apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 92
Ἑξῆϲ ῥητέον καὶ περὶ τῶν κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον ὀρθοτονουμένων , εἰ πάντοτε ἡ μετάληψιϲ αὐτῶν τὸ ϲύνθετον ϲχῆμα ἀπαιτεῖ , καθάπερ ἐπὶ τοῦ ἧ ὀλίγον οἱ παῖδα ( Ε 800 ) καὶ κάλεον τέ μιν εἰϲ ἑ ἕκαϲτοϲ ( Ψ 203 ) , τῶν τε παραπληϲίων . τὸν γὰρ Ἀρίϲταρχον καὶ τούϲ ἀπὸ τῆϲ ϲχολῆϲ , ὡϲεὶ νόμον θεμένουϲ τὸ τοιοῦτον , ⟨ ὡϲ ⟩ ἀπ⟩ανάγνωϲμα δεῖ παραπέμψαϲθαι τὸ οἷ ταὐτῷ , ἐπεὶ οὐ τι θεῶν ἐκ θέϲφατα ἤδη ( Ε 64 ) καθὸ ὀρθοτονούμενον τὴν ϲύνθετον ἀντωνυμίαν ἀπαιτεῖ , τοῦ λόγου οὐ δυναμένου κατὰ τοῦτο ϲυνίϲταϲθαι · καὶ διὰ τοῦτο τούϲ μὲν μεταγράφειν τὸ ἔτευξεν , τοὺϲ δὲ ὑπερβατὸν ἐκδέχεϲθαι , ὃϲ καὶ Ἀλεξάνδρῳ τεκτήνατο νῆαϲ ἐίϲαϲ , οἱ τ᾿ αὐτῷ , ⟨ αἵ ⟩ κακὸν καὶ πάϲι Τρώεϲϲι γένοντο , ἴν᾿ ῇ « Ἀλεξάνδρῳ καὶ ἑαυτῷ τεκτήνατο . » καὶ ϲαφέϲ ἐϲτιν , ἕνεκα τούτου ὅτι τὸ ἀλλὰ οἱ αὐτῷ Ζεὺς ὀλέϲειε βίην ( δ 668 ) κατ᾿ ἔγκλιϲιν ἀνέγνωϲτο , καίτοι ὀφεῖλον κατὰ δύο τρόπουϲ ὀρθοτονεῖϲθαι , καθὸ καὶ ἐπιταγματικὴ ϲύνεϲτι , καὶ διαϲτέλλεται ἐν τῷ πρὶν ἡμῖν πῆμα γενέϲθαι . Οἰμαι δὲ ὡϲ οἱ ταλαιπωρότερον ἀναϲτρεφόμενοι τὸ ἀκριβὲϲ τοῦ λόγου οὐ διέγνωϲαν . — πρῶτον γάρ , εἰ καὶ ἀληθὲϲ ἦν τὸ τὰϲ ὀρθοτονουμέναϲ κατὰ τὸ τρίτον ἀντανακλᾶϲθαι , οὐ πάντωϲ τὸ οἴ τ᾿ αὐτῷ παράλογον · ἐδείχθηϲαν γὰρ ὡϲ παρὰ τόπον τεθεῖϲαι αἱ ἐγκλιτικαί , τουτέϲτιν ἀρκτικαὶ γινόμεναι , ὀρθοτονοῦνται , ὡϲ ἐπὶ τοῦ ἐμὲ δ᾿ ἔγνω καὶ προϲέειπε ( λ 91 ) καὶ τῶν παραπληϲίων . — ἔπειτα καὶ ϲυνεπέπλεκτο ὁμοίωϲ τῷ ἐμοί τε καὶ Ἥρῃ ( 6 832 ) . — ἀλλὰ μὴν καὶ ἡ αὐτόϲ ὑποταϲϲομένη ὀρθοῦ τόνου παραιτία ἐγίγνετο . — καὶ ὁ τέ ϲύνδεϲμοϲ , ἐγκλιτικὸϲ ὤν , τὴν πρὸ αὑτοῦ λέξιν ὀξύνει , ὅτε βαρεῖά ἐϲτιν ἐξ ὀξείαϲ · περιϲπωμένην γὰρ οὔϲαν φυλάϲϲει . τὰ τε τῆϲ ἀναγνώϲεωϲ οὐκ ἐξωμάλιϲται · πολλαὶ γὰρ ὀρθοτονηθεῖϲαι ἀντανακλαϲμὸν οὐκ ἐδέξαντο · ἀλλὰ τόδ᾿ ἠμὲν ἐμοὶ πολὺ κάλλιον ἠδὲ οἱ αὐτῷ ἔπλετο ( Ο 226 ) . ἀμυνέμεναι δὲ οἴ αὐτῷ ( χ 214 ) τὸ γὰρ νοούμενόν ἐϲτι · μὴ πειϲάτω ϲε Ὀδυϲϲεὺϲ ἡμῖν μὲν μάχεϲθαι , αὐτῷ δὲ βοηθεῖν ὅϲ τιϲ οἱ τ᾿ ἐπέοικε ( I 392 ) τουτέϲτιν αὐτῷ · τοὺϲ δ᾿ ἄναγον ζωούϲ , ϲφίϲιν ἐργάζεϲθαι ἀνάγκῃ ( ρ 441 ) · τουτέϲτιν « οἱ αἰχμάλωτου ἤγοντο εἰϲ ὑπηρεϲίαν τῶν ἐπικρατηϲάντων . » τό τε τίϲ κ᾿ οἴοοιτο μοῦνον ἐνὶ πλεόνεϲϲι , καὶ εἰ μάλα καρτερὸϲ εἴη , οἱ τεύξειν θάνατον ( χ 12 ) πάντωϲ εἰϲ ἁπλῆν ἀντωνυμίαν μεταληφθήϲεται · ὁ γὰρ Ἀντίνουϲ οὐχ ὑπελάμβανεν , ὡϲ θάνατον αὐτῷ καταϲκευάϲειεν ἂν ἐν πολλοῖϲ παραγενόμενοϲ , ὁμοίωϲ τῷ πρόϲθεν ἕθεν φεύγοντα ( θ 56 et 80 ) οὐ γὰρ πρὸ ἑαυτοῦ τιϲ φεύγει .
Lemmas: ἑξῆς λέγω καί περί ὁ κατά ὁ τρίτος πρόσωπον ὀρθοτονέω , εἰ πάντοτε ὁ μετάληψις αὐτός ὁ σύνθετος σχῆμα ἀπαιτέω , καθά ἐπί ὁ ἦ ὀλίγος ἕ παῖς ( Ε 800 ) καί καλέω τε μιν εἰς ἕ ἕκαστος ( Ψ 203 ) , ὁ τε παραπλήσιος . ὁ γάρ Ἀρίσταρχος καί ὁ ἀπό ὁ σχολή , ὡσεί νόμος τίθημι ὁ τοιοῦτος , ⟨ ὡς ⟩ ἀπανάγνωσμα δέω παραπέμπω ὁ ἕ αὐτός , ἐπεί οὐ τις θεός ἐκ θέσφατος ἤδη ( Ε 64 ) καθό ὀρθοτονέω ὁ σύνθετος ἀντωνυμία ἀπαιτέω , ὁ λόγος οὐ δύναμαι κατά οὗτος συνίστημι · καί διά οὗτος ὁ μέν μεταγράφω ὁ τεύχω , ὁ δέ ὑπερβατός ἐκδέχομαι , ὅς καί Ἀλέξανδρος τεκταίνομαι ναῦς ἔισος , ἕ τε αὐτός , ⟨ ὅς ⟩ κακός καί πᾶς Τρώς γίγνομαι , ἵνα εἰμί « Ἀλέξανδρος καί ἑαυτοῦ τεκταίνομαι . » καί σαφής εἰμί , ἕνεκα οὗτος ὅτι ὁ ἀλλά ἕ αὐτός Ζεύς ὄλλυμι βία ( δεσποινίδα 668 ) κατά ἔγκλισις ἀναγιγνώσκω , καίτοι ὀφείλω κατά δύο τρόπος ὀρθοτονέω , καθό καί ἐπιταγματικός σύνειμι , καί διαστέλλω ἐν ὁ πρίν ἐγώ πῆμα γίγνομαι . οἴομαι δέ ὡς ὁ ταλαίπωρος ἀναστρέφω ὁ ἀκριβής ὁ λόγος οὐ διαγιγνώσκω . — πρῶτος γάρ , εἰ καί ἀληθής εἰμί ὁ ὁ ὀρθοτονέω κατά ὁ τρίτος ἀντανακλάω , οὐ πάντως ὁ ἕ τε αὐτός παράλογος · δείκνυμι γάρ ὡς παρά τόπος τίθημι ὁ ἐγκλιτικός , τουτέστι ἀρκτικός γίγνομαι , ὀρθοτονέω , ὡς ἐπί ὁ ἐγώ δέ γιγνώσκω καί προσλέγω ( λ 91 ) καί ὁ παραπλήσιος . — ἔπειτα καί συμπλέκω ὅμοιος ὁ ἐγώ τε καί Ἥρα ( 6 832 ) . — ἀλλά μήν καί ὁ αὐτός ὑποτάσσω ὀρθός τόνος παραίτιος γίγνομαι . — καί ὁ τε σύνδεσμος , ἐγκλιτικός εἰμί , ὁ πρό ἑαυτοῦ λέξις ὀξύνω , ὅτε βαρύς εἰμί ἐκ ὀξύς · περισπάω γάρ εἰμί φυλάσσω . ὁ τε ὁ ἀνάγνωσις οὐ ἐξομαλίζω · πολύς γάρ ὀρθοτονέω ἀντανακλασμός οὐ δέχομαι · ἀλλά ὅδε ἠμέν ἐγώ πολύς καλός ἠδέ ἕ αὐτός πέλω ( ὁ 226 ) . ἀμύνω δέ ἕ αὐτός ( χ 214 ) ὁ γάρ νοέω εἰμί · μή πείθω σύ Ὀδυσσεύς ἐγώ μέν μάχομαι , αὐτός δέ βοηθέω ὅς τις ἕ τε ἐπέοικε ( I 392 ) τουτέστι αὐτός · ὁ δέ ἀνάγω ζωός , σφεῖς ἐργάζομαι ἀνάγκη ( ρ 441 ) · τουτέστι « ὁ αιχμάλωτος ἄγω εἰς ὑπηρεσία ὁ ἐπικρατέω . » ὁ τε τις ἄν οἴομαι μόνος ἐν πολύς , καί εἰ μάλα καρτερός εἰμί , ἕ τεύχω θάνατος ( χ 12 ) πάντως εἰς ἁπλόος ἀντωνυμία μεταλαμβάνω · ὁ γάρ Ἀντίνους οὐ ὑπολαμβάνω , ὡς θάνατος αὐτός κατασκευάζω ἄν ἐν πολύς παραγίγνομαι , ὅμοιος ὁ πρόσθεν ἕ φεύγω ( θ 56 et 80 ) οὐ γάρ πρό ἑαυτοῦ τις φεύγω .