appianus.bellum-civile 3.2.15
ὡς δὲ ἤδη λέγειν ἔδει περὶ ὧν ἦσαν ἐν χρείᾳ , ὁ Καῖσαρ εἶπεν · ἐγὼ δέ , πάτερ Ἀντώνιε ( πατέρα γὰρ εἶναι σέ μοι δικαιοῦσιν αἵ τε Καίσαρος ἐς σὲ εὐεργεσίαι καὶ ἡ σὴ πρὸς ἐκεῖνον χάρις ) , τῶν σοι πεπραγμένων ἐπʼ ἐκείνῳ τὰ μὲν ἐπαινῶ καὶ χάριν αὐτῶν ὀφλήσω , τὰ δʼ ἐπιμέμφομαι , καὶ λελέξεται μετὰ παρρησίας , ἐς ἣν ἡ λύπη με προάγει . κτεινομένῳ μὲν οὐ παρῆς , τῶν φονέων σε περισπασάντων περὶ θύρας , ἐπεὶ περιέσῳζες ἂν αὐτὸν ἢ συνεκινδύνευες ὅμοια παθεῖν · ὧν εἰ θάτερον ἔμελλεν ἔσεσθαι , καλῶς , ὅτι μὴ παρῆς . ψηφιζομένων δέ τινων αὐτοῖς ὡς ἐπὶ τυράννῳ γέρα ἀντεῖπας ἐγκρατῶς · καὶ τοῦδέ σοι χάριν οἶδα λαμπράν , εἰ καὶ τοὺς ἄνδρας ἔγνως συνανελεῖν σε βεβουλευμένους , οὐχ , ὡς ἡμεῖς ἡγούμεθα , τιμωρὸν ἐσόμενον Καίσαρι , ἀλλʼ , ὡς αὐτοὶ λέγουσι , τῆς τυραννίδος διάδοχον . ἅμα δʼ οὐκ ἦσαν ἐκεῖνοι τυραννοκτόνοι , εἰ μὴ καὶ φονεῖς ἦσαν · διὸ καὶ ἐς τὸ Καπιτώλιον συνέφυγον ὡς ἐς ἱερὸν ἁμαρτόντες ἱκέται ἢ ὡς ἐς ἀκρόπολιν ἐχθροί . πόθεν οὖν αὐτοῖς ἀμνηστία καὶ τὸ ἀνεύθυνον τοῦ φόνου , ἢ τῆς βουλῆς καὶ τοῦ δήμου ει τινες ἐφθάρατο ὑπʼ ἐκείνων ; καὶ σὲ τὸ τῶν πλεόνων ὁρᾶν ἐχρῆν , ὕπατον ὄντα . ἀλλὰ καὶ θάτερα βουλομένῳ σοι ἡ ἀρχὴ συνελάμβανε , τιμωρουμένῳ τηλικοῦτον ἄγος καὶ τοὺς πλανωμένους μεταδιδάσκοντι . σὺ δὲ καὶ ὅμηρα τῆς ἀδείας , οἰκεῖα αὐτοῦ σοῦ , τοῖς ἀνδροφόνοις ἔπεμψας ἐς τὸ Καπιτώλιον . ἀλλʼ ἔστω καὶ ταῦτα τοὺς διεφθαρμένους σε βιάσασθαι . ὅτε μέντοι τῶν διαθηκῶν ἀναγνωσθεισῶν καὶ αὐτοῦ σοῦ δίκαιον ἐπιτάφιον εἰπόντος ὁ δῆμος ἐν ἀκριβεῖ Καίσαρος μνήμῃ γενόμενοι πῦρ ἐπʼ αὐτοὺς ἔφερον , καὶ φεισάμενοι χάριν τῶν γειτόνων ἐς τὴν ἐπιοῦσαν ἥξειν ἐπὶ ὅπλα συνέθεντο , πῶς οὐχὶ τῷ δήμῳ συνέπραξας καὶ ἐστρατήγησας τοῦ πυρὸς ἢ τῶν ὅπλων ἢ δίκην γε τοῖς ἀνδροφόνοις ἐπέγραψας , εἰ δίκης ἔδει κατὰ αὐτοφώρων , καὶ φίλος ὢν Καίσαρι καὶ ὕπατος καὶ Ἀντώνιος ;
Lemmas: ὡς δέ ἤδη λέγω δέω περί ὅς εἰμί ἐν χρεία , ὁ Καῖσαρ λέγω · ἐγώ δέ , πατήρ Ἀντώνιος ( πατήρ γάρ εἰμί σύ ἐγώ δικαιόω ὁ τε Καῖσαρ εἰς σύ εὐεργεσία καί ὁ σός πρός ἐκεῖνος χάρις ) , ὁ σύ πράσσω ἐπί ἐκεῖνος ὁ μέν ἐπαινέω καί χάρις αὐτός ὀφλισκάνω , ὁ δέ ἐπιμέμφομαι , καί λέγω μετά παρρησία , εἰς ὅς ὁ λύπη ἐγώ προάγω . κτείνω μέν οὐ πάρειμι , ὁ φονεύς σύ περισπάω περί θύρα , ἐπεί περισῴζω ἄν αὐτός ἤ συγκινδυνεύω ὅμοιος πάσχω · ὅς εἰ ἕτερος μέλλω εἰμί , καλός , ὅτι μή πάρειμι . ψηφίζω δέ τις αὐτός ὡς ἐπί τύραννος γέρας ἀντιλέγω ἐγκρατής · καί ὅδε σύ χάρις οἶδα λαμπρός , εἰ καί ὁ ἀνήρ γιγνώσκω συναναιρέω σύ βουλεύω , οὐ , ὡς ἐγώ ἡγέομαι , τιμωρός εἰμί Καῖσαρ , ἀλλά , ὡς αὐτός λέγω , ὁ τυραννίς διάδοχος . ἅμα δέ οὐ εἰμί ἐκεῖνος τυραννοκτόνος , εἰ μή καί φονεύς εἰμί · διό καί εἰς ὁ Καπετώλιον συμφεύγω ὡς εἰς ἱερός ἁμαρτάνω ἱκέτης ἤ ὡς εἰς ἀκρόπολις ἐχθρός . πόθεν οὖν αὐτός ἀμνηστία καί ὁ ἀνεύθυνος ὁ φόνος , ἤ ὁ βουλή καί ὁ δῆμος ε̅ι̅ τις φθείρω ὑπό ἐκεῖνος ; καί σύ ὁ ὁ πολύς ὁράω χρή , ὕπατος εἰμί . ἀλλά καί ἕτερος βούλομαι σύ ὁ ἀρχή συλλαμβάνω , τιμωρέω τηλικοῦτος ἄγος καί ὁ πλανάω μεταδιδάσκω . σύ δέ καί ὅμηρος ὁ ἄδεια , οἰκεῖος αὐτός σύ , ὁ ἀνδροφόνος πέμπω εἰς ὁ Καπετώλιον . ἀλλά εἰμί καί οὗτος ὁ διαφθείρω σύ βιάζω . ὅτε μέντοι ὁ διαθήκη ἀναγιγνώσκω καί αὐτός σύ δίκαιος ἐπιτάφιος λέγω ὁ δῆμος ἐν ἀκριβής Καῖσαρ μνήμη γίγνομαι πῦρ ἐπί αὐτός φέρω , καί φείδομαι χάρις ὁ γείτων εἰς ὁ ἐπέρχομαι ἥκω ἐπί ὅπλον συντίθημι , πῶς οὐ ὁ δῆμος συμπράσσω καί στρατηγέω ὁ πῦρ ἤ ὁ ὅπλον ἤ δίκη γε ὁ ἀνδροφόνος ἐπιγράφω , εἰ δίκη δέω κατά αὐτόφωρος , καί φίλος εἰμί Καῖσαρ καί ὕπατος καί Ἀντώνιος ;