ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 124
Προείρηται ὡϲ παντὶ προϲώπῳ ὀρθοτονουμένῳ ϲύνεϲτι , διὸ καὶ ἐπιταγματικὴ ἐκαλεῖτο ὑπὸ Ἀριϲτάρχου . Ἀλλὰ μὴν καὶ κτητικαῖϲ ϲυντάϲϲεται , γενικῆϲ πτώϲεωϲ αὖϲα . καὶ ϲαφέϲ ἐϲτιν ὡϲ πάλιν ϲύνταξιν ἔχει τῆϲ πρωτοτύπου , ἥτιϲ ἐν τῷ κτήτορι νοεῖται κατὰ γενικήν , αὐτῶν γὰρ ϲφετέρῃϲιν ( α 7 ) , ἢ ἐὸν αὐτοῦ χρεῖοϲ ( α 409 ) · τὰ γὰρ ἐντὸϲ πρόϲωπα τούτων ἐν γενικῇ πτώϲει νοεῖται .
Lemmas: προλέγω ὡς πᾶς πρόσωπον ὀρθοτονέω σύνειμι , διό καί ἐπιταγματικός καλέω ὑπό Ἀρίσταρχος . ἀλλά μήν καί κτητικός συντάσσω , γενικός πτῶσις ἰαύω . καί σαφής εἰμί ὡς πάλιν σύνταξις ἔχω ὁ πρωτότυπος , ὅστις ἐν ὁ κτήτωρ νοέω κατά γενικός , αὐτός γάρ σφέτερος ( α 7 ) , ἦ ἑός αὐτός χρέος ( α 409 ) · ὁ γάρ ἐντός πρόσωπον οὗτος ἐν γενικός πτῶσις νοέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 125
Μόνη διπλαϲιάζεται παρὰ Δωριεῦϲιν ἡ αὐτόϲ ἐν τῷ αὐταυτόϲ , αἰ δὲ μὴ ἐ γῶν ἔμαθον ταῖϲ αὐταυτᾶϲ χερϲίν , Ϲώφρων ( fr . 65 Ahrens ) . Μὸνη ϲυντίθεται μετὰ ἀντωνυμιῶν κατὰ τέλοϲ καὶ μετὰ ἄλλων μερῶν λόγου ἐν ἀρχῇ , αὐτάρεϲκοϲ , αὐτοδίδακτοϲ . καὶ διὰ τοῦτο ἐϲημειοῦτο τὸ φίλαυτοϲ · εἴρηται ἡ αἰτία ἐν τῷ περὶ ϲχημάτων .
Lemmas: μόνος διπλασιάζω παρά Δωριεύς ὁ αὐτός ἐν ὁ αὐταυτός , εἰ δέ μή πέντε γῆ μανθάνω ὁ αὐταυτός χείρ , Σώφρων ( fr . 65 Ahrens ) . μόνος συντίθημι μετά ἀντωνυμία κατά τέλος καί μετά ἄλλος μέρος λόγος ἐν ἀρχή , αὐτάρεσκος , αὐτοδίδακτος . καί διά οὗτος σημειόω ὁ φίλαυτος · λέγω ὁ αἰτία ἐν ὁ περί σχῆμα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 126
Ἐπεὶ πρώτῳ καὶ δευτέρῳ ϲυντάϲϲεται προϲώπῳ καὶ τρίτῳ , ὑπέ λαβόν τινεϲ αὐτὴν κοινὴν τῶν τριῶν προϲώπων καθεϲτάναι . Πρὸϲ τοῦτο φαίημεν , ὅτι πρώτου καὶ δευτέρου νοεῖται διὰ τὰϲ ϲυντάξειϲ τῶν ἀντωνυμιῶν ἢ ῥημάτων , αὐτὸϲ ἔδωκα , αὐτ τὸϲ ἰδέ αὐτὴ μέντοι κατ᾿ ἰδίαν τρίτου ἐϲτί · καὶ δῆλον ἐκ τῶν ἀπαρεμφάτων , ἄπερ ἀντωνυμίᾳ ϲυνταϲϲόμενα παρεμφατικὰ γίνεται προϲώπου · τὸ γὰρ ἐμὲ γράφειν πρώτου καὶ τὸ ϲὲ γράφειν δευτέρου . ἐν ᾧ οὖν αὐτόν φαμεν γράφειν καὶ τρίτου νοεῖται , ὁμόλογον ὅτι τὸ αὐτόϲ τρίτου προϲώπου . — τὸ δὲ μεῖζον · αἱ κατὰ τὸ τρίτον εἰϲ αὐτὴν μεταλαμβάνονται , ὅπερ οὐκ ἐνδεχόμενον , εἰ μὴ καὶ αὐτὴ τρίτου προϲώπου καθειϲτήκει .
Lemmas: ἐπεί πρῶτος καί δεύτερος συντάσσω πρόσωπον καί τρίτος , ΥΠΕ λαμβάνω τις αὐτός κοινός ὁ τρεῖς πρόσωπον καθίστημι . πρός οὗτος φημί , ὅτι πρῶτος καί δεύτερος νοέω διά ὁ σύνταξις ὁ ἀντωνυμία ἤ ῥῆμα , αὐτός δίδωμι , αὐτ τός ὁράω αὐτός μέντοι κατά ἴδιος τρίτος εἰμί · καί δῆλος ἐκ ὁ ἀπαρέμφατος , ὅς ἀντωνυμία συντάσσω παρεμφατικός γίγνομαι πρόσωπον · ὁ γάρ ἐγώ γράφω πρῶτος καί ὁ σύ γράφω δεύτερος . ἐν ὅς οὖν αὐτός φημί γράφω καί τρίτος νοέω , ὁμόλογος ὅτι ὁ αὐτός τρίτος πρόσωπον . — ὁ δέ μέγας · ὁ κατά ὁ τρίτος εἰς αὐτός μεταλαμβάνω , ὅς οὐ ἐνδέχομαι , εἰ μή καί αὐτός τρίτος πρόσωπον καθίστημι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 127
Τινὲϲ ἐπεχείρηϲαν εἰϲ τὰ ὀνόματα μεταλαμβάνειν τὴν αὐτόϲ , « καθὸ ἰϲοδυναμεῖ τῷ μόνοϲ , Τυδείδηϲ αὐτόϲ περ ἐών ( Θ 99 ) , καὶ καθὸ ἄρθρου ἐπιδεκτική , τῶν εἰϲ οϲ πρωτοτύπων μὴ ἐπιδενομένων τὰ ἄρθρα . — ϲύγκριϲίν τε καὶ παραγωγὴν ἀνεδέξατο , ὡϲ ἐν Ἀλκυόνι Ἐπίχαρμοϲ , αὐτότεροϲ αὐτῶν ( fr . 2 Ahrens ) . — ὀξύνεταί τε ὁμοίωϲ τῷ καυτόϲ , τῶν ἄλλων βαρυτονουμένων . Πάνυ δ᾿ εὐήθη τὰ προκείμενα . οὐ γὰρ τὰ ἀντί τινων μερῶν λόγου παραλαμβανόμενα ταὐτά ἐϲτιν ἐκείνοιϲ . τὸ Ἴλιον εἴϲυ ( A 71 ) ἀντὶ τοῦ εἰϲ Ἴλιον , καὶ τὰ ἐπιρρήματα οὐ ταὐτὰ ταῖϲ προθέϲεϲι . τὸ βριθομένη ( Θ 307 ) μετοχικὸν ἀντὶ τοῦ βρίθεται , καὶ οὐ πάντωϲ ῥῆμα καὶ μετοχὴ ταὐτόν . ἄλλα μυρία . διὰ τί ἄρθρου ἐϲτὶ δεκτική , εἴρηται . ἄλλωϲ τε τοῖϲ μὲν ὀνόμαϲι τὸ ἄρθρον προϲελθὸν μιᾶϲ ἀναπολήϲεώϲ ἐϲτι . παραϲτατικόν , ὁ ἄνθρωποϲ ἦλθεν , ὁ καὶ πάλαι γινωϲκόμενοϲ · ἐν δὲ τῷ ὁ αὐτόϲ πλείονεϲ αἱ ἀναφοραί . ἕνεκα γελοίου ἡ κωμῳδία ϲχήματά τινα ἔπλαϲεν , ὥϲτε οὐ κριτήριον τῆϲ λέξεωϲ τὸ αὐτότεροϲ , ἐπεὶ καὶ Δαναὠτατοϲ ὑπερτίθεται παρὰ Ἀριϲτοφάνει , τῶν κυρίων οὐ ϲυγκρινομένων . — εἰ δὲ καθὸ ὀξύνεται , ὄνομα , καὶ τὸ ἐκεῖνοϲ ὅμοιον τῷ Φιλῖνοϲ καὶ τὸ οὑτοϲ τῷ κοῦφοϲ , καὶ οὐ πάντωϲ ὀνόματα .
Lemmas: τις ἐπιχειρέω εἰς ὁ ὄνομα μεταλαμβάνω ὁ αὐτός , « καθό ἰσοδυναμέω ὁ μόνος , Τυδεΐδης αὐτός περ εἰμί ( Θ 99 ) , καί καθό ἄρθρον ἐπιδεκτικός , ὁ εἰς ος πρωτότυπον μή ἐπιδένω ὁ ἄρθρον . — σύγκρισις τε καί παραγωγή ἀναδέχομαι , ὡς ἐν Ἀλκυών Ἐπίχαρμος , αὐτός αὐτός ( fr . 2 Ahrens ) . — ὀξύνω τε ὅμοιος ὁ καυτός , ὁ ἄλλος βαρυτονέω . πάνυ δέ εὐήθης ὁ πρόκειμαι . οὐ γάρ ὁ ἀντί τις μέρος λόγος παραλαμβάνω αὐτός εἰμί ἐκεῖνος . ὁ Ἴλιος εἰσέρχομαι ( A 71 ) ἀντί ὁ εἰς Ἴλιος , καί ὁ ἐπίρρημα οὐ αὐτός ὁ πρόθεσις . ὁ βρίθω ( Θ 307 ) μετοχικός ἀντί ὁ βρίθω , καί οὐ πάντως ῥῆμα καί μετοχή αὐτός . ἄλλος μυρίος . διά τίς ἄρθρον εἰμί δεκτικός , λέγω . ἄλλος τε ὁ μέν ὄνομα ὁ ἄρθρον προσέρχομαι εἷς ἀναπόλησις εἰμί . παραστατικός , ὁ ἄνθρωπος ἔρχομαι , ὁ καί πάλαι γιγνώσκω · ἐν δέ ὁ ὁ αὐτός πολύς ὁ ἀναφορά . ἕνεκα γέλοιος ὁ κωμῳδία σχῆμα τις πλάσσω , ὥστε οὐ κριτήριον ὁ λέξις ὁ αὐτός , ἐπεί καί Δαναὠτατος ὑπερτίθημι παρά Ἀριστοφάνης , ὁ κύριος οὐ συγκρίνω . — εἰ δέ καθό ὀξύνω , ὄνομα , καί ὁ ἐκεῖνος ὅμοιος ὁ Φιλῖνος καί ὁ οὗτος ὁ κοῦφος , καί οὐ πάντως ὄνομα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 128
Ἀντ᾿ ὀνομάτων παραλαμβάνεται , ὅπερ ἴδιον ἀντωνυμιῶν . — ἐδείχθη τε ὡϲ αἱ κατὰ τὸ τρίτον εἰϲ αὐτὴν μεθίϲτανται , καθὸ δυνάμει αἱ αὐταί εἰϲιν ἀντωνυμίαι . τὰ τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου προϲώπου ῥήματα ἀντωνυμίαιϲ παρατιθέμενα αὐτοτέλειαν ποιεῖ , ἐγὼ ἔγραψα , ϲὺ ἐλάληϲαϲ ὀνόμαϲι δὲ οὖ , εἰ μὴ τὸ λέγεϲθαι ἢ ὑπάρχειν ἤ τι τούτοιϲ ἰϲοδυναμοῦν , Δίων λέγομαι , Θέων ὑπάρχω . ἡ δ᾿ αὐτόϲ ἅπαϲι ῥήμαϲιν , αὐτὸϲ λέγω , αὐτὸϲ ἔδωκα . εἰ τὰ τέλη τῶν ϲυνθέτων ἐπικρατεῖ , καὶ τὸ εὔτακτοϲ ὄνομα καὶ τὸ χειρογραφῶ ῥῆμα , πῶϲ οὐχὶ γέλοιον τὸ μὲν ϲαυτοῦ καὶ ἐμαυτοῦ ἀντωνυμίαϲ φάναι , τῆϲ αὐτοῦ ἐγκειμένηϲ κατὰ τὸ τέλοϲ , τὸ δὲ τέλοϲ ὄνομα ;
Lemmas: ἀντί ὄνομα παραλαμβάνω , ὅς ἴδιος ἀντωνυμία . — δείκνυμι τε ὡς ὁ κατά ὁ τρίτος εἰς αὐτός μεθίστημι , καθό δύναμις ὁ αὐτός εἰμί ἀντωνυμία . ὁ ὁ πρῶτος καί δεύτερος πρόσωπον ῥῆμα ἀντωνυμία παρατίθημι αὐτοτέλεια ποιέω , ἐγώ γράφω , σύ λαλέω ὄνομα δέ οὐ , εἰ μή ὁ λέγω ἤ ὑπάρχω ἤ τις οὗτος ἰσοδυναμέω , Δίων λέγω , Θέων ὑπάρχω . ὁ δέ αὐτός ἅπας ῥῆμα , αὐτός λέγω , αὐτός δίδωμι . εἰ ὁ τέλος ὁ σύνθετος ἐπικρατέω , καί ὁ εὔτακτος ὄνομα καί ὁ χειρογραφημί ῥῆμα , πῶς οὐ γέλοιος ὁ μέν σεαυτοῦ καί ἐμαυτοῦ ἀντωνυμία φημί , ὁ αὐτός ἔγκειμαι κατά ὁ τέλος , ὁ δέ τέλος ὄνομα ;
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 129
Ἐμοῦ . Ὁμοφωνοῦϲα αὕτη κτητικῇ τῇ ἀπὸ τῆϲ ἐμόϲ , κατὰ τὰ λοιπὰ ϲχήματα διαϲτέλλεται · ἐμοῖο γὰρ ἡ παρὰ τὴν κτητικήν , ή δ᾿ ἐμέο καὶ ἐμεῦ καὶ ἐμέθεν καὶ ἐμεῖο παρὰ τὴν πρωτότυπον . καὶ ἔτι ἡ μὲν ἔγκλιϲιϲ παρακολουθεῖ , ἡ δ᾿ οὔ . — Ἀλλὰ καὶ ἡ μοῦ μονοϲύλλαβοϲ τῆϲ ἐμοῦ διϲυλλάβου προείρηται τίϲι διαφέρει . — Λείπεται διαλαβεῖν , δι’ ἥν αἰτίαν ἡ ἐμαυτοῦ ϲύνθετοϲ μεταλαμβάνεται εἰϲ τὴν ἐγκεκλιμένην , οὐκέτι δὲ εἰϲ τὴν ὀρθοτονουμένην . τὸ γὰρ πρὸϲ ταῖϲ ἐμαυτοῦ νῦν θύραιϲ ( Menandri fr . . CCXCIII Meineke ) ἴϲον ἐϲτὶ τῷ πρὸϲ ταῖϲ θύραιϲ μου , αὐτὸ μόνον τῆϲ ἀντιδιαϲτολῆϲ ἀφῃρημένον . εἰ δὲ ἐντελῶϲ ἐδείχθη , ὡϲ αἱ ὀρθοτονούμεναι τῶν ἀντωνυμιῶν , ὅτε τὴν τοῦ ῥήματοϲ διάθεϲιν ἐφ’ ἕτερον οὐκ ἔχουϲι πρόϲωπον ϲυντείνουϲαν , πάντωϲ εἰϲ ϲύνθετον μεταλαμβάνονται , ὁμόλογον ὡϲ καὶ ἐπὶ τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου ταὐτὸν παρακολουθήϲει περιϲϲὸν ἄρα ζητεῖν , διὰ τί αἱ ϲύνθετοι ⟨ οὐ ⟩ μεταλαμβάνονται εἰϲ ἁπλᾶϲ ὀρθοτονουμέναϲ · αὐταὶ γὰρ εἰϲ ϲύνθετον μετατιθέμεναί εἰϲιν ὑπὲρ τοῦ τὸ μεταβατικὸν διαϲτεῖλαι τοῦ ἀντανακλωμένου .
Lemmas: ἐγώ . ὁμοφωνέω οὗτος κτητικός ὁ ἀπό ὁ ἐμός , κατά ὁ λοιπός σχῆμα διαστέλλω · ἐμός γάρ ὁ παρά ὁ κτητικός , ὁ δέ ἐγώ καί ἐγώ καί ἐγώ καί ἐγώ παρά ὁ πρωτότυπος . καί ἔτι ὁ μέν ἔγκλισις παρακολουθέω , ὁ δέ οὐ . — ἀλλά καί ὁ μής μονοσύλλαβος ὁ ἐγώ δισύλλαβος προλέγω τίς διαφέρω . — λείπω διαλαμβάνω , διά ὅς αἰτία ὁ ἐμαυτοῦ σύνθετος μεταλαμβάνω εἰς ὁ ἐγκλίνω , οὐκέτι δέ εἰς ὁ ὀρθοτονέω . ὁ γάρ πρός ὁ ἐμαυτοῦ νῦν θύρα ( Menandri fr . . CCXCIII Meineke ) ἴσος εἰμί ὁ πρός ὁ θύρα ἐγώ , αὐτός μόνος ὁ ἀντιδιαστολή ἀφαιρέω . εἰ δέ ἐντελής δείκνυμι , ὡς ὁ ὀρθοτονέω ὁ ἀντωνυμία , ὅτε ὁ ὁ ῥῆμα διάθεσις ἐπί ἕτερος οὐ ἔχω πρόσωπον συντείνω , πάντως εἰς σύνθετος μεταλαμβάνω , ὁμόλογος ὡς καί ἐπί ὁ πρῶτος καί δεύτερος αὐτός παρακολουθέω περισσός ἄρα ζητέω , διά τίς ὁ σύνθετος ⟨ οὐ ⟩ μεταλαμβάνω εἰς ἁπλόος ὀρθοτονέω · αὐτός γάρ εἰς σύνθετος μετατίθημι εἰμί ὑπέρ ὁ ὁ μεταβατικός διαστέλλω ὁ ἀντανακλάω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 130
Ἐμεῦ . κοινὴ Ἰώνων καὶ Δωριέων , ἐμεῦ δ’ ἕλετο μέγαν ὅρκον ( δ 746 ) ἄκουε νῦν καὶ ἐμεῦ , Ῥώγκα . Ϲώφρων ( fr . 64 Ahrens ) καὶ Φερε . κύδηϲ ἐν τῇ θεολογίᾳ , καὶ ἔτι Δημόκριτοϲ ἐν τοῖϲ περὶ ἀϲτρονομίαϲ καὶ ἐν τοῖϲ ὑπολειπομένοιϲ ϲυντάγμαϲι ϲυνεχέϲτερον χρῶνται τῇ ἐμεῦ καὶ ἔτι τῇ ἐμέο . διὸ καὶ ὁλοκληροτέραν ἄν τιϲ αὐτὴν ὑπολάβοι τῆϲ ἐμεῖο καὶ ϲεῖο , καθὸ οἱ πεζολόγοι ⟨ τῇ μὲν ⟩ διὰ του i οὐκ ἐχρήϲαντο , τῇ δὲ διὰ τοῦ ε · καίτοι τῶν περὶ Τρύφωνα ( p 27 Velsen ) οὐκ ἀπιθάνοιϲ λόγοιϲ προϲκεχρημένων ὑπὲρ τοῦ τὴν ἐμεῖο ἐντελεϲτέραν εἶναι · εἰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰϲ φωνῆεν ληγουϲῶν γενικῶν μείζονεϲ γινόμεναι ἢ κατὰ τὸ τέλοϲ μεγεθύνονται ἢ κατὰ τὴν παραλήγουϲαν , οὐδέποτε δὲ ἐν ἀμφοτέροιϲ βραχύνονται , Ἀτρείδᾶο Ἀτρείδεω , Πριάμοιο , καὶ ἔτι ἐπ’ ἀντωνυμιῶν , ἐμοῖο , ϲοῖο , πῶϲ οὐχὶ κατὰ τόνδε τὸν λόγον ἡ ἐμέο καὶ ϲέο ἐλλείπουϲι τῷ ι , ἀπὸ τῆϲ ἐμοῦ καὶ ϲοῦ αὐξηθεῖϲαι ; Ἀλλ’ εἴρηται ὅτι ἰϲχυρότερα τὰ τῶν πεζολόγων μαρτύρια . ἄλλωϲ τε εἰ ἐδείκνυντο αἱ ἀντωνυμίαι πρωτοτυποῦϲαι ἀνακόλουθοι καὶ κατὰ ἀριθμὸν καὶ κατὰ πτῶϲιν , οὐκ ἀπεμφαῖνον εἰ καὶ κατὰ αὐξήϲειϲ τῶν πτώϲεων .
Lemmas: ἐγώ . κοινός Ἴων καί Δωριεύς , ἐγώ δέ αἱρέω μέγας ὅρκος ( δεσποινίδα 746 ) ἀκούω νῦν καί ἐγώ , Ῥώγκα . Σώφρων ( fr . 64 Ahrens ) καί Φερέ . Κύδης ἐν ὁ θεολογία , καί ἔτι Δημόκριτος ἐν ὁ περί ἀστρονομία καί ἐν ὁ ὑπολείπω σύνταγμα συνεχής χράω ὁ ἐγώ καί ἔτι ὁ ἐγώ . διό καί ὁλόκληρος ἄν τις αὐτός ὑπολαμβάνω ὁ ἐγώ καί σύ , καθό ὁ πεζολόγος ⟨ ὁ μέν ⟩ διά ὁ i οὐ χράω , ὁ δέ διά ὁ ε · καίτοι ὁ περί Τρύφων ( p 27 Velsen ) οὐ ἀπίθανος λόγος προσχράω ὑπέρ ὁ ὁ ἐγώ ἐντελής εἰμί · εἰ γάρ ἀπό ὁ εἰς φωνήεις λήγω γενικός μέγας γίγνομαι ἤ κατά ὁ τέλος μεγεθύνω ἤ κατά ὁ παραλήγω , οὐδέποτε δέ ἐν ἀμφότερος βραχύνω , Ἀτρείδης Ἀτρείδης , Πρίαμος , καί ἔτι ἐπί ἀντωνυμία , ἐμός , σός , πῶς οὐ κατά ὅδε ὁ λόγος ὁ ἐγώ καί σύ ἐλλείπω ὁ ι̅ , ἀπό ὁ ἐγώ καί σύ αὐξάνω ; ἀλλά λέγω ὅτι ἰσχυρός ὁ ὁ πεζολόγος μαρτύριον . ἄλλος τε εἰ δείκνυμι ὁ ἀντωνυμία πρωτοτυπέω ἀνακόλουθος καί κατά ἀριθμός καί κατά πτῶσις , οὐ ἀπεμφαίνω εἰ καί κατά αὔξησις ὁ πτῶσις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 132
Τὰϲ μὲν οὐν ἄλλαϲ τῶν πλαγίων ϲυμβέβηκεν ἐν μεταβάϲει ἑτέρου προϲώπου νοεῖϲθαι , ἐμὲ ἐπαίδευϲαϲ , Διονυϲίῳ ἐλάληϲαϲ · διὰ γὰρ τῶν ῥημάτων αἱ εὐθεῖαι Τἀϲ δὲ ϲυνθέτουϲ τῶν ἀντωνυμιῶν τὴν μετάβαϲιν ποιεῖϲθαι ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ προϲώπου εἰϲ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον , ἐμαυτὸν ἔπαιϲα , ἐμαυτῷ ἐλάληϲα . ( διὸ καὶ ἀντανακλώμεναι καλοῦνται , ἀπὸ μεταφορᾶϲ τῶν εἰϲ αὐτὰ ἀντανακλωμένων ϲωμάτων ) τὴν μέντοι γενικὴν καὶ ἐπὶ ἕτερον πρόϲωπον ϲυντείνειν . ἐν οἱϲ καὶ ἄρθρον τότε ἐπιδέχεται . τῶν ἄλλων ἀντωνυμιῶν ἄρθρον οὐ προϲλαμβανουϲῶν , τῷ ἐμαυτοῦ φίλῳ διελεξάμην , τοῦ ἐμαυτοῦ δούλου δεϲπόζω . καὶ ϲαφὲϲ τὸ αἴτιον . ἐπεὶ γὰρ ἅπαξ πᾶϲα γενικὴ ἐπὶ πρᾶγμά τι φέρεται , Πλάτωνοϲ ἤκουϲα , ἢ ἐπί τι κτῆμα , Πλάτωνοϲ δοῦλοϲ , ἐμοῦ δοῦλοϲ , τοῦτο κἀν τῇ προκειμένῃ παρακολουθεῖ . ίδοὺ μὲν γὰρ κατὰ πράγματοϲ ἐμαυτοῦ ῆκουϲα , κατὰ δὲ κτήματοϲ ἐμαυτοῦ δο ὐλ ῳ διελεξά μην , ἐμαυτοῦ ἀγρὸν ἔϲκα ψα . ἐν οἵϲ καὶ τὸ ἄρθρον προϲτίθεται , οὐκ αὐτῆϲ ὄν ἀδύνατον γάρ , ὡϲ προαπέδειξα · τοῦ δὲ κτήματοϲ . ὁμόλογον ἐκ τοῦ μεταϲχηματίζεϲθαι πρὸϲ τὸ ϲχῆμα τοῦ κτήματοϲ , τῷ ἐμαυτο ῦ δούλ ῳ , τοὺϲ ἐμαυτοῦ δούλουϲ , καὶ ἔτι ἐκ τοῦ μὴ προϲλαμβάνειν ἄρθρον , ἐν οἷϲ οὐδὲ ἐπὶ κτῆμα φέρεται , ϲαυτοῦ ἀκούειϲ . διὸ καὶ αἱ ἐξῆϲ πτώϲειϲ , οὐδέποτε ἐπὶ κτῆμα φερόμεναι , ἀπροϲδεεῖϲ εἰϲιν ἄρθρου .
Lemmas: ὁ μέν οὖν ἄλλος ὁ πλάγιον συμβαίνω ἐν μετάβασις ἕτερος πρόσωπον νοέω , ἐγώ παιδεύω , Διονύσιος λαλέω · διά γάρ ὁ ῥῆμα ὁ εὐθεῖα εἰς δέ σύνθετος ὁ ἀντωνυμία ὁ μετάβασις ποιέω ἀπό ὁ αὐτός πρόσωπον εἰς ὁ αὐτός πρόσωπον , ἐμαυτοῦ παίω , ἐμαυτοῦ λαλέω . ( διό καί ἀντανακλάω καλέω , ἀπό μεταφορά ὁ εἰς ἑαυτοῦ ἀντανακλάω σῶμα ) ὁ μέντοι γενικός καί ἐπί ἕτερος πρόσωπον συντείνω . ἐν οἱςστις καί ἄρθρον τότε ἐπιδέχομαι . ὁ ἄλλος ἀντωνυμία ἄρθρον οὐ προσλαμβάνω , ὁ ἐμαυτοῦ φίλος διαλέγω , ὁ ἐμαυτοῦ δοῦλος δεσπόζω . καί σαφής ὁ αἴτιος . ἐπεί γάρ ἅπαξ πᾶς γενικός ἐπί πρᾶγμα τις φέρω , Πλάτων ἀκούω , ἤ ἐπί τις κτῆμα , Πλάτων δοῦλος , ἐγώ δοῦλος , οὗτος ἐν ὁ πρόκειμαι παρακολουθέω . ἰδού μέν γάρ κατά πρᾶγμα ἐμαυτοῦ ἀκούω , κατά δέ κτῆμα ἐμαυτοῦ δο ὐλ ῳ διαλέγω μείς , ἐμαυτοῦ ἀγρός σκάζω Ψᾶ . ἐν οἶς καί ὁ ἄρθρον προστίθημι , οὐ αὐτός εἰμί ἀδύνατος γάρ , ὡς προαποδείκνυμι · ὁ δέ κτῆμα . ὁμόλογος ἐκ ὁ μετασχηματίζω πρός ὁ σχῆμα ὁ κτῆμα , ὁ ἐμαυτοῦ ὗς δοῦλος ῳ , ὁ ἐμαυτοῦ δοῦλος , καί ἔτι ἐκ ὁ μή προσλαμβάνω ἄρθρον , ἐν ὅς οὐδέ ἐπί κτῆμα φέρω , σεαυτοῦ ἀκούω . διό καί ὁ ἑξῆς πτῶσις , οὐδέποτε ἐπί κτῆμα φέρω , ἀπροσδεής εἰμί ἄρθρον .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 134
Πάϲῃ γενικῇ κτῆϲιν ϲημαινούϲη πᾶϲα πτῶϲιϲ μετὰ παντὸϲ γένουϲ καὶ ἀριθμοῦ ἐπιφέρεται . τῇ δὲ ἐμαυτοῦ οὔποτε εὐθεῖα ϲυντάϲϲεται . τὸ δ’ αἰτιον προῦπτον . αἱ γὰρ ϲύνθετοι τῶν ἀντωνυμιῶν ἰϲόζυγον ἀπαιτοῦϲι ῥῆμα , αἵ τε εὐθεῖαι ἐν τρίτῳ προϲώπῳ νοούμεναι τὰ ῥήματα εἰϲ αὑτὰϲ ἐπάγονται , Δίων περιπατεῖ . Ϲωκράτηϲ διαλέγεται . ϲαφὲϲ ὅτι οὐ ϲυϲτήϲεται ἡ τοιαύτη ϲύνταξιϲ τῶν ῥημάτιυν οὐ δυναμένων προϲχωρεῖν οὔτε τῇ εὐθείᾳ διὰ τὴν ἀντανακλωμένην , οὔτε τῇ ἀντανακλωμένῃ διὰ τὴν εὐθεῖαν . Ἔϲτι μέντοι εὑρεῖν φράϲιν μετὰ γενικῆϲ καὶ εὐθείαϲ , ὅταν τὸ ῥῆμα μηκέτι μάχηται . πρώτου γὰρ καθεϲτὸϲ μετ’ εὐθείαϲ ϲυνταγήϲεται , ὅταν ὕπαρξιν ϲημαίνη τὸ ῥῆμα , τῆϲ ἐμαυτοῦ ἀκωλύτωϲ καὶ αὐτῆϲ ἐπιζητούϲηϲ ῥῆμα πρώτου προϲώπου ἐν τῷ ἐμαυτοῦ εἰμι ϲύμβουλοϲ , ἐμαυτοῦ εἰμι κατήγοροϲ .
Lemmas: πᾶς γενικός κτῆσις σημαίνω πᾶς πτῶσις μετά πᾶς γένος καί ἀριθμός ἐπιφέρω . ὁ δέ ἐμαυτοῦ οὔποτε εὐθύς συντάσσω . ὁ δέ αἴτιος πρόοπτος . ὁ γάρ σύνθετος ὁ ἀντωνυμία ἰσόζυγος ἀπαιτέω ῥῆμα , ὁ τε εὐθεῖα ἐν τρίτος πρόσωπον νοέω ὁ ῥῆμα εἰς ἑαυτοῦ ἐπάγω , Δίων περιπατέω . Σωκράτης διαλέγω . σαφής ὅτι οὐ συνίστημι ὁ τοιοῦτος σύνταξις ὁ ῥημάτιον οὐ δύναμαι προσχωρέω οὔτε ὁ εὔθεια διά ὁ ἀντανακλάω , οὔτε ὁ ἀντανακλάω διά ὁ εὐθεῖα . εἰμί μέντοι εὑρίσκω φράσις μετά γενικός καί εὐθεῖα , ὅταν ὁ ῥῆμα μηκέτι μάχομαι . πρῶτος γάρ καθίστημι μετά εὐθεῖα συντάσσω , ὅταν ὕπαρξις σημαίνω ὁ ῥῆμα , ὁ ἐμαυτοῦ ἀκώλυτος καί αὐτός ἐπιζητέω ῥῆμα πρῶτος πρόσωπον ἐν ὁ ἐμαυτοῦ εἰμί σύμβουλος , ἐμαυτοῦ εἰμί κατήγορος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 135
Εὺθείαϲ ἀμοιρεῖ ἡ προκειμένη γενική·ο γὰρ εἰ ἅπαξ εἴρηται , καὶ ταῦτα ὑπὸ κωμικῆϲ ἀδείαϲ , ὡϲ ἐν Μετοίκοιϲ Πλάτωνοϲ ( fr.lI Meineke ) , τοῦτο κανών ἐϲτι τῆϲ κατὰ φύϲιν εὐθείαϲ ϲιγηθείϲηϲ . Πᾶϲα πλάγιοϲ εὐθείᾳ ϲυντάϲϲεται μετάβαϲίν τινα προϲώπου ἐπὶ πρόϲωπον δηλοῦϲα , ἐμὲ Διονύϲιὸϲ ἔπαιϲεν , ἐγώ ϲε ἐδίδαξα ἀλλὰ μὴν καὶ αἱ διαθέϲειϲ οὐ μόνον ἐκ τινων ἐπί τιναϲ ἐγίνοντο , ἀλλὰ καὶ αὐτοχειρία δρᾶϲιϲ , καὶ ὅϲα καὶ ἐν ἄλλοιϲ προϲώποιϲ ἐνοεῖτο , ταῦτα καὶ ἐπὶ ταὐτὰ πρόϲωπα μετῄει . ἐμερίζοντο γοῦν αἱ μὲν ϲύνθετοι τῶν πλαγίων εἰϲ τὰ αὐτοπαθῆ τῶν προϲώπων , αἱ δ’ ἁπλαῖ εἰϲ τὰ ἀλλοπαθῆ , ἐμαυτὸν ἔπαιϲα , ἐμὲ ἔπ αιϲαϲ , τῶν ῥημάτων τὰϲ εὐθείαϲ ἐν αὐτοῖϲ δηλούντων , εἴγε πᾶν ῥῆμα εὐθεῖαν ἔχει ἐγκειμένην . φανερὸν οὐν ὡϲ ταῖϲ ϲυνθέτοιϲ ἐξ ἀνάγκηϲ ἐπιφερόμενα τὰ ῥήματα τῆϲ εὐθείαϲ ἐγίνετο παραϲτατικά , ἧϲ καὶ χρείαν εἶχεν ἡ ϲύνταξιϲ · περιϲϲὸν οὐν ἐϲτὶ ζητεῖν εὐθεῖαν τῶν προκειμένων πτώϲεων .
Lemmas: εὐθύς ἀμοιρέω ὁ πρόκειμαι γενικός γάρ εἰ ἅπαξ λέγω , καί οὗτος ὑπό κωμικός ἄδεια , ὡς ἐν Μέτοικος Πλάτων ( fr.lI Meineke ) , οὗτος κανών εἰμί ὁ κατά φύσις εὐθύς σιγάω . πᾶς πλάγιος εὔθεια συντάσσω μετάβασις τις πρόσωπον ἐπί πρόσωπον δηλόω , ἐγώ Διονύσιος παίω , ἐγώ σύ διδάσκω ἀλλά μήν καί ὁ διάθεσις οὐ μόνος ἐκ τις ἐπί τις γίγνομαι , ἀλλά καί αὐτοχειρία δρᾶσις , καί ὅσος καί ἐν ἄλλος πρόσωπον νοέω , οὗτος καί ἐπί αὐτός πρόσωπον μετέρχομαι . μερίζω γοῦν ὁ μέν σύνθετος ὁ πλάγιον εἰς ὁ αὐτοπαθής ὁ πρόσωπον , ὁ δέ ἁπλόος εἰς ὁ ἀλλοπαθής , ἐμαυτοῦ παίω , ἐγώ ἐπί αἶσα , ὁ ῥῆμα ὁ εὐθεῖα ἐν αὐτός δηλόω , εἰ πᾶς ῥῆμα εὐθεῖα ἔχω ἔγκειμαι . φανερός οὖν ὡς ὁ σύνθετος ἐκ ἀνάγκη ἐπιφέρω ὁ ῥῆμα ὁ εὐθεῖα γίγνομαι παραστατικός , ὅς καί χρεία ἔχω ὁ σύνταξις · περισσός οὖν εἰμί ζητέω εὐθεῖα ὁ πρόκειμαι πτῶσις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 136
’«Αλλά , φαϲιν , « οὐδὲν κωλύει ἐν τῷ πρώτῳ προϲώπῳ ἐν τῷ ἐμαυτόϲ καὶ τὴν αὐτόϲ εὐθεῖαν ἐγκεῖϲθαι , ὅθεν καὶ τὸ ἐμαυτὸϲ ἔπαιϲα πλάγιον μὲν νοεῖϲθαι ἐν τῇ ἀρχούϲῃ κατὰ ϲύνθεϲιν , εὐθεῖαν δέ , ἡ καὶ ϲυντάϲϲεται τὸ ῥῆμα , ἐν τῇ κατὰ τέλοϲ » . Ἀλλά γε πρὸϲ τοῦτο ῥητέον . — τὸ μὲν πρῶτον ἄκλιτον μένει τὸ ϲχῆμα καὶ κατὰ τὸ τέλοϲ καὶ κατὰ μέϲην λέξιν , κατὰ μὲν τὸ τέλοϲ , ὅτι πάντοτε ἡ εὐθεῖα ϲύνεϲτι πάϲη πλαγίῳ , κατὰ δὲ μέϲην λέξιν , ἡ τὰ ϲυντεθέντα ἀκίνητα . — τὸ δὲ δεύτερον , ὡϲ καὶ ἄδηλοϲ ἡ φράϲιϲ γενήϲεται · πότερον γὰρ ἡ ϲυγκειμένη γενική ἐϲτιν ἢ δοτικὴ 〈 ἢ αἰτιατική ⟩ , οὐ γνωϲτόν , τοῦ τέλουϲ ἐκθλιβέντοϲ . ἔπειτα , εἰ ὑπὲρ διαϲτολῆϲ τῶν μεταβατικῶν πλαγίων αἱ ϲύνθετοι γεγὸναϲι , περιϲϲὸν ζητεῖν τὴν εὐθεῖαν · οὐδὲ γὰρ ἔϲτιν εὐθεῖα ἐν μεταβάϲει προϲώπου λαμβανομιένη , ἕν δὲ καὶ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον δηλοῦϲα , αὐτὸϲ ἔγρα ψε καὶ αὐτὸϲ ἐκλή θ η . ἔνθεν ἄρα μοι δοκεῖ , ὡϲ καὶ προείρηται , τὴν ἐγώ ἀϲύνθετον καθεϲτάναι , ἐπεὶ μὴ αὐτοπαθὴϲ ἐγίνετο ἐν ϲυνθέϲει , ἀλλοπαθὴϲ δὲ ἐν ἁπλότητι , ὅπερ καὶ ἐπὶ τῶν πλαγίων ϲυνέβαινεν .
Lemmas: Ἀλλάς , φημί , « οὐδείς κωλύω ἐν ὁ πρῶτος πρόσωπον ἐν ὁ ἐμαυτο͂ καί ὁ αὐτός εὐθεῖα ἔγκειμαι , ὅθεν καί ὁ ἐμαυτο͂ παίω πλάγιος μέν νοέω ἐν ὁ ἄρχω κατά σύνθεσις , εὐθεῖα δέ , ὁ καί συντάσσω ὁ ῥῆμα , ἐν ὁ κατά τέλος » . ἀλλά γε πρός οὗτος λέγω . — ὁ μέν πρῶτος ἄκλιτος μένω ὁ σχῆμα καί κατά ὁ τέλος καί κατά μέσος λέξις , κατά μέν ὁ τέλος , ὅτι πάντοτε ὁ εὐθύς σύνειμι πᾶς πλάγιος , κατά δέ μέσος λέξις , ὁ ὁ συντίθημι ἀκίνητος . — ὁ δέ δεύτερος , ὡς καί ἄδηλος ὁ φράσις γίγνομαι · πότερος γάρ ὁ σύγκειμαι γενικός εἰμί ἤ δοτικός 〈 ἤ αἰτιατικός ⟩ , οὐ γνωστός , ὁ τέλος ἐκθλίβω . ἔπειτα , εἰ ὑπέρ διαστολεύς ὁ μεταβατικός πλάγιον ὁ σύνθετος γίγνομαι , περισσός ζητέω ὁ εὐθεῖα · οὐδέ γάρ εἰμί εὐθύς ἐν μετάβασις πρόσωπον λαμβάνω , εἷς δέ καί ὁ αὐτός πρόσωπον δηλόω , αὐτός γράω ψε καί αὐτός καλέω τε ὁ . ἔνθεν ἄρα ἐγώ δοκέω , ὡς καί προλέγω , ὁ ἐγώ ἀσύνθετος καθίστημι , ἐπεί μή αὐτοπαθής γίγνομαι ἐν σύνθεσις , ἀλλοπαθής δέ ἐν ἁπλότης , ὅς καί ἐπί ὁ πλάγιον συμβαίνω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 137
« Οὐχὶ οὐν καὶ τὸ ἀλλήλουϲ τρώϲητε ( τ 12 ) διὰ μιᾶϲ ϲυνθέϲεωϲ φωνῆϲ εὐθεῖαν καὶ πλάγιον ἐν μεταβάϲει προϲώπων δηλοῖ ; » Ἀλλὰ μὴν ἡ λέξιϲ οὔτε ἀμφίβολοϲ οὔτε ἄκλιτοϲ , οὐκ ἀμφίβολοϲ μέν , καθὸ ἐπὶ τέλει ϲυντεθεῖϲα ή πλάγιοϲ δεόντωϲ πρὸϲ τὸ ϲημαινόμενον ἐκλίνετο , ἀλλήλοιϲ ἔδωκαν , ἀλλήλουϲ ἔπαιϲαν κλιτικὴ δέ , καθὸ οὐδὲν ἦν τὸ κωλῦϲαν τὸ τέλοϲ κλίνειν , τῆϲ εὐθείαϲ κατὰ τὸ ἄρχον μέροϲ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ νοουμένηϲ , ἤτιϲ καὶ ἕνεκα τοῦ ϲυντεθεῖϲθαι ἀκίνητοϲ ἐφυλάϲϲετο , καὶ ἕνεκα τοῦ τὴν εὐθεῖαν ἐν τοῖϲ μεταβατικοῖϲ προϲώποιϲ πάντοτε ϲυνυπάρχειν . Περιϲϲὸν οὐν ἐϲτι ζητεῖν , « εἰ κατ’ ἀκολουθίαν φωνῆϲ οὐκ ἔχουϲιν εὐθεῖαν αἱ ϲύνθετοι , ἀλλ’ οὐν γε κατὰ τὸ ϲημαινόμενον · ὡϲ ἡ ἐγώ πρὸϲ τὴν ἐμοῦ , οὕτωϲ ἡ ἐγὼ αὐτόϲ πρὸϲ τὴν ἐμαυτοῦ » . ἅπαξ γὰρ ἐδείχθη , ὡϲ ἕνεκα τῶν αὐτοπαθειῶν αἱ ἀντωνυμίαι τὴν ϲύνθεϲιν ἀνεδέξαντο , ὅπερ ἐν μόναιϲ πλαγίοιϲ ἑωρᾶτο . οὔτε ἐν ϲυνθέϲει ἄρα εὐθείαϲ ἔχουϲιν , οὔτε ἡ ἐμαυτοῦ γενική ἐϲτι τοῦ ἐγὼ αὐτόϲ . ἐγὼ γὰρ αὐτὸϲ ἤκουϲα , καὶ κατὰ τοῦ αὐτοῦ προϲώπου μετοχῆϲ ἐπιφερομένηϲ , ἐμοῦ αὐτοῦ ἀκούϲαντοϲ , ὡϲ Ἀρίϲταρχοϲ εἶπεν , Ἀριϲτάρχου είπόντοϲ . οὐκ ἔϲτι · δέ τιϲ εὐθεῖα μὴ ἔχουϲα γενικὴν ϲυνταϲϲομένην τῷ αὐτῷ ῥήματι . ἔτι τὸ ἐγὼ αὐτὸϲ ἤκουϲα ϲημαίνει ἔξωθέν τινα φωνήν , τὸ δὲ ἐμαυτοῦ ἤκουϲα οὐκέτι .
Lemmas: « οὐ οὖν καί ὁ ἀλλήλων τιτρώσκω ( τ 12 ) διά εἷς σύνθεσις φωνή εὐθύς καί πλάγιος ἐν μετάβασις πρόσωπον δηλόω ; » ἀλλά μήν ὁ λέξις οὔτε ἀμφίβολος οὔτε ἄκλιτος , οὐ ἀμφίβολος μέν , καθό ἐπί τέλος συντίθημι ὁ πλάγιος δεόντως πρός ὁ σημαίνω κλίνω , ἀλλήλων δίδωμι , ἀλλήλων παίω κλιτικός δέ , καθό οὐδείς εἰμί ὁ κωλύω ὁ τέλος κλίνω , ὁ εὐθεῖα κατά ὁ ἄρχω μέρος ὁ σύνθεσις νοέω , ὅστις καί ἕνεκα ὁ συντίθημι ἀκίνητος φυλάσσω , καί ἕνεκα ὁ ὁ εὐθεῖα ἐν ὁ μεταβατικός πρόσωπον πάντοτε συνυπάρχω . περισσός οὖν εἰμί ζητέω , « εἰ κατά ἀκολουθία φωνή οὐ ἔχω εὐθύς ὁ σύνθετος , ἀλλά οὖν γε κατά ὁ σημαίνω · ὡς ὁ ἐγώ πρός ὁ ἐγώ , οὕτως ὁ ἐγώ αὐτός πρός ὁ ἐμαυτοῦ » . ἅπαξ γάρ δείκνυμι , ὡς ἕνεκα ὁ αὐτοπάθεια ὁ ἀντωνυμία ὁ σύνθεσις ἀναδέχομαι , ὅς ἐν μόνος πλάγιος ὁράω . οὔτε ἐν σύνθεσις ἄρα εὐθεῖα ἔχω , οὔτε ὁ ἐμαυτοῦ γενικός εἰμί ὁ ἐγώ αὐτός . ἐγώ γάρ αὐτός ἀκούω , καί κατά ὁ αὐτός πρόσωπον μετοχή ἐπιφέρω , ἐγώ αὐτός ἀκούω , ὡς Ἀρίσταρχος λέγω , Ἀρίσταρχος εἶπον . οὐ εἰμί · δέ τις εὐθύς μή ἔχω γενικός συντάσσω ὁ αὐτός ῥῆμα . ἔτι ὁ ἐγώ αὐτός ἀκούω σημαίνω ἔξωθεν τις φωνή , ὁ δέ ἐμαυτοῦ ἀκούω οὐκέτι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 139
Παρὸν δὲ ἐξετάϲαι καὶ διὰ λόγου τὸ ἀληθέϲ . — « Ἀπὸ ἑνικῶν ϲυνθέϲεων πληθυντικαὶ ἐκφοραὶ γίνονται κατὰ τὸ τέλοϲ , ἀνδροφόνοϲ ἀνδροφόνοι , ἑνδέκατοϲ ἑνδέκατοι . ὅθεν καὶ ἀπὸ τοῦ ἑαυτόν τὸ ἑαυτούϲ πεϲεῖται . — Οὐδὲν γὰρ κωλῦον τὰ προκείμενα εἰϲ πλῆθοϲ μετάγειν · ἐν δυϲὶ γὰρ προϲώποιϲ ἕκαϲτον αὐτῶν ἀκούεται . ὁ γὰρ ἄνδρα φονεύϲαϲ ἢ ὁ μετὰ δέκα εἰϲ ἢ οἱ μετὰ δέκα πλείονεϲ ἀνεμποδίϲτωϲ εἴχον τὸ ἕτερον τῶν προϲώπων πληθυντικόν · τὸ μέντοι τῆϲ ἀντωνυμίαϲ ϲχῆμα ἠδυνάτει , ἅτε δὴ καθ᾿ ἑνὸϲ καὶ τοῦ αὐτοῦ προϲώπου λαμβανόμενον , κατὰ μὲν τὸ τέλοϲ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ εἰϲ πλῆθοϲ μετάγεϲθαι , κατὰ δὲ τὸ ἄρχον εἰϲ ἕν , ἐπεὶ ἕνεκα τούτου ἑνικὸν καὶ πληθυντικὸν 93 A . ἐνοεῖτο διὰ μιᾶϲ φωνῆϲ καθ᾿ ἑνὸϲ καὶ τοῦ αὐτοῦ προϲώπου , ὅπερ ἄλογον . εὐλόγωϲ ἄρα τὰ ϲχήματα ἐϲιγήθη .
Lemmas: πάρειμι δέ ἐξετάζω καί διά λόγος ὁ ἀληθής . — « ἀπό ἑνικός σύνθεσις πληθυντικός ἐκφορά γίγνομαι κατά ὁ τέλος , ἀνδροφόνος ἀνδροφόνος , ἑνδέκατος ἑνδέκατος . ὅθεν καί ἀπό ὁ ἑαυτοῦ ὁ ἑαυτοῦ πίπτω . — οὐδείς γάρ κωλύω ὁ πρόκειμαι εἰς πλῆθος μετάγω · ἐν δύο γάρ πρόσωπον ἕκαστος αὐτός ἀκούω . ὁ γάρ ἀνήρ φονεύω ἤ ὁ μετά δέκα εἰς ἤ ὁ μετά δέκα πολύς ἀνεμπόδιστος ἔχω ὁ ἕτερος ὁ πρόσωπον πληθυντικός · ὁ μέντοι ὁ ἀντωνυμία σχῆμα ἀδυνατέω , ἅτε δή κατά εἷς καί ὁ αὐτός πρόσωπον λαμβάνω , κατά μέν ὁ τέλος ὁ σύνθεσις εἰς πλῆθος μετάγω , κατά δέ ὁ ἄρχω εἰς εἷς , ἐπεί ἕνεκα οὗτος ἑνικός καί πληθυντικός 93 A . νοέω διά εἷς φωνή κατά εἷς καί ὁ αὐτός πρόσωπον , ὅς ἄλογος . εὔλογος ἄρα ὁ σχῆμα σιγάω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 140
Τὸ ἄρχον μέροϲ αἱ ϲύνθετοι κινοῦϲαι πρόϲωπα παριϲτᾶϲιν , ὁμοίωϲ ταῖϲ ἁπλαῖϲ , τὸ δὲ τέλοϲ , ὅτε γένοϲ · ἐμαυτόν γὰρ καὶ ἐμαυτήν . ὅθεν ἐπιϲτατέον τῷ οὐδετέρῳ ϲχήματι κατ’ αἰτιατικὴν ϲιγηθέντι , ἐπεὶ ἴϲωϲ καὶ ἡ κατάληξιϲ ϲυνήγετο εἰϲ ο κατ’ ὀξὺν τόνον , ( καθὸ αἱ οὐδέτεραι τῶν ἀντωνυμιῶν , χωρὶϲ τῶν κτητικῶν , είϲ ο ἔληγον μετὰ τάϲεωϲ τῆϲ τοῦ ἀρϲενικοῦ , ) ὅπερ ἐν μέρει λόγου οὐκ ἐνὸν εὐρέϲθαι ( τῆϲ ἀπό καὶ ὑπό ὑφαιρουμένων , καθότι ἀδύνατον πρόθεϲιν βαρύνεϲθαι , χωρὶϲ εὶ μὴ ἀναϲτρέφοιτο · οὐδὲ γὰρ Αἰολεῖϲ τὸν ἐπὶ ταύταιϲ τόνον ἀναβιβάζουϲιν ) · ὑπολείπεται οὐν ϲημειούμενον τὸ αὐτό ( καὶ , εἰ ἕν ἐϲτι , τὸ εἰϲὅ ) . ἀλλ’ εἰ καὶ τοῦτο ἁπλοῦν ἔϲτιν , οὐ πάντωϲ καὶ τὸ ἐξ αὐτοῦ ϲύνθετον , λέγω δὲ τὸ ἐμαυτό · ὑπὸ γὰρ ἀκριβεϲτέρου λόγου ἐμποδίζεται . εἰ τι γὰρ οὐδέτερόν ἐϲτιν αἰτιατικῆϲ πτώϲεωϲ , τοῦτο καὶ εὐθείαϲ ἐϲτίν ἀλλ’ ἀδύνατον τὸ τῆϲ εὐθείαϲ ϲυνίϲταϲθαι · εὐλόγωϲ ἄρα καὶ τὸ τῆϲ αἰτιατικῆϲ ϲχῆμα ἐϲιγήθη . ἀλλ’ εἰ ἅπαξ Εὐριπίδηϲ ἐχρήϲατο ἐπὶ δευτέρου προϲώπου ἐν τῷ ἔγειρέ μοι ϲεαυτὸ καὶ γίγνου θραϲύ ( fr . 694 Nauck Dindorf ) , τοῦτο οὐ κανῶν γενήϲεται τοῦ εὐλόγωϲ ϲιγηθέντοϲ ϲχήματοϲ .
Lemmas: ὁ ἄρχω μέρος ὁ σύνθετος κινέω πρόσωπον παρίστημι , ὅμοιος ὁ ἁπλόος , ὁ δέ τέλος , ὅτε γένος · ἐμαυτοῦ γάρ καί ἐμαυτοῦ . ὅθεν ἐπιστατέον ὁ οὐδέτερος σχῆμα κατά αἰτιατικός σιγάω , ἐπεί ἴσως καί ὁ κατάληξις συνάγω εἰς ο̅ κατά ὀξύς τόνος , ( καθό ὁ οὐδέτερος ὁ ἀντωνυμία , χωρίς ὁ κτητικός , εἷς ο̅ λήγω μετά τάσις ὁ ὁ ἀρσενικός , ) ὅς ἐν μέρος λόγος οὐ ἔνειμι εὑρίσκω ( ὁ ἀπό καί ὑπό ὑφαιρέω , καθότι ἀδύνατος πρόθεσις βαρύνω , χωρίς εἰ μή ἀναστρέφω · οὐδέ γάρ Αἰολεύς ὁ ἐπί οὗτος τόνος ἀναβιβάζω ) · ὑπολείπω οὖν σημειόω ὁ αὐτός ( καί , εἰ εἷς εἰμί , ὁ ἵημι ) . ἀλλά εἰ καί οὗτος ἁπλόος εἰμί , οὐ πάντως καί ὁ ἐκ αὐτός σύνθετος , λέγω δέ ὁ ἐμαυτοῦ · ὑπό γάρ ἀκριβής λόγος ἐμποδίζω . εἰ τις γάρ οὐδέτερος εἰμί αἰτιατικός πτῶσις , οὗτος καί εὐθύς εἰμί ἀλλά ἀδύνατος ὁ ὁ εὐθεῖα συνίστημι · εὔλογος ἄρα καί ὁ ὁ αἰτιατικός σχῆμα σιγάω . ἀλλά εἰ ἅπαξ Εὐριπίδης χράω ἐπί δεύτερος πρόσωπον ἐν ὁ ἐγείρω ἐγώ σοαυτός καί γίγνομαι θρασύς ( fr . 694 Nauck Dindorf ) , οὗτος οὐ κανών γίγνομαι ὁ εὔλογος σιγάω σχῆμα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 142
Εἰ τὰ ϲυντεθέντα καθ᾿ οἱανδήποτε πτῶϲιν μένει κατὰ πᾶϲαν πλάγιον , ϲύνθετον δὲ τὸ ἐμωυτοῦ παῤ Ἴωϲι καὶ παῤ ἡμῖν , καθὸ καὶ ὁ τόνοϲ ὁμολογεῖ ( μία γὰρ ἡ περιϲπωμένη ) · τί δήποτε τὸ ἐν τῇ αἰτιατικῇ ϲχῆμα ἐϲημειοῦτο , ὡϲ οὐ δυνάμενον τὴν διὰ τοῦ ω γραφὴν ἀναδέξαϲθαι , « εἴ γέ , φαϲι , « τὸ ε καὶ τὸ α οὐκ εἰϲ ω κιρνᾶται » — ἄλλωϲ τε εἰ καὶ κατὰ πτῶϲιν ϲυνετίθεντο , οὐδὲν ἦν τὸ κωλῦον ἐν τῇ ἐμαυτόν αἰτιατικῇ τὸ α εἰϲ ω μετατίθεϲθαι Ἰωνικῷ ἔθει . καθάπερ καὶ τὸ αὐθαδήϲ αὐτώδηϲ .
Lemmas: εἰ ὁ συντίθημι κατά ὁανδήποτες πτῶσις μένω κατά πᾶς πλάγιος , σύνθετος δέ ὁ ἐμαυτοῦ παρά Ἴων καί παρά ἐγώ , καθό καί ὁ τόνος ὁμολογέω ( εἷς γάρ ὁ περισπάω ) · τίς δήποτε ὁ ἐν ὁ αἰτιατικός σχῆμα σημειόω , ὡς οὐ δύναμαι ὁ διά ὁ ω̅ γραφή ἀναδέχομαι , « εἰ γε , φημί , « ὁ ε καί ὁ α οὐ εἰς ω̅ κιρνάω » — ἄλλος τε εἰ καί κατά πτῶσις συντίθημι , οὐδείς εἰμί ὁ κωλύω ἐν ὁ ἐμαυτοῦ αἰτιατικός ὁ α εἰς ω̅ μετατίθημι Ἰωνικός ἔθος . καθά καί ὁ αὐθαδής αὐτώδης .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 143
Ἡ ἐμοῦϲ κοινὴ οὖϲα Ϲυρακουϲίων καὶ Βοιωτῶν , καθὸ καὶ Κόριννα ( fr . 37 Bergk3 ) καὶ Ἐπίχαρμοϲ ἐχρήϲαντο , πρὸϲ ἐνίων ἐδόκει μᾶλλον κατωρθῶϲθαι τῆϲ δίχα τοῦ ϲ προφερομένηϲ , εἴγε τὰ εἰϲ ω λήγοντα εἰϲ ουϲ κατὰ γενικὴν λήγει . Πρῶτον μὲν οὐ παρὰ Δωριεῦϲιν · ἔπειτα τὸ ϲύμφωνον αὐτοὺϲ ἔλαθε ποῦ γὰρ τῆϲ εὐθείαϲ τὸ γ ; πῶϲ δὲ καὶ τὸ δεύτερον εἰϲ ουϲ λήγει ; τεοῦϲ γάρ , τῆϲ εὐθείαϲ εἰϲ υ ληγούϲηϲ . Ἔτι καὶ ἐμέοϲ οἱ αὐτοὶ Δωριεῖϲ , καὶ ἐν ϲυναλοιφῇ ἐμεῦϲ αἱ χρήϲειϲ παρ᾿ Ἐπιχάρμῳ . ἡ μέντοι ἐμίο καὶ ἐμίω καὶ ἔτι ϲὺν τῷ ϲ ἐμίωϲ καὶ ἐμῶϲ διϲυλλάβωϲ , παρὰ Ῥίνθωνι . Ἰτέον ἐπὶ τὰϲ κατὰ τὸ δεύτερον .
Lemmas: ὁ ἐμοῦς κοινός εἰμί Συρακούσιος καί Βοιωτός , καθό καί Κόριννα ( fr . 37 Bergk3 ) καί Ἐπίχαρμος χράω , πρός ἔνιοι δοκέω μάλα κατορθόω ὁ δίχα ὁ σ̅ προφέρω , εἰ ὁ εἰς ω̅ λήγω εἰς ους κατά γενικός λήγω . πρῶτος μέν οὐ παρά Δωριεύς · ἔπειτα ὁ σύμφωνος αὐτός λανθάνω ποῦ γάρ ὁ εὐθεῖα ὁ γ ; πῶς δέ καί ὁ δεύτερος εἰς ος λήγω ; σύ γάρ , ὁ εὐθεῖα εἰς υ̅ λήγω . ἔτι καί ἔμος ὁ αὐτός Δωριεύς , καί ἐν συναλιφή ἐμεῦ ὁ χρῆσις παρά Ἐπίχαρμος . ὁ μέντοι ἐμέο καί ἐμίας καί ἔτι σύν ὁ σ̅ ἐμίως καί ἐμός δισύλλαβος , παρά Ῥίνθων . ἔρχομαι ἐπί ὁ κατά ὁ δεύτερος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 144
Τῇ μὲν οὖν ἐμοῦ ϲύζυγοϲ ἡ ϲοῦ , πάλιν τὴν αὐτὴν ὁμοφωνίαν ἀναδεδεγμένη κτητικῇ τε καὶ πρωτοτύπῳ · τῇ δὲ ἐμεῦ ἡ ϲεῦ , ἐμέο ϲέο , ἐμεῖο ϲεῖο , ἐμέθεν ϲέθεν , ϲυνθέτῳ τε τῇ ἐμαυτοῦ ἡ ϲαυτοῦ . ἀλλὰ μὴν καὶ τῇ ἐμοῦϲ Δωρίῳ ἡ τεοῦϲ , Ἡρακλῆϲ τεοῦϲ κάρρων ἦϲ , Ϲώφρων ( fr . 27 Ahrens ) , καὶ ἔτι Κόριννα · περὶ τεοῦϲ Ἑρμᾶϲ ποτ᾿ Ἄρευα πουκτεύϊ ( fr . 3 Ahrens , 11 Bergk3 ) . Ἔϲτι καὶ ἡ τιοῦϲ , διὰ τοῦ ι , ἣν καὶ ἀναλογωτέραν ἡγητέον , ἐπεὶ τὸ ε εἰϲ ι μεταβάλλουϲι , φωνήεντοϲ ἐπιφερομένου . Ἔτι τῇ ἐμέοϲ ἡ τέοϲ κατ᾿ ἔγκλιϲιν ϲύζυγοϲ , ἐκπεφάναντί τεοϲ ταὶ δυϲθαλίαι , Ϲώφρων ( fr . 75 Abreus ) · τὸ γὰρ ὀρθοτονούμενον κτητικὴν ϲημαίνει .
Lemmas: ὁ μέν οὖν ἐγώ σύζυγος ὁ σύ , πάλιν ὁ αὐτός ὁμοφωνία ἀναδέχομαι κτητικός τε καί πρωτότυπος · ὁ δέ ἐγώ ὁ σύ , ἐγώ σύ , ἐγώ σύ , ἐγώ σύ , σύνθετος τε ὁ ἐμαυτοῦ ὁ σεαυτοῦ . ἀλλά μήν καί ὁ ἐμοῦς Δώριος ὁ σύ , Ἡρακλῆς σύ κάρρος εἰμί , Σώφρων ( fr . 27 Ahrens ) , καί ἔτι Κόριννα · περί σύ Ἑρμῆς ποτέ Ἄρους πουκτεύϊομαι ( fr . 3 Ahrens , 11 Bergk3 ) . εἰμί καί ὁ τιός , διά ὁ ι̅ , ὅς καί ἀνάλογος ἡγέομαι , ἐπεί ὁ ε εἰς ι̅ μεταβάλλω , φωνήεις ἐπιφέρω . ἔτι τῇ ἔμος ὁ σύ κατά ἔγκλισις σύζυγος , ἐκπεφάναθενω τεος ὁ δυσθαλία , Σώφρων ( fr . 75 Abreus ) · ὁ γάρ ὀρθοτονέω κτητικός σημαίνω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 145
Τεῦϲ . Αὕτη ϲύζυγοϲ τῇ ἐμεῦϲ . Ἐπίχαρμοϲ ἐν Κωμαϲταῖϲ ἢ Ἁφαίϲτῳ ( fr . 64 Ahrens ) · Ἀλλ᾿ οὐδὲ ποτιθιγεῖν ἔτ᾿ ἐγὼν τεῦϲ ἀξιῶ · καὶ πόκ᾿ ἐγὼν παρὰ τεῦϲ τι μαθών , θεόκριτοϲ ( V 39 ) · ἔϲτι δὲ καὶ Βοιωτιακὸν δῆλον ὡϲ · τεῦϲ γὰρ ὁ κλᾶροϲ ( Corinnae fr . 17 Ahrens , 24 Bergk3 ) . δ περιϲπαϲθὲν τὴν πρωτότυπον ϲημαίνει · ἴϲον γὰρ ἔϲται τῷ ϲοῦ , οὐκ ἄλληϲ · τὸ δὲ ἐν ὀξείᾳ τάϲει , ἐν μέντοι τῇ ἀναγνώϲει ἐγκλιθέν , ἴϲον τῇ ϲόϲ .
Lemmas: σύ . οὗτος σύζυγος ὁ ἐμεῦες͂ς . Ἐπίχαρμος ἐν Κωμαστής ἤ Ἥφαιστος ( fr . 64 Ahrens ) · ἀλλά οὐδέ προσθιγγάνω ἔτι ἐγώ σύ ἀξιόω · καί πότε ἐγώ παρά σύ τις μανθάνω , Θεόκριτος ( V 39 ) · εἰμί δέ καί Βοιωτιακός δῆλος ὡς · σύ γάρ ὁ κλῆρος ( Corinnae fr . 17 Ahrens , 24 Bergk3 ) . δεσποινίδα περισπάω ὁ πρωτότυπος σημαίνω · ἴσος γάρ εἰμί ὁ σύ , οὐ ἄλλος · ὁ δέ ἐν ὀξύς τάσις , ἐν μέντοι ὁ ἀνάγνωσις ἐγκλίνω , ἴσος ὁ σός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 146
Ἡ ϲέο μεταβάλλει τὸ ϲ εἰϲ τὸ τ παρὰ Δωριεῦϲιν . Ἀλκμάν ( fr . 19 Bergk3 ) · ἐμὲ Λατοῖδα τέο λάχοϲ χόρον καὶ ἔτι τεῦ .
Lemmas: ὁ σύ μεταβάλλω ὁ σ̅ εἰς ὁ τ παρά Δωριεύς . Ἀλκμάν ( fr . 19 Bergk3 ) · ἐγώ Λατοίς τις λάχος χόρος καί ἔτι σύ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 147
Ἀπὸ τῆϲ ϲοῦ Δώριοϲ ἐγίνετο ἡ τεοῦ ὁμότονοϲ , μεταθεῖϲα τὸ ϲ εἰϲ τὸ τ καὶ πλεονάϲαϲα τῷ ε , καθάπερ καὶ ἡ ϲόϲ ἐν τῷ τεόϲ . Τινὲϲ μέντοι ἠξίουν βαρυτονεῖν , οἰόμενοι ἀπὸ τῆϲ τέο τῇ τοῦ υ προϲθέϲει γεγενῆϲθαι . Ἡ χρῆϲιϲ παῤ Ἐπιχάρμῳ καὶ Ϲώφρονι . αἰνοδρυφὴϲ δὲ τάλαινα · τεοῦ κάτα τυμβοχόηϲα ( Callim . 11 p . 753 Schneider ) . Ϲώφρων ( fr . 76 Ahrens ) · οὐχ ἥϲϲων τεοῦ . Ἐπίχαρμοϲ ( fr . 157 Ahrens ) · παιδὶ τεοῦ . Καὶ ἔτι ἡ τίοϲ . Ἡ μέντοι τίω καὶ τίωϲ , ϲυζυγοῦϲαι τῇ ἐμίω καὶ ἐμίωϲ , πάλιν παρὰ τῷ αὐτῷ Ῥίνθωνι εἴρηνται .
Lemmas: ἀπό ὁ σός Δώριος γίγνομαι ὁ τεός ὁμότονος , μετατίθημι ὁ σ̅ εἰς ὁ τ καί πλεονάζω ὁ ε , καθά καί ὁ σός ἐν ὁ τεός . τις μέντοι ἀξιόω βαρυτονέω , οἴομαι ἀπό ὁ σύ ὁ ὁ υ̅ πρόσθεσις γίγνομαι . ὁ χρῆσις παρά Ἐπίχαρμος καί Σώφρων . αἰνοδρυφής δέ τάλας · τεός κατά τυμβοχοέω ( Callim . 11 p . 753 Schneider ) . Σώφρων ( fr . 76 Ahrens ) · οὐ ἥσσων τεός . Ἐπίχαρμος ( fr . 157 Ahrens ) · παῖς τεός . καί ἔτι ὁ τίος . ὁ μέντοι τίω καί τίος , συζυγέω ὁ ἐμίας καί ἐμίας , πάλιν παρά ὁ αὐτός Ῥίνθων λέγω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 148
Εἰ αἱ ὁμοιοκατάληκτοι ἐν δευτέροιϲ προϲώποιϲ ταῖϲ κατὰ τὸ πρῶτον ἀποβολῇ τοῦ ϲ τὰ τρίτα ἀποτελοῦϲι , ϲυμφανὲϲ ὡϲ καὶ ἀπὸ τῆϲ ϲοῦ ἡ οὑ πρωτότυποϲ γενήϲεται , πάλιν ὁμοφωνοῦϲα τῇ ἀπὸ τῆϲ ὅϲ γενικῇ ϲυνάρθρῳ . Τὴν μὲν οὖν χρῆϲιν παῤ Ὁμήρῳ οὐκ ἐνὸν εἰρέϲθαι , παρὰ μέντοι Ἀττικοῖϲ · καὶ γὰρ Πλάτων ϲυνεχῶϲ ἐχρήϲατο , οἵ τε κωμικοὶ καὶ τραγικοί . ὁ μέντοι Ζηνόδοτοϲ καὶ τὸ ἀπὸ ἕο χειρὶ παχείῃ ( Υ 261 ) διὰ τῆϲ ου ἔγραφεν . ὅπερ παραπεμπτέον , οὐχ ὡϲ μὴ πρωτότυπον , ἀλλ᾿ ὡϲ μὴ ϲύνηθεϲ · τῇ γὰρ εἰϲ ου καταλήξει χρῆται ὁ ποιητὴϲ ἐπὶ μόνηϲ κτητικῆϲ , τῇ δὲ ἐμεῦ καὶ ταῖϲ ϲυζύγοιϲ ἀντὶ τῶν πρωτοτύπων μόνων , πατρὸϲ ἐμοῦ κλέοϲ εὐρὺ μετέρχομαι ( γ 83 ) · ἐπὶ δὲ τῆϲ πρωτοτύπου ἐμεῦ δ᾿ ἕλετο μέγαν ὅρκον ( δ 746 ) .
Lemmas: εἰ ὁ ὁμοιοκατάληκτος ἐν δεύτερος πρόσωπον ὁ κατά ὁ πρῶτος ἀποβολή ὁ σ̅ ὁ τρίτος ἀποτελέω , συμφανής ὡς καί ἀπό ὁ σύ ὁ ὅς πρωτότυπος γίγνομαι , πάλιν ὁμοφωνέω ὁ ἀπό ὁ ὅς γενικός σύναρθρος . ὁ μέν οὖν χρῆσις παρά Ὅμηρος οὐ ἔνειμι ἔρομαι , παρά μέντοι Ἀττικός · καί γάρ Πλάτων συνεχής χράω , ὁ τε κωμικός καί τραγικός . ὁ μέντοι Ζηνόδοτος καί ὁ ἀπό ἕ χείρ παχύς ( Υ 261 ) διά ὁ ο̅υ̅ γράφω . ὅς παραπεμπτέος , οὐ ὡς μή πρωτότυπος , ἀλλά ὡς μή συνήθης · ὁ γάρ εἰς ο̅υ̅ κατάληξις χράω ὁ ποιητής ἐπί μόνος κτητικός , ὁ δέ ἐγώ καί ὁ σύζυγος ἀντί ὁ πρωτότυπος μόνος , πατήρ ἐμός κλέος εὐρύς μετέρχομαι ( γ 83 ) · ἐπί δέ ὁ πρωτότυπος ἐγώ δέ αἱρέω μέγας ὅρκος ( δεσποινίδα 746 ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 149
Ἡ εὗ ἀπὸ τῆϲ ϲεῦ , ἐν ἐγκλίϲει , εἴ πώϲ εὑ πεφίδοιτο ( Υ 464 ) κἀκεῖνο δέ τινεϲ ὀρθοτονοῦϲι προϲπνέοντεϲ , φρίξαϲ εὖ λοφιήν ( τ 446 ) ἀντὶ τοῦ τὴν αὑτοῦ .
Lemmas: ὁ ἵημι ἀπό ὁ σύ , ἐν ἔγκλισις , εἰ πως ἕ φείδομαι ( Υ 464 ) ἐκεῖνος δέ τις ὀρθοτονέω προσπνέω , φρίσσω ἵημι λοφιά ( τ 446 ) ἀντί τίς ὁ ἑαυτοῦ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 150
Ἡ ἕο κατ᾿ ἔγκλιϲιν , ἐπεί ἑο κήδετο λίην ( ξ 461 ) · καὶ κατ᾿ ὀρθὸν τόνον , ἀπὸ ἕο χειρὶ παχείῃ ( Υ 261 ) . Εἴρηται δὲ περὶ τῆϲ εἵο , ὡϲ μόνωϲ ὀρθοτονεῖται .
Lemmas: ὁ ἕ κατά ἔγκλισις , ἐπεί ἕ κήδω λίαν ( ξ 461 ) · καί κατά ὀρθός τόνος , ἀπό ἕ χείρ παχύς ( Υ 261 ) . λέγω δέ περί ὁ ἕ , ὡς μόνος ὀρθοτονέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 151
Ἡ ἕθεν ὀρθοτονεῖται μέν , ὡϲ ἐπὶ τοῦ ἀπὸ ἑθεν ἧκε χαμᾶζε ( Μ 205 ) , ἐγκλίνεται δέ , ὡϲ ἐπὶ τοῦ ἐπεὶ οὔ ἑθέν ἐϲτι χερείων ( Α 114 ) . Οὐ γάρ , ὡϲ ἔνιοι , χρὴ μόνωϲ ὀρθοτονεῖν , ὅτι καὶ τὸ πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον ὀρθοτονεῖται μόνωϲ · ἰδοὺ γὰρ καὶ ἐπὶ τῶν δυϊκῶν , ὀρθοτονουμένων τῶν πρώτων καὶ τῶν δευτέρων , τὰ τρίτα ἐγκλίνεται . ἄλλωϲ τε τὸ τι μεθὲν ἁ καρδία παδῇ ( Sophronis fr . 46 Ahrens ) ἐγκέκλιται . οὐκ ἐπειδὴ οὖν κατὰ τύχην παῤ Ὁμήρῳ τὰ πρῶτα ὠρθοτονήθη , εὐθέωϲ καὶ τὰ τρίτα .
Lemmas: ὁ ἕ ὀρθοτονέω μέν , ὡς ἐπί ὁ ἀπό ἕ ἵημι χαμᾶζε ( Μ 205 ) , ἐγκλίνω δέ , ὡς ἐπί ὁ ἐπεί οὐ ἕ εἰμί χερείων ( Α 114 ) . οὐ γάρ , ὡς ἔνιοι , χρή μόνος ὀρθοτονέω , ὅτι καί ὁ πρῶτος καί ὁ δεύτερος ὀρθοτονέω μόνος · ἰδού γάρ καί ἐπί ὁ δυικός , ὀρθοτονέω ὁ πρῶτος καί ὁ δεύτερος , ὁ τρίτος ἐγκλίνω . ἄλλος τε ὁ τίς μεθίημι ὁ καρδία πηδάω ( Sophronis fr . 46 Ahrens ) ἐγκλίνω . οὐ ἐπειδή οὖν κατά τύχη παρά Ὅμηρος ὁ πρῶτος ὀρθοτονέω , εὐθύς καί ὁ τρίτος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 152
Ϲαφὲϲ ὅτι καὶ τὸ Αἰολικὸν δίγαμμα ταῖϲ κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον προϲνέμεται , καθὸ καὶ αἱ ἀπὸ φωνήεντοϲ ἀρχόμεναι δαϲύνονται . Ἀλκαῖοϲ ( fr . 6 Alrens , 11 Bergk3 ) · ὥϲτε θέων μηδέν᾿ Ὀλυμπίων λῦϲαι ἄτερ Fέθεν .
Lemmas: σαφής ὅτι καί ὁ Αἰολικός δίγαμμα ὁ κατά ὁ τρίτος πρόσωπον προσνέμω , καθό καί ὁ ἀπό φωνήεις ἄρχω δασύνω . Ἀλκαῖος ( fr . 6 Alrens , 11 Bergk3 ) · ὥστε θέω μηδείς Ὀλύμπιος λύω ἄτερ Fέθεν .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 153
Ἑοῦϲ . Αὕτη ἀκόλουθοϲ Δωρικῇ τῇ τεοῦϲ . ᾖ ϲυνεχῶϲ καὶ Κόριννα ἐχρήϲατο . ἐν Κατάπλῳ ( fr . 4 Ahrens , 2 Bergk3 ) · νίκαϲ᾿ ὁ μεγαλοϲθένηϲ Ὠαρίων , χώραν τ᾿ ἀπ᾿ ἑοῦϲ πᾶϲαν ὠνούμηνεν .
Lemmas: ἑεῦς . οὗτος ἀκόλουθος Δωρικός ὁ σύ . ὅς συνεχής καί Κόριννα χράω . ἐν Κατάπλοος ( fr . 4 Ahrens , 2 Bergk3 ) · νικάω ὁ μεγαλοσθενής Ὠαρίων , χώρα τε ἀπό ἑοῦ πᾶς ὠνομαίνω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 154
Ἑοῦ . Αὕτη τῇ τεοῦ ἀκόλουθοϲ , ἀποβολῆϲ γενομένηϲ τοῦ κατ᾿ ἀρχὴν ϲυμφώνου . εἴρηται κατ᾿ ἀρχὴν περὶ τοῦ πλεονάϲαντοϲ ε κατὰ τὸ δεύτερον πρόϲωπον .
Lemmas: ἑός . οὗτος ὁ τεός ἀκόλουθος , ἀποβολή γίγνομαι ὁ κατά ἀρχή σύμφωνον . λέγω κατά ἀρχή περί ὁ πλεονάζω ε κατά ὁ δεύτερος πρόσωπον .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 155
Τῆϲ ἐκεῖνοϲ καὶ οὖτοϲ αἱ γενικαὶ παρὰ Δωριεῦϲι διὰ τοῦ ω , τήνω καὶ τούτω , τοῦ τέλουϲ βαρυτονουμένου . πρὸϲ τῷ καὶ τὸν λόγον ἀπαιτεῖν , καθότι βαρύτονοι αἱ εὐθεῖαι , καὶ τὸ πλεῖϲτον τῆϲ χρήϲεωϲ οὕτωϲ ἔχει . πρὸϲ οἷϲ καὶ τὸ τουτῶ περιϲπώμενον . ἐπιρρήματόϲ ἐϲτι παραϲτατικόν , τουτῶ θάμεθα , Ϲώφρων ( fr . 42 Ahrens . ) . τὸ δὲ αὐτῶ περιϲπαϲθήϲεται , ὅτι καὶ τὸ αὐτόϲ ὀξύνεται .
Lemmas: ὁ ἐκεῖνος καί οὗτος ὁ γενικός παρά Δωριεύς διά ὁ ω̅ , τῆνος καί οὗτος , ὁ τέλος βαρυτονέω . πρός ὁ καί ὁ λόγος ἀπαιτέω , καθότι βαρύτονος ὁ εὐθεῖα , καί ὁ πολύς ὁ χρῆσις οὕτως ἔχω . πρός ὅς καί ὁ τουτῶ περισπάω . ἐπίρρημα εἰμί παραστατικός , τουτῶ θάομαι , Σώφρων ( fr . 42 Ahrens . ) . ὁ δέ αὐτός περισπάω , ὅτι καί ὁ αὐτός ὀξύνω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 156
Τὴν ἑαυτοῦ φαϲιν ὠλιγωρῆϲθαι , καθὸ τὴν μὲν ἐν ἀρχῇ ϲύνθεϲιν αἰτιατικῆϲ ἔχει . τὸ δὲ τέλοϲ γενικῆϲ . Ἀλλ᾿ οὔτε τὰ ϲύνθετα τὴν αὐτὴν κλίϲιν ἀναδέχεται τοῖϲ κατὰ παράθεϲιν , ἐπεὶ ἰδοὺ τὸ λεοντοφόνοϲ ἐκ γενικῆϲ ϲυνεϲτὸϲ εἰϲ αἰτιατικὴν ἀναλύεται , ὁ λέοντα φονεύϲαϲ , καὶ τὸ φιλοπλάτων ἐξ εὐθείαϲ εἰϲ αἰτιατικήν , ὁ φιλῶν Πλάτωνα · οὔτε πάντωϲ αἰτιατικὴ ἔγκειται · τί γὰρ οὐ μᾶλλον ἡ εὗ ἐϲτι ϲυντεθεῖϲα ἢ ἡ διϲύλλαβοϲ ἡ ἕο πρὸϲ οἷϲ οὐδὲ ἡ δοκοῦϲα ἐν ϲυνθέϲει κατωρθῶϲθαι ἐν δυϲὶν αἰτιατικαῖϲ , λέγω δὴ τὴν ἑαυτόν , πάντωϲ δύο αἰτιατικὰϲ ϲημαίνει · αὐτὸϲ γὰρ αὑτὸν ἔπαιϲεν .
Lemmas: ὁ ἑαυτοῦ φημί ὀλιγωρέω , καθό ὁ μέν ἐν ἀρχή σύνθεσις αἰτιατικός ἔχω . ὁ δέ τέλος γενικός . ἀλλά οὔτε ὁ σύνθετος ὁ αὐτός κλίσις ἀναδέχομαι ὁ κατά παράθεσις , ἐπεί ἰδού ὁ λεοντοφόνος ἐκ γενικός συνίστημι εἰς αἰτιατικός ἀναλύω , ὁ λέων φονεύω , καί ὁ φιλοπλάτων ἐκ εὐθεῖα εἰς αἰτιατικός , ὁ φιλέω Πλάτων · οὔτε πάντως αἰτιατικός ἔγκειμαι · τίς γάρ οὐ μάλα ὁ ἕ εἰμί συντίθημι ἤ ὁ δισύλλαβος ὁ ἕ πρός ὅς οὐδέ ὁ δοκέω ἐν σύνθεσις κατορθόω ἐν δύο αἰτιατικός , λέγω δή ὁ ἑαυτοῦ , πάντως δύο αἰτιατικός σημαίνω · αὐτός γάρ ἑαυτοῦ παίω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 157
Κἀκεῖνο δὲ ἐπιϲτατέον , εἰ ὅλωϲ ϲὺν τῷ ε γραφήϲεται ἢ διϲυλλάβωϲ μόνωϲ , μόνον κατ᾿ ἀρχὴν προϲπνεόμενον · τὰ γὰρ τῆϲ χρήϲεωϲ ἐπ᾿ ἴϲηϲ . » Εἴρηται ὡϲ αἱ ἀπὸ τοῦ ϲ ἀρχόμεναι ὁμοιοκατάληκτοι ἀποβολῇ τοῦ ϲ τὰ τρίτα ἀποτελοῦϲιν ὅθεν ἀκόλουθοϲ τῇ μὲν ϲεαυτόν ἡ ἑαυτόν , τῇ δὲ ϲαυτόν ἡ αὑτόν . — Φήϲει τιϲ τὴν διϲύλλαβον ὠλιγωρῆϲθαι , ἐν οἷϲ πᾶϲα λέξιϲ ϲύνθετοϲ μέροϲ ἔχει ἑκατέραϲ τῶν φωνῶν . ἡ γοῦν ἐμαυτόν . ϲαυτόν ἔχουϲιν ἡ μὲν τὸ εμ , ἡ δὲ τὸ ϲ . ἀνάγκη οὖν . καὶ τὴν ἑαυτόν μέροϲ ἔχειν , ὅπερ οὐκ ἄλλο γενήϲεται ἢ τὸ ε . » Ἀλλ᾿ ἡ τοῦ δαϲέοϲ πνεύματοϲ μονὴ ἀρκετὴ εἰϲ ὑπόμνηϲιν τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ , ἐπεὶ τὰ τρίτα τῶν δευτέρων οὐ πλεονοϲυλλαβεῖ , εἰ μὴ ἐν πάθει πλεοναϲμὸϲ γένοιτο , ὡϲ ἡ ἑοῖ καὶ ἑόϲ καὶ ἑέ . — « Ἀλλά » , φαϲιν , εἰ τὸ ε τῆϲ εὗ ἀντωνυμίαϲ κατὰ τὴν ϲύνθεϲιν ἐκθλίβεται , δῆλον ὡϲ καὶ τὸ πνεῦμα ἀποβληθήϲεται . » Ἀλλ᾿ οὐκ ἐκθλίβεται , ἀλλὰ κιρνᾶται . ἔπειτα ἡ ἀφαίρεϲιϲ τοῦ ϲ ἐν δευτέροιϲ δαϲείαϲ ἐϲτὶν ἐμποιητική , ϲέθεν ἕθεν . δῆλον οὖν ὡϲ τῆϲ μὲν ϲαυτόν διϲυλλάβου ἀκόλουθον διϲύλλαβον τὸ αὑτόν , τῆϲ δὲ ϲεαυτόν τριϲυλλάβου ἀκόλουθον τριϲύλλαβον τὸ ἑαυτόν .
Lemmas: ἐκεῖνος δέ ἐπιστατέον , εἰ ὅλος σύν ὁ ε̅ γράφω ἤ δισύλλαβος μόνος , μόνος κατά ἀρχή προσπνέω · ὁ γάρ ὁ χρῆσις ἐπί ἴσος . » λέγω ὡς ὁ ἀπό ὁ σ̅ ἄρχω ὁμοιοκατάληκτος ἀποβολή ὁ σ̅ ὁ τρίτος ἀποτελέω ὅθεν ἀκόλουθος ὁ μέν σεαυτοῦ ὁ ἑαυτοῦ , ὁ δέ σεαυτοῦ ὁ ἑαυτοῦ . — φημί τις ὁ δισύλλαβος ὀλιγωρέω , ἐν ὅς πᾶς λέξις σύνθετος μέρος ἔχω ἑκάτερος ὁ φωνή . ὁ γοῦν ἐμαυτοῦ . σεαυτοῦ ἔχω ὁ μέν ὁ εμ , ὁ δέ ὁ σ̅ . ἀνάγκη οὖν . καί ὁ ἑαυτοῦ μέρος ἔχω , ὅς οὐ ἄλλος γίγνομαι ἤ ὁ ε . » ἀλλά ὁ ὁ δασύς πνεῦμα μονή ἀρκετός εἰς ὑπόμνησις ὁ σύνθεσις , ἐπεί ὁ τρίτος ὁ δεύτερος οὐ πλεονοσυλλαβέω , εἰ μή ἐν πάθος πλεονασμός γίγνομαι , ὡς ὁ ὅς καί ἑός καί ἕ . — « ἀλλά » , φημί , εἰ ὁ ε ὁ ἕ ἀντωνυμία κατά ὁ σύνθεσις ἐκθλίβω , δῆλος ὡς καί ὁ πνεῦμα ἀποβάλλω . » ἀλλά οὐ ἐκθλίβω , ἀλλά κιρνάω . ἔπειτα ὁ ἀφαίρεσις ὁ σ̅ ἐν δεύτερος δασύς εἰμί ἐμποιητικός , σύ ἕ . δῆλος οὖν ὡς ὁ μέν σεαυτοῦ δισύλλαβος ἀκόλουθος δισύλλαβος ὁ ἑαυτοῦ , ὁ δέ σεαυτοῦ τρισύλλαβος ἀκόλουθος τρισύλλαβος ὁ ἑαυτοῦ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 159
Αἱ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον πρόϲωπον τῆϲ δοτικῆϲ ὀξυνόμενοι τὴν κατὰ τὸ τρίτον περιϲπωμένην ἔχουϲι · ϲοὶ μὲν γὰρ ἐγώ , ϲὺ δ᾿ ἐμοί ( Δ 63 ) ἐπὶ δὲ τοῦ ἢ ὀλίγον οῖ παῖδα ( ε 800 ) περιϲπῶμεν . ὅθεν ὡϲ παράλογον ὁ Ϲιδώνιοϲ ὤξυνεν , ἡ αἱ ὁμοιοκατάληκτοι καὶ ὁμότονοι κατὰ πᾶν πρόϲωπον . — Καὶ ἕνεκα μὲν τῶν δύο πρὸϲ τὸ ἓν τὸ ἓν εὐθύνεται , ἕνεκα δὲ τῆϲ τῶν φωνῶν ἀκολουθίαϲ εὐθύνονται αἱ δύο . — πᾶϲα γὰρ δοτικὴ μακροκατάληκτοϲ οὐδέποτε ὀξύνεται · αἱ γὰρ ὀξυνόμεναι βραχυκατάληκτοι , καὶ διὰ τοῦτο μᾶλλον τὸ ἐμίν Δωρικὸν ἀνάλογον . — ὁμότονοί εἰϲιν αἱ γενικαὶ ταῖϲ δοτικαῖϲ ἰϲοϲυλλαβούϲαιϲ · πῶϲ οὖν αὖταί ὀξύνονται , τῶν γενικῶν περιϲπωμένων ἀνάλογοϲ ἄρα ἡ οἷ . — αἱ μονοϲύλλαβοι δοτικαὶ περιϲπῶνται · ἀνάλογοϲ ἄρα ἡ οἷ . ὁμοτονοῦϲιν αἱ κτητικαὶ ταῖϲ πρωτοτύποιϲ , ἐμόϲ ἐγῶ , ἐμόν ἐμέ , ϲόν ϲέ · εἰ οὖν ἐμῷ καὶ ϲῷ , πῶϲ οὐχὶ καὶ ἐμοῖ καὶ ϲοῖ ; ἀνάλογοϲ ἄρα ἡ οἷ . — « Ἀλλά » , φαϲιν , « ἡ μὲν ἐμοῦ διαιρεῖται , ἡ δὲ ἐμοί οὐκέτι . — Ἀλλ᾿ οὐ τοῦτο αἴτιον γενήϲεται τῆϲ τάϲεωϲ , εἴ γέ τινα περιϲπώμενά ἐϲτιν ἀδιαίρετα καὶ ὀξυνόμενα διαιρούμενα . ἐκεῖνο οὖν ῥητέον , ὡϲ πολλάκιϲ τὴν ἀκολουθίαν διαψεύδονται αἱ ἀντωνυμίαι · τοιαῦται οὖν καὶ αἱ προκείμεναι .
Lemmas: ὁ κατά ὁ πρῶτος καί δεύτερος πρόσωπον ὁ δοτικός ὀξύνω ὁ κατά ὁ τρίτος περισπάω ἔχω · σύ μέν γάρ ἐγώ , σύ δέ ἐγώ ( δ 63 ) ἐπί δέ ὁ ἦ ὀλίγος ἕ παῖς ( ε 800 ) περισπάω . ὅθεν ὡς παράλογος ὁ Σιδώνιος ὀξύνω , ὁ ὁ ὁμοιοκατάληκτος καί ὁμότονος κατά πᾶς πρόσωπον . — καί ἕνεκα μέν ὁ δύο πρός ὁ εἷς ὁ εἷς εὐθύνω , ἕνεκα δέ ὁ ὁ φωνή ἀκολουθία εὐθύνω ὁ δύο . — πᾶς γάρ δοτικός μακροκατάληκτος οὐδέποτε ὀξύνω · ὁ γάρ ὀξύνω βραχυκατάληκτος , καί διά οὗτος μάλα ὁ ἐγώ Δωρικός ἀνάλογος . — ὁμότονος εἰμί ὁ γενικός ὁ δοτικός ἰσοσυλλαβέω · πῶς οὖν οὗτος ὀξύνω , ὁ γενικός περισπάω ἀνάλογος ἄρα ὁ ἕ . — ὁ μονοσύλλαβος δοτικός περισπάω · ἀνάλογος ἄρα ὁ ἕ . ὁμοτονέω ὁ κτητικός ὁ πρωτότυπος , ἐμός ἐγώ , ἐμός ἐγώ , σός σύ · εἰ οὖν ἐμός καί σός , πῶς οὐ καί ἐμέω καί σύ ; ἀνάλογος ἄρα ὁ ἕ . — « ἀλλά » , φημί , « ὁ μέν ἐγώ διαιρέω , ὁ δέ ἐγώ οὐκέτι . — ἀλλά οὐ οὗτος αἴτιος γίγνομαι ὁ τάσις , εἰ γε τις περισπάω εἰμί ἀδιαίρετος καί ὀξύνω διαιρέω . ἐκεῖνος οὖν λέγω , ὡς πολλάκις ὁ ἀκολουθία διαψεύδω ὁ ἀντωνυμία · τοιοῦτος οὖν καί ὁ πρόκειμαι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 160
Ἀττικοὶ ἔμοιγε . Αἰολεῖϲ ἔμοι βαρέωϲ . Βοιωτοὶ διὰ τοῦ υ , ἐμύ , ϲυνήθωϲ , καθότι καὶ τὸ καλοί κα λύ . Δωριεῖϲ ἐμίν καὶ ἔτι ἐμίνγα . Ϲώφρων ( fr . 53 Ahrens ) μόνον ἐμίνγα τὸ τοῦ γόγγρου τέμαχοϲ . Ἡ ἐμίνη ϲυνήθηϲ Ταραντίνοιϲ · ἡ δὲ χρῆϲιϲ παρὰ Ῥίγθωνι .
Lemmas: Ἀττικός ἐγώ . Αἰολεύς ἐγώ βαρύς . Βοιωτός διά ὁ υ̅ , ἐμύς , συνήθης , καθότι καί ὁ καλός ἄν λύ . Δωριεύς ἐγώ καί ἔτι ἐμίνγα . Σώφρων ( fr . 53 Ahrens ) μόνος μιν́γω ὁ ὁ γόγγρος τέμαχος . ὁ ἑμίνος συνήθης Ταραντῖνος · ὁ δέ χρῆσις παρά Ῥίγθωνι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 161
Ϲοί . Ἀττικῶϲ . Ἴωνεϲ , Αἰολεῖϲ ὁμοίωϲ · ϲοὶ δ᾿ ἔγω λεύκαϲ ἐπὶ βῶμον αἶγοϲ Ϲαπφώ ( fr . 7 Ahrens , Bergk2 ) . καὶ τὸ κατὰ ἀπόλυϲιν διὰ τοῦ τ κἀπιλείψω τοι ( Sapphus fr . 91 Ahrens , 8 Bergk3 ) . καὶ ϲαφὲϲ ὡϲ μᾶλλον Δώριοϲ ἡ μετάληψιϲ , παῤ οἷϲ τὸ ϲ τῶν ἀντωνυμιῶν τ γίνεται . τῶν δὴ ἀπολύτων διὰ τοῦ τ λεγομένων μόνη ϲημειούϲθω διαϲταλτικὴ οὖϲα ἡ νῦν δέ τοι οἴῳ πάμπαν ( τ 369 ) . τὸ γὰρ οὖ τοι , τέκνον ἐμὸν , δέδοται ( ε 428 ) δύναται ἔχειν τὸν λόγον οὕτωϲ · « οὐ δέδοταί ϲοι πολεμήϊα ἔργα , ἀλλὰ τῷ Ἄρει · ϲὺ οὖν μετέρχου τὰ ἔργα τοῦ γάμου , ἵνα πρὸϲ τὸν Ἄρην ἡ ϲύ διαϲτέλληται . — ὀρθοτονεῖται δὲ καὶ παῤ Ἀλκμᾶνι , ϲυνήθωϲ Δωριεῦϲιν · ἅδοι Διὸϲ δόμῳ ὁ χορὸϲ ἁμὸϲ καὶ τοί , Γάναξ ( fr . 86 Bergk3 ) . — Λέγεται δὲ καὶ τίν καὶ ἔτι μετ᾿ ἐπενθέϲεωϲ τοῦ ε τεῖν , ἰδίωϲ γὰρ ἡ μετάθεϲιϲ ἡ εἰϲ τὸ τ τοῦ ε δεκτική ἐϲτι , ϲοῦ τοῦ τεοῦ , ϲόϲ τεόϲ . — Τίθεται παρὰ Κορίννη καὶ ἐπ᾿ αἰτιατικῆϲ ἐν Κατάπλῳ , οὐ γὰρ τὶν ὁ φθονερὸϲ δαίμων ( fr . 5 Abrens , 4 Bergk3 ) · ἀντὶ τοῦ ϲέ , καὶ ϲαφὲϲ ὡϲ κατ᾿ ἐναλλαγὴν πτώϲεωϲ . — Τινὲϲ μέντοι ἠξίωϲαν τείνειν τὸ ῑ , ἵνα ἐκ τῆϲ τεί παρὰ Δωριεῦϲι διὰ τοῦ ει γραφομένηϲ ᾖ ἐϲχηματιϲμένη , μεταθέϲει τοῦ εῑ εἰϲ τὸ ῑ , ὅπερ ϲύνηθεϲ , προϲειληφυῖά τε τὸ ν ὁμοίωϲ τῷ ἐκεινοϲίν , οὑτοϲίν . ἀλλὰ ἀντίκειται τὸ μόνον ἐν τρίτοιϲ τὸ ν προϲέρχεϲθαι .
Lemmas: σύ . Ἀττικός . Ἴων , Αἰολεύς ὅμοιος · σύ δέ ἐγώ λεύκη ἐπί βωμός αἴξ Σαπφώ ( fr . 7 Ahrens , Bergk2 ) . καί ὁ κατά ἀπόλυσις διά ὁ τ ἐπιλείπω σύ ( Sapphus fr . 91 Ahrens , 8 Bergk3 ) . καί σαφής ὡς μάλα Δώριος ὁ μετάληψις , παρά ὅς ὁ σ̅ ὁ ἀντωνυμία τ γίγνομαι . ὁ δή ἀπόλυτος διά ὁ τ λέγω μόνος σημειόω διασταλτικός εἰμί ὁ νῦν δέ τοι οἶος πάμπαν ( τ 369 ) . ὁ γάρ οὐ τοι , τέκνον ἐμός , δίδωμι ( ε 428 ) δύναμαι ἔχω ὁ λόγος οὕτως · « οὐ δίδωμι σύ πολεμήϊος ἔργον , ἀλλά ὁ Ἄρης · σύ οὖν μετέρχομαι ὁ ἔργον ὁ γάμος , ἵνα πρός ὁ Ἄρης ὁ σύ διαστέλλω . — ὀρθοτονέω δέ καί παρά Ἀλκμάν , συνήθης Δωριεύς · ἁνδάνω Ζεύς δόμος ὁ χορός ἁμός καί τοι , Γάναξ ( fr . 86 Bergk3 ) . — λέγω δέ καί σύ καί ἔτι μετά ἐπένθεσις ὁ ε σύ , ἴδιος γάρ ὁ μετάθεσις ὁ εἰς ὁ τ ὁ ε δεκτικός εἰμί , σύ ὁ τεός , σός τεός . — τίθημι παρά Κορίννη καί ἐπί αἰτιατικός ἐν Κατάπλοος , οὐ γάρ σύ ὁ φθονερός δαίμων ( fr . 5 Abrens , 4 Bergk3 ) · ἀντί ὁ σύ , καί σαφής ὡς κατά ἐναλλαγή πτῶσις . — τις μέντοι ἀξιόω τείνω ὁ ι̅ , ἵνα ἐκ ὁ τί παρά Δωριεύς διά ὁ ε̅ι̅ γράφω εἰμί σχηματίζω , μετάθεσις ὁ ε̅ι̅ εἰς ὁ ι̅ , ὅς συνήθης , προσλαμβάνω τε ὁ ν ὅμοιος ὁ ἐκεινοσίς , ἐτοσίν . ἀλλά ἀντίκειμαι ὁ μόνος ἐν τρίτος ὁ ν προσέρχομαι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 162
Ϲύζυγοϲ τῇ ἐμίνη ἡ τίνη , ἣ ἔϲτι παρὰ Ταραντίνοιϲ .
Lemmas: σύζυγος ὁ ἑμίνος ὁ σύ , ὅς εἰμί παρά Ταραντῖνος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 163
Οἱ . Ϲυνήθηϲ Ἀττικοῖϲ καὶ Ἴωϲι . πεζολόγοι ἐχρήϲαντο Πλάτων καὶ Ξενοφῶν . εἴρηται ὡϲ ὀρθοτονουμένη περιϲπᾶται , τῶν ϲυζύγων ὀξυνομένων . Αἰολεῖϲ ϲὺν τῷ F · φαίνεταί Fοι κῆνοϲ ( fr . 2 Ahrens , Bergk3 ad fr . 2 ) Ϲαπφώ . Βοιωτοὶ ϲυνήθωϲ εἰϲ τὸ Fῦ μεταλαμβάνουϲι . καὶ Δωριεῖϲ ὁμοίωϲ ἡμῖν λέγουϲιν οὐκέτι οἱ δῶ , Ϲώφρων ( fr . 77 Ahrens ) . — Ἡ μετὰ τοῦ ε μόνωϲ ὀρθοτονεῖται . εἴρηται δὲ ὡϲ καθόλου αἱ πλεονάϲαϲαι τῷ ε μόνωϲ ὀρθοτονοῦνται . — Τῇ τίν ϲύζυγοϲ ἡ ἵν , τοῦ τ ἀρθέντοϲ . Ἡϲίοδοϲ · ἳν δ᾿ αὐτῷ θανάτου ταμίηϲ ( fr . CCIV Goettling , V Schoemann ) . ἔϲτι καὶ ἡ ἐῖν ἀπὸ τῆϲ τεῖν παρὰ Ἀντιμάχῳ ( p . 29 Stoll ) καὶ Κορίννῃ ( fr . 36 Bergk3 ) , ἐπὶ αἰτιατικῆϲ ἔϲθ᾿ ὅτε παραλαμβανομένη ·
Lemmas: οἷ . συνήθης Ἀττικός καί Ἴων . πεζολόγος χράω Πλάτων καί Ξενοφῶν . λέγω ὡς ὀρθοτονέω περισπάω , ὁ σύζυγος ὀξύνω . Αἰολεύς σύν ὁ F · φαίνω Ἴοι ἐκεῖνος ( fr . 2 Ahrens , Bergk3 ad fr . 2 ) Σαπφώ . Βοιωτός συνήθης εἰς ὁ Ἴ μεταλαμβάνω . καί Δωριεύς ὅμοιος ἐγώ λέγω οὐκέτι ἕ δῶμα , Σώφρων ( fr . 77 Ahrens ) . — ὁ μετά ὁ ε μόνος ὀρθοτονέω . λέγω δέ ὡς καθόλου ὁ πλεονάζω ὁ ε μόνος ὀρθοτονέω . — ὁ σύ σύζυγος ὁ ἕ , ὁ τ ἀείρω . Ἡσίοδος · ἕ δέ αὐτός θάνατος ταμίας ( fr . CCIV Goettling , V Schoemann ) . εἰμί καί ὁ ἑΐν ἀπό ὁ σύ παρά Ἀντίμαχος ( p . 29 Stoll ) καί Κόριννα ( fr . 36 Bergk3 ) , ἐπί αἰτιατικός εἰμί ὅτε παραλαμβάνω ·
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 164
Ἡ ἐμέ πρὸϲ παϲῶν διαλέκτων λέγεται . παρὰ Δωριεῦϲι μετὰ τοῦ ῑ , ἐμεί , ᾗ ϲυνεχῶϲ Ἐπίχαρμοϲ χρῆται . κοινῶϲ μέντοι ὁ Ϲώφρων ( fr . 78 Ahreus ) τί οὐ παῤ ἔμ’ ἐϲτράφθη . Ἡ ἀπολελυμένη οὐκ ἐπεκτείνεται .
Lemmas: ὁ ἐγώ πρός πᾶς διάλεκτος λέγω . παρά Δωριεύς μετά ὁ ι̅ , ἐμή , ὅς συνεχής Ἐπίχαρμος χράω . κοινός μέντοι ὁ Σώφρων ( fr . 78 Ahreus ) τίς οὐ παρά ἐγώ στρέφω . ὁ ἀπολύω οὐ ἐπεκτείνω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 165
Ἡ ϲέ ὁμοίωϲ πρὸϲ πάντων κοινή . Δωριεῖϲ διὰ τοῦ τ · εἰϲ τὲ καταρρεῖ , Θεόκριτοϲ ( 1 5 ) . πρὸϲ δὲ τὲ τῶν φίλων , Ἀλκμάν ( fr . 52 Bergk3 ) · καὶ ἔτι μετὰ τοῦ ῑ , τεὶ γὰρ Ἀλέξανδροϲ δάμαϲεν ( Alcmanis fr . 53 Bergk3 ) . καὶ ἔτι κοινῶϲ · ϲὲ γὰρ ἅζομαι ( Alemanis fr . 54 Bergk3 ) . Εἴρηται ὡϲ ἡ ἐγκλινομένη διὰ τοῦ τύ ἐκφέρεται .
Lemmas: ὁ σύ ὅμοιος πρός πᾶς κοινός . Δωριεύς διά ὁ τ · εἰς τε καταρρέω , Θεόκριτος ( 1 5 ) . πρός δέ τε ὁ φίλος , Ἀλκμάν ( fr . 52 Bergk3 ) · καί ἔτι μετά ὁ ι̅ , τεὶ γάρ Ἀλέξανδρος δαμάζω ( Alcmanis fr . 53 Bergk3 ) . καί ἔτι κοινός · σύ γάρ ἅζομαι ( Alemanis fr . 54 Bergk3 ) . λέγω ὡς ὁ ἐγκλίνω διά ὁ σύ ἐκφέρω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 166
Ἡ ἕ ϲύζυγοϲ τῇ ϲέ , κοινὴ ἐν διαλέκτοιϲ . Αἰολεῖϲ μετὰ τοῦ F . Τὸ ἑὲ δ’ αὐτὸν ἐποτρύνει ( Υ 171 ) εἰ κατὰ τὸ ἄρχον ὀξύνοιτο , δῆλον ὡϲ παράλογον ἕξει τὸν τόνον . εἴτε γὰρ τὸ δεύτερον ε ἐπλεόναϲε , δῆλον ὡϲ καὶ ἐν αὐτῷ ὁ ὀξὺϲ τόνοϲ γενήϲεται , ὁμοίωϲ τῷ ἤ καὶ ἠέ . καὶ ἥλιοϲ καὶ ἠέλιοϲ ( οὕτω γάρ τινεϲ ὑπέλαβον ἐκ τοῦ τὸ ἄρχον δαϲύνεϲθαι , ὅπερ ἴδιον ἦν τῆϲ ἀντωνυμίαϲ . ἐλελήθει δὲ αὐτούϲ , ὅτι ἀρκτικὴ οὖϲα ἡ δαϲεῖα ἐπὶ τοῦ πλεοναϲμοῦ ἀνατρέχει , ἑώρων καὶ ἕεδνα . ἄλλωϲ τε τὸ πλεονάζον ε ἔξωθεν ἐν ἀντωνυμίαιϲ , ἑόϲ , ἑοῦ , ἑοῖ ) · εἴτε τὸ ἄρχον , ὅπερ ἔϲτι , πάλιν τῆϲ ἀντωνυμίαϲ φυλάξει τὸν τόνον , εἴγε οἱ πλεοναϲμοὶ τοὺϲ τόνουϲ τηροῦϲιν , ἑοῖ , ἑοῦ . — ὑπόψυχρον γὰρ τὸ λέγειν ὡϲ ἐδιπλαϲιάϲθη ἡ ἀντωνυμία , πρὸϲ οὐδὲν χρειῶδεϲ τριῶν ἀντωνυμιῶν παραλαμβανομένων , ϲυνήθουϲ τε ὄντοϲ τοῦ κατὰ τὸ ε πλεοναϲμοῦ .
Lemmas: ὁ ἕ σύζυγος ὁ σύ , κοινός ἐν διάλεκτος . Αἰολεύς μετά ὁ F . ὁ ἕ δέ αὐτός ἐποτρύνω ( Υ 171 ) εἰ κατά ὁ ἄρχω ὀξύνω , δῆλος ὡς παράλογος ἔχω ὁ τόνος . εἴτε γάρ ὁ δεύτερος ε πλεονάζω , δῆλος ὡς καί ἐν αὐτός ὁ ὀξύς τόνος γίγνομαι , ὅμοιος ὁ ἤ καί ἤ . καί ἥλιος καί ἥλιος ( οὕτως γάρ τις ὑπολαμβάνω ἐκ ὁ ὁ ἄρχω δασύνω , ὅς ἴδιος εἰμί ὁ ἀντωνυμία . λανθάνω δέ αὐτός , ὅτι ἀρκτικός εἰμί ὁ δασύς ἐπί ὁ πλεονασμός ἀνατρέχω , ὁράω καί ἑ͂δνον . ἄλλος τε ὁ πλεονάζω ε ἔξωθεν ἐν ἀντωνυμία , ἑός , ἑός , ἕ ) · εἴτε ὁ ἄρχω , ὅς εἰμί , πάλιν ὁ ἀντωνυμία φυλάσσω ὁ τόνος , εἰ ὁ πλεονασμός ὁ τόνος τηρέω , ἕ , ἑός . — ὑπόψυχρος γάρ ὁ λέγω ὡς διπλασιάζω ὁ ἀντωνυμία , πρός οὐδείς χρειώδης τρεῖς ἀντωνυμία παραλαμβάνω , συνήθης τε εἰμί ὁ κατά ὁ ε πλεονασμός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 167
Οὐκ ἔϲτι παρὰ Δωριεῦϲιν ἐν τρίτῳ ἡ διὰ τοῦ ῑ ἐπέκταϲιϲ ὁμοίωϲ τῇ τεί καὶ ἐμεί .
Lemmas: οὐ εἰμί παρά Δωριεύς ἐν τρίτος ὁ διά ὁ ι̅ ἐπέκτασις ὅμοιος ὁ τεῦς καί ἐμεί .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 168
Ἡ μίν μόνωϲ ἐγκλίνεται . διὸ καὶ ταῖϲ ἐγκλινομέναιϲ μόναιϲ ἰϲοδυναμεῖ οὐκέτι δὲ καὶ ταῖϲ ὀρθοτονουμέναιϲ , ἐν οἶϲ κατ’ ἀρχὴν ἐκεῖναι τιθέμεναι , λέγω δὲ τὴν αὐτόν , τὴν ἕ , οὐκ ἔχουϲι τὴν μίν ἀνθυφαγομένην · εἴρηται δὲ ὡϲ ἀδύνατον ἐγκλιτικὸν μόριον ἐν ἀρχῇ εὑρέϲθαι . Ἔτι διαφέρει τῆϲ ⟨ αὐτόν ἡ⟩μίν , ᾖ ἡ ἐξ αὐτῆϲ μὲν μετάληψιϲ γίνεται εἰϲ τὴν αὐτόν , οὐκέτι δὲ ἡ αὐτόν εἰϲ τὴν μίν μεταλαμβάνεται , ἡνίκα ἐν πρώτῳ καὶ δευτέρῳ ἐϲτί . τοῦτο δὲ καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ τὸ τρίτον παϲῶν .
Lemmas: ὁ μιν μόνος ἐγκλίνω . διό καί ὁ ἐγκλίνω μόνος ἰσοδυναμέω οὐκέτι δέ καί ὁ ὀρθοτονέω , ἐν οἶς κατά ἀρχή ἐκεῖνος τίθημι , λέγω δέ ὁ αὐτός , ὁ ἕ , οὐ ἔχω ὁ μιν ἀνθυπάγω · λέγω δέ ὡς ἀδύνατος ἐγκλιτικός μόριον ἐν ἀρχή εὑρίσκω . ἔτι διαφέρω ὁ ⟨ αὐτός ἡμεῖς , ὅς ὁ ἐκ αὐτός μέν μετάληψις γίγνομαι εἰς ὁ αὐτός , οὐκέτι δέ ὁ αὐτός εἰς ὁ μιν μεταλαμβάνω , ἡνίκα ἐν πρῶτος καί δεύτερος εἰμί . οὗτος δέ καί ἐπί ὁ κατά ὁ τρίτος πᾶς .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 169
Ἴωνεϲ διὰ τοῦ μ , Δωριεῖϲ δὲ διὰ τοῦ ν .
Lemmas: Ἴων διά ὁ μ , Δωριεύς δέ διά ὁ ν .