aristaenetus.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0237.2
Παιδίσαχην ἑαυτὴς ὡδὲ πως ἠρετὸ τις γυνή · « πρὸς τῶν Χαρίτων , ποῖον δοκῶ σοι νεανίσχον ποθεῖν ; ἐγὼ μὲν γὰρ σῶμα καλόν · ἀλλ’ ἐρώσα τυγὼν σφάλλομαι περὶ τὴν κρίσιν τοῦ ποθουμένου , καὶ ἔρωτι πλανῶμαι τὴν ὀψιν . λέγε δή μοι κάκεῖνο , τί φασιν αἱ καθορῶσαι τούτων γυναῖκες ; πότερον αὐτὸν ἐπαινοῦσι τοῦ κάλλους , ἢ ψέγουσιν ἀποστραφεῖσαι τὴν θέαν ; » ἡ δὲ μαστροπεύουσα πρὸς τὴν κεκτημένην ὁψοῖ « νὴ τὴν Ἄρτεμιν , ἐγὼ πολλῶν ἀνίχθσα γυναικῶν αὐτήχρος γινομένη πλησίον ἐπιπροσγεχομένων τοιαύτε τῷ νέῳ , ἰδοῦ μειράκιον εὐπρεπές , ἰδοῦ κάλλος ἀπηκριθωμένον τῇ φύσει · τοιούτους ἔδει πλάττεσθαι τοὺς Ἑρμᾶς μᾶλλον ἢ κατὰ Ἀλκιβιάδου μορφήν . κάλλος γε καλόν , νὴ τὰς φίλας Ὦρας . χαρίεις δὲ νεανίας , ἐπὶ κάλλει μέγα φρονῶν , οὐ μέντοι εἰς ὑπερηφάνειαν , ἀλλ’ εἰς τὸ ἀβρόν καὶ μεγαλοπρεπές . ἰκανὸν μὲν πρὸς ἔρωτα καὶ μόνον τὸ ἐπίγρυπον τοῦ νεανίσχου , ἰκανὴ δὲ καὶ ἡ κόμη , καλὴ μὲν καθ’ ἑαυτὴν οὖσα , ἐπὶ δὲ καλλίων περιεκλειμένη μὲν τῷ μετώπῳ , συγχαιτοῦσα δὲ τῷ ἰούλῳ παρὰ τὸ οὖς . τὸ δὲ γλανθίσχιον βαθαὶ τῶν χρωμάτων · οὐ γὰρ ἐφ’ ἑνὸς μένει χρώματος , ἀλλὰ τρέπεται καὶ μετανθεῖ . οὕτος ἡμῖν εὐκταῖος ἔραστής , ἡδάσχων ἀμφὶ πρώτην ὑπῆνην . εὐδαίμων ἡ τὸν νέον εὐτυχούσα ἐπίσης ἔραστην ὁμοῦ καὶ ἐρώμενον . μαχαρία ἡ συγχαιωμένη τούτῳ , γλυθυσα κατ’ εὐὴν καὶ ἐντρυφῶσα τῷ κάλλει . εὐμενεστέροις ὁμμασιν ἐκεῖνην αἱ Χάριτες εἶδον . ) καὶ πᾶσαι μοι δοκοῦσιν ἐφᾶν αὐτίκα τοῦ μειραχίου . » ἡσθὴ ταῖς μαρτυρίαις , καὶ ὑφ’ ἡδονῆς παντοδαπὰ χρώματα παρ’ ἕκαστον λόγον ἠφείε , καὶ ( τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο ) ἐδόκει τῇ κεφαλῇ ψαύειν τοῦ οὐρανοῦ . καὶ τότε πεπίστευκε τὸν νέον εἶναι καλόν · αὐταὶ γὰρ ἑαυτὰς αἱ γυναῖκες τότε δὴ κρίνουσιν εἶναι καλάς , ὅταν ἰδόν τις ἐπαινέση , ἢ ὅταν ἔραστήν θημάσας .
Lemmas: Παιδίσαχην ἑαυτοῦ ὧδε πως ἀείρω τις γυνή · « πρός ὁ Χαρίτων , ποῖος δοκέω σύ νεανιεχω ποθέω ; ἐγώ μέν γάρ σῶμα καλός · ἀλλά ἐράω τυγὼν σφάλλω περί ὁ κρίσις ὁ ποθέω , καί Ἔρως πλανάω ὁ ὄψις . λέγω δή ἐγώ ἐκεῖνος , τίς φημί ὁ καθοράω οὗτος γυνή ; πότερος αὐτός ἐπαινέω ὁ κάλλος , ἢ ψέγω ἀποστρέφω ὁ θέα ; » ὁ δέ μαστροπεύω πρός ὁ κτάομαι ὀψέω « νή ὁ Ἄρτεμις , ἐγώ πολύς ἀνέχω γυνή αὐτήχρος γίγνομαι πλησίος ἐπιπροσγίγνομαι τοιοῦτος ὁ νέος , ὁράω μειράκιον εὐπρεπής , ὁράω κάλλος απηκριθαω ὁ φύσις · τοιοῦτος ἐσθίω πλάσσω ὁ Ἑρμῆς μᾶλλον ἢ κατά Ἀλκιβιάδης μορφή . κάλλος γε καλός , νή ὁ φίλος Ὥρα . χαρίεις δέ νεανίας , ἐπί κάλλος μέγας φρονέω , οὖον μέντοι εἰς ὑπερηφάνεια , ἀλλά εἰς ὁ ἁβρός καί μεγαλοπρεπής . ἱκανός μέν πρός Ἔρως καί μόνος ὁ ἐπίγρυπος ὁ νεανιεχω , ἱκανός δέ καί ὁ κόμη , κάλως μέν κατά ἑαυτοῦ εἰμί , ἐπί δέ καλός περικλείω μέν ὁ μέτωπον , συγχαιτουω δέ ὁ ἴουλος παρά ὁ οὖς . ὁ δέ γλανθίσχιον βαθή ὁ χρῶμα · οὖον γάρ ἐπί εἷς μένω χρῶμα , ἀλλά τρέπω καί μετανθέω . οὗτος ἐγώ εὐκταῖος ἐραστής , ἡδάσχων ἀμφί πρῶτος ὑπήνη . εὐδαίμων ὁ ὁ νέος Εὐτυχούσα ἐπίσης ἐραστής ὁμοῦ καί ἐράω . μαχάριος ὁ συγχαιωμένη οὗτος , γλυθυω κατά Ὕη καί ἐντρυφάω ὁ κάλλος . εὐμενής ὄμμα ἐκεῖνος ὁ Χάρις εἶδον . ) καί πᾶς ἐγώ δοκέω φημί αὐτίκα ὁ μειραχιον . » ἥδομαι ὁ μαρτυρία , καί ὑπό ἡδονή παντοδαπός χρῶμα παρά ἕκαστος λόγος ἐφείω , καί ( ὁ λέγω δή οὗτος ) δοκέω ὁ κεφαλή ψαύειν ὁ οὐρανός . καί τότε πιστεύω ὁ νέος εἰμί καλός · αὐτός γάρ ἑαυτοῦ ὁ γυνή τότε δή κρίνω εἰμί καλός , ὅταν ὁράω τις ἐπαινέω , ἢ ὅταν ἐραστής θαμάζω .