aristaenetus.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0235.1
ὡς ἐθεάσω προκαθημένην τὴν κόρην τοῦ κήπου τῆς Ἀφροδίτης , κωδώνιον ἐκλεξάμενος μήλον , ἀπατηλὸν αὐτῷ περιγεγράψας λόγον , καὶ λάθρᾳ διευλίσας πρὸ τῶν τῆς θεραπαινῆς ποδῶν . ἡ δὲ τὸ μέγεθος καὶ τὴν χροιὰν καταπλαγεῖσα ἀνήρπασεν , ἅμα διαποροῦσα τίς ἄρα τοῦτο τῶν παρθένων μετεώριος ἀπέβαλε τοῦ προκολπίου . « ἄρα » φησίν « ἱερὸν πέφυκας , ὦ μήλον ; τίνα δὲ σοι περὶ ἐγχεγράπται γράμματα ; καὶ τί σημαίνειν ἐθέλεις ; δέξου μήλον , ὦ κεχτημένη , οὗν οὐ τεθέασαι πρότερον , ὡς ὑπερμέγεθες , ὡς πυρρωπὸν , ὡς ἐρύθημα φέρον τῶν ρόδων . εὐγε τῆς εὐωδίας · ὅσον καὶ πόρρωθεν εὐφραίνει τὴν αἴσθησιν . λέγε μοι , φίλτατη , τί τὸ περίγραμμα τοῦτο ; » ἡ δὲ κόρη κομισαμένη καὶ τοῖς ὀμμασι περιέδουσα τὴν γραφὴν ἀνεγίνωσken ἔχουσαν ὡς « μὰ τὴν Ἄρτεμιν Ἀκοντίῳ γαμοῦμαι . » ἐτι διερχομένη τὸν ὄρχον εἰ καὶ ἀκούστων τε καὶ νόθον , τὸν ἐρωτικὸν δόλον ἀπέρριψεν αἰδουμένη , καὶ ἡμίφωνον καταλελοῖπε λέξιν τὴν ἐπ’ ἐσχάτῳ χειμένην , ἄτε διαμνημονεύουσαν γάμον , ὃν σεμνὴ παρθένος ἂν ἑτέρου λέγοντος ἠρυθρίασε . καὶ τοσοῦτον ἐξεφοινίγη τὸ πρόσωπον , ὡς δοκεῖν ὅτι τῶν παρείων ἐνδὸν εἴχ’ τινα ρόδων λευθῶνα , καὶ τὸ ἐρύθημα τοῦτο μηδὲν τῶν χειλῶν αὐτῆς διαφέρειν . εἴπεν ἡ παῖς , ἀκήκοεν Ἄρτεμις · καὶ παρθένος ὁσα θεός , Ἀκοντίε , συνελάβετό σοι τοῦ γάμου . τέως οὖν τὸν δείλαιον — ἀλλ’ οὔτε θαλάττης τρικυμίας οὔτε πόθου κορυφούμενον σάλον εἴμενος ἀφήγεισθαι . δάκρυα μόνον , οὐχ ὕπνον αἱ νύκτες ἐπῆγον τῷ μετρασίῳ · κλάειν γὰρ αἰδοῦμενος τὴν ἡμέραν , τὸ δάκρυον ἐταμειεύετο ταῖς νυξίν . ἐκτακεῖς δὲ τὰ μέλη καὶ δυσθυμίας μχραινομένος τὴν χροιὰν καὶ τὸ βλέμμα δεινῶς ὁραχίων ἐδεδοῖ τῷ τεκόντι φανήναι , καὶ εἰς ἄγρόν ἐπὶ πᾶση προσφάτῳ τὸν πατέρα φεύγων ἐφοῖτα . διόπερ οἱ κομιώτεροι τῶν ἠλικιωτῶν Λαέρτην αὐτὸν ἐπωνόμαζον , ἠπτόνεν τὸν νεανίσκον οἴόμενοι γεγονέναι . ἀλλ’ Ἀκοντίῳ οὐκ ἀμπελῶνος ἐμελεν , οὐ σκαπάνης , μόνον δὲ φηγοῖς ὑποκαθήμενος ἢ πτελέαις ὠμίλει τοιάδε . « εἶθε , ὦ δένδρα , καὶ νοῦς ὑμῖν γένοιτο καὶ φωνή , ὅπως ἂν εἴποιτε Ἑ Κυδίππη καλή , ἢ γοῦν τοσαῦτα κατὰ τῶν φλοιῶν ἐγχεολαμμένα φέροιτε γράμματα , ὅσα τὴν Κυδίππην ἐπονομάσει καλὴν . Κυδίππη , καλὴν σε καὶ εὐρὸχον ὁμολογε προσειπεῖν ταχύ , μηδὲ Ἄρτεμιν ἐπὶ σὲ ποινάσιον βέλος ἀρῆ καὶ ἀνέλῃ · μενεῖ δὲ τὸ πῶμα προσκείμενον τῇ φαρέτρᾳ . ὦ δυστυχὲς ἐγώ . τί δὲ σοι τοῦτον ἐπῆγον τὸν φόβον ; ὅποτέ καὶ φασὶ τὴν θεὸν ἐπὶ πάσας μὲν διαμαρτίας κινεῖσθαι δεινῶς , μάλιστα δὲ τοὺς ἀμελοῦντας τῶν ὄρκων πικρότερον τιμωρεῖσθαι . εἰθε μὲν οὖν ὡς ἀρτίως τῆγούμην εὐρὸχος εἶης , εἰθε γάρ · εἰ δὲ ἀποβαίη ὅπερ μηδὲ λέγειν καλόν , ἢ Ἄρτεμις ἔστω σοι , παρδένε , πραιξ · οὐ σὲ γὰρ ἀλλὰ τὸν δόντα τῆς ἐπιρροίας τὴν πρόφασιν χολαστέον . μαθησάμει μόνον ὡς μεμεληκέ σοι τῶν γραμμάτων , καὶ τοῦ σὸν προηστήρος τὴν ἐμὴν ψυχὴν ἀπαλλάττων οὐχ ἥτον αἵματος ἀφειδήσω τοῦ ἡμετέρου ἢπερ ὕδατος εἰχὴ γεωμένου . ἀλλ’
Lemmas: ὡς θεάομαι προκάθημαι ὁ κόρη ὁ κῆπος ὁ Ἀφροδίτη , κώδων ἐκλέγω μῆλον , ἀπατηλός αὐτός περιγράφω λόγος , καί λάθρῃ διαυλίζω πρό ὁ ὁ θεράπαινα πούς . ὁ δέ ὁ μέγεθος καί ὁ χροιά καταπλήσσω ἀναρπάζω , ἅμα διαπορέω τίς ἄρα οὗτος ὁ παρθένος μετεώριος ἀποβάλλω ὁ προκόλπιον . « ἄρα » φημί « ἱερόν φύω , εἰμί μῆλον ; τίς δέ σύ περί ἐγχεγράπται γράμμα ; καί τίς σημαίνω ἐθέλω ; δέχομαι μῆλον , εἰμί χέζω , ἐν οὖον θεάομαι πρότερος , ὡς ὑπερμεγέθης , ὡς πυρρωπός , ὡς ἐρύθημα φέρω ὁ ῥόδον . εὖγε ὁ εὐωδία · ὅσος καί πόρρωθεν εὐφραίνω ὁ αἴσθησις . λέγω ἐγώ , φίλτατος , τίς ὁ περίγραμμα οὗτος ; » ὁ δέ κόρη κομίζω καί ὁ ὄμμα περιδέω ὁ γραφή ἀναγιγνώσκω ἔχω ὡς « μά ὁ Ἄρτεμις Ἀκόντιον γαμέω . » ἔτι διέρχομαι ὁ ὄρχος εἰμί καί ἀκουστής τε καί νόθος , ὁ ἐρωτικός δόλος ἀπορρίπτω αἰδέομαι , καί ἡμίφωνος καταλείπω λέξις ὁ ἐπί ἔσχατος χέω , αὔγ-ασμα διαμνημονεύω γάμος , ὅς σεμνός παρθένος εἄν ἕτερος λέγω ἐρυθριάω . καί τοσοῦτος ἐκφοινίσσω ὁ πρόσωπον , ὡς δοκέω ὅτι ὁ παρειά ἐνδίδωμι ἔχω τις ῥόδον λευθῶνα , καί ὁ ἐρύθημα οὗτος μηδείς ὁ χεῖλος αὐτός διαφέρω . εἶπον ὁ παῖς , ἀκούω Ἄρτεμις · καί παρθένος ὅσος θεός , ἀκοντίας , συλλαμβάνω σύ ὁ γάμος . τέως οὖν ὁ δείλαιος — ἀλλά οὔτε θάλασσα τρικυμία οὔτε πόθος κορυφόω σάλος ἵημι ἀφηγέομαι . δάκρυ μόνος , οὐ ὕπνος ὁ νύξ ἐπάγω ὁ μετρασίῳ · κλάω γάρ αἰδέομαι ὁ ἡμέρα , ὁ δάκρυ ταμειόω ὁ νύξ . ἐκτήκω δέ ὁ μέλος καί δυσθυμία μχραινομένος ὁ χροιά καί ὁ βλέμμα δεινῶς ὁραχίων ἐσθίω ὁ τίκτω φαίνω , καί εἰς ἀγρός ἐπί πᾶς πρόσφατος ὁ πατήρ φεύγω φοιτάω . διόπερ ὁ κόμιος ὁ ἡλικιώτης Λαέρτης αὐτός ἐπονομάζω , ἀποτείνω ὁ νεανίσκος οἴομαι γίγνομαι . ἀλλά Ἀκόντιον οὐ ἀμπελών μέλω , οὖον σκαπάνη , μόνος δέ φηγός ὑποκάθημαι ἢ πτελέα ὁμιλέω τοιόσδε . « εἴθε , εἰμί δένδρον , καί νόος σύ γίγνομαι καί φωνή , ὅπως εἄν εἶπον ὅς Κυδίππη καλός , ἢ γοῦν τοσοῦτος κατά ὁ φλόος ἐγχεολαμμένα φέρω γράμμα , ὅσος ὁ Κυδίππη ἐπονομάζω καλός . Κυδίππη , καλός σύ καί εὐρὸχον ὁμόλογος προσεῖπον ταχύς , μηδέ Ἄρτεμις ἐπί σύ ποινάσιον βέλος ἀρή καί ἀναιρέω · μένω δέ ὁ πῶμα πρόσκειμαι ὁ φαρέτρα . εἰμί δυστυχής ἐγώ . τίς δέ σύ οὗτος ἐπάγω ὁ φόβος ; ὁπότε καί φημί ὁ θεός ἐπί πᾶς μέν διαμαρτία κινέω δεινῶς , μάλιστα δέ ὁ ἀμελέω ὁ Ὅρκος πικρός τιμωρέω . εἴθε μέν οὖν ὡς ἄρτιος τηγουμεις εὐρὸχος εἰμί , εἴθε γάρ · εἰμί δέ ἀποβαίνω ὅσπερ μηδέ λέγω καλός , ἢ Ἄρτεμις ἵστημι σύ , παρδένε , πραιξ · οὖον σύ γάρ ἀλλά ὁ δίδωμι ὁ ἐπίρροια ὁ πρόφασις κολαστέος . μανθάνω μόνος ὡς μέλω σύ ὁ γράμμα , καί ὁ σός προηστήρος ὁ ἐμός ψυχή ἀπαλλάσσω οὐ εἰμί αἷμα ἀφειδέω ὁ ἡμέτερος ἤ ὕδωρ ἔοικα γεωμένου . ἀλλά