ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 78
Τούτῳ γὰρ τῷ λόγῳ καὶ αἱ μετὰ τῆϲ ἐπιταγματικῆϲ μόνωϲ ὀρθοτονοῦνται · πάλιν γὰρ πλείων ἡ διαϲτολὴ τοῦ προϲώπου · ἐμοῦ γὰρ αὐτοῦ ὁρῶντοϲ , ἐμὲ αὐτὸν ἔτυψε . Παραπεμπτέον γὰρ τοὺϲ ὑπολαμβάνονταϲ ἕνεκα γένουϲ παρειλῆφθαι τὴν αὐτόϲ , ἐπεὶ ἀδιάϲτολοί εἰϲιν αἱ πρωτότυποι γένουϲ . πρῶτον γὰρ οὐ προϲδέονται γένουϲ , τῆϲ ἐν αὐταῖϲ δείξεωϲ ϲυνεξηγουμένηϲ τὸ γένοϲ ἔπειτα τί φήϲουϲιν ἐπὶ τοῦ οὑτοϲ αὐτόϲ καὶ ἐκεῖνοϲ αὐτόϲ οὐ γὰρ καὶ ἐνταυθοῖ ἀδιάϲτολον τὸ γένοϲ . — « Ἀλλ᾿ ἴϲωϲ ταῖϲ κατὰ τὸ τρίτον ἀδιαϲτόλοιϲ γένουϲ οὔϲαιϲ , εὐλόγωϲ ϲυνταχθήϲεται ἕνεκα γένουϲ · οὐδὲ γὰρ ἔϲτι καὶ ἐπὶ τούτων ⟨ λέγειν ⟩ , ὡϲ ἡ δεῖξιϲ τὸ γένοϲ ἐξηγεῖται ἄπεϲτι γάρ . » Ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ἐπὶ τούτων ἕνεκα γένουϲ ἡ παράθεϲιϲ . ἀναφερόμεναι γὰρ ἐπί τι πρόϲωπον προεγνωϲμένον αἱ κατὰ τὸ τρίτον παραλαμβάνονται · ἐν ᾧ δὲ ἔγνωϲται , ἐν τούτῳ οὐκ ἄδηλον τὸ γένοϲ . οὐκ ἄρα οὐδὲ ταῖϲ κατὰ τὸ τρίτον ἕνεκα γένουϲ παρατίθεται . — Οὐκ ἀγνοῶν δὲ τὰϲ ἐγκλινομέναϲ κατὰ τὸ τρίτον μετὰ τῆϲ αὐτόϲ ταῦτά φημι · ἐγκέκλιται γοῦν τὸ ἀλλά οἱ αὐτῷ ( δ 667 ) καὶ Εὐρύαλοϲ δέ ἑ αὐτόν ( θ 396 ) · φήϲει γάρ τιϲ · εἰ ταῖϲ ὀρθοτονουμέναιϲ ϲυντάϲϲεται ἕνεκα διαϲτολῆϲ , πῶϲ οὐκ ὀρθοτονουμέναιϲ ϲυντέτακται ; λείπεται οὐν ὡϲ διὰ τὸ γένοϲ . » Ἀλλὰ δειχθήϲεται ὡϲ πολλάκιϲ ὑπὸ ποιητικῆϲ ἀδείαϲ παρέλκεται ἡ αὐτόϲ , κὰδ δέ μιν αὐτόν ( Φ 318 ) , ἠέ μιν αὐτόν ( Ω 412 ) , καθὸ καὶ ἐπ᾿ ἄλλων λέξεων αἱ παρολκαί . ἔπειτα εἰρήϲεται , ὡϲ καὶ τὰ τῆϲ ἀναγνώϲεωϲ παράλογα , ὅταν ἐφιϲτάνωμεν ὑπὲρ τῶν κατὰ τὸ τρίτον , εἰ ὀρθοτονηθεῖϲαι πάντωϲ ἀντανακλαϲθήϲονται .
Lemmas: οὗτος γάρ ὁ λόγος καί ὁ μετά ὁ ἐπιταγματικός μόνος ὀρθοτονέω · πάλιν γάρ πολύς ὁ διαστολή ὁ πρόσωπον · ἐγώ γάρ αὐτός ὁράω , ἐγώ αὐτός τύπτω . παραπεμπτέος γάρ ὁ ὑπολαμβάνω ἕνεκα γένος παραλαμβάνω ὁ αὐτός , ἐπεί ἀδιάστολος εἰμί ὁ πρωτότυπος γένος . πρῶτος γάρ οὐ προσδέω γένος , ὁ ἐν αὐτός δείξις συνεξηγέομαι ὁ γένος ἔπειτα τίς φημί ἐπί ὁ οὗτος αὐτός καί ἐκεῖνος αὐτός οὐ γάρ καί ἐνταυθοῖ ἀδιάστολος ὁ γένος . — « ἀλλά ἴσως ὁ κατά ὁ τρίτος ἀδιάστολος γένος εἰμί , εὔλογος συντάσσω ἕνεκα γένος · οὐδέ γάρ εἰμί καί ἐπί οὗτος ⟨ λέγω ⟩ , ὡς ὁ δεῖξις ὁ γένος ἐξηγέομαι ἄπειμι γάρ . » ἀλλά οὐδέ ἐπί οὗτος ἕνεκα γένος ὁ παράθεσις . ἀναφέρω γάρ ἐπί τις πρόσωπον προγιγνώσκω ὁ κατά ὁ τρίτος παραλαμβάνω · ἐν ὅς δέ γιγνώσκω , ἐν οὗτος οὐ ἄδηλος ὁ γένος . οὐ ἄρα οὐδέ ὁ κατά ὁ τρίτος ἕνεκα γένος παρατίθημι . — οὐ ἀγνοέω δέ ὁ ἐγκλίνω κατά ὁ τρίτος μετά ὁ αὐτός οὗτος φημί · ἐγκλίνω γοῦν ὁ ἀλλά ἕ αὐτός ( δεσποινίδα 667 ) καί Εὐρύαλος δέ ἕ αὐτός ( θ 396 ) · φημί γάρ τις · εἰ ὁ ὀρθοτονέω συντάσσω ἕνεκα διαστολεύς , πῶς οὐ ὀρθοτονέω συντάσσω ; λείπω οὖν ὡς διά ὁ γένος . » ἀλλά δείκνυμι ὡς πολλάκις ὑπό ποιητικός ἄδεια παρέλκω ὁ αὐτός , κατά δέ μιν αὐτός ( Φ 318 ) , ἤ μιν αὐτός ( Ω 412 ) , καθό καί ἐπί ἄλλος λέξις ὁ παρολκή . ἔπειτα λέγω , ὡς καί ὁ ὁ ἀνάγνωσις παράλογος , ὅταν ἐφιστάνω ὑπέρ ὁ κατά ὁ τρίτος , εἰ ὀρθοτονέω πάντως ἀντανακλάω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 79
Αἱ δυικαὶ τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου πάϲηϲ πτώϲεωϲ ὀρθοτονοῦνται . Ὑπὲρ μὲν οὐν τῆϲ εὐθείαϲ οὐ χρὴ παλιλλογεῖν , ὑπὲρ δὲ τῶν λειπομένων ἐκεῖνο ἂν αἴτιον εἴη , τὸ πᾶν μόριον ἐγκλιτικὸν ἤτοι ἀπὸ περιϲπωμένου ἢ ἀπὸ ὀξυτόνου ἐγκεκλίϲθαι · ἀπὸ γὰρ βαρυτόνου ἀδύνατον · πῶϲ , ἧλθέ πωϲ , Ἀρίϲταρχόϲ ποτε , ἄνθρωποί εἰϲι · καὶ ἐπὶ τῶν ὑπολειπομένων τὸ αὐτό . εὐλόγωϲ οὖν διὰ τὴν ἐπὶ τέλουϲ βαρύτητᾳ ἡ ἔγκλιϲιϲ οὐκ ἦν . καὶ γὰρ κατὰ τοῦτον τὸν λόγον ἡ ἐκεῖνοϲ καὶ οὖτος πάλιν μόνωϲ ὀρθοτονοῦνται , τῆϲ αὺτόϲ ἀκωλύτωϲ καὶ είϲ ἔγκλιϲιν ἐμπιπτούϲηϲ . — Οὐ μάχονται αἱ Ἰακῶϲ διῃρημέναι , λέγω δὲ τὴν ἐμέο καὶ ἡμέων καὶ τὰϲ ϲυζύγουϲ · οὐ γὰρ φύϲει βαρυτονοῦνται , 48 A . ἀπὸ δὲ περιϲπωμένων καὶ ἐντελεϲτέρων διῃρημέναι εἰϲίν .
Lemmas: ὁ δυικός ὁ πρῶτος καί δεύτερος πᾶς πτῶσις ὀρθοτονέω . ὑπέρ μέν οὖν ὁ εὐθεῖα οὐ χρή παλιλλογέω , ὑπέρ δέ ὁ λείπω ἐκεῖνος ἄν αἴτιος εἰμί , ὁ πᾶς μόριον ἐγκλιτικός ἤτοι ἀπό περισπάω ἤ ἀπό ὀξύτονος ἐγκλίνω · ἀπό γάρ βαρύτονος ἀδύνατος · πῶς , ἔρχομαι πως , Ἀρίσταρχος ποτέ , ἄνθρωπος εἰμί · καί ἐπί ὁ ὑπολείπω ὁ αὐτός . εὔλογος οὖν διά ὁ ἐπί τέλος βαρύτης ὁ ἔγκλισις οὐ εἰμί . καί γάρ κατά οὗτος ὁ λόγος ὁ ἐκεῖνος καί οὗτος πάλιν μόνος ὀρθοτονέω , ὁ αὐτός ἀκώλυτος καί εἷς ἔγκλισις ἐμπίπτω . — οὐ μάχομαι ὁ Ἰακός διαιρέω , λέγω δέ ὁ ἐγώ καί ἐγώ καί ὁ σύζυγος · οὐ γάρ φύσις βαρυτονέω , 48 A . ἀπό δέ περισπάω καί ἐντελής διαιρέω εἰμί .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 80
Αἱ τῷ ῑ πλεονάζουϲαι μόνωϲ ὀρθοτονοῦνται , ἐμεῖο , ϲεῖο , εἱο · ἀπὸ γὰρ ὀρθοτονουμένων τὸν πλεοναϲμὸν ἀνεδέξαντο τοῦ ῑ , ὅτι δὲ τὸ λεγόμενον ἀληθέϲ , ⟨ ϲαφὲϲ ⟩ ἐντεῦθεν . πᾶν τὸ ἐν πλεονάϲματι ἢ ἐλλείψει πολὺ πρότερον ἐν ὁλοκλήρῳ καθειϲτήκει · πόθεν γὰρ ἡ διάγνωϲιϲ τοῦ πάθουϲ ἐμφανήϲ , εἰ μὴ καὶ τὸ τοῦ ὁλοκλήρου ϲχῆμα ἐν τελειώϲει ἐγιγνώϲκετο ; εἰ οὖν ἐντελεῖϲ αἱ ὀρθοτονούμεναι τῶν ἀντωνυμιῶν , καὶ ὁ ἀπὸ τούτων πλεοναϲμὸϲ οὐκέτι ἐπ᾿ ἄλλων ἢ ἐπὶ τῶν ὀροθοτονουμένων .
Lemmas: ὁ ὁ ι̅ πλεονάζω μόνος ὀρθοτονέω , ἐγώ , σύ , ἕ · ἀπό γάρ ὀρθοτονέω ὁ πλεονασμός ἀναδέχομαι ὁ ι̅ , ὅτι δέ ὁ λέγω ἀληθής , ⟨ σαφής ⟩ ἐντεῦθεν . πᾶς ὁ ἐν πλεόνασμα ἤ ἔλλειψις πολύς πρότερος ἐν ὁλόκληρος καθίστημι · πόθεν γάρ ὁ διάγνωσις ὁ πάθος ἐμφανής , εἰ μή καί ὁ ὁ ὁλόκληρος σχῆμα ἐν τελείωσις γιγνώσκω ; εἰ οὖν ἐντελής ὁ ὀρθοτονέω ὁ ἀντωνυμία , καί ὁ ἀπό οὗτος πλεονασμός οὐκέτι ἐπί ἄλλος ἤ ἐπί ὁ ὀρθοτονέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 81
⟨ Ὁμοίωϲ καὶ αἱ τῷ ε πλεονάϲαϲαι μόνωϲ ὀρθοτονοῦνται , οὐκ ἄλλη αἰτίᾳ ἢ τῇ προειρημένῃ . ⟩
Lemmas: ⟨ ὅμοιος καί ὁ ὁ ε πλεονάζω μόνος ὀρθοτονέω , οὐ ἄλλος αἰτία ἤ ὁ προλέγω . ⟩
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 82
Ὁμοίωϲ καὶ αἱ ϲύνθετοι · καὶ γὰρ αὗται ἀντιδιαϲταλτικαί . τὸ γὰρ παρὰ τῇ οἰκίᾳ μου ἕϲτηκα ἐγκλινόμενον διαφέρει τοῦ παρὰ τῇ cἐμαυτοῦ οἰκίᾳ , ἡ τὸ μὲν διαϲτέλλει τὸ οὐ τῇ τούτου , τὸ δὲ ἀπόλυτον . καὶ καθὸ ἀδύνατον ἐγκλιτικὸν ϲυντεθῆναι , διὸ καὶ παρὰ Ἀττικοῖϲ τὸ πώποτε ἐϲημειοῦτο . ὑγιῶϲ οὖν καὶ ἀπ᾿ ὀρθοτονουμένων ἡ ϲύνθεϲιϲ καὶ μόνωϲ ὀρθοτονοῦνται .
Lemmas: ὅμοιος καί ὁ σύνθετος · καί γάρ οὗτος ἀντιδιασταλτικός . ὁ γάρ παρά ὁ οἰκία ἐγώ ἵστημι ἐγκλίνω διαφέρω ὁ παρά ὁ cεμαυος οἰκία , ὁ ὁ μέν διαστέλλω ὁ οὐ ὁ οὗτος , ὁ δέ ἀπόλυτος . καί καθό ἀδύνατος ἐγκλιτικός συντίθημι , διό καί παρά Ἀττικός ὁ πώποτε σημειόω . ὑγιής οὖν καί ἀπό ὀρθοτονέω ὁ σύνθεσις καί μόνος ὀρθοτονέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 85
Μόνωϲ ἐγκλίνονται αἱ τοῦ τρίτου δυϊκαί , καὶ ἡ μίν , αἵ τε μονοϲύλλαβοι ϲφίν καὶ ϲφέ , ἥ τε διὰ τοῦ τοί .
Lemmas: Μόνος ἐγκλίνω ὁ ὁ τρίτος δυικός , καί ὁ μιν , ὁ τε μονοσύλλαβος σφεῖς καί σφεῖς , ὁ τε διά ὁ τοι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 86
Αἱ ὑπολειπόμεναι καὶ ὀρθοτονοῦνται καὶ ἐγκλίνονται . Αἱ μὲν οὖν ὀρθὸν τόνον εἰληχυῖαι τὸ πλέον ἕνεκα ϲημαινομένου ὀρθοτονοῦνται , ἔϲθ᾿ ὅτε δὲ ἢ ϲύνταξιϲ ἡ τόποϲ ἢ ποιητικὴ ἄδεια ὀρθοτονοῦϲι τὰϲ ἀντωνυμίαϲ · καὶ ἐπὶ μὲν ϲυντάξεωϲ ἦ νύ ϲέ που δέοϲ ἴϲχει ( 6 812 ) · τὸ γὰρ ποῦ ἐγκλιτικὸν αἴτιον τοῦ τὴν ϲέ ὀξύνεϲθαι . ἐπὶ δὲ τόπου ἐμὲ δ᾿ ἔγνω καὶ προϲέειπεν ( λ 91 ) ἀπολύτου γὰρ οὔϲηϲ τῆϲ ϲημαϲίαϲ , καθὸ καὶ ἔγνω δὲ ψυχή με ποδώκεοϲ Αἰακίδαο ( λ 471 ) , ὅμωϲ διὰ τὸ ἄρχον ἡ ἀντωνυμία ὠρθοτονήθη , εἴγε ἀδύνατόν ἐϲτιν ἐγκλινόμενόν τι ἀρκτικὸν θέϲθαι · πῶϲ γὰρ ἔτι ἐγκλινόμενον τὸ μὴ δυνάμενον τὸν ἴδιον τόνον ἐπί τι προκείμενον μεταθέϲθαι ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ οὐκ ἐάϲουϲιν ἐμοὶ δόμεναι ( φ 233 ) ὁμολογεῖ τὸν ὀρθὸν τόνον διὰ τῆϲ τοῦ ε γραφῆϲ , καὶ φαίνεται ὅτι διὰ ποιητικὴν ἄδειαν , τοῦ ϲημαινομένου οὐκ ἐπείγοντοϲ . Αἱ μέντοι ὑπολειπόμεναι τῶν ὀρθοτονουμένων ἔχουϲι πρὸϲ τὸ ϲημαινόμενον τὸ αἴτιον . ἰαὶ γενικὸν μὲν τὸ πρόϲ τι λαμβάνεϲθαι , ἰδικὸν δὲ ⟨ τὸ ⟩ ἀντιδιαϲταλτικῶϲ , ϲοὶ μὲν ἐγώ , ϲὺ δ᾿ ἐμοί ( Δ 63 ) · ϲεῦ δ᾿ ἐπεὶ ἐξέλετο ψυχὴν ( Ω 754 ) · πρὸϲ τὸ ἄλλουϲ μὲν γὰρ παῖδαϲ ( Ω 751 ) . ὅ τε προκατάρξαϲ χάριτοϲ καὶ παρὰ τὸ δέον παθῶν ὀρθῆ τάϲει προϲχρῆται , ἐμὲ ἐτόλμηϲαϲ λοιδορῆϲαι , ἐμφαίνων ὡϲ ἄλλον ἐχρῆν ἥπερ αὐτόν . ὅ τε ἀμοιβὴν ὔβρεωϲ αἰτῶν ὀρθῇ τάϲει πολλάκιϲ χρῆται , δεῖ ἐμοῦ ὁρῶντοϲ αὐτὸν αἰκίζεϲθαι , καὶ τοῦτο δὲ πάλιν ἐμφαίνει , ὡϲ οὐκ ἄλλου μᾶλλον ἢ ἐμοῦ .
Lemmas: ὁ ὑπολείπω καί ὀρθοτονέω καί ἐγκλίνω . ὁ μέν οὖν ὀρθός τόνος λαγχάνω ὁ πολύς ἕνεκα σημαίνω ὀρθοτονέω , εἰμί ὅτε δέ ἤ σύνταξις ἤ τόπος ἤ ποιητικός ἄδεια ὀρθοτονέω ὁ ἀντωνυμία · καί ἐπί μέν σύνταξις ἦ νῦν σύ που δέος ἴσχω ( 6 812 ) · ὁ γάρ ποῦ ἐγκλιτικός αἴτιος ὁ ὁ σύ ὀξύνω . ἐπί δέ τόπος ἐγώ δέ γιγνώσκω καί προσλέγω ( λ 91 ) ἀπόλυτος γάρ εἰμί ὁ σημασία , καθό καί γιγνώσκω δέ ψυχή ἐγώ ποδώκης Αἰακίδης ( λ 471 ) , ὅμως διά ὁ ἄρχω ὁ ἀντωνυμία ὀρθοτονέω , εἰ ἀδύνατος εἰμί ἐγκλίνω τις ἀρκτικός τίθημι · πῶς γάρ ἔτι ἐγκλίνω ὁ μή δύναμαι ὁ ἴδιος τόνος ἐπί τις πρόκειμαι μετατίθημι ἀλλά μήν καί ὁ οὐ ἐάω ἐγώ δίδωμι ( φ 233 ) ὁμολογέω ὁ ὀρθός τόνος διά ὁ ὁ ε γραφή , καί φαίνω ὅτι διά ποιητικός ἄδεια , ὁ σημαίνω οὐ ἐπείγω . ὁ μέντοι ὑπολείπω ὁ ὀρθοτονέω ἔχω πρός ὁ σημαίνω ὁ αἴτιος . ἰά γενικός μέν ὁ πρός τις λαμβάνω , ἰδικός δέ ⟨ ὁ ⟩ ἀντιδιασταλτικός , σύ μέν ἐγώ , σύ δέ ἐγώ ( δ 63 ) · σύ δέ ἐπεί ἐξαιρέω ψυχή ( Ω 754 ) · πρός ὁ ἄλλος μέν γάρ παῖς ( Ω 751 ) . ὁ τε προκατάρχομαι χάρις καί παρά ὁ δέω πάσχω ὀρθός τάσις προσχράομαι , ἐγώ τολμάω λοιδορέω , ἐμφαίνω ὡς ἄλλος χρή ἤ αὐτός . ὅς τε ἀμοιβή ὕβρις αἰτέω ὀρθός τάσις πολλάκις χράω , δέω ἐγώ ὁράω αὐτός αἰκίζω , καί οὗτος δέ πάλιν ἐμφαίνω , ὡς οὐ ἄλλος μάλα ἤ ἐγώ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 87
Ἀλλὰ μὴν καὶ αἱ ϲυμπλεκόμεναι , καὶ ἐμοῦ , καὶ ἐμέ . πιϲτούϲθω δὲ ὁ λόγοϲ οὕτωϲ . εἰ ἐκτὸϲ τῆϲ ϲυμπλοκῆϲ ἡ ἀντωνυμία γένοιτο , πάντωϲ τότε καὶ ἀπόλυτοϲ γενήϲεται , δόϲ μοι καὶ Ἀπολλωνίῳ · εἰ δὲ ἀντιϲτραφήϲεται , πάντωϲ καὶ ὀρθοτονηθήϲεται , δὸϲ Ἀλπολλωνίῳ καὶ ἐμοί . ὅθεν τὸ καί μοι τοῦτ᾿ ἀγόρευϲον ( δ 645 ) ἐγκλίνεται οὐ ϲυμπλακέν , τοῦ ἑξῆϲ ὄντοϲ καὶ τοῦτό μοι ἀγόρευϲον . καὶ ἔτι καί με φίληϲεν ( 1 481 ) καὶ ἐφίληϲέ με . καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια . ὡϲ γὰρ αἱ ἀντωνυμίαι ού ϲυμπλεκόμεναί εὶϲιν , εἰρήϲεται μικρὸν ὕϲτερον .
Lemmas: ἀλλά μήν καί ὁ συμπλέκω , καί ἐγώ , καί ἐγώ . πιστόω δέ ὁ λόγος οὕτως . εἰ ἐκτός ὁ συμπλοκή ὁ ἀντωνυμία γίγνομαι , πάντως τότε καί ἀπόλυτος γίγνομαι , δίδωμι ἐγώ καί Ἀπολλώνιον · εἰ δέ ἀντιστρέφω , πάντως καί ὀρθοτονέω , δίδωμι Ἀλπολλωνίῳ καί ἐγώ . ὅθεν ὁ καί ἐγώ οὗτος ἀγορεύω ( δεσποινίδα 645 ) ἐγκλίνω οὐ συμπλέκω , ὁ ἑξῆς εἰμί καί οὗτος ἐγώ ἀγορεύω . καί ἔτι καί ἐγώ φιλέω ( 1 481 ) καί φιλέω ἐγώ . καί ὁ οὗτος ὅμοιος . ὡς γάρ ὁ ἀντωνυμία οὐ συμπλέκω εἶμι , λέγω μικρός ὕστερον .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 88
Ὁμοίωϲ καὶ αἱ διεζευγμέναι , ἢ ἐμοὶ ἢ τῷδε , ἡ ἐμὲ ἢ τόνδε . Καὶ διὰ τοῦτό φαϲι τὸ ἤ μ᾿ ἀνάειρ᾿ ἢ ἐγὼ ϲέ ( Ψ 724 ) ἐγκλιθὲν παράλογον οὐδὲν γὰρ ἐκώλυεν ὀρθοτονεῖν , τοῦ κατ᾿ ἀρχὴν ε ϲυναληλιμμένου ὡϲ ἐπὶ τοῦ τήμῆ , τώμῷ . καὶ φαίνεται ὡϲ μονοϲυλλαβήϲαϲα ἡ μέ δελεαϲμὸν ἐποίει τῆϲ ἐγκλιτικῆϲ ἀναγνώϲεωϲ . Ἴϲωϲ δὲ πρὸϲ ταῦτα φήϲει τιϲ , ὡϲ ἡ ἀνάγνωϲιϲ καλῶϲ ἔχει , οὐ διαζευχθείϲηϲ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ , ἐν ὑπερβατῷ δὲ κειμένηϲ , ὥϲτε τὸ ἑξῆϲ εἶναι · ἢ ἀνάειρόν με , καθάπερ καὶ ἐπὶ τῶν ϲυμπλεκομένων τὸ καί μοι τοῦτ᾿ ἀγόρευϲον ( δ 645 ) ἐνεκλίναμεν , τοῦ ἐντελοῦϲ ὄντοϲ καὶ τοῦτό μοι ἀγόρευϲον .
Lemmas: ὅμοιος καί ὁ διαζεύγνυμαι , ἤ ἐγώ ἤ ὅδε , ἤ ἐγώ ἤ ὅδε . καί διά οὗτος φημί ὁ ἤ ἐγώ ἀναείρω ἤ ἐγώ σύ ( Ψ 724 ) ἐγκλίνω παράλογος οὐδείς γάρ κωλύω ὀρθοτονέω , ὁ κατά ἀρχή ε συναλείφω ὡς ἐπί ὁ τῆμος , τἀμουͅ . καί φαίνω ὡς μονοσυλλαβέω ὁ ἐγώ δελεασμός ποιέω ὁ ἐγκλιτικός ἀνάγνωσις . ἴσως δέ πρός οὗτος φημί τις , ὡς ὁ ἀνάγνωσις καλός ἔχω , οὐ διαζεύγνυμαι ὁ ἀντωνυμία , ἐν ὑπερβατόν δέ κεῖμαι , ὥστε ὁ ἑξῆς εἰμί · ἤ ἀναείρω ἐγώ , καθά καί ἐπί ὁ συμπλέκω ὁ καί ἐγώ οὗτος ἀγορεύω ( δ 645 ) ἐγκλίνω , ὁ ἐντελής εἰμί καί οὗτος ἐγώ ἀγορεύω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 89
Λείπεται πρότερον διεϲκέφθαι , πῶϲ αἱ ἀντωνυμίαι ἢ ϲυμπεπλεγμέναι ἢ διεζευγμέναι εἰϲίν · οὐ γὰρ ψιλῇ παρατηρήϲει τὰ τοιαῦτα δεῖ διακρούεϲθαι . τὰ δὴ ϲυμπεπλεγμένα ἢ διεζευγμένα κατὰ τὴν ἐπιφορὰν πάντωϲ τὸ αὐτὸ μέροϲ λόγου ἀπαιτεῖ ἢ ἰϲοδυναμοῦν τῷ ϲυμπεπλεγμένῳ ἢ διεζευγμένῳ , τοῦ ϲυντεταγμένου μέρουϲ λόγου κατὰ τὸ ἑξῆϲ πολλάκιϲ κοινοῦ καθεϲτῶτοϲ τῷ ϲυμπεπλεγμένῳ ἢ διεζευγμένῳ , οἶον τὸ καὶ Ἀπολλώνιοϲ διελέξατο , ἤτοι Ἀπολλώνιοϲ διελέξατο , ἀπαιτεῖ τὸ καὶ Διονύϲιοϲ ἦ τι τοιοῦτον ὄνομα ἢ ἀντωνυμικόν , ὅπερ ἠν ίϲοδυναμοῦν ὀνόματι , κοινῷ τε τῷ διελέξατο πολλάκιϲ προϲχρῆται . εἰ δὲ ῥῆμα ἦν , πάλιν ἡ ἐπιπλοκὴ ἢ ἡ διάζευξιϲ ἀπαιτεῖ ῥῆμα , καὶ ἔγραψε Διονύϲιοϲ , ἥτοι ἔγραψε Διονύϲιοϲ · δεῖ γὰρ ῥῆμα ἐπενεγκεῖν πάλιν , ἢ διελέξατο ἦ τι τοιοῦτον , κοινῶϲ πολλάκιϲ νοουμένου τοῦ Διονύϲιοϲ . τῷ οὖν ἠμ᾿ ἀνάειρ , εἴπερ διεζεύχθη τὸ ῥῆμα , κὰν πάντωϲ ῥῆμα ἐπεφέρετο τὸ ἄπιθι ἢ κάθιϲον ἦ τι τοιοῦτον · ἐν ῷ οὖν τὸ ἢ ἐγῶ ϲὲ ἐπιφέρεται , ἐν τούτω δείκνυται , ὡϲ καὶ ἡ ἀντωνυμία διέζευκται , ἡ μὲν ϲε πρὸϲ τὴν ἐμέ , ἡ δὲ ϲύ πρὸϲ τὴν ἐγώ , ἥτιϲ ἐνέλειψεν , ἐν τῷ ἀνάειρε ῥήματι νοουμένη , τοῦ πλήρουϲ ὄντοϲ ἠὲ ϲὺ ἐμὲ ἀνάειρον . — Ὁμόλογοι δὴ καὶ αἱ τοιαῦται , ὡϲ τὴν πρόϲ τι πρόϲωπον διαϲτολὴν ἀναδεδεγμέναι εἰϲίν .
Lemmas: λείπω πρότερος διασκοπέω , πῶς ὁ ἀντωνυμία ἤ συμπλέκω ἤ διαζεύγνυμαι εἰμί · οὐ γάρ ψιλός παρατήρησις ὁ τοιοῦτος δέω διακρούω . ὁ δή συμπλέκω ἤ διαζεύγνυμαι κατά ὁ ἐπιφορά πάντως ὁ αὐτός μέρος λόγος ἀπαιτέω ἤ ἰσοδυναμέω ὁ συμπλέκω ἤ διαζεύγνυμαι , ὁ συντάσσω μέρος λόγος κατά ὁ ἑξῆς πολλάκις κοινός καθίστημι ὁ συμπλέκω ἤ διαζεύγνυμαι , οἷος ὁ καί Ἀπολλώνιος διαλέγω , ἤτοι Ἀπολλώνιος διαλέγω , ἀπαιτέω ὁ καί Διονύσιος ἤ τις τοιοῦτος ὄνομα ἤ ἀντωνυμικός , ὅς εἰμί ἰσοδυναμέω ὄνομα , κοινός τε ὁ διαλέγω πολλάκις προσχράομαι . εἰ δέ ῥῆμα εἰμί , πάλιν ὁ ἐπιπλοκή ἤ ὁ διάζευξις ἀπαιτέω ῥῆμα , καί γράφω Διονύσιος , ἤτοι γράφω Διονύσιος · δέω γάρ ῥῆμα ἐπιφέρω πάλιν , ἤ διαλέγω ἤ τις τοιοῦτος , κοινός πολλάκις νοέω ὁ Διονύσιος . ὁ οὖν ἠμί ἀναείρω , εἴπερ διαζεύγνυμαι ὁ ῥῆμα , ἄν πάντως ῥῆμα ἐπιφέρω ὁ ἀπέρχομαι ἤ καθίζω ἤ τις τοιοῦτος · ἐν ὅς οὖν ὁ ἤ ἐγώ σύ ἐπιφέρω , ἐν οὗτος δείκνυμι , ὡς καί ὁ ἀντωνυμία διαζεύγνυμαι , ὁ μέν σύ πρός ὁ ἐγώ , ὁ δέ σύ πρός ὁ ἐγώ , ὅστις ἐλλείβω , ἐν ὁ ἀναείρω ῥῆμα νοέω , ὁ πλήρης εἰμί ἤ σύ ἐγώ ἀναείρω . — ὁμόλογος δή καί ὁ τοιοῦτος , ὡς ὁ πρός τις πρόσωπον διαστολή ἀναδέχομαι εἰμί .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 90
Ὀρθοτονοῦνται καὶ ὅϲαι κατὰ τοῦ αὑτοῦ προϲώπου τὴν ἀπὸ τοῦ ῥήματοϲ διάθεϲιν ἀναδέχονται , ὡϲ ἐπὶ τοῦ οὐδ’ ἐμέ φημι λελαϲμένον ( N 269 ) καὶ ἢ ὀλίγον οἱ παῖδα ἐοικότα ( Ε 800 ) καὶ ἐμέ λύϲομαι ( Κ 378 ) · ἀντὶ γὰρ ϲυνθέτων τοῦ ἐμαυτόν καὶ ἑαυτῷ . πάλιν δὴ τὸ ἐμὲ λύϲομαι πρὸϲ τὸ ο ὐκ ἄλλον διαϲτέλλεται .
Lemmas: ὀρθοτονέω καί ὅσος κατά ὁ αὐτός πρόσωπον ὁ ἀπό ὁ ῥῆμα διάθεσις ἀναδέχομαι , ὡς ἐπί ὁ οὐδέ ἐγώ φημί λάζομαι ( N 269 ) καί ἦ ὀλίγος ἕ παῖς ἔοικα ( Ε 800 ) καί ἐγώ λύω ( Κ 378 ) · ἀντί γάρ σύνθετος ὁ ἐμαυτοῦ καί ἑαυτοῦ . πάλιν δή ὁ ἐγώ λύω πρός ὁ ὁ ἀνάμπυξ ἄλλος διαστέλλω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 91
Ὁμοίωϲ αἱ προθέϲειϲ παρατιθέμεναι ὀρθοτονοῦϲι , κατ᾿ ἐμέ , δι᾿ ἐμέ , περὶ ἐμοῦ . Διὸ καὶ τοῖϲ ἀξιοῦϲιν ὀρθοτονεῖν τὸ ϲὺν καὶ τρίτοϲ ἁμὶν ἀλύνταϲ παρὰ Θεοκρίτῳ ( VIl , 2 ) ϲυγκαταθετέον . τὰ γὰρ ἐν ὑπερβατῷ κείμενα ὀφείλει τὸν λόγον ἀναδέχεϲθαι τῆϲ κατὰ φύϲιν ἀκολουθίαϲ , εἴγε πάλιν τὀ καί μοι καί με ἐνεκλίναμεν , καθὸ οὐ ϲυμπέπλεκται .
Lemmas: ὅμοιος ὁ πρόθεσις παρατίθημι ὀρθοτονέω , κατά ἐγώ , διά ἐγώ , περί ἐγώ . διό καί ὁ ἀξιόω ὀρθοτονέω ὁ σύν καί τρίτος ἐγώ ἀλύντας παρά Θεόκριτος ( VIl , 2 ) συγκαταθετέον . ὁ γάρ ἐν ὑπερβατόν κεῖμαι ὀφείλω ὁ λόγος ἀναδέχομαι ὁ κατά φύσις ἀκολουθία , εἰ πάλιν ὁ καί ἐγώ καί ἐγώ ἐγκλίνω , καθό οὐ συμπλέκω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 93
Ῥητέον ὑπέρ τε τῶν κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον εἰϲ ἁπλοῦν ϲχῆμα μεταλαμβανομένων καὶ τῶν εἰϲ ϲύνθετον , τουτέϲτιν ἀντανακλωμένων .
Lemmas: λέγω ὑπέρ τε ὁ κατά ὁ τρίτος πρόσωπον εἰς ἁπλόος σχῆμα μεταλαμβάνω καί ὁ εἰς σύνθετος , τουτέστι ἀντανακλάω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 94
Ϲυμβέβηκε τοίνυν τὰϲ ἀπὸ τῶν εὐθειῶν δράϲειϲ μετιούϲαϲ ἐπὶ τὰϲ πλαγίουϲ ἢ ἐν μεταβάϲει προϲώπων νοεῖϲθαι ἡ κατὰ τοῦ αὐτοῦ προϲώπου τὴν μετάβαϲιν ποιεῖϲθαι . τοῦ μὲν προτέρου Ἀριϲτοφάνηϲ Ἀρίϲταρχον ἐδίδαξεν , ἐγὼ ϲὲ ἐτίμηϲα , ϲὺ ἐμοὶ διελέξω · ( ἢ καὶ διὰ μόνων τῶν ῥημάτων ἡ εὐθεῖα νοουμένη μέτειϲι πάλιν ἐπὶ τὰϲ πλαγίουϲ , ἔδωκά ϲοι , ἐτίμηϲά ϲε · ) τοῦ δὲ δευτέρου Φήμιοϲ ἑαυτὸν ἐδίδαξεν · ἡ γὰρ τοῦ διδάϲκειν μετάβαϲιϲ οὐκ ἐφ᾿ ἕτερον πρόϲωπον ϲυντείνει ἢ ἐπὶ τὸν Φήμιον · Αἴαϲ ἑαυτὸν ἐχειρώϲατο · πάλιν γὰρ τὸ ἐχειρώϲατο ἐπὶ τὸ Αἴαϲ διαβιβάζεται . Ταῖϲ μὲν οὗν τοιαύταιϲ ϲυντάξεϲι παρακολουθεῖ διὰ μιᾶϲ καὶ τῆϲ αὐτῆϲ φωνῆϲ τὸ διαβατικὸν πρόϲωπον δηλοῦν καὶ τὸ αὐτοπαθέϲ . τὰ γοῦν Ὁμηρικά , ἀρχαϊκώτερα ὄντα , ἀεὶ ἐν ἁπλαῖϲ ταῖϲ ἀντωνυμίαιϲ καὶ τὰ ἀμετάβατα τῶν προϲώπων ἔχει καὶ τὰ μεταβατικά · ἐμὲ γὰρ λύϲομαι εἶϲ καὶ ὁ αὐτόϲ , ἐμὲ δ᾿ ἔγνω μεταβατικῶϲ , ὲτεροϲ ὁ γνωϲθεὶϲκαὶ ὁ γνούϲ . ὕϲτερον δὲ τὰϲ ϲυνθέτουϲ προϲφιλοτεχνηθείϲαϲ ϲυμβέβηκεν ἀπενέγκαϲθαι τὴν τῶν ἀμεταβάτων προϲώπων ϲημαϲίαν , τὰϲ δὲ ἀϲυνθέτουϲ ἐν μεταβάϲει · διὸ καὶ αὐτοπαθεῖϲ τὰϲ ϲυνθέτουϲ τινὲϲ ἐκάλεϲαν , ἀλλοπαθεῖϲ δὲ τὰϲ ἁπλάϲ .
Lemmas: συμβαίνω τοίνυν ὁ ἀπό ὁ εὐθύς δρᾶσις μετέρχομαι ἐπί ὁ πλάγιος ἤ ἐν μετάβασις πρόσωπον νοέω ἤ κατά ὁ αὐτός πρόσωπον ὁ μετάβασις ποιέω . ὁ μέν πρότερος Ἀριστοφάνης Ἀρίσταρχος διδάσκω , ἐγώ σύ τιμάω , σύ ἐγώ διαλέγω · ( ἤ καί διά μόνος ὁ ῥῆμα ὁ εὐθύς νοέω μετέρχομαι πάλιν ἐπί ὁ πλάγιος , δίδωμι σύ , τιμάω σύ · ) ὁ δέ δεύτερος Φήμιος ἑαυτοῦ διδάσκω · ὁ γάρ ὁ διδάσκω μετάβασις οὐ ἐπί ἕτερος πρόσωπον συντείνω ἤ ἐπί ὁ Φήμιος · Αἴας ἑαυτοῦ χειρόω · πάλιν γάρ ὁ χειρόω ἐπί ὁ Αἴας διαβιβάζω . ὁ μέν οὖν τοιοῦτος σύνταξις παρακολουθέω διά εἷς καί ὁ αὐτός φωνή ὁ διαβατικός πρόσωπον δηλόω καί ὁ αὐτοπαθής . ὁ γοῦν Ὁμηρικός , ἀρχαικός εἰμί , ἀεί ἐν ἁπλόος ὁ ἀντωνυμία καί ὁ ἀμετάβατος ὁ πρόσωπον ἔχω καί ὁ μεταβατικός · ἐγώ γάρ λύω εἰμί καί ὁ αὐτός , ἐγώ δέ γιγνώσκω μεταβατικός , ἕτερος ὁ γνωσθεὶσκαὶ ὁ γιγνώσκω . ὕστερον δέ ὁ σύνθετος προσφιλοτεχνέω συμβαίνω ἀποφέρω ὁ ὁ ἀμετάβατος πρόσωπον σημασία , ὁ δέ ἀσύνθετος ἐν μετάβασις · διό καί αὐτοπαθής ὁ σύνθετος τις καλέω , ἀλλοπαθής δέ ὁ ἁπλόος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 95
Τὰϲ μὲν οὖν κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον πρόϲωπον , ϲυνήθειϲ οὔϲαϲ , ϲυνέβαινε μηδεμιᾶϲ ζητήϲεωϲ τυχεῖν , ἅτε δὴ τῶν μὲν ἀϲυνθέτων μεταβατικῶν οὐϲῶν ν , τῶν δὲ ϲυνθέτων οὐ μεταβιβαζομένων εἰϲ ἕτερον πρόϲωπον . τὰϲ μέντοι κατὰ τὸ τρίτον ν , λέγω δὲ τὴν καὶ τὰϲ ϲυζύγουϲ , ἀτριβεῖϲ οὔϲαϲ , ϲυνέβη κατὰ τὸ παλαιὸν διὰ μιᾶϲ φωνῆϲ ἀμφοτέραϲ τὰϲ ϲυντάξειϲ δηλοῦν ν , διὰ τὸ τοὺϲ ποιητάϲ , τὸ πεπατημένον ἐκκλίνονταϲ , αὐταῖϲ κεχρῆϲθαι .
Lemmas: ὁ μέν οὖν κατά ὁ πρῶτος καί δεύτερος πρόσωπον , συνήθης εἰμί , συμβαίνω μηδείς ζήτησις τυγχάνω , ἅτε δή ὁ μέν ἀσύνθετος μεταβατικός εἰμί ν , ὁ δέ σύνθετος οὐ μεταβιβάζω εἰς ἕτερος πρόσωπον . ὁ μέντοι κατά ὁ τρίτος ν , λέγω δέ ὁ καί ὁ σύζυγος , ἀτριβής εἰμί , συμβαίνω κατά ὁ παλαιός διά εἷς φωνή ἀμφότερος ὁ σύνταξις δηλόω ν , διά ὁ ὁ ποιητής , ὁ πατέω ἐκκλίνω , αὐτός χράω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 97
Δέον οὐν , ὡϲ προείρηται , τὰ ἐν δυϲὶ τρίτοιϲ νοούμενα , εἴτε κα . τ᾿ ἀπόλυϲιν , ὡϲ τὸ ἐγκλινόμενον , εἴτε κατ’ ὀρθὸν τόνον ἀνεγνώϲθη ἕνεκα διαϲτολῆϲ ἢ ἄλληϲ τινὸϲ ϲυντάξεωϲ , εἰϲ ἁπλᾶϲ μεταλαμβάνειν · τὰ δὲ ἐν τρίτῳ καὶ ἐν ταὐτῷ εἰϲ ϲυνθέτουϲ , ἅπερ ἂν εὑρεθείη πάντωϲ κατ’ὀρθὸν τόνον , ἕo δ’ αὐτοῦ πάντα κολούει ( Θ 211 ) ἑὲ δ’ αὐτὸν ἐποτρύνει ( Υ 171 ) ἠ γὰρ ἔμελλεν οἱ τ’ αὐτῷ θάνατόν τε κακόν ( Π 47 ) ἐπὶ γὰρ Πατρόκλου ἥ τε ἀντωνυμία καὶ τὸ ῥῆμα . Ἔτι εἰ αἱ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον ὀρθοῦ τόνου ἐχόμεναι ἀντιδιαϲτολὴν ἀναδέχονται , τί τὸ ἐμποδὼν τὸ καὶ ἐπὶ τρίτου τὴν ἀντιδιαϲτολὴν διήκειν , καὶ ὃν τρόπον τὸ καὶ ἐμοὶ ἐγένετο , καὶ ϲοὶ ἐγένετο ἀμετάληπτα εἰϲ ϲύνθεϲιν , οὕτω καὶ οἱ τ’ αὐτῷ . « Ἀλλὰ αἱ κατὰ τὸ τρίτον εἰϲ ϲύνθετον μεταλαμβάνονται . » Τί δέ ; οὐχὶ καὶ αἱ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον , καὶ εἰ ϲπανιάκιϲ , ἀλλ’ οὖν γε μεταλαμβάνονται ; αὐτὸν μὲν ϲὲ πρῶτα ϲάου ( ρ 595 ) οὐδ’ ἐμέ φημι λελαϲμένον ( N 269 ) καὶ ἐμὲ λύϲομαι ( K 378 ) εἴρηταί τε καὶ ἡ αἰτία τοῦ τὰϲ κατὰ τὸ τρίτον πλείοναϲ εἶναι .
Lemmas: δέω οὖν , ὡς προλέγω , ὁ ἐν δύο τρίτος νοέω , εἴτε ἄν . τε ἀπόλυσις , ὡς ὁ ἐγκλίνω , εἴτε κατά ὀρθός τόνος ἀναγιγνώσκω ἕνεκα διαστολεύς ἤ ἄλλος τις σύνταξις , εἰς ἁπλόος μεταλαμβάνω · ὁ δέ ἐν τρίτος καί ἐν αὐτός εἰς σύνθετος , ὅς ἄν εὑρίσκω πάντως κατορθόω τόνος , ὅς δέ αὐτός πᾶς κολούω ( Θ 211 ) ἕ δέ αὐτός ἐποτρύνω ( Υ 171 ) ἦ γάρ μέλλω ἕ τε αὐτός θάνατος τε κακός ( Π 47 ) ἐπί γάρ Πάτροκλος ὁ τε ἀντωνυμία καί ὁ ῥῆμα . ἔτι εἰ ὁ κατά ὁ πρῶτος καί δεύτερος ὀρθός τόνος ἔχω ἀντιδιαστολή ἀναδέχομαι , τίς ὁ ἐμποδών ὁ καί ἐπί τρίτος ὁ ἀντιδιαστολή διήκω , καί ὅς τρόπος ὁ καί ἐγώ γίγνομαι , καί σύ γίγνομαι ἀμετάληπτος εἰς σύνθεσις , οὕτως καί ἕ τε αὐτός . « ἀλλά ὁ κατά ὁ τρίτος εἰς σύνθετος μεταλαμβάνω . » τίς δέ ; οὐ καί ὁ κατά ὁ πρῶτος καί δεύτερος , καί εἰ σπανιάκις , ἀλλά οὖν γε μεταλαμβάνω ; αὐτός μέν σύ πρῶτος σαόω ( ρ 595 ) οὐδέ ἐγώ φημί λάζομαι ( N 269 ) καί ἐγώ λύω ( K 378 ) λέγω τε καί ὁ αἰτία ὁ ὁ κατά ὁ τρίτος πολύς εἰμί .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 99
ῶ τε χερνᾶτιϲ γυνὰ οὐδὲν προμαθιωμένα ( lyr.gr.III 3 p.1359 Bergk ) · οἱ δὲ εἰϲ τὴν οἴ πρωτότυπον μετάγουϲι τὴν γραφήν , ἵνα δοτικὴ ἀντὶ γενικῆϲ ἀκούηται , ὁμοίωϲ τῷ Ἀχιλῆι δαμαϲθείϲ ( X 55 ) . Χρὴ οὗν προϲανέχονταϲ τῷ προκειμένῳ λόγῳ μεταλαμβάνειν τὰϲ τοιαύταϲ τῶν ἀντωνυμιῶν εἰϲ τε ἁπλᾶϲ καὶ ϲυνθέτουϲ , τὰ νῦν περιγραφομένηϲ τῆϲ πολλῆϲ παραθέϲεωϲ ὑπὲρ τοῦ μὴ ἐπὶ πλέον προάγειν τὸν λόγον .
Lemmas: ὅς τε χερνῆτις γυνή οὐδείς προμαθιόω ( lyr.gr.III 3 p.1359 Bergk ) · ὁ δέ εἰς ὁ ἕ πρωτότυπος μετάγω ὁ γραφή , ἵνα δοτικός ἀντί γενικός ἀκούω , ὅμοιος ὁ Ἀχιλλεύς δαμάζω ( X 55 ) . χρή οὖν προσανέχω ὁ πρόκειμαι λόγος μεταλαμβάνω ὁ τοιοῦτος ὁ ἀντωνυμία εἰς τε ἁπλόος καί σύνθετος , ὁ νῦν περιγράφω ὁ πολύς παράθεσις ὑπέρ ὁ μή ἐπί πολύς προάγω ὁ λόγος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 100
Ἐξῆϲ ἐπὶ τὰϲ κατὰ μέροϲ χωρητέον .
Lemmas: ἑξῆς ἐπί ὁ κατά μέρος χωρέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 102
Δωριεῖϲ ἐγών . Ϲώφρων · ἐγ ὡν δέ τοι καὶ πάλαι ὤψεον ( fr . Ahrens ) . καὶ ὁ ποιητὴϲ δὲ ϲυνεχῶϲ διὰ τοῦ ν , ὅτε φωνῆεν ἐπιφέροιτο , ϲαφὲϲ ὅτι τὸ χαϲμῶδεϲ τῶν φωνηέντων ἀναπληρῶν τῇ τοῦ ν προϲθέϲει . κοινῇ δὲ προφορᾷ χρῆται ἐν τῷ ἀλλ’ ἐγὼ οὐδέν ϲε ῥέξω κακόν ( Ω 370 ) καῖ ἀλλ’ ἐγὼ οὐ πιθόμην ( ε 201 . x 103 . t 228 ) καὶ τὸ ν οὐ προϲέλαβεν ν , ἐπεὶ ἀνεπίδεκτον τὸ ἔποϲ κρητικοῦ εἰϲ ϲύμφωνον καταλήγοντοϲ . — Οὐ φύϲει φαϲὶ τὴν ἀντωνυμίαν λήγειν εἰϲ ν , πλεονάζειν δέ , « ἐπεὶ ἡ κατὰ τὸ δεύτερον δίχα τοῦ ν , τύ . πᾶϲα γὰρ ἀντωνυμία εἰϲ ν λήγουϲα κατὰ τὸ πρῶτον , πάντωϲ καὶ κατὰ τὸ δεύτερον ν , ἐμέθεν ϲέθεν , ἐμίν τίν , ἡμῶν καὶ ὑμῶν » . Πρῶτον διάλληλα τὰ τῆϲ ἐπιχειρήϲεωϲ . τί γὰρ ⟨ οὐ ⟩ μᾶλλον ἡ τύ ὠλιγώρηται , ὅτι εἰϲ ν οὐ λήγει , ἢ ἡ ἐγών , ὅτι εἰϲ ν λήγει δεύτερον αἱ μακροκατάληκτοι λέξειϲ οὐ πλεονάζουϲι τῷ ν ἀδιαφόρωϲ · τὸ γὰρ τοιοῦτον ἐν τῷ ἔλεγεν ἢ ἔλεγε καὶ λέγουϲιν , ἅπερ ἐν βραχυκαταλήκτοιϲ.—τρίτον ἐν ὁμοιοκαταλήκτοιϲ ἡ μονὴ τοῦ ν γίνεται , ἐμέθεν ἢ ϲέθεν , ἐμίν τίν , τὸ δὲ ἐγών εἰϲ ων λήγει , τοῦ δευτέρου διὰ τοῦ υ ἐκφερομένου . ἔπειτα παρὰ Βοιωτοῖϲ τὸ λεῖπον ἀνεπληρώθη · ἰδοὺ γὰρ τούν .
Lemmas: Δωριεύς ἐγώ . Σώφρων · ἐκ ὅς δέ σύ καί πάλαι ὀψέω ( fr . Ahrens ) . καί ὁ ποιητής δέ συνεχής διά ὁ ν , ὅτε φωνήεις ἐπιφέρω , σαφής ὅτι ὁ χασμώδης ὁ φωνήεις ἀναπληρόω ὁ ὁ ν πρόσθεσις . κοινός δέ προφορά χράω ἐν ὁ ἀλλά ἐγώ οὐδείς σύ ῥέζω κακός ( Ω 370 ) καί ἀλλά ἐγώ οὐ πείθω ( ε 201 . x 103 . t 228 ) καί ὁ ν οὐ προσλαμβάνω ν , ἐπεί ἀνεπίδεκτος ὁ ἔπος κρητικός εἰς σύμφωνος καταλήγω . — οὐ φύσις φημί ὁ ἀντωνυμία λήγω εἰς ν , πλεονάζω δέ , « ἐπεί ὁ κατά ὁ δεύτερος δίχα ὁ ν , σύ . πᾶς γάρ ἀντωνυμία εἰς ν λήγω κατά ὁ πρῶτος , πάντως καί κατά ὁ δεύτερος ν , ἐγώ σύ , ἐγώ σύ , ἐγώ καί σύ » . πρῶτος διάλληλος ὁ ὁ ἐπιχείρησις . τίς γάρ ⟨ οὐ ⟩ μάλα ὁ σύ ὀλιγωρέω , ὅτι εἰς ν οὐ λήγω , ἤ ὁ ἐγώ , ὅτι εἰς ν λήγω δεύτερος ὁ μακροκατάληκτος λέξις οὐ πλεονάζω ὁ ν ἀδιάφορος · ὁ γάρ τοιοῦτος ἐν ὁ λέγω ἤ λέγω καί λέγω , ὅς ἐν βραχυκαταληκτοισ.—τριος ἐν ὁμοιοκατάληκτος ὁ μονή ὁ ν γίγνομαι , ἐγώ ἤ σύ , ἐγώ σύ , ὁ δέ ἐγώ εἰς ω̅ν̅ λήγω , ὁ δεύτερος διά ὁ υ̅ ἐκφέρω . ἔπειτα παρά Βοιωτός ὁ λείπω ἀναπληρόω · ἰδού γάρ τού .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 103
Οἱ αὐτοὶ Δωριεῖϲ ἐγώνγα καὶ ἐγώνη · οὐ γὰρ ἐγώνγα , Fάναϲϲα , Διὸϲ θύγατερ , Ἀλκμάν ( fr . 51 Bergk 3 ) . Αἰολεῖϲ βαρέωϲ · ἐγων δ’ ἔμ’ αὔτα τοῦτο ϲυνόϊδα Ϲαπφώ ( fr . 102 Ahrens , 15 Bergk 3 ) . Βοιωτοὶ ἱὠν , ὡϲ μὲν Τρύφων ( p . 27 Velsen ) , ὑφέϲει εὐλόγω τοῦ γ , ἵνα καὶ τὰ τῆϲ μεταθέϲεωϲ τοῦ ε εἰϲ ι γένηται , ἐπεὶ φωνήεντοϲ ἐπιφερομένου τὸ τοιοῦτον παρακολουθεῖ . ἀλλὰ μὴν καὶ ἐδαϲύνθη , ἐπεὶ δαϲύνεται τὰ φωνήεντα ἐν ταῖϲ ἀντωνυμίαιϲ , ὅτε πρὸ φωνηέντων τίθενται , ἑόϲ , ἑοῦ , ἑαυτῷ , ἑαυτόν , ἑοῖ . ὡϲ δὲ ἔνιοι , ὡν ἐϲτὶ καὶ ὁ Ἄβρων , θέμα ἐϲτίν , ὃ ϲυζύγωϲ οἱ αὐτοί φαϲι τῇ μὲν ἐγών τὴν ἱών , τῇ δὲ ἐγώνη τὴν ἱώνει , εἴγε τὸ παρὰ Δωριεῦϲιν η εἰϲ ει μεταβάλλεται , τῇ δ’ ἐγώνγα τὴν ἰώνγα . Κόριννα · μέμφομη δὲ κὴ λιγουρὰν Μουρτίδ’ ἰώνγα , ὅτι βανὰ φοῦϲ᾿ ἔβα Πινδάροιο ποτ’ἔριν ( fr.12Ahrens , 21 Bergk3 ) καὶ ἔτι ἱώνει δ’ εἱρώων ἀρετὰϲ χεἰρωάδων ( fr . 1 Ahrens , 10 Bergk3 )
Lemmas: ὁ αὐτός Δωριεύς ἐγώ καί ἐγώνη · οὐ γάρ ἐγώ , Ἰάνασσα , Ζεύς θυγάτηρ , Ἀλκμάν ( fr . 51 Bergk 3 ) . Αἰολεύς βαρύς · ἑγεῖν δέ ἐγώ αὐτός οὗτος σύνοιδα Σαπφώ ( fr . 102 Ahrens , 15 Bergk 3 ) . Βοιωτός ἱός , ὡς μέν Τρύφων ( p . 27 Velsen ) , ὕφεσις εὔλογος ὁ γ , ἵνα καί ὁ ὁ μετάθεσις ὁ ε εἰς ι̅ γίγνομαι , ἐπεί φωνήεις ἐπιφέρω ὁ τοιοῦτος παρακολουθέω . ἀλλά μήν καί δασύνω , ἐπεί δασύνω ὁ φωνήεις ἐν ὁ ἀντωνυμία , ὅτε πρό φωνήεις τίθημι , ἑός , ἑός , ἑαυτοῦ , ἑαυτοῦ , ὅς . ὡς δέ ἔνιοι , ὅς εἰμί καί ὁ Ἅβρων , θέμα εἰμί , ὅς σύζυγος ὁ αὐτός φημί ὁ μέν ἐγώ ὁ ἱός , ὁ δέ ἐγώνη ὁ ἱώνις , εἰ ὁ παρά Δωριεύς η̅ εἰς ε̅ι̅ μεταβάλλω , ὁ δέ ἐγώ ὁ ἱώνξ . Κόριννα · μέμφομηομαι δέ πη λιγουρά Μουρτίς ἱώνξ , ὅτι βανά φοῦσα βαίνω Πίνδαρος ποτ’ἔριν ( fr.12Ahrens , 21 Bergk3 ) καί ἔτι ἱώνω δέ εἵρωοι ἀρετή χεἰρωάς ( fr . 1 Ahrens , 10 Bergk3 )
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 104
Τρύφων ( p . 32 Velsen)φηϲὶ μηδ’ ὅλωϲ εὐθείαϲ εἶναι τὴν ϲύ , κλητικῆϲ δὲ μόνον , « ἐν οἷϲ αἱ μὲν εὐθεῖαι τὸν περί τινοϲ λόγον ἀναδέχονται , αἱ δὲ κλητικαὶ τὸν πρόϲ τινα , ὅνπερ ἡ ϲύ ἀναδέχεται . — ἔτι ὅν τρόπον ἡ ἐκεῖνοϲ οὐκ ἔχει κλητικήν , διότι ἐν ἀποϲτήματί ἐϲτι , τῆϲ κλητικῆϲ κλῆϲιν ἐπαγγελλομένηϲ τοῦ πέλαϲ , οὕτωϲ οὐδὲ ἡ ϲύ εὐθείαϲ . ἐπεὶ τὰ ἐναντία ἀνεδέξατο . — αἱ κλητικαὶ δευτέροιϲ προϲώποιϲ ϲυντάϲϲονται , Ἔκτορ ἦλθεϲ , Ϲώκρατεϲ διελέξω · τοιοῦτον οὖν καὶ τὸ ϲ ὺ λέγε καὶ ϲ ὺ ϲκά πτε . — οὐκ ἐπεὶ δὲ εὐθείᾳ ϲυντάϲϲεται ἐν τῷ ϲὺ ὁ λέ . γων , πάντωϲ καὶ εὐθείαϲ · ἰδοὺ γὰρ καὶ ἐπὶ ὀνομάτων , Ἀρίϲταρχε αὐτὸϲ γέγραφαϲ . — οὐ πάϲηϲ πτώϲεωϲ εὐθεῖα , τοῦ ἀλλήλουϲ , τοῦ ἐμαυτοῦ , ὥϲτε καὶ τῆϲ ϲύ οὔϲηϲ κλητικῆϲ οὐ πάντωϲ εὐθεῖα ἐπιζητηθήϲεται .
Lemmas: Τρύφων ( p . 32 Velsen)φησὶ μηδέ ὅλως εὐθύς εἰμί ὁ σύ , κλητικός δέ μόνος , « ἐν ὅς ὁ μέν εὐθεῖα ὁ περί τις λόγος ἀναδέχομαι , ὁ δέ κλητικός ὁ πρός τις , ὅς ὁ σύ ἀναδέχομαι . — ἔτι ὅς τρόπος ὁ ἐκεῖνος οὐ ἔχω κλητικός , διότι ἐν ἀπόστημα εἰμί , ὁ κλητικός κλῆσις ἐπαγγέλλω ὁ πέλας , οὕτως οὐδέ ὁ σύ εὐθεῖα . ἐπεί ὁ ἐναντίος ἀναδέχομαι . — ὁ κλητικός δεύτερος πρόσωπον συντάσσω , Ἕκτωρ ἔρχομαι , Σωκράτης διαλέγω · τοιοῦτος οὖν καί ὁ Σ ὗς λέγω καί Σ ὗς σκάω πτε . — οὐ ἐπεί δέ εὔθεια συντάσσω ἐν ὁ σύ ὁ λέα . γῆ , πάντως καί εὐθεῖα · ἰδού γάρ καί ἐπί ὄνομα , Ἀρίσταρχος αὐτός γράφω . — οὐ πᾶς πτῶσις εὐθύς , ὁ ἀλλήλων , ὁ ἐμαυτοῦ , ὥστε καί ὁ σύ εἰμί κλητικός οὐ πάντως εὐθύς ἐπιζητέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 106
Ϲύγε Ἀττικοί , καθάπερ καὶ τὸ ἔγωγε . Τινὲϲ ἐν δυϲὶ μέρεϲι λόγου , ετοῦ γέ ἐν παραθέϲει κειμένου , ἐπεὶ αἱ ἐπεκτεινόμεναι ἐν πρώτοιϲ καὶ ἐν τρίτοιϲ . Ἐν μὲν οὐν τῷ τόνῳ οὐχ οἷόν τε διελέγξαι τὴν παραγωγήν , ἐν δὲ τῇ Δωρικῇ τύγα οὔϲῃ ϲυνάγεται καὶ τὸ ϲύγε . ἡ γὰρ τύ ὀρθῆϲ τάϲεωϲ οὖϲα εὐθεῖαν ϲημαίνει παρὰ Δωριεῦϲι , καὶ τὺ Διὸϲ θύγατερ μεγαλόϲθενεϲ ( lyr . gr . adesp . 42 Bergk lll 3 ) , ἐγκλινομένη δὲ αἰτιατικήν , καί τυ φίλιππον ἔθηκεν ( lyr . gr . adesp . 43 Bergk III3 ) καὶ τί τυ ἐγὼν ποιέω Ϲώφρων ( fr . 74 Ahrens ) .
Lemmas: σύ Ἀττικός , καθά καί ὁ ἐγώ . τις ἐν δύο μέρος λόγος , ἔτης γε ἐν παράθεσις κεῖμαι , ἐπεί ὁ ἐπεκτείνω ἐν πρῶτος καί ἐν τρίτος . ἐν μέν οὖν ὁ τόνος οὐ οἷος τε διελέγχω ὁ παραγωγή , ἐν δέ ὁ Δωρικός σύ εἰμί συνάγω καί ὁ σύ . ὁ γάρ σύ ὀρθός τάσις εἰμί εὐθεῖα σημαίνω παρά Δωριεύς , καί σύ Ζεύς θυγάτηρ μεγαλόσθην ( lyr . gr . adesp . 42 Bergk lll 3 ) , ἐγκλίνω δέ αἰτιατικός , καί σύ φίλιππος τίθημι ( lyr . gr . adesp . 43 Bergk III3 ) καί τίς σύ ἐγώ ποιέω Σώφρων ( fr . 74 Ahrens ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 107
Οὐδεμία ἀντωνυμία ἐγκλιθεῖϲα πτώϲεωϲ ἐναλλαγὴν ποιεῖται · ϲημειωτέα οὐν ἡ τύ ἐγκλιτική . — Αἱ κατὰ τὸ δεύτερον πρόϲωπον ἐγκλινόμεναι πάντωϲ καὶ ὀρθοτονοῦνται , τῆϲ αὐτῆϲ πτώϲεωϲ οὐϲαι · ( ἡ μὲν γὰρ εὐθεῖα οὐδ’ ὅλωϲ ἐγκλιθήϲεται , ἐπεὶ ἀδύνατον ) · πῶϲ οὐν ἡ τύ ἐπ’ αἰτιατικῆϲ οὐκ ὀρθοτονεῖται ; — Μή ποτ’ οὐν οὐδ’ ὅλωϲ αἰτιατικῆϲ ἐϲτίν , ἀλλ’ ἐν ϲχήματι λαμβάνεται , ῶ λόγῳ καὶ δοτικὴ ἀντὶ γενικῆϲ , Ἀχιλῆι δαμαϲθείϲ ( X 55 ) . καὶ οὐκ ἀνοίκειον τὸ ϲχῆμα · ἡ μὲν γὰρ γενικὴ τῇ δοτικῇ ψκείωται , ἡ . δὲ αἰτιατικὴ τῇ εὐθείᾳ οὕτωϲ , ὥϲτε καὶ ἐν δυϊκοῖϲ ἅπαϲι ϲυνεμπίπτειν , καὶ καθ’ ἑνικὰϲ ἐκφοράϲ , ὡϲ ἐπὶ οὐδετέρων , καὶ κατὰ πληθυντικάϲ , ὡϲ ἐπὶ τῶν ϲυνῃρημένων πληθυντικῶν , οἱ ταχεῖϲ τοὺϲ ταχεῖϲ . οὐκ ἀλόγωϲ δὲ καὶ διὰ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ τὸ ϲχῆμα τῆϲ αἰτιατικῆϲ ἐνδείκνυται , εἴγε εὐθεῖα οὐϲα ἀδυνατεῖ ἐγκλίνεϲθαι . οὐ χρὴ ἄρα ζητεῖν , διὰ τί οὐκ ὀρθοτονεῖται καὶ ἐπὶ τῆϲ αἰτιατικῆϲ . εἰ γὰρ λέγομεν , ὡϲ ἀπὸ τῆϲ ϲέ ἐγένετο , χωρἡϲαντοϲ τοῦ ε εἰϲ υ , ὡϲ τῆλε τῆλυ καὶ λάζεται λάζυται , καταλείψομεν ζήτηϲιν , διότι οὐκ ὀρθοτονεῖται .
Lemmas: οὐδείς ἀντωνυμία ἐγκλίνω πτῶσις ἐναλλαγή ποιέω · σημειωτέος οὖν ὁ σύ ἐγκλιτικός . — ὁ κατά ὁ δεύτερος πρόσωπον ἐγκλίνω πάντως καί ὀρθοτονέω , ὁ αὐτός πτῶσις εἰμί · ( ὁ μέν γάρ εὐθύς οὐδέ ὅλως ἐγκλίνω , ἐπεί ἀδύνατος ) · πῶς οὖν ὁ σύ ἐπί αἰτιατικός οὐ ὀρθοτονέω ; — μή ποτέ οὖν οὐδέ ὅλως αἰτιατικός εἰμί , ἀλλά ἐν σχῆμα λαμβάνω , ὧ λόγος καί δοτικός ἀντί γενικός , Ἀχιλλεύς δαμάζω ( X 55 ) . καί οὐ ἀνοίκειος ὁ σχῆμα · ὁ μέν γάρ γενικός ὁ δοτικός κόπτω , ὁ . δέ αἰτιατικός ὁ εὔθεια οὕτως , ὥστε καί ἐν δυικός ἅπας συνεμπίπτω , καί κατά ἑνικός ἐκφορά , ὡς ἐπί οὐδέτερος , καί κατά πληθυντικός , ὡς ἐπί ὁ συλλέγω πληθυντικός , ὁ ταχύς ὁ ταχύς . οὐ ἄλογος δέ καί διά ὁ ἔγκλισις ὁ σχῆμα ὁ αἰτιατικός ἐνδείκνυμι , εἰ εὐθύς εἰμί ἀδυνατέω ἐγκλίνω . οὐ χρή ἄρα ζητέω , διά τίς οὐ ὀρθοτονέω καί ἐπί ὁ αἰτιατικός . εἰ γάρ λέγω , ὡς ἀπό ὁ σύ γίγνομαι , χωρέω ὁ ε εἰς υ̅ , ὡς τῆλε τῆλυ καί λάζομαι λάζομαι , καταλείπω ζήτησις , διότι οὐ ὀρθοτονέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 108
Τὸ τῦν η ὠλιγωρῆϲθαί φαϲι , καθὸ τείνει τὸ υ · εἰ γὰρ ἐγώ ἐγώνη , τοῦ αὐτοῦ χρόνου μένοντοϲ , χρῆ⟨ν ⟩ καὶ ἀπὸ τοῦ τύ τύνη . Τί γὰρ οὐ μᾶλλον τὸ τύ παραλόγωϲ ϲυνεϲτάλη ἤπερ τὸ τύνη ἐξετάθη ; ἴϲωϲ δὲ καὶ αἱ διὰ τοῦ νη τείνουϲι τὴν παραλήγουϲαν · ἰδοὺ γὰρ καὶ ἀπὸ τοῦ ἐμίν ἐμίνη καὶ τίν τίνη . ἴϲωϲ δὲ καὶ τῷ Βὖνη καὶ μὖνη ϲυνεξέδραμεν .
Lemmas: ὁ τύν ὁ ὀλιγωρέω φημί , καθό τείνω ὁ υ̅ · εἰ γάρ ἐγώ ἐγώνη , ὁ αὐτός χρόνος μένω , χράω ⟩ καί ἀπό ὁ σύ σύ . τίς γάρ οὐ μάλα ὁ σύ παράλογος συστέλλω ἤ ὁ σύ ἐκτείνω ; ἴσως δέ καί ὁ διά ὁ νη τείνω ὁ παραλήγω · ἰδού γάρ καί ἀπό ὁ ἐγώ ἐμίνη καί σύ σύ . ἴσως δέ καί ὁ Βύνη καί μύνη συνεκτρέχω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 109
Βοιωτοὶ τού καὶ τούν καὶ τούγα .
Lemmas: Βοιωτός ὁ καί τού καί έγα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 111
Ἡ ὅϲ τὴν ἴϲην ϲημαϲίαν ἔχει τῇ οὑτοϲ , ὃϲ γὰρ δεύτατοϲ ἦλθεν Ἀχαιῶν ( α 286 ) καῖ ὃϲ γάρ ῥα μάλιϲτα ἥνδανε κηρύκων ( ρ 172 ) καὶ Πλάτων ἢ δ᾿ ὅϲ . Καὶ ὁμοίωϲ καὶ ἡ ὁ , ὁ δὲ προϲέειπεν ( ξ 36 ) ἀντὶ τοῦ οὗτοϲ , ὁ δ’ ἐρεύγετο οἰνοβαρείων ( ι 37 4 ) . καὶ δῆλον ὡϲ ἀπ᾿ αὐτῆϲ καὶ ἡ ὅδε παρῆκται καὶ ἡ οὑτοϲ , ᾧ λόγῳ καὶ ἀπὸ τοῦ τηλίκοϲ τηλικοῦτοϲ τηλικόϲδε , ⟨ καὶ ἀπὸ τοῦ τόϲοϲ ⟩ τοϲόϲδε καὶ τοϲοῦτοϲ , οὐδὲν πλέον ϲημαίνοντα τῶν πρωτοτύπων . — Εἴρηται ὡϲ αἱ πλάγιαι ἀναλογώτεραι αἱ ἀπὸ τοῦ τ ἀρξάμεναι , τούτου καὶ τούτῳ , καὶ τοῦδε καὶ τῷδε , ἐπεὶ ἡ τοιαύτη παραγωγὴ τοῖϲ ἀπὸ τοῦ τ ἀρχομένοιϲ παρείπετο . ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ οὐδέτερον , ἀπὸ τοῦ τ ἀρχόμενον καὶ κατ᾿ εὐθεῖαν , διήλεγχε τὴν ἔλλειψιν τοῦ τ κατ᾿ εὐθεῖαν τοῦ ἀρϲενικοῦ καὶ θηλυκοῦ , εἴγε τὰ οὐδέτερα ϲυνάρχεται τοῖϲ ἀρϲενικοῖϲ καὶ θηλυκοῖϲ . καὶ ἡ κατ᾿ ἀρχὴν δαϲεῖα τὴν διὰ τοῦ τ γραφὴν μαρτυρεῖ · ἡ γὰρ ου δίφθογγοϲ κατ᾿ ἀρχὰϲ τιθεμένη ψιλοῦται , οὐδαμόϲ , οὐρανόϲ , ὥϲτε καὶ τὸ ὄλον οῦλον ψιλῶϲ λέγεϲθαι καὶ ἔτι τὸν ὅρον ο ὐρον . καὶ οὐκ ἀντέκειτο τὸ οὕνεκα , ἐπεὶ ὅϲα τὸ τ προϲλαμβάνει , ταῦτα ἀφαιρέϲει τοῦ τ δαϲύνεται , τόϲοϲ — ὅϲοϲ , τηλίκοϲ — ἡλίκοϲ · καὶ ἐπεὶ τούνεκα , οὕνεκα δαϲέωϲ . ἐν γὰρ τῷ περὶ δαϲείαϲ περὶ τοῦ ἦμοϲ καὶ ὄφρα εἴρηται . ὁμόλογοϲ οὖν καὶ κατὰ τοῦτο ἡ ἔλλειψιϲ τοῦ τ . Δωριεῖϲ λέγουϲι τοῦτοι , ὅπερ πάλιν ὁμολογεῖ τὴν ἔλλειψιν τοῦ τ .
Lemmas: ὁ ὅς ὁ ἴσος σημασία ἔχω ὁ οὗτος , ὅς γάρ δεύτατος ἔρχομαι Ἀχαιός ( α 286 ) καί ὅς γάρ ἄρα μάλα ἁνδάνω κῆρυξ ( ρ 172 ) καί Πλάτων ἠμί δέ ὅς . καί ὅμοιος καί ὁ ὁ , ὁ δέ προσλέγω ( ξ 36 ) ἀντί ὁ οὗτος , ὁ δέ ἐρεύγομαι οἰνοβαρείων ( ι 37 4 ) . καί δῆλος ὡς ἀπό αὐτός καί ὁ ὅδε παράγω καί ὁ οὗτος , ὅς λόγος καί ἀπό ὁ τηλίκος τηλικοῦτος τηλικόσδε , ⟨ καί ἀπό ὁ τόσος ⟩ τοσόσδε καί τοσοῦτος , οὐδείς πολύς σημαίνω ὁ πρωτότυπον . — λέγω ὡς ὁ πλάγιος ἀνάλογος ὁ ἀπό ὁ τ ἄρχω , οὗτος καί οὗτος , καί ὅδε καί ὅδε , ἐπεί ὁ τοιοῦτος παραγωγή ὁ ἀπό ὁ τ̅ ἄρχω παρέπομαι . ἀλλά μήν καί ὁ οὐδέτερος , ἀπό ὁ τ ἄρχω καί κατά εὐθύς , διελέγχω ὁ ἔλλειψις ὁ τ̅ κατά εὐθύς ὁ ἀρσενικός καί θηλυκός , εἰ ὁ οὐδέτερος συνάρχω ὁ ἀρσενικός καί θηλυκός . καί ὁ κατά ἀρχή δασύς ὁ διά ὁ τ γραφή μαρτυρέω · ὁ γάρ ο̅υ̅ δίφθογγος κατά ἀρχή τίθημι ψιλόω , οὐδαμός , οὐρανός , ὥστε καί ὁ ὅλος οὖλον ψιλός λέγω καί ἔτι ὁ ὅρος ὁ ὐρον . καί οὐ ἀντίκειμαι ὁ οὕνεκα , ἐπεί ὅσος ὁ τ προσλαμβάνω , οὗτος ἀφαίρεσις ὁ τ δασύνω , τόσος — ὅσος , τηλίκος — ἡλίκος · καί ἐπεί ένεκα , οὕνεκα δασύς . ἐν γάρ ὁ περί δασύς περί ὁ ἦμος καί ὄφρα λέγω . ὁμόλογος οὖν καί κατά οὗτος ὁ ἔλλειψις ὁ τ . Δωριεύς λέγω τοῦτις , ὅς πάλιν ὁμολογέω ὁ ἔλλειψις ὁ τ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 112
Διαφέρει ἡ οὗτοϲ καὶ ὅδε τῆϲ ἐκεῖνοϲ διαϲτηματικῆϲ . ἡ μὲν γὰρ πληϲιάζει κατὰ τὴν δεῖξιν , ὥϲτε καὶ ἐπιλαμβανόμενόν τινα φάναι οὗτόϲ με ἔπαιϲεν ἡ δὲ πάντοτε ἐν ἀποϲτήματι . ἔτι ἡ μὲν καὶ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ κατὰ τὸ δεύτερον πρόϲωπον ϲυντάϲϲεται , φυϲικῆϲ οὔϲηϲ τῆϲ ϲυντάξεωϲ · ὁ γὰρ ἑτέρου ἐπιψαύων πολὺ μᾶλλον ἑαυτοῦ · οὖτοϲ ἐγὼ ταχύτατι , Πίνδαροϲ ἐν Ὀλυμπιονίκαιϲ ( lV 37 ) ὁμοίωϲ καὶ ἐπὶ τῆϲ ὅδε · ἔνδον μὲν δὴ ὅδ᾿ αὐτὸϲ ἐγώ ( φ 207 ) , ὁ ποιητήϲ . ὦ οὖτοϲ , ἦ οἰῇ ϲτρατείαν ἐϲϲείϲθαι ; Ϲώφρων Ἀνδρείοιϲ ( fr . 23 Ahreus ) . ἡ δὲ ἐκεῖνοϲ μόνωϲ ἐπὶ τοῦ τρίτου . πάλιν γὰρ δὴ ή κεῖνοϲ μὲν δὴ ὅδ᾿ αὐτὸϲ ἐγώ ( ω 321 ) ἀναπολεῖ τὸν ἐκ διαϲτήματοϲ χρόνου νοούμενον . Τῷ δ᾿ ἀναφορικῶϲ τίθεϲθαι κοινὸν καὶ τῆϲ ἐκεῖνοϲ καὶ οὗτοϲ καὶ ὅδε , κεῖνοϲ ἀνήρ , ὅτ᾿ ἐμεῖο κυνώπιδοϲ ( δ 145 ) οὗτοϲ ὁ Κροῖϲοϲ , Ἡρόδοτοϲ ( I 6 ) τούϲδε δ´ ἔα φθινύθειν ( Β 346 ) · ὃϲ γάρ ῤα μάλιϲτα ἥνδανε ( ρ 172 ) · τῆϲδε δ᾿ ἂν οὐ φθονέοιμι ( τ 348 ) . τοιοῦτο καὶ τὸ νηῦϲ δέ μοι ἥδ᾿ ἔϲτηκεν ἐπ᾿ ἀγροῦ νόϲφι πόληοϲ ( α 185 ) μεμπτέοι γὰρ οἱ ψιλῶϲ ἀναγνόντεϲ , ἵνα ὁ καί νοῆται , ὑπολαμβάνοντεϲ αὐτὴν δεικτικῶϲ μόνωϲ τίθεϲθαι .
Lemmas: διαφέρω ὁ οὗτος καί ὅδε ὁ ἐκεῖνος διαστηματικός . ὁ μέν γάρ πλησιάζω κατά ὁ δεῖξις , ὥστε καί ἐπιλαμβάνω τις φημί οὗτος ἐγώ παίω ὁ δέ πάντοτε ἐν ἀπόστημα . ἔτι ὁ μέν καί κατά ὁ πρῶτος καί κατά ὁ δεύτερος πρόσωπον συντάσσω , φυσικός εἰμί ὁ σύνταξις · ὁ γάρ ἕτερος ἐπιψαύω πολύς μάλα ἑαυτοῦ · οὗτος ἐγώ ταχυτατ́ς , Πίνδαρος ἐν Ὀλυμπιονίκης ( lV 37 ) ὁμοίως καί ἐπί ὁ ὅδε · ἔνδον μέν δή ὅδε αὐτός ἐγώ ( φ 207 ) , ὁ ποιητής . ὦ οὗτος , ἦ οἰάω στρατεία ἐσστίειμαι ; Σώφρων Ἀνδρεῖος ( fr . 23 Ahreus ) . ὁ δέ ἐκεῖνος μόνος ἐπί ὁ τρίτος . πάλιν γάρ δή ὁ ἐκεῖνος μέν δή ὅδε αὐτός ἐγώ ( ω 321 ) ἀναπολέω ὁ ἐκ διάστημα χρόνος νοέω . ὁ δέ ἀναφορικός τίθημι κοινός καί ὁ ἐκεῖνος καί οὗτος καί ὅδε , ἐκεῖνος ἀνήρ , ὅτε ἐγώ κυνώπης ( δεσποινίδα 145 ) οὗτος ὁ Κροῖσος , Ἡρόδοτος ( I 6 ) ὅδε δ´ ἐάω φθινύθω ( Β 346 ) · ὅς γάρ ἄρα μάλα ἁνδάνω ( ρ 172 ) · ὅδε δέ ἄν οὐ φθονέω ( τ 348 ) . τοιοῦτος καί ὁ ναῦς δέ ἐγώ ὅδε ἵστημι ἐπί ἀγρός νόσφι πόλις ( α 185 ) μεμπτέος γάρ ὁ ψιλός ἀναγιγνώσκω , ἵνα ὁ καί νοέω , ὑπολαμβάνω αὐτός δεικτικός μόνος τίθημι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 113
Τὴν ἐκεῖνόϲ φαϲι τῷ ε πλεονάζειν , καθότι αἱ διάλεκτοι μαρτυροῦϲιν , Ἴωνεϲ κεῖνοϲ , Αἰολεῖϲ κῆνοϲ , Δωριεῖϲ τῆνοϲ . — τό τε ε πρὸ τοῦ κ κείμενον δαϲύνεται , ὅτε μὴ ἐν κλίϲει παρακέοιτο ἔξωθεν προϲερχόμενον . τοῦ μὲν οὖν προτέρου Ἑκάτη , Ἑκάβη , ἑκάϲ , ἑκηβόλοϲ , ἑκών , κὰν ἀπὸ τοῦ εἴκω ἐνεϲτῶτοϲ ἐϲχηματιϲμένον ᾖ · τοῦ δὲ δευτέρου ἐκάλουν , ἔκλων , ἔκλυον . ἐχρῆν οὖν τὸ ἐκεῖνοϲ δαϲύνεϲθαι . τὸ ἐν τρίτοιϲ προϲώποιϲ ε δαϲύνεται , ἕθεν , ἕο , ἑοῖ · πῶϲ οὐν ψιλῶϲ τὸ ἐκεῖνοϲ » ;
Lemmas: ὁ ἐκεῖνος φημί ὁ ε πλεονάζω , καθότι ὁ διάλεκτος μαρτυρέω , Ἴων ἐκεῖνος , Αἰολεύς ἐκεῖνος , Δωριεύς τῆνος . — ὁ τε ε πρό ὁ κ κεῖμαι δασύνω , ὅτε μή ἐν κλίσις παράκειμαι ἔξωθεν προσέρχομαι . ὁ μέν οὖν πρότερος Ἑκάτη , Ἑκάβη , ἑκάς , ἑκηβόλος , ἑκών , ἐάν ἀπό ὁ εἴκω ἐνίστημι σχηματίζω εἰμί · ὁ δέ δεύτερος καλέω , κλάω , κλύω . χρή οὖν ὁ ἐκεῖνος δασύνω . ὁ ἐν τρίτος πρόσωπον ε δασύνω , ἕ , ἕ , ἕ · πῶς οὖν ψιλός ὁ ἐκεῖνος » ;
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 114
Ὑπὲρ τοῦ οὖν μὴ πλεονάζειν λεκτέον . αἱ διάλεκτοι καὶ ἀφαιροῦϲι καὶ πλεονάζουϲιν , ἑορτή ὁρτή , τελέωϲ λέωϲ , τρόμοϲ τέτρομοϲ , ἐγώ ἐγώνη . ἀλλὰ καὶ Ἀλκμὰν πρώτῳ μάκαρϲ ἐκεῖνοϲ ( fr . 14 Bergk3 ) φηϲί . — Ψιλοῦται τὸ ε πρὸ τοῦ κ , ἔκταϲιϲ καὶ ἐκτόϲ . ἀλλ᾿ ἴϲωϲ τὴν πρόθεϲιν αἰτιάϲαιτο ἄν τιϲ · καὶ τὸ ἁπαλόϲ δαϲυνόμενον ἐπιφορᾶϲ γενομένηϲ τοῦ τ ἐψιλώθη , ἀταλόϲ ἴϲωϲ ἄρα καὶ τὸ 2 ἐκ δαϲέοϲ ἐψίλου τὸ ε . — Τὸ ε πλεονάζον ἐν διϲυλλάβοιϲ ἀναβιβάζει τὸν τόνον , ἔειπεν , ἔοργεν , ἕεδνα , ἕαδεν , εἰ πλεοναϲμόϲ · τὸ γὰρ ἑώρων διὰ τὸ χρονικὸν παράγγελμα οὐκ ἀνεβίβαϲε τὸν τόνον . πῶϲ οὖν οὐ προπαροξύνεται τὸ ἐκεῖνοϲ , — Τὸ ε κατὰ τὸ τρίτον δαϲύνεται ἀφαιρουμένου τοῦ κατὰ τὸ δεύτερον ϲ , ϲέο ἕο , ϲέθεν ἕθεν · τὸ δὲ ἐκεῖνοϲ οὐχ οὕτωϲ ἔχει . Τὸ ε πλεονάζει ἐν ταῖϲ ἀπὸ φωνήεντοϲ ἀρχομέναιϲ λέξεϲιν , ἑώρων , ἐῳνοχόει , ἑόϲ , ἐέ , ἐοῖ , ἑῆϲ πῶϲ οὖν ἐν τῷ ἐκεῖνοϲ πλεονάζει ; ἐδείχθη γὰρ ὡϲ τὸ ἐχθέϲ ἐντελέϲτερον τοῦ χθέϲ καὶ τὸ ἐθέλω τοῦ θέλω . — Τὸ ἀφαιρούμενον ε καὶ λεκτὸν καταλιμπάνον ψιλοῦται · καὶ διὰ τοῦτο τὸ μὲν ἕϲτηκα δαϲύνεται , τὸ δὲ ἔϲτηϲα ψιλοῦται · ἐφ᾿ οὐ μὲν γὰρ ἀφαίρεϲιϲ , ϲτῆϲε δ᾿ ἐν Ἀμνιϲῷ ( τ 188 ) , καὶ λεκτόν , ἐφ’ οὐ δὲ οὐκέτι . ὑγιῶϲ ἄρα καὶ τὸ ἐκεῖνοϲ ψιλοῦται , εἴγε ἡ ἀφαίρεϲιϲ λεκτὸν καταλιμπάνει . — Τὸ πλεονάζον καὶ διὰ τοῦ πλεονάϲματοϲ καὶ διὰ τοῦ ὁλοκλήρου πολύ πρότερον ϲημαίνεται , ἀδελφεόϲ ἀδελφόϲ , ἑόϲ ὄϲ · πῶϲ οὔν , εἶπερ ἐκεῖ , πῶϲ οὐχὶ καὶ κεῖ ;
Lemmas: ὑπέρ ὁ οὖν μή πλεονάζω λεκτέος . ὁ διάλεκτος καί ἀφαιρέω καί πλεονάζω , ἑορτή ἑορτή , τέλειος λέως , τρόμος τέτρομος , ἐγώ ἐγώνη . ἀλλά καί Ἀλκμάν πρῶτος μάκαρ ἐκεῖνος ( fr . 14 Bergk3 ) φημί . — ψιλόω ὁ ε πρό ὁ κ , ἔκτασις καί ἐκτός . ἀλλά ἴσως ὁ πρόθεσις αἰτιάομαι ἄν τις · καί ὁ ἁπαλός δασύνω ἐπιφορά γίγνομαι ὁ τ̅ ψιλόω , ἀταλός ἴσως ἄρα καί ὁ 2 ἐκ δασύς ψιλόω ὁ ε . — ὁ ε πλεονάζω ἐν δισύλλαβος ἀναβιβάζω ὁ τόνος , λέγω , ἔρδω , ἕεδνα , ἁνδάνω , εἰ πλεονασμός · ὁ γάρ ὁράω διά ὁ χρονικός παράγγελμα οὐ ἀναβιβάζω ὁ τόνος . πῶς οὖν οὐ προπαροξύνω ὁ ἐκεῖνος , — ὁ ε κατά ὁ τρίτος δασύνω ἀφαιρέω ὁ κατά ὁ δεύτερος σ̅ , σύ ἕ , σύ ἕ · ὁ δέ ἐκεῖνος οὐ οὕτως ἔχω . ὁ ε πλεονάζω ἐν ὁ ἀπό φωνήεις ἄρχω λέξις , ὁράω , οἰνοχοεύω , ἑός , ἑός , ἕ , ἑός πῶς οὖν ἐν ὁ ἐκεῖνος πλεονάζω ; δείκνυμι γάρ ὡς ὁ χθές ἐντελής ὁ χθές καί ὁ ἐθέλω ὁ ἐθέλω . — ὁ ἀφαιρέω ε καί λεκτός καταλείπω ψιλόω · καί διά οὗτος ὁ μέν ἵστημι δασύνω , ὁ δέ ἵστημι ψιλόω · ἐπί ὅς μέν γάρ ἀφαίρεσις , ἵστημι δέ ἐν Ἀμνισός ( τ 188 ) , καί λεκτός , ἐπί ὅς δέ οὐκέτι . ὑγιής ἄρα καί ὁ ἐκεῖνος ψιλόω , εἰ ὁ ἀφαίρεσις λεκτός καταλείπω . — ὁ πλεονάζω καί διά ὁ πλεόνασμα καί διά ὁ ὁλόκληρος πολύς πρότερος σημαίνω , ἀδελφός ἀδελφός , ἑός ὅς · πῶς οὖν , εἴπερ ἐκεῖ , πῶς οὐ καί κεῖ ;
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 115
Αἰολεῖϲ κῆνοϲ · φαίνεταί μοι κῆνοϲ ἴϲοϲ θέοιϲιν ἔμμεν ὤνηρ , Ϲαπφώ ( fr . 2 Ahrens Bergk ) . Δωριεῖϲ τῆνοϲ · καθαιρημένοϲ θην B καὶ τῆν οϲ ὑπὸ τῶ χρόνω , Ϲώφρων ( fr . 1i1 Ahrens ) . ϲπανίωϲ διὰ τοῦ κὲ καὶ κῆνοϲ ἐν ϲάλεϲϲιν πολλοῖϲ ἥμενοϲ , Ἀλκμάν ( fr . 13 Bergk3 ) .
Lemmas: Αἰολεύς ἐκεῖνος · φαίνω ἐγώ ἐκεῖνος ἴσος θεός εἰμί ἀνήρ , Σαπφώ ( fr . 2 Ahrens Bergk ) . Δωριεύς Τῆνος · καθαιρέω θήν B καί τῆ ὅς ὑπό ὁ χρόνος , Σώφρων ( fr . 1i1 Ahrens ) . σπανίως διά ὁ ἄν καί ἐκεῖνος ἐν σάλος πολύς ἧμαι , Ἀλκμάν ( fr . 13 Bergk3 ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 116
Δεικτικώτεραι γινόμεναι προϲλαμβάνουϲι τὸ ῑ , οὑτοϲί , ὁδί , ἐκεινοϲί . ϲπανίωϲ γὰρ ἐπ᾿ ἀναφορᾶϲ , ὡϲ παρὰ Δημοϲθένει Ϲάτυροϲ οὑτοϲί ( p . 401 , 16 Reiske ) . οἰκεία ἡ κατὰ τὸ τέλοϲ ὀξεῖα ἐπὶ τούτων , εἴγε τὰ δεικτικώτερα μᾶλλον τοῖϲ τέλεϲι τὴν ὀξεῖαν προϲνέμει .
Lemmas: δεικτικός γίγνομαι προσλαμβάνω ὁ ι̅ , οὗτος , ὅδε , ἐκεινώ . σπάνιος γάρ ἐπί ἀναφορά , ὡς παρά Δημοσθένης Σάτυρος οὗτος ( p . 401 , 16 Reiske ) . οἰκεῖος ὁ κατά ὁ τέλος ὀξύς ἐπί οὗτος , εἰ ὁ δεικτικός μάλα ὁ τέλος ὁ ὀξύς προσνέμω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 117
Ἡ ὁ δεῖνα παρ᾿ Ἀττικοῖϲ πολλάκιϲ ἐπὶ τοῦ τυχόντοϲ λαμβανομένη , παρὰ δὲ Ϲυρακουϲίοιϲ δίχα τοῦ ᾱ , οὐχ ὁδεῖν τυ ἐπικαζε , Ϲφρων Ἀνδρείοιϲ ( fr . 24 Ahrens ) . Οὐ κατὰ πρόϲθεϲιν ἡ ὁδί προϲλαβοῦϲα τὸ ν ἐγίνετο ὁδῖν , καθάπερ καὶ ἡ ούτοϲίν καὶ ἡ ἐκεινοϲίν παρ᾿ Ἀττικοῖϲ . πρῶτον γὰρ ἂν καὶ τὸν τόνον ἐφύλαϲϲεν ὀξύν , καθάπερ καὶ τὸ οὑτοϲί · ἔπειτα ταὐτὸν ἂν ἐϲήμαινεν , ὥϲπερ καὶ αἱ προκείμεναι καὶ καθόλου πάϲα πλεονάϲαϲα ϲτοιχείῳ λέξιϲ . νῦν δὲ τὸ μὲν ὁδί ὀξύνεται , καὶ δεικτικόν ἐϲτι · τὸ δὲ ὁδεῖν καὶ περιϲπᾶται , καὶ ἐπί τινοϲ τυχόντοϲ παραλαμβάνεται . ἔπειτα τὰ πλεονάϲαντα ἔϲωθεν κλίνεται , τουτονί καὶ τουτουῒ · πῶϲ οὖν τοῦ δεῖνοϲ ἔξωθεν ἡ κλίϲιϲ ; ἄμεινον οὖν ἦν θέμα καταλιπεῖν , ἢ ἀποκοπὴν τοῦ ὁδεῖνα , ἵνα καὶ τὰ τοῦ τόνου ϲυμφωνῇ καὶ τὰ τῆϲ ϲημαϲίαϲ .
Lemmas: ὁ ὁ δεῖνα παρά Ἀττικός πολλάκις ἐπί ὁ τυγχάνω λαμβάνω , παρά δέ Συρακούσιος δίχα ὁ α , οὐ ὁδάω σύ ἐπικαζω , Σφρων Ἀνδρεῖος ( fr . 24 Ahrens ) . οὐ κατά πρόσθεσις ὁ ὅδε προσλαμβάνω ὁ ν γίγνομαι ὁδῖνʹ , καθά καί ὁ οὗτος καί ὁ ἐκεινοσίς παρά Ἀττικός . πρῶτος γάρ ἄν καί ὁ τόνος φυλάσσω ὀξύς , καθά καί ὁ οὗτος · ἔπειτα αὐτός ἄν σημαίνω , ὥσπερ καί ὁ πρόκειμαι καί καθόλου πᾶς πλεονάζω στοιχεῖον λέξις . νῦν δέ ὁ μέν ὅδε ὀξύνω , καί δεικτικός εἰμί · ὁ δέ ὁδάω καί περισπάω , καί ἐπί τις τυγχάνω παραλαμβάνω . ἔπειτα ὁ πλεονάζω ἔσωθεν κλίνω , οὗτος καί οὗτος · πῶς οὖν ὁ δεῖνα ἔξωθεν ὁ κλίσις ; ἀγαθός οὖν εἰμί θέμα καταλείπω , ἤ ἀποκοπή ὁ ὁδεῖνα , ἵνα καί ὁ ὁ τόνος συμφωνέω καί ὁ ὁ σημασία .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 118
« Πᾶν πτωτικὸν ἢ κατὰ τὸ τέλοϲ τὴν κλίϲιν ποιεῖται , ἢ πρὸ τέλουϲ , ὅτε ἐπεκτέταται , ὡϲ ἐν τῷ τοιοῦδε , τοιῷδε · πῶϲ οὖν τοῦ δεῖνοϲ καὶ ἔτι τοῦ δεείνατοϲ , καὶ τῷ δεῖνι καὶ τῷ δείνα τι , δύο κλίϲειϲ ἀνεδέξατο ; πῶϲ δὲ καὶ δύο τόνουϲ , πάϲηϲ λέξεωϲ μίαν ὀξεῖαν ἐχούϲηϲ ἢ περιϲπωμένην ; » — Πολλάκιϲ καὶ ἐπ᾿ ὀνομάτων καθ᾿ ἑνὸϲ ὑποκειμένου δύο κλίϲειϲ γίνονται , Νέα πόλιϲ Νέαϲ πόλεωϲ , ἀγαθὸϲ δαίμων ἀγαθοῦ δαίμονοϲ · οἲϲ ἐξ ἀνάγκηϲ παρέπεται καὶ τὸ διτονεῖν , ὅτι καὶ δύο κλίϲειϲ . οὐ πιθανὸν οὖν καὶ τουδεῖνοϲ ὡϲ ϲωλῆνοϲ προφέρεϲθαι , ὤϲ φηϲι Τρύψων ( p . 31 Velsen ) , εἵνα μὴ διτονήϲῃ ἡ λεξιϲ » , δύο κλίϲεων γινομένων .
Lemmas: « πᾶς πτωτικός ἤ κατά ὁ τέλος ὁ κλίσις ποιέω , ἤ πρό τέλος , ὅτε ἐπεκτείνω , ὡς ἐν ὁ τοιόσδε , τοιόσδε · πῶς οὖν ὁ δεῖνα καί ἔτι ὁ δέω , καί ὁ δεῖνα καί ὁ Δείνα τίς , δύο κλίσις ἀναδέχομαι ; πῶς δέ καί δύο τόνος , πᾶς λέξις εἷς ὀξύς ἔχω ἤ περισπάω ; » — πολλάκις καί ἐπί ὄνομα κατά εἷς ὑπόκειμαι δύο κλίσις γίγνομαι , Νέα πόλις Νέη πόλις , ἀγαθός δαίμων ἀγαθός δαίμων · οἶς ἐκ ἀνάγκη παρέπομαι καί ὁ διτονέω , ὅτι καί δύο κλίσις . οὐ πιθανός οὖν καί εδείν ὡς σωλήν προφέρω , ὅς φημί τρυψαω ( p . 31 Velsen ) , ἵημι μή διτονέω ὁ λέξις » , δύο κλίσις γίγνομαι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 119
Τὰϲ κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον , λέγω δὴ τὴν ἵ καὶ τὰϲ ϲυζύγουϲ , ἀναφορὰν προϲώπων δηλούϲαϲ , ϲυμβέβηκε μεταλαμβάνεϲθαι εἰϲ τὴν αὐτόϲ καὶ αὐτή καὶ αὐτό , εὐλόγωϲ , ἐπεὶ καὶ αὐτὴ ἀναφέρεται πάντοτε ἐπί τι πρόϲωπον , ὅτε μὴ ἐπιτέτακται πρώτῳ καὶ δευτέρῳ · ἀλλὰ καὶ ἡ οὗτοϲ καὶ ἡ ἐκεῖνοϲ μεθίϲτανται εἰϲ αὐτήν · κατὰ γὰρ τοῦ αὐτοῦ προϲώπου νοεῖται τὸ ἐκεῖνοϲ ἐνίκηϲε , τοιγαροῦν αὐτὸϲ τιμῆϲ μεταλήψεται . οὐκέτι δὲ καὶ ἡ αὐτόϲ εἰϲ τὸ ἐκεῖνοϲ , οὐδὲ αἱ ϲύζυγοι , αὐτὸϲ ἐνίκηϲε , τοιγαροῦν οὗτοϲ χαρήϲεται · δύο γὰρ τὰ νοούμενα πρόϲωπα . τοῦτο δὲ ϲυμβέβηκεν , ἐπεὶ ἡ μὲν ἐκεῖνοϲ καὶ ἡ οὗτοϲ , δεῖξιν ϲημαίνουϲαι , τὴν ὑπόγυιον γνῶϲιν τοῦ προϲώπου παριϲτάϲιν , ἡ δὲ αὐτὸϲ ἐπ᾿ ἀναπολούμενον πρόϲωπον φέρεται . ὀρθῶϲ οὐν ἐπὶ τὴν διὰ τοῦ ἐκεῖνοϲ δηλουμένην δεῖξιν ἐπαναπολεῖται ἡ αὐτόϲ , οὐκέτι μέντοι ⟨ ἡ ⟩ ἐκεῖνοϲ ἢ οὗτοϲ ἐπὶ τὴν αὐτόϲ δύναται ἀναπέμπεϲθαι · πρώτη γὰρ ἡ διὰ τῶν δεικτικῶν ἀντωνυμιῶν γνῶϲιϲ .
Lemmas: ὁ κατά ὁ τρίτος πρόσωπον , λέγω δή ὁ ἕ καί ὁ σύζυγος , ἀναφορά πρόσωπον δηλόω , συμβαίνω μεταλαμβάνω εἰς ὁ αὐτός καί αὐτός καί αὐτός , εὔλογος , ἐπεί καί αὐτός ἀναφέρω πάντοτε ἐπί τις πρόσωπον , ὅτε μή ἐπιτάσσω πρῶτος καί δεύτερος · ἀλλά καί ὁ οὗτος καί ὁ ἐκεῖνος μεθίστημι εἰς αὐτός · κατά γάρ ὁ αὐτός πρόσωπον νοέω ὁ ἐκεῖνος νικάω , τοιγαροῦν αὐτός τιμή μεταλαμβάνω . οὐκέτι δέ καί ὁ αὐτός εἰς ὁ ἐκεῖνος , οὐδέ ὁ σύζυγος , αὐτός νικάω , τοιγαροῦν οὗτος χαίρω · δύο γάρ ὁ νοέω πρόσωπον . οὗτος δέ συμβαίνω , ἐπεί ὁ μέν ἐκεῖνος καί ὁ οὗτος , δεῖξις σημαίνω , ὁ ὑπόγυιος γνῶσις ὁ πρόσωπον παρίστημι , ὁ δέ αὐτός ἐπί ἀναπολέω πρόσωπον φέρω . ὀρθός οὖν ἐπί ὁ διά ὁ ἐκεῖνος δηλόω δεῖξις ἐπαναπολέω ὁ αὐτός , οὐκέτι μέντοι ⟨ ὁ ⟩ ἐκεῖνος ἤ οὗτος ἐπί ὁ αὐτός δύναμαι ἀναπέμπω · πρῶτος γάρ ὁ διά ὁ δεικτικός ἀντωνυμία γνῶσις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 120
Οὐ μόνον δὲ διαφέρει τῶν κατὰ τὸ τρίτον φωνῇ , ᾗ αἱ μὲν ἀπαρέμφατοι γένουϲ διὰ τῆϲ φωνῆϲ , ( οἷ γὰρ καὶ ἕ ) , ἡ δὲ καὶ διὰ τῆϲ φωνῆϲ γένουϲ ἐϲτὶ παραϲτατική , ἀλλ᾿ ἡ καὶ πρώτῳ καὶ δευτέρῳ ϲυντάϲϲεται , αἱ δὲ οὔ . καὶ αἱ μὲν ἀκωλύτωϲ ὀρθοτονοῦνται καὶ ἐγκλίνονται , ἡ δὲ μόνωϲ ὀρθοτονεῖται , ἀναμφιλέκτωϲ μὲν κατὰ πᾶϲαν πτῶϲιν , κατὰ δὲ αἰτιατικὴν οὐκ ἀναμφιλέκτωϲ . τινὲϲ μὲν γὰρ ἐγκλίνουϲιν , ὅτε ἀπόλυτοϲ ἡ ϲημαϲία , καθάπερ ἐκείνη ἡ ἀνάγνωϲιϲ κόψε γάρ αὐτον ἔχοντα ( Μ 204 ) .
Lemmas: οὐ μόνος δέ διαφέρω ὁ κατά ὁ τρίτος φωνή , ὅς ὁ μέν ἀπαρέμφατος γένος διά ὁ φωνή , ( οἷ γάρ καί ἕ ) , ὁ δέ καί διά ὁ φωνή γένος εἰμί παραστατικός , ἀλλά ὁ καί πρῶτος καί δεύτερος συντάσσω , ὁ δέ οὐ . καί ὁ μέν ἀκώλυτος ὀρθοτονέω καί ἐγκλίνω , ὁ δέ μόνος ὀρθοτονέω , ἀναμφίλεκτος μέν κατά πᾶς πτῶσις , κατά δέ αἰτιατικός οὐ ἀναμφίλογος . τις μέν γάρ ἐγκλίνω , ὅτε ἀπόλυτος ὁ σημασία , καθά ἐκεῖνος ὁ ἀνάγνωσις κόπτω γάρ αὐτον ἔχω ( Μ 204 ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 121
Τρύφων ( p . 28 Velsen ) δὲ παρήνει καὶ ταύτην ὀρθοτονεῖν , « καθὸ αἱ τριγενεῖϲ τῶν ἀντωνυμιῶν μόνωϲ όρθοτονοῦνται , αἱ δὲ ἐγκλινόμεναι οὔποτε γένουϲ ἐμφατικαὶ διὰ τῆϲ φωνῆϲ . — καὶ καθὸ αἱ κατὰ γενικὴν καὶ δοτικὴν μὴ ἐγκλιθεῖϲαι οὐδὲ κατ᾿ αἰτιατικήν · οὔτε δὲ ἡ αὐτοῦ οὔθ᾿ ἡ αὐτῷ ἐγκλίνονται , οὐκ ἄρα οὐδὲ ἡ αἰτιατική . — ἔτι αἱ ἐγκλινόμεναι καὶ ὀρθοτονύμεναι κατὰ τὸ τρίτον , ἡνίκα ὀρθοτονοῦνται , πάντωϲ καὶ ἀντανακλῶνται , ἡ δὲ αὐτόν οὐκέτι . »
Lemmas: Τρύφων ( p . 28 Velsen ) δέ παρανέω καί οὗτος ὀρθοτονέω , « καθό ὁ τριγενής ὁ ἀντωνυμία μόνος ὀρθοτονέω , ὁ δέ ἐγκλίνω οὔποτε γένος ἐμφατικός διά ὁ φωνή . — καί καθό ὁ κατά γενικός καί δοτικός μή ἐγκλίνω οὐδέ κατά αἰτιατικός · οὔτε δέ ὁ αὐτός οὔτε ὁ αὐτός ἐγκλίνω , οὐ ἄρα οὐδέ ὁ αἰτιατικός . — ἔτι ὁ ἐγκλίνω καί ὀρθοτονέω κατά ὁ τρίτος , ἡνίκα ὀρθοτονέω , πάντως καί ἀντανακλάω , ὁ δέ αὐτός οὐκέτι . »
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 122
Ἀλλὰ ἀντίκειται τὸ ϲημαινόμενον · διαφέρει γὰρ τὸ ἔπαιϲέν αὐτον ἐγκλινόμενον τοῦ ὀρθοτονουμένου · ὃ μὲν γὰρ ἔμφαϲιν ὑπεροχῆϲ ϲημαίνει , λέγω δὲ τὸ ὀρθοτονούμενον , ὃ δὲ καὶ ἐπ᾿ εὐτελοῦϲ τινοϲ τάϲϲεται . αἱ γένουϲ παραϲτατικαὶ καὶ δεῖξιν ϲημαίνουϲαι ἀλλότριαί εἰϲιν ἐγκλίϲεωϲ · οὐδὲν οὖν τὸ κωλῦον τὴν αὐτόν ἐγκλίνειν , ἀμοιροῦϲαν δείξεωϲ . ἔτι δεικτικώτεραι γινόμεναι διὰ τοῦ ῑ ἐπεκτείνονται , οὑτοϲί , ὁδί · ἀλλ᾿ οὐκέτι ἡ αὐτόϲ , οὐδὲ γὰρ δεικτική .
Lemmas: ἀλλά ἀντίκειμαι ὁ σημαίνω · διαφέρω γάρ ὁ παίω αὐτον ἐγκλίνω ὁ ὀρθοτονέω · ὅς μέν γάρ ἔμφασις ὑπεροχή σημαίνω , λέγω δέ ὁ ὀρθοτονέω , ὁ δέ καί ἐπί εὐτελής τις τάσσω . ὁ γένος παραστατικός καί δεῖξις σημαίνω ἀλλότριος εἰμί ἔγκλισις · οὐδείς οὖν ὁ κωλύω ὁ αὐτός ἐγκλίνω , ἀμοιρέω δείξις . ἔτι δεικτικός γίγνομαι διά ὁ ι̅ ἐπεκτείνω , οὗτος , ὅδε · ἀλλά οὐκέτι ὁ αὐτός , οὐδέ γάρ δεικτικός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 123
« Οὐχ ὑγιὲϲ λέγειν , ἐπεὶ καὶ τὸ ἕ ἐγκλίνεται , εὐθέωϲ καὶ τὸ μεταλαμβανόμενον αὐτόν . ἰδού γὰρ τὸ ἐπεί ἑο κήδετο λίην ( ξ 461 ) καὶ τὸ καί οἱ ἐπευχόμενοϲ ( Φ 121 ) καὶ τὰ μεταλαμβανόμενα ταύτηϲ τῆϲ τάϲεωϲ οὐ τυγχάνει . » Ἅπερ οὐκ ἤγειρε τὴν ὑπερκειμένην ϲυλλαβὴν εἰϲ ὀξεῖαν , ὁμοίωϲ τῇ αὐτόν αἰτιατικῇ , ἐπεὶ τοῖϲ τετραχρόνοιϲ τὸ ἐγκλιτικὸν οὐ παρείπετο · οὐδὲ κατὰ τὴν προτέραν ϲυλλαβὴν ὠξύνθη , ὅπερ τοῖϲ τετραχρόνοιϲ παρηκολούθει , ὡϲ ἐπὶ τοῦ ἔδωκεν ἥμιν , ἤρπαϲεν ἥμων , ἐπεὶ Αἰολικώτερα τὰ τῆϲ προφορᾶϲ καθίϲτατο . ὅθεν οὐδὲ ἐπὶ τῆϲ ἀπολελυμένηϲ ϲημαϲίαϲ δεῖ τὸν τόνον τῆϲ περιϲπωμένηϲ τρανότερον προφέρεϲθαι , ἀλλὰ νοεῖν ὅπωϲ τὸ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ ϲχῆμα φυλάϲϲηται .
Lemmas: « οὐ ὑγιής λέγω , ἐπεί καί ὁ ἕ ἐγκλίνω , εὐθύς καί ὁ μεταλαμβάνω αὐτός . ἰδού γάρ ὁ ἐπεί ἕ κήδω λίαν ( ξ 461 ) καί ὁ καί ἕ ἐπεύχομαι ( Φ 121 ) καί ὁ μεταλαμβάνω οὗτος ὁ τάσις οὐ τυγχάνω . » ὅς οὐ ἀγείρω ὁ ὑπέρκειμαι συλλαβή εἰς ὀξύς , ὅμοιος ὁ αὐτός αἰτιατικός , ἐπεί ὁ τετράχρονος ὁ ἐγκλιτικός οὐ παρέπομαι · οὐδέ κατά ὁ πρότερος συλλαβή ὀξύνω , ὅς ὁ τετράχρονος παρακολουθέω , ὡς ἐπί ὁ δίδωμι ἐγώ , ἁρπάζω ἥμων , ἐπεί Αἰολικός ὁ ὁ προφορά καθίστημι . ὅθεν οὐδέ ἐπί ὁ ἀπολύω σημασία δέω ὁ τόνος ὁ περισπάω τρανής προφέρω , ἀλλά νοέω ὅπως ὁ ὁ ἔγκλισις σχῆμα φυλάσσω .