apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 101
Ἡ ἐγώ τῆϲ ἔγωγε Ἀττικῆϲ διαφέρει ϲυντάξει . ἡ μὲν γὰρ καὶ κατ’ ἀρχὴν τοῦ λόγου τίθεται , καὶ καθ’ ὑπόταξιν , ἡ δὲ ἔγωγε οὐ ϲυνήθηϲ εἰϲ ἀρχὴν λόγου παραλαμβάνεϲθαι , καθὸ καταφατικωτέρα ἡ ἔγωγε · πολλάκι γοῦν καὶ κατά τιναϲ ἐρωτήϲειϲ ϲυγκατατιθέμενοί φαμεν ἔγωγε ἐν ἴϲῳ τῷ ἐγώ.—Μεμπτέοι οὐν οἱ ὑπολαμβάνοντεϲ τὴν μὲν ἀντιδιεϲτάλθαι , λέγω δὲ τὴν διϲύλλαβον , τὴν δὲ ἐγκεκλίϲθαι ( καὶ ἴϲωϲ ἡ ἀφορμὴ ἐκ τοῦ ἀναβεβιβάϲθαι τὴν τάϲιν ν , τοῦ τε μὴ ἄρχειν λόγου , ἅπερ ἐγκλινομέναιϲ παρηκολούθει ) · ἐδείχθη γὰρ ἐντελῶϲ ὡϲ ἀδυνατοῦϲιν αἱ τῆϲ εὐθείαϲ ἐγκλίνεϲθαι · διὸ καὶ τὸ τί ϲὺ τόϲϲον ὁμίλου ( Υ 178 ) μόνωϲ ὀρθοτονητέον . — ἄλλωϲ τε αἱ ἐγκλινόμεναι τῶν ἀντωνυμιῶν οὐδέποτε προοιϲταί εἰϲι κατ’ ἰδίαν , καθάπερ αἱ ὀρθοτονούμεναι , ἀλλ᾿ἀεὶ μετά τινοϲ μέρουϲ λόγου παρατίθενται , δόϲ μοι , τίμηϲόν με , καθάπερ καὶ ἄλλα τινὰ μέρη λόγου , ὡϲ αἱ προθέϲειϲ , οἱ ϲύνδεϲμοι , τὰ ἄρθρα . πῶϲ οὖν πρὸϲ τὰϲ ἐρωτήϲειϲ φαμὲν κατ’ ἰδίαν ἔγωγε ὅτι δὲ καὶ διαϲταλτικῶϲ παραλαμβάνεται , δῆλον ἐκ τούτων , οὕνεχ’ ὁ μὲν καλόϲ τε καὶ ἄρτιποϲ , αὐτὰρ ἔγωγε ( θ 310 ) καῖ μήτηρ μέν τέ μέ φηϲι τοῦ ἔμμεναι , αὐτὰρ ἔγωγε ( α 215 ) . αἱ ἐγκλινόμεναι τῇ αὐτῇ καταλήξει χρῶνται , ἦπερ καὶ αἱ ὀρθοτονούμεναι . — πῶϲ οὐν ἡ μὲν ἔγωγε εἰϲ γε λήγει , ἡ δὲ ἐγώ εἰϲ γω : — Χρὴ δὲ νοεῖν ὅτι μόνον παρῆκται διὰ τῆϲ γε ϲυλλαβῆϲ · οὐ γὰρ κεῖται ὁ γέ παραπληρωματικὸϲ οὔτε ἐν ϲυνθέϲει , ἐπεὶ ἀδύνατον ἐγκλιτικὸν ϲυντίθεϲθαι , οὔτε ἐν παραθέϲει , ἐπεὶ μᾶλλον ὠξύνετο ἂν τὸ τέλοϲ τῆϲ ἐγώ . τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ ἔμοιγε . — Διὸ καὶ ἐπεζήτηϲαν ἔνιοι , διὰ τί καὶ ἐπὶ αἰτιατικῆϲ καὶ γενικῆϲ οὐκέτι . πρὸϲ οὓϲ ἂν φαίημεν ν , ὅτι οὐκ ἐξωμάλιϲται τὰ τῶν διαλέκτων , μάλιϲτα δὲ τὰ τῶν Ἀττικῶν . ὅμοιοϲ καὶ γέλοιοϲ προπαροξύνοντέϲ φαϲιν , ἀλλ’ οὐκέτι τὰ τούτοιϲ παραπλήϲια · ἤμελλον καὶ ἠβουλόμην , ἀλλ’ οὐ πάντα τὰ παρατατικὰ οὕτωϲ ἐπεκτείνουϲι · καὶ ἐπ’ ἄλλων πλείϲτων . τὸ αὐτὸ οὐν καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου .
Lemmas: ὁ ἐγώ ὁ ἐγώ Ἀττική διαφέρω σύνταξις . ὁ μέν γάρ καί κατά ἀρχή ὁ λόγος τίθημι , καί κατά ὑπόταξις , ὁ δέ ἐγώ οὐ συνήθης εἰς ἀρχή λόγος παραλαμβάνω , καθό καταφατικός ὁ ἐγώ · πολλάκις γοῦν καί κατά τις ἐρώτησις συγκατατίθημι φημί ἐγώ ἐν ἴσος ὁ ἐγώ.—Μεμπτέοι οὖν ὁ ὑπολαμβάνω ὁ μέν ἀντιδιαστέλλω , λέγω δέ ὁ δισύλλαβος , ὁ δέ ἐγκλίνω ( καί ἴσως ὁ ἀφορμή ἐκ ὁ ἀναβεβιτίβαμαι ὁ τάσις ν , ὁ τε μή ἄρχω λόγος , ὅς ἐγκλίνω παρακολουθέω ) · δείκνυμι γάρ ἐντελής ὡς ἀδυνατέω ὁ ὁ εὐθεῖα ἐγκλίνω · διό καί ὁ τίς σύ τόσος ὅμιλος ( Υ 178 ) μόνος ὀρθοτονητέον . — ἄλλος τε ὁ ἐγκλίνω ὁ ἀντωνυμία οὐδέποτε προοιστός εἰμί κατά ἴδιος , καθά ὁ ὀρθοτονέω , ἀλλ᾿ἀεὶ μετά τις μέρος λόγος παρατίθημι , δίδωμι ἐγώ , τιμάω ἐγώ , καθά καί ἄλλος τις μέρος λόγος , ὡς ὁ πρόθεσις , ὁ σύνδεσμος , ὁ ἄρθρον . πῶς οὖν πρός ὁ ἐρώτησις φημί κατά ἴδιος ἐγώ ὅτι δέ καί διασταλτικός παραλαμβάνω , δῆλος ἐκ οὗτος , οὕνεκα ὁ μέν καλός τε καί ἄρτιψ , ἀτάρ ἐγώ ( θ 310 ) καί μήτηρ μέν τε ἐγώ φημί ὁ εἰμί , ἀτάρ ἐγώ ( α 215 ) . ὁ ἐγκλίνω ὁ αὐτός κατάληξις χράω , ἤ καί ὁ ὀρθοτονέω . — πῶς οὖν ὁ μέν ἐγώ εἰς γε λήγω , ὁ δέ ἐγώ εἰς γω : — χρή δέ νοέω ὅτι μόνος παράγω διά ὁ γε συλλαβή · οὐ γάρ κεῖμαι ὁ γε παραπληρωματικός οὔτε ἐν σύνθεσις , ἐπεί ἀδύνατος ἐγκλιτικός συντίθημι , οὔτε ἐν παράθεσις , ἐπεί μάλα ὀξύνω ἄν ὁ τέλος ὁ ἐγώ . ὁ δέ αὐτός καί ἐπί ὁ ἐγώ . — διό καί ἐπιζητέω ἔνιοι , διά τίς καί ἐπί αἰτιατικός καί γενικός οὐκέτι . πρός ὅς ἄν φημί ν , ὅτι οὐ ἐξομαλίζω ὁ ὁ διάλεκτος , μάλα δέ ὁ ὁ Ἀττικός . ὅμοιος καί γέλοιος προπαροξύνω φημί , ἀλλά οὐκέτι ὁ οὗτος παραπλήσιος · μέλλω καί βούλομαι , ἀλλά οὐ πᾶς ὁ παρατατικός οὕτως ἐπεκτείνω · καί ἐπί ἄλλος πολύς . ὁ αὐτός οὖν καί ἐπί ὁ πρόκειμαι .