apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 230
Τὸ ὡϲ οὐδὲν γλύκιον ἧϲ πατρίδοϲ ( ι 34 ) τρίτον νοητέον · τοῦτο γὰρ οὐ κατὰ τὸ αὐτῷ ἀρέϲκον ἀνεφωνήθη πρὸϲ τοῦ ἥρωοϲ . ἐποίϲει γοῦν ἔτι διῆκον ἐπὶ παντὸϲ εἰ καί τιϲ ἀπόπροθεν . οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ οὔτι ἔγωγε ἧϲ γαίηϲ δύναμαι ( ι 27 ) · τῆϲ γὰρ ἑκαϲταχοῦ γῆϲ . Τὸ μέντοι ἀλλ᾿ αἰεὶ φρεϲὶν ᾗϲιν ἔχων ( ν 320 ) , ἀντὶ τοῦ ἐμαῖϲ , εὐλόγωϲ ὑπ᾿ Ἀριϲτάρχου ὑπωπτεύετο ὡϲ νόθον , καθὸ ἀδιάπτωτοϲ ἐν ἀντωνυμίαιϲ . πλεῖϲτα γοῦν ἔϲτι παῤ ἑτέροιϲ εὑρεῖν , ϲφέτερον πατέρα ( Hes . O . D . 2 ) ἀντὶ τοῦ ὑμέτερον , ἀντὶ τοῦ τεά , τοι κήδεα λέξον ἑά παρὰ Καλλιμάχῳ , ( fr . 536 . 557 Schneider ) , καὶ πάλιν παῤ αὐτῷ ἀντὶ τοῦ ϲφωιτέρου . Ἀλκμάν ( fr . 3 . 30 Bergk3 ) · ὑμέ τε καὶ ϲφετέρωϲ ἵππωϲ · ϲφεὰ δὲ προτὶ γούνατα πίπτω . — ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ ϲφετερίζομαι , ϲύνηθεϲ ὄν , ὠλιγώρηται ἐπὶ πρῶτου καὶ δευτέρου ταϲϲόμενον . ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ἐν τῇ κατὰ τὸ τρίτον ἐκφορᾷ ὑγιέϲ , εἴγε οὐδέποτε ἀπ᾿ ἀντωνυμιῶν ῥήματα παράγεται . — Οὐ πιθανὴν ἀπολογίαν τινέϲ φαϲιν , ὡϲ ἐν ῥήμαϲι παραλλαγὴ προϲώπων · « διώκετον ( Κ 364 ) γὰρ ἀντὶ τοῦ διωκέτην · καὶ ἐν ὀνόμαϲιν · ἠέλιοϲ ( Γ 277 ) γὰρ ἀντὶ τοῦ ἥλιε καὶ ἐν ἐγκλίϲεϲι δέχεϲθαι ( Α 20 ) ἀντὶ τοῦ δέχεϲθε · οὕτω καὶ ἐν προϲώποιϲ ἀντωνυμιῶν » . μένει γὰρ ἡ αὐτὴ παραλογία . πρὸϲ οἷϲ καὶ ἃ παρατίθενται , ἔθιμα διαλέκτων . — « Αἱ κατὰ τὸ τρίτον » , φαϲὶν , « εὶϲ τὸ ἴδιον μεταλαμβάνονται , διὸ καὶ τὸν ϲφέτερον πατέρα ( Hes . O . D . 2 ) ἀντὶ τοῦ τὸν ἴδιόν τινεϲ δέχονται . » Τί δέ ; οὐχὶ καὶ αἱ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον κτητικαὶ τὸ ἴδιόν τινοϲ ϲημαίνουϲι πῶϲ γὰρ ἀλλότριον ὂν κτῆμά τινοϲ Ἐν ταῖϲ Ζηνοδοτείοιϲ διορθώϲεϲι δίχα τοῦ ν τὸ Ζεὺϲ δὲ πρὸϲ ὃ λέχοϲ ( Α 609 ) ἐγράφετο , καὶ ἡ ἀφορμὴ ἐκ τῶν ὑποτακτικῶν ἄρθρων , ἅπερ ὁμοφωνεῖ ταῖϲ κτητικαῖϲ κατὰ τὸ τρίτον . « τὸ γὰρ ὅϲ ὑποτακτικὸν ὁμόφωνον τῷ ἀπὸ τοῦ ἐμόϲ ϲόϲ ὅϲ , καὶ ἐπὶ πάντων ταὐτόν . ἄλλωϲ τε εἰ ἀπὸ τοῦ αὐτόϲ , ἐκεῖνοϲ , οὗτοϲ τὰ οὐδέτερα εἰϲ ο ἔληξεν , οὐκ ἀπίθανον ἐπὶ τοῦ ὅϲ ἀντωνυμικοῦ τὸ οὐδέτερον εἰϲ ο λήγειν . » — Ῥητέον δὲ πρὸϲ μὲν τὸ πρῶτο , ὡϲ οὐ μᾶλλον ἡ ἀντωνυμία παράλογοϲ ἤπερ τὸ ἄρθρον , καθὸ εἰϲ ν οὐκ ἔληξεν . — ἔπειτα τὰ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον ὁμοιοκατάληκτα καὶ κατὰ τὸ τρίτον · ὅθεν εἰ ἐμόν καὶ ϲόν , καὶ ὅν . — πρὸϲ οἰϲ οὐδὲ πάντοτε ὁμοφωνεῖ · ἰδοὺ γὰρ ἑόϲ μὲν ἡ ἀντωνυμία , οὐκέτι δὲ τὸ ἄρθρον . — πρὸϲ δὲ τὸ δεύτερον , ὅτι ἡ μὲν ἐκεῖνο καὶ τοῦτο μονοπρόϲωποι , τὸ δὲ διπρόϲωπον . — ἄλλωϲ τε θεματικώτεραι αἱ πρωτότυποι καὶ ἐν τοῖϲ γένεϲιν · ἀπὸ γὰρ τοῦ οὗτοϲ αὕτη , καὶ ἔτι τοῦτο , τοῦ ἀρϲενικοῦ οὐκ ἀπὸ τοῦ τ ἠργμένου . — ἔτι αἱ κτητικαὶ ἀντωνυμίαι ὡϲ ὀνόματα καθ’ ἅπαν εἰϲ τὰ γένη καὶ τὰϲ πτώϲειϲ παράγονται , τῶν δὲ ὀνομάτων εἰϲ ον τὰ οὐδέτερα . δῆλόν τε ὡϲ καὶ τὸ ἄρθρον κατώρθωται . τὰ γὰρ ἀπὸ τοῦ τ ἀρχόμενα προτακτικὰ ἀποβολῇ τοῦ τ τὰ ὑποτακτικὰ ποιεῖ · ὅθεν εἰ τό , δῆλον ὡϲ καὶ ὅ .
Lemmas: ὁ ὡς οὐδείς γλύκιος ἑός πατρίς ( ι 34 ) τρίτος νοέω · οὗτος γάρ οὐ κατά ὁ αὐτός ἀρέσκω ἀναφωνέω πρός ὁ ἥρως . ἐπιφέρω γοῦν ἔτι διήκω ἐπί πᾶς εἰ καί τις ἀπόπροθεν . οὕτως ἔχω καί ὁ οὔτι ἐγώ ἑός γῆ δύναμαι ( ι 27 ) · ὁ γάρ ἑκασταχοῦ γῆ . ὁ μέντοι ἀλλά ἀεί φρήν ἑός ἔχω ( ν 320 ) , ἀντί ὁ ἐμός , εὔλογος ὑπό Ἀρίσταρχος ὑποπτεύω ὡς νόθος , καθό ἀδιάπτωτος ἐν ἀντωνυμία . πλεῖστος γοῦν εἰμί παρά ἕτερος εὑρίσκω , σφέτερος πατήρ ( Hes . O . D . 2 ) ἀντί ὁ ὑμέτερος , ἀντί ὁ τεός , σύ κῆδος λέγω ἑός παρά Καλλίμαχος , ( fr . 536 . 557 Schneider ) , καί πάλιν παρά αὐτός ἀντί ὁ σφωΐτερος . Ἀλκμάν ( fr . 3 . 30 Bergk3 ) · σύ τε καί σφέτερος ἵππος · σφεῖς δέ πρός γόνυ πίπτω . — ἀλλά μήν καί ὁ σφετερίζω , συνήθης εἰμί , ὀλιγωρέω ἐπί πρῶτος καί δεύτερος τάσσω . ἀλλά οὐδέ ἐν ὁ κατά ὁ τρίτος ἐκφορά ὑγιής , εἰ οὐδέποτε ἀπό ἀντωνυμία ῥῆμα παράγω . — οὐ πιθανός ἀπολογία τις φημί , ὡς ἐν ῥῆμα παραλλαγή πρόσωπον · « διώκω ( Κ 364 ) γάρ ἀντί ὁ διώκω · καί ἐν ὄνομα · ἥλιος ( Γ 277 ) γάρ ἀντί ὁ ἥλιος καί ἐν ἔγκλισις δέχομαι ( Α 20 ) ἀντί ὁ δέχομαι · οὕτως καί ἐν πρόσωπον ἀντωνυμία » . μένω γάρ ὁ αὐτός παραλογία . πρός ὅς καί ὅς παρατίθημι , ἔθιμος διάλεκτος . — « ὁ κατά ὁ τρίτος » , φημί , « είς ὁ ἴδιος μεταλαμβάνω , διό καί ὁ σφέτερος πατήρ ( Hes . O . D . 2 ) ἀντί ὁ ὁ ἴδιος τις δέχομαι . » τίς δέ ; οὐ καί ὁ κατά ὁ πρῶτος καί δεύτερος κτητικός ὁ ἴδιος τις σημαίνω πῶς γάρ ἀλλότριος εἰμί κτῆμα τις ἐν ὁ Ζηνοδότειος διόρθωσις δίχα ὁ ν ὁ Ζεύς δέ πρός ὅς λέχος ( Α 609 ) γράφω , καί ὁ ἀφορμή ἐκ ὁ ὑποτακτικός ἄρθρον , ὅς ὁμοφωνέω ὁ κτητικός κατά ὁ τρίτος . « ὁ γάρ ὅς ὑποτακτικός ὁμόφωνος ὁ ἀπό ὁ ἐμός σός ὅς , καί ἐπί πᾶς αὐτός . ἄλλος τε εἰ ἀπό ὁ αὐτός , ἐκεῖνος , οὗτος ὁ οὐδέτερος εἰς ο̅ λήγω , οὐ ἀπίθανος ἐπί ὁ ὅς ἀντωνυμικός ὁ οὐδέτερος εἰς ο̅ λήγω . » — λέγω δέ πρός μέν ὁ πρώτος , ὡς οὐ μάλα ὁ ἀντωνυμία παράλογος ἤ ὁ ἄρθρον , καθό εἰς ν οὐ λήγω . — ἔπειτα ὁ κατά ὁ πρῶτος καί δεύτερος ὁμοιοκατάληκτος καί κατά ὁ τρίτος · ὅθεν εἰ ἐμός καί σός , καί ὅς . — πρός οἶς οὐδέ πάντοτε ὁμοφωνέω · ἰδού γάρ ἑός μέν ὁ ἀντωνυμία , οὐκέτι δέ ὁ ἄρθρον . — πρός δέ ὁ δεύτερος , ὅτι ὁ μέν ἐκεῖνος καί οὗτος μονοπρόσωπος , ὁ δέ διπρόσωπος . — ἄλλος τε θεματικός ὁ πρωτότυπος καί ἐν ὁ γένεσις · ἀπό γάρ ὁ οὗτος οὗτος , καί ἔτι οὗτος , ὁ ἀρσενικόν οὐ ἀπό ὁ τ ἄρχω . — ἔτι ὁ κτητικός ἀντωνυμία ὡς ὄνομα κατά ἅπας εἰς ὁ γένος καί ὁ πτῶσις παράγω , ὁ δέ ὄνομα εἰς ον ὁ οὐδέτερος . δῆλος τε ὡς καί ὁ ἄρθρον κατορθόω . ὁ γάρ ἀπό ὁ τ ἄρχω προτακτικός ἀποβολή ὁ τ ὁ ὑποτακτικός ποιέω · ὅθεν εἰ ὁ , δῆλος ὡς καί ὅς .