appianus.bellum-civile 4.16.128
ἤδη δὲ τῆς ἡμέρας ἀμφὶ τήνδε τὴν παρασκευὴν ἐς ἐνάτην ὥραν δεδαπανημένης αἰετοὶ δύο ἐς τὸ μεταίχμιον συμπεσόντες ἀλλήλοις ἐπολέμουν · καὶ ἦν σιγὴ βαθυτάτη . φυγόντος δὲ τοῦ κατὰ Βροῦτον βοή τε παρὰ τῶν πολεμίων ὀξεῖα ἠγέρθη καὶ τὰ σημεῖα ἑκατέρωθεν ἐπῇρτο , καὶ ἔφοδος ἦν σοβαρά τε καὶ ἀπηνής . τοξευμάτων μὲν δὴ καὶ λίθων ἢ ἀκοντισμάτων ὀλίγον αὐτοῖς ἐδέησε πολέμου νόμῳ , ἐπεὶ οὐδὲ τῇ ἄλλῃ τέχνῃ καὶ τάξει τῶν ἔργων ἐχρῶντο , ἀλλὰ γυμνοῖς τοῖς ξίφεσι συμπλεκόμενοι ἔκοπτόν τε καὶ ἐκόπτοντο καὶ ἀλλήλους ἐξώθουν ἀπὸ τῆς τάξεως , οἱ μὲν περὶ σωτηρίας μᾶλλον ἢ νίκης , οἱ δὲ περὶ νίκης καὶ παρηγορίας στρατηγοῦ βεβιασμένου . φόνος δὲ ἦν καὶ στόνος πολύς , καὶ τὰ μὲν σώματα αὐτοῖς ὑπεξεφέρετο , ἕτεροι δὲ ἀντικαθίσταντο ἐκ τῶν ἐπιτεταγμένων . οἱ στρατηγοὶ δὲ σφᾶς , περιθέοντες καὶ ὁρώμενοι πανταχοῦ , ταῖς τε ὁρμαῖς ἀνέφερον καὶ παρεκάλουν πονοῦντας ἔτι προσπονῆσαι καὶ τοὺς κεκμηκότας ἐνήλλασσον , ὥστε ὁ θυμὸς αἰεὶ τοῖς ἐπὶ τοῦ μετώπου καινὸς ἦν . τέλος δὲ οἱ τοῦ Καίσαρος , εἴτε διὰ δέος τοῦ λιμοῦ , εἴτε διʼ αὐτοῦ Καίσαρος εὐτυχίαν ʽοὐ γὰρ ἐπίμεμπτοί γε ἦσαν οὐδὲ οἱ Βρούτειοἰ , τὴν φάλαγγα τῶν ἐχθρῶν ἐκίνουν , ὥσπερ τι μηχάνημα τῶν βαρυτάτων ἀνατρέποντες . οἱ δʼ ἀνεωθοῦντο μὲν ἐπὶ πόδας ἐς τὸ ὀπίσω βάδην ἔτι καὶ μετὰ φρονήματος · ὡς δὲ αὐτοῖς καὶ ἡ σύνταξις ἤδη παρελέλυτο , ὀξύτερον ὑπεχώρουν καί , τῶν ἐπιτεταγμένων σφίσι δευτέρων καὶ τρίτων συνυποχωρούντων , μισγόμενοι πάντες ἀλλήλοις ἀκόσμως ἐθλίβοντο ὑπὸ σφῶν καὶ τῶν πολεμίων ἀπαύστως αὐτοῖς ἐπικειμένων , ἕως ἔφευγον ἤδη σαφῶς . καὶ οἱ τοῦ Καίσαρος τότε μάλιστα τοῦ παρηγγελμένου σφίσιν ἐγκρατῶς ἐχόμενοι τὰς πύλας προελάμβανον σφόδρα ἐπικινδύνως ʽἄνωθέν τε γὰρ ἐβάλλοντο καὶ ἐκ τοῦ μετώποὐ , μέχρι πολλοὺς ἐσδραμεῖν ἐκώλυσαν , οἳ διέφυγον ἐπί τε τὴν θάλασσαν καὶ ἐς τὰ ὄρη διὰ τοῦ ποταμοῦ τοῦ Ζυγάκτου .
Lemmas: ἤδη δέ ὁ ἡμέρα ἀμφί ὅδε ὁ παρασκευή εἰς ἔνατος ὥρα δαπανάω ἀετός δύο εἰς ὁ μεταίχμιον συμπίπτω ἀλλήλων πολεμέω · καί εἰμί σιγή βαθύς . φεύγω δέ ὁ κατά Βροῦτος βοή τε παρά ὁ πολέμιος ὀξύς ἐγείρω καί ὁ σημεῖον ἑκατέρωθεν ἐπαίρω , καί ἔφοδος εἰμί σοβαρός τε καί ἀπηνής . τόξευμα μέν δή καί λίθος ἤ ἀκόντισμα ὀλίγος αὐτός δέω πόλεμος νόμος , ἐπεί οὐδέ ὁ ἄλλος τέχνη καί τάξις ὁ ἔργον χράω , ἀλλά γυμνός ὁ ξίφος συμπλέκω κόπτω τε καί κόπτω καί ἀλλήλων ἐξωθέω ἀπό ὁ τάξις , ὁ μέν περί σωτηρία μάλα ἤ νίκη , ὁ δέ περί νίκη καί παρηγορία στρατηγός βιάζω . φόνος δέ εἰμί καί στόνος πολύς , καί ὁ μέν σῶμα αὐτός ὑπεκφέρω , ἕτερος δέ ἀντικαθίστημι ἐκ ὁ ἐπιτάσσω . ὁ στρατηγός δέ σφεῖς , περιθέω καί ὁράω πανταχοῦ , ὁ τε ὁρμή ἀναφέρω καί παρακαλέω πονέω ἔτι προσπονέω καί ὁ κάμνω ἐναλλάσσω , ὥστε ὁ θυμός ἀεί ὁ ἐπί ὁ μέτωπον καινός εἰμί . τέλος δέ ὁ ὁ Καῖσαρ , εἴτε διά δέος ὁ λιμός , εἴτε διά αὐτός Καῖσαρ εὐτυχία οὐ γάρ ἐπίμεμπτος γε εἰμί οὐδέ ὁ Βρούτειος , ὁ φάλαγξ ὁ ἐχθρός κινέω , ὥσπερ τις μηχάνημα ὁ βαρύς ἀνατρέπω . ὁ δέ ἀνωθέω μέν ἐπί πούς εἰς ὁ ὀπίσω βάδην ἔτι καί μετά φρόνημα · ὡς δέ αὐτός καί ὁ σύνταξις ἤδη παραλύω , ὀξύς ὑποχωρέω καί , ὁ ἐπιτάσσω σφεῖς δεύτερος καί τρίτος συνυποχωρέω , μείγνυμι πᾶς ἀλλήλων ἄκοσμος θλίβω ὑπό σφεῖς καί ὁ πολέμιος ἄπαυστος αὐτός ἐπίκειμαι , ἕως φεύγω ἤδη σαφής . καί ὁ ὁ Καῖσαρ τότε μάλα ὁ παραγγέλλω σφεῖς ἐγκρατής ἔχω ὁ πύλη προλαμβάνω σφόδρα ἐπικίνδυνος ἰαίνω τε γάρ βάλλω καί ἐκ ὁ μέτωπον , μέχρι πολύς εἰστρέχω κωλύω , ὅς διαφεύγω ἐπί τε ὁ θάλασσα καί εἰς ὁ ὄρος διά ὁ ποταμός ὁ Ζυγάκτης .