aristaenetus.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0238.1
σμιχρὸν ἡγουμένη . ** καὶ ὡσπερ χολοὺς ἀεὶ παρὰ χολοῖον ἰζάνομεν ἀμφω . τί δεὶ περαιτέρω προβαίνειν , ἔνθα δὴ τὰ τῆς Ἀφροδίτης ἀπόρρητα ; λεκτέον δὲ μόνον ὡς ἀντιλέγει τοσοῦτον , ὅσον ἐν τῷ βραδύνειν ἐρεθίζει . ὁ μὲν οὖν τράγχιλος αὐτῆς ἀμβροσίαις ὀδωδε , καὶ τὸ ἄσθμα ἡοῦ · εἰ δὲ μὴλων ἢ τῶνδον πώμασι συμμιγέντων ἀπὸζει , φιλήσας ἐρεῖς . τοὺς δὲ στέρνοισ τῆς καλῆς ἐπιθεὶς τὴν κεφαλὴν ἡγρύπνουν , αὐτὸ καταριλῶν τὸ πῆδημα τῆς καρδίας . οὐκοὺν τῶν ἀφροδισίων , ὡς ἔφη τις , εἰς τὸ τῆς ἡδονῆς τέλος ὁδὸς ἐστιν μία · ἀναφρόδῳτοι γὰρ αἱ δυσειδεῖς γυναῖκες , καὶ ἡδονῆς ἐν ἐκείναις οὐκ ἀρχὴν οὐ τέλος εὑροί τις ἄν . ἐπεὶ κἀν τοῖς ἐδέσμασιν ἐν τέλος ὁ χόρος · ἀλλὰ τὰ μὲν τρέφει καὶ τέρπει , τὰ δὲ παντελῶς ἀνατρέπεται . διὰ ταύτην ἡμέρα μοι πᾶσα λευκή καὶ τῶν ἐν φαρέτρα λογιζομένων εἰς εὐτυχίαν οὐχ ἦττον . ἀδόντων μὲν οὖν ἀρχὸσα πολλάκις ὡς πέφυκεν ἀποδημία τὸν πόθον ἐκλύειν , καὶ παραοιμαζόμενοι δὲ φασὶ τοσοῦτον φίλος , ὅσον δρᾷ τις ἐναντίον' . ἐγὼ δὲ ὁμνυμι τὰς χάριτας Πυθιάδος ὡς οὐδὲ ἀποδημὸν ἀπεστάτουν τῆς πρὸς ἐκείνην φιλίας . οὐδὲν οὖν ἦττον ἐπανήλθον ἐρῶν , μᾶλλον δὲ διαλιπὼν μειζόνως ἠσθόμην τοῦ πόθου , καὶ γάρν οἶδα τῇ Τύχῃ ὅτι μοι λήθην οὐκ ἐνέθηκε τῆς φιλάτης . ἔφη δ' ἄν τις ἐρωτικὸς ποιητὴς καθομηρίζων ἡμᾶς ἀσπάσιοι λέκτροιο παλαίσω θεομὸν ἔχοντο . ιγ' . Εὐτυχόδουλος Ἀκεστοδώρω . Τῷ μακρῷ καὶ τοῦτο , φίλτατε , κατέμαθον χρόνω , ὡς καὶ τέχναι πᾶσαι προσδέονται τύχης , καὶ τύχη διακοσμεῖται ταῖς ἐπιστήμαις . αἱ μὲν γὰρ ἀτελεῖς μὴ συνεργούτους τοῦ θεοῦ , ἢ δὲ μᾶλλον εὐδοκιμεῖ τὰς ἑαυτῆς ἀφορμὰς τοῖς ἐπιστήμοσι δωρουμένη . ἐπεὶ τοίνυν μακρὸν γε τὸ προοίμιον , εἰ οἶδα , τῷ ποθοῦντι θᾶττον ἀκούσαι , ἥδη λέγω τὸ συμβάν , μηδὲν ἐτι μελλήσας . Χαριχλῆς ὁ τοῦ βελτίστου Πολυχλέους υἱὸς παλλαχίδος τοῦ τεχόντος πόθω χλινοπετὴς ἦν , σώματος μὲν ἀφανὴ πλαττόμενος ἀλγηδόνα , ψυχῆς δὲ ταῖς ἀληθείαις ἐρωτικῇ αἰτιώμενος νόσον . ὁ γοῦν πατήρ , οἷα πατὴρ ἀγαθὸς καὶ σφόδρα φιλόπαις , αὐτίκα Πανάκειον μεταπέμπεται τὸν ὄντως ἐπώνυμον ἰατρὸν , ὃς τοὺς μὲν δακτύλους τῷ σφυγμῷ προσαρμόζων , τὸν δὲ νοῦν μετάρσιον ἄγων τῇ τέχνῃ , καὶ τοῖς ὀμμασι τὸ διαγνωστικὸν ὑποφαίνων χίγμα τῆς διανοίας οὐδὲν ὅλως ἀρρώστημα κατενόει γνώριμον ἰατροῖς . ἐπὶ πολὺ μὲν οὖν ὁ ταιῦτος ἰατρὸς διμῆγανος ἦν τῆς δὲ ποθουμένης ἐκ ταυτομάτου παριούσης διὰ τοῦ μειρακίου , ἀθρόον ὁ σφυγμὸς ἀτακτον ἤλατο , καὶ τὸ βλέμμα ταραχῶδες ἐδόκει , καὶ οὐδὲν ἀμείνον τὸ πρόσωπον διεκεῖτο τῆς χειρός . καὶ διχόθεν ὁ Πανάκειος διέγνω τὸ πάθος , καὶ ὅπερ ἀπλῶς ἐκ τέχνης οὐχ εἶλεν , ἐκ τύχης μᾶλλον εἶχε λαβὼν , καὶ τὸ δῶρον τῆς προνοίας εἰς καιρὸν ἐταμειεύετο τῇ σιωπῇ . καὶ πρῶτος ἦν αὐτῷ τῆς ἐπισκέψεως ἡγούμενος ὁδε ὁ τρόπος , αὐθὶς δὲ παραγενόμενος
Lemmas: σμιχρω ἡγέομαι . ** καί ὡς χόλος ἀεί παρά χολόω ἱζάνω ἄμφω . τίς δεῖ περαιτέρω προβαίνω , ἔνθα δή ὁ ὁ Ἀφροδίτη ἀπόρρητος ; λεκτέος δέ μόνος ὡς ἀντιλέγω τοσοῦτος , ὅσος ἐν ὁ βραδύνω ἐρεθίζω . ὁ μέν οὖν τράγχιλος αὐτός ἀμβρόσιος ὄζω , καί ὁ ἆσθμα ἧμαι · εἰμί δέ μῆλον ἢ τῶνδον πῶμα συμμείγνυμι ἀπόζω , φιλέω εἴρω . ὁ δέ στέρνον ὁ καλός ἐπιτίθημι ὁ κεφαλή ἀγρυπνέω , αὐτός καταριλαω ὁ πήδημα ὁ Καρδία . οὐκοῦν ὁ Ἀφροδίσιος , ὡς φημί τις , εἰς ὁ ὁ ἡδονή τέλος ὁδός εἰμί εἷς · ἀναφρόδῳτοι γάρ ὁ δυσειδής γυνή , καί ἡδονή ἐν ἐκεῖνος οὐ ἀρχή οὖον τέλος εὑρίσκω τις ἄν . ἐπεί ἐν ὁ ἔδεσμα ἐν τέλος ὁ Χόρος · ἀλλά ὁ μέν τρέφω καί τέρπω , ὁ δέ παντελῶς ἀνατρέπω . διά οὗτος ἡμέρα ἐγώ πᾶς λευκός καί ὁ ἐν φαρέτρα λογίζομαι εἰς εὐτυχία οὐ ἀίσσω . ἀείδω μέν οὖν ἀρχός πολλάκις ὡς φύω ἀποδημία ὁ πόθος ἐκλύω , καί παραοιμαζομενω δέ φημί τοσοῦτος φίλος , ὅσος δράω τις ἐναντίος . ἐγώ δέ ὄμνυμι ὁ χάρις Πυθιάς ὡς οὐδέ ἀπόδημον ἀποστατέω ὁ πρός ἐκεῖνος φίλιος . οὐδείς οὖν ἀίσσω ἐπανέρχομαι ἐράω , μᾶλλον δέ διαλείπω μέγας ἐσθίω ὁ πόθος , καί γάρ οἶδα ὁ Τύχη ὅτι ἐγώ λήθη οὐ ἐντίθημι ὁ φίλος . φημί δέ ἄν τις ἐρωτικός ποιητής καθομηρίζω ἐγώ ἀσπάσιος λέκτρον παλαίω θεομὸν ἔχω . πνίξ . Εὐτυχόδουλος Ἀκεστόδωρος . ὁ μακρός καί οὗτος , φίλος , καταμανθάνω χρόνος , ὡς καί τέχνη πᾶς προσδέω τυγχάνω , καί τύχη διακοσμέω ὁ ἐπιστήμη . ὁ μέν γάρ ἀτελής μή συνεργός ὁ θεός , ἢ δέ μᾶλλον εὐδοκιμέω ὁ ἑαυτοῦ ἀφορμή ὁ ἐπιστήμων δωρέω . ἐπεί τοίνυν μακρός γε ὁ προοίμιον , εἰμί οἶδα , ὁ ποθέω ταχύς ἀκούω , ἥδη λέγω ὁ συμβαίνω , μηδείς ἔτι μέλλω . χαριχλεω ὁ ὁ ἀγαθός πολυχλεος υἱός παλλακίς ὁ τίκτω πόθος χλινοπιπτω εἰμί , σῶμα μέν ἀφανής πλάσσω ἀλγηδών , Ψυχή δέ ὁ ἀλήθεια ἐρωτικός αἰτιάομαι νόσος . ὁ γοῦν πατήρ , οἷος πατήρ ἀγαθός καί σφόδρα Φιλόπαις , αὐτίκα πανάκειον μεταπέμπω ὁ εἰμί ἐπώνυμος ἰατρός , ὅς ὁ μέν δάκτυλος ὁ σφυγμός προσαρμόζω , ὁ δέ νόος μετάρσιος ἄγω ὁ τέχνη , καί ὁ ὄμμα ὁ διαγνωστικός ὑποφαίνω χίγμα ὁ διάνοια οὐδείς ὅλως ἀρρώστημα κατανοέω γνώριμος ἰατρός . ἐπί πολύς μέν οὖν ὁ ταιυος ἰατρός διμῆγανος εἰμί ὁ δέ ποθέω ἐκ ταυτομάτου πάρειμι διά ὁ μειράκιον , ἀθρόος ὁ σφυγμός ἄτακτος ἅλλομαι , καί ὁ βλέμμα ταραχώδης δοκέω , καί οὐδείς ἀμείνων ὁ πρόσωπον διάκειμαι ὁ χείρ . καί διχόθεν ὁ Πάναξ διαγιγνώσκω ὁ πάθος , καί ὅσπερ ἀπλόος ἐκ τέχνη οὐ αἱρέω , ἐκ τυγχάνω μᾶλλον ἔχω λαμβάνω , καί ὁ δῶρον ὁ πρόνοια εἰς καιρός ταμειόω ὁ σιωπή . καί πρῶτος εἰμί αὐτός ὁ ἐπίσκεψις ἡγέομαι ὅδε ὁ τρόπος , αὐθίς δέ παραγίγνομαι