apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 172
Αἱ Ἀττικαὶ κατὰ τὴν εὐθεῖαν ὀξυτόνωϲ ἀνεγνώϲθηϲαν παρὰ τῷ ποιητῇ καὶ ἅπαϲι τραγικοῖϲ τε καὶ κωμικοῖϲ , αἵ τε γραφαὶ οὐκ ἔχουϲι τὸ ῑ προϲκείμενον , οἰκεία τε πτωτικῷ τῷ διὰ τοῦ ω ἡ ὀξεῖα τάϲιϲ . « καὶ διὰ τοῦτο ἐπαινετέα » , φαϲίν , εἦ καὶ ἡ γραφὴ ἀνάλογοϲ καὶ ὁ τόνοϲ , ἡ πρίν γ’ ἐπὶ νὼ τῷδ’ ἀνδρί ( Ε 219 ) . ἡ μέντοι νῶι καὶ ϲφῶι πάλιν οὐκ ἀκόλουθοι , καθὸ οὐδὲν δυϊκὸν εἰϲ ῑ λήγει . — Ἀλλ’ οὔτωϲ ἐχόντων τῶν ϲχημάτων , εἰϲ ἄπορον περιίϲταται ὁ λόγοϲ . οὔτε γὰρ ἀπὸ τῶν κοινῶν αἱ Ἀττικαὶ καταϲταθήϲονται , οὔτε ἀπὸ τῶν Ἀττικῶν αἱ κοιναί . — Εἰ γὰρ τὸ ῑ προϲῆλθε τῇ Ἀττικῇ ὡϲ ὁλοκληροτέρᾳ , καθάπερ φίλοιϲ καὶ φίλοιϲι , πῶϲ ϲυλλαβικῆϲ χώραϲ ἔτυχε πάντοτε γὰρ μετὰ φωνήεντοϲ προϲτιθέμενον ἀδιάϲτατόν ἐϲτι , μετὰ δὲ ϲυμφώνου ϲυλλαβῆϲ τυγχάνει · τοῦ προτέρου κενή κεινή , δέουϲ δείουϲ , τοῦ δευτέρου φίλοιϲι , οὑτοϲί , ἐκεινοϲί . πῶϲ δὲ οὐχὶ ἐντὸϲ τοῦ ῑ ἡ κλίϲιϲ ἔπεϲε , καθάπερ ἐπὶ τοῦ τουτουῑ , ἐκεινουΐ ; φαμὲν δὲ ἔξωθεν προϲτιθέντεϲ τὸ ν , ὡϲ ἂν τοῦ ῑ μὴ προϲεληλυθότοϲ , νῶιν . — πρὸϲ οἶϲ καὶ βίαιον ὁλοκληρότερον τὸ Ἀττικὸν ἐκδέχεϲθαι τῆϲ πάντων χρήϲεωϲ . ἀλλ’ εἰ διαίρεϲιϲ , ἑνὸϲ ὄντοϲ τοῦ ω · καὶ τοῦτο ἀϲύϲτατον . πρὸ γὰρ τοῦ ω τὰ τοιαῦτα , καὶ οὐδέποτε διὰ τοῦ ῑ , νυμφέων , μουϲέων , ὀρέων . — « ἀλλ’ ἴϲωϲ ἐν τῇ κατὰ διάϲταϲιν διαιρέϲει ἐϲτίν , ὡϲ κόϊλον , πάϊϲ · καὶ εὐλόγωϲ προπεριϲπαϲθήϲεται τὸ νῶι διὰ τὴν τῆϲ βραχείαϲ ἐπιφοράν » . ἀλλὰ πολὺ πρότερον δοθήϲεται διὰ τοῦ ῑ αὐτὰϲ γράφεϲθαι , ὅπερ οὐχ εὑρέθη . τεκμηριοῦνταί τε ἐκ τοῦ Βοιωτιακοῦ , ἐπεὶ οὐδέποτε παρὰ αὐτοῖϲ νοί διὰ τοῦ οι . — οὐκ ἐπεὶ δὲ παρ’ Ἀττικοῖϲ ἔϲτι νωίτεροϲ καὶ ϲφωίτεροϲ , εὐθέωϲ καὶ κατὰ τὴν εὐθεῖαν τὸ ῑ προϲγεγράψεται · ἀπὸ γὰρ γενικῶν αἱ κτητικαί , αἵτινεϲ ϲὺν τῷ ῑ γράφονται .
Lemmas: ὁ Ἀττικός κατά ὁ εὐθεῖα ὀξύτονος ἀναγιγνώσκω παρά ὁ ποιητής καί ἅπας τραγικός τε καί κωμικός , ὁ τε γραφή οὐ ἔχω ὁ ι̅ πρόσκειμαι , οἰκεῖος τε πτωτικός ὁ διά ὁ ω̅ ὁ ὀξύς τάσις . « καί διά οὗτος ἐπαινετέον » , φημί , ἐή καί ὁ γραφή ἀνάλογος καί ὁ τόνος , ὁ πρίν γε ἐπί ἐγώ ὅδε ἀνήρ ( Ε 219 ) . ὁ μέντοι νόος καί σύ πάλιν οὐ ἀκόλουθος , καθό οὐδείς δυικός εἰς ι̅ λήγω . — ἀλλά οὔτως ἔχω ὁ σχῆμα , εἰς ἄπορος περιίστημι ὁ λόγος . οὔτε γάρ ἀπό ὁ κοινός ὁ Ἀττικός καθίστημι , οὔτε ἀπό ὁ Ἀττικός ὁ κοινός . — εἰ γάρ ὁ ι̅ προσέρχομαι ὁ Ἀττικός ὡς ὁλόκληρος , καθά φίλος καί φίλος , πῶς συλλαβικός χώρα τυγχάνω πάντοτε γάρ μετά φωνήεις προστίθημι ἀδιάστατος εἰμί , μετά δέ σύμφωνον συλλαβή τυγχάνω · ὁ πρότερος κενός κενός , δέος δέος , ὁ δεύτερος φίλος , οὗτος , ἐκεινώ . πῶς δέ οὐ ἐντός ὁ ι̅ ὁ κλίσις πίπτω , καθά ἐπί ὁ οὗτος , ἐκεινουί ; φημί δέ ἔξωθεν προστίθημι ὁ ν , ὡς ἄν ὁ ι̅ μή προσέρχομαι , ἐγώ . — πρός οἶς καί βίαιος ὁλόκληρος ὁ Ἀττικός ἐκδέχομαι ὁ πᾶς χρῆσις . ἀλλά εἰ διαίρεσις , εἷς εἰμί ὁ ω̅ · καί οὗτος ἀσύστατος . πρό γάρ ὁ ω̅ ὁ τοιοῦτος , καί οὐδέποτε διά ὁ ι̅ , νύμφη , μοῦσα , ὄρος . — « ἀλλά ἴσως ἐν ὁ κατά διάστασις διαίρεσις εἰμί , ὡς κόϊλον , παῖς · καί εὔλογος προπερισπάω ὁ ἐγώ διά ὁ ὁ βραχύς ἐπιφορά » . ἀλλά πολύς πρότερος δίδωμι διά ὁ ι̅ αὐτός γράφω , ὅς οὐ εὑρίσκω . τεκμηριόω τε ἐκ ὁ Βοιωτιακός , ἐπεί οὐδέποτε παρά αὐτός νόος διά ὁ οι . — οὐ ἐπεί δέ παρά Ἀττικός εἰμί νωΐτερος καί σφωΐτερος , εὐθύς καί κατά ὁ εὐθεῖα ὁ ι̅ προσγράφω · ἀπό γάρ γενικός ὁ κτητικός , ὅστις σύν ὁ ι̅ γράφω .