appianus.bellum-civile 2.21.153
Καίσαρι δʼ ἐς τὸ ἔσχατον βουλευτήριον ἐσιόντι , καθά μοι πρὸ βραχέος εἴρηται , τὰ αὐτὰ σημεῖα γίγνεται · καὶ χλευάσας ἔφη τοιαῦτά οἱ καὶ περὶ Ἰβηρίαν γεγονέναι . τοῦ δὲ μάντεως εἰπόντος καὶ τότε αὐτὸν κινδυνεῦσαι καὶ νῦν ἐπιθανατώτερον ἔχειν τὸ σημεῖον , ἐνδούς τι πρὸς τὴν παρρησίαν ἐθύετο ὅμως αὖθις , μέχρι βραδυνόντων αὐτῷ τῶν ἱερῶν δυσχεράνας ἐσῆλθε καὶ ἀνῃρέθη . τὸ δʼ αὐτὸ καὶ Ἀλεξάνδρῳ συνέπεσεν . ἐπανιόντα γὰρ ἐξ Ἰνδῶν ἐς Βαβυλῶνα μετὰ τοῦ στρατοῦ καὶ πλησιάζοντα ἤδη παρεκάλουν οἱ Χαλδαῖοι τὴν εἴσοδον ἐπισχεῖν ἐν τῷ παρόντι . τοῦ δὲ τὸ ἰαμβεῖον εἰπόντος , ὅτι μάντις ἄριστος , ὅστις εἰκάζει καλῶς , δεύτερα γοῦν οἱ Χαλδαῖοι παρεκάλουν μὴ ἐς δύσιν ὁρῶντα μετὰ τῆς στρατιᾶς ἐσελθεῖν , ἀλλὰ περιοδεῦσαι καὶ τὴν πόλιν λαβεῖν πρὸς ἥλιον ἀνίσχοντα . ὁ δʼ ἐς τοῦτο μὲν ἐνδοῦναι λέγεται καὶ ἐπιχειρῆσαι περιοδεῦσαι , λίμνῃ δὲ καὶ ἕλει δυσχεραίνων καταφρονῆσαι καὶ τοῦ δευτέρου μαντεύματος καὶ ἐσελθεῖν ἐς δύσιν ὁρῶν . ἐσελθών γε μὴν καὶ πλέων κατὰ τὸν Εὐφράτην ἐπὶ ποταμὸν Παλλακότταν , ὃς τὸν Εὐφράτην ὑπολαμβάνων ἐς ἕλη καὶ λίμνας ἐκφέρει καὶ κωλύει τὴν Ἀσσυρίδα γῆν ἄρδειν,—ἐπινοοῦντα δὴ τοῦτον διατειχίσαι τὸν ποταμὸν καὶ ἐπὶ τοῦτο ἐκπλέοντά φασιν ἐπιτωθάσαι τοῖς Χαλδαίοις , ὅτι σῶος ἐς Βαβυλῶνα ἐσέλθοι τε καὶ ἐκπλέοι . ἔμελλε δʼ ἐπανελθὼν αὐτίκα ἐν αὐτῇ τεθνήξεσθαι . ἐπετώθασε δὲ καὶ ὁ Καῖσαρ ὅμοια . τοῦ γὰρ μάντεως αὐτῷ τὴν ἡμέραν τῆς τελευτῆς προειπόντος , ὅτι μὴ περιοίσει τὰς Μαρτίας εἰδούς , ἐλθούσης τῆς ἡμέρας ἔφη , τὸν μάντιν χλευάζων , ὅτι πάρεισιν αἱ εἰδοί · καὶ ἐν αὐταῖς ὅμως ἀπέθανεν . οὕτω μὲν δὴ καὶ σημεῖα τὰ περὶ σφῶν ἐχλεύασαν ὁμοίως , καὶ τοῖς προειποῦσιν αὐτὰ μάντεσιν οὐκ ἐχαλέπηναν , καὶ ἑάλωσαν ὅμως ὑπὸ τῷ λόγῳ τῶν μαντευμάτων .
Lemmas: Καῖσαρ δέ εἰς ὁ ἔσχατος βουλευτήριον εἰσέρχομαι , καθά ἐγώ πρό βραχύς λέγω , ὁ αὐτός σημεῖον γίγνομαι · καί χλευάζω φημί τοιοῦτος ἕ καί περί Ἰβηρία γίγνομαι . ὁ δέ μάντις λέγω καί τότε αὐτός κινδυνεύω καί νῦν ἐπιθάνατος ἔχω ὁ σημεῖον , ἐνδίδωμι τις πρός ὁ παρρησία θύω ὅμως αὖθις , μέχρι βραδύνω αὐτός ὁ ἱερός δυσχεραίνω εἰσέρχομαι καί ἀναιρέω . ὁ δέ αὐτός καί Ἀλέξανδρος συμπίπτω . ἐπανέρχομαι γάρ ἐκ Ἰνδός εἰς Βαβυλών μετά ὁ στρατός καί πλησιάζω ἤδη παρακαλέω ὁ Χαλδαῖος ὁ εἴσοδος ἐπέχω ἐν ὁ πάρειμι . ὁ δέ ὁ ἰαμβεῖος λέγω , ὅτι μάντις ἀγαθός , ὅστις εἰκάζω καλός , δεύτερος γοῦν ὁ Χαλδαῖος παρακαλέω μή εἰς δύσις ὁράω μετά ὁ στρατιά εἰσέρχομαι , ἀλλά περιοδεύω καί ὁ πόλις λαμβάνω πρός ἥλιος ἀνίσχω . ὁ δέ εἰς οὗτος μέν ἐνδίδωμι λέγω καί ἐπιχειρέω περιοδεύω , λίμνη δέ καί ἕλος δυσχεραίνω καταφρονέω καί ὁ δεύτερος μάντευμα καί εἰσέρχομαι εἰς δύσις ὁράω . εἰσέρχομαι γε μήν καί πλέω κατά ὁ Εὐφράτης ἐπί ποταμός Παλλακόττας , ὅς ὁ Εὐφράτης ὑπολαμβάνω εἰς ἕλος καί λίμνη ἐκφέρω καί κωλύω ὁ Ἀσσυρίς γῆ αρδειν,—επινοουειντα δή οὗτος διατειχίζω ὁ ποταμός καί ἐπί οὗτος ἐκπλέω φημί ἐπιτωθάζω ὁ Χαλδαῖος , ὅτι σῶς εἰς Βαβυλών εἰσέρχομαι τε καί ἐκπλέω . μέλλω δέ ἐπανέρχομαι αὐτίκα ἐν αὐτός θνῄσκω . ἐπιτωθάζω δέ καί ὁ Καῖσαρ ὅμοιος . ὁ γάρ μάντις αὐτός ὁ ἡμέρα ὁ τελευτή προλέγω , ὅτι μή περιφέρω ὁ Μάρτιος εἰδοί , ἔρχομαι ὁ ἡμέρα φημί , ὁ μάντις χλευάζω , ὅτι πάρειμι ὁ εἰδοί · καί ἐν αὐτός ὅμως ἀποθνῄσκω . οὕτως μέν δή καί σημεῖον ὁ περί σφεῖς χλευάζω ὅμοιος , καί ὁ προλέγω αὐτός μάντις οὐ χαλεπαίνω , καί ἁλίσκομαι ὅμως ὑπό ὁ λόγος ὁ μάντευμα .