apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 66
Ὑπὲρ δὲ τοῦ μὴ οὕτωϲ ἔχειν τὰ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ ῥητέον πῶϲ τὸ τηλίκοϲ καὶ ἔτι τὸ τηλικόϲδε , ἀϲύνθετα ὄντα , τὸ αὐτὸ ϲημαίνει τῷ τηλικοῦτοϲ ποτε ἁπλοῦν ϲυνθέτῳ ταὐτόν ἐϲτι ; — δεύτερον , οὐχ ὑγιὲϲ τὸ λέγειν , ὅτι καὶ τὸ οὖτοϲ ἔγκειται . τί γὰρ μᾶλλον ὄνομα ἐκ τοῦ κατ᾿ ἀρχὴν μέρουϲ ἢ ἀντωνυμία ἐκ τοῦ κατὰ τὸ τέλοϲ . ἐὰν γὰρ ἅπαξ δοθῇ ἐγκεῖϲθαι τὸ οὖτοϲ , δέδοται καὶ ἀντωνυμίαν εἶναι τὸ τηλικοῦτοϲ · τὰ γὰρ τέλη τῶν λέξεων ἐπικρατεῖ κατὰ τὰϲ ϲυνθέϲειϲ . ῥῆμα γοῦν τὸ δημαγωγῶ καὶ παιδαγωγῶ , καὶ ὄνομα τὸ εὐγενήϲ , καὶ εἰ ἐξ ἐπιρρήματοϲ ϲύγκειται · καὶ ἐπ᾿ ἄλλων μυρίων τὸ αὐτό.—ἄλλωϲ τε καὶ ποίαν ἔτι ἔμφαϲιν ἔχει τὸ τημοῦτοϲ τῆϲ οὖτοϲ ἀντωνυμίαϲ , ἢ τὸ τηνικαῦτα τοῦ αὐτά , ὅτε οὐδὲν πλέον τοῦ τηνίκα καὶ τῆμοϲ ϲημαίνει , — πῶϲ δ᾿ οὐχὶ καὶ κοινά ἐϲτι κατὰ γένοϲ καὶ προπαροξύνεται ; τὰ γὰρ ϲύνθετα τοιαῦτα κατὰ γένοϲ καὶ κατὰ τόνον , ὑποϲτελλομένων τῶν παραλόγων . ἀπὸ γοῦν τοῦ δοῦλοϲ προπεριϲπωμένου τὸ ϲύνδουλοϲ καὶ κοινὸν καὶ προπαροξυνόμενον · ἐχρῆν ἄρα καὶ παρὰ τὴν οὖτοϲ τὸ τηλικοῦτοϲ προπαροξύνεϲθαι . — Ἀλλὰ δύο πρόϲωπα δηλοῖ , τό τε δεικνύμενον καὶ ἐφ᾿ ὃ ἀναφέρεται ἡ δεῖξιϲ , ὅπερ οὐκ ἂν ἦν , εἰ μὴ ϲύνθετον καθειϲτήκει . » Καὶ τοῦτο εὐαπόλυτον . ἰδοὺ γὰρ ϲύνθετοι λέξειϲ ἓν ἁπλοῦν δηλοῦϲιν , ὡϲ ἡ Θεόφραϲτοϲ , καὶ ἁπλαῖ λέξειϲ πλείονα πρόϲωπα . Ἑκτόρειοϲ γὰρ ὁ τοῦ Ἕκτοροϲ υἱόϲ · καὶ ἔτι τὸ ἱππεύϲ μετὰ τοῦ ἵππου καὶ ἀνδρὸϲ καὶ τέχνην ἐπαγγέλλεται . καὶ ἄλλα πλείονα παραχθέντα ὑπόφαϲιν παρέχει ϲυνθέϲεωϲ · τὸ μελιτηρόν τοῦ τηρεῖν , ὅπερ ὁμοίωϲ παρῆκται τῷ καματηρόν καὶ αἱματηρόν · τὸ φαιδιμόεντεϲ , ὅτι φαίδιμα ἔντη , ὅπερ ἦν κλίϲιϲ ἁπλοῦ τοῦ φαιδιμόειϲ . — Πῶϲ δ᾿ οὐχὶ καὶ ἡ δαϲεῖα τοῦ οὖτοϲ ἐφυλάϲϲετο ; τί δὲ οὐχὶ καὶ πρώτου καὶ δευτέρου ἀναλογούϲαϲ ἔχει , ἅπερ καὶ ϲύγκειται καὶ γὰρ ἡ ἐμαυτοῦ καὶ ϲαυτοῦ . οὐϲίαν μόνον ϲημαίνουϲιν αἱ ἀντωνυμίαι , ταῦτα δὲ καὶ ποιότητα καὶ τηλικότητα , τηλικοῦτοϲ καὶ τοιοῦτοϲ . — Ἄλλωϲ τε καὶ ὁμοιώϲεωϲ ὄντα ὀνόματα τῶν ὑποκειμένων ἐδόκει δεῖξιν παριϲτάνειν . » Ὅπερ ἄγαν ἐϲτὶ ληρῶδεϲ . τὸ γὰρ δεικνύμενον δἰ ἀντωνυμίαϲ οὐκ ἐπ᾿ ἄλλου ϲυντείνει , αὐτὸ δὲ τὸ ὑποκείμενον καὶ κατὰ γένοϲ καὶ κατὰ ἀριθμόν . ἀφορῶν γάρ τιϲ εἰϲ λίμνην φήϲει τηλικοῦτον εἶναι τὸν Νεῖλον . ἢ ἐπὶ πλήθουϲ , τηλικοῦτοί μοί εἰϲιν οἱ παῖδεϲ ἀποβλέπων εἰϲ ἕν τι μέγεθοϲ τῶν ὑποκειμένων , ὅπερ ἐπὶ παντὸϲ γένουϲ δύναται παραλαμβάνεϲθαι . — Ἀλλ᾿ εἰϲ ο λήγει τὸ οὐδέτερον . » Τοῦτο ἴδιον τῆϲ παραγωγῆϲ . ἴϲωϲ δὲ καὶ εἰϲ ον λήγουϲιν αἱ οὐδέτεραι ἐκφοραί . — Αἴ τε διὰ τοῦ ῑ ἐπεκτάϲειϲ κατά τινοϲ ὑποκειμένου καὶ ἀναφερομένου θέλουϲι παραλαμβάνεϲθαι · ἐκεινοϲί γὰρ καὶ τουτοῖ . ὑπέκειτο δὲ ταῖϲ τοιαύταιϲ φωναῖϲ τὸ ὁμοιωματικόν , ἐφ᾿ ὃ ἀναφέρεται τὸ τηλικοῦτοϲ . — Ἀμέλει τὸ ἴϲοϲ μεταλαμβάνεται εἰϲ τὸ τηλικοῦτοϲ , ὅπερ ὄνομα · ὀνόματα ἄρα καὶ τὰ προκείμενα .
Lemmas: ὑπέρ δέ ὁ μή οὕτως ἔχω ὁ ὁ σύνθεσις λέγω πῶς ὁ τηλίκος καί ἔτι ὁ τηλικόσδε , ἀσύνθετος εἰμί , ὁ αὐτός σημαίνω ὁ τηλικοῦτος πότε ἁπλόος σύνθετος αὐτός εἰμί ; — δεύτερος , οὐ ὑγιής ὁ λέγω , ὅτι καί ὁ οὗτος ἔγκειμαι . τίς γάρ μάλα ὄνομα ἐκ ὁ κατά ἀρχή μέρος ἤ ἀντωνυμία ἐκ ὁ κατά ὁ τέλος . ἐάν γάρ ἅπαξ δίδωμι ἔγκειμαι ὁ οὗτος , δίδωμι καί ἀντωνυμία εἰμί ὁ τηλικοῦτος · ὁ γάρ τέλος ὁ λέξις ἐπικρατέω κατά ὁ σύνθεσις . ῥῆμα γοῦν ὁ δημαγωγέω καί παιδαγωγέω , καί ὄνομα ὁ εὐγενής , καί εἰ ἐκ ἐπίρρημα σύγκειμαι · καί ἐπί ἄλλος μυρίος ὁ αὐτό.—ἄλλως τε καί ποῖος ἔτι ἔμφασις ἔχω ὁ τημοῦτος ὁ οὗτος ἀντωνυμία , ἤ ὁ τηνικαῦτα ὁ αὐτός , ὅτε οὐδείς πολύς ὁ τηνίκα καί τῆμος σημαίνω , — πῶς δέ οὐ καί κοινός εἰμί κατά γένος καί προπαροξύνω ; ὁ γάρ σύνθετος τοιοῦτος κατά γένος καί κατά τόνος , ὑποστέλλω ὁ παράλογος . ἀπό γοῦν ὁ δοῦλος προπερισπάω ὁ σύνδουλος καί κοινός καί προπαροξύνω · χρή ἄρα καί παρά ὁ οὗτος ὁ τηλικοῦτος προπαροξύνω . — ἀλλά δύο πρόσωπον δηλόω , ὁ τε δείκνυμι καί ἐπί ὅς ἀναφέρω ὁ δεῖξις , ὅς οὐ ἄν εἰμί , εἰ μή σύνθετος καθίστημι . » καί οὗτος εὐαπόλυτος . ἰδού γάρ σύνθετος λέξις εἷς ἁπλόος δηλόω , ὡς ὁ Θεόφραστος , καί ἁπλόος λέξις πολύς πρόσωπον . Ἑκτόρειος γάρ ὁ ὁ Ἕκτωρ υἱός · καί ἔτι ὁ ἱππεύς μετά ὁ ἵππος καί ἀνήρ καί τέχνη ἐπαγγέλλω . καί ἄλλος πολύς παράγω ὑπόφασις παρέχω σύνθεσις · ὁ μελιτηρός ὁ τηρέω , ὅς ὅμοιος παράγω ὁ καματηρός καί αἱματηρός · ὁ φαιδιμόεις , ὅτι φαίδιμος ἔντεα , ὅς εἰμί κλίσις ἁπλόος ὁ φαιδιμόεις . — πῶς δέ οὐ καί ὁ δασύς ὁ οὗτος φυλάσσω ; τίς δέ οὐ καί πρῶτος καί δεύτερος ἀναλογέω ἔχω , ὅς καί σύγκειμαι καί γάρ ὁ ἐμαυτοῦ καί σεαυτοῦ . οὐσία μόνος σημαίνω ὁ ἀντωνυμία , οὗτος δέ καί ποιότης καί τηλικότης , τηλικοῦτος καί τοιοῦτος . — ἄλλος τε καί ὁμοίωσις εἰμί ὄνομα ὁ ὑπόκειμαι δοκέω δεῖξις παριστάνω . » ὅς ἄγαν εἰμί ληρώδης . ὁ γάρ δείκνυμι διά ἀντωνυμία οὐ ἐπί ἄλλος συντείνω , αὐτός δέ ὁ ὑπόκειμαι καί κατά γένος καί κατά ἀριθμός . ἀφοράω γάρ τις εἰς λίμνη φημί τηλικοῦτος εἰμί ὁ Νεῖλος . ἤ ἐπί πλῆθος , τηλικοῦτος ἐγώ εἰμί ὁ παῖς ἀποβλέπω εἰς εἷς τις μέγεθος ὁ ὑπόκειμαι , ὅς ἐπί πᾶς γένος δύναμαι παραλαμβάνω . — ἀλλά εἰς ο̅ λήγω ὁ οὐδέτερος . » οὗτος ἴδιος ὁ παραγωγή . ἴσως δέ καί εἰς ον λήγω ὁ οὐδέτερος ἐκφορά . — ὁ τε διά ὁ ι̅ ἐπέκτασις κατά τις ὑπόκειμαι καί ἀναφέρω ἐθέλω παραλαμβάνω · ἐκεινώ γάρ καί οὗτος . ὑπόκειμαι δέ ὁ τοιοῦτος φωνή ὁ ὁμοιωματικός , ἐπί ὅς ἀναφέρω ὁ τηλικοῦτος . — ἀμέλει ὁ ἴσος μεταλαμβάνω εἰς ὁ τηλικοῦτος , ὅς ὄνομα · ὄνομα ἄρα καί ὁ πρόκειμαι .