apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 138
Ἑξῆϲ ῥητέον περὶ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ϲυνθέτων , εί δεόντωϲ τὰ μὲν τρίτα ἀφ’ ἑνικῆϲ ϲυντάξεωϲ εἰϲ πληθυντικὰ προάγεται · Ἑαυτούϲ γὰρ καὶ ἑαυτῶν τὰ δὲ πρῶτα καὶ δεύτερα οὐκέτι . Τὸν μὲν οὐν Ἀρίϲταρχον ἐπιμἐμφεϲθαί φαϲι τὰ ϲχήματα , καθὸ ἀφ’ ἑνικῆϲ ϲυντάξεωϲ τῆϲ ἑαυτόν πληθυντικὴ ἐγένετο ἡ ἑαυτούϲ , μάρτυρά τε ἐπάγεϲθαι τὸν ποιητήν , « παρ’ ᾡ τὰ τοῦ . Ἑλληνιϲμοῦ ἠκρίβωται , ἐν οἷϲ πάντοτε ἐν διαλύϲει ἐϲτὶ τὰ τρίτα , ὁμοίωϲ τοῖϲ πρώτοιϲ καὶ δευτέροιϲ , ϲφᾶϲ αὐ · τούϲ καὶ ϲφῶν αὐτῶν . πρὸϲ οἷϲ καὶ τῶν πρώτων καὶ δευτέρων οὐκ ὄντων ἐν ϲυνθέϲει πληθυντικῇ , ἐξ ἀνάγκηϲ καὶ τοῖϲ τρίτοιϲ παρηκολούθει ταὐτόν . — Πρὸϲ ὃν οἱ ἀντιλέγοντέϲ φαϲιν , « ὠϲ καὶ ἀφ’ ἑνικῆϲ ϲυνθέϲεωϲ τῆϲ ἑνδέκατοϲ τὸ ἑνδέκατοι πληθυντικὸν ἐγίνετο , τήν τε χρῆϲιν ὡϲ ὑγιῆ πιϲτοῦνται διὰ τῶν Πλατωνικῶν παραδειγμάτων · τάϲ τε κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον πολλάκιϲ διαφεύγειν ⟨ τὰ ⟩ τῶν κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον . δυϊκαὶ γοῦν εἰϲὶν εὐθεῖαι πρώτου καὶ δευτέρου προϲώπου , ἀλλ᾿ οὐκέτι καὶ τρίτου . τὶ οὖν θαυμαϲτόν , εἰ καὶ τρίτου εἰϲί , πρώτου καὶ δευτέρου οὐκ οὐϲῶν ; ἄλλωϲ τε καὶ ἄλλαι λέξειϲ κατὰ τύχην ἐϲιγήθηϲαν · οὕτω καὶ αἱ προκείμεναι . — Ἀλλ᾿ ἔμοιγε δοκεῖ ὁ τοῦ Ἀριϲτάρχου λόγοϲ κριτικώτεροϲ εἶναι , ἔχοι δ᾿ ἂν οὕτω τὰ τῆϲ ἐπικρίϲεωϲ . Παντὶ προῦπτον ὡϲ ἡ πλείων παράθεϲιϲ τῆϲ ἐλάϲϲονοϲ κανών . ὅθεν εἰ δεκαδυο ϲχήματα ἐϲιγήθη , πάϲηϲ πτώϲεωϲ δυϊκά , καὶ πληθυντικά πρώτου καὶ δευτέρου προϲώπου , δηλονότι γενικῆϲ καὶ δοτικῆϲ καὶ αἰτιατικῆϲ , πρὸϲ τρία πληθυντικὰ τρίτου προϲώπου , γενικῆϲ , δοτικῆϲ , αἰτιατικῆϲ , πῶϲ οὐχὶ παράλογα τὰ τρία πρὸϲ τὰ δώδεκα ; — « Ἀλλὰ τρίτα οὐκ ἔϲτι , πρώτου καὶ δευτέρου ὄντοϲ » . Εἰ μὲν οὖν τὰ ἄλλα πάντα τρίτα ἐϲεϲίγηντο , κἂν ἦν τιϲ πιθανότηϲ τοῦ καὶ τὰ τρίτα ὄντα πρῶτον καὶ τρίτον μὴ εἶναι . εἰ δὲ ἕν που ἐϲιγήθη διὰ τὸ ὑφ᾿ ἑτέρων ϲυζυγιῶν ἀναπεπληρῶϲθαι , πῶϲ οὐχὶ γέλοιον τοϲαύταϲ φωνὰϲ ϲυζύγωϲ κατὰ τύχην ϲεϲιγῆϲθαι ; τούτου οὐν ἐν μηδενὶ μέρει λόγου παρακολουθήϲαντοϲ , παντί τῳ δῆλον ὑπὲρ ἀκριβείαϲ ἐξετάϲαντι τῆϲ ἐν τοῖϲ μέρεϲι τοῦ λόγου , ὡϲ ἡ Ὁμηρικὴ ποίηϲιϲ μᾶλλον τῶν ἄλλων ἠνύϲθη . ὅθεν οὐ μᾶλλον ἡ Πλάτωνοϲ χρῆϲιϲ ἀξιοπιϲτοτέρα τῆϲ οὐκ οὔϲηϲ παρὰ τῷ ποιητῇ .
Lemmas: ἑξῆς λέγω περί ὁ ἀριθμός ὁ σύνθετος , εἰ δεόντως ὁ μέν τρίτος ἀπό ἑνικός σύνταξις εἰς πληθυντικός προάγω · ἑαυτοῦ γάρ καί ἑαυτοῦ ὁ δέ πρῶτος καί δεύτερος οὐκέτι . ὁ μέν οὖν Ἀρίσταρχος ἐπιμέμφομαι φημί ὁ σχῆμα , καθό ἀπό ἑνικός σύνταξις ὁ ἑαυτοῦ πληθυντικός γίγνομαι ὁ ἑαυτοῦ , μάρτυς τε ἐπάγω ὁ ποιητής , « παρά ὅς ὁ ὁ . Ἑλληνισμός ἀκριβόω , ἐν ὅς πάντοτε ἐν διάλυσις εἰμί ὁ τρίτος , ὅμοιος ὁ πρῶτος καί δεύτερος , σφεῖς οὐ · ὁ καί σφεῖς αὐτός . πρός ὅς καί ὁ πρῶτος καί δεύτερος οὐ εἰμί ἐν σύνθεσις πληθυντικός , ἐκ ἀνάγκη καί ὁ τρίτος παρακολουθέω αὐτός . — πρός ὅς ὁ ἀντιλέγω φημί , « ὡς καί ἀπό ἑνικός σύνθεσις ὁ ἑνδέκατος ὁ ἑνδέκατος πληθυντικός γίγνομαι , ὁ τε χρῆσις ὡς ὑγιής πιστόω διά ὁ Πλατωνικός παράδειγμα · ὁ τε κατά ὁ τρίτος πρόσωπον πολλάκις διαφεύγω ⟨ ὁ ⟩ ὁ κατά ὁ πρῶτος καί δεύτερος . δυικός γοῦν εἰμί εὐθεῖα πρῶτος καί δεύτερος πρόσωπον , ἀλλά οὐκέτι καί τρίτος . τίς οὖν θαυμαστός , εἰ καί τρίτος εἰμί , πρῶτος καί δεύτερος οὐ εἰμί ; ἄλλος τε καί ἄλλος λέξις κατά τύχη σιγάω · οὕτως καί ὁ πρόκειμαι . — ἀλλά ἐγώ δοκέω ὁ ὁ Ἀρίσταρχος λόγος κριτικός εἰμί , ἔχω δέ ἄν οὕτως ὁ ὁ ἐπίκρισις . πᾶς πρόοπτος ὡς ὁ πολύς παράθεσις ὁ ἐλαχύς κανών . ὅθεν εἰ δεκάδυο σχῆμα σιγάω , πᾶς πτῶσις δυικός , καί πληθυντικός πρῶτος καί δεύτερος πρόσωπον , δηλονότι γενικός καί δοτικός καί αἰτιατικός , πρός τρεῖς πληθυντικός τρίτος πρόσωπον , γενικός , δοτικός , αἰτιατικός , πῶς οὐ παράλογος ὁ τρεῖς πρός ὁ δώδεκα ; — « ἀλλά τρίτος οὐ εἰμί , πρῶτος καί δεύτερος εἰμί » . εἰ μέν οὖν ὁ ἄλλος πᾶς τρίτος σιγάω , ἄν εἰμί τις πιθανότης ὁ καί ὁ τρίτος εἰμί πρῶτος καί τρίτος μή εἰμί . εἰ δέ εἷς που σιγάω διά ὁ ὑπό ἕτερος συζυγία ἀναπληρόω , πῶς οὐ γέλοιος τοσοῦτος φωνή σύζυγος κατά τύχη σιγάω ; οὗτος οὖν ἐν μηδείς μέρος λόγος παρακολουθέω , πᾶς τις δῆλος ὑπέρ ἀκρίβεια ἐξετάζω ὁ ἐν ὁ μέρος ὁ λόγος , ὡς ὁ Ὁμηρικός ποίησις μάλα ὁ ἄλλος ἀνύω . ὅθεν οὐ μάλα ὁ Πλάτων χρῆσις ἀξιοπιστοτέρα ὁ οὐ εἰμί παρά ὁ ποιητής .