aristaenetus.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0390.3
Σύνους καὶ πεφροντικὸς ὑπὲρ Δημοκρίτου , ἐκεῖνη τῇ νυκτὶ καταδραθών , πρὸς ἀρχομένην τὴν ἡμῖν ὥραν ἐφαντάσθη , ἐξ οὗ νομίζω χάρις μηδὲν ἐπισφαλὲς γενήσεσθαι · ἐκπληκτὸς δὲ διηγέρθην . ( 2 ) ἐδόκευ γὰρ αὐτὸν τὸν Ἀσκληπιὸν δρῶν , φαίνεσθαι τε αὐτὸν πλησίον , ἤδη δὲ πρὸς τῇσι Ἀβδηρίταισι πύλαισι ἐτυγχάνον . ὁ δὲ Ἀσκληπιός , οὐχ ὡς εἴωθσαν αὐτοῦ εἰκόνες , μετ-ληλὸς τε καὶ πρῶς ἰδεσθαι κατεφαίνετο , ἀλλὰ διεγ-γεμένος τῇ σχέσει καὶ ἰδεσθαι φοβερώτερος . ( 3 ) ἐγ-ποντο δὲ αὐτῷ δράκοντες , χερμὰ τι ἐρπετῶν ὑπερφύες , ἐπειγόμενοι δὲ καὶ αὐτοὶ μακρῷ τῷ ἐπισύρματι καὶ τι φρικὸδες ὡς ἐν ἐρημίαι καὶ νάπαισι κοιλῆσι ὑποσυ-ρίζοντες . οἱ δὲ κατόπιν ἑταῖροι κίστας φαρμάκων ἐὐμάλια περιεσφραγισμένας ἔχοντες ἦσαν . ( 4 ) ὕστερον δὲ μοι τὴν χεῖρα ὁ θεός , χαρῶ λαβόμενος ἀμείνους ἐλπίδαρσον ξυνέρχεσθαι καὶ μὴ καθυστέρειν τί μου τῆς θεραπείας · ὁ δὲ « οὐδὲν τί » ἔφη « ἐν τῷ παρόντι χρήσεις ἐμέο , ἀλλὰ σε αὐτὴ ξενιγήσει ἡ θεὸς κοινή , ἀθανάτων τε καὶ θνητῶν . » ἐγὼ δὲ ἐπιστραφεὶς δρῶ γυναικὰ καλὴν τε καὶ μεγάλην ἀφελὲς πεπλοισμένην , λαμπρεῖμον · διέλαμπον δ' αὐτῆς οἱ τῶν ὀμμάτων κύκλοι καθαρὸν τι φῶς , ὅσον ἀστέρων μαρμαρυγὰς δο-κέειν . ( 5 ) καὶ ὁ μὲν δαίμων ἐχωρίσθη , κείνη δὲ ἡ γυνὴ πιέσασά με τοῦ καρποῦ μαλαχῶ τινὶ εὐτονίᾳ διὰ τοῦ ἀστεος ἤγε φιλοφρονουμένη , ὡς δὲ πλησίον τῆς οἰκίας ἦμεν , ἵνα τὴν ξενίην ἐδόκεον νῦτρεῖσθαι , ἀπῆλθε ὡς φάσμα , μοῦνον εἰποῦσα « αὔριον σε παρὰ Δημοκρίτῳ καταλήψομαι . » ( 6 ) ἤδη δὲ αὐτῆς μεταστρεφομένης « δέομαι » ἔφη « ὦ ἀρίστη , τίς εἶ καὶ τί σε καλοῦμεν ; » ἡ δὲ « Ἀλήθεια » ἔφη · « αὕτη δὲ ἡν προσιοῦσαν ὁρῶς » ( καὶ γὰρ ἐξαίφνης ἑτέρη τις κατεφαίνετο , οὐχ ἀχαλ-λῆς μὲν οὐδὲ αὐτή , θρασύτερη δὲ καὶ σεσοβημένη ) « Δόξα » ἔφη « καλέεται , κατοικεῖ δὲ παρὰ τοῖσι Ἀβδηρίταισι . » ( 7 ) ἐγὼ οὖν ἀναστὰς ὑπεκρινάμην ἐμαυτῷ τούτων , ὅτι οὐ δεήσοιτο ἱητροῦ Δημοκρίτος , ὅπου γε αὐτὸς ὁ θεραπεύων θεὸς ἀπέστη , οὐχ ἔχων ὕλην θεραπείας · ἀλλὰ ἡ μὲν ἀληθεῖα τοῦ ὑγιαίνειν
Lemmas: συνοος καί φροντίζω ὑπέρ Δημόκριτος , ἐκεῖνος ὁ νύξ καταδαρθάνω , πρός ἄρχω ὁ ἐγώ ὥρα φαντάζω , ἐκ ὅς νομίζω χάρις μηδείς ἐπισφαλής γίγνομαι · έκπληκτος δέ διεγείρω . ( 2 ) δοκεύς γάρ αὐτός ὁ Ἀσκληπιός δράω , φαίνω τε αὐτός πλησίος , ἤδη δέ πρός ὅς Ἀβδηρίτης πύλη τυγχάνω . ὁ δέ Ἀσκληπιός , οὐ ὡς εἴωθα αὐτός εἰκών , μεταλλάω τε καί πρός ὁράω καταφαίνω , ἀλλά διαγίγνομαι ὁ σχέσις καί ὁράω φοβερός . ( 3 ) ἐγ-ποντο δέ αὐτός δράκων , χέρμα τίς ἑρπετόν υπερφυής , ἐπείγω δέ καί αὐτός μακρός ὁ ἐπίσυρμα καί τίς φρικὸδες ὡς ἐν ἐρημία καί νάπη κοῖλος ὑποσυρίζω . ὁ δέ κατόπιν ἑταῖρος κίστη φάρμακον ἐὐμάλια περισφραγίζω ἔχω εἰμί . ( 4 ) ὕστερος δέ ἐγώ ὁ χείρ ὁ θεός , χαίρω λαμβάνω ἀγαθός ἐλπίς συνέρχομαι καί μή καθυστερέω τίς ἐγώ ὁ θεραπεία · ὁ δέ « οὐδείς τίς » φημί « ἐν ὁ πάρειμι χρῆσις μου , ἀλλά σύ αὐτός ξενιγήσει ὁ θεός κοινός , ἀθάνατος τε καί θνητός . » ἐγώ δέ ἐπιστρέφω δράω γυναικάς καλός τε καί μέγας ἀφελής πολίζω , λαμπρείμων · διαλάμπω δέ αὐτός ὁ ὁ ὄμμα κύκλος καθαρός τίς φάος , ὅσος ἀστήρ μαρμαρυγή δοκέω . ( 5 ) καί ὁ μέν δαίμων χωρίζω , ἐκεῖνος δέ ὁ γυνή πιέζω ἐγώ ὁ καρπός μαλακόω τις εὐτονία διά ὁ Ἄστυ ἄγω φιλοφρονέομαι , ὡς δέ πλησίος ὁ οἰκίον εἰμί , ἵνα ὁ ξενία δοκέω νυτρεω , ἀπέρχομαι ὡς φάσμα , μόνος εἶπον « αὔριον σύ παρά Δημόκριτος καταλαμβάνω . » ( 6 ) ἤδη δέ αὐτός μεταστρέφω « δήω » φημί « εἰμί ἀγαθός , τίς εἰμί καί τίς σύ καλέω ; » ὁ δέ « Ἀλήθεια » φημί · « οὗτος δέ ἐάν πρόσειμι ὁράω » ( καί γάρ ἐξαπίνης ἕτερος τις καταφαίνω , οὐ ἀχαλ-λῆς μέν οὐδέ αὐτός , θρασύς δέ καί σοβέω ) « Δόξα » φημί « καλέω , κατοικέω δέ παρά ὅς Ἀβδηρίτης . » ( 7 ) ἐγώ οὖν ἀνίστημι ὑποκρίνομαι ἐμαυτοῦ οὗτος , ὅτι οὖον δήω ἱητροῦ Δημόκριτος , ὅπου γε αὐτός ὁ θεραπεύω θεός ἀφίστημι , οὐ ἔχω ὕλη θεραπεία · ἀλλά ὁ μέν ἀλήθεια ὁ ὑγιαίνω