aristaenetus.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0239.1
διεχελεύετο πᾶσαν τῆς οἰκίας κόρην τε καὶ γυναῖκα διὰ τοῦ κάμνοντος παριέναι , καὶ μὴ χύδην ἀλλὰ κατὰ μίαν , ἐκ διαστήματος βραχεῖος διακρινομένας ἀλλήλων . καὶ τούτου γιγνομένου αὐτὸς μὲν τὴν ὑποκάριον ἀρτηρίαν τοῖς δακτύλοις ἡμωκὼς ἐπεσχόπει , τὸν ἀκριβῆ γνώμονα τῶν Ἀσκληπιαδίων καὶ τῶν ἀπὸ τούτων τῶν ἐμφυομένων ἡμῖν διαθεσεων · ὁ δὲ τῷ πόνῳ κλινὴς πρὸς μὲν τὰς ἄλλας ἀτάραχος ἦν , τῆς δὲ παλλακὸς ἥς εἶχεν ἐρωτικῶς ἐκφανείσης , εὐθὺς καὶ τὸ βλέμμα πάλιν καὶ τὸν σφυγὸν ἀλλιοτερος ἦν . ὁ δὲ σοφὸς καὶ λίαν εὐτυχὴς ἰατρὸς ἐτι μᾶλλον τὴν ἀπόδειξιν τῆς νόσου παρ’ ἑαυτῷ βεβαιώτερον ἐπιστοῦτο , τὸ τρίτον τῷ σωτῆρι φάσκων . προφασισάμενος γὰρ κατασκευὴς αὐτῷ φαρμάκων δεῖσθαι τὸ πάθος , ἀπεχώρει τῶς ὑπισχνούμενος τῇ ὑστεραία ταῦτα κομειν , ἅμα τε τὸν νοσοῦντα χρησταῖς παραὑαροῦνιν ἐλπίσι καὶ δυσφοροῦντα τὸν πατέρα . ὡς δὲ κατὰ καιρὸν ἐπηγγελμένον παρὼν , ὁ μὲν πατὴρ καὶ πάντες οἱ λοιποὶ σωτῆρα τὸν ἄνδρα προσεῖπον , καὶ φιλοφρόνως ἠσπάζοντο προσόντος , ὁ δὲ χαλεπαίνων ἔθοι , καὶ δυσανασχετῶν αὐστηρῶς τὴν θεραπείαν ἀπεῖνε . τοῦ δὲ Πολυχλέους λιπαροῦντος ἅμα καὶ συναναμένου τῆς ἀπογνώσεως τὴν αἰτίαν , ἠγανάκτηι σφοδρότερον κεκραγώς , καὶ ἀπαλλάττεσθαι τὴν ταχίστην ἠξίου . ἀλλ’ ὁ πατὴρ ἐτι μᾶλλον ἱκέτευε , τὰ τε στήθη φιλοῦν καὶ τῶν γονάτων ἀπτόμενος . τότε ὤθησεν πρὸς ἀνάγκης ὡς εὖν ὁρῶν τὴν αἰτὸν ἐξεῖπε · « τῆς ἐμῆς γαμετῆς οὕτως ἐκτόπως ἐρῶ καὶ παρανόμω τίχεται πόθω , καὶ ζηλοτυπῶ τῶν ἀνθρώπων ἤδη καὶ οὐ φέρω ὅταν ἀπειλουμένου μοιχῶ . » ὁ τοίνυν Πολυχλὴς τῷ παιδὸς ἠσύνθη τὴν νόσον ἀκούων , καὶ τὸν Πανάκειον ἠρωθῆσα , πλὴν ὅλος τῆς φύσεως γεγονὼς οὐκ ἀπώχνησε περὶ τῆς αὐτοῦ γυναικὸς τὸν ἰατρὸν ἱκετεύειν , ἀναγκαίαν τινὰ σωτηρίαν οὐ μοιχεῖαν τὸ πρᾶγμα καλῶν . ἐτι δὲ τοιαῦτα θεωμένου τοῦ Πολυκλέους , ὁ Πανάκειος διωλύγιον κατεθόσα φάσκων οἷάπερ εἰκὸς ἦν φθέγγεσθαι δεινοπαθόντα τὸν αἰνιττόμενον ἐξ ἰατροῦ μεταβαλεῖν εἰς ματρωπὸν [ μοιχείας , καὶ ] τῆς ἑαυτοῦ γαμετῆς , εἰ μὴ φανερῶς οὕτως τοῖς ἄνμασιν . ἐπει δὲ πάλιν ἐνέκειτο Πολυχλὴς ἀντιβολῶν τὸν ἄνδρα , καὶ πάλιν σωτηρίαν οὐ μοιχείαν ἐκάλει τὸ πρᾶγμα , ὁ συλλογιστικὸς ἰατρὸς ὡς ἐν ὑποθέσει τὸ συμβάν ἀληθῶς ἀντεπάγων ἤρετο Πολυχλέα « τί οὖν , πρὸς Διός , οὐ δ’ ἂν εἰ ὁ παὶς τῆς σῆς ἤρα παλλακίδος , ἐκχάρτεις αὐτῷ ποθοῦντι ταύτην ἐκδιδόναι ; » ἐκεῖνος δὲ χρήσαντος « πάνυ γε , νὴ τὸν Δία » , ὁ σοφὸς ἔφη Πανακειος « οὐκοῦν σαυτὸν , ὦ Πολύκλεις , ἱκέτευε , καὶ παραμιθοῦ τὰ εἰκότα · τῆς σῆς γὰρ οὕτως παλλακίδος ἐρῶ . εἰ δὲ δίκαιον ἐμὲ τὴν ὁμόφυγα παραδιδόναι τῷ τυγχόντι διὰ σωτηρίαν , ὡς ἐφης , πολὺ γε μᾶλλον δικαιότερόν σε τῷ παιδὶ κινδυνεύοντι παραχωρῆσαι τῆς παλλακίδος » . εἴπεν εὐμεθόδως , συνελόγισατο δυνατῶς , καὶ πέπεικε τὸν τεκόντα τοῖς οἰκείοις πειθαρχῆσαι δικαίοις . πρότερον μέντοι Πολυχλὴς ἑαυτὸν προσεφεύγετο λέγων
Lemmas: διεχελευαρτυω πᾶς ὁ οἰκίον κόρη τε καί γυνή διά ὁ κάμνω πάρειμι , καί μή χύδην ἀλλά κατά εἷς , ἐκ διάστημα βραχύς διακρίνω ἀλλήλων . καί οὗτος γίγνομαι αὐτός μέν ὁ υποκαριος ἀρτηρία ὁ δάκτυλος ἡμωκὼς ἐπέχω , ὁ ἀκριβής γνώμων ὁ Ἀσκληπιάδιος καί ὁ ἀπό οὗτος ὁ ἐμφύω ἐγώ διάθεσις · ὁ δέ ὁ πόνος κλίνη πρός μέν ὁ ἄλλος Ἀτάραχος εἰμί , ὁ δέ παλλακός ἥς ἔχω ἐρωτικός ἐκφαίνω , εὐθύς καί ὁ βλέμμα πάλιν καί ὁ σφυγος ἄλλιος εἰμί . ὁ δέ σοφός καί λίαν εὐτυχής ἰατρός ἔτι μᾶλλον ὁ ἀπόδειξις ὁ νόσος παρά ἑαυτοῦ βέβαιος πιστόω , ὁ τρίτος ὁ σωτήρ φάσκω . προφασίζομαι γάρ κατασκευή αὐτός φάρμακον δήω ὁ πάθος , ἀποχωρέω Τῶς ὑπισχνέομαι ὁ ὑστεραῖος οὗτος κομέω , ἅμα τε ὁ νοσέω χρηστός παραλέγω ἐλπίς καί δυσφορέω ὁ πατήρ . ὡς δέ κατά καιρός ἐπαγγέλλω πάρειμι , ὁ μέν πατήρ καί πᾶς ὁ λοιπός σωτήρ ὁ ἀνήρ προσεῖπον , καί φιλόφρων ἀσπάζομαι πρόσειμι , ὁ δέ χαλεπαίνω ἔθω , καί δυσανασχετέω αὐστηρός ὁ θεραπεία ἀπολέγω . ὁ δέ πολυχλεος λιπαρέω ἅμα καί συνανάπτω ὁ ἀπόγνωσις ὁ αἴτιος , ἀγανακτέω σφοδρός κράζω , καί ἀπαλλάσσω ὁ ταχύς ἀξιόω . ἀλλά ὁ πατήρ ἔτι μᾶλλον ἱκετεύω , ὁ τε στῆθος φιλέω καί ὁ γόνυ ἅπτω . τότε ὠθέω πρός ἀνάγκη ὡς ἐΰς ὁράω ὁ οἰδάνω ἐξεῖπον · « ὁ ἐμός γαμετή οὕτως ἔκτοπος εἴρω καί παράνομος τίκτω πόθος , καί ζηλοτυπέω ὁ ἄνθρωπος ἤδη καί οὖον φέρω ὅταν ἀπειλέω μοιχός . » ὁ τοίνυν πολυχλεω ὁ παῖς ἠσύνθη ὁ νόσος ἀκούω , καί ὁ πανάκειον ἀρόω , πλήν ὅλος ὁ φύσις γίγνομαι οὐ ἀποκνέω περί ὁ αὐτός γυνή ὁ ἰατρός ἱκετεύω , ἀναγκαῖος τις σωτηρία οὖον μοιχεία ὁ πρᾶγμα καλός . ἔτι δέ τοιοῦτος θεάομαι ὁ Πολυκλῆς , ὁ Πάναξ διωλύγιος κατατίθημι φάσκω οἷος εἰκός εἰμί φθέγγομαι δεινοπαθώ ὁ αἰνίσσομαι ἐκ ἰατρός μεταβάλλω εἰς ματρωπὸν [ μοιχεία , καί ] ὁ ἑαυτοῦ γαμετή , εἰμί μή φανερῶς οὕτως ὁ ἄνμασιν . ἐπεί δέ πάλιν ἔγκειμαι πολυχλεω ἀντιβολέω ὁ ἀνήρ , καί πάλιν σωτηρία οὖον μοιχεία καλέω ὁ πρᾶγμα , ὁ συλλογιστικός ἰατρός ὡς ἐν ὑπόθεσις ὁ συμβαίνω ἀληθής ἀντεπάγω ἔρομαι Πολυχλέα « τίς οὖν , πρός Ζεύς , οὖον δέ εἄν εἰμί ὁ παῖς ὁ σός ἐράω παλλακίς , ἐκχάρτεις αὐτός ποθέω οὗτος ἐκδίδωμι ; » ἐκεῖνος δέ χράω2 « πάνυ γε , νή ὁ Ζεύς » , ὁ σοφός φημί Πανακειος « οὐκοῦν σαυτοῦ , εἰμί Πολυκλῆς , ἱκετεύω , καί παραμυθέομαι ὁ εἰκός · ὁ σός γάρ οὕτως παλλακίς εἴρω . εἰμί δέ Δίκαιος ἐγώ ὁ ομοφυγη παραδίδωμι ὁ τυγχάνω διά σωτηρία , ὡς φημί , πολύς γε μᾶλλον δίκαιος σύ ὁ παῖς κινδυνεύω παραχωρέω ὁ παλλακίς » . εἶπον εὐμέθοδος , συλλογίζομαι δυνατῶς , καί πείθω ὁ τίκτω ὁ οἰκέω πειθαρχέω Δίκαιος . πρότερος μέντοι πολυχλεω ἑαυτοῦ προσφεύγω λέγω