aristaenetus.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0607.1
οἱ οὖν ἐπεισα ὥπη δὴ ποτ᾽ ἐδυνάμην Διονύσιον ἀφεῖναί με , εἰρήνης δὲ γενομένης , ἦν γὰρ τότε πόλεμος ἐν Σικελίᾳ , ξυμμελογορήσαμεν ἀμφοτέρω . Διονύσιος μὲν ἔφη μεταπέμψεσθαι Δίωνα καὶ ἐμέ , πάλιν καταστήσασινος τὰ περὶ τὴν ἀρχὴν ἀσφαλέστερον ἑαυτῷ , Δίων δὲ ἤξίου διανοεῖσθαι μὴ φυγὴν αὐτῷ γενομένην τότε , μεταστάσιν δέ · ἐγὼ δ᾽ ἤξίων ὁμολόγησα ἐπὶ τούτοις τοῖς λόγοις . γενομένης δὲ εἰρήνης μετεπέμπετ᾽ ἐμέ , Δίωνα δὲ ἐπισχεῖν ἐπὶ ἑνιαυτὸν ἔδειτο , ἐμὲ δὲ ἤκειν ἐκ παντὸς τρόπου ἤξίου . Δίων μὲν οὖν ἐκέλευε τέ με πλεῖν καὶ ἔδειτο · καὶ γὰρ δὴ λόγος ἐχώρει πολὺς ἐν Σικελίᾳ , ὡς Διονύσιος θαυμαστῶς φιλοσοφίας ἐν ἐπιθυμίᾳ πάλιν εἴη γεγωνὼς τὰ νῦν , ὅθεν ὁ Δίων συντεταγμένος ἐδεῖτο ἡμῶν τῇ μεταπεμπίμει μὴ ἀπειθεῖν . ἐγὼ δὲ ἤδη μέν που κατὰ τὴν φιλοσοφίαν τοῖς νέοις πολλὰ τοιαῦτα γιγνόμενα , δμως δ᾽ οὖν ἀσφαλέστερόν μοι ἐδοξε χαίρειν τότε γε πολλὰ καὶ Δίωνα καὶ Διονύσιον ἔαν , καὶ ἀπηγόμην ἀμφὼν ἀποκρινάμενος ὅτι γέροντὰ τε εἶν καὶ κατὰ τὰς ὁμιλογίας οὐδὲν γίγνοιτο τῶν τὰ νῦν πραττομένων . ἔοικε δὴ τὸ μετὰ τοῦτο Ἀρχύτας τε παρὰ Διονύσιον ἀφικέσθαι ( ἐγὼ γὰρ πρὶν ἀπιέναι ξενίαν καὶ φιλίαν Ἀρχύτα καὶ τοῖς ἐν Τάραντι καὶ Διονυσίῳ ποιήσας ἀπέπλεον , ἄλλοι δὲ τινες ἐν Συρακούσαις ἦσαν Διωνός · τὲ ἄπτα διαχκοῦτες καὶ τούτων τινὲς ἄλλοι , παραχουσμάτων τινῶν ἐμμεστοι τῶν κατὰ φιλοσοφίαν , οἱ δοκοῦσί μοι Διονυσίῳ πειράσθαι διαλέγεσθαι περὶ τῶν τοιούτων , ὡς Διονυσίου πάντα διαχχοῦτος ὅσα διενούμην ἐγώ . ὁ δὲ οὔτε ἄλλως ἐστὶν ἀρὺς πρὸς τὴν τοῦ μαθάνειν δύναμιν φιλότιμός τε θαυμαστῶς . ἥρεσκε δὲ οὖν ἴσως αὐτῷ τὰ λεγόμενα , ἡσχύνετό τε φανερὸς γιγνόμενος οὐδὲν ἀπὴχούσε δτ᾽ ἐπεδήμουν ἐγώ , ὅθεν ἄμα μέν εἰς ἐπιθυμίαν ἦλθε τοῦ διακούσαι ἐναργέστερον , ἄμα δ᾽ ἡ φιλοτιμία κατήπειγεν αὐτόν . δι᾽ ἄ δὲ οὐκ ἤκουσεν ἐν τῇ πρόσθεν ἐπιδημίᾳ , διεξήλθομεν ἐν τοῖς ἄνω βηθείσι λόγοις . ἐπειδὴ οὖν οἴκαδέ τε ἐσώθην καὶ καλοῦντος το δευτέρον ἀπηρνήθην , καθάπερ εἶπον νῦν δὴ , δοκεῖ μοι Διονύσιος παντάπασιν φιλοτιμηθῆναι , μὴ ποτὲ τισι δοξάιμε καταφρονῶν αὐτοῦ , τῆς φύσεώς τε καὶ ἐξεως ἄμα καὶ τῆς διαίτης ἐμπειρος γεγωνός , ( 339 ) οὐκέτ᾽ ἐθέλειν δυσχεραίνων παρ᾽ αὐτὸν ἀρκεῖσθαι . δίκαιος δὴ λέγειν εἰμὶ τάληρὲς καὶ ὑπομένειν , εἰ τις ἀρα τὰ γεγονότα ἀκούσας καταφρονήσει τῆς ἐμῆς φιλοσοφίας , τὸν τύραννον δὲ ἡγήσεται νοῦν ἔχειν . ἐπεμψα μέν γὰρ δὴ Διονύσιος τρίτον ἐπ᾽ ἐμὲ τριήρη ῥασιτώνης δνεκα τῆς πορείας , ἐπεμψε δὲ ᾿Αρχέδημον , ὃν ἤγειτό με τῶν ἐν Σικελίᾳ περὶ πλεῖστου ποιέσθαι , τῶν ᾿Αρχύτα ξυγγενωκότων ἕνα , καὶ ἄλλους γνωρίμους τῶν ἐν Σικελίᾳ · οὗτοι δὲ ἡμῖν ἠγγέλλον πάντες τὸν αὐτὸν λόγον , ὡς θαυμαστὸν ὅσον Διονύσιος ἐπιδεδοκώς εἴη πρὸς φιλοσοφίαν . ἐπεμψε δὲ ἐπιστολὴν πάνυ μακρὰν , εἰδὼς ὡς πρὸς Δίωνα διεκείμην καὶ τὴν αὐ Διωνος πρόθυμιαν τοῦ ἐμὲ πλεῖν καὶ εἰς Συρακούσας ἐλθεῖν · πρὸς γὰρ δὴ πάντα ταῦτα ἦν παρεσκευασμένη τὴν
Lemmas: ὁ οὖν πείθω Ώπη δή πρός δύναμαι Διονύσιος ἀφίημι ἐγώ , εἰρήνη δέ γίγνομαι , εἰμί γάρ τότε πόλεμος ἐν Σικελία , ξυμμελογορήσαμεν ἀμφότερος . Διονύσιος μέν φημί μεταπέμπω Δίων καί ἐγώ , πάλιν καθίστημι ὁ περί ὁ ἀρχή ἀσφαλής ἑαυτοῦ , Δίων δέ ήξιου διανοέομαι μή φυγή αὐτός γίγνομαι τότε , μεθίστημι δέ · ἐγώ δέ ἔξειμι ομολογώ ἐπί οὗτος ὁ λόγος . γίγνομαι δέ εἰρήνη μεταπέμπω ἐγώ , Δίων δέ ἐπέχω ἐπί ἐνιαυτός δήω , ἐγώ δέ ἥκω ἐκ πᾶς τρόπος ήξιου . Δίων μέν οὖν κελεύω τε ἐγώ πλέω καί δήω · καί γάρ δή λόγος χωρέω πολύς ἐν Σικελία , ὡς Διονύσιος θαυμαστός φιλοσοφία ἐν ἐπιθυμία πάλιν εἰμί γέγωνα ὁ νῦν , ὅθεν ὁ Δίων συντάσσω δήω ἐγώ ὁ μεταπέμπω μή ἀπειθέω . ἐγώ δέ ἤδη μέν ποῦ κατά ὁ φιλοσοφία ὁ νέος πολύς τοιοῦτος γίγνομαι , δμώς δέ οὖν ἀσφαλής ἐγώ δοκέω χαίρω τότε γε πολύς καί Δίων καί Διονύσιος ἐάω , καί ἀπάγω Ἀμφῶν ἀποκρίνω ὅτι γέρων τε εἶμαι καί κατά ὁ ομιλογιος οὐδείς γίγνομαι ὁ ὁ νῦν πράσσω . ἔοικα δή ὁ μετά οὗτος Ἀρχύτας τε παρά Διονύσιος ἀφικνέομαι ( ἐγώ γάρ πρίν ἀφίημι ξένιος καί φίλιος Ἀρχύτης καί ὁ ἐν Τάρας καί Διονύσιος ποιέω ἀποπλέω , ἄλλος δέ τις ἐν Συράκουσαι εἰμί Δίων · τε απτός διαχέω καί οὗτος τις ἄλλος , παραχουσμα τις ἔμμεστος ὁ κατά φιλοσοφία , ὁ δοκέω ἐγώ Διονύσιος πειράω διαλέγω περί ὁ τοιοῦτος , ὡς Διονύσιος πᾶς διαχέω ὅσος διανοέομαι ἐγώ . ὁ δέ οὔτε ἄλλως εἰμί αρύς πρός ὁ ὁ μανθάνω δύναμις φιλότιμος τε θαυμαστός . ἀρέσκω δέ οὖν ἴσως αὐτός ὁ λέγω , αἰσχύνω τε φανερός γίγνομαι οὐδείς ἀπέχω ΔτΑ ἐπιδημέω ἐγώ , ὅθεν ἄμη μέν εἰς ἐπιθυμία ἔρχομαι ὁ διακούω ἐναργής , ἄμη δέ ὁ φιλοτιμία κατεπείγω αὐτός . διά ὅς δέ οὐ ἀκούω ἐν ὁ πρόσθεν ἐπιδημία , διεξέρχομαι ἐν ὁ ἄνω βαίνω λόγος . ἐπεί οὖν οἴκαδε τε σῴζω καί καλέω ὁ δεύτερος ἀπαρνέομαι , καθάπερ εἶπον νῦν δή , δοκέω ἐγώ Διονύσιος παντάπασι φιλοτιμέομαι , μή ποτέ τις δοξάζω καταφρονέω αὐτός , ὁ φύσις τε καί ἕξις ἄμη καί ὁ δίαιτα ἔμπειρος γεγωνός , ( 339 ) οὐκέτι ἐθέλω δυσχεραίνω παρά αὐτός ἀρκέω . δίκαιος δή λέγω εἰμί τάληρὲς καί ὑπομένω , εἰμί τις ἀρά ὁ γίγνομαι ἀκούω καταφρονέω ὁ ἐμός φιλοσοφία , ὁ τύραννος δέ ἡγέομαι νόος ἔχω . πέμπω μέν γάρ δή Διονύσιος τρίτος ἐπί ἐγώ τριήρης ῥασιτώνης δνεκα ὁ πορεία , πέμπω δέ Ἀρχέδημος , ὅς ἡγέομαι ἐγώ ὁ ἐν Σικελία περί πλεῖστος ποιέω , ὁ Αρχύτας συγγίγνομαι εἷς , καί ἄλλος γνώριμος ὁ ἐν Σικελία · οὗτος δέ ἐγώ ἀγγέλλω πᾶς ὁ αὐτός λόγος , ὡς θαυμαστός ὅσος Διονύσιος ἐπιδίδωμι εἰμί πρός φιλοσοφία . πέμπω δέ ἐπιστολή πάνυ μακράν , εἰδοί ὡς πρός Δίων διάκειμαι καί ὁ αὖος Δίων προθυμία ὁ ἐγώ πλέω καί εἰς Συράκουσαι ἔρχομαι · πρός γάρ δή πᾶς οὗτος εἰμί παρασκευάζω ὁ