aristaenetus.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0229.5
φαίν τις ἂν καθομηρίζων τῶν ὀπωρινῶν αὐτῷ : Νυμφῶν τὸ χωρίον . ἢν μὲν οὖν ταῦτα καὶ ἕτερα δένδρα πλησίον , εὐανθὴ μὲν τοὺς ὀπτήχας , πάμφωρα δὲ τὸν καρπὸν , ὡς εὐωδέστατον παρέχειν τὸν ἐφάμιον τόπον . καὶ τούτων ἐκδρεψάμενος φύλλων ὑπεμάλιστον τοὺς δακτύλους , εἶτα τῇ ῥινὶ προσάγων γλυκυτέρας ἐπὶ πλείστον εἰσέπνεον εὐοσμίας . ἀμπέλοι δὲ παμμήκεις σρόδρα τε ὑψηλαὶ περιελίττονται κυπαρίττους , ὡς ἀνακλᾶν ἡμᾶς ἐπὶ πολὺ τὸν αὐχένα πρὸς θέαν τῶν κύκλῳ συναυρουμένων βοτρύων , ὧν οἱ μὲν ὀργῶσιν , οἱ δὲ περχάζουσιν , οἱ δὲ ὀμρακες , οἱ δὲ οἰνάθαι δοκοῦσιν , ἐπὶ τούτων τοὺς πεπανθέντας ὁ μὲν ἀνεριγάτω , ὁ δὲ ἀπὸ τῆς γῆς ἀρδὲς ἰκανῶς ἄκρα μὲν τῇ λακῇ σφοδρῶς εἵχετο τοῦ φυτοῦ βεβηκὼς ἐπὶ τῶν κλάδων , τῇ δεξιᾷ δὲ παρετρυχά · ὁ δὲ ἀπὸ τοῦ δένδρου χειρα ὥρεγε γεωργῷ ὑπεργεγηραχότι . ἡ δὲ πηγὴ χαριεστάτη ὑπὸ τῇ πλατανῷ ῥεῖ ὕδατος εὖ μᾶλα ψυχοῦ , ὡς γε τῷ ποδὶ τεμηχράσθαι , καὶ διαφανοῦς τοσούτον , ὥστε συνετινηχομένον καὶ διαπλεχομένον ἐπαφρόδιτος ἀλλήλοις ἅπαν ἡμῶν φανερῶς ἀποκαταφαίνεσθαι μέλος . ὁμῶς δ' οὖν οἷδα πολλάκις τὴν αἴσθησιν πλανηθεῖς πρὸς ὁμοιότητα μηλῶν τε καὶ τῶν ἐκείνης μαστῶν · μηλοῦ γὰρ ἀμφοῖν μεταξὺ διανηχομένου τῇ χειρὶ κατεδράξαμην , τοῦτο εἶναι νομίσας τὸν κυδιωνίζοντα τῆς ποθουμένης μαστόν . καλῇ μὲν οὖν νὴ τὰς κωλιάδας Νύμφας καὶ καθ' ἑαυτὴν ἡ πηγή , φαυλότερα δὲ μᾶλλον ἐδόκει τοὺς εὐωδεστέρους ἐπικοσμηθεῖσα τῶν φύλλων καὶ τοὺς μέλει τῆς Λειμώνης , ἥτις καὶπερ ὑπερφύως εὐπρόσωπος οὖσα , ὁμῶς , ὅταν ἀπεκδύνηται , δι' ὑπερβολὴν τῶν ἐνδον ἀπρόσωπος εἶναι δοκεῖ . καλῇ μὲν οὖν ἡ πηγή , εὐχρατῶς δὲ καὶ ἡ τοῦ ζεφύρου πνοή , τὸ χαλεπὸν παρακουσούμενη τῆς ὥρας , λεπτὸν ἅμα καὶ ὑπνηλὸν ἐνηχοῦσα καὶ τῆς εὐωδίας πολλὴ συνεπαγομένη τῶν δένδρων , τοὺς μύρους ἀντέπνει τῆς γλυκυτάτης . καὶ συμμιγὴς ἢν εὐοσμία καὶ μικροῦ γε ὁμοίμως τὴν αἴσθησιν εὐφραίνοντων · βραχὺ γάρ , ἡγοῦμαι , τὸ μῶρον ἐνίκα , ὅτι γε τῆς Λειμώνης ὑπῆρχε τοῦ μύρον . ἐπὶ δὲ τὸ ἐμπιπτον τῆς αὐρᾶς λιγυρὸν ὑπήχει τῷ μουσικῷ τῶν τεττίγων χορῷ , δι' ἧν καὶ τὸ πνίγος
Lemmas: Φάιν τις εἄν καθομηρίζω ὁ ὀπωρινός αὐτός : Νύμφη ὁ χωρίον . εἄν μέν οὖν οὗτος καί ἕτερος δένδρον πλησίος , Εὐάνθη μέν ὁ ὀπτάω , πάμφωρος δέ ὁ καρπός , ὡς εὐώδης παρέχω ὁ ἐφάμιος τόπος . καί οὗτος ἐκτρέπω φύλλον ὑπεμάλιστον ὁ δάκτυλος , εἶτα ὁ ῥίς προσάγω γλυκύς ἐπί πλεῖστος εἰσπνέω εὐοσμία . ἄμπελος δέ παμμήκης σροδραω τε ὑψηλός περιελίσσω κυπάρισσος , ὡς ἀνακλάω ἐγώ ἐπί πολύς ὁ αὐχήν πρός θέα ὁ κύκλος συναυρουμην Βότρυς , ὅς ὁ μέν ὀργάω , ὁ δέ περχαζους , ὁ δέ ὀμρακες , ὁ δέ οἰνάθαι δοκέω , ἐπί οὗτος ὁ πεπαίνω ὁ μέν ἀνέργω , ὁ δέ ἀπό ὁ γῆ ἀρδὲς ἱκανῶς ἄκρος μέν ὁ λακέω σφοδρός ἔχω ὁ φυτός βαίνω ἐπί ὁ κλάδος , ὁ δεξιός δέ παρετρυχά · ὁ δέ ἀπό ὁ δένδρον χείρ ὀρέγω γεωργός ὑπεργεγηραχότι . ὁ δέ πηγή χαρίεις ὑπό ὁ πλάτανος ῥέω ὕδωρ εὕω μῆλον ψυχός , ὡς γε ὁ πούς τεμηχράσθαι , καί διαφανής τοσοῦτος , ὥστε συντινάσσω καί διαπλέκω Ἐπαφρόδιτος ἀλλήλων ἅπας ἐγώ φανερῶς ἀποκαταφαίνομαι μέλος . ὁμῶς δέ οὖν οἶδα πολλάκις ὁ αἴσθησις πλανάω πρός ὁμοιότης μήλη τε καί ὁ ἐκεῖνος μαστός · μῆλον γάρ ἄμφω μεταξύ διανήχομαι ὁ χείρ κατατρέχω , οὗτος εἰμί νομίζω ὁ κυδιωνιθεριζω ὁ ποθέω μαστός . καλός μέν οὖν νή ὁ κωλιάς Νύμφη καί κατά ἑαυτοῦ ὁ πηγή , φαῦλος δέ μᾶλλον δοκέω ὁ εὐώδης ἐπικοσμέω ὁ φύλλον καί ὁ μέλος ὁ Λειμώνη , ὅστις καίπερ ὑπερφυῶς εὐπρόσωπος εἰμί , ὁμῶς , ὅταν απεκδυνεομαι , διά ὑπερβολή ὁ ἔνδον ἀπρόσωπος εἰμί δοκέω . καλός μέν οὖν ὁ πηγή , εὐχρατῶς δέ καί ὁ ὁ Ζέφυρος πνοή , ὁ χαλεπός παρακούω ὁ ὥρα , λεπτόν ἅμα καί ὑπνηλός ἐνηχέω καί ὁ εὐωδία πολύς συνεπάγω ὁ δένδρον , ὁ μῦρος ἀντιπνέω ὁ γλυκύς . καί συμμιγής εἄν εὐοσμία καί μικρός γε ομοιμαω ὁ αἴσθησις εὐφραίνω · βραχύς γάρ , ἡγέομαι , ὁ μωρός νικάω , ὅτι γε ὁ Λειμώνη ὑπάρχω ὁ μύρον . ἐπί δέ ὁ ἐμπίπτω ὁ αὔρα λιγυρός ὑπηχέω ὁ μουσικός ὁ τέττιξ χορός , διά ἧμαι καί ὁ πνίγος