 ) Cicero Tusc .
Lemmas: esse expetendam , at felicitatem non propter se ipsam , sed propter singulas voluptates : voluptatem præterea bonum esse affirmant , etiamsi a turpissimis rebus oriatur . Quamvis enim fœdum sit facinus , voluptatem tamen per se ipsam expetendam esse atque in bonis numerandam . Porro illa doloris detractio , ut est apud Epicurum , eis non videtur esse voluptas , neque voluptatis privatio dolor : utraque enim esse in motu , quum non sit motus doloris voluptatisve privatio . Nempe illa doloris vacuitas tanquam dormientis status est . Posse quosdam ajunt voluptatem minime appetere per animi pravitatem : non tamen omnes animi voluptates ac dolores e corporis voluptatibus ac doloribus nasci . Nam ex qualibet simplici patriæ prosperitate sive privata felicitate gaudium gigni . Sed neque bonorum memoria aut exspectatione voluptatem effici ajunt , quod placebat Epicuro ; nam tempore motum animi languescere . Quin nec solo visu vel auditu voluptates constare dicunt , siquidem eos qui lamentationes imitantur , libenter audimus , vere autem lamentantes , non libenter . Inspuer voluptatis ac doloris privationem medios status appellabant . Longe tamen præstantiores esse corporis quam animi voluptates , deteriores vero molestias , quas corpus habet . Cæterum Cyrenæici ( 42 ) καί περί ἐγώ ἀσθενέω . Vid . fragm . 74 . — ( 41 ) Diogenes Laertius lib . II , 86-90 : ὁ ἐπί ὁ ἀγωγεύς ὁ Ἀρίστιππος μένω καί κυρηναϊκός προσαγορεύω δόξα χράω τοιοῦτος . δύο πάθος ὑφίστημι , πόνος καί ἡδονή · ὁ μέν λεῖος κίνησις , ὁ ἡδονή · ὁ δέ πόνος τραχύς κίνησις · μή διαφέρω τε ἡδονή ἡδονή , μηδέ ἡδύς τίς ἔρχομαι . καί ὁ μέν ευδοκιμη πᾶς ζῷον , ὁ δέ ἀποκρουστικός . Ἡδονή μένω ὁ ὁ σῶμα , οὐ ὁ καταστηματικός ἡδονή , ὁ ἐπί ἀνάμνησις ἀλγηδών καί οἷος ἀνοχλησία , ὅς ὁ Ἐπίκουρος ἀποδέχομαι , τέλος ἔρχομαι φημί . δοκέω δέ αὐτός καί τέλος εὐδαιμονία διαφέρω · τέλος μέν γάρ ἔρχομαι ὁ κατά μέρος ἡδονή · εὐδαιμονία δέ ὁ ἐκ ὁ μερικός ἡδονή σύστημα · ἔρχομαι δέ ὁ μερικός ἡδονή διά αὐτός αἱρετός , ὁ δέ εὐδαιμονία οὐ διά αὐτός , ἀλλά διά ὁ κατά μέρος ἡδονή · ἔρχομαι δέ ὁ ἡδονή ἀγαθός , ἄν ἀπό ὁ ασχημάτιστος γίγνομαι . εἰμί γάρ καί ὁ πρᾶξις ἀτοπος εἰμί , ἀλλά οὐδέ ὁ ἡδονή διά αὐτός αἱρετός καί ἀγαθός . ὁ δέ ὁ ἀλγέω ὑπεξαίρεσις ( ὡς λέγω παρά Ἐπίκουρος ) δοκέω αὐτός μή ἔρχομαι ἡδονή , οὐδέ ὁ ἀπόνοια ἀλγηδών , ἐν κίνησις γάρ ἔρχομαι ἀμφότερος , μή εἰμί ὁ ἀπονία ἢ ὁ ἀλγηδών κίνησις · ἐπεί ὁ ἀπονία φέρω καθίστημι εἰμί κατάστασις . δύναμαι δέ φημί καί ὁ ἡδονή τις μή αἱρέω κατά διαστροφή . οὐ πᾶς μέντοι ὁ ψυχικός ἡδονή καί ἀλγηδών ἐπί σωματικός ἡδονή καί ἀλγηδών γίγνομαι . καί γάρ ἐπί ψιλός ὁ πατρίς εὐημερία , ὅς ὁ ἴδιος , χαρά ἐγγίγνομαι . ἀλλά μήν οὐδέ κατά μνήμη ὁ ἀγαθός , ἢ προσδοκία , ἡδονή φημί ἀποτελέω , ὅς ἀρέσκω Ἐπίκουρος , ἐκλύω γάρ ὁ χράω ὁ ψυχή κίνημα . λέγω δέ μηδέ κατά φίλος ὁ δρᾶσις ὁ ἀκοή γίγνομαι ἡδονή . Τοί γοῦν μιμέομαι θρῆνος ἡδύς ἀκούω · ὁ δέ κατά ἀλήθεια , ἀπήδως . μέση τε κατάστασις ὀνομάζω ἀλγηδίαν καί ἀπονία . Πολύς μέντοι ὁ ψυχικός ἡδονή Τά σωματικός ἀγαθός ἔρχομαι , καί ὁ ὄχλησις χειροηρα ὁ σωματικός . — ( 42 ) Cicero Tusc .