aristaenetus.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0347.1
τοῦρανοῦ καταβέβηκας ; » ὁ δὲ μοι οὐκ εἶχεν ἀποκρίνασθαι . οἱ δὲ καταλιπόντες αὐτὸν οἱ περιστώῃγοντο ἀπιόντες , ὁ δὲ γε καταλειφθείς μόνος τὰς εἰόνας τοῦ οὐρανοῦ συνετίθει εἰς τὸ κιβώτιον . ( 2 ) ἀπ' ἐκεῖνου προσίσταμαι μάντει , ὁ δὲ ἐκάθην ἐν τῷ μέσῳ κατεστεμμένος μελίττα τοῦ ἐδραμμένου τὴν μαντεῖαν Ἀπόλλωνος . ἠρώμην οὖν καὶ τοῦτον παρελθὼν « πότερον ἄριστος εἰ μάντις ἢ φαῦλος ; » τοῦ δὲ εἰπόντος ὅτι ἄριστος , ἄμα ἐκτείνας τὴν βακτηρίαν « τί μέλλω δῆτα ποιεῖν ; ἀπόκριναι , πότερον τύπτειν σε ἢ οὔ ; » μικρὸν πρὸς αὐτῷ γενόμενος « οὔ » φησί , τύπτω τ' ἐγὼ γελάσας αὐτὸν καὶ οἱ περιστώτες ἀνέκραγον . « τί » ἔφηγ « ἐδοξάσατε ; ἐπεὶ κακὸς μάντις ἔφαγν , καὶ ἐπιλήφθη . » ( 3 ) ὡς δὲ καὶ τοῦτον καταλιπόντες οἱ περιστώτες ἀπηλλάγησαν , ἀνθρώποι καὶ ἄλλοι οἱ ἐν τῇ ἀγορᾷ , ἐπεὶ ταῦτα ἤκουσαν , διελυσαν τοὺς κύκλους καὶ ἐποντο ἐξ ἐκείνου , καὶ πολλάκις μὲν διαλεγόμενου μου περὶ καρτερίας ἐπακολουθοῦντες ἐπῆρχοντο , πολλάκις δὲ καρτερούντος ἢ διαιτωμένου παρεγγύμανον . ἐκόνιζον δὲ μοι διὰ ταῦτα οἱ μὲν ἀργύρια , οἱ δὲ ἄζια ἀργυρίου , πολλοὶ δὲ καὶ ἐπὶ δεῖπνον ἐκάλουν , ἐγὼ δὲ παρὰ μὲν τῶν μετρίων ἐλάμβανον τὰ πρὸς τὴν φύσιν ἀποχρώντα , παρὰ δὲ τῶν φαύλων οὐδὲν προσιέμην , καὶ παρὰ μὲν τῶν ἐπισταμένων μοι χάριν ἐπὶ τῷ καὶ τὸ πρῶτον λαβεῖν καὶ πάλιν ἐλάμβανον , παρὰ δὲ τῶν μὴ ἐπισταμένων οὐκέτι . ( 4 ) ἐξῆταζον δὲ καὶ τὰς δωρεὰς τῶν δωρεῖσθαι μοι θελούντων τὰ ἄλφωτα , καὶ παρὰ μὲν τῶν ὠφελουμένων ἐλάμβανον , τῶν ἄλλων δὲ οὐδὲν προσιέμην , οὐχ οἴδμενος καλὸν εἶναι λαμβάνειν παρὰ τοῦ μηδὲν παρελληφῶτος . ἐδείπνων δὲ οὐ παρὰ πᾶσι , παρὰ μόνοις δὲ τοῖς θεραπείας δεομένοις . ἦσαν δ' οὗτοι οἱ τοὺς Περσῶν βασιλεῖς μιμούμενοι . καὶ ὅη ποτε εἰσελθὼν πρὸς μειράκιον τῶν σφόδρα εὐπόρων κατακλίνωμαι ἐν τινι ἀνδρῶνι πάντη κεκαλλωπισμένῳ γραφαῖς τε καὶ χρυσῷ , ὃς μηδὲ ὅπου πτύσῃ τις τόπον εἶναι . ( 5 ) ἐπιστὰν οὖν μοι ἐπὶ τὴν φάρυγγα , ἐχρεμῥάμην , περιελάσας δὲ τὰ ὀμματα εἰς τὰ κύκλω , ἐπεὶ ὅπου πτύσαιμι τόπον οὐκ εἶχον , εἰς αὐτὸν ἐπτυσά τὸν νεανίσχον . τοῦ δὲ μεμψαμένου ἐπὶ τούτῳ « εἴτα » ἔφηγ « οὕτως , » εἰπὼν αὐτὸν ἐξ ὀνόματος , « ἐμὲ μέμφῃ τοῦ γενομένου καὶ οὐ σεαυτὸν τοὺς μὲν τοίχους καὶ τὰ ἐδάφη κοσμήσαντα τοῦ ἀνδρῶνος , σαυτὸν δὲ μόνον ἀπολιπόντα ἀκόσμητον εἰς τὸ ἐμπιπτεσθαι χωρίον ἐπιτῆδεἰον ; » « ταῦτ' » ἔφη « πρὸς τὴν ἀπαιδευσίαν φαίνῃ λέγων ἡμῶν , ἀλλ' οὐκ ἐξέσταί σοι τοῦτο πάλιν εἰπεῖν · οὐ γὰρ μὴ ἀπολειφθῶ σου ἕνα πόδα . » ἀπὸ τῆς αὐρίου δὴ ἐξ ἐκείνου διανεῖμας τὴν οὐσίαν τοῖς ἀδτοῖς ἐμοὶ ἀναλαβὼν τὴν πήραν καὶ διπλώσας τὸν τρίβωνα εἴπετο . ταῦτα μετὰ τὸ σ' ἀπαλλαγῆναι ἐπῆρχθη ἡμῖν ἐν Ὀλυμπία .
Lemmas: τοῦρανοῦ καταβαίνω ; » ὁ δέ ἐγώ οὐ ἔχω ἀποκρίνω . ὁ δέ καταλείπω αὐτός ὁ περιίστημι ἄπειμι , ὁ δέ γε καταλείπω μόνος ὁ Ἴων ὁ οὐρανός συντίθημι εἰς ὁ κιβώτιον . ( 2 ) ἀπό ἐκεῖνος προσίστημι μάντις , ὁ δέ καθίημι ἐν ὁ μέσος καταστέφω μέλισσα ὁ δράπτω ὁ μαντεῖος Ἀπόλλων . ἀράομαι οὖν καί οὗτος παρέρχομαι « πότερος ἀγαθός εἰμί μάντις ἢ φαῦλος ; » ὁ δέ εἶπον ὅτι ἀγαθός , ἄμη ἐκτείνω ὁ βακτηρία « τίς μέλλω δῆτα ποιέω ; ἀποκρίνω , πότερος τύπτω σύ ἢ οὖον ; » μικρός πρός αὐτός γίγνομαι « οὖον » φημί , τύπτω τε ἐγώ γελάω αὐτός καί ὁ περιίστημι ἀνακράζω . « τίς » ἔφηγ « δοξάζω ; ἐπεί κακός μάντις φαίνω , καί ἐπιλαμβάνω . » ( 3 ) ὡς δέ καί οὗτος καταλείπω ὁ περιίστημι ἀπαλλάσσω , ἄνθρωπος καί ἄλλος ὁ ἐν ὁ ἀγορά , ἐπεί οὗτος ἀκούω , διαλύω ὁ κύκλος καί ἕπω ἐκ ἐκεῖνος , καί πολλάκις μέν διαλέγω ἐγώ περί καρτερία ἐπακολουθέω ἐπέρχομαι , πολλάκις δέ καρτερέω ἢ διαιτάω παρεγγυμανος . κονίζω δέ ἐγώ διά οὗτος ὁ μέν ἀργύριον , ὁ δέ ἄζια ἀργύριον , πολύς δέ καί ἐπί δεῖπνον καλέω , ἐγώ δέ παρά μέν ὁ μέτριος λαμβάνω ὁ πρός ὁ φύσις αποχρών , παρά δέ ὁ φαῦλος οὐδείς προσίημι , καί παρά μέν ὁ ἐφίστημι ἐγώ χάρις ἐπί ὁ καί ὁ πρῶτος λαμβάνω καί πάλιν λαμβάνω , παρά δέ ὁ μή ἐφίστημι οὐκέτι . ( 4 ) ἐξετάζω δέ καί ὁ δωρεά ὁ δωρέω ἐγώ θελέω ὁ ἄλφωτα , καί παρά μέν ὁ ὠφελέω λαμβάνω , ὁ ἄλλος δέ οὐδείς προσίημι , οὐ οἶδα καλός εἰμί λαμβάνω παρά ὁ μηδείς παραλαμβάνω . δεῖπνον δέ οὖον παρά πᾶς , παρά μόνος δέ ὁ θεραπεία δήω . εἰμί δέ οὗτος ὁ ὁ Πέρσης βασιλεύς μιμέομαι . καί Όη ποτός εἰσέρχομαι πρός μειράκιον ὁ σφόδρα εὔπορος κατακλίνω ἐν τις ἀνδρών πάντῃ καλλωπίζω γραφεύς τε καί χρυσός , ὅς μηδέ ὅπου πτύω τις τόπος εἰμί . ( 5 ) ἐφίστημι οὖν ἐγώ ἐπί ὁ φάρυγξ , ῥέζω , περιελαύνω δέ ὁ ὄμμα εἰς ὁ κύκλος , ἐπεί ὅπου πτύω τόπος οὐ ἔχω , εἰς αὐτός πτύω ὁ νεανιεχω . ὁ δέ μέμφομαι ἐπί οὗτος « εἴτα̅ » ἔφηγ « οὕτως , » εἶπον αὐτός ἐκ ὄνομα , « ἐγώ μέμφομαι ὁ γίγνομαι καί οὖον σαυτοῦ ὁ μέν τοῖχος καί ὁ ἐδάφη κοσμέω ὁ ἀνδρών , σαυτοῦ δέ μόνος ἀπολείπω ἀκόσμητος εἰς ὁ ἐμπίπτω χωρίον ἐπιτήδειος ; » « αὐτός » φημί « πρός ὁ ἀπαιδευσία φαίνω λέγω ἐγώ , ἀλλά οὐ ἔξεστι σύ οὗτος πάλιν εἶπον · οὖον γάρ μή ἀπολείπω σύ εἷς πούς . » ἀπό ὁ αὔριον δή ἐκ ἐκεῖνος διανέμω ὁ οὐσία ὁ ἀδτοῖς ἐγώ ἀναλαμβάνω ὁ πήρα καί διπλόω ὁ τρίβω εἶπον . οὗτος μετά ὁ σός ἀπαλλάσσω ἐπάρχω ἐγώ ἐν Ὀλυμπία .