aristaenetus.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0233.2
Παρὰ τὴν ἀκτήν ἔστηκότι μοι κατὰ πέτρας καὶ τῷ ἀγκίστρῳ προσπεπηγότα κάλλιστον ἰχθύν ἀνασπῶντι , τοῦ καλάμου κυρτουμένου τῷ βάρει , προσῆλθε τις εὐπρόσωπος κόρη , καλὸς αὐτοῦς καὶ ὁμοιον αὐτομᾶτον φυτῷ φέρουσα . καὶ πρὸς ἐμαυτὸν ἔφη · « ἑτέρα πολλῷ βελτίων τῆς προτέρας ἐμπεπτώκεν ἄγρα . » αὐτὴ δὲ « τὴν ἐσθῆτα » φησί , « πρὸς τοῦ σοῦ Ποσειδῶνος , φύλαττε τὴν ἐμήν , ἄχρις ἂν τοῖς κύμασιν ἐμαυτὴν ἀπολούσω . » ἤσθην ἀληθῶς , καὶ σφόδρα χαίρων τὴν αἴτησιν προσεχάμην , ὅτι δὴ μέλλον αὐτὴν γυμνωθεῖσαν ὁρᾶν . ὡς οὖν ἐξεδύσατο καὶ τὸν ἔσχατον χιτῶνίσκον , ὅλος ἐξέστην ἐκπλαγεὶς πρὸς τὴν λαμπρότητα τῶν μελῶν . ἐξέλαμπε γὰρ ἐκ πολλῆς τε καὶ μελανίνης κόμης λευκὰ μὲν τράχηλος , εὐανθὴς δὲ παρειά · χρώματα λαμπρὰ μὲν τῇ φύσει , ἀνθρότερα δὲ τῇ πρὸς τὸ μέλαν φιλονεικία . ἐντεῦθεν εἰσπεπτήδην ἐνδον , καὶ παρενῆγετο · ἦν γὰρ ἀτάραγον καὶ γαληναῖον τὸ κύμα . καὶ τῷ ἀφρῷ τοῦ περιρρέοντος κυματος ἡ χρῶι τοῦ σώματος λευκανθίζουσα πχρισύτο . νὴ τοὺς Ἑρῶτας , εἰ μὴ πρότερον ἐτυγχον τεθεαμένος αὐτήν , ὡμὴν ἂν τινὰ τῶν θρυλουμένων Νηρηίδων ὁρᾶν . ὡς δὲ ἰκανῶς εἶχε τῶν θαλαττίων λουτρῶν , εἴπες ἂν τὴν κόρην ἀνίχουσαν τῶν κυμάτων ἰδοὺν « οὕτω τῆς θαλάττης τὴν Ἀφροδίτην εὐπρεπῶς προῖδουσαν γράφουσιν οἱ ζωγράφοι . » αὐτίκα γοῦν προσδραμὼν θυματίων ἀπεδίδουν τῇ ποθουμένῃ , προσπαίζων δμα καὶ πειρώμενος τῆς καλῆς . ἡ δὲ ( ἦν γὰρ ὡς εἶκε σεμνὴ τε καὶ βλοσυρά ) ἠρυθρίασε μετ’ ὀργῆς , καὶ γέγονε τὸ πρόσωπον θυμουμένης κάλλιον , τὸ δὲ ὅμα καὶπερ ἀγανακτοῦσας ἡδύ , ὥσπερ καὶ τὸ τῶν ἀστρῶν πῦρ φῶς μαλλόν ἐστιν ἢ πῦρ . τὸν τε θρατικὸν κατέαξε κάλαμον , καὶ τοὺς ἰχθὺς προσέρριψε τῇ θαλάττῃ . ἐγὼ δὲ ἀμήχανος παρεῖστήκειν , καὶ οὓς ἐθρασαμὴν ὀργνῶν καὶ ἣν οὐκ ἠρευσά μεζόνως δακρύων .
Lemmas: παρά ὁ ἀκτή ἵστημι ἐγώ κατά πέτρα καί ὁ ἄγκιστρον προσπήγνυμι καλῶς ἰχθύς ἀνασπάω , ὁ κάλαμος κυρτόω ὁ βάρος , προσέρχομαι τις εὐπρόσωπος κόρη , καλός αὔτεος καί ὅμοιος αὐτόματος φυτός φέρω . καί πρός ἐμαυτοῦ φημί · « ἕτερος πολύς ἀγαθός ὁ πρότερος ἐμπίπτω ἄγρα . » αὐτός δέ « ὁ ἐσθής » φημί , « πρός ὁ σύ Ποσειδῶν , φυλάσσω ὁ ἐμός , ἄχρι εἄν ὁ κῦμα ἐμαυτοῦ ἀπολούω . » ἀείδω ἀληθής , καί σφόδρα χαίρω ὁ αἴτησις προσέχω , ὅτι δή μέλλω αὐτός γυμνόω ὁράω . ὡς οὖν ἐκδύω καί ὁ ἔσχατος χιτωνίσκος , ὅλος ἐξίστημι ἐκπλήσσω πρός ὁ λαμπρότης ὁ μέλος . ἐκλάμπω γάρ ἐκ πολύς τε καί μελανίνη κόμης λευκόν μέν τράχηλος , εὐανθής δέ παρειά · χρῶμα λαμπρός μέν ὁ φύσις , ανθροτερας δέ ὁ πρός ὁ μέλας φιλονικία . ἐντεῦθεν εἰσπίπτω ἔνδον , καί παραφέρω · εἰμί γάρ ἀττάραγος καί γαληναῖος ὁ κύμα . καί ὁ ἀφρός ὁ περιρρέω κῦμα ὁ χράω ὁ σῶμα λευκανθίζω πχρισευω . νή ὁ Ἔρως , εἰμί μή πρότερος τυγχάνω θεάομαι αὐτός , ὠμός εἄν τις ὁ θρυλέω Νηρηΐς ὁράω . ὡς δέ ἱκανῶς ἔχω ὁ θαλάσσιος λουτρόν , εἶπον εἄν ὁ κόρη ἀνέχω ὁ κῦμα βλέπω « οὗτος ὁ θάλασσα ὁ Ἀφροδίτη εὐπρεπῶς προοράω γράφω ὁ ζωγράφος . » αὐτίκα γοῦν προστρέχω θυμάτιον ἀποδίδωμι ὁ ποθέω , προσπαίζω ΔΜΑ καί πειράω ὁ καλός . ὁ δέ ( εἰμί γάρ ὡς εἴκω σεμνός τε καί βλοσυρός ) ἐρυθριάω μετά ὀργή , καί γίγνομαι ὁ πρόσωπον θυμόω καλός , ὁ δέ Όμα καίπερ ἀγανακτέω ἡδύς , ὥσπερ καί ὁ ὁ ἄστρον πῦρ φάος Μαλλός εἰμί ἢ πῦρ . ὁ τε θρατικὸν κατάγνυμι κάλαμος , καί ὁ ἰχθύς προσρίπτω ὁ θάλασσα . ἐγώ δέ ἀμήχανος παρίστημι , καί ὅς θράζω ὀργός καί ὅς οὐ ἐρεύθω μεζόνως δάκρυ .