aristaenetus.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0321.1
τὸ ταῦτα ποιεῖν ἴσον εἶναι φατε , ὅσπερ ὑπὲρ σταθμῶν ἢ μέτρων τὸ ἴσον σκοποῦμενοι , ἀλλ’ οὐχ ὑπὲρ ἀνδρῶν προχειρέσεως καὶ πολιτείας βουλευομένοι , 14 ἐν οἷς ἐξεταζομένοις εἰ μὲν χρηστὰ καὶ δημοτικὰ καὶ ἐπ’ εὐνοίᾳ τὰ Λυκούργου πεπραγμένα φαίνεται , μηδενὸς κακοῦ ἀλλὰ καὶ πάντων τῶν ἀγαθῶν τοὺς παῖδας αὐτοῦ δίκαιόν ἐστι τυγχάνειν παρ’ ὑμῶν , εἰ δὲ τάναντία τούτων , ἐκεῖνον , ὅτ’ ἐζή , ἔδει δίκην διδόναι , τοῦτούς δὲ μηδ’ οὕτως , ἐφ’ οἷς ἐκεῖνος τις ἐγκαλεῖ , τυγχάνειν ὀργῆς · πάσι γὰρ πάντων τῶν ἀμαρτημάτων ὥρος ἐστὶ τελευτή . 15 ἐπεὶ εἴγ’ οὕτως ἔξετε , ὡσθ’ οἱ μὲν ἀγθεσθέντες τι τοῖς ὑπὲρ τοῦ δήμου πολιτευμένοις μηδὲ πρὸς τελευτῆσαντας διαλλαγήσονται , ἀλλὰ καὶ τοῖς παισὶ τὴν ἔχθραν διαφυλάξουσιν , ὁ δὲ δήμος , ὃ συναγωνίζεται τῶν δημοτικῶν ἑκάστους , μέχρι τοῦ παρόντος χρήσθαι μνημονεύσει τὰς χάριτας , μετὰ ταῦτα δὲ μηδὲν φροντίει , οὐδὲν ἀθλιώτερον ἔσται τοῦ τὴν ὑπὲρ τοῦ δήμου τάξιν αἱρεῖσθαι . 16 Εἰ δὲ Μοιρυχλῆς ἀποκρίνεται ταῦτα μὲν σοφώτερα ἢ καθ’ ἑαυτὸν εἶναι , ἵνα δὲ μὴ ἀποδρῶσιν , αὐτὸς αὐτοὺς δήσει · ἐρωτήσας’ αὐτόν , ἵνικα Ταυρέας καὶ Πάταικος καὶ Ἀριστογείτων καὶ αὐτὸς εἰς τὸ δεσμωτήριον παραδοθέντες οὐ μόνον οὐκ ἐδέδεοντο , ἀλλὰ καὶ ἐδημηγόρουν , τί ὧπότε οὐχ ἕωρα τὰ δίκαια ταῦτα . 17 εἰ δὲ μὴ φήσει τοῦτ’ ἀρχεῖν , οὐδὲ λέγειν ἐκ γε τῶν νόμων αὐτῷ προσῆκει . ὥστε πῶ ; ἴσον ἐστὶ τοὺς μὲν ἀρχεῖν , οὓς μηδὲ λέγειν ἔξεστι , τοὺς δὲ δεδεῖσθαι , ὧν πολλὰ χρήσιμος ἦν ὧντι δ’ πατὴρ ; ἐγὼ μὲν οὐχ ἕγω συλλογισάσθαι , εἰ μὴ τοῦτο δεῖξαι δημοσίᾳ βούλεσθε , 18 ὅτι βδελυρίᾳ καὶ ἀναίδειᾳ καὶ προαιρέσει πονηρίας ἐν τῇ πόλει ἰσχύει καὶ διασωθῆναι πλείω προσδοκίαν ἔχει , κἂν τι συμβῇ χαλεπὸν τοῖς τοιούτοις , ἀποθάνει γίγνεται , ἐν δὲ προαιρέσει χρηστῇ καὶ βίῳ σώφρονι καὶ δημοτικῷ προελθεῖναι ζῆν σφαλερόν , κἂν τι γένηται πταίσμα , ἀφυκτον ἔσται . 19 Ἔτι τοῖνυν τὸ μὲν μὴ δίκαιον εἶναι τὴν ἐναντίαν δόξαν ἔχειν ἢ περὶ ζῶντος εἶχε ; ἐκείνου , καὶ τὸ τῶν τετελευτηκότων ἢ τῶν παρόντων πλείω ποιεῖσθαι λόγον δίκαιον εἶναι , καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα , ἐάσω · παρὰ γὰρ πᾶσιν ὁμολογεῖσθαι ταῦτα ὑπελήφα · ὅσοις μέντοι πατρικὰς εὐεργεσίας ἀπεμνημονεύσατε τῶν ἄλλων , ἵδὼς ἂν ἴδοιμι ὑμᾶς ἀναμνησθέντας , οἷν τοῖς Ἀριστείδου καὶ Θρασύβουλου καὶ τοῖς Ἀρχίνοῦ καὶ πολλῶν ἑτέρων ἀπογόνους . 20 οὐχ ὡς ἐπιτιμῶν δὲ ταῦτα παρήνεγκα . τοσούτου γὰρ δέω τοῦτο ποιεῖν , ὥστε συμφέρειν μάλιστα τῇ πόλει τὰ τοιαῦτα κρίνω · προχλείσθω γὰρ πάντας ἐκ τούτων δημοτιχὸς εἶναι , δρώντας ὅτι κἂν ἐν τῷ καθ’ ἑαυτοὺς βίῳ ταῖς προσήκουσιν αὐτῶν τιμαῖς ὁ θόνος ἀντιστῇ , τοῖς γε παισὶν ὑπάρξει τὰ προσήκοντα παρ’ ὑμῶν κομισάσθαι . 21 πῶς οὖν οὐχ ἄτοπον , μᾶλλον δὲ καὶ αἰσχρόν , τῶν μὲν ἄλλων τισί , καὶ παλαιοῖς ὄντων τῶν χρόνων καθ’ οὓς ἐγένοντο χρήσιμοι , καὶ δι’ ὧν ἀκούετε τὰς εὐεργεσίας , οὐκ ἐξ ὧν ὁράκατε ὑπεληφρότας , ὅμως τὴν
Lemmas: ὁ οὗτος ποιέω ἴσος εἰμί φημί , ὅσπερ ὑπέρ σταθμός ἢ μέτρον ὁ ἴσος σκοπέω , ἀλλά οὐ ὑπέρ ἀνήρ προχειρέσεως καί πολιτεία βουλεύω , 14 ἐν ὅς ἐξετάζω εἰμί μέν χρηστός καί δημοτικός καί ἐπί εὔνοια ὁ Λυκοῦργος πράσσω φαίνω , μηδείς κακός ἀλλά καί πᾶς ὁ ἀγαθός ὁ παῖς αὐτός δίκαιος εἰμί τυγχάνω παρά σύ , εἰμί δέ τἀναντία οὗτος , ἐκεῖνος , ὅτι ζῶ , ἐσθίω δίκη δίδωμι , οὗτος δέ μηδέ οὕτως , ἐπί ὅς ἐκεῖνος τις ἐγκαλέω , τυγχάνω ὀργή · πᾶς γάρ πᾶς ὁ ἁμάρτημα ὧρος εἰμί τελευτή . 15 ἐπεί εἰ οὕτως ἔχω , ὡστε ὁ μέν ἄγω τίς ὁ ὑπέρ ὁ δῆμος πολιτεύω μηδέ πρός τελευτάω διαλλάσσω , ἀλλά καί ὁ παῖς ὁ ἔχθρα διαφυλάσσω , ὁ δέ δήμος , ὅς συναγωνίζομαι ὁ δημοτικός ἕκαστος , μέχρι ὁ πάρειμι χράω μνημονεύω ὁ χάρις , μετά οὗτος δέ μηδείς φροντίζω , οὐδείς ἄθλιος εἰμί ὁ ὁ ὑπέρ ὁ δῆμος τάξις αἱρέω . 16 εἰμί δέ μοιρυχλεω ἀποκρίνω οὗτος μέν σοφός ἢ κατά ἑαυτοῦ εἰμί , ἵνα δέ μή ἀποδιδράσκω , αὐτός αὐτός δήω · ἐρωτάω αὐτός , ἵνικα Ταυρέας καί Πάταικος καί Ἀριστογείτων καί αὐτός εἰς ὁ δεσμωτήριον παραδίδωμι οὖον μόνος οὐ δίδωμι , ἀλλά καί δημηγορέω , τίς ὁράω οὐ ὁράω ὁ Δίκαιος οὗτος . 17 εἰμί δέ μή φημί οὗτος ἄρχω , οὐδέ λέγω ἐκ γε ὁ νόμος αὐτός προσήκω . ὥστε πῶ ; ἴσος εἰμί ὁ μέν ἄρχω , ὅς μηδέ λέγω ἔξεστι , ὁ δέ δεδεῖσθαι , ὅς πολύς χρήσιμος εἰμί εἰμί δέ πατήρ ; ἐγώ μέν οὐ ἐγώ συλλογίζομαι , εἰμί μή οὗτος δείκνυμι δημόσιος βούλομαι , 18 ὅτι βδελυρία καί ἀναίδεια καί προαίρεσις πονηρία ἐν ὁ πόλις ἰσχύω καί διασῴζω πλείων προσδοκία ἔχω , κἀν τίς συμβαίνω χαλεπός ὁ τοιοῦτος , πεθαίνω γίγνομαι , ἐν δέ προαίρεσις χρηστός καί βίος σώφρων καί δημοτικός προέρχομαι ζῶ σφαλερός , κἀν τίς γίγνομαι πταίσμα , αφυκτω εἰμί . 19 ἔτι τοίνυν ὁ μέν μή Δίκαιος εἰμί ὁ ἐναντίος δόξα ἔχω ἢ περί ζῶ ἔχω ; ἐκεῖνος , καί ὁ ὁ τελευτάω ἢ ὁ πάρειμι πλείων ποιέω λόγος Δίκαιος εἰμί , καί πᾶς ὁ τοιοῦτος , ἐάω · παρά γάρ πᾶς ὁμολογέω οὗτος ὑπολαμβάνω · ὅσος μέντοι πατρικός εὐεργεσία ἀπομνημονεύω ὁ ἄλλος , Ἴδως εἄν ὁράω σύ ἀναμιμνῄσκω , ὅς ὁ Ἀριστείδης καί Θρασύβουλος καί ὁ Ἀρχίνος καί πολύς ἕτερος ἀπόγονος . 20 οὐ ὡς ἐπιτιμάω δέ οὗτος παραφέρω . τοσοῦτος γάρ δήω οὗτος ποιέω , ὥστε συμφέρω μάλιστα ὁ πόλις ὁ τοιοῦτος κρίνω · προχλεω γάρ πᾶς ἐκ οὗτος δημοτικός εἰμί , δράω ὅτι κἀν ἐν ὁ κατά ἑαυτοῦ βίος ὁ προσήκω αὐτός τιμή ὁ τόνος ἀνθίστημι , ὁ γε παῖς ὑπάρχω ὁ προσήκω παρά σύ κομίζω . 21 πῶς οὖν οὐ ἄτοπος , μᾶλλον δέ καί αἰσχρός , ὁ μέν ἄλλος τις , καί παλαιός εἰμί ὁ χρόνος κατά ὅς γίγνομαι χρήσιμος , καί διά ὅς ἀκούω ὁ εὐεργεσία , οὐ ἐκ ὅς ὁράω ὑπολαμβάνω , ὅμως ὁ