aristaenetus.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0550.3
Ἐπεστείλαμεν Στησιχόρῳ , ὡς ἠξίους , περὶ τοῦ ἐλεγείου , καὶ τὸν τρόπον ὑπέδεξθαι ὡς χρὴ γράφειν , ὁ δ’ ἄμεινος ἡμῖν τῆς ἑαυτοῦ φύσεως ἐπιδώσειν ὑπέσχετο , παραμυθίαν ἴσως ἠγοῦμενος ἔσεσθαι σοι τοῦ πένθους τὴν σοφίαν . ἡ μὲν οὖν συμφορὰ δυσπαρηγόρητος καὶ βαρύτερα ἢ ὥστε λόγοις ἐπικουφισθῆναι , ἐπεὶ διτοῖς ὠκειωμένοις ὀνόμασιν ἐνὶ χρόνῳ περὶ ἑκατέρου ἄνιξ . ἀδελφιδὴς τε γὰρ ὁμομητρίας καὶ γυναῖκος ἀγαθῆς ἀπενεσφόρησ , κάλλει μὲν ἐξοχωτάτης , σωφροσύνη δὲ οὐδ’ εἰς δευτερείαν γυναικὶ μεθ’ ἑαυτὴν ἐώσης τόπον , ὡς ἐκπέπληγας καὶ πανταχόθεν ἀπέγνοιας ἑαυτοῦ , καὶ τὰς ὀλοφύρσεις οὐ μεταποιούμενος καὶ τοῦ σώζεσθαι προσποιή . χρὴ δὲ μὴ βαρύτερον φέρειν τὴν τύχην · οὐ γὰρ ἀρετὴς « οὐτὸ γ’ ἀξίων , εἰ πρὸς τὸ πένθος ἀπαλλάξεις σαυτὸν καὶ χρήσει ἀνηκέστῳ συμφορᾷ . ( 2 ) ἀλλ’ ἄγε , ὦ Νικόχλεις , μικρὸν ἀπὸ τῆς ἄνίας μεταστραφεὶς σκέψαι τὸν ταλαίπωρον ἀνθρώπων βίον , οἷα καθήρυσσται τάξει . γεννᾶται ἕκαστος ἡμῶν ἐπὶ μυρίοις κακοῖς , καὶ ταύθ’ ὅταν ἀνύσῃ , τῆς τοῦ ταλαιπωρεῖν ἀνεπαύσατο ἐπιδημίας . τερπνὸν δὲ ἠγοῦμεθα τὸν βίον τοιούτων ὄντα , παρ’ ὅσον οὐδὲν θανάτῳ πείσεσθαι κάκιον ἡλπίκαμεν , καὶ τὸν τελευτῆσαντα οἰκτιζόμενοι , ὅστις πρῶτος ἀπεῖσιν , οὐκ ἀπώθεν ἐπόμει τοῦτο λελήφαμεν ἑαυτοῖς ἐπιρριπτόντες τὰ δάκρυα . αὕτη δίκη ἀνθρώπων , Νικόχλεις , καὶ ἐπὶ τοιούτῳ τέλει ἅπαντες ἀνατρεφόμεθα , οὐδ’ ἔστιν ὅτινα τῶν γενομένων ἕτερον ὑποδέξεται χρῆμα τυραννικώτερον . μοῖρα τοῦτο παντὸς ἀνθρώπου , ὅπ’ οὐδενὸς γοητευόμενον . ( 3 ) ὁρᾷς ἐμὲ τὸν μόνարχον , ὃν πάντες ἄνθρωποι βιαζότατον ἀποραῖνονται ; ταύτης , οὐδ’ ἂν με δεινότερον κηρύξωσιν οἱ νῦν ὄντες , οὐκ ἂν περιγενοίμην · οὐδὲν γὰρ τῶν παρ’ ἡμῖν χαλεπῶν ὑποστήσεται , ἀλλ’ ἀπιμεν , ὅταν ἐνὶ τῷ χρόνῳ τελευτήσῃ . εἰδὼ δ’ ἐπὶ τοιούτῳ ἐτύχομεν μοναρχίας , οὐχ ὅπως ἑαυτῶν ἀπωσόμεθα τοὺς μῶρους ( ἡμᾶς μὲν γὰρ ἴσως καὶ πρὸ μοίρας · ἀξίους φαίν τις ἂν εἶναι ἀπολέσθαι , καὶ πρὸς ταύτην τὴν ἀξίωσιν οὐδ’ αὐτοὶ ἐναντιούμεθα ) , ἀλλ’ ἵνα τῶν ἐπιεικεστάτων καὶ ὡς ἐπὶ μῆκιστον ἀξίων ζῆν ἐπέχωμεν τὰ τέλη . ( 4 ) ἐπεὶ δ’ ἐκεῖνη καθ’ ἡμῶν καὶ οὐχ ἡμεῖς κατ’ ἐκείνης τύραννοι ἀπεδείχθμεν , ἵπως χρὴ φέρειν οὐ διὰ τοῦτο μόνον , ὅτι εἰς οὐδὲν περαίνονται οἱ γόοι , ἀλλ’ ὅτι καὶ τὸν ἐκείνης δαίμονα , εἴπερ αὐθούτῳ σε οὕτω κατασυγχόμενον , ἀνῖσθαι μὲν εἴκός , αὐτὴν δὲ τὴν πλεῖστα μὲν εὐφράνασαν τὸν ἄνδρα , ἠσθέσαν δ’ ἐφ’ οἷς ἔχαιρεν ἐκεῖνος , ἀχθεσθαι καὶ ἐν τῷ θανάτῳ , οὐ μὰ τὸν Δία μόνον ὅτι σὺ τοιαύτης ἀπεσφάλης γυναϊκός ,
Lemmas: ἐπιστέλλω Στησίχορος , ὡς ἀξιόω , περί ὁ ἐλεγεῖον , καί ὁ τρόπος ὑποδείκνυμι ὡς χρή γράφω , ὁ δέ ἄμεινος ἐγώ ὁ ἑαυτοῦ φύσις ἐπιδίδωμι ὑπισχνέομαι , παραμυθία ἴσως ἡγέομαι εἰμί σύ ὁ πένθος ὁ σοφία . ὁ μέν οὖν συμφορά δυσπαρηγόρητος καί βαρύς ἢ ὥστε λόγος ἐπικουφίζω , ἐπεί Διτοΐς οἰκειόω ὄνομα ἐν χρόνος περί ἑκάτερος ἄνιξ . ἀδελφιδῆ τε γάρ ὁμομήτριος καί γυνή ἀγαθός ἀποφέρω , κάλλος μέν ἐξόχος , σωφροσύνη δέ οὐδέ εἰς δευτερεία γυνή μετά ἑαυτοῦ ἐάω τόπος , ὡς ἐκπλήσσω καί πανταχόθεν ἀπογίγνομαι ἑαυτοῦ , καί ὁ ὀλόφυρσις οὖον μεταποιέω καί ὁ σῴζω προσποιέω . χρή δέ μή βαρύς φέρω ὁ Τύχη · οὖον γάρ ἀρετή « Ούτο γε ἄξιος , εἰμί πρός ὁ πένθος ἀπαλλάσσω σαυτοῦ καί χρῆσις ἀνήκεστος συμφορά . ( 2 ) ἀλλά ἄγω , εἰμί νικοχλευς , μικρός ἀπό ὁ ἀνία μεταστρέφω σκέπτομαι ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος βίος , οἷος καθήρυσσται τάξις . γεννάω ἕκαστος ἐγώ ἐπί μυρίος κακός , καί αὐτός ὅταν ἀνύω , ὁ ὁ ταλαιπωρέω ἀναπαύω ἐπιδημία . τερπνός δέ ἡγέομαι ὁ βίος τοιοῦτος εἰμί , παρά ὅσος οὐδείς θάνατος πείθω κακός ἐλπίζω , καί ὁ τελευτάω οἰκτίζω , ὅστις πρῶτος ἄπειμι , οὐ ἄπωθεν ἐπόμνυμι οὗτος λαμβάνω ἑαυτοῦ ἐπιρρίπτω ὁ δάκρυ . οὗτος δίκη ἄνθρωπος , νικοχλευς , καί ἐπί τοιοῦτος τέλος ἅπας ἀνατρέφω , οὐδέ εἰμί ὅστις ὁ γίγνομαι ἕτερος ὑποδείκνυμι χρῆμα τυραννικός . μοῖρα οὗτος πᾶς ἄνθρωπος , ὑπό οὐδείς γοητεύω . ( 3 ) ὁράω ἐγώ ὁ μόνարχον , ὅς πᾶς ἄνθρωπος βιάζω αποραινω ; οὗτος , οὐδέ εἄν ἐγώ δεινός κηρύσσω ὁ νῦν εἰμί , οὐ εἄν περιγίγνομαι · οὐδείς γάρ ὁ παρά ἐγώ χαλεπός ὑφίστημι , ἀλλά ἄπειμι , ὅταν ἐν ὁ χρόνος τελευτάω . Εἰδώ δέ ἐπί τοιοῦτος τυγχάνω μοναρχία , οὐ ὅπως ἑαυτοῦ ἀπωθέω ὁ μωρός ( ἐγώ μέν γάρ ἴσως καί πρό μοῖρα · ἄξιος Φάιν τις εἄν εἰμί ἀπόλλυμι , καί πρός οὗτος ὁ ἀξίωσις οὐδέ αὐτός ἐναντιόομαι ) , ἀλλά ἵνα ὁ ἐπιεικής καί ὡς ἐπί μακρός ἄξιος ζῶ ἐπέχω ὁ τέλος . ( 4 ) ἐπεί δέ ἐκεῖνος κατά ἐγώ καί οὐ ἐγώ κατά ἐκεῖνος τύραννος ἀποδείκνυμι , ἵημι χρή φέρω οὖον διά οὗτος μόνος , ὅτι εἰς οὐδείς περαίνω ὁ γόος , ἀλλά ὅτι καί ὁ ἐκεῖνος δαίμων , εἴπερ αὐθούτῳ σύ οὗτος κατέχω , ἀνίημι μέν εἰκός , αὐτός δέ ὁ πλεῖστος μέν εὐφραίνω ὁ ἀνήρ , ἀείδω δέ ἐπί ὅς χαίρω ἐκεῖνος , ἄχθομαι καί ἐν ὁ θάνατος , οὖον μά ὁ Ζεύς μόνος ὅτι σύ τοιοῦτος ἀποσφάλλω γυνή ,