ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 42
Ὅν τρόπον ἐπὶ τῶν ἀριθμῶν ἡ μετὰ τὸν δυικὸν αὔξηϲιϲ πληθυντικὴ καλεῖται , Αἴαϲ γὰρ καὶ Αἴαντε καὶ Αἶαντεϲ , καὶ μᾶ χομαι καὶ μαχόμεθον καὶ μαχ όμεθα , ἐγώ τε καὶ νύι καὶ ἡμεῖϲ , τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἐπὶ τῶν προϲώπων τὸ μετὰ τὸ δεύτερον τρίτον καλεῖται , κἆν ἐν πλείοϲι νοῆται προϲώποιϲ · γράφει γὰρ καὶ περιπατεῖ . παρὸν δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀριθμῶν πιϲτώϲαϲθαι τὸν λόγον καὶ ἐκ τῆϲ φωνῆϲ , ὡϲ οὐκ ἄλλο τι ἐπενοήθη ϲχῆμα φωνῆϲ μετὰ τὸ δυϊκὸν ἢ μόνον τὸ πληθυντικόν · τὸ γὰρ λέγουϲιν οἱ ἄνθρωποι ἢ ἡμεῖϲ ἐπὶ παντὸϲ ἀριθμοῦ τάϲϲομεν . – ἐπὶ μέντοι τῶν ἀντωνυμιῶν κατὰ τρίτα καὶ . πλείονεϲ αἱ φωναὶ ἐϲχηματίϲθηϲαν , εἴγε ἐκεῖνοϲ , ὅδε , οὐτοϲ , αὐτόϲ , ὁδί , ὁ δεῖνα . καὶ μήποτε εὐλόγωϲ . εἰ γὰρ παρὰ τὰ ἄλλα μέρη τοῦ λόγου ἐν προϲώποιϲ ὥριϲται , ὀρθῶϲ ἄρα καὶ ἡ ἐν τοῖϲ τρίτοιϲ προϲώποιϲ διαφορὰ διήρθρωται , δείξει μὲν ὡϲ οὺτοϲ , ἀπουϲίᾳ δὲ ὡϲ αὐτόϲ , καὶ ἔτι ἐν διαϲτήματι ὡϲ ἐκεῖνοϲ · τὸ μὲν γὰρ οὺτοϲ ἐγγύτητα ϲημαίνει προϲώπου , τὸ δὲ ἐκεῖνοϲ διάϲτημα . — ἀλλὰ μὴν καὶ τῶν κτητικῶν πλείονα τρίτα ἔϲτιν ἐπιδεῖξαι . ἐν γὰρ τῷ ἐμόϲ ἐϲτι πρώτου πρὸϲ τρίτον , καὶ ἔτι ἐν τῷ ϲόϲ ἐϲτι δευτέρου πρὸϲ τρίτον · καὶ ϲαφὲϲ ὡϲ ἐν τῷ ὅc δύο τρίτα , ἐξ ὧν τὸ κτῆμα κὰν μὴ ὁρίζηται , οὐ μάχεται · ἐδείκνυτο γὰρ ὡϲ οὐκ ἀντωνυμία · καὶ ἐπὶ πληθυντικῶν ἐν τῷ ϲφέ τεροι πολλὰ τρίτα .
Lemmas: ὅς τρόπος ἐπί ὁ ἀριθμός ὁ μετά ὁ δυικός αὔξησις πληθυντικός καλέω , Αἴας γάρ καί Αἴας καί Αἴας , καί μής χομαι καί μαχομεθ́ω καί Μαχ μέμφομαι , ἐγώ τε καί νύι καί ἐγώ , ὁ αὐτός τρόπος καί ἐπί ὁ πρόσωπον ὁ μετά ὁ δεύτερος τρίτος καλέω , ἐάν ἐν πολύς νοέω πρόσωπον · γράφω γάρ καί περιπατέω . πάρειμι δέ καί ἐπί ὁ ἀριθμός πιστόω ὁ λόγος καί ἐκ ὁ φωνή , ὡς οὐ ἄλλος τις ἐπινοέω σχῆμα φωνή μετά ὁ δυικός ἤ μόνος ὁ πληθυντικός · ὁ γάρ λέγω ὁ ἄνθρωπος ἤ ἐγώ ἐπί πᾶς ἀριθμός τάσσω . – ἐπί μέντοι ὁ ἀντωνυμία κατά τρίτος καί . πλείων ὁ φωνή σχηματίζω , εἰ ἐκεῖνος , ὅδε , οὐτος , αὐτός , ὅδε , ὁ δεῖνα . καί μήποτε εὔλογος . εἰ γάρ παρά ὁ ἄλλος μέρος ὁ λόγος ἐν πρόσωπον ὁρίζω , ὀρθός ἄρα καί ὁ ἐν ὁ τρίτος πρόσωπον διαφορά διαρθρόω , δεῖξις μέν ὡς οὗτος , ἀπουσία δέ ὡς αὐτός , καί ἔτι ἐν διάστημα ὡς ἐκεῖνος · ὁ μέν γάρ οὗτος ἐγγύτης σημαίνω πρόσωπον , ὁ δέ ἐκεῖνος διάστημα . — ἀλλά μήν καί ὁ κτητικός πολύς τρίτος εἰμί ἐπιδείκνυμι . ἐν γάρ ὁ ἐμός εἰμί πρῶτος πρός τρίτος , καί ἔτι ἐν ὁ σός εἰμί δεύτερος πρός τρίτος · καί σαφής ὡς ἐν ὁ ὅς δύο τρίτος , ἐκ ὅς ὁ κτῆμα ἐάν μή ὁρίζω , οὐ μάχομαι · δείκνυμι γάρ ὡς οὐ ἀντωνυμία · καί ἐπί πληθυντικός ἐν ὁ σφεῖς τερέω πολύς τρίτος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 43
Ἡ μὲν ἐν τοῖϲ ὀνόμαϲι παραγωγὴ εἰδὸϲ καλεῖται · εἴδει γὰρ παραπλήϲιόν τι παραδέχεται κατὰ τὴν ἑτεροίωϲιν τοῦ τέλουϲ , δι’ οὐ γνωρίζεται . ἡ δὲ ἐν τοῖϲ ῥήμαϲι καὶ ἀντωνυμίαιϲ μετάβαϲιϲ πρόϲωπον · ἐπιτήδειον γὰρ τοῦτο δεῖξιν ϲωματικὴν καὶ ψυχικὴν διάθεϲιν παραϲτῆϲαι . ὀρθῶϲ οὖν ἡ διορίζουϲα λέξιϲ τὰ προκείμενα πρόϲωπον ἐκλήθη .
Lemmas: ὁ μέν ἐν ὁ ὄνομα παραγωγή οἶδα καλέω · εἶδος γάρ παραπλήσιος τις παραδέχομαι κατά ὁ ἑτεροίωσις ὁ τέλος , διά ὅς γνωρίζω . ὁ δέ ἐν ὁ ῥῆμα καί ἀντωνυμία μετάβασις πρόσωπον · ἐπιτήδειος γάρ οὗτος δεῖξις σωματικός καί ψυχικός διάθεσις παρίστημι . ὀρθός οὖν ὁ διορίζω λέξις ὁ πρόκειμαι πρόσωπον καλέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 44
Ὅπερ ῥητέον ἐν μὲν τῇ περὶ ἑαυτοῦ ἀποφάϲει , πρῶτον , εἴγε καὶ ἡ ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ προϲώποιϲ ἀπόφαϲιϲ ἐξ αὐτοῦ γίνεται · ἐν δὲ τῇ πρὸϲ ὅν ὁ λόγοϲ ὑπὲρ αὐτοῦ , δεύτερον · ἐν δὲ τῇ μήτε προϲφωνούϲῃ μήτε προϲφωνουμένῃ , τρίτον .
Lemmas: ὅς λέγω ἐν μέν ὁ περί ἑαυτοῦ ἀπόφασις , πρῶτος , εἰ καί ὁ ἐν ὁ ἑξῆς πρόσωπον ἀπόφασις ἐκ αὐτός γίγνομαι · ἐν δέ ὁ πρός ὅς ὁ λόγος ὑπέρ αὐτός , δεύτερος · ἐν δέ ὁ μήτε προσφωνέω μήτε προσφωνέω , τρίτος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 45
ῦὐ γὰρ ὑγιὲϲ τὸ λέγειν , ὅτι πρῶτον πρόϲωπον τὸ ἀποφαινόμενον , καὶ ἔτι δεύτερον τὸ πρὸϲ δν ὁ λόγοϲ , καὶ τρίτον τὸ περί τινοϲ . - εἰ γὰρ τὸ πρῶτον πρόϲωπον τὰϲ τρεῖϲ φωνὰϲ ἀποφαίνεται , ἐγ ώ , ϲύ , ἐκεῖνοϲ , δῆλον ὡϲ καὶ πρῶτον τὸ λέγον εἰρήϲεται , καὶ ἔτι δεύτερον καὶ τρίτον . - ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ ϲύ πρὸϲ δν ὁ λόγοϲ τί δέ ; οὐχὶ καὶ τὸ ἐκεῖνοϲ λέγεται πρόϲ τινα . — ὑπέρ τέ τινοϲ πᾶν τι πρόϲωπόν ἐϲτι · πῶϲ οὑν περί τινοϲ μόνον τὸ τρίτον , κοινῆϲ ούϲηϲ τῆϲ λέξεωϲ κατὰ πάϲηϲ οὐϲίαϲ ;
Lemmas: υἱός γάρ ὑγιής ὁ λέγω , ὅτι πρῶτος πρόσωπον ὁ ἀποφαίνω , καί ἔτι δεύτερος ὁ πρός δν ὁ λόγος , καί τρίτος ὁ περί τις . - εἰ γάρ ὁ πρῶτος πρόσωπον ὁ τρεῖς φωνή ἀποφαίνω , ἐκ ὦ , σύ , ἐκεῖνος , δῆλος ὡς καί πρῶτος ὁ λέγω λέγω , καί ἔτι δεύτερος καί τρίτος . - ἀλλά μήν καί ὁ σύ πρός δν ὁ λόγος τίς δέ ; οὐ καί ὁ ἐκεῖνος λέγω πρός τις . — ὑπέρ τε τις πᾶς τις πρόσωπον εἰμί · πῶς οὖν περί τις μόνος ὁ τρίτος , κοινός εἰμί ὁ λέξις κατά πᾶς οὐσία ;
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 46
Τὰ γοῦν πληθυντικὰ τοῦ πρώτου προϲώπου ἐμπεριεκτικὰ δύναται εἰναι καὶ παντὸϲ προϲώπου , ἅπερ τινά ἐϲτι . Δεῖ γὰρ νοεῖν ὡϲ ἡ ἐν τοῖϲ ἑνικοῖϲ προϲώποιϲ ἐκφορὰ εἰλικρινῶϲ πρῶτον ἐπαγγέλλεται πρόϲωπον , καὶ ἔτι ἡ ἐπὶ τοῦ δευτέρου δεύτερον · τὸ δὲ ἐπὶ δυικοῦ ἢ πληθυντικοῦ ϲύλληψιν ἀναδέχεται ἑτέρων προϲώπων . καὶ τὸ μὲν πρῶτον ἢ μετὰ δευτέρων ἢ τρίτων , ἢ καὶ μετὰ δευτέρων καὶ τρίτων . ὁ γὰρ ἀποφαινόμενοϲ περὶ ἑαυτοῦ καὶ πολιτῶν ἀπόντων , ἡμεῖϲ ἠριϲτεύϲαμεν , ϲύλληψιν πεποίηται τρίτων μετὰ πρώτου · ὁ δὲ παρόντων , ἡμεῖϲ αἶτιοι ἐγεν όμεθα , πρώτου καὶ δευτερῶν , εἴγε πρὸϲ ατούϲ ἀποφαίνεται ὑπὲρ αὐτῶν . ὁ δὲ λέγων ὑπὲρ ἀπόντων πολιτῶν πρὸϲ πολίταϲ , ἡμεῖϲ τῆϲ μάχηϲ αἶτιοί ἐϲμεν , καὶδευτέρων ϲύλληψιν ποιεῖται , ἐν ῷ πρὸϲαὐτοὺϲ ἀποφαίνεται,καὶτρίτων , ἐν ῷ ὑπὲρ ἀπόντων διαλέγεται , ὅπερ ἴδιον ἦν τρίτου . τὸ δὲ δεύτερον ἢ δευτέρων ϲύλληψιν ἢ δευτέρων καὶ τρίτων . πρὸϲ μὲν γὰρ πάνταϲ παρόνταϲ ἡ ἀπόταϲιϲ δευτέρων ϲύλληψιϲ , πρὸϲ δέ τιναϲ μὲν ἀπόνταϲ , τινὰϲ δὲ παρόνταϲ , ὡϲ εἰ Ἀλέξανδροϲ πρὸϲ τοὺϲ Ἀθηναίων πρέϲβειϲ , μεὶϲ οἱ Ἀθηναῖοι , δευτέρων καὶ τρίτων . τὸ γὰρ τρίτον πάντοτε ἐν τρίτοιϲ νοεῖται .
Lemmas: ὁ γοῦν πληθυντικός ὁ πρῶτος πρόσωπον ἐμπεριεκτικός δύναμαι εἰμί καί πᾶς πρόσωπον , ὅς τις εἰμί . δέω γάρ νοέω ὡς ὁ ἐν ὁ ἑνικός πρόσωπον ἐκφορά εἰλικρινής πρῶτος ἐπαγγέλλω πρόσωπον , καί ἔτι ὁ ἐπί ὁ δεύτερος δεύτερος · ὁ δέ ἐπί δυικός ἤ πληθυντικός σύλληψις ἀναδέχομαι ἕτερος πρόσωπον . καί ὁ μέν πρῶτος ἤ μετά δεύτερος ἤ τρίτος , ἤ καί μετά δεύτερος καί τρίτος . ὁ γάρ ἀποφαίνω περί ἑαυτοῦ καί πολίτης ἄπειμι , ἐγώ ἀριστεύω , σύλληψις ποιέω τρίτος μετά πρῶτος · ὁ δέ πάρειμι , ἐγώ αἴτιος γε μέμφομαι , πρῶτος καί δεύτερος , εἰ πρός Ἀτοῦς ἀποφαίνω ὑπέρ αὐτός . ὁ δέ λέγω ὑπέρ ἄπειμι πολίτης πρός πολίτης , ἐγώ ὁ μάχη αἴτιος εἰμί , καιδυο σύλληψις ποιέω , ἐν ὅς προσαυος ἀποφαίνω , ἐν ὅς ὑπέρ ἄπειμι διαλέγω , ὅς ἴδιος εἰμί τρίτος . ὁ δέ δεύτερος ἤ δεύτερος σύλληψις ἤ δεύτερος καί τρίτος . πρός μέν γάρ πᾶς πάρειμι ὁ ἀπότασις δεύτερος σύλληψις , πρός δέ τις μέν ἄπειμι , τις δέ πάρειμι , ὡς εἰ Ἀλέξανδρος πρός ὁ Ἀθηναῖος πρέσβυς , μείς ὁ Ἀθηναῖος , δεύτερος καί τρίτος . ὁ γάρ τρίτος πάντοτε ἐν τρίτος νοέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 47
Ἔτι γε μὴν ἐπὶ δϊκοῦ ϲύλληψιϲ γενήϲεται , ἀλλ’ οὐκέτι ἐν τριϲὶ προϲώποιϲ , ἀλλ’ ἐν δυϲί · πόθεν γὰρ τὸ δυάδοϲ παραϲτατικὸν ϲύλληψιν τριῶν ποιήϲεται καὶ πρώτου μὲν πρὸϲ τρίτον , νῶι δ , ἐγῶ Ϲθένελόϲ τε ( 1 48 ) , πρὸϲ δὲ δεύτερον , πρίν γ’ ἐπὶ νὼ τῷδ’ ἀνδρί ( E 219 ) καὶ ἐπὶ δευτέρου δευτέρων , γυιώϲειν ύὲν ϲφῶιν ὑφ’ ἅρμαϲι ( Θ 416 ) , δευτέρου δὲ καὶ τρίτου , ϲφῶι μὲν αὐθι ( Μ 366 ) . ἐξηγήϲεται γὰρ αὐτὸϲ πρὸϲ παρόντα μὲν τὸν Αἴαντα , ἀπόντα δὲ τὸν Λυκομήδη , ϲὺ καὶ κρατερὸϲ υκομήδηϲ ( M 366 ) .
Lemmas: ἔτι γε μήν ἐπί δικός σύλληψις γίγνομαι , ἀλλά οὐκέτι ἐν τρεῖς πρόσωπον , ἀλλά ἐν δύο · πόθεν γάρ ὁ δυάς παραστατικός σύλληψις τρεῖς ποιέω καί πρῶτος μέν πρός τρίτος , ἐγώ δεσποινίδα , ἐγώ Σθένελος τε ( 1 48 ) , πρός δέ δεύτερος , πρίν γε ἐπί ἐγώ ὅδε ἀνήρ ( E 219 ) καί ἐπί δεύτερος δεύτερος , γυιόω ὕω σύ ὑπό ἅρμα ( Θ 416 ) , δεύτερος δέ καί τρίτος , σύ μέν αὖθι ( Μ 366 ) . ἐξηγέομαι γάρ αὐτός πρός πάρειμι μέν ὁ Αἴας , ἄπειμι δέ ὁ Λυκομήδης , σύ καί κρατερός υκομήδης ( M 366 ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 48
Χρὴ μέντοι κἀκεῖνο προϲειληφέναι , ὅτι , κἆν πλῆθοϲ ἀποφαίνηται , οὐ διαπίπτει πάντωϲ ὁ λόγοϲ . πάλιν γὰρ ἕκαϲτοϲ τῶν φωνούντων ϲύλληψιν ποιεῖται τῶν ϲὺν αὑτῷ ἀποφαινομένων · δκαϲτοϲ γὰρ τῶν ἐν πλήθει μοῖρα τοῦ ὅλου . αἱ γοῦν ἐπαφαὶ τῶν ὑπερμεγεθῶν ϲωμάτων ἀπὸ βραχέοϲ τινὸϲ μέρουϲ τὸ ὅλον ϲῶμα δηλοῦϲιν .
Lemmas: χρή μέντοι ἐκεῖνος προσλαμβάνω , ὅτι , ἐάν πλῆθος ἀποφαίνω , οὐ διαπίπτω πάντως ὁ λόγος . πάλιν γάρ ἕκαστος ὁ φωνέω σύλληψις ποιέω ὁ σύν ἑαυτοῦ ἀποφαίνω · δκαστος γάρ ὁ ἐν πλῆθος μοῖρα ὁ ὅλος . ὁ γοῦν ἐπαφή ὁ ὑπερμεγέθης σῶμα ἀπό βραχύς τις μέρος ὁ ὅλος σῶμα δηλόω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 49
Ὁ δὲ λόγοϲ ἅπαϲ ϲυντείνει καὶ ἐπὶ τὰ ῥήματα , τῶν προϲτακτικῶν εὐλόγωϲ ὑπεϲταλμένων . εἰ γὰρ κεχώριϲται τὸ προϲτάϲϲον τοῦ προϲταϲϲομένου , πρῶτον δέ ἐϲτι τὸ ὑπὲρ αὺτοῦ ἀποφαινόμενον , δῆλον ὅτι περιϲϲὸν ζητεῖν τὸ τούτων πρῶτον πρόϲωπον . δεῖ μέντοι νοεῖν , ὅτι τὸ χαζώμεθ’ ἐφ’ ἵππων ( Ε 249 ) , τὁ τ’ ἄνδραϲ κτείνωμεν ( Ζ 70 ) , καὶ τὰ παραπλήϲια ἠθικώτερον ἀναπεφώνηται , τῶν ὑποτιθεμένων καὶ ἑαυτούϲ ϲυλλαμβανόντων · οὐ γὰρ ἄντικρυϲ προϲτακτικαὶ αἱ τοιαῦται ἐκφοραί .
Lemmas: ὁ δέ λόγος ἅπας συντείνω καί ἐπί ὁ ῥῆμα , ὁ προστακτικός εὔλογος ὑποστέλλω . εἰ γάρ χωρίζω ὁ προστάσσω ὁ προστάσσω , πρῶτος δέ εἰμί ὁ ὑπέρ ἑαυτοῦ ἀποφαίνω , δῆλος ὅτι περισσός ζητέω ὁ οὗτος πρῶτος πρόσωπον . δέω μέντοι νοέω , ὅτι ὁ χάζω ἐπί ἵππος ( Ε 249 ) , ὁ τε ἀνήρ κτείνω ( Ζ 70 ) , καί ὁ παραπλήσιος ἠθικός ἀναφωνέω , ὁ ὑποτίθημι καί ἑαυτοῦ συλλαμβάνω · οὐ γάρ ἄντικρυς προστακτικός ὁ τοιοῦτος ἐκφορά .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 50
Ἐξχομένωϲ ϲκεπτέον καὶ περὶ τῶν κατὰ κλητικὴν προϲώπων , τίνα τέ ἐϲτιν ἐν πρωτοτύποιϲ , τίνα τε ἐν κτητικαῖϲ . Εἰ κλητική ἐϲτι κλῆϲιϲ τῶν πέλαϲ , ὀρθῶϲ οὔτε τὰ πρῶτα κλητικὴν ἔχει τῶν πρωτοτύπων ( καὶ γὰρ περὶ αὐτῶν τὸν λόγον ποιεῖται ) οὔτε τὰ τρίτα , ἐπεὶ ἢ ἄπεϲτιν ἀναφορικῶϲ λεγόμενα , ὡϲ αὐτόϲ καὶ ἐκεῖνοϲ , κεῖνοϲ ἀνήρ , ὅτ’ ἐμεῖο κυνώπιδοϲ εἵνεκ’ Ἀχαιοί ( δ 145 ) . ἢ δείκνυται ἐν διαϲτάϲει , ὡϲ ἐν τῷ ἐκεῖνοϲ . ὅπερ οὐ προϲίεται ἡ κλητική . καὶ τούτου πίϲτιϲ τὸ τὴν μὲν οὗτοϲ καὶ ἐπὶ κλήϲεωϲϲεϲθαι , καθὸ πληϲιάζει . 5 οὑτοϲ , ἢ οἰῇ ϲτρατείαν ἐϲϲείϲθαι Ϲὠφρων ( fr.23 Ahrens ) . Κρατῖνοϲ ἐν Δραπέτιϲιν ( com.gr.llp.51 Mein . ) · οὐτοϲ , καθεύδειϲ : Β . οὐκ ἀναϲτήϲειϲ βοῶν · Ἀριϲτοφάνηϲ ἐν Ϲφηξίν ( v . 1 ) οὐτοϲ , τί πάϲχειϲ . ὧ κακόδαιμον Ξανθία . Ἄλλοι δέ τινεϲ ὑπέλαβον ὠλιγωρῆϲθαι . ἐπεὶ ἐπὶ κλητικῆϲ ἐτέθη . δέον γάρ , φαϲι , τὴν ϲύ παρειλῆφθαι · ἐχρῆν τε εἰϲ ε λήγειν , καθὸ τὰ τοιάδε τῶν πτωτικῶν εἰϲ ε λήγει κατὰ τὴν κλητικήν · ἔτι γε μὴν τὸ παρὰ Ϲώφρονι καὶ ἄρθρον προϲέλαβεν ἐν τῷ ὦ οὗτοϲ . Πάνυ δὲ εὔηθεϲ τὸ τοιοῦτον . δι’ οὗ γὰρ λόγου κανονίζεται τὸ ἐκεῖνοϲ καὶ ἔτι τὸ πόϲοϲ καὶ ποῖοϲ ἀμοιρεῖν κλητικῆϲ , διὰ τούτου καταϲκευάζεται ὡϲ 26 A τὸ οὺτοϲ ὀρθῶϲ ἐπὶ κλητικῆϲ τετάξεται . κλητικὴ γὰρ κλῆϲιϲ τοῦ πέλαϲ , πέλαϲ δέ ἐϲτι τὸ οὐτοϲ , κλητικῆϲ ἄρα τεύξεται . — προαλὲϲ δὲ καὶ τὸ ὦ ἄρθρον παραδέχεϲθαι · ἐκπίπτει γὰρ τῆϲ τῶν ἄρθρων ἐννοίαϲ . ἄλλωϲ τε διδομένηϲ τῆϲ κλητικῆϲ δοθήϲεται καὶ τὸ ὤ . — ἴϲωϲ δὲ καὶ Ἀττιικῷ ἔθει εἰϲ οϲ ἔληξεν ἐπὶ κλητικῆϲ ὁμοίωϲ τῷ δὸϲ φίλοϲ ( ρ 415 ) . ἄλλωϲ τε ἐδείχθηϲαν πολλάκιϲ ἀνακόλουθοι αἱ ἀντωνυμίαι .
Lemmas: Ἐξχομένως σκοπέω καί περί ὁ κατά κλητικός πρόσωπον , τίς τε εἰμί ἐν πρωτότυπος , τίς τε ἐν κτητικός . εἰ κλητικός εἰμί κλῆσις ὁ πέλας , ὀρθός οὔτε ὁ πρῶτος κλητικός ἔχω ὁ πρωτότυπος ( καί γάρ περί ἑαυτοῦ ὁ λόγος ποιέω ) οὔτε ὁ τρίτος , ἐπεί ἤ ἄπειμι ἀναφορικός λέγω , ὡς αὐτός καί ἐκεῖνος , ἐκεῖνος ἀνήρ , ὅτε ἐγώ κυνώπης ἕνεκα Ἀχαιός ( δεσποινίδα 145 ) . ἤ δείκνυμι ἐν διάστασις , ὡς ἐν ὁ ἐκεῖνος . ὅς οὐ προσίημι ὁ κλητικός . καί οὗτος πίστις ὁ ὁ μέν οὗτος καί ἐπί κλήσεωσσεσθαι , καθό πλησιάζω . 5 οὗτος , ἦ οἰάω στρατεία ἐσστίειμαι Σώφρων ( fr.23 Ahrens ) . Κρατῖνος ἐν Δράπετις ( com.gr.llp.51 Mein . ) · οὐτος , καθεύδω : Β . οὐ ἀνίστημι βοῦς · Ἀριστοφάνης ἐν Σφῆκες ( v . 1 ) οὐτος , τίς πάσχω . ὦ κακοδαίμων Ξανθίας . ἄλλος δέ τις ὑπολαμβάνω ὀλιγωρέω . ἐπεί ἐπί κλητικός τίθημι . δέω γάρ , φημί , ὁ σύ παραλαμβάνω · χρή τε εἰς ε λήγω , καθό ὁ τοιόσδε ὁ πτωτικός εἰς ε λήγω κατά ὁ κλητικός · ἔτι γε μήν ὁ παρά Σώφρων καί ἄρθρον προσλαμβάνω ἐν ὁ ὦ οὗτος . πάνυ δέ εὐήθης ὁ τοιοῦτος . διά ὅς γάρ λόγος κανονίζω ὁ ἐκεῖνος καί ἔτι ὁ πόσος καί ποῖος ἀμοιρέω κλητικός , διά οὗτος κατασκευάζω ὡς 26 A ὁ οὗτος ὀρθός ἐπί κλητικός τάσσω . κλητικός γάρ κλῆσις ὁ πέλας , πέλας δέ εἰμί ὁ οὐτος , κλητικός ἄρα τυγχάνω . — προαλής δέ καί ὁ ὦ ἄρθρον παραδέχομαι · ἐκπίπτω γάρ ὁ ὁ ἄρθρον ἔννοια . ἄλλος τε δίδωμι ὁ κλητικός δίδωμι καί ὁ ὦ . — ἴσως δέ καί Ἀττιικῷ ἔθος εἰς ο̅ς̅ λήγω ἐπί κλητικός ὅμοιος ὁ δίδωμι φίλος ( ρ 415 ) . ἄλλος τε δείκνυμι πολλάκις ἀνακόλουθος ὁ ἀντωνυμία .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 51
Ἐπί γε μὴν τῶν κτητικῶν ἀκωλύτωϲ ἐπὶ τοῦ πρώτου · οὐδὲν γὰρ ἦν ἐμποδών , ὥϲτε τὸν κεκτημένον τὸ κτῆμα προϲφωνεῖν , ὦ πάτερ ἡμέτερε ἰρονίδη ( α 45 ) , παῖδεϲ ἐμοί ( γ 475 ) , ὠ’μαὶ τἀπιόντοϲ ἄγκυραι ( Callimachi fr . 97 Sehneider ) · οὐκέτι μέντοι ἐπὶ δευτέρου , οὐ καθάπερ τινὲϲ ψήθηϲαν διὰ τὸ τὸν ἀριθμὸν διάφορον εἶναι . ἑνικὸν μὲν γὰρ τὸ κατὰ τὸ τέλοϲ , τουτέϲτι τὸ κτῆμα , πληθυντικόν δὲ τὸ κατὰ τὸ ἄρχον , ὅ ἐϲτι τοῦ κτήτοροϲ . πῶϲ γάρ φαϲι πληθυντικὸν καὶ ἑνικὸν ὑφ’ ἓν κεκλήϲεται ; εἰ γοῦν ἰϲά . ριθμα γένοιτο κατ’ ἀμφότερα , ϲυϲτήϲεται .
Lemmas: ἐπί γε μήν ὁ κτητικός ἀκώλυτος ἐπί ὁ πρῶτος · οὐδείς γάρ εἰμί ἐμποδών , ὥστε ὁ κτάομαι ὁ κτῆμα προσφωνέω , ὦ πατήρ ἡμέτερος ἰρονίδη ( α 45 ) , παῖς ἐγώ ( γ 475 ) , ὠμός ἐπέρχομαι ἄγκυρα ( Callimachi fr . 97 Sehneider ) · οὐκέτι μέντοι ἐπί δεύτερος , οὐ καθά τις ψάω διά ὁ ὁ ἀριθμός διάφορος εἰμί . ἑνικός μέν γάρ ὁ κατά ὁ τέλος , τουτέστι ὁ κτῆμα , πληθυντικός δέ ὁ κατά ὁ ἄρχω , ὅς εἰμί ὁ κτήτωρ . πῶς γάρ φημί πληθυντικός καί ἑνικός ὑπό εἷς καλέω ; εἰ γοῦν Ισά . ριθμα γίγνομαι κατά ἀμφότερος , συνίστημι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 52
Πρῶτον οὐδεμία χρῆϲιϲ ἔπειτα οὐδὲ λόγοϲ ἀπαιτεῖ . εἰ γὰρ αἱ κλήϲειϲ οὐ πρὸϲ κεχωριϲμένα πρόϲωπα . τὰ δὲ τῶν κτητόρων κεχώριϲται τῶν κτημάτων , πῶϲ οὐχ μάτην τὰ τῆϲ φωνῆϲ παραληφθήϲεται , οὐ δυνάμενα παραληφθῆναι ἀμέλει τὰ τοῦ πρώτου , ἀναδεξάμενα τὸν λόγον , καὶ τὴν χρῆϲιν ἐπέδειξεν .
Lemmas: πρῶτος οὐδείς χρῆσις ἔπειτα οὐδέ λόγος ἀπαιτέω . εἰ γάρ ὁ κλῆσις οὐ πρός χωρίζω πρόσωπον . ὁ δέ ὁ κτήτωρ χωρίζω ὁ κτῆμα , πῶς οὐ μάτην ὁ ὁ φωνή παραλαμβάνω , οὐ δύναμαι παραλαμβάνω ἀμέλει ὁ ὁ πρῶτος , ἀναδέχομαι ὁ λόγος , καί ὁ χρῆσις ἐπιδείκνυμι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 53
ὲἰ τὰ τρίτα τῶν κτητικῶν ἀντωνυμιῶν ψκείωται τοῖϲ κτητικοῖϲ ὀνόμαϲι , καθὸ ἀμφότερα δύο τρίτων παραϲτατικά , τοῦ τε κτήτοροϲ καὶ τοῦ κτήματοϲ , οὐδὲν δὲ τὸ κωλῦον φάναι Ἀριϲτάρχειε , οὐδὲ τὸ ϲφέτερε ἄρα ἀπόβλητον .
Lemmas: εἰ ὁ τρίτος ὁ κτητικός ἀντωνυμία κόπτω ὁ κτητικός ὄνομα , καθό ἀμφότερος δύο τρίτος παραστατικός , ὁ τε κτήτωρ καί ὁ κτῆμα , οὐδείς δέ ὁ κωλύω φημί Ἀριστάρχειος , οὐδέ ὁ σφέτερος ἄρα ἀπόβλητος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 54
Εὶ τὸ ἡμέτερε κλητικῆϲ , καὶ τὸ τούτου ἑνικὸν ὑπάρχει , ὅπερ καὶ ἐϲχηματίϲθη παρὰ τῷ ποιητῇ , γαμβρὸϲ ἐμὸϲ θύγατέρ τε ( τ 406 ) ὅν τρόπον ἀντὶ τοῦ γαμβρέ , οὕτωϲ ἀντὶ τοῦ ἐμέ . ὅπερ ἴϲωϲ ἄηθεϲ , ἐπεὶ οὕτε ϲύνηθεϲ παρὰ τῷ ποιητῇ , ϲολοικιϲμοῦ τε ὑπόφαϲιν ἐποιεῖτο διὰ τὸ τῇ ἐμέ αἰτιατικῇ ὁμοφωνεῖν .
Lemmas: εἰ ὁ ἡμέτερος κλητικός , καί ὁ οὗτος ἑνικός ὑπάρχω , ὅς καί σχηματίζω παρά ὁ ποιητής , γαμβρός ἐμός θυγάτηρ τε ( τ 406 ) ὅς τρόπος ἀντί ὁ γαμβρός , οὕτως ἀντί ὁ ἐγώ . ὅς ἴσως ἀήθης , ἐπεί ἵημι συνήθης παρά ὁ ποιητής , σολοικισμός τε ὑπόφασις ποιέω διά ὁ ὁ ἐγώ αἰτιατικός ὁμοφωνέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 55
Ἀκολούθωϲ ϲκεπτέον ὑπὲρ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τῶν ἀντωνυμιῶν , τὸ πρῶτον πότε ταῖϲ εὐθείαιϲ αὐτῶν τὰ ῥήματα ϲυνταγήϲεται , καὶ πότε οὕ . ταῖϲ μὲν γὰρ πλαγίοιϲ πάντοτε , ἐπεὶ αἱ ἀπὸ τῶν Ξμάτων διαθέϲειϲ ἐπί τινα πλάγιον φέρονται ἢ ὀνόματοϲ ἢ ἀντωνυμίαϲ ἢ μετοχϲ Γρύφωνι ἔδωκαϲ , ἐμοὶ ἐλάληϲα ϲ , ἐτίμηϲαϲ τὸν νικήϲαντα · τῆϲ γὰρ τοιαύτηϲ ϲυντάξεωϲ οὐκ οὔϲηϲ , οὐδ’ ἡ ἐπὶ πρόϲωπον μετάβαϲιϲ νοεῖται .
Lemmas: ἀκόλουθος σκοπέω ὑπέρ ὁ σύνταξις ὁ ἀντωνυμία , ὁ πρῶτος πότε ὁ εὐθεῖα αὐτός ὁ ῥῆμα συντάσσω , καί πότε οὐ . ὁ μέν γάρ πλάγιος πάντοτε , ἐπεί ὁ ἀπό ὁ Ξμάτων διάθεσις ἐπί τις πλάγιος φέρω ἤ ὄνομα ἤ ἀντωνυμία ἤ μετοχή γρυφωνη δίδωμι , ἐγώ λαλέω Σ , τιμάω ὁ νικάω · ὁ γάρ τοιοῦτος σύνταξις οὐ εἰμί , οὐδέ ὁ ἐπί πρόσωπον μετάβασις νοέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 56
Τινὲϲ μὲν οὖν ὑπέλαβον ἐντελεϲτέραν εἰναι τὴν μετὰ ῥημάτων καὶ ἀντωνυμιῶν φράϲιν , εἴγε ἐπ’ ἐνίων ϲυντάξεων , φαιρουμένων τῶν ἀντωνυμιῶν , ἐνδεῆ τὰ τοῦ λόγου γίνεται . ἐντελὲϲ μὲν γὰρ τὸ ἐγὼ ⟨ μὲν ⟩ παρεγενόμην , ϲὺ δ’ οὐ παρέτυχεϲ , ἐλλειπὲϲ δὲ τὸ παρεγενόμην μέν , οὐ παρἐτυχεϲ δέ . — Ἐγὼ δὲ οὐκ οἴμαι τὰϲ τοιαύταϲ φράϲειϲ ἐλλιπεῖϲ εἰναι τῶν ἀντωνυμιῶν , ὅπου διὰ ῥημάτων κατὰ τὸ πρῶιον πρόϲωπον καὶ δεύτερον ἡ τῶν ῥημάτων παράθεϲιϲ ἀναπληροῖ τὴν τῶν προϲώπων μετάβαϲιν v , περιϲϲὸν μέντοι τὴν παράθεϲιν ὑπολαμβάνω , εἰ μὴ διαϲτολῆϲ ὁ λόγοϲ χρήζοι . τὸ γὰρ ομεν ἀχνύμενοι ( κ 570 ) καὶ τὸ ἤμβροτεϲ οὐδ’ ἔτυχεϲ ( ἐ 287 ) καὶ ϲχεδὸν ὅλη ἡ χρῆϲιϲ τοῦ βίου , πλήρηϲ οὖϲα τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεωϲ , δόξειεν ἂν ἐλλείπειν . πέφκε γὰρ ἡ μὲν τῶν ῥημάτων ἐκφορὰ μετὰ προϲώπου τοῦ κατὰ τὴν εὐθεῖαν καὶ πρᾶγμα δηλοῦν , ἡ δὲ τῶν ἀντωνυμιῶν αὐτὸ μόνον πρόϲωπον καί , εἰ δέοι , διαϲτολήν . ὅταν οὖν τὰ ῥήματα παρατεθῇ , περιϲϲόν ἐϲτι τὰϲ ἀντωνυμίαϲ λαμβάνειν τῆϲ εὐθείαϲ , εἴγε , δι’ 5 παρετίθεντο , ἐπληροῦτο διὰ τῶν ῥημάτων . τοῦ μέντοι λόγου δεομένου ἀντιδιαϲτολῆϲ , καὶ τῶν ῥημάτων μὴ δυναμένων ἔτι τοῦτο ἀναπληρῶϲαι , ἐξ ἀνάγκηϲ παραλαμβάνονται αῖ τε κατὰ ⟨ τὸ ⟩ πρῶτον καὶ αἱ κατὰ τὸ δεύτερον , ἡμεῖϲ κα τέβημεν , ἐγὼ ἐθεαϲάμήν , καὶ ἐπὶ τῶν ὀνομάτων . τούτῳ δὲ τῷ λόγῳ κἀκεῖνο ἀϲύϲτατον καθειϲτήκει · αἰρομένων γὰρ τῶν ἀντωνυμιῶν διαϲτολῆϲ εἰχε χρείαν ἡ ϲυμπλοκὴ τῆϲ φράϲεωϲ , ἐγῶ μὲν παρεγεν όμην , ϲ ὺ δὲ ⟨ οὐ ⟩ παρέτυχεϲ .
Lemmas: τις μέν οὖν ὑπολαμβάνω ἐντελής εἰμί ὁ μετά ῥῆμα καί ἀντωνυμία φράσις , εἰ ἐπί ἔνιοι σύνταξις , φαιρουμην ὁ ἀντωνυμία , ἐνδεής ὁ ὁ λόγος γίγνομαι . ἐντελής μέν γάρ ὁ ἐγώ ⟨ μέν ⟩ παραγίγνομαι , σύ δέ οὐ παρατυγχάνω , ἐλλιπής δέ ὁ παραγίγνομαι μέν , οὐ παρατυγχάνω δέ . — ἐγώ δέ οὐ οἴομαι ὁ τοιοῦτος φράσις ἐλλιπής εἰμί ὁ ἀντωνυμία , ὅπου διά ῥῆμα κατά ὁ πρώϊος πρόσωπον καί δεύτερος ὁ ὁ ῥῆμα παράθεσις ἀναπληρόω ὁ ὁ πρόσωπον μετάβασις v , περισσός μέντοι ὁ παράθεσις ὑπολαμβάνω , εἰ μή διαστολεύς ὁ λόγος χρῄζω . ὁ γάρ ἀρτύω ἀχεύω ( Κ 570 ) καί ὁ ἁμαρτάνω οὐδέ τυγχάνω ( πέντε 287 ) καί σχεδόν ὅλος ὁ χρῆσις ὁ βίος , πλήρης εἰμί ὁ τοιοῦτος σύνταξις , δοκέω ἄν ἐλλείπω . πέκω γάρ ὁ μέν ὁ ῥῆμα ἐκφορά μετά πρόσωπον ὁ κατά ὁ εὐθεῖα καί πρᾶγμα δηλόω , ὁ δέ ὁ ἀντωνυμία αὐτός μόνος πρόσωπον καί , εἰ δέω , διαστολή . ὅταν οὖν ὁ ῥῆμα παρατίθημι , περισσός εἰμί ὁ ἀντωνυμία λαμβάνω ὁ εὐθεῖα , εἰ , διά 5 παρατίθημι , πληρόω διά ὁ ῥῆμα . ὁ μέντοι λόγος δέω ἀντιδιαστολή , καί ὁ ῥῆμα μή δύναμαι ἔτι οὗτος ἀναπληρόω , ἐκ ἀνάγκη παραλαμβάνω ὁ τε κατά ⟨ ὁ ⟩ πρῶτος καί ὁ κατά ὁ δεύτερος , ἐγώ ἄν τέβημεν , ἐγώ θεάομαι , καί ἐπί ὁ ὄνομα . οὗτος δέ ὁ λόγος ἐκεῖνος ἀσύστατος καθίστημι · ἀείρω γάρ ὁ ἀντωνυμία διαστολεύς ἔχω χρεία ὁ συμπλοκή ὁ φράσις , ἐγώ μέν παραγίγνομαι ἀρτύω , Σ ὗς δέ ⟨ οὐ ⟩ παρατυγχάνω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 57
ϲθαι τοῖϲ ὀνόμαϲιν . ὡϲ προείρηται , ἐπεὶ ἐν τρίτοιϲ προϲώποιϲ ἐνοεῖτο , χωρὶϲ εἰ μὴ τὰ τῆϲ ώπάρξεωϲ ῥήματα ϲυντάττοιτο · ( τηνικαῦτα γὰρ ἐπὶ πρώτου καὶ δευτέρου τὰ ὀνόματα ἐτάϲϲετο . καὶ μάλα εὐλόγωϲ · οὐ γὰρ ἔτι ἡ ἀντωνυμία τὸ ἰδίᾳ τινὶ παρηκολουθηκὸϲ ἠδύνατο παραϲτῆϲαι . φαμὲν γὰρ οὖν Ἀρίϲταρ χοϲ λἐγομαι , μακρὸϲ ὑπάρχ χω ) . ἀναγκαίωϲ οὑν αὗται παραλαμβάνονται κατὰ πρῶτον καὶ δεύτερον , κοινὴν προϲώπων μετάβαϲιν δηλοῦϲαι . ἐπὶ γὰρ τῶν τρίτων οὐκ ἐξ ἀνάγκηϲ παραληφθήϲονται · δυνατὸν γὰρ προϲχρῆϲθαι καὶ τοῖϲ ὀνόμαϲιν , ἐγὼ καὶ ϲὺ καὶ Ἀριϲτοφάνηϲ , χωρὶϲ εἰ μὴ δείξεωϲ δέοιτο ὁ λόγοϲ , καθάπερ ἐπὶ τοῦ οὐτοϲ δ’ Αἴαϲ ἐϲτὶ πελώριοϲ ( Γ 229 ) · οὐ γὰρ μόνον τῷ τὴν ποιότητα παριϲτάντι ἠρκέϲθη , ἀλλὰ καὶ δεῖξιν ἐπιζητοῦντοϲ τοῦ λόγου ἐπηνέγκατο τὸ ἀντωνυμικόν . ἄλλωϲ τε ἡ γνῶϲιϲ τῶν κυρίων ὀνομάτων οὐ δῆλοϲ ἅπαϲιν ὅθεν ἐπὶ τὴν κοινῶϲ λαμβανομένην ἐπὶ παντὸϲ ἀντωνυμίαν καταδρομὴ γίνεται · οὐϲίαϲ γὰρ αὕτη μόνον παραϲτατική . διὸ καὶ ὁ Νέϲτωρ , οὐϲίαϲ μόνον ἀντιληπτικὸϲ γενόμενοϲ , οὐκέτι δὲ καὶ τῆϲ παρακολουθούϲηϲ ποιότητοϲ διὰ τὴν ἀδηλίαν τοῦ καταϲτήματοϲ , ὁρίζει μὲν τὸ ὑποκείμενον πρόϲωπον , ἀνακρίνει δὲ τὸ ποιόν v , τίϲ δ’ οὐτοϲ κατὰ νῆαϲ ( k 82 ) ὁ δὲ τὸ ἴδίον δηλοῖ , γνώϲεαι Ἀτρείδην ( k 88 ) .
Lemmas: ἕπομαι ὁ ὄνομα . ὡς προλέγω , ἐπεί ἐν τρίτος πρόσωπον νοέω , χωρίς εἰ μή ὁ ὁ ώπάρξεως ῥῆμα συντάσσω · ( τηνικαῦτα γάρ ἐπί πρῶτος καί δεύτερος ὁ ὄνομα τάσσω . καί μάλα εὔλογος · οὐ γάρ ἔτι ὁ ἀντωνυμία ὁ ἴδιος τις παρακολουθέω δύναμαι παρίστημι . φημί γάρ οὖν Ἀρίστης χος λέγω , μακρός ὑπάρχω χόω ) . ἀναγκαῖος οὖν οὗτος παραλαμβάνω κατά πρῶτος καί δεύτερος , κοινός πρόσωπον μετάβασις δηλόω . ἐπί γάρ ὁ τρίτος οὐ ἐκ ἀνάγκη παραλαμβάνω · δυνατός γάρ προσχράομαι καί ὁ ὄνομα , ἐγώ καί σύ καί Ἀριστοφάνης , χωρίς εἰ μή δείξις δέω ὁ λόγος , καθά ἐπί ὁ οὐτος δέ Αἴας εἰμί πελώριος ( Γ 229 ) · οὐ γάρ μόνος ὁ ὁ ποιότης παρίστημι ἀρκέω , ἀλλά καί δεῖξις ἐπιζητέω ὁ λόγος ἐπιφέρω ὁ ἀντωνυμικός . ἄλλος τε ὁ γνῶσις ὁ κύριος ὄνομα οὐ δῆλος ἅπας ὅθεν ἐπί ὁ κοινός λαμβάνω ἐπί πᾶς ἀντωνυμία καταδρομή γίγνομαι · οὐσία γάρ οὗτος μόνος παραστατικός . διό καί ὁ Νέστωρ , οὐσία μόνος ἀντιληπτικός γίγνομαι , οὐκέτι δέ καί ὁ παρακολουθέω ποιότης διά ὁ ἀδηλία ὁ κατάστημα , ὁρίζω μέν ὁ ὑπόκειμαι πρόσωπον , ἀνακρίνω δέ ὁ ποιός v , τίς δέ οὐτος κατά ναῦς ( k 82 ) ὁ δέ ὁ ἴδιος δηλόω , γιγνώσκω Ἀτρείδης ( k 88 ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 58
Ὡϲ μὲν οὑν καὶ ὲπὶ τρίτων πολλάκιϲ παραλαμβάνονται ἀντ’ ὀνόματοϲ , ἐδείχθη . Ἴϲωϲ τιϲ ὡϲ μαχόμενα ταῦτα παραλήψεται δεῦρ’ ἵτω ἐκ πάντων πρόμοϲ ἔμμεναι Ἔκτορι δίῳ ( H 75 ) , καὶ τὸ οὐκ ἄν μ’ ἐρύϲαιτ’ ἐξ οὐρανόθεν πεδίον δέ ζῆν’ ὕπατον μήϲτωρα ( Θ 21 ) ἰδοὺ γὰρ ὑπὲρ ἑαυτῶν λέγοντεϲ ὀνόματι προϲχρῶνται , τοῦ λέγεϲθαι ἢ ὑπάρχειν μὴ ϲυντεταγμένων . Ἀλλ’ οὐ τὰ ἐν ϲχήματι λαμβανόμενα , καὶ ταῦτα ὀλιγάκιϲ , κανὼν τῶν πλείϲτων . ἄλλωϲ τε ἔμφαϲιν ὑπεροχῆϲ τὰ τοιαῦτα ϲημαίνει . καὶ τὸ ἐπὶ Γύκλωποϲ δὲ λεγόμενον ἐπὶ τρίτου ἂν ἠκούετο , Οὐτιν ἐγὼ πύματον ἔδομαι ( I 369 ) , εἰ μὴ ἀνθυπαλλαγῇ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ εἰϲ δεύτερον αὐτὸ ἐπέϲτρεψε , τὸ δέ τοι ξεινήιον ἔϲται ( ι 370 ) . ὅμοιον γὰρ καὶ τὸ ἐπὶ Τηλεμάχου , ὦ γέρον , οὐχ ἑκὰϲ οὺτοϲ ἀνήρ , ὃϲ λαὸν ἤγειρα ( β 40 . 41 ) πάλιν γὰρ πρώτου διὰ τὸ ἤγειρα . οὐκ ἄλογον δὲ τὸ τὴν τῶν ὀνο μάτων ἐκφορὰν ἐν τρίτοιϲ νοεῖϲθαι , ἐπεὶ αἱ ἴδιαι θέϲειϲ τῶν ὀνομάτων οὐ τὸν πρόϲ τινα λόγον ἔχουϲιν , ἀλλὰ τὸν περί τινοϲ .
Lemmas: ὡς μέν οὖν καί ἐπί τρίτος πολλάκις παραλαμβάνω ἀντί ὄνομα , δείκνυμι . ἴσως τις ὡς μάχομαι οὗτος παραλαμβάνω δεῦρο ἔρχομαι ἐκ πᾶς πρόμος εἰμί Ἕκτωρ δῖος ( H 75 ) , καί ὁ οὐ ἄν ἐγώ ἐρύω ἐκ οὐρανόθεν πεδίον δέ Ζεύς ὕπατος μήστωρ ( Θ 21 ) ἰδού γάρ ὑπέρ ἑαυτοῦ λέγω ὄνομα προσχράομαι , ὁ λέγω ἤ ὑπάρχω μή συντάσσω . ἀλλά οὐ ὁ ἐν σχῆμα λαμβάνω , καί οὗτος ὀλιγάκις , κανών ὁ πολύς . ἄλλος τε ἔμφασις ὑπεροχή ὁ τοιοῦτος σημαίνω . καί ὁ ἐπί γυκλωψ δέ λέγω ἐπί τρίτος ἄν ἀκούω , Οὖτις ἐγώ πύματος ἐσθίω ( I 369 ) , εἰ μή ἀνθυπαλλαγή ὁ ἀντωνυμία εἰς δεύτερος αὐτός ἐπιστρέφω , ὁ δέ σύ ξεινήϊον εἰμί ( ι 370 ) . ὅμοιος γάρ καί ὁ ἐπί Τηλέμαχος , ὦ γέρων , οὐ ἑκάς οὗτος ἀνήρ , ὅς λαός ἀγείρω ( Β 40 . 41 ) πάλιν γάρ πρῶτος διά ὁ ἀγείρω . οὐ ἄλογος δέ ὁ ὁ ὁ ὀνο ματάω ἐκφορά ἐν τρίτος νοέω , ἐπεί ὁ ἴδιος θέσις ὁ ὄνομα οὐ ὁ πρός τις λόγος ἔχω , ἀλλά ὁ περί τις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 59
Αἱ ἀντωνυμίαι οὔτε ἀντὶ τῶν προϲηγορικῶν ὀνομάτων , οὔτε ἀντὶ ἐπιθετικῶν ν , εἴγε αἱ μὲν ὁρίζουϲιν ἕν τι , τὸ δὲ προϲηγορικὸν διήκει κατὰ πλειόνων , ἄνθ ρωποϲ , ῖππ οϲ . τὸ δὲ ἐγώ εἰμι ὁ ταῦτα δρῶν ἀντὶ ὀνόματοϲ κυρίου τοῦ Τρύφων ἢ Δίων . ἀλλὰ μὴν τἀπιθε τικὰ ἢ πηλικότητα ἢ ποϲότητα ἢ διάθεϲιν ψυχῆϲ δηλοῖ ἥ τι τοιοῦτον · αἱ δὲ ἀντωνυμίαι οὐδενὸϲ τούτων παραϲτατικαί , μόνον δὲ οϲίαϲ . ἀμέλει τὸ λευκόϲ ἐϲτιν ἡ μέλαϲ ἢ ἀγαθόϲ εἰϲ ἀντωνυμίαν οὐ μεταλαμβάνεται , τοῖϲ δὲ κυρίοιϲ τὰ ἐπιθετικὰ ϲυναρτᾶται , μα κρόϲ ἐϲτι Τρύφων , λευκόϲ ἐϲτι Δίων · φαμὲν δὲ ἐγὼ λευκόϲ εἰμι , ἀγαθὸϲ εἶ ϲύ · καὶ κατὰ τοῦτο οὐν ἀντὶ κυρίων δείκνυνται παραλαμβανόμεναι . Ἔτι καὶ τὸ ῖπποϲ με ἐλάκτιϲε , μεταλαμβανόμενον εἰϲ τὸ οὑτόϲ με ἐλάκτιϲεν , οὐκέτι κοινότητα τοῦ ἵππου ἐπαγγέλλεται , τὸν δὲ ἰδίωϲ νοούμενον .
Lemmas: ὁ ἀντωνυμία οὔτε ἀντί ὁ προσηγορικός ὄνομα , οὔτε ἀντί ἐπιθετικός ν , εἰ ὁ μέν ὁρίζω εἷς τις , ὁ δέ προσηγορικός διήκω κατά πολύς , ἄνθ ῥώψ , ῖππ ὅς . ὁ δέ ἐγώ εἰμί ὁ οὗτος δράω ἀντί ὄνομα κύριος ὁ Τρύφων ἤ Δίων . ἀλλά μήν ἀπιθέω τικόν ἤ πηλικότης ἤ ποσότης ἤ διάθεσις ψυχή δηλόω ἤ τις τοιοῦτος · ὁ δέ ἀντωνυμία οὐδείς οὗτος παραστατικός , μόνος δέ ὅσιος . ἀμέλει ὁ λευκός εἰμί ἤ μέλας ἤ ἀγαθός εἰς ἀντωνυμία οὐ μεταλαμβάνω , ὁ δέ κύριος ὁ ἐπιθετικός συναρτάω , πήδημα Κρος εἰμί Τρύφων , λευκός εἰμί Δίων · φημί δέ ἐγώ λευκός εἰμί , ἀγαθός εἰμί σύ · καί κατά οὗτος οὖν ἀντί κύριος δείκνυμι παραλαμβάνω . ἔτι καί ὁ ἵππος ἐγώ λακτίζω , μεταλαμβάνω εἰς ὁ οὗτος ἐγώ λακτίζω , οὐκέτι κοινότης ὁ ἵππος ἐπαγγέλλω , ὁ δέ ἴδιος νοέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 60
Ἐπεὶ δὲ καί τινεϲ τῶν λέξεων ἀμφιβάλλονται , πότερον ἀντωνυμίαι ἢ ὀνόματα , διά τιναϲ ὁμοιότηταϲ ἢ κοινὰϲ παρακολουθήϲειϲ , καὶ περὶ τούτου λεκτέον , ἵνα τἀκριβὲϲ τοῦ λόγου προϲγινόμενον τὸ διϲταζόμενον κατὰ τάϲδε τὰϲ λέξειϲ ἀποτρίψηται .
Lemmas: ἐπεί δέ καί τις ὁ λέξις ἀμφιβάλλω , πότερος ἀντωνυμία ἤ ὄνομα , διά τις ὁμοιότης ἤ κοινός παρακολούθησις , καί περί οὗτος λεκτέος , ἵνα ἀκριβής ὁ λόγος προσγίγνομαι ὁ διστάζω κατά ὅδε ὁ λέξις ἀποτρίβω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 61
Τὰ γοῦν ἐγκλιτικὰ τῶν πτωτικῶν ἀντωνυμίαϲ φαϲὶν εἰναι , τίμηϲόν με , κόψε γάρ αὐτὸν ( Μ 204 ) , οὐδέ τί μοι περίκειται ( 1 321 ) « διὰ τοῦτο τὸ τιϲ , ἐγκλιτικὸν ὄν , ἀντωνυμία , ἦλθέ τιϲ ἄνθρωποϲ . — τά τε εἰϲ ϲ λήγοντα ὀνόματα , μονοϲύλλαβα ὄντα , ἐκτείνεται , Kρήϲ , θήϲ , παῖϲ , θίϲ , εῖϲ , τὰ δὲ τῶν ἀντωνυμιῶν ϲυϲτέλλεται , ϲόϲ , ὅϲ , ϲφόϲ . — αἱ εἰϲ να λήγουϲαι αἰτιατικαὶ εἰϲ ν λήγουϲι κατὰ τὸν τοῦ οὐδετέρου παραϲχηματιϲμόν , μέλανα μέλαν , τάλανα τάλαν , τέρενα τέρεν , ἕνα ἕν . πῶϲ οὖν ἀπὸ τοῦ τινὰ οὐχὶ τίν , ἀλλὰ τί ; τὸ δ᾿ ἀνακόλουθον ἐν ἀντωνυμίαιϲ · τοιοῦτον οὖν καὶ τὸ προκείμενον . — καὶ ἐκ τοῦ παρὰ Δωριεῦϲι μὴ περιϲπᾶϲθαι , καθὸ παιδῶν , πάντων , Τρωῶν . — οὐϲίαν ϲημαίνουϲιν αἱ ἀντωνυμίαι , τὰ δὲ ὀνόματα οὐϲίαν μετὰ ποιότητοϲ · τὸ οὖν τίϲ . οὐϲίαϲ ὸν μόνον παραϲτατικόν , ἀντωνυμία . — ἔτι ἀνταποδίδοται τῷ ποῦ τὸ ἐκεῖ , καὶ γίνεται ἓν μέροϲ λόγου , τῷ τε πότε τὸ ὅτε · καὶ τῷ τίϲ οὖν τὸ ἐγώ · ταὐτὸν ἄρα .
Lemmas: ὁ γοῦν ἐγκλιτικός ὁ πτωτικός ἀντωνυμία φημί εἰμί , τιμάω ἐγώ , κόπτω γάρ αὐτον ( Μ 204 ) , οὐδέ τις ἐγώ περίκειμαι ( 1 321 ) « διά οὗτος ὁ τις , ἐγκλιτικός εἰμί , ἀντωνυμία , ἔρχομαι τις ἄνθρωπος . — ὁ τε εἰς σ̅ λήγω ὄνομα , μονοσύλλαβος εἰμί , ἐκτείνω , αἱρέω , θής , παῖς , θίς , ἔρχομαι , ὁ δέ ὁ ἀντωνυμία συστέλλω , σός , ὅς , σφός . — ὁ εἰς να λήγω αἰτιατικός εἰς ν λήγω κατά ὁ ὁ οὐδέτερος παρασχηματισμός , μέλας μέλας , τάλας τάλας , τέρην τέρην , εἷς εἷς . πῶς οὖν ἀπό ὁ τις οὐ σύ , ἀλλά τίς ; ὁ δέ ἀνακόλουθος ἐν ἀντωνυμία · τοιοῦτος οὖν καί ὁ πρόκειμαι . — καί ἐκ ὁ παρά Δωριεύς μή περισπάω , καθό παῖς , πάντοι , Τρώς . — οὐσία σημαίνω ὁ ἀντωνυμία , ὁ δέ ὄνομα οὐσία μετά ποιότης · ὁ οὖν τίς . οὐσία εἰμί μόνος παραστατικός , ἀντωνυμία . — ἔτι ἀνταποδίδωμι ὁ ποῦ ὁ ἐκεῖ , καί γίγνομαι εἷς μέρος λόγος , ὁ τε πότε ὁ ὅτε · καί ὁ τίς οὖν ὁ ἐγώ · αὐτός ἄρα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 62
Ἐγὼ δ᾿ οἶμαι πᾶϲαν λέξιν μᾶλλον ἀντωνυμίαν παραδεχθῆναι ἤπερ τὸ τίϲ καὶ τὰ τῆϲ τοιαύτηϲ ϲημαϲίαϲ ὀνόμιατα , λέγω δὲ τὸ ποῖοϲ , πόϲοϲ . τὸ γὰρ ἐναντιώτατον ταῖϲ ἀντωνυμίαιϲ , ἀόριϲτά ἐϲτιν , αὐτῆϲ ὁριζούϲηϲ πρόϲωπα . εἴτε γὰρ πυϲματικῶϲ , εἴτε ἀποφαντικῶϲ λαμβάνοιτο , ϲαφὲϲ’ ὅτι ἀόριϲτα . ὁ γὰρ πυνθανόμενοϲ , ἐν ῷ πυνθάνεται , ἀγνοεῖ , τὸ δ ἀγνοούμενον οὐχ ὁριϲτόν ὁ δὲ λέγων ἀποφαντικῶϲ ἦλθ τιϲ οὐϲ ἐπί τινα γνωριζόμενον ἀπερείδεται . πῶϲ οὖν οὐ παρέλκουϲα ἡ ζήτηϲιϲ ;
Lemmas: ἐγώ δέ οἴομαι πᾶς λέξις μάλα ἀντωνυμία παραδείκνυμι ἤ ὁ τίς καί ὁ ὁ τοιοῦτος σημασία ονομιατη , λέγω δέ ὁ ποῖος , πόσος . ὁ γάρ ἐναντίος ὁ ἀντωνυμία , ἀόριστος εἰμί , αὐτός ὁρίζω πρόσωπον . εἴτε γάρ πυσματικός , εἴτε ἀποφαντικός λαμβάνω , σαφής ὅτι ἀόριστος . ὁ γάρ πυνθάνομαι , ἐν ὅς πυνθάνομαι , ἀγνοέω , ὁ δεσποινίδα ἀγνοέω οὐ ὁριστός ὁ δέ λέγω ἀποφαντικός ἔρχομαι τις οὖς ἐπί τις γνωρίζω ἀπερείδω . πῶς οὖν οὐ παρέλκω ὁ ζήτησις ;
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 63
Ἀλα τὸ τίϲ , ἀποφαντικὸν ὄν , ἐγκλίνεται . Ἀλλ᾿ οὐδεμία ἀντωνυμία , εὐθείαϲ οὐϲα , ἐγκλίνεται , τὸ δὲ τίϲ εὐθείαϲ · πῶϲ οὖν ἀντωνυμία : ἄλλωϲ τε οὐκ ἴδιον ἀντωνυμίαϲ ἔγκλιϲιϲ , ἀλλὰ καὶ ῥημάτων , ὡϲ τὸ ἐϲτίν , εἰϲίν , καὶ ϲυνδέϲμων , ὁ πέρ , ὁ τέ , καὶ ἐπιρρημάτων , ὡϲ τὸ ποτέ , πῶϲ . οὐκ ἐπεὶ οὖν ἐγκλίνεται τὸ τίϲ , ἀντωνυμία . — Πῶϲ οὖν οὐ τείνεται μονοϲυλλαβοῦν ὡϲ τὰ ὀνόματα : Τοῦτο φωνῆϲ κατηγόρημα , οὐ τοῦ νοουμένου ἀπὸ τῆϲ φωνῆϲ . ἡ αὐχενοϲ παράλογόϲ ἐϲτιν , ἀλλ᾿ ὄνομα · τὸ πέποϲχα ἡμάρτηται , ἀλλὰ ῥῆμα . ἴϲωϲ δὲ καὶ ἡ ϲύντομοϲ τῆϲ πεύϲεωϲ ἀνάκριϲιϲ τὸ μακρὸν ῑ παρῃτήϲατο . — εἰϲ ῑ δὲ λήγει τὸ οὐδέτερον , καθότι τὰ ϲυϲτελλόμενα τῶν διχρόνων ἀποβολῇ τοῦ ϲ τὸ οὐδέτερον ποιοῦϲι , ταχύϲ τα χύ , ῆμιϲυϲ ῆμιϲυ , μέγαϲ μέγα , εχαριϲ εὔχαρι · τοιοῦτον οὑν καὶ τὸ τί . — Αἱ ἀντωνυμίαι ⟨ αἱ ⟩ ὀρθοτονούμεναι καὶ ἐγκλινόμεναι ἐγκλινόμεναι αὐτὸ μόνον διακρίνουϲι τὰ πρόϲωπα , ὀρθοτονούμεναι διαϲτέλλουϲι καὶ ἀντανακλῶνται · τῷ δὲ τίϲ οὐ ταὐτὸν παρηκολούθει . οὐ γὰρ ἕνεκα διαϲτολῆϲ τὸ τίϲ ὀξύνεται . ἀλλ’ ἕνεκα πεύϲεωϲ . — Τῷ τίϲ τὸ ἐγώ ἀνθυπάγεται , ἀλλὰ καὶ τὸ Ἀρίϲταρχοϲ , ἄλλα μυρία προϲῶπων δεικτικά . τὰ δὲ πύϲματα κατὰ ποϲότητοϲ , ὡϲ τὸ πόϲοϲ , καὶ ποιότητοϲ , ὡϲ τὸ ποῖοϲ , καὶ πηλικότητοϲ , ὡϲ τὸ πηλίκοϲ , καὶ κατ’ οὐϲίαϲ , ὡϲ τὸ τίϲ . καὶ οὐ διὰ τοῦτο ἀντωνυμία .
Lemmas: Ἄλας ὁ τίς , ἀποφαντικός εἰμί , ἐγκλίνω . ἀλλά οὐδείς ἀντωνυμία , εὐθεῖα εἰμί , ἐγκλίνω , ὁ δέ τις εὐθεῖα · πῶς οὖν ἀντωνυμία : ἄλλος τε οὐ ἴδιος ἀντωνυμία ἔγκλισις , ἀλλά καί ῥῆμα , ὡς ὁ εἰμί , εἰμί , καί σύνδεσμος , ὁ περ , ὁ τε , καί ἐπίρρημα , ὡς ὁ ποτέ , πῶς . οὐ ἐπεί οὖν ἐγκλίνω ὁ τίς , ἀντωνυμία . — πῶς οὖν οὐ τείνω μονοσυλλαβέω ὡς ὁ ὄνομα : οὗτος φωνή κατηγόρημα , οὐ ὁ νοέω ἀπό ὁ φωνή . ὁ αὐχήν παράλογος εἰμί , ἀλλά ὄνομα · ὁ ποσ́σσω ἁμαρτάνω , ἀλλά ῥῆμα . ἴσως δέ καί ὁ σύντομος ὁ πεῦσις ἀνάκρισις ὁ μακρός ι̅ παραιτέομαι . — εἰς ι̅ δέ λήγω ὁ οὐδέτερος , καθότι ὁ συστέλλω ὁ δίχρονος ἀποβολή ὁ σ̅ ὁ οὐδέτερος ποιέω , ταχύς τα ΧΥ , ἥμισυς ἥμισυς , μέγας μέγας , χαρίζω εὔχαρις · τοιοῦτος οὖν καί ὁ τίς . — ὁ ἀντωνυμία ⟨ ὁ ⟩ ὀρθοτονέω καί ἐγκλίνω ἐγκλίνω αὐτός μόνος διακρίνω ὁ πρόσωπον , ὀρθοτονέω διαστέλλω καί ἀντανακλάω · ὁ δέ τίς οὐ αὐτός παρακολουθέω . οὐ γάρ ἕνεκα διαστολεύς ὁ τίς ὀξύνω . ἀλλά ἕνεκα πεῦσις . — ὁ τίς ὁ ἐγώ ἀνθυπάγω , ἀλλά καί ὁ Ἀρίσταρχος , ἄλλος μυρίος πρόσωπον δεικτικός . ὁ δέ πύσμα κατά ποσότης , ὡς ὁ πόσος , καί ποιότης , ὡς ὁ ποῖος , καί πηλικότης , ὡς ὁ πηλίκος , καί κατά οὐσία , ὡς ὁ τίς . καί οὐ διά οὗτος ἀντωνυμία .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 64
ῦὐκ ἔϲτιν εὔλογον κατατρέχονταϲ τῆϲ φωνῆϲ φάναι ὡϲ οὐδεμία ἀντωνυμία εἰϲ ιϲ ἢ εἰϲ νοϲ ἢ εἰϲ νᾷ λήγει , ἥ περιϲϲοϲυλλαβεῖ κατὰ γενικήν γ . ἐπεὶ ἕνεκά γε τούτου οὐδεμία ἀντωνυμία είϲ γω ἢ εἰϲ ϲυ . καὶ ϲχεδὸν ἐπὶ παϲῶν τὸ αὐτὸ ἦν , καὶ οὐ πάντωϲ οὐκ ἀντωνυμίαι . — εἰ δὲ χρή , ἐκεῖνο λεκτέον , ὡϲ αἱ γένουϲ παραϲτατικαὶ καὶ ἀκοινώ . νητοι ὡϲ πρὸϲ τὰ θηλυκά , ἐκεῖνοϲ ἐκείν η , αὐτόϲ α ὐτ ή · πῶϲ οὕν ὁ τίϲ καὶ ἡ τίϲ : — τὸ οὐδείϲ ϲυντάϲϲεται γενικῇ ἀντωνυμίαϲ , οὐδεὶϲ αὐτῶν . οὐδεὶϲ ἡμῶν · οὐκέτι τῷ τινῶν . — πρὸϲ τὴν πεῦϲιν βαρύνεται τὸ τίνων , ἐπεὶ τὰ πύϲματα πρὸϲ πάντων Ἐλλήνων βαρύνεται , ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν ὄντα , ὑπεξαιρουμένου τοῦ ποδαπόϲ διὰ τὸν τύπον . οὐ πάντωϲ οὖν οὐχὶ ὄνομα , ὅτι παρὰ Δωριεῦϲιν ⟨ οὐ ⟩ περιϲπᾶται , καὶ ἐπεὶ τινά ὀξυτόνωϲ φαμὲν ἐπὶ τῆϲ ἀποφάϲεωϲ , καίτοι μηδεμιᾶϲ αἰτιατικῆϲ εἰϲ α ληγούϲηϲ καὶ ὀξυτονουμένηϲ . Πῶϲ δὲ οὐχὶ κἀκεῖνο γέλοιον « ἡ γὰρ ἵ ἀντωνυμία προϲέλαβέ » , φαϲι , τὸ τ , καὶ ἐγένετο τί , τὰ δὲ τοιαῦτα τοῦ αὐτοῦ μέρουϲ λόγου , οἱ ἱοc τοῖοϲ , ὡς τ τώϲ . » Πρῶτον μὲν οὐ τῆϲ αὐτῆϲ ἐννοίαϲ · εἷτα ἔδει τὸ τί τῶν τριῶν γενῶν εἶναι παραϲτατικόν , ὥϲπερ καὶ τὸ ἵ . ἢ εἴπερ τὸ τί οὐδέτερον μόνωϲ , πῶϲ οὐχὶ καὶ τῷ τίϲ τὸ δίχα τοῦ τ παράκειται ἵϲ τί δὲ τὰ μὲν ἀπὸ τοῦ τ κλίϲιν καὶ ἀριθμὸν ἀνεδέξατο , τινόϲ , τινῶν τὰ δὲ ἀπὸ τοῦ ι οὐκέτι , τῶν τοιούτων κλινομένων , οἵου γὰρ καὶ τοίου .
Lemmas: ῦὐκ εἰμί εὔλογος κατατρέχω ὁ φωνή φημί ὡς οὐδείς ἀντωνυμία εἰς ις ἤ εἰς νος ἤ εἰς νή λήγω , ἤ περισσοσυλλαβέω κατά γενικός γ . ἐπεί ἕνεκα γε οὗτος οὐδείς ἀντωνυμία εἷς γο ἤ εἰς συ . καί σχεδόν ἐπί πᾶς ὁ αὐτός εἰμί , καί οὐ πάντως οὐ ἀντωνυμία . — εἰ δέ χρή , ἐκεῖνος λεκτέος , ὡς ὁ γένος παραστατικός καί ἄκοινος . νῆτος ὡς πρός ὁ θηλυκός , ἐκεῖνος ἔκω ὁ , αὐτός α εὐ ή · πῶς οὖν ὁ τίς καί ὁ τίς : — ὁ οὐδείς συντάσσω γενικός ἀντωνυμία , οὐδείς αὐτός . οὐδείς ἐγώ · οὐκέτι ὁ τις . — πρός ὁ πεῦσις βαρύνω ὁ τίς , ἐπεί ὁ πύσμα πρός πᾶς Ἕλλην βαρύνω , ὑπέρ εἷς συλλαβή εἰμί , ὑπεξαιρέω ὁ ποδαπός διά ὁ τύπος . οὐ πάντως οὖν οὐ ὄνομα , ὅτι παρά Δωριεύς ⟨ οὐ ⟩ περισπάω , καί ἐπεί τις ὀξύτονος φημί ἐπί ὁ ἀπόφασις , καίτοι μηδείς αἰτιατικός εἰς α λήγω καί ὀξυτονέω . Πῶς δέ οὐ ἐκεῖνος γέλοιος « ὁ γάρ ἕ ἀντωνυμία προσλαμβάνω » , φημί , ὁ τ , καί γίγνομαι τίς , ὁ δέ τοιοῦτος ὁ αὐτός μέρος λόγος , ὁ ὅς τοῖος , ὡς τε ὅς . » πρῶτος μέν οὐ ὁ αὐτός ἔννοια · εἶτα δέω ὁ τίς ὁ τρεῖς γένος εἰμί παραστατικός , ὥσπερ καί ὁ ἕ . ἤ εἴπερ ὁ τίς οὐδέτερος μόνος , πῶς οὐ καί ὁ τίς ὁ δίχα ὁ τ παράκειμαι ἴς τίς δέ ὁ μέν ἀπό ὁ τ κλίσις καί ἀριθμός ἀναδέχομαι , τις , τις ὁ δέ ἀπό ὁ ι̅ οὐκέτι , ὁ τοιοῦτος κλίνω , οἷος γάρ καί τοῖος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 65
Τὸ τηλικοῦτοϲ καὶ τοιοῦτοϲ τά τε τούτοιϲ ὅμοια ϲύνθετα , ὥϲ τινεϲ ὑπέλαβον . ϲκεπτέον οὖν καὶ τίνα ἂν μέρη λόγου εἴη , εἴπερ ἔγκειται τὸ οὗτοϲ . Καὶ ὑπὲρ μὲν τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ τάδε τὰ κεφάλαια · ὁ τύποϲ τῆϲ φωνῆϲ , ἐν ᾡ τὰ ἐν διαλύϲει φαμὲν τηλίκοϲ οὖτοϲ . ἡ διὰ τοῦ ι ἐπέκταϲιϲ , τηλικουτοϲί , τοιουτοϲί , ὅπερ ἐπ᾿ ὀνομάτων οὐ ϲυμβαίνει . — τὸ δεῖξιν ἀναδέχεϲθαι · ἀφορῶντεϲ γάρ φαμεν τηλι . κοῦτοϲ καὶ τοιοῦτοϲ , τούτου μὴ παρακολουθοῦντοϲ ὀνόμαϲι . — τῶν τε οὐδετέρων ἡ εἰϲ ο κατάληξιϲ , τηλικοῦτο · ὁμοίωϲ γὰρ τῷ αὐτό καὶ τοῦτο καὶ ἐκεῖνο . »
Lemmas: ὁ τηλικοῦτος καί τοιοῦτος ὁ τε οὗτος ὅμοιος σύνθετος , ὡς τις ὑπολαμβάνω . σκοπέω οὖν καί τίς ἄν μέρος λόγος εἰμί , εἴπερ ἔγκειμαι ὁ οὗτος . καί ὑπέρ μέν ὁ σύνθεσις ὅδε ὁ κεφάλαιος · ὁ τύπος ὁ φωνή , ἐν ὅς ὁ ἐν διάλυσις φημί τηλίκος οὗτος . ὁ διά ὁ ι̅ ἐπέκτασις , τηλικουτοσί , τοιοῦτος , ὅς ἐπί ὄνομα οὐ συμβαίνω . — ὁ δεῖξις ἀναδέχομαι · ἀφοράω γάρ φημί τῆλις . Κοῦτος καί τοιοῦτος , οὗτος μή παρακολουθέω ὄνομα . — ὁ τε οὐδέτερος ὁ εἰς ο̅ κατάληξις , τηλικοῦτος · ὅμοιος γάρ ὁ αὐτός καί οὗτος καί ἐκεῖνος . »
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 67
Τῆϲ αὐτῆϲ ζητήϲεωϲ τυγχάνει τὸ ἡμεδαπόϲ καὶ ὑμεδαπόϲ , τοῦ δαπέδου ἢ ἐδάφουϲ κατά τιναϲ ἐγκειμένου . — Ἀλλ᾿ ἐβαρύνετο ἂν ὁμοίωϲ τοῖϲ τὸ ο φυλάξαϲιν οὐδετέροιϲ , ἄϲτεφοϲ , εὔτειχοϲ , δύϲριγοϲ , εἰ παρὰ τὸ ἔδαφοϲ · εἰ δὲ παρὰ τὸ δάπεδον , ὁμοίωϲ τῷ εὔτεκνοϲ , εὔμετροϲ , ε ὐπρόϲωποϲ . — ἀλλ᾿ εἰ καὶ τὰ τοῦ τόνου παραπεμπτέα , εἴγε καὶ τὰ παρὰ τὸ ἔργον ϲυντιθέμενα ὀξύνεται , μουϲουργόϲ , ἐλεφαντουργόϲ , ὑπουργόϲ , τὰ τοῦ γένουϲ ἀντέκειτο · κοινὰ γὰρ ἔδει εἶναι ὁμοίωϲ τοῖϲ ϲυνθέτοιϲ . — πρὸϲ οἷϲ καὶ τὰ τῆϲ γραφῆϲ ἀντέκειτο · ἐχρῆν γὰρ ἢ ἡμεδαπεδόϲ διὰ τοῦ πεδ ἢ ἡμεδαφόϲ διὰ τοῦ φ . πρὸϲ τούτοιϲ εἰϲ ἄπορον περιίϲταται τὸ ϲχῆμα τῆϲ λέξεωϲ · οὔτε γὰρ ὄνομα , ἐπεὶ πῶϲ πρώτου προϲώπου καὶ δευτέρου δεικτικόν , ὅπερ ἐν ὀνόματι οὐ παρακολουθεῖ ; οὔτε ἀντωνυμία , ἐπεὶ τὰ τέλη τῶν ϲχημάτων ἐπικρατεῖ , ὄνομα δὲ τὸ τέλοϲ , ὄνομα ἄρα τὸ ἡμεδαπόϲ . ἔτι οὐδεμία ἀντωνυμία μετ᾿ ἄλλου μέρουϲ λόγου ϲυντίθεται ἢ μόνη ἡ αὐτόϲ πληθυντικὴ δὲ οὐδεμία καθόλου · πῶϲ οὖν ϲύνθετον τὸ ἡμεδαπόϲ ;
Lemmas: ὁ αὐτός ζήτησις τυγχάνω ὁ ἡμεδαπός καί ὑμεδαπός , ὁ δάπεδον ἤ ἔδαφος κατά τις ἔγκειμαι . — ἀλλά βαρύνω ἄν ὅμοιος ὁ ὁ ο̅ φυλάσσω οὐδέτερος , ἄστεφος , εὔτειχος , δύσριγος , εἰ παρά ὁ ἔδαφος · εἰ δέ παρά ὁ δάπεδον , ὅμοιος ὁ εὔτεκνος , εὔμετρος , ε ὐπρόσωπος . — ἀλλά εἰ καί ὁ ὁ τόνος παραπεμπτέος , εἰ καί ὁ παρά ὁ ἔργον συντίθημι ὀξύνω , μουσουργός , ἐλεφαντουργός , ὑπουργός , ὁ ὁ γένος ἀντίκειμαι · κοινός γάρ δέω εἰμί ὅμοιος ὁ σύνθετος . — πρός ὅς καί ὁ ὁ γραφή ἀντίκειμαι · χρή γάρ ἤ ἡμεδαπεδός διά ὁ πεδʹ ἤ ἡμεδαφός διά ὁ φ̅ . πρός οὗτος εἰς ἄπορος περιίστημι ὁ σχῆμα ὁ λέξις · οὔτε γάρ ὄνομα , ἐπεί πῶς πρῶτος πρόσωπον καί δεύτερος δεικτικός , ὅς ἐν ὄνομα οὐ παρακολουθέω ; οὔτε ἀντωνυμία , ἐπεί ὁ τέλος ὁ σχῆμα ἐπικρατέω , ὄνομα δέ ὁ τέλος , ὄνομα ἄρα ὁ ἡμεδαπός . ἔτι οὐδείς ἀντωνυμία μετά ἄλλος μέρος λόγος συντίθημι ἤ μόνος ὁ αὐτός πληθυντικός δέ οὐδείς καθόλου · πῶς οὖν σύνθετος ὁ ἡμεδαπός ;
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 68
Εἰρήϲεται μὲν οὖν ἐντελῶϲ ἐν τῷ περὶ ϲυνθέτων ἡ αἰτία τῆϲ ἀϲυνθεϲίαϲ , καὶ νῦν δὲ διὰ βραχέοϲ ῥηθήϲεται . τὰ ὀνόματα δείξεώϲ ἐϲτιν ἀπαρέμφατα , αἱ δὲ ἀντωνυμίαι δείξεώϲ εἰϲι παραϲτατικαί , ἀλλὰ μὴν καὶ προϲώπων ὡριϲμένων , ἀπολύτων τε καὶ διαϲταλτικῶν . τά τε ϲυντιθέμενα τῶν λέξεων τὸ ἴδιον ϲημαινόμενον φυλάϲϲει , ἐάνπερ μὴ ϲυμβολικῶϲ λαμβάνηται . καθάπερ τὰ κύρια . ὀρθῶϲ ἄρα τὴν ϲύνθεϲιν τῶν ἀντωνυμιῶν τὰ ὀνόματα παρητήϲατο . — Ἐπεὶ κἀκ τῶν προκειμένων τὰ ὀνόματα μετελαμβάνετο , ( τὸ παντοδαπόϲ ἴϲον τῷ παντοῖοϲ , καὶ οὐδαμοῦ τὸ ἔδαφοϲ , ) δῆλον ὡϲ καὶ τὰ προκείμενα ἀϲύνθετα . — Ἐλλειπῆ ὄντα τὰ πύϲματα τοῦ ἐφ᾿ ὃ ποθεῖ , ἀϲύνθετα καθέϲτηκεν · αἱ δὲ ϲυνθέϲειϲ αὐτοτελεῖϲ θέλουϲιν εἶναι . πῶϲ οὖν τὸ ποδαπόϲ ϲύνθετον — Παράγονται αἱ ἀντωνυμίαι . ἰδοὺ γὰρ νωίτεροϲ καὶ ἡμέτεροϲ . ἀκωλύτωϲ ἄρα καὶ ταῦτα παρήχθη . ὁμοίωϲ τῷ τηλεδαπόϲ καὶ παντοδαπόϲ .
Lemmas: λέγω μέν οὖν ἐντελής ἐν ὁ περί σύνθετος ὁ αἰτία ὁ ἀσυνθεσία , καί νῦν δέ διά βραχύς λέγω . ὁ ὄνομα δείξις εἰμί ἀπαρέμφατος , ὁ δέ ἀντωνυμία δείξις εἰμί παραστατικός , ἀλλά μήν καί πρόσωπον ὁρίζω , ἀπόλυτος τε καί διασταλτικός . ὁ τε συντίθημι ὁ λέξις ὁ ἴδιος σημαίνω φυλάσσω , ἐάν μή συμβολικός λαμβάνω . καθά ὁ κύριος . ὀρθός ἄρα ὁ σύνθεσις ὁ ἀντωνυμία ὁ ὄνομα παραιτέομαι . — ἐπεί ἐκ ὁ πρόκειμαι ὁ ὄνομα μεταλαμβάνω , ( ὁ παντοδαπός ἴσος ὁ παντοῖος , καί οὐδαμοῦ ὁ ἔδαφος , ) δῆλος ὡς καί ὁ πρόκειμαι ἀσύνθετος . — ἐλλιπής εἰμί ὁ πύσμα ὁ ἐπί ὁ ποθέω , ἀσύνθετος καθίστημι · ὁ δέ σύνθεσις αὐτοτελής ἐθέλω εἰμί . πῶς οὖν ὁ ποδαπός σύνθετος — παράγω ὁ ἀντωνυμία . ἰδού γάρ νωΐτερος καί ἡμέτερος . ἀκώλυτος ἄρα καί οὗτος παράγω . ὁμοίως ὁ τηλεδαπός καί παντοδαπός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 69
« Ἀλλά » , φαϲίν , εἰ δοθείη τὸ ἡμεδαπόϲ παρῆχθαι , δοθήϲεται καὶ τὸ ἄλλοϲ ἀντωνυμία , ἐπεὶ τὸ ἀλλοδαπόϲ τῷ ἡμεδαπόϲ καὶ ὑμεδαπόϲ , ἀντωνυμικοῖϲ οὖϲι , τρίτον καθεϲτὸϲ ϲυμπαρήχθη · χρῆν γὰρ ϲφεδαπόϲ . » — Καὶ τοῦτο εὐαπόλυτον . πρῶτον ὡϲ οὐκ εἴ τι κατὰ τὸ τρίτον ἐπάγεται ταῖϲ ἀντωνυμίαιϲ , τοῦτο ἀντωνυμία · ἰδοὺ γὰρ καὶ τὰ ὀνόματα . — ἔπειτα ἐξ ἀνάγκηϲ τὸ ἀλλοδαπόϲ ἐπιφέρεται , οὐ καθὸ ἀντωνυμία , καθὸ δὲ τῶν ὑποκειμένων προϲώπων ἀναιρετικὸν ὑπάρχον εὶϲ ἀόριϲτον πρόϲωπον μεθίϲτηϲιν · ἄλλοϲ γάρ , οὐκ ἐγώ · ἄλλοϲ , οὐ ϲύ · ἄλλοϲ , οὐκ Ἀρίϲταρχοϲ . ἀναγκαίωϲ οὖν τὸ ἡμεδαπόϲ καὶ ὑμεδαπόϲ , τοῦ ὁριϲμοῦ ϲτερούμενα , εἰϲ τὸ ἀλλοδαπόϲ περιίϲτατο ἀόριϲτον , τοῦ ϲφεδαπόϲ μὴ δυναμένου κατὰ τὸ τρίτον παραλαμβάνεϲθαι , ἐπεὶ δυϲέφικτον τὸ ὁρίϲαι παντὸϲ ἀνθρώπου πόλιν · ἄπειρα δὲ τὰ τρίτα . ϲτέρηϲιϲ ἄρα ἦν πρώτου καὶ δευτέρου τὸ ἀλλοδαπόϲ , ὥϲπερ ἀρϲενικοῦ καὶ θηλυκοῦ τὸ οὐδέτερον .
Lemmas: « ἀλλά » , φημί , εἰ δίδωμι ὁ ἡμεδαπός παράγω , δίδωμι καί ὁ ἄλλος ἀντωνυμία , ἐπεί ὁ ἀλλοδαπός ὁ ἡμεδαπός καί ὑμεδαπός , ἀντωνυμικός εἰμί , τρίτος καθίστημι συμπαράγω · χρή γάρ σφεδαπός . » — καί οὗτος εὐαπόλυτος . πρῶτος ὡς οὐ εἰ τις κατά ὁ τρίτος ἐπάγω ὁ ἀντωνυμία , οὗτος ἀντωνυμία · ἰδού γάρ καί ὁ ὄνομα . — ἔπειτα ἐκ ἀνάγκη ὁ ἀλλοδαπός ἐπιφέρω , οὐ καθό ἀντωνυμία , καθό δέ ὁ ὑπόκειμαι πρόσωπον ἀναιρετικός ὑπάρχω είς ἀόριστος πρόσωπον μεθίστημι · ἄλλος γάρ , οὐ ἐγώ · ἄλλος , οὐ σύ · ἄλλος , οὐ Ἀρίσταρχος . ἀναγκαῖος οὖν ὁ ἡμεδαπός καί ὑμεδαπός , ὁ ὁρισμός στερέω , εἰς ὁ ἀλλοδαπός περιίστημι ἀόριστος , ὁ σφεδαπός μή δύναμαι κατά ὁ τρίτος παραλαμβάνω , ἐπεί δυσέφικτος ὁ ὁρίζω πᾶς ἄνθρωπος πόλις · ἄπειρος δέ ὁ τρίτος . στέρησις ἄρα εἰμί πρῶτος καί δεύτερος ὁ ἀλλοδαπός , ὥσπερ ἀρσενικός καί θηλυκός ὁ οὐδέτερος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 70
Ἀλλ᾿ οὐδὲ κλητικήν φαϲιν ἔχειν τὸ ἄλλοϲ , καθότι αἱ ἀντωνυμίαι , ἐκεῖνοϲ καὶ αὐτόϲ . — Καὶ τοῦτο ληρῶδεϲ . εἰ γὰρ ἡ κλητικὴ κλῆϲιϲ τοῦ πέλαϲ , ὅπερ ἐϲτὶ δεύτερον πρόϲωπον , πῶϲ οὐχὶ βίαιον τὸ ἀφανιϲτικὸν τῶν προϲώπων ἐϲ δευτέρου προϲώπου γένεϲιν μεθίϲταϲθαι ; — « Ἀλλὰ καὶ τὸ οὐδέτερον εἰϲ ο ἔληξε , καθότι τὸ αὐτό καὶ τὸ ἐκεῖνο ἀντωνυμίαι ὄντα . » Τοῦτο ἁμάρτημα φωνῆϲ , ὅπερ κατωρθοῦτο ἐν τῷ ϲυνθέτῳ , τὸ ὀφειλόμενον ν προϲλαμβάνον · ἔξαλλον γὰρ καὶ περίαλλον . — « Τὴν γενικὴν πληθυντικὴν περιϲπῶϲι Δωριεῖϲ , ἐπεὶ καὶ τὰϲ τοιαύταϲ τῶν ἀντωνυμιῶν · τουτῦν γὰρ καὶ τηνῶν , οἱϲ ὅμοιον καὶ τὸ ἀλλῶν » . Ἀλλ᾿ οὐκ εἴ τι ἐν διαλέκτοιϲ παρὰ τάϲιν ὠλιγώρηται , τοῦτο καὶ τῆϲ ποιότητοϲ τῆϲ λέξεωϲ ἐϲτέρηται · ἴϲωϲ δὲ καὶ τὸ ἐλλειπὲϲ τῆϲ εὐθείαϲ ἀνεπλήρωϲαν Δωριεῖϲ , ὡϲ ἀπὸ ὀξυτόνου εὐθείαϲ ἑνικῆϲ περιϲπῶντεϲ .
Lemmas: ἀλλά οὐδέ κλητικός φημί ἔχω ὁ ἄλλος , καθότι ὁ ἀντωνυμία , ἐκεῖνος καί αὐτός . — καί οὗτος ληρώδης . εἰ γάρ ὁ κλητικός κλῆσις ὁ πέλας , ὅς εἰμί δεύτερος πρόσωπον , πῶς οὐ βίαιος ὁ ἀφανιστικός ὁ πρόσωπον εἰς δεύτερος πρόσωπον γένεσις μεθίστημι ; — « ἀλλά καί ὁ οὐδέτερος εἰς ο̅ λήγω , καθότι ὁ αὐτός καί ὁ ἐκεῖνος ἀντωνυμία εἰμί . » οὗτος ἁμάρτημα φωνή , ὅς κατορθόω ἐν ὁ σύνθετος , ὁ ὀφείλω ν προσλαμβάνω · ἔξαλλος γάρ καί περιιάλλω . — « ὁ γενικός πληθυντικός περισπάω Δωριεύς , ἐπεί καί ὁ τοιοῦτος ὁ ἀντωνυμία · τοῦτος γάρ καί τηνῶ , οἱςστις ὅμοιος καί ὁ ἀναλόω » . ἀλλά οὐ εἰ τις ἐν διάλεκτος παρά τάσις ὀλιγωρέω , οὗτος καί ὁ ποιότης ὁ λέξις στερέω · ἴσως δέ καί ὁ ἐλλιπής ὁ εὐθεῖα ἀναπληρόω Δωριεύς , ὡς ἀπό ὀξύτονος εὐθεῖα ἑνικός περισπάω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 71
Ἡ ἀντωνυμία ὁρίζει πρόϲωπα , τὸ δὲ καὶ τὰ ὁριζόμενα ἀόριϲτα καθίϲτηϲιν , ἄλλοϲ , οὐκ ἐγώ . — αἱ ἀντωνυμίαι ἀντ᾿ ὀνομάτων · Ἀρίϲταρχοϲ ἐξηγήϲατο καὶ αὐτὸϲ ἐθαυμάϲθη ἓν καὶ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον , ἀλλ᾿ οὐκέτι ἐν τῷ Ἀρίϲταρχοϲ ἐξηγήϲατο καὶ ἄλλοϲ ἐθαυμάϲθη . — αἱ εἰϲ οϲ λήγουϲαι ἀντωνυμίαι μονοπρόϲωποι , ὀρθοτονούμεναι μόνωϲ καὶ δεικτικαὶ οὐϲαι , διὰ τοῦ ῑ ἐπεκτείνονται , χωρὶϲ τῆϲ αὐτόϲ · αὔτη γὰρ ἀναφορικὴ οὐϲα οὔτε ἐπεκτείνεται οὔτε μόνω . ὀρθοτονεῖται · ἐκεινοϲί γὰρ καὶ οὑτοϲί δεικτικῶϲ , ἀναφορικῶϲ δὲ κατ’ ἔγκλιϲιν κόψε γάρ αὐτον ἔχοντα ( Μ 204 ) . τὸ δ᾿ ἄλλοϲ οὐδενὶ τῶν λόγων ὑποπίπτει . — ἡ αὐτόϲ πάϲη ἀντωνυμίᾳ ἐπιτάϲϲεται , ἐγὼ αὐτόϲ , ἐκεῖνοϲ αὐτόϲ · οὐκέτι δὲ ἄλλοϲ αὐτόϲ . — αἱ ϲύνθετοι τῶν ἀντωνυμιῶν οὐ μεταβατικαί , ἐμαυτόν καὶ ἐμαυτῷ · τὸ δ᾿ ἐπ᾿ ἀλλήλουϲ ἐν μεταβάϲει προϲώπων . — μετὰ προθέϲεωϲ οὐ ϲυντίθενται ἀντωνυμίαι · διάλληλοϲ δέ φαμεν . — αἱ γενικαὶ πληθυντικαὶ τῶν ἀντωνυμιῶν ϲυντάϲϲονται μετὰ τοῦ οὐδείϲ χωρὶϲ ἄρθρου , τὰ δὲ ὀνόματα μετὰ ἄρθρου · οὐδεὶϲ τῶν ἄλλων παρεγένετο . Παραιτητέον τὴν λοιπὴν ἐπιχείρηϲιν ὑπὲρ τοῦ τὸν ⟨ λόγον ⟩ μὴ ἐπὶ πλέον προάγειν , τῶν ϲυνεκτικωτάτων κατειλημμένων .
Lemmas: ὁ ἀντωνυμία ὁρίζω πρόσωπον , ὁ δέ καί ὁ ὁρίζω ἀόριστος καθίστημι , ἄλλος , οὐ ἐγώ . — ὁ ἀντωνυμία ἀντί ὄνομα · Ἀρίσταρχος ἐξηγέομαι καί αὐτός θαυμάζω εἷς καί ὁ αὐτός πρόσωπον , ἀλλά οὐκέτι ἐν ὁ Ἀρίσταρχος ἐξηγέομαι καί ἄλλος θαυμάζω . — ὁ εἰς ος λήγω ἀντωνυμία μονοπρόσωπος , ὀρθοτονέω μόνος καί δεικτικός εἰμί , διά ὁ ι̅ ἐπεκτείνω , χωρίς ὁ αὐτός · οὗτος γάρ ἀναφορικός εἰμί οὔτε ἐπεκτείνω οὔτε μόνος . ὀρθοτονέω · ἐκεινώ γάρ καί οὗτος δεικτικός , ἀναφορικός δέ κατά ἔγκλισις κόπτω γάρ αὐτον ἔχω ( Μ 204 ) . ὁ δέ ἄλλος οὐδείς ὁ λόγος ὑποπίπτω . — ὁ αὐτός πᾶς ἀντωνυμία ἐπιτάσσω , ἐγώ αὐτός , ἐκεῖνος αὐτός · οὐκέτι δέ ἄλλος αὐτός . — ὁ σύνθετος ὁ ἀντωνυμία οὐ μεταβατικός , ἐμαυτοῦ καί ἐμαυτοῦ · ὁ δέ ἐπί ἀλλήλων ἐν μετάβασις πρόσωπον . — μετά πρόθεσις οὐ συντίθημι ἀντωνυμία · διάλληλος δέ φημί . — ὁ γενικός πληθυντικός ὁ ἀντωνυμία συντάσσω μετά ὁ οὐδείς χωρίς ἄρθρον , ὁ δέ ὄνομα μετά ἄρθρον · οὐδείς ὁ ἄλλος παραγίγνομαι . παραιτητέος ὁ λοιπός ἐπιχείρησις ὑπέρ ὁ ὁ ⟨ λόγος ⟩ μή ἐπί πολύς προάγω , ὁ συνεκτικός καταλαμβάνω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 72
Εἰ τὰ ἐν πρώτῳ προϲώπῳ νοούμενα ἢ ἀντωνυμίαι εἰϲὶν ἢ ῥήματα , ϲαφὲϲ ὅτι τὸ ὤμοι , πρώτου ὑπάρχον προϲώπου , ἀντωνυμία ἂν γένοιτο καὶ οὐ ῥῆμα καὶ ἐκ τῆϲ λέξεωϲ δὲ προφανὲϲ ὡϲ ἔϲτι δοτικῆϲ . Ἀλλ’ αἱ τοῦ πρώτου προϲώπου καὶ δεύτερον καὶ τρίτον ἔχουϲι , τὸ δὲ ὤμοι οὐκέτι . — αἱ ἀντωνυμίαι τὴν περιϲπωμένην ὑπερκειμένην φυλάϲϲουϲι , πῶϲ μοι , καλῶϲ μοι · τὸ δὲ ὤμοι οὐκέτι τοῦ ὦ τὸν περιϲπαϲμὸν ἐφύλαξεν . — ἀπ’ ἀντωνυμιῶν ῥήματα οὐ παράγεται · πῶϲ οὗν τὸ οἰμώζειν ; δῆλον οὖν ὡϲ ἐπίρρημα · καὶ γὰρ παρὰ τὸ αἰαί αἰάζειν , λίαν λιάζειν .
Lemmas: εἰ ὁ ἐν πρῶτος πρόσωπον νοέω ἤ ἀντωνυμία εἰμί ἤ ῥῆμα , σαφής ὅτι ὁ ὤμοι , πρῶτος ὑπάρχω πρόσωπον , ἀντωνυμία ἄν γίγνομαι καί οὐ ῥῆμα καί ἐκ ὁ λέξις δέ προφανής ὡς εἰμί δοτικός . ἀλλά ὁ ὁ πρῶτος πρόσωπον καί δεύτερος καί τρίτος ἔχω , ὁ δέ ὤμοι οὐκέτι . — ὁ ἀντωνυμία ὁ περισπάω ὑπέρκειμαι φυλάσσω , πῶς ἐγώ , καλός ἐγώ · ὁ δέ ὤμοι οὐκέτι ὁ ὦ ὁ περισπασμός φυλάσσω . — ἀπό ἀντωνυμία ῥῆμα οὐ παράγω · πῶς οὖν ὁ οἰμώζω ; δῆλος οὖν ὡς ἐπίρρημα · καί γάρ παρά ὁ αἶα αἰάζω , λίαν λιάζω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 73
Ἴϲωϲ δόξει μάχεϲθαι τὸ μὴ ἐπὶ πᾶν πρόϲωπον ϲυντείνειν , καθάπερ τὰ ἄλλα ἐπιρρήματα , καλῶϲ γράφειϲ καὶ γράφεῖ , Ἑλληνιϲτὶ λέγειϲ καὶ λέγει . Ἀλλὰ τὰ ϲχετλιαψτικὰ τῶν ἐπιρρημάτων , ἐξ αὐτοπαθείαϲ ἐκπεμπόμενα , αὐτὸ μόνον τοῦ ὑποκρινομένου προϲώπου τὸ λυπηρὸν παρίϲτηϲι , τὴν δ᾿ ἐπὶ τὰ ἄλλα πρόϲωπα μετάβαϲιν ἀπήρνηται . τοῦτο γὰρ ἦν καὶ τὸ δόξαν πρώτου προϲώπου ἔμφαϲιν δηλοῦν . εὐήθειϲ . οὖν οἱ ϲολοικιϲμὸν φάϲκοντεϲ ἐν τῷ ὤμοι ἐγὼ δειλόϲ ( ε 299 ) .
Lemmas: ἴσως δοκέω μάχομαι ὁ μή ἐπί πᾶς πρόσωπον συντείνω , καθά ὁ ἄλλος ἐπίρρημα , καλός γράφω καί γράφω , Ἑλληνιστί λέγω καί λέγω . ἀλλά ὁ σχετλιαψτικὰ ὁ ἐπίρρημα , ἐκ αὐτοπάθεια ἐκπέμπω , αὐτός μόνος ὁ ὑποκρίνομαι πρόσωπον ὁ λυπηρός παρίστημι , ὁ δέ ἐπί ὁ ἄλλος πρόσωπον μετάβασις ἀπαρνέομαι . οὗτος γάρ εἰμί καί ὁ δόξα πρῶτος πρόσωπον ἔμφασις δηλόω . εὐήθης . οὖν ὁ σολοικισμός φάσκω ἐν ὁ ὤμοι ἐγώ δειλός ( ε 299 ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 74
Ϲυμβέβηκε τῶν ἀντωνυμιῶν ἃϲ μὲν ὀρθοτονεῖϲθαι , τουτέϲτι τὸν κατὰ φύϲιν τόνον ἔχειν , ἃϲ δὲ ἐγκλίνεϲθαι , ὧν τὸ τέλοϲ , λέγω δὴ τῶν ἐγκλινομένων , ἢ φύϲει ὀξύνεται ἢ δυνάμει , ὡϲ τὰ περιϲπώμενα . ἐν αὑτοῖϲ γὰρ ἔχει ὀξεῖαν . ἥτιϲ μεθίϲταται κατὰ τὴν ἄρχουϲαν ϲυλλαβήν , ὡϲ ἐπὶ τῶν τετραχρόνων , ἥρπαϲέ τιϲ ἥμων , ἢ κατὰ τὸ τέλοϲ τῆϲ ὑπερκειμένηϲ λέξεωϲ , ὡϲ ἐπὶ τῶν ἐλάττοναϲ χρόνουϲ ἀναδεξαμένων , τοῦ τονικοῦ οὐκ ἐμποδίζοντοϲ , ἀνθρώποιϲ μοι , τίϲ τάρ ϲφωε ( Α 8 ) .
Lemmas: συμβαίνω ὁ ἀντωνυμία ὅς μέν ὀρθοτονέω , τουτέστι ὁ κατά φύσις τόνος ἔχω , ὅς δέ ἐγκλίνω , ὅς ὁ τέλος , λέγω δή ὁ ἐγκλίνω , ἤ φύσις ὀξύνω ἤ δύναμις , ὡς ὁ περισπάω . ἐν ἑαυτοῦ γάρ ἔχω ὀξύς . ὅστις μεθίστημι κατά ὁ ἄρχω συλλαβή , ὡς ἐπί ὁ τετράχρονος , ἁρπάζω τις ἥμων , ἤ κατά ὁ τέλος ὁ ὑπέρκειμαι λέξις , ὡς ἐπί ὁ ἐλαχύς χρόνος ἀναδέχομαι , ὁ τονικός οὐ ἐμποδίζω , ἄνθρωπος ἐγώ , τίς ἄρα σφεῖς ( Α 8 ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 75
Πρὸ τῆϲ οὖν κατὰ μέροϲ αὐτῶν ἐξετάϲεωϲ διαληπτέον καθολικώτερον περὶ τῆϲ διαφορᾶϲ τῶν ὀρθοτονουμένων πρὸϲ τὰϲ ἐγκλιτικάϲ . περί τε τῶν μόνωϲ ὀρθοτονουμένων , καὶ διὰ τί , καὶ τῶν μόνωϲ ἐγκλινομένων , τῶν τε εἰϲ ἄμφω τοὺϲ τόνουϲ παραλαμβανομένων , καθ᾿ οὓϲ τρόπουϲ ὀρθοτονηθήϲονται .
Lemmas: πρό ὁ οὖν κατά μέρος αὐτός ἐξέτασις διαλαμβάνω καθολικός περί ὁ διαφορά ὁ ὀρθοτονέω πρός ὁ ἐγκλιτικός . περί τε ὁ μόνος ὀρθοτονέω , καί διά τίς , καί ὁ μόνος ἐγκλίνω , ὁ τε εἰς ἄμφω ὁ τόνος παραλαμβάνω , κατά ὅς τρόπος ὀρθοτονέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 77
Ὀρθοτονοῦνται μόνωϲ αἱ τῆϲ εὐθείαϲ . καὶ τούτου αἴτιον τὸ ἐν τοῖϲ ῥήμαϲιν ἀναπληροῦϲθαι τὸ τῶν ἐγκλινομένων εὔχρηϲτον , ὅ ἐϲτιν ἑνὸϲ μόνου προϲώπου παραϲτατικόν , ὑπὲρ οὗ ἐντελέϲτερον εἴρηται ἐν τοῖϲ προδιειλεγμένοιϲ . Ἀλλὰ μὴν καὶ αἱ γένουϲ παραϲτατικαὶ κατὰ πάϲαν πτῶϲιν , ὑποϲτελλομένηϲ τῆϲ αὐτόϲ κατ᾿ αἰτιατικήν , ὑπὲρ ἧϲ εἰρήϲεται κατὰ τὴν οἰκείαν τάξιν . Αἱ μέντοι ὑπολειπόμεναι , καθὸ δεικτικαί , μόνωϲ καὶ ὀρθοτονοῦνται , εἴγε καὶ ἡ δεῖξιϲ ἐν διαϲτολῇ προϲώπων γιγνομένη οὔ ποτε ἀνίηϲι τὸν τόνον , μᾶλλον δὲ ῥώννυϲιν . αἱ γοῦν διὰ τοῦ ῑ ἐπεκτεινόμεναι καὶ ἔτι τὴν δεῖξιν ἐπιτείνουϲαι καὶ τὸ τέλοϲ ὀξύνουϲιν , ἐκεινοϲί , οὑτοϲί . καὶ δῆλόν ἐϲτιν , ὡϲ ἕνεκα τῆϲ δεικτικῆϲ ἐκφορᾶϲ ἡ τοιαύτη ἐπέκταϲιϲ , τῷ μὴ τὴν αὐτόϲ ἐπεκτείνεϲθαι , καθὸ οὐδὲ ὅλωϲ δεικτική .
Lemmas: ὀρθοτονέω μόνος ὁ ὁ εὐθεῖα . καί οὗτος αἴτιος ὁ ἐν ὁ ῥῆμα ἀναπληρόω ὁ ὁ ἐγκλίνω εὔχρηστος , ὅς εἰμί εἷς μόνος πρόσωπον παραστατικός , ὑπέρ ὅς ἐντελής λέγω ἐν ὁ προδιαλέγω . ἀλλά μήν καί ὁ γένος παραστατικός κατά πᾶς πτῶσις , ὑποστέλλω ὁ αὐτός κατά αἰτιατικός , ὑπέρ ὅς λέγω κατά ὁ οἰκεῖος τάξις . ὁ μέντοι ὑπολείπω , καθό δεικτικός , μόνος καί ὀρθοτονέω , εἰ καί ὁ δεῖξις ἐν διαστολή πρόσωπον γίγνομαι οὐ ποτέ ἀνίημι ὁ τόνος , μάλα δέ ῥώννυμι . ὁ γοῦν διά ὁ ι̅ ἐπεκτείνω καί ἔτι ὁ δεῖξις ἐπιτείνω καί ὁ τέλος ὀξύνω , ἐκεινώ , οὗτος . καί δῆλος εἰμί , ὡς ἕνεκα ὁ δεικτικός ἐκφορά ὁ τοιοῦτος ἐπέκτασις , ὁ μή ὁ αὐτός ἐπεκτείνω , καθό οὐδέ ὅλως δεικτικός .