apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 158
Φανερὸν ὡϲ οἱ προϲχρηϲάμενοι τῇ ἑαυτούϲ ϲὺν ταῖϲ ϲυζύγοιϲ ἐπὶ πρώτου καὶ δευτέρου παρὰ τὰ πρόϲωπα ἁμαρτάνουϲιν , ὅθεν καὶ τοὺϲ δαϲέωϲ ἀναγνόνταϲ τὸ αὐτῶν γὰρ ἀπωλόμεθ’ ἀφραδίῃϲιν ( κ 27 ) καὶ ὃς δέ μοι οἷοϲ ἔην , εἴρυτο δὲ ἄϲτυ καὶ αὐτούϲ ( Ω 499 ) οὐ μετρίωϲ ἂν μεμψαίμεθα , οὐκ ὀλίγην ἀπειρίαν καταγγέλλονταϲ τοῦ ποιητοῦ διὰ τὴν ἰδίαν εὐήθειαν , εἴγε τρίτου καθεϲτῶϲαι ἐπὶ πρώτου λαμβάνονται . — πρὸϲ οἷϲ οὐδέποτε ἑνικὴ παῤ αὐτῷ ϲύνθετοϲ , μή τί γε καὶ πληθυντική , ἧϲ τὸ ϲχῆμα παράλογον ἐδείχθη . — καὶ εἰ μὲν τριϲυλλάβωϲ ποτὲ εἴρητο , κὰν ἦν ϲυμφανὲϲ ἁμάρτημα · ἐν οἷϲ οὖν διϲυλλαβεῖ , ϲαφὲϲ ὅτι ἁπλῆ ἐϲτι , λείπουϲα ἐθίμωϲ αὐτῷ τῇ ἡμῶν , « ἡμῶν . αὐτῶν ἀπωλόμεθ’ ἀφραδίῃϲιν » , καὶ « ἡμᾶϲ αὐτούϲ » . καὶ γὰρ ἐφ᾿ ἑνικῶν , αὐτὸϲ νῦν ἰδὲ πῶμα , θοῶϲ δ᾿ ἐπὶ δεϲμὸν ἴηλον ( θ 443 ) καὶ αὐτὸϲ ἑκών οἱ δῶκα ( δ 649 ) . Ἀλλὰ καὶ ἐφ᾿ ἑνικῶν , ὡϲ ἂν ἀπαιτοῦντοϲ τοῦ λόγου , ὑπὸ τῶν περὶ τὸν Ἀϲκαλωνίτην ἐκεῖναι προϲεπνεύϲθηϲαν , αὐτόν μιν πληγῇϲιν ( δ 244 ) , ἵνα μὴ ὡϲ ὑπ᾿ ἄλλου πεπληγμένοϲ νοῆται · καὶ ἄλλῳ δ᾿ αὐτὸν φωτὶ κατακρύπτων ( δ 247 ) καὶ τὴν αὐτοῦ φιλέει καὶ κήδεται ( Ι 342 ) , καὶ μέγα μὲν κλέοϲ αὐτῆϲ ποιεῖται ( β 125 ) ἐφ᾿ ἧϲ οὐδὲ τὸ τῆϲ ἐπιφερομένηϲ πτώϲεωϲ ἁρμοϲτόν · δέον γὰρ ποιεῖν « ποθήν » ϲὺν τῷ ν . Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τούτων ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ εἰρήϲεται , ᾦ κατ᾿ ἔλλειψιν πάλιν τῶν τρίτων ὁμοίωϲ ταῖϲ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον ἐξηνέχθηϲαν , εἴγε καὶ τὸ ἀκριβὲϲ τῆϲ ἀναγνώϲεωϲ κατὰ αὐτὸ τὸ τοῦ ποιητοῦ ϲύνηθεϲ ἐξετάζεται . ἀξιοῦμεν γὰρ ἀπαρεμφάτωϲ ἀναγινώϲκειν τὰ δ᾿ ἄποινα δέχεϲθαι ( Α 20 ) καὶ ἐπιτεῖλαι ( Δ 64 ) οὐ προπαροξύνοντεϲ , τοῦ λόγου ἀπαιτοῦντοϲ πρόϲταξιν . δέον δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ μὲν κλέοϲ αὐτῆϲ ποιεῖται ( β 125 ) ἐκδέχεϲθαι τὸ γίνεται , ἐν ᾦ καὶ ἁπλῆ ⟨ ἡ ⟩ ἀντωνυμία νοεῖται , καὶ ἡ ἐπιφερομένη πτῶϲιϲ ἀκόλουθοϲ . ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ αὐτόν μιν πληγῇϲιν ( δ 244 ) δαϲυνόμενον τρεῖϲ ἀντωνυμίαϲ παραλήψεται · διὸ καὶ ὁ Πινδαρίων διὰ τοῦ ε ἔγραφεν , ὁ δὲ Ἰξίων ἀξιοῖ , ὥϲτε ἀντὶ τῆϲ ἕ τὴν μίν παρειλῆφθαι . ὅπερ βέλτιον ἐπὶ τῶν τοιούτων παρέλκεϲθαι τὴν μίν ὁμοίωϲ τῷ ἠέ μιν αὐτόν ( Ω 472 ) κὰδ δέ μιν αὐτὸν εἰλύϲω ψαμάθοιϲιν ( Φ 318 ) , ἤ , ὡϲ Τρύφων ( p . 30 Velsen ) φηϲίν . ὅμοιον εἶναι τῷ ϲφέαϲ αὐτούϲ αὐτοὶ αὐτούϲ καὶ αὐτὸϲ αὑτόν · ᾦ ἀντέκειτο τὸ ⟨ μὴ ⟩ ἐν δυϲὶν ὀρθοτονουμέναιϲ λαμβάνεϲθαι τὸ αὐτόν μιν ὁμοίωϲ τῷ ϲφέαϲ αὐτούϲ . Τὸ εὖ ἐντύναϲάν ἑ αὐτήν ( Ξ 162 ) καὶ πυκάϲαϲάν ἑ αὐτήν ( Ρ 551 ) μόνωϲ ἐν διαλύϲει ληπτέον , εἴγε ἀϲύνθετοϲ ἐν τῷ καθόλου ἡ τῶν ἀντωνυμιῶν χρῆϲιϲ παῤ αὐτῷ . ἄλλωϲ τε καὶ ἐλέγχονται ἐκ τῶν ϲυζύγων ἀρϲενικῶν , ἕο δ᾿ αὐτοῦ πάντα κολούει ( θ 211 ) ἑὲ δ᾿ αὐτόν ( Υ 173 ) , ἐφ᾿ ὧν καὶ μέϲουϲ ϲυνδέϲμουϲ ἔταξεν.—Καὶ παρὰ τοῖϲ Αἰολικοῖϲ δὲ ὡϲ ἐν παραθέϲει ἀνεγνώϲθη ἔμ᾿ αὔτα τοῦτ᾿ ἔγων ϲυνόϊδα ( Sapphus fr . 102 Ahrens,15 Bergk3 ) ἐμ᾿ αὔτῳ παλαμάϲομαι ( Alcaei fr . 87 Ahrens , 72 Bergk3 ) , ἀλλ᾿ ἐμάχετο τὸ νόον δὲ Fαύτω πάμπαν ἀέρρει ( Alcaei fr . 88 Αhrens , 78 Bergk ) , ἅπερ ἀϲύνηθεϲ ἐν ἁπλότητι μὴ οὐχὶ τὸ ε προϲλαμβάνειν . καὶ ἔτι ὁμοίωϲ παρὰ τῷ αὐτῷ Ἀλκαίῳ ἐν ἑβδόμῳ ( fr . 89 . 90 ) Ahrens , 87 . 101 Bergk3 ) ϲὺ δὲ ϲαύτω τομίαϲ ἔϲῃ . ἀλλὰ ϲαύτω μετέχων ἄβαϲ πρὸϲ πόϲιν . πῶϲ γὰρ ταῦτα ϲύνθετα , τῶν πρώτων ἐν διαλύϲει ὄντων δῆλον οὖν ὡϲ ἀνώμαλοϲ ἡ ἀνάγνωϲιϲ τῶν πρώτων πρὸϲ τὰ ἑξῆϲ .
Lemmas: φανερός ὡς ὁ προσχράομαι ὁ ἑαυτοῦ σύν ὁ σύζυγος ἐπί πρῶτος καί δεύτερος παρά ὁ πρόσωπον ἁμαρτάνω , ὅθεν καί ὁ δασύς ἀναγιγνώσκω ὁ αὐτός γάρ ἀπόλλυμι ἀφραδία ( Κ 27 ) καί ὅς δέ ἐγώ οἷος εἰμί , ἐρύω δέ ἄστυ καί αὐτός ( Ω 499 ) οὐ μέτριος ἄν μέμφομαι , οὐ ὀλίγος ἀπειρία καταγγέλλω ὁ ποιητής διά ὁ ἴδιος εὐήθεια , εἰ τρίτος καθίστημι ἐπί πρῶτος λαμβάνω . — πρός ὅς οὐδέποτε ἑνικός παρά αὐτός σύνθετος , μή τις γε καί πληθυντικός , ὅς ὁ σχῆμα παράλογος δείκνυμι . — καί εἰ μέν τρισύλλαβος ποτέ λέγω , ἄν εἰμί συμφανής ἁμάρτημα · ἐν ὅς οὖν δισυλλαβέω , σαφής ὅτι ἁπλόος εἰμί , λείπω ἔθιμος αὐτός ὁ ἐγώ , « ἐγώ . αὐτός ἀπόλλυμι ἀφραδία » , καί « ἐγώ αὐτός » . καί γάρ ἐπί ἑνικός , αὐτός νῦν ἰδέ πῶμα , θοός δέ ἐπί δεσμός ἰάλλω ( θ 443 ) καί αὐτός ἑκών ἕ δίδωμι ( δεσποινίδα 649 ) . ἀλλά καί ἐπί ἑνικός , ὡς ἄν ἀπαιτέω ὁ λόγος , ὑπό ὁ περί ὁ Ἀσκαλωνίτης ἐκεῖνος προσιπνεύω , αὐτός μιν πληγή ( δεσποινίδα 244 ) , ἵνα μή ὡς ὑπό ἄλλος πλήσσω νοέω · καί ἄλλος δέ αὐτός φώς κατακρύπτω ( δεσποινίδα 247 ) καί ὁ αὐτός φιλέω καί κήδω ( Ι 342 ) , καί μέγας μέν κλέος αὐτός ποιέω ( Β 125 ) ἐπί ὅς οὐδέ ὁ ὁ ἐπιφέρω πτῶσις ἁρμοστός · δέω γάρ ποιέω « ποθή » σύν ὁ ν . ἀλλά καί ἐπί οὗτος ὁ αὐτός λόγος λέγω , ὅς κατά ἔλλειψις πάλιν ὁ τρίτος ὅμοιος ὁ κατά ὁ πρῶτος καί δεύτερος ἐκφέρω , εἰ καί ὁ ἀκριβής ὁ ἀνάγνωσις κατά αὐτός ὁ ὁ ποιητής συνήθης ἐξετάζω . ἀξιόω γάρ ἀπαρέμφατος ἀναγιγνώσκω ὁ δέ ἄποινα δέχομαι ( Α 20 ) καί ἐπιτέλλω ( δ 64 ) οὐ προπαροξύνω , ὁ λόγος ἀπαιτέω πρόσταξις . δέω δέ καί ἐπί ὁ μέν κλέος αὐτός ποιέω ( Β 125 ) ἐκδέχομαι ὁ γίγνομαι , ἐν ὅς καί ἁπλόος ⟨ ὁ ⟩ ἀντωνυμία νοέω , καί ὁ ἐπιφέρω πτῶσις ἀκόλουθος . ἀλλά μήν καί ὁ αὐτός μιν πληγή ( δεσποινίδα 244 ) δασύνω τρεῖς ἀντωνυμία παραλαμβάνω · διό καί ὁ Πινδαρίων διά ὁ ε γράφω , ὁ δέ Ἰξίων ἀξιόω , ὥστε ἀντί ὁ ἕ ὁ μιν παραλαμβάνω . ὅς ἀγαθός ἐπί ὁ τοιοῦτος παρέλκω ὁ μιν ὅμοιος ὁ ἤ μιν αὐτός ( Ω 472 ) κατά δέ μιν αὐτός εἰλύω ψάμαθος ( Φ 318 ) , ἤ , ὡς Τρύφων ( p . 30 Velsen ) φημί . ὅμοιος εἰμί ὁ σφεῖς αὐτός αὐτός αὐτός καί αὐτός ἑαυτοῦ · ὅς ἀντίκειμαι ὁ ⟨ μή ⟩ ἐν δύο ὀρθοτονέω λαμβάνω ὁ αὐτός μιν ὅμοιος ὁ σφεῖς αὐτός . ὁ εὖ ἐντύνω ἕ αὐτός ( Ξ 162 ) καί πυκάζω ἕ αὐτός ( Ρ 551 ) μόνος ἐν διάλυσις λαμβάνω , εἰ ἀσύνθετος ἐν ὁ καθόλου ὁ ὁ ἀντωνυμία χρῆσις παρά αὐτός . ἄλλος τε καί ἐλέγχω ἐκ ὁ σύζυγος ἀρσενικός , ἕ δέ αὐτός πᾶς κολούω ( θ 211 ) ἕ δέ αὐτός ( Υ 173 ) , ἐπί ὅς καί μέσος σύνδεσμος ἔταξεν.—Καὶ παρά ὁ Αἰολικός δέ ὡς ἐν παράθεσις ἀναγιγνώσκω ἐγώ αὐτός οὗτος ἑγεῖν σύνοιδα ( Sapphus fr . 102 Ahrens,15 Bergk3 ) ἐγώ αὔτῳ παλαμάομαι ( Alcaei fr . 87 Ahrens , 72 Bergk3 ) , ἀλλά μάχομαι ὁ νόος δέ Fαύτω πάμπαν ἀείρω ( Alcaei fr . 88 Αὖ , 78 Bergk ) , ὅς ἀσυνήθης ἐν ἁπλότης μή οὐ ὁ ε προσλαμβάνω . καί ἔτι ὅμοιος παρά ὁ αὐτός Ἀλκαῖος ἐν ἕβδομος ( fr . 89 . 90 ) Ahrens , 87 . 101 Bergk3 ) σύ δέ σάω τομίας εἰμί . ἀλλά σάω μετέχω ἀβάω πρός πόσις . πῶς γάρ οὗτος σύνθετος , ὁ πρῶτος ἐν διάλυσις εἰμί δῆλος οὖν ὡς ἀνώμαλος ὁ ἀνάγνωσις ὁ πρῶτος πρός ὁ ἑξῆς .