aristaenetus.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0236.1
ὦ φίλτατα δένδρα , τῶν ἡδυσφώνων ὀρνίθων οἱ ὤοχοι , ἆρα χὰν ὑμῖν ἐστὶν οὕτος ὁ ἔρως , καὶ πίτυος τυχὸν ἡράσθη κυπάριστος ἢ ἄλλο φυτὸν ἑτέρου φυτοῦ ; μὰ Δι’ οὐκ οἶμαι · οὐ γὰρ ἂν ἐφυλλορροεῖτε , καὶ τοὺς κλάδους ἀπλοῖς ὁ πόθος κώμας ὁμοῖ καὶ ἀγλαίας ἐξῆλου , ἀλλὰ καὶ μέχρι στελέχους τε καὶ ριζῶν ὑπονοστήσας τῷ πυρὶ διέκνειτο . » τοιαῦτα μὲν τὸ παῖδον διελέγετο , πρὸς τῷ σώματι μαραινούμενος καὶ τὸν νοῦν · τῇ δὲ Κυδίππῃ πρὸς ἕτερον ἠὐτρεπίζετο γάμος . καὶ πρὸ τῆς παστάδος τὸν ὑμέναιον ἤδον αἱ μουσικώτεραι τῶν παρθένων καὶ μελίσφονοι , τοῦτο δὲ Σαπφοῦς τὸ ἤδιστον ὀβέγμα · ἀλλ’ ἄφνω νενοσῆχεν ἡ παῖς , καὶ πρὸς ἐκφορὰν ἄντι νυμφαγωγίας οἱ τεχόντες ἐώρων . εἶτα παραδόξως ἀνέσφηλε , καὶ δεύτερον ὁ θάλαμος ἐκοσμεῖτο · καὶ ὥσπερ ἀπὸ συνθήματος τῆς Τύχης αὐθὶς ἐνόσει . τρίτον ὁμοίως ταῦτα συμβέβηκε τῇ παιδὶ , ὁ δὲ πατὴρ τετάρτην οὐκ ἀνεῖμεν νόσον , ἀλλ’ ἐπιθέτο τοῦ Πυθίου τὴς ἄρα θεῶν τὸν γάμον ἐμποδίζει τῇ κόρῃ . ὁ δὲ Ἀπόλλων πάντα σαφῶς τὸν πατέρα διδάσκει , τὸν νέον , τὸ μήλον , τὸν ὄρχον , καὶ τὴς Ἀρτέμιδος τὸν θυμὸν · καὶ παραίνει θάττον εὐορχον ἀποφῆναι τὴν κόρην . « ἄλλως τε » φησὶ « Κυδίππην Ἄκοντίῳ συνάπτων οὐ μολίθδον ἂν συνεπιμεῖσας ἀργύριον , ἀλλ’ ἐκατέρωθεν ὁ γάμος ἔσται χρυσούς . » ταῦτα μὲν ἐγρήσεν ὁ μαντιῶς θεός , ὁ δὲ ὄρχος ἤμα τῷ χρησμῷ συνεπληροῦτο τοῖς γάμοις . · αἱ δὲ τῆς παιδὸς ἡλικιώτιδες ἐνεργὸν ὑμέναιον ἤδον , οὐκ ἀναβαλλόμενον ἐπὶ οὐδὲ διακοπτόμενον νόσῳ . καὶ ἡ διδάσκαλος ὑπέβλεπε τὴν ἀπάθουσαν , καὶ εἰς τὸ μέλος ἰκανῶς ἐνεδίδασχε χειρονομοῦσα , ἕτερος δὲ τοῖς ἄσμασιν ἐπεκροτεῖ , καὶ ἡ δεξιὰ τοῖς δαχτυλίοις ὑπεσταλμένοις ὑποκειμένην τὴν ἀριστερὰν ἐπληττεν εἰς τὸ κοῖλον , ἵν’ ὡσίν αἱ χεῖρες εὐφωνοὶ συμπληττόμεναι τρόπον κυμβάλων . ἀπαντα δ’ οὖν ὅμως βραδύνειν ἐδόκει τῇ Ἄκοντίῳ , καὶ οὔτε ἡμέραν ἐκείνης ἐνόμιζε μαχροτέραν ἐοραχέναι οὔτε νύκτα βραχυτέραν τῆς νυκτὸς ἐκείνης , ἥς οὐχ ἂν ἠλλάξατο τὸν Μίδου χρυσόν , οὐδὲ τὸν Ταντάλου πλοῦτον ἰσοστάσιον ἠγείτο τῇ κόρῃ . καὶ σύμφηροι πάντες ἦμοι , ὅσοι μὴ καθάπαξ τῶν ἐρωτικῶν ἀμαθεῖς · τὸν γὰρ ἀνέραςτον οὐχ ἀπειχὸς ἀντίδοχον εἶναι . ὁ δ’ οὖν τῇ παρθένῳ βραχέα νυκτομύχθας ἐρωτικῶς , τό γε λοιπὸν εἰργναίων ἀπέλαυεν ἡδονῶν . ἐκάοντο δὲ κατὰ δώματα δάδες ἐκ λιθανωτοῦ συγχέμεναι , ὥστε ἤμα κάεσθαι καὶ θυμίζθαι καὶ παρέχειν τὸ φῶς μετ’ εὐωδίας . παλαὶ τοίνυν αἱ παρθέναι , συναριθμουμένης αὐταῖς τῆς Κυδίππης , ἐπλεονέκτου σφόδρα τῶν γυναικῶν , τὸν κολοφῶνα φέρουσαι τῆς εὐπρεπείας · νυνὶ δέ , τῆς νύμφης ἐν γυναιξὶ ταττομένης , μειονεκτοῦσιν αἱ κόραι · τοσοῦτον ἡ φύσις ἀπανταχόῦ τὸ λαμπρὸν αὐτῆς ἐκρωθίσσατο κάλλος . ὁσπερ δὲ χρυσοπόλις ἡ πόα τῷ χρυσῷ μεῖρακι συνήπτετο προσφυῶς . ἄμφω δὲ λαμπροῖς ὀμμασιν , ὅσον ἀστέρες ἀνταυγοῦντες ἀλλήλοις , φαιδρότερον τῆς ἀλλήλων ἀπέλυον ἀγλαΐας .
Lemmas: εἰμί φίλος δένδρον , ὁ ἡδυσφώνων ὄρνις ὁ οἴχομαι , ἆρα χήν σύ εἰμί οὗτος ὁ Ἔρως , καί πίτυς τυγχάνω ἔραμαι κύπαρος ἢ ἄλλος φυτόν ἕτερος φυτός ; μά διά οὐ οἴομαι · οὖον γάρ εἄν φυλλορροέω , καί ὁ κλάδος ἁπλόος ὁ πόθος κώμη ὁμός καί ἀγλαία ἐξηλόω , ἀλλά καί μέχρι στέλεχος τε καί ῥίζα ὑπονοστέω ὁ πῦρ διέκνειτο . » τοιοῦτος μέν ὁ παῖς διαλέγω , πρός ὁ σῶμα μαραίνω καί ὁ νόος · ὁ δέ Κυδίππη πρός ἕτερος εὐτρεπίζω γάμος . καί πρό ὁ παστάς ὁ ὑμέναιος ἀείδω ὁ μουσικός ὁ παρθένος καί μελισφονοος , οὗτος δέ Σαπφώ ὁ ἄδιστος ὀβέγμα · ἀλλά ἄφνω νοσέω ὁ παῖς , καί πρός ἐκφορά Αἴας νυμφαγωγία ὁ τίκτω ὁράω . εἶτα παράδοξος ἀνασφάλλω , καί δύο ὁ θάλαμος κοσμέω · καί ὥσπερ ἀπό σύνθημα ὁ Τύχη αὐθίς νοσέω . τρίτος ὁμοίως οὗτος συμβαίνω ὁ παῖς , ὁ δέ πατήρ τέταρτος οὐ ἀνίημι νόσος , ἀλλά ἐπιτίθημι ὁ Πύθιος σής ἄρα θεός ὁ γάμος ἐμποδίζω ὁ κόρη . ὁ δέ Ἀπόλλων πᾶς σαφῶς ὁ πατήρ διδάσκω , ὁ νέος , ὁ μῆλον , ὁ ὄρχος , καί σής Ἄρτεμις ὁ θυμός · καί παραινέω ταχύς ευορχος ἀποφαίνω ὁ κόρη . « ἄλλως τε » φημί « Κυδίππη Ἀκόντιον συνάπτω οὖον μολίθδον εἄν συνεπιμένω ἀργύριον , ἀλλά ἑκατέρωθεν ὁ γάμος εἰμί χρυσός . » οὗτος μέν ἐγείρω ὁ μαντιός θεός , ὁ δέ ὄρχος ἀμάω ὁ χρησμός συμπληρόω ὁ γάμος . · ὁ δέ ὁ παῖς ἡλικιῶτις ἐνεργός ὑμέναιος ἀείδω , οὐ ἀναβάλλω ἐπί οὐδέ διακόπτω νόσος . καί ὁ διδάσκαλος υποβλέπω ὁ ἀπαθέω , καί εἰς ὁ μέλος ἱκανῶς ἐνδιδάσκω χειρονομώ , ἕτερος δέ ὁ ᾆσμα ἐπικροτέω , καί ὁ δεξιός ὁ δακτύλιος ὑποστέλλω ὑπόκειμαι ὁ ἀριστερός πλήσσω εἰς ὁ κοῖλος , ἵνα οὖς ὁ χείρ εὐφωνέω συμπλήσσω τρόπος κύμβαλον . ἅπας δέ οὖν ὅμως βραδύνω δοκέω ὁ Ἀκόντιον , καί οὔτε ἡμέρα ἐκεῖνος νομίζω μακρός ὁράω οὔτε νύξ βραχύς ὁ νύξ ἐκεῖνος , ἥς οὐ εἄν ἀλλάσσω ὁ Μίδας χρυσός , οὐδέ ὁ Τάνταλος πλοῦτος ἰσοστάσιος ἡγέομαι ὁ κόρη . καί σύμφηροι πᾶς ἡμέτερος , ὅσος μή καθάπαξ ὁ ἐρωτικός ἀμαθής · ὁ γάρ ἀναίρω οὐ ἀπέχω αντιδοχος εἰμί . ὁ δέ οὖν ὁ παρθένος βραχύς νυκτομύχθας ἐρωτικός , ὁ γε λοιπός εἰργναίων ἀπολαύω ἡδονή . καίω δέ κατά δῶμα δάδα ἐκ λιθανωτοῦ συγχέω , ὥστε ἀμάω καίω καί θυμίζω καί παρέχω ὁ φάος μετά εὐωδία . παλαιός τοίνυν ὁ παρθένη , συναριθμέω αὐτός ὁ Κυδίππη , πλεονεκτέω σφόδρα ὁ γυνή , ὁ κολοφών φέρω ὁ εὐπρέπεια · νυνί δέ , ὁ νύμφη ἐν γυνή τάσσω , μειονεκτέω ὁ κόρη · τοσοῦτος ὁ φύσις πανταχού ὁ λαμπρός αὐτός ἐκρωθίσσατο κάλλος . ὅσπερ δέ Χρυσόπολις ὁ πόα ὁ χρυσός μεῖραξ συνάπτω προσφυῶς . ἄμφω δέ λαμπρός ὄμμα , ὅσος ἀστήρ ἀνταυγέω ἀλλήλων , φαιδρός ὁ ἀλλήλων ἀπολύω Ἀγλαΐα .