ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 217
Βραχύϲ λόγοϲ πρὸϲ τοὺϲ οἰομένουϲ ἀπ’ αἰτιατικῶν παρῆχθαι τὰϲ ἀντωνυμίαϲ · « παρὰ γὰρ Δώριον τὴν ἁμέ καὶ ὑμέ καὶ ἔτι ϲφέ τὸ ἁμέτεροϲ καὶ ὑμέτεροϲ καὶ ϲφέτεροϲ . καὶ ἔτι παρὰ τὴν Αἰολικὴν τὴν ἄμμε B τὸ ἀμμέτεροϲ , καὶ παρὰ τὴν νῶι καὶ ϲφῶι νωιτεροϲ καὶ ϲφιτεροϲ . — Πρῶτον οὐκ ἐξωμάλιϲται · πῶϲ γὰρ αἱ ἑνικαί : ἐμέ γὰρ καὶ ἐμόϲ , ϲέ ϲόϲ καὶ ἕ ὅϲ , οὐδαμῶϲ τοῦ ε ἐγκειμένου . πῶϲ δὲ καὶ τὸ ἡμέτεροϲ καὶ ὑμέτεροϲ τῷ ᾱ · οὐ προϲχρῆται , εἴγε τὸ ἡμᾶϲ καὶ ὑμᾶϲ — ἔπειτα εἰϲ γενικὰϲ ἀναλυόμεναι ϲυμφανεῖϲ εἰϲι καὶ ἀπὸ γενικῶν παρηγμέναι . — ἔπειτα ἡ αὐτόϲ ἐπιταγματικὴ ὁμοιόϲχημοϲ οὖϲα ἀεὶ ἐπιτάϲϲεται ταῖϲ πρωτοτύποιϲ , ταῖϲ δὲ κτητικαῖϲ κατὰ μόνην γενικήν · καὶ δῆλον ὡϲ τῇ κατὰ τὸ ἐντὸϲ πρόϲωπον νοουμένῃ ϲυντάϲϲεται , ἥ τιϲ οὐκ ἄλλη ὀφείλει πτῶϲιϲ εἶναι ἡ γενική , ἀφ’ ἧϲ καὶ ἡ παραγωγή , αὐτῶν γὰρ ϲφετέρῃϲιν ( α 7 ) καὶ ἢ ἑὸν αὐτοῦ χρεῖοϲ ( α 409 ) .
Lemmas: βραχύς λόγος πρός ὁ οἴομαι ἀπό αἰτιατικός παράγω ὁ ἀντωνυμία · « παρά γάρ Δώριος ὁ ἐγώ καί σύ καί ἔτι σφεῖς ὁ ἡμέτερος καί ὑμέτερος καί σφέτερος . καί ἔτι παρά ὁ Αἰολικός ὁ ἐγώ B ὁ ἄμμες , καί παρά ὁ ἐγώ καί σφός νιος καί σφιτερος . — πρῶτος οὐ ἐξομαλίζω · πῶς γάρ ὁ ἑνικός : ἐγώ γάρ καί ἐμός , σύ σός καί ἕ ὅς , οὐδαμῶς ὁ ε ἔγκειμαι . πῶς δέ καί ὁ ἡμέτερος καί ὑμέτερος ὁ α · οὐ προσχράομαι , εἰ ὁ ἐγώ καί σύ — ἔπειτα εἰς γενικός ἀναλύω συμφανής εἰμί καί ἀπό γενικός παράγω . — ἔπειτα ὁ αὐτός ἐπιταγματικός ὁμοιόσχημος εἰμί ἀεί ἐπιτάσσω ὁ πρωτότυπος , ὁ δέ κτητικός κατά μόνος γενικός · καί δῆλος ὡς ὁ κατά ὁ ἐντός πρόσωπον νοέω συντάσσω , ὅς τις οὐ ἄλλος ὀφείλω πτῶσις εἰμί ἤ γενικός , ἀπό ὅς καί ὁ παραγωγή , αὐτός γάρ σφέτερος ( α 7 ) καί ἤ ἑός αὐτός χρέος ( α 409 ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 218
Ὃν τρόπον αἱ ϲύνθετοι τὸ γένοϲ ἢ τὴν πτῶϲιν μετατιθεῖϲαι κατὰ τὸ τέλοϲ κινοῦνται , τὸ δὲ πρόϲωπον κατὰ τὸ ἄρχον , τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ αἱ κτητικαὶ ἐπὶ γένουϲ καὶ πτώϲεωϲ κατὰ τὸ τέλοϲ , ἐν προϲώποιϲ κατὰ τὸ ἄρχον . ἔχουϲι μέντοι περιϲϲὸν τὸ ἐν ἀριθμοῖϲ κατ’ ἄμφω τὰ μέρη κινεῖϲθαι · ἐμὸϲ γὰρ καὶ νωιτέρω καὶ ἡμέτεροι .
Lemmas: ὅς τρόπος ὁ σύνθετος ὁ γένος ἤ ὁ πτῶσις μετατίθημι κατά ὁ τέλος κινέω , ὁ δέ πρόσωπον κατά ὁ ἄρχω , ὁ αὐτός τρόπος καί ὁ κτητικός ἐπί γένος καί πτῶσις κατά ὁ τέλος , ἐν πρόσωπον κατά ὁ ἄρχω . ἔχω μέντοι περισσός ὁ ἐν ἀριθμός κατά ἄμφω ὁ μέρος κινέω · ἐμός γάρ καί νωΐτερος καί ἡμέτερος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 219
Ἄξιον ἐπιϲτάϲεωϲ ἐκεῖνο , ὁτιδήποτε τὰ μὲν ῥήματα κινούμενα ἐν προϲώποιϲ κατὰ τὸ τέλοϲ κινεῖται , αἱ δὲ ἀντωνυμίαι οὐκέτι , ἀλλὰ κατὰ τὸ ἄρχον . Καὶ ἴϲωϲ τιϲ οἰήϲεται τὸν λόγον περιϲϲὸν εἴναι , φάϲκων τὰ μὲν ῥήματα εἰναι , τὰϲ δὲ ἀντωνυμίαϲ . Ἀλλὰ κοινὸν ἔχουϲι τὸ πρόϲωπον δηλοῦν , καὶ ἔτι μένει ἡ ζήτηϲιϲ . ἔπειτα ἡ μετοχὴ καὶ ἡ κτητικὴ ἀντωνυμία ἐν γένει καὶ πτώϲει κινούμεναι κατὰ τὸ τέλοϲ κινοῦνται , καθάπερ καὶ τὰ ὀνόματα , καὶ οὐ διήλλαξε , διάφορα καθεϲτῶτα . Λεκτέον οὖν ὡϲ φυϲικῶϲ τὸ τοιοῦτον ἀπετελέϲθη . αἱ πτώϲειϲ ἐν τῷ τέλει κινοῦνται , καὶ τοῦτο ἀποδείξεωϲ οὐ δεῖται · πτῶϲιν δὲ ἐπιδέχονται αἱ ἀντωνυμίαι · ὀφείλουϲιν ἄρα κατὰ τὸ τέλοϲ κινεῖϲθαι . ὅπερ καὶ παρακολουθεῖ . ἀλλὰ μὴν εἰ καὶ κατὰ τὸ τέλοϲ ἐν προϲώποιϲ ἐκινοῦντο , ϲαφὲϲ ὅτι παρηκολούθηϲεν ἂν ϲυγχύνεϲθαι τὴν πτῶϲιν διὰ τὴν μετάθεϲιν τὴν ἐκ τοῦ προϲώπου . προνοητικώτατα ἄρα κατὰ τὸ ἄρχον κινεῖται , ἵνα ἄχραντοϲ ἡ πτῶϲιϲ μείνῃ . τὰ μέντοι ῥήματα , οὐκ ὄντα δεκτικὰ πτώϲεωϲ ἢ μόνηϲ εὐθείαϲ , ἀκωλύτωϲ τὸ τέλοϲ ἐκίνει ἐν προϲώποιϲ , ἐπεὶ οὐκέτι τὰ τῆϲ πτώϲεωϲ ἀμφήριϲτα .
Lemmas: ἄξιος ἐπίστασις ἐκεῖνος , ὅστις ὁ μέν ῥῆμα κινέω ἐν πρόσωπον κατά ὁ τέλος κινέω , ὁ δέ ἀντωνυμία οὐκέτι , ἀλλά κατά ὁ ἄρχω . καί ἴσως τις οἴομαι ὁ λόγος περισσός εἰμί , φάσκω ὁ μέν ῥῆμα εἰμί , ὁ δέ ἀντωνυμία . ἀλλά κοινός ἔχω ὁ πρόσωπον δηλόω , καί ἔτι μένω ὁ ζήτησις . ἔπειτα ὁ μετοχή καί ὁ κτητικός ἀντωνυμία ἐν γένος καί πτῶσις κινέω κατά ὁ τέλος κινέω , καθά καί ὁ ὄνομα , καί οὐ διαλλάσσω , διάφορος καθίστημι . λεκτέος οὖν ὡς φυσικός ὁ τοιοῦτος ἀποτελέω . ὁ πτῶσις ἐν ὁ τέλος κινέω , καί οὗτος ἀπόδειξις οὐ δέω · πτῶσις δέ ἐπιδέχομαι ὁ ἀντωνυμία · ὀφείλω ἄρα κατά ὁ τέλος κινέω . ὅς καί παρακολουθέω . ἀλλά μήν εἰ καί κατά ὁ τέλος ἐν πρόσωπον κινέω , σαφής ὅτι παρακολουθέω ἄν συγχύνω ὁ πτῶσις διά ὁ μετάθεσις ὁ ἐκ ὁ πρόσωπον . προνοητικός ἄρα κατά ὁ ἄρχω κινέω , ἵνα ἄχραντος ὁ πτῶσις μένω . ὁ μέντοι ῥῆμα , οὐ εἰμί δεκτικός πτῶσις ἤ μόνος εὐθεῖα , ἀκώλυτος ὁ τέλος κινέω ἐν πρόσωπον , ἐπεί οὐκέτι ὁ ὁ πτῶσις ἀμφήριστος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 220
Νοείϲθωϲαν οὖν πάλιν αἱ πληθυντικαὶ τῶν κτητικῶν , αἵ τε δυϊκαί , ἐν ϲυλλήψει καθεϲτῶϲαι πρώτου καὶ δευτέρου ἢ καὶ τρίτου , καθότι καὶ αἱ πρωτότυποι ἐδείχθηϲαν . ἡμέτεροϲ γὰρ ὁ ἐμὸϲ καὶ ϲὸϲ καί , εἰ τύχοι , ἄλλου του · καὶ νωίτεροϲ ὁ ἐμὸϲ καὶ ϲόϲ , ἐμὸϲ καὶ ἐκείνου .
Lemmas: νοέω οὖν πάλιν ὁ πληθυντικός ὁ κτητικός , ὁ τε δυικός , ἐν σύλληψις καθίστημι πρῶτος καί δεύτερος ἤ καί τρίτος , καθότι καί ὁ πρωτότυπος δείκνυμι . ἡμέτερος γάρ ὁ ἐμός καί σός καί , εἰ τυγχάνω , ἄλλος τις · καί νωΐτερος ὁ ἐμός καί σός , ἐμός καί ἐκεῖνος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 221
Κοινὸν μὲν ἔχουϲιν αἱ κτητικαὶ ἀντωνυμίαι πρὸϲ τὰ κτητικὰ ὀνόματα τὴν ἐν ἀμφοτέροιϲ κτῆϲιν ὑπακουομένην , τὴν τῶν διϲϲῶν προϲώπων ἔννοιαν , τὸ εἰϲ γενικὰϲ ἀναλύεϲθαι μετὰ τοῦ κτήματοϲ · οὐ κοινὰ δέ , καθὸ αἱ ἀντωνυμίαι κοιναὶ παντὸϲ κτήτορόϲ εἰϲι , τὰ δὲ κτητικὰ ἰδιάζει κατὰ τὸν κτήτορα ἔϲθ’ ὅτε . τὸ μὲν γὰρ ἐμόϲ , ϲόϲ κοινὸν ἐπὶ πάντων , τὸ δὲ Ἑκτόρειοϲ ἴδιον · ἐπὶ γὰρ μόνου Ἕκτοροϲ . ῷ τρόπῳ διαφέρει καὶ τὸ Ἰλιόθεν τοῦ ἄλλοθεν · τὸ μὲν ἐκ τόπου μετὰ ἰδιότητοϲ , τὸ δὲ κοινὸν παντὸϲ τόπου . Πάντοτε ἐν δυϲὶ τρίτοιϲ τὰ κτητικὰ νοεῖται , αἱ δὲ ἀντωνυμίαι οὐ πάντοτε , ὡϲ ἐδείχθη . — Κατὰ τὸν κτήτορα ἀμφιβάλλεται ὁ ἀριθμὸϲ ἐν προϲηγορικοῖϲ , ἀνθρώπεια ἴχνη , πότερον ἑνὸϲ ἢ πλειόνων · αἱ δὲ ἀντωνυμίαι οὔποτε . αἴτιον δὲ οὐκ ἄλλο ἐϲτὶ τῆϲ ἀμφιβολίαϲ ἢ τὸ τέλοϲ τοῦ ὀνόματοϲ , δι’ οὐ τὸν ἀριθμὸν καταλαμβανόμεθα , ὅπερ κατὰ παραγωγὴν τοῦ κτητικοῦ παραφθείρεται . ὅτε μὲν γάρ ἐϲτιν ὑόϲ ἢ ὑῶν , νοεῖται ὁ ἀριθμόϲ , ἐπὶ δὲ τοῦ ὕειαι ἢ βόειαι ϲάρκεϲ οὐκέτι . αἱ μέντοι ἀντωνυμίαι , κατὰ ἀριθμὸν θέματα οὖϲαι , οὐκέτι ἀμφιβολίαν ἐνεποίουν · οὐδὲ γὰρ ἀπὸ τῶν αὐτῶν ϲυλλαβῶν ἤρχοντο . διὰ τοῦτο ἀπὸ τῆϲ ἐμοῦ γενικῆϲ ἑνικῶϲ παρελαμβάνετο ἡ ἐμόϲ , καὶ ἔτι νῶιν νωίτεροϲ δυικῶϲ κατὰ τὸν κτήτορα , καὶ . ἔτι πληθυντικῶϲ ἡμῶν ἡμέτεροϲ . ἐπεὶ δὲ τὰ κύρια ἑνικῶϲ πάντοτε νοεῖται , εἴγε ἰδίαν ποιότητα ϲημαίνει , ὀρθῶϲ οὐδὲ τὰ ἀπ’ αὐτῶν κτητικὰ ἐπὶ πλήθουϲ νοεῖται , λέγω δὲ τὸ Ἑκτόρειοϲ καὶ τὰ παραπλήϲια . . Κάκεῖνο δὲ διαφέρουϲιν , ἡ ἀϲύνηθεϲ τῷ μὲν Αἰάντειοϲ τὸ πατήρ ἐπιφέρειν , παῖϲ δὲ ἢ ἀδελφόϲ , τῷ δὲ ἐμόϲ καὶ ϲόϲ .
Lemmas: κοινός μέν ἔχω ὁ κτητικός ἀντωνυμία πρός ὁ κτητικός ὄνομα ὁ ἐν ἀμφότερος κτῆσις ὑπακούω , ὁ ὁ δισσός πρόσωπον ἔννοια , ὁ εἰς γενικός ἀναλύω μετά ὁ κτῆμα · οὐ κοινός δέ , καθό ὁ ἀντωνυμία κοινός πᾶς κτήτωρ εἰμί , ὁ δέ κτητικός ἰδιάζω κατά ὁ κτήτωρ εἰμί ὅτε . ὁ μέν γάρ ἐμός , σός κοινός ἐπί πᾶς , ὁ δέ Ἑκτόρειος ἴδιος · ἐπί γάρ μόνος Ἕκτωρ . ὅς τρόπος διαφέρω καί ὁ Ἰλιόθεν ὁ ἄλλοθεν · ὁ μέν ἐκ τόπος μετά ἰδιότης , ὁ δέ κοινός πᾶς τόπος . πάντοτε ἐν δύο τρίτος ὁ κτητικός νοέω , ὁ δέ ἀντωνυμία οὐ πάντοτε , ὡς δείκνυμι . — κατά ὁ κτήτωρ ἀμφιβάλλω ὁ ἀριθμός ἐν προσηγορικός , ἀνθρώπειος ἴχνος , πότερος εἷς ἤ πολύς · ὁ δέ ἀντωνυμία οὔποτε . αἴτιος δέ οὐ ἄλλος εἰμί ὁ ἀμφιβολία ἤ ὁ τέλος ὁ ὄνομα , διά ὅς ὁ ἀριθμός καταλαμβάνω , ὅς κατά παραγωγή ὁ κτητικός παραφθείρω . ὅτε μέν γάρ εἰμί ὗς ἤ ὗς , νοέω ὁ ἀριθμός , ἐπί δέ ὁ ὕειος ἤ βόειος σάρξ οὐκέτι . ὁ μέντοι ἀντωνυμία , κατά ἀριθμός θέμα εἰμί , οὐκέτι ἀμφιβολία ἐμποιέω · οὐδέ γάρ ἀπό ὁ αὐτός συλλαβή ἔρχομαι . διά οὗτος ἀπό ὁ ἐμός γενικός ἑνικός παραλαμβάνω ὁ ἐμός , καί ἔτι ἐγώ νωΐτερος δυικῶς κατά ὁ κτήτωρ , καί . ἔτι πληθυντικός ἐγώ ἡμέτερος . ἐπεί δέ ὁ κύριος ἑνικός πάντοτε νοέω , εἰ ἴδιος ποιότης σημαίνω , ὀρθός οὐδέ ὁ ἀπό αὐτός κτητικός ἐπί πλῆθος νοέω , λέγω δέ ὁ Ἑκτόρειος καί ὁ παραπλήσιος . . ἐκεῖνος δέ διαφέρω , ὁ ἀσυνήθης ὁ μέν Αἰάντειος ὁ πατήρ ἐπιφέρω , παῖς δέ ἤ ἀδελφός , ὁ δέ ἐμός καί σός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 222
Ὅν τρόπον τὰ εἰϲ οϲ λήγοντα τριγενῆ ὀνόματα εἰϲ τὰ γένη καὶ τοὺϲ ἀριθμοὺϲ καὶ τὰϲ πτώϲειϲ μεταϲχηματίζεται , τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ αἱ κτητικαὶ τῶν ἀντωνυμιῶν κατὰ τὸ τέλοϲ ϲχηματίζονται κατὰ πᾶν πρόϲωπον . ὡϲ γὰρ τὸ καλόϲ , οὕτω καὶ τὸ ἐμόϲ καὶ ϲόϲ καὶ ὅϲ , κατὰ τὸ ἐντὸϲ ἑνικῶϲ νοούμεναι , καὶ ὡϲ τὸ ὁϲιώτεροϲ , οὕτω καὶ τὸ νωίτεροϲ καὶ ϲφωίτεροϲ , δυϊκῶϲ κατὰ τὸ ἐντὸϲ νοούμεναι ( ὑπὲρ γὰρ τῆϲ τοῦ τρίτου ἐκλείψεωϲ εἴρηται ) · καὶ ἔτι ὡϲ τὸ χαριέϲτατοϲ , οὕτω καὶ τὸ ἡμέτεροϲ , ὑμέτεροϲ , πληθυντικῶϲ κατὰ τὸν κτήτορα νοούμεναι .
Lemmas: ὅς τρόπος ὁ εἰς ὅς λήγω τριγενής ὄνομα εἰς ὁ γένος καί ὁ ἀριθμός καί ὁ πτῶσις μετασχηματίζω , ὁ αὐτός δή τρόπος καί ὁ κτητικός ὁ ἀντωνυμία κατά ὁ τέλος σχηματίζω κατά πᾶς πρόσωπον . ὡς γάρ ὁ καλός , οὕτως καί ὁ ἐμός καί σός καί ὅς , κατά ὁ ἐντός ἑνικός νοέω , καί ὡς ὁ ὅσιος , οὕτως καί ὁ νωΐτερος καί σφωΐτερος , δυικός κατά ὁ ἐντός νοέω ( ὑπέρ γάρ ὁ ὁ τρίτος ἔκλειψις λέγω ) · καί ἔτι ὡς ὁ χαρίεις , οὕτως καί ὁ ἡμέτερος , ὑμέτερος , πληθυντικός κατά ὁ κτήτωρ νοέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 223
Ἡ τεόϲ Δωρικὴ τῇ ϲόϲ ὁμωνυμεῖ . καὶ κοινῶϲ μέν πού φηϲιν ὁ ποιητὴϲ ϲὸϲ δέ που ἔκφυγε κῆραϲ ἀδελφεόϲ ( δ 512 ) , Δωρικῶϲ δὲ τὸ πατὴρ τεόϲ ( π 188 ) καὶ ἔτι τὰ ἀπ᾿ αὐτῆϲ , τεὰ ἅρματα καὶ τεὼ ἵππω ( Ε 237 ) . καὶ παρ᾿ Αἰολεῦϲιν . Ἀλκαῖοϲ ἐν πρώτῳ · τὸ δ᾿ ἔργον ἀγήϲαιτο τέα κόρα ( fr . 57 Ahrens , 14 Bergk3 ) · καὶ οἴκω τε περ ϲῶ καίπερ ἀτιμίαιϲ ( fr . Alc . 93 Abrens , 74 Bergk3 ) , ὁ αὐτὸϲ κοινῷ ἔθει Ἐπὶ ταύτηϲ τῆϲ λέξεωϲ Βοιωτοὶ μεταβάλλουϲι τὸ ε εἰϲ ῑ , καθότι καὶ τὸ θεόϲ θιόϲ . Εἴρηται ὡϲ ϲυναλειφθεῖϲα , τεύϲ , όξυτόνωϲ λέγεται .
Lemmas: ὁ τεός Δωρικός ὁ σός ὁμωνυμέω . καί κοινός μέν που φημί ὁ ποιητής σός δέ που ἐκφεύγω κήρ ἀδελφός ( δεσποινίδα 512 ) , Δωρικός δέ ὁ πατήρ τεός ( π 188 ) καί ἔτι ὁ ἀπό αὐτός , τεός ἅρμα καί τεός ἵππος ( Ε 237 ) . καί παρά Αἰολεύς . Ἀλκαῖος ἐν πρῶτος · ὁ δέ ἔργον ἀγάω τέος κόρη ( fr . 57 Ahrens , 14 Bergk3 ) · καί οἶκος τε περ σός καίπερ ἀτιμία ( fr . Alc . 93 Abrens , 74 Bergk3 ) , ὁ αὐτός κοινός θέω ἐπί οὗτος ὁ λέξις Βοιωτός μεταβάλλω ὁ ε εἰς ι̅ , καθότι καί ὁ θεός θίς . λέγω ὡς συναλείφω , τεύς , ὀξύτονος λέγω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 224
Ἡ ὅϲ καὶ ἑόϲ διϲυλλάβωϲ λέγεται . ἐν οἷϲ ἀμφίβολον κἀκεῖνο , πότερον διὰ τοῦ θ , ὡϲ Ἀρίϲταρχοϲ , ὅθ᾿ ἑὸϲ δόμοϲ ἀμφεκάλυψεν ( ο 118 ) , ἢ διὰ τοῦ τ , ὅτε ὅϲ δόμοϲ · καὶ γὰρ τὰϲ πλαγίουϲ διττῶϲ ἔϲτιν εὑρέϲθαι , ἀλλ᾿ οὐδ᾿ , ἀχνύμενόϲ περ , ἑοῦ ( N 419 ) ἡ δ᾿ ὅτε δὴ οὐ πατρὸϲ ( η 3 ) κὰδ δ᾿ ἐν Ἀθήνῃϲ εἶϲεν , ἑῷ ( 8 549 ) καὶ οὕνεκ᾿ ἄρ᾿ οὐχ ῷ πατρί Φν 265 ) , καὶ αὐτὰρ Ἀχιλλεὺϲ κλαῖεν ἑὸν πατέρα ( Ω 511 ) · ὃν καὶ Ὀδυϲϲῆοϲ φθῖϲαι γόνον ( δ 741 ) . καὶ ἐπὶ τῶν θηλυκῶν καὶ οὐδετέρων , Ζεὺϲ δὲ πρὸϲ ὃν λέχοϲ ἤι᾿ ( A 609 ) · ἥν ἄτην ὀχέων ( φ 302 ) , καὶ μεθ᾿ ἑὸν βέλοϲ ( N 513 ) · καὶ ἐπὶ πληθυντικῶν · ἢ ἑοὶ αὐτοῦ θῆτέϲ τε δμῶέϲ τε ( δ 643 ) . Κἀκεῖνο δὲ δύναται ὀρθὴν πληθυντικὴν ϲημαίνειν , εἰ κατ’ ὀρθὸν τόνον ἀναγνοίημεν , οἱ δὲ οἱ ἐβλάφθηϲαν ( δ 643 ) .
Lemmas: ὁ ὅς καί ἑός δισύλλαβος λέγω . ἐν ὅς ἀμφίβολος ἐκεῖνος , πότερος διά ὁ θ̅ , ὡς Ἀρίσταρχος , ὅτε ἑός δόμος ἀμφικαλύπτω ( ὁ 118 ) , ἤ διά ὁ τ̅ , ὅτε ὅς δόμος · καί γάρ ὁ πλάγιος δισσός εἰμί εὑρίσκω , ἀλλά οὐδέ , ἀχεύω περ , ἑός ( N 419 ) ὁ δέ ὅτε δή ἑός πατήρ ( ὁ 3 ) κατά δέ ἐν Ἀθῆναι ἵζω , ἑός ( 8 549 ) καί οὕνεκα ἄρα οὐ ἑός πατήρ Φν 265 ) , καί ἀτάρ Ἀχιλλεύς κλαίω ἑός πατήρ ( Ω 511 ) · ὅς καί Ὀδυσσεύς φθίω γόνος ( δ 741 ) . καί ἐπί ὁ θηλυκός καί οὐδέτερος , Ζεύς δέ πρός ὅς λέχος ἔρχομαι ( A 609 ) · ἑός ἄτη ὀχέω ( φ 302 ) , καί μετά ἑός βέλος ( N 513 ) · καί ἐπί πληθυντικός · ἤ ἑός αὐτοῦ θής τε δμώς τε ( δεσποινίδα 643 ) . ἐκεῖνος δέ δύναμαι ὀρθός πληθυντικός σημαίνω , εἰ κατά ὀρθός τόνος ἀναγιγνώσκω , ὁ δέ ὅς βλάπτω ( δεσποινίδα 643 ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 225
Οὐ πιθανὸν τὸ λέγειν , ὡϲ οὐ πεπλεονάκει τὸ ε ἐν τῇ ἑόϲ , ἀπὸ μέντοι τῆϲ ἕο Ἰακῆϲ παρῆκτο . Τί οὖν οὐχὶ καὶ ἀπὸ τῆϲ ἐμέο καὶ ϲέο ϲύζυγοι ἐγίνοντο ἐμεόϲ καὶ ϲεόϲ ἄμεινον οὖν λέγειν ὡϲ ἢ πεπλεονάκει τῷ ε , καθὰ καὶ αἱ πρωτότυποι πολλάκιϲ , ἢ ἀπὸ τῆϲ τεόϲ Δωρικῆϲ ἀπετελέϲθη , ἐπεὶ ἀδύνατον τὰ τρίτα τῶν δευτέρων πλεονοϲυλλαβεῖν .
Lemmas: οὐ πιθανός ὁ λέγω , ὡς οὐ πλεονάζω ὁ ε ἐν ὁ ἑός , ἀπό μέντοι ὁ ἕ Ἰακός πάρειμι . τίς οὖν οὐ καί ἀπό ὁ ἐγώ καί σύ σύζυγος γίγνομαι ἐμερός καί σής ἀγαθός οὖν λέγω ὡς ἤ πλεονάζω ὁ ε , καθά καί ὁ πρωτότυπος πολλάκις , ἤ ἀπό ὁ τεός Δωρικός ἀποτελέω , ἐπεί ἀδύνατος ὁ τρίτος ὁ δεύτερος πλεονοσυλλαβέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 226
Αἰολεῖϲ μετὰ τοῦ F κατὰ πᾶϲαν πτῶϲιν καὶ γένοϲ · τὸν Fὸν παῖδα κάλει , Ϲαπφῶ ( fr . 106 Ahrens,117 Bersk3 ) . καὶ Ἀλκμὰν δέ , ϲυνεχῶϲ αἰολίζων , φηϲί τὰ Fὰ κάδεα ( fr . 99 Berk3 ) . ὁμοίωϲ καὶ Βοιωτοί Κόριννα ( fr . 10 Ahrens , 19 Bergk3 ) ευωνυμιηϲ πῆδα Fόν θέλωϲα φίληϲ ἀγκάληϲ ἑλέϲθη .
Lemmas: Αἰολεύς μετά ὁ F κατά πᾶς πτῶσις καί γένος · ὁ Ἰός παῖς καλέω , Σαπφώ ( fr . 106 Ahrens,117 Bersk3 ) . καί Ἀλκμάν δέ , συνεχής αἰολίζω , φημί ὁ Ἰά κῆδος ( fr . 99 Berk3 ) . ὁμοίως καί Βοιωτός Κόριννα ( fr . 10 Ahrens , 19 Bergk3 ) ευωνυμιης πῆς Ἶος θέμλασαω φίλος ἀγκάλη ἕλη .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 227
Εἴρηται ὑπὲρ τῆϲ ὁμοφωνίαϲ τῆϲ ἐμοῦ , ϲοῦ , οὐ πρὸϲ τὰϲ πρωτοτύπουϲ . καὶ ὡϲ τῇ εἰϲ ου καταλήξει ἐπὶ τῶν κτητικῶν ὁ ποιητὴϲ χρῆται , ἐπὶ δὲ τῶν πρωτοτύπων οὐκέτι , εἰ δή τοι ϲοῦ πατρὸϲ ( β 271 ) καὶ πατρὸϲ ἐμοῦ κλέοϲ ( γ 83 ) . ἡ δ’ ἄχεϊ οὖ παιδόϲ ( ο 358 ) ὅθεν πρὸϲ ἐνίων καὶ τὸ οἵ θ’ αἵματοϲ ἐξ ἐμεῦ εἰϲί ( T 105 ) διὰ τοῦ ο ἐγράφετο , ἵνα μὴ δόξῃ τὸ αἵματοϲ πλεονάζειν . Ἐτι γε μὴν ἐπὶ τοῦ πρώτω γὰρ καὶ δαιτὸϲ ἀκουάζεϲθον ἐμεῖο ( Δ 343 ) λείπειν φαϲὶ τὴν περί ἐθίμωϲ , ἵν’ ἦ « περὶ δαιτὸϲ πρῶτοι ἐμοῦ μεταλαμβάνετε . Τί οὖν ἂν εἴη τὸ ϲέο δ’ ὀϲτέα πύϲει ἄρουρα ( Δ 174 ) · ἢ μή τιϲ ϲεῦ μῆλα ( ι 405 ) ; ἢ οὐδ’ ὅλωϲ τοῖϲ τοιούτοιϲ ἐπιϲτατέον . αἱ γὰρ γενικαί , ὅτε ἐπὶ κτῆμα φέρονται , ἰϲοδυναμοῦϲι ταῖϲ κτητικαῖϲ · διὸ καὶ ἀκωλύτωϲ τὰ κτητικὰ εἰϲ αὐτὰϲ ἀναλύεται . οὐ μὴν τὰ Ζηνοδότεια παράλογα , μνῆϲαι πατρὸϲ ϲεῖο ( Ω 486 ) καὶ πατρὸϲ ἐμεῖο πατήρ ( Ξ 118 . τ 180 ) · τῷ γὰρ αὐτῷ ἐνέχεται λόγῳ · προκριτέαι μέντοι αἱ κτητικαὶ γραφαί , καθότι αἱ γενικαὶ κτῆϲιν δηλοῦϲαι ἐγκεκλιμέναι θέλουϲιν εἶναι , δοῦλόϲ μου , οἶκοϲ ὕμων , αἱ δὲ ὀρθοτονούμεναι οὔ . « Οὐχὶ οὖν καὶ τὸ ϲέο δ’ ὀϲτέα πύϲει ἄρουρα ( Δ 174 ) ὀρθοτονεῖται , καὶ τὸ ἀκουάζεϲθον ἐμεῖο ( Δ 343 ) καὶ οἵ θ᾿ αἵματοϲ ἐξ ἐμεῦ εἰϲὶν ( T 105 ) Ἀλλ’ ἀναγκαίωϲ , ἡ μὲν ϲέο , ὅτι ἐν ἀρχῇ , ἡ δὲ ἐμεῖο καὶ ϲεῖο μέγα κλέοϲ ( π 241 ) , καθὸ τῷ ῑ πλεονάζουϲιν , ἡ δὲ ἐμεῦ , ὅτι ϲυντέτακται προθέϲει .
Lemmas: λέγω ὑπέρ ὁ ὁμοφωνία ὁ ἐγώ , σύ , ὅς πρός ὁ πρωτότυπος . καί ὡς ὁ εἰς ο̅υ̅ κατάληξις ἐπί ὁ κτητικός ὁ ποιητής χράω , ἐπί δέ ὁ πρωτότυπος οὐκέτι , εἰ δή τοι σός πατήρ ( Β 271 ) καί πατήρ ἐμός κλέος ( γ 83 ) . ὁ δέ ἄχος ἑός παῖς ( ὁ 358 ) ὅθεν πρός ἔνιοι καί ὁ ὁ τε αἷμα ἐκ ἐγώ εἰμί ( T 105 ) διά ὁ ο̅ γράφω , ἵνα μή δοκέω ὁ αἷμα πλεονάζω . ἔτι γε μήν ἐπί ὁ πρῶτος γάρ καί δαίς ἀκουάζομαι ἐγώ ( δ 343 ) λείπω φημί ὁ περί ἔθιμος , ἵνα ἠμί « περί δαίς πρῶτος ἐγώ μεταλαμβάνω . τίς οὖν ἄν εἰμί ὁ σύ δέ ὀστέον πυνθάνομαι ἄρουρα ( δ 174 ) · ἦ μή τις σύ μῆλον ( ι 405 ) ; ἤ οὐδέ ὅλως ὁ τοιοῦτος ἐπιστατέον . ὁ γάρ γενικός , ὅτε ἐπί κτῆμα φέρω , ἰσοδυναμέω ὁ κτητικός · διό καί ἀκώλυτος ὁ κτητικός εἰς αὐτός ἀναλύω . οὐ μήν ὁ Ζηνοδότειος παράλογος , μιμνῄσκω πατήρ σύ ( Ω 486 ) καί πατήρ ἐγώ πατήρ ( Ξ 118 . τ 180 ) · ὁ γάρ αὐτός ἐνέχω λόγος · προκριτέος μέντοι ὁ κτητικός γραφή , καθότι ὁ γενικός κτῆσις δηλόω ἐγκλίνω ἐθέλω εἰμί , δοῦλος ἐγώ , οἶκος ὕμων , ὁ δέ ὀρθοτονέω οὐ . « οὐ οὖν καί ὁ σύ δέ ὀστέον πυνθάνομαι ἄρουρα ( δ 174 ) ὀρθοτονέω , καί ὁ ἀκουάζομαι ἐγώ ( δ 343 ) καί ὅς τε αἷμα ἐκ ἐγώ εἰμί ( T 105 ) ἀλλά ἀναγκαῖος , ὁ μέν σύ , ὅτι ἐν ἀρχή , ὁ δέ ἐγώ καί σύ μέγας κλέος ( π 241 ) , καθό ὁ ι̅ πλεονάζω , ὁ δέ ἐγώ , ὅτι συντάσσω πρόθεσις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 228
Εἰ αἱ κτητικαὶ οὐδέποτε ἐπὶ πρᾶγμα φέρονται , ϲαφὲϲ ὅτι ὡϲ τὸ ὀδυϲϲαμένοιο τεοῖο ( Θ 37 . 468 ) ἐπὶ πρᾶγμα φερόμενον ὠλιγώρηται · δέον γὰρ γενικὴν παραλαμβάνειν , ἥτιϲ καὶ ἐπὶ πρᾶγμα φέρεται . εἰ δ᾿ ἀπὸ τῆϲ τέο Θετταλικῶϲ ἐξετάθη , ὥϲ τινεϲ ὠήθηϲαν , δῆλον ὡϲ καὶ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ τρίτον · ὅπερ οὐκ ἔϲτι · ψεῦδοϲ ἄρα καὶ τοῦτο .
Lemmas: εἰ ὁ κτητικός οὐδέποτε ἐπί πρᾶγμα φέρω , σαφής ὅτι ὡς ὁ ὀδύσσομαι σύ ( Θ 37 . 468 ) ἐπί πρᾶγμα φέρω ὀλιγωρέω · δέω γάρ γενικός παραλαμβάνω , ὅστις καί ἐπί πρᾶγμα φέρω . εἰ δέ ἀπό ὁ σύ Θεσσαλικός ἐκτείνω , ὡς τις οἴομαι , δῆλος ὡς καί κατά ὁ πρῶτος καί τρίτος · ὅς οὐ εἰμί · ψεῦδος ἄρα καί οὗτος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 229
Αἰολεῖϲ ἔμω , ϲῶ , ὧ . — Ἡ ἐμοῖο , ϲοῖο , οἷο ἤτοι μετὰ διαιρέϲεωϲ τὸ ι προϲέλαβον , ἢ Θετταλικαί εἰϲιν , ὡϲ καὶ Ἀριϲτάρχῳ ἤρεϲκεν . Οὐκ ἄλογοϲ δ᾿ ἂν εἴη καὶ ἡ αἰτία τοῦ τὴν μὲν κτητικὴν διὰ τῆϲ οι παράγεϲθαι , τὴν δὲ πρωτότυπον διὰ τῆϲ ει . εἴ γε ἀπὸ τοῦ καλοῦ καλοῖο , μετατιθεμένου τοῦ υ εἰϲ τὸ ι καὶ προϲτιθεμένου τοῦ ο , ϲαφὲϲ ὅτι καὶ ἐπὶ τῆϲ ἐμοῦ ταὐτὸν παρηκολούθει . ὅπερ ἔθιμον ἐπὶ κτητικῶν παρὰ τῷ ποιητῇ , εἰϲ ου λήγειν ἐπὶ γενικῆϲ , τὸ δὲ πρωτότυπον εἰϲ εο καὶ ευ , ἀφ᾿ ἧϲ πάλιν ἀνάλογον τὸ ἐμεῖο .
Lemmas: Αἰολεύς μῶμαι , σέω , ὧ . — ὁ ἐμός , σός , ὅς ἤτοι μετά διαίρεσις ὁ ι̅ προσλαμβάνω , ἤ Θεσσαλικός εἰμί , ὡς καί Ἀρίσταρχος ἀρέσκω . οὐ ἄλογος δέ ἄν εἰμί καί ὁ αἰτία ὁ ὁ μέν κτητικός διά ὁ οι παράγω , ὁ δέ πρωτότυπος διά ὁ ε̅ι̅ . εἰ γε ἀπό ὁ καλός καλέω , μετατίθημι ὁ υ̅ εἰς ὁ ι̅ καί προστίθημι ὁ ο̅ , σαφής ὅτι καί ἐπί ὁ ἐγώ αὐτός παρακολουθέω . ὅς ἔθιμος ἐπί κτητικός παρά ὁ ποιητής , εἰς ο̅υ̅ λήγω ἐπί γενικός , ὁ δέ πρωτότυπος εἰς εοʹ καί ε̅υ̅ , ἀπό ὅς πάλιν ἀνάλογος ὁ ἐγώ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 231
Ἐδείχθη ὡϲ ἀπὸ ἐγκλινομένων οὐ παράγονται αἱ κτητικαί . καὶ οἱ ἀξιοῦντεϲ οὖν ἐγκεκλιμένην , ὡϲ τρίτου , εἶναι γενικὴν τὴν ἀλλ’ εἴπ’ ἤ ϲφωιν ( δ 28 ) καὶ γυιώϲω μέν ϲφωιν ( Θ 402 ) καὶ ἀπ’ αὐτῆϲ κτητικὴν παρ’ Ἀντιμάχῳ ( p . 30 Stoll ) εἰρῆϲθαι ἐπὶ Τυ . δέωϲ καὶ Πολυνείκουϲ τὸ ϲφωιτέρην ὀϊζύν καὶ διὰ τῆϲ δευτέραϲ ἐπὶ Ἐξτεοκλέουϲ καὶ Πολυνείκουϲ τὸ ϲφωίτερον μῦθον , ἑαυτοῖϲ ἐναντιοῦνται . δέον γὰρ μᾶλλον ἐπίμεμπτον καταλείπειν τὸ ϲχῆμα ἢ μαχόμενον πρὸϲ τὰ ὅλα . ἄλλωϲ τε οὐδέποτε τρίτον δευτέρῳ ὁμοφωνεῖ · ἔϲτι δὲ δεύτερον κατὰ τὸ ἐντὸϲ δυϊκὸν ἀπὸ πρώτου τοῦ νωίτεροϲ τὸ ϲφωίτεροϲ .
Lemmas: δείκνυμι ὡς ἀπό ἐγκλίνω οὐ παράγω ὁ κτητικός . καί ὁ ἀξιόω οὖν ἐγκλίνω , ὡς τρίτος , εἰμί γενικός ὁ ἀλλά λέγω ἤ σφεῖς ( δεσποινίδα 28 ) καί γυιόω μέν σφεῖς ( Θ 402 ) καί ἀπό αὐτός κτητικός παρά Ἀντίμαχος ( p . 30 Stoll ) εἴρω ἐπί ὅς . δέω καί Πολυνείκης ὁ σφωΐτερος ὀϊζύς καί διά ὁ δεύτερος ἐπί εξτεοκλεος καί Πολυνείκης ὁ σφωΐτερος μῦθος , ἑαυτοῦ ἐναντιόομαι . δέω γάρ μάλα ἐπίμεμπτος καταλείπω ὁ σχῆμα ἤ μάχομαι πρός ὁ ὅλος . ἄλλος τε οὐδέποτε τρίτος δεύτερος ὁμοφωνέω · εἰμί δέ δεύτερος κατά ὁ ἐντός δυικός ἀπό πρῶτος ὁ νωΐτερος ὁ σφωΐτερος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 232
Τὴν ἡμέτεροϲ , κατὰ τὸν κτήτορα οὖϲαν πληθυντικήν , διχῶϲ λέγουϲι Δωριεῖϲ · ἁμέτεροϲ γὰρ καὶ ἀμόϲ , καὶ ὑμέτεροϲ καὶ ὑμόϲ , καὶ ϲφέτεροϲ καὶ ϲφόϲ . — Προείρηται ὡϲ καὶ παρ’ Ὁμήρῳ τὰ τοιαῦτα Δωρικά , τὰ δ’ οὐ μένοϲ ἁμὸν ἐρύξει ( Θ 178 ) ἀμφὶ ϲφοῖϲ ὀχέεϲϲι ( Ϲ 231 ) · καὶ τὸ πρὸϲ πέτρῃϲι βαλὼν ὑμῆϲ ( ι 284 ) οὐ μὴν κατὰ τὸ τέλοϲ διὸ οὐδὲ τὸ ϲαωϲέμεναι νέαϲ ἁμάϲ ( N 96 ) οὐ ϲυνεϲτάλη κατὰ τὸ τέλοϲ , καθὸ οὐδὲν τοῖϲ τέλεϲιν ἐδώριζε . καὶ γάρ πού φηϲι οὐδέπω ἁμῆϲ γῆϲ ἐπέβην ( λ 166 — 67 ) . — Τὸ ϲφεᾶϲ ἔειξε χώραϲ παρ᾿ Ἀλκμᾶνι ( fr . 31 Bergk3 ) τῷ ε πλεονάζει . — Εἴρηται ὡϲ τὸ ἤτοι γὰρ πατέρ᾿ ἁμὸν ( Z 414 ) ἴϲον ἐϲτὶ τῷ ἡμέτερον , ἀλλ᾿ οὐχ ὥϲ τινεϲ ὑπέλαβον ἐκ τοῦ ἐμόν μετειλῆφθαι · οὐ γάρ ποτε τὸ ε εἰϲ ᾱ μακρὸν μεταλαμβάνεται , ὅτι μὴ ἐπὶ τοῦ κέν ϲυνδέϲμου , καὶ ταῦτα , εἰ δοθείη . ἄλλωϲ τε ϲύνηθέϲ ἐϲτι τὸ πληθυντικοῖϲ ἀντὶ ἑνικῶν χρῆϲθαι , ἡμεῖϲ δ᾿ o νύ τι τοῖοι ἀμυνέμεναι ( β 60 ) καὶ ἐφ᾿ ἑνὸϲ τοῦ Πατρόκλου , ἡμέτεροϲ θεράπων ( Π 244 ) · τοιοῦτον οὗν καὶ τὸ « ἁμόν » . — πρὸϲ οῖϲ καὶ τὸ ὑμόν καὶ ϲφόν ϲυζυγοῦντα ὁμολογεῖ τὸ ἐντὸϲ πληθυντικόν . καὶ ἡ ϲυνήθηϲ φράϲιϲ ἀνάπλεόϲ ἐϲτι τοῦδε τοῦ ϲχήματοϲ . καὶ οὐκ ἀπεμφαίνει ὁ λόγοϲ · ἐμπεριεκτικὸϲ γάρ ἐϲτιν ὁ πληθυντικὸϲ ἀριθμὸϲ τοῦ ἑνικοῦ .
Lemmas: ὁ ἡμέτερος , κατά ὁ κτήτωρ εἰμί πληθυντικός , διχῶς λέγω Δωριεύς · ἡμέτερος γάρ καί ἡμέτερος , καί ὑμέτερος καί ὑμός , καί σφέτερος καί σφός . — προλέγω ὡς καί παρά Ὅμηρος ὁ τοιοῦτος Δωρικός , ὁ δέ οὐ μένος ἁμός ἐρύκω ( Θ 178 ) ἀμφί σφεῖς ὄχος ( Σ 231 ) · καί ὁ πρός πέτρα βάλλω ὑμός ( ι 284 ) οὐ μήν κατά ὁ τέλος διό οὐδέ ὁ σῴζω ναῦς ἁμός ( N 96 ) οὐ συστέλλω κατά ὁ τέλος , καθό οὐδείς ὁ τέλος δωρίζω . καί γάρ που φημί οὐδέπω ἁμός γῆ ἐπιβαίνω ( λ 166 — 67 ) . — ὁ σφεῖς είγνυμι χώρα παρά Ἀλκμάν ( fr . 31 Bergk3 ) ὁ ε πλεονάζω . — λέγω ὡς ὁ ἤτοι γάρ πατήρ ἁμός ( Z 414 ) ἴσος εἰμί ὁ ἡμέτερος , ἀλλά οὐ ὡς τις ὑπολαμβάνω ἐκ ὁ ἐμός μεταλαμβάνω · οὐ γάρ ποτέ ὁ ε εἰς α μακρός μεταλαμβάνω , ὅτι μή ἐπί ὁ ἄν σύνδεσμος , καί οὗτος , εἰ δίδωμι . ἄλλος τε συνήθης εἰμί ὁ πληθυντικός ἀντί ἑνικός χράω , ἐγώ δέ o νῦν τις τοῖος ἀμύνω ( Β 60 ) καί ἐπί εἷς ὁ Πάτροκλος , ἡμέτερος θεράπων ( Π 244 ) · τοιοῦτος οὖν καί ὁ « ἁμός » . — πρός Δαναός καί ὁ ὑμός καί σφός συζυγέω ὁμολογέω ὁ ἐντός πληθυντικός . καί ὁ συνήθης φράσις ἀνάπλεος εἰμί ὅδε ὁ σχῆμα . καί οὐ ἀπεμφαίνω ὁ λόγος · ἐμπεριεκτικός γάρ εἰμί ὁ πληθυντικός ἀριθμός ὁ ἑνικός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 233
Οὐχὶ οὗν καὶ ὁ δυικόϲ ; τί οὖν οὐχὶ δυικοῖϲ χρώμεθα ἀντὶ ἐνικῶν · Ἀλλ᾿ οὐκ ἔϲτιν ὅμοια · ὁ μὲν γὰρ δυικὸϲ ὡϲ κύριον ὄνομα κατὰ τοῦ δύο ἐτάχθη , ὁ δὲ πληθυντικὸϲ κοινὸϲ παντὸϲ πλήθουϲ καθέϲτηκε , καὶ διὰ τοῦτο γενικὸϲ ὢν κατὰ τῶν ἰδικῶν τάϲϲεται . — διὸ καὶ μεμφόμεθα τὸ δυϊκὸν κατὰ πληθυντικῶν ταϲϲόμενον , καὶ ἔτι τὸ ἑνικόν . — πάλιν δὴ ὁ Ἀλκμὰν ( fr . 31 Bergk ) τὸ ϲφεᾶϲ ἀντὶ ἑνκοῦ ἔταξε καὶ τὸ ϲφοῖϲ ἀδελφιδεοῖϲ κᾶρα καὶ φόνον ( fr . 56 Bergk3 ) — Ἡϲίοδοϲ μέντοι ἐπίμεμπτόϲ ἐϲτιν εἰπὼν ἑὸν κακὸν ἀμφαγαπῶντεϲ ( 0 . D . 58 ) , ἐν ῷ ἑνικῷ ἀντὶ πληθυντικοῦ ἐχρήϲατο · καὶ Καλλίμαχοϲ · μοῦϲαί νιν ἑοῖϲ ἐπὶ τυννὸν ἔθεντο ( fr . 420 Schneider ) , καὶ ἑὸν δέ μιν οἶα γονῆα ( fr . 11 Schneider ) · δέον γὰρ ϲφόν » καὶ « ϲφοῖϲ » . καὶ παρὰ ἄλλοιϲ δὲ πλεῖϲτα · παραπεμπτέον δὲ ὑπὲρ τοῦ μὴ ἐπὶ πλεῖον προάγειν τὸν λόγον . — ὑπὲρ δὲ τοῦ Ἡϲιοδείου οὕτω τινὲϲ ἐκδέχονται · « τῆϲ ἀντὶ πυρὸϲ δοθείϲηϲ γυναικὸϲ τέρπονται ἑὸν ἕκαϲτοϲ κακὸν ἀγαπῶντεϲ » .
Lemmas: οὐ οὖν καί ὁ δυϊκός ; τίς οὖν οὐ δυικω χράω ἀντί ἑνικός · ἀλλά οὐ εἰμί ὅμοιος · ὁ μέν γάρ δυϊκός ὡς κύριος ὄνομα κατά ὁ δύο τάσσω , ὁ δέ πληθυντικός κοινός πᾶς πλῆθος καθίστημι , καί διά οὗτος γενικός εἰμί κατά ὁ ἰδικός τάσσω . — διό καί μέμφομαι ὁ δυικός κατά πληθυντικός τάσσω , καί ἔτι ὁ ἑνικός . — πάλιν δή ὁ Ἀλκμάν ( fr . 31 Bergk ) ὁ σφεῖς ἀντί ἑνκοῦ τάσσω καί ὁ σφεῖς ἀδελφιδεός κάρ καί φόνος ( fr . 56 Bergk3 ) — Ἡσίοδος μέντοι ἐπίμεμπτος εἰμί λέγω ἑός κακός ἀμφαγαπάζω ( 0 . D . 58 ) , ἐν ὅς ἑνικός ἀντί πληθυντικός χράω · καί Καλλίμαχος · μοῦσα νιν ἑός ἐπί τυννός τίθημι ( fr . 420 Schneider ) , καί ἑός δέ μιν οἷος γονεύς ( fr . 11 Schneider ) · δέω γάρ σφός » καί « σφός » . καί παρά ἄλλος δέ πολύς · παραπεμπτέος δέ ὑπέρ ὁ μή ἐπί πολύς προάγω ὁ λόγος . — ὑπέρ δέ ὁ Ἡσιόδειος οὕτως τις ἐκδέχομαι · « ὁ ἀντί πῦρ δίδωμι γυνή τέρπω ἑός ἕκαστος κακός ἀγαπάζω » .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 234
Αἰολεῖϲ ἀμμέτερον καὶ ἄμμον καὶ ὔμμον καὶ ϲφόν . Ϲαπφώ ( fr . 70 Ahrens , 10 Bergk3 ) ἔμε τιμίαν ἐπόηϲαν ἔργα τὰ ϲφὰ δοῖϲαι . Ὑπὲρ δὲ τοῦ τὸ ἁμόϲ καὶ ὑμόϲ μὴ ϲυγκεκόφθαι παρὰ ταῖϲ διαλέκτοιϲ οὐ ῥητέον , ὥϲ τινεϲ ὑπέλαβον , καθὸ δύο ϲυλλαβαὶ οὐ ϲυγκόπτονται · ἰδοὺ γὰρ τὸ Δευκαλίδηϲ καὶ Ἀνθεμίδηϲ · ἀλλὰ καθὸ μὴ βαρύνονται , τοῦ ἡμέτεροϲ βαρυνομένου καὶ ὑμέτεροϲ καὶ ϲφέτεροϲ . χωρὶϲ εἰ μὴ λέγοι τιϲ ϲυνεκδεδραμηκέναι αὐτὰϲ κατὰ τὴν τάϲιν τῇ ἐμόϲ καὶ ϲφόϲ · τὸ γὰρ ϲφόϲ καὶ μονοϲυλλαβοῦν ἀναγκαίωϲ ὠξύνετο .
Lemmas: Αἰολεύς ἄμμες καί ἄμμος καί ὔμμος καί σφός . Σαπφώ ( fr . 70 Ahrens , 10 Bergk3 ) ἔμε τίμιος ποιέω ἔργον ὁ σφός δίδωμι . ὑπέρ δέ ὁ ὁ ἁμός καί ὑμός μή συγκόπτω παρά ὁ διάλεκτος οὐ λέγω , ὡς τις ὑπολαμβάνω , καθό δύο συλλαβή οὐ συγκόπτω · ἰδού γάρ ὁ Δευκαλίδης καί Ἀνθεμίδης · ἀλλά καθό μή βαρύνω , ὁ ἡμέτερος βαρύνω καί ὑμέτερος καί σφέτερος . χωρίς εἰ μή λέγω τις συνεκτρέχω αὐτός κατά ὁ τάσις ὁ ἐμός καί σφός · ὁ γάρ σφός καί μονοσυλλαβέω ἀναγκαῖος ὀξύνω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 235
πρὸϲ τὴν εὐθεῖαν , ἐμὲ Διονύϲιοϲ ἔπαιϲεν , ἐγώ ϲοι ἐλάληϲα , Ἀριϲτοφάνηϲ Ἀρίϲταρχον ἐδίδαξεν ( ἦν δὲ καὶ ϲύνταξιϲ ἐν πλαγίοιϲ μετὰ τῆϲ ἐπιταγματικῆϲ τοιάδε , ἐμὲ αὐτὸν ἔτυψεν οὗτοϲ , ἐμοὶ αὐτῷ ἐλάληϲεν Ἀρίϲταρχοϲ . καὶ ἡ μὲν τοιαύτη ϲύνταξιϲ ἀϲυνελεύϲτουϲ εἴχεν εἰϲ ϲύνθεϲιν τὰϲ ἀντωνυμίαϲ ) · ἐπεὶ δὲ πολλάκιϲ αἱ ἐκ τῶν ῥημάτων ἐνέργειαι οὐ μόνον ἐξ ἑτέρων προϲώπων εἰϲ ἕτερα ἀπετελοῦντο , ἀλλὰ καὶ αὐτοπάθειαί τινεϲ ἐγίνοντο , τουτέϲτιν ὅτε ἓν πρόϲωπον τό τε δρῶν καὶ τὸ δρώμενον , ἀπετελεῖτο διϲϲὸν ϲχῆμα τῶν ἀντωνυμιῶν , τό τε ϲύνθετον , ὅπερ καλεῖται ἀντανακλώμενον , καὶ τὸ ἀλλοπαθέϲ . ἐμὲ αὐτὸν ἔπαιϲα ἐμαυτὸν ἔπαιϲα , ἐμοὶ αὐτῷ ἐλάληϲα ἐμαυτῷ ἐλάληϲα . ἔνθεν τὰ κατὰ διάϲταϲιν παρὰ τοῖϲ ποιηταῖϲ εἰϲ ϲύν · θεϲιν παραλαμβάνομεν , τοῦ τοιούτου παρεπομένου · ἐμέθεν περιδώϲομαι αὐτῆϲ ( ψ 78 ) · ἴϲον γάρ ἐϲτι τῷ ἐμαυτῆϲ · καὶ ἀλλὰ τὰ μὲν νοέω καὶ φράϲϲομαι ἅϲϲ’ ἂν ἐμοί περ αὐτῇ ( ε 188 ) · ἀντὶ τοῦ ἐμαυτῇ .
Lemmas: πρός ὁ εὐθεῖα , ἐγώ Διονύσιος παίω , ἐγώ σύ λαλέω , Ἀριστοφάνης Ἀρίσταρχος διδάσκω ( εἰμί δέ καί σύνταξις ἐν πλάγιος μετά ὁ ἐπιταγματικός τοιόσδε , ἐγώ αὐτός τύπτω οὗτος , ἐγώ αὐτός λαλέω Ἀρίσταρχος . καί ὁ μέν τοιοῦτος σύνταξις ἀσυνέλευστος ἔχω εἰς σύνθεσις ὁ ἀντωνυμία ) · ἐπεί δέ πολλάκις ὁ ἐκ ὁ ῥῆμα ἐνέργεια οὐ μόνος ἐκ ἕτερος πρόσωπον εἰς ἕτερος ἀποτελέω , ἀλλά καί αὐτοπάθεια τις γίγνομαι , τουτέστι ὅτε εἷς πρόσωπον ὁ τε δράω καί ὁ δράω , ἀποτελέω δισσός σχῆμα ὁ ἀντωνυμία , ὁ τε σύνθετος , ὅς καλέω ἀντανακλάω , καί ὁ ἀλλοπαθής . ἐγώ αὐτός παίω ἐμαυτοῦ παίω , ἐγώ αὐτός λαλέω ἐμαυτοῦ λαλέω . ἔνθεν ὁ κατά διάστασις παρά ὁ ποιητής εἰς σῦς · θέσις παραλαμβάνω , ὁ τοιοῦτος παρέπομαι · ἐγώ περιδίδωμι αὐτός ( ψ 78 ) · ἴσος γάρ εἰμί ὁ ἐμαυτοῦ · καί ἀλλά ὁ μέν νοέω καί φράζω ὅστις ἄν ἐγώ περ αὐτός ( ε 188 ) · ἀντί ὁ ἐμαυτοῦ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 236
Ἔνθεν οὖν λέγω ἐπὶ τῶν πλαγίων τὸ χρειῶδεϲ ἦν τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ . οὐ γὰρ δή γε ἐπὶ τῆϲ εὐθείαϲ ἔτι τὸ διϲϲὸν παρείπετο τῆϲ ϲυντάξεωϲ , λέγω τὸ αὐτοπαθὲϲ καὶ τὸ ἐν μεταβάϲει προϲώπου . διὸ οὐδὲ ϲυνετίθετο τὸ ἐγὼ αὐτόϲ . — καὶ εἰ τοῦτο , προφανὲϲ ὅτι οὐδὲ τῆϲ ἐμαυτοῦ κτητικῆϲ εὐθεῖά τιϲ καταϲτήϲεται . — ἔπειτα ὤφειλεν οὐ μᾶλλον ἐμαυτόϲ ὡϲ ἐγαυτόϲ , εἴγε καὶ τῆϲ ἐμοῦ ἐϲτὶν ὀρθὴ ἡ ἐγώ , μετ’ ἐπιταγματικῆϲ τῆϲ αὐτόϲ . — Ἔτι ταῖϲ ϲυνθέτοιϲ ἀντωνυμίαιϲ ῥήματα ϲύνεϲτι τοῦ αὐτοῦ προϲώπου , ἐμαυτὸν ἔπαιϲα , ἐμαυτῷ ἐλάληϲα , καὶ δυνάμει ἡ ϲύνταξιϲ τοιαύτη ἐϲτίν , ἐγὼ ἐμὲ ἔπαιϲα , ἐγῶ ἐμοὶ ἐλάληϲα . καὶ φανερόν ἐϲτιν ὅτι ἡ ϲύνταξιϲ τοῦ ῥήματοϲ δυνάμει ἐϲτὶν ὀρθὴ πτῶϲιϲ μετὰ πράγματοϲ . εἰ οὖν ϲυϲταίη ἡ ἐμαυτόϲ καὶ μετ’ αὐτῆϲ ῥῆμα τοῦ αὐτοῦ προϲώπου ϲυντάϲϲοιτο , γένοιντ’ ἂν δυνάμει δύο εὐθεῖαι . δύο δὲ εὐθεῖαι οὐδέποτε θέλουϲι ϲυντάϲϲεϲθαι ἐν ταῖϲ ϲυντάξεϲι τῶν ῥημάτων , ἀλλὰ πλάγιοϲ καὶ εὐθεῖα , ἔν γε ταῖϲ ἐν μεταβάϲει ἐχούϲαιϲ τὸ ἕτερον πρόϲωπον . οὐκ ἄρα ϲυϲτήϲεται ἡ ἐμαυτόϲ κατὰ τοῦτο .
Lemmas: ἔνθεν οὖν λέγω ἐπί ὁ πλάγιον ὁ χρειώδης εἰμί ὁ σύνθεσις . οὐ γάρ δή γε ἐπί ὁ εὐθεῖα ἔτι ὁ δισσός παρέπομαι ὁ σύνταξις , λέγω ὁ αὐτοπαθής καί ὁ ἐν μετάβασις πρόσωπον . διό οὐδέ συντίθημι ὁ ἐγώ αὐτός . — καί εἰ οὗτος , προφανής ὅτι οὐδέ ὁ ἐμαυτοῦ κτητικός εὐθύς τις καθίστημι . — ἔπειτα ὀφείλω οὐ μάλα ἐμαυτο͂ ὡς ἐγαυτός , εἰ καί ὁ ἐγώ εἰμί ὀρθός ὁ ἐγώ , μετά ἐπιταγματικός ὁ αὐτός . — ἔτι ὁ σύνθετος ἀντωνυμία ῥῆμα σύνειμι ὁ αὐτός πρόσωπον , ἐμαυτοῦ παίω , ἐμαυτοῦ λαλέω , καί δύναμις ὁ σύνταξις τοιοῦτος εἰμί , ἐγώ ἐγώ παίω , ἐγώ ἐγώ λαλέω . καί φανερός εἰμί ὅτι ὁ σύνταξις ὁ ῥῆμα δύναμις εἰμί ὀρθός πτῶσις μετά πρᾶγμα . εἰ οὖν συνίστημι ὁ ἐμαυτο͂ καί μετά αὐτός ῥῆμα ὁ αὐτός πρόσωπον συντάσσω , γίγνομαι ἄν δύναμις δύο εὐθύς . δύο δέ εὐθεῖα οὐδέποτε ἐθέλω συντάσσω ἐν ὁ σύνταξις ὁ ῥῆμα , ἀλλά πλάγιος καί εὐθύς , ἐν γε ὁ ἐν μετάβασις ἔχω ὁ ἕτερος πρόσωπον . οὐ ἄρα συνίστημι ὁ ἐμαυτο͂ κατά οὗτος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 237
Ἀλλὰ καὶ εἰ τοῦτό τιϲ παραλάβοι , ὡϲ τὸ ἀλλήλων καὶ ἀλλήλουϲ ϲύνθεϲιν ἔχει ἀπὸ προϲώπου εἰϲ πρόϲωπον διαβατικήν , ἐν εὐθείᾳ καὶ πλαγίῳ νοουμένην , καὶ κατὰ τοῦτο οὐδὲν κωλύϲει καὶ τὴν ἐμαυτόϲ ϲυϲτῆναι ἐκ πλαγίου καὶ εὐθείαϲ , φαίημεν ἂν ὅτι ἡ ἀντιπαράθεϲιϲ οὐκ ἔϲτιν ὁμοία . ἐκεῖνο μὲν γὰρ ἐξ εὐθείαϲ καὶ πλαγίου ϲυνέϲτηκε , λέγω δὴ τὸ ἀλλήλων καὶ ἀλλήλουϲ , καὶ οὐκ ἔϲτιν αὐτοῦ ἡ εὐθεῖα · δύο γὰρ εὐθεῖαι , ὡϲ ἔφαμεν , μετὰ ῥήματοϲ ἀϲύϲτατοί εἰϲιν ὡϲ πρὸϲ διάβαϲιν δραϲτικὴν τοῦ τε δρῶντοϲ καὶ τοῦ δρωμένου . ἐπὶ μέντοι τοῦ ἐμαυτόϲ ἀντεϲτραμμένη ἡ ϲύνθεϲιϲ · πλάγιον γὰρ καὶ εὐθεῖαν ἐπινοοῦμεν ϲυντεθειμένην .
Lemmas: ἀλλά καί εἰ οὗτος τις παραλαμβάνω , ὡς ὁ ἀλλήλων καί ἀλλήλων σύνθεσις ἔχω ἀπό πρόσωπον εἰς πρόσωπον διαβατικός , ἐν εὐθύς καί πλάγιος νοέω , καί κατά οὗτος οὐδείς κωλύω καί ὁ ἐμαυτο͂ συνίστημι ἐκ πλάγιος καί εὐθύς , φημί ἄν ὅτι ὁ ἀντιπαράθεσις οὐ εἰμί ὅμοιος . ἐκεῖνος μέν γάρ ἐκ εὐθύς καί πλάγιος συνίστημι , λέγω δή ὁ ἀλλήλων καί ἀλλήλων , καί οὐ εἰμί αὐτός ὁ εὐθύς · δύο γάρ εὐθεῖα , ὡς φημί , μετά ῥῆμα ἀσύστατος εἰμί ὡς πρός διάβασις δραστικός ὁ τε δράω καί ὁ δράω . ἐπί μέντοι ὁ ἐμαυτο͂ ἀντιστρέφω ὁ σύνθεσις · πλάγιος γάρ καί εὐθεῖα ἐπινοέω συντίθημι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 238
Καὶ ἐγίνετο τὸ ϲχῆμα ἄκλιτον . οὔτε γὰρ κατὰ τὸ τέλοϲ κλίνεϲθαι ἠδύνατο , ἐπεὶ μετὰ ῥήματοϲ ἡ ϲύνταξιϲ τῆϲ εὐθείαϲ οὖϲα οὐδέποτε πλάγιον ἀναδέχεται , χωρὶϲ εἰ μὴ ἐπὶ τῶν ϲεϲημειωμένων ϲυμβαμάτων καὶ παραϲυμβαμάτων παρὰ τοῖϲ Ϲτωικοῖϲ , λέγω δὲ τοῦ μέλει καὶ μεταμέλει · οὔτε μὴν κατὰ τὸ ἄρχον μέροϲ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ , ἐπεὶ ἅπαξ τὰ ϲυντιθέμενα ἄκλιτά ἐϲτιν . εἰ οὖν οὐκ ἔχει ἡ ἐμαυτόϲ γενικὴν καὶ τὰϲ ὑπολειπομέναϲ , οὐδ’ ἡ γενικὴ καὶ αἱ ὑπολειπόμεναι ἕξουϲιν εὐθεῖαν . — πῶϲ οὖν οὐχὶ βίαιον τετριμμένον ϲχηματιϲμὸν παρώϲαϲθαι , καὶ ἀτριβῆ καὶ ἄκλιτον καὶ ἔτι ἀμφίβολον παραδέξαϲθαι ; πάλιν γὰρ τὸ ϲυντιθέμενον μέροϲ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ ἢ γενική ἐϲτιν ἢ δοτικὴ ἢ αἰτιατική .
Lemmas: καί γίγνομαι ὁ σχῆμα ἄκλιτος . οὔτε γάρ κατά ὁ τέλος κλίνω δύναμαι , ἐπεί μετά ῥῆμα ὁ σύνταξις ὁ εὐθεῖα εἰμί οὐδέποτε πλάγιος ἀναδέχομαι , χωρίς εἰ μή ἐπί ὁ σημειόω σύμβαμα καί παρασύμβαμα παρά ὁ Στωϊκός , λέγω δέ ὁ μέλω καί μεταμέλομαι · οὔτε μήν κατά ὁ ἄρχω μέρος ὁ σύνθεσις , ἐπεί ἅπαξ ὁ συντίθημι ἄκλιτος εἰμί . εἰ οὖν οὐ ἔχω ὁ ἐμαυτο͂ γενικός καί ὁ ὑπολείπω , οὐδέ ὁ γενικός καί ὁ ὑπολείπω ἔχω εὐθεῖα . — πῶς οὖν οὐ βίαιος τρίβω σχηματισμός παρόω , καί ἀτριβής καί ἄκλιτος καί ἔτι ἀμφίβολος παραδέχομαι ; πάλιν γάρ ὁ συντίθημι μέρος ὁ σύνθεσις ἤ γενικός εἰμί ἤ δοτικός ἤ αἰτιατικός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 239
Ἀλλ’ ἴϲωϲ τιϲ φαίη , πῶϲ οὖν τὸ ἀλλήλων κλίνεται ; Ὅτι ἐξ εὐθείαϲ ϲύγκειται καὶ πλαγίου . εἶτα ϲυνέβη τῇ μὲν κατ’ ἀρχὴν ϲυνθέϲει κατὰ δύο τρόπουϲ μὴ κινεῖϲθαι , καὶ καθότι εὐθεῖα ϲύν ῥήματι παραλαμβανομένη , καὶ ὅτι ϲυνῆπται κατὰ ϲύνθεϲιν · τὸ δ᾿ἐπὶ τέλουϲ κλίνεϲθαι πάλιν κατὰ δύο , καὶ καθότι ἐπὶ τέλουϲ ἐϲτίν , ὅπερ παρέπεται παντὶ πτωτικῷ κλίϲιν ἀναδεχομένῳ , καὶ καθότι τῆϲ εὐθείαϲ μενούϲηϲ ϲυντάξει ῥήματοϲ κινούμενον τὸ πλάγιον ϲχῆμα , ὡϲ πρὸϲ τὴν διάθεϲιν τῆϲ εὐθείαϲ , ἐγώ ϲοι δέδωκα , ϲύ με ἔτυψαϲ , Ἀριϲτοφάνηϲ Ἀρίϲταρχον ἐδίδαξεν .
Lemmas: ἀλλά ἴσως τις φημί , πῶς οὖν ὁ ἀλλήλων κλίνω ; ὅτι ἐκ εὐθεῖα σύγκειμαι καί πλάγιος . εἶτα συμβαίνω ὁ μέν κατά ἀρχή σύνθεσις κατά δύο τρόπος μή κινέω , καί καθότι εὐθύς σύν ῥῆμα παραλαμβάνω , καί ὅτι συνάπτω κατά σύνθεσις · ὁ δ᾿ἐπὶ τέλος κλίνω πάλιν κατά δύο , καί καθότι ἐπί τέλος εἰμί , ὅς παρέπομαι πᾶς πτωτικός κλίσις ἀναδέχομαι , καί καθότι ὁ εὐθεῖα μένω σύνταξις ῥῆμα κινέω ὁ πλάγιος σχῆμα , ὡς πρός ὁ διάθεσις ὁ εὐθεῖα , ἐγώ σύ δίδωμι , σύ ἐγώ τύπτω , Ἀριστοφάνης Ἀρίσταρχος διδάσκω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 240
Ἡ καλουμένη ἐπιταγματικὴ ἀντωνυμία καὶ προτάϲϲεται καὶ ὑποτάϲϲεται , αὐτῷ τοι μετόπιϲθεν ( 1 249 ) · ϲοὶ δ’ αὐτῷ μελέτω ( 0 231 ) · ἐπεκράτηϲε μέντοι τὸ τῆϲ ὑποτάξεωϲ , ὃ καλεῖται ἐπιταγματικόν . δν τρόπον οὖν τὸ ἐπίρρημα καὶ προτάϲϲεται τῷ ῥήματι καὶ ὑποτάϲϲεται , ἀπὸ δὲ τῆϲ ἑτέραϲ ϲυντάξεωϲ , λέγω δὴ τῆϲ ὑποταγῆϲ , τὸ ὄνομα ἔλαβε , τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἡ προκειμένη ἐπιταγματικὴ ἀντωνυμία . μή ποτε δὲ διὰ τοιοῦτόν τινα λόγον κατ’ ἀμφοτέραϲ τὰϲ ϲυντάξειϲ ἑνὸϲ τετύχηκϲν ὀνόματοϲ . ὅταν μὲν γὰρ προτάϲϲηται , ἀπὸ ταύτηϲ ἐννοίαϲ καλεῖται ἐπιταγματική , οἱονεὶ ἐφ’ ἡ τάϲϲεται ἄλλη ἀντωνυμία , τουτέϲτιν μεθ᾿ἥν πρα . ατι νδ ται εν ε . τ τάϲϲεϲθαι αὐτὴν δευτέραν
Lemmas: ὁ καλέω ἐπιταγματικός ἀντωνυμία καί προτάσσω καί ὑποτάσσω , αὐτός σύ μετόπισθε ( 1 249 ) · σύ δέ αὐτός μέλω ( 0 231 ) · ἐπικρατέω μέντοι ὁ ὁ ὑπόταξις , ὅς καλέω ἐπιταγματικός . δν τρόπος οὖν ὁ ἐπίρρημα καί προτάσσω ὁ ῥῆμα καί ὑποτάσσω , ἀπό δέ ὁ ἕτερος σύνταξις , λέγω δή ὁ ὑποταγή , ὁ ὄνομα λαμβάνω , ὁ αὐτός τρόπος καί ὁ πρόκειμαι ἐπιταγματικός ἀντωνυμία . μή ποτέ δέ διά τοιοῦτος τις λόγος κατά ἀμφότερος ὁ σύνταξις εἷς τυγχάνω ὄνομα . ὅταν μέν γάρ προτάσσω , ἀπό οὗτος ἔννοια καλέω ἐπιταγματικός , οἱονεί ἐπί ὁ τάσσω ἄλλος ἀντωνυμία , τουτέστι μεθίημι ΠΡΑ . άτι ΝΔΑ ται εν ε . τ τάσσω αὐτός δεύτερος