apollonius-dyscolus-grammar.de-pronominibus 96
Χρὴ οὖν ἐφιϲτάνταϲ τῇ διαβάϲει τοῦ ῥήματοϲ , πότερον ἐπ᾿ ἄλλο πρόϲωπον ϲυντείνει ἢ ἐπὶ ταὐτόν ν , μεταλαμβάνειν τὰ τῶν ἀντωνυμιῶν ἀϲυνήθη εἰϲ ἁπλῆν ἀντωνυμίαν , ὡϲ τὰ μεταβατικά , ἢ εἰϲ ϲύνθετον , ὡϲ τὰ ἀμετάβατα . Τούτῳ γὰρ τῷ λόγῳ καὶ τὰϲ ἐν παραθέϲει μετὰ τῆϲ αὐτόϲ ἐπιταγματικῆϲ εἰϲ ϲύνθετον μεταλαμβάνομεν , ὅτε καὶ τὰ τῶν ῥημάτων ἰϲάριθμα εἴη καὶ ὁμοιοπρόϲωπα , καθάπερ τὸ ϲὲ γὰρ αὐτὴν παντὶ ἐΐϲκειϲ ( ν 313 ) καὶ τὸ νόϲτον ἑταίροιϲι διζήμενοϲ ἠδ’ ἐμοὶ αὐτῷ ( ψ 253 ) καὶ ἐμέθεν περιδώϲομαι αὐτῆϲ ( ψ 78 ) . εὐλόγωϲ τοῦ τοιούτου παρακολουθοῦντοϲ εἱϲ γὰρ καὶ ὁ αὐτὸϲ ὁ διατιθεὶϲ καὶ ὁ διατιθέμενοϲ . τὰ μέντοι ἐν διαβάϲει ἑτέρου προϲώπου ὀρθῶϲ πάλιν καὶ κατὰ τοὺϲ ἀριθμοὺϲ διαλλάϲϲει καὶ κατὰ τὰ πρόϲωπα · ἀδιαφορεῖ γὰρ ἢ ἕνα δρᾶν ἢ πλείουϲ , ἢ ὑφ’ ἑνὸϲ δρᾶϲθαι ἢ ὑπὸ πλειόνων . ἢ πλείονεϲ ἐμὲ τύπτουϲιν , ἢ ὑμᾶϲ ⟨ εἱϲ ⟩ τύπτει . διὸ καὶ τὰ τοιαῦτα ἀϲυνέλευϲτα κατὰ τὴν παράδοϲιν ἦέ τι Μυρμιδόνεϲϲι πιφαύϲκεαι , ἢ ἐμοὶ αὐτῷ ( Π 12 ) ϲοὶ δ’ αὐτῷ μελέτω ( 0 231 ) · ὁμηλικίη δ᾿ ἐμοὶ αὐτῷ ( γ 49 ) ἀνάϲϲονται δ᾿ ἐμοὶ αὐτῷ ( δ 177 ) ἠδ’ ἐμοὶ αὐτῇ ἕψεαι ( Ω 733 ) ῶμνυε δὲ πρὸϲ ἔμ’ αὐτόν ( τ 288 ) , ἀποϲτροφῇ τοῦ μ , ἵν’ ἡ ϲύνθετοϲ ἀπεμφαίνοιτο . ὅμοιον τὸ οὐδ’ εἰ κεν ϲ’ αὐτὸν χρυϲῷ ἐρύϲαϲθαι ἀνώγοι ( Χ 351 ) καὶ ἦ μή τιϲ ϲ’ αὐτὸν κτείνῃ δόλῳ ἠὲ βίηφι ( ι 406 ) . τὸ δὲ μεῖζον · παραλόγωϲ ἐνεκλίθη τὸ εἰ μὲν δὴ ἕταρόν γε κελεύετέ μ’ αὐτὸν ἑλέϲθαι ( Κ 242 ) , εἴγε αἱ μετὰ τῆϲ ἐπιταγματικῆϲ ὀρθοῦ τόνου ἔχονται · καὶ τὸ ἀνάγνωϲμα οὐκ ἀπόβλητον , καθὸ τὴν ϲύνθετον ἐνέφαινεν ὀρθοτόνωϲ ἀναγνωϲθέν . καὶ ἔτι τὸ μήτ’ ἐμῶὐτᾶϲ μήτε καϲιγνήτων πόδαϲ ὠκέαϲ τρύϲηϲ ( poet . lyr . adesp . 41 Bergk ) διέϲταλκε δυϲὶ περιϲπωμέναιϲ · ἠδυνάτει γὰρ ϲυντεθῆναι διὰ τὸ ἐπιφερόμενον ῥῆμα . πῶϲ οὐν οὐχὶ βίαιον τὸ τὰϲ διεϲταλμέναϲ κατὰ παράθεϲιν βιάζεϲθαι εἰϲ ϲύνθετον , τοῦ λόγου οὐκ ἀπαιτοῦντοϲ ;
Lemmas: χρή οὖν ἐφίστημι ὁ διάβασις ὁ ῥῆμα , πότερος ἐπί ἄλλος πρόσωπον συντείνω ἤ ἐπί αὐτός ν , μεταλαμβάνω ὁ ὁ ἀντωνυμία ἀσυνήθης εἰς ἁπλόος ἀντωνυμία , ὡς ὁ μεταβατικός , ἤ εἰς σύνθετος , ὡς ὁ ἀμετάβατος . οὗτος γάρ ὁ λόγος καί ὁ ἐν παράθεσις μετά ὁ αὐτός ἐπιταγματικός εἰς σύνθετος μεταλαμβάνω , ὅτε καί ὁ ὁ ῥῆμα ἰσάριθμος εἰμί καί ὁμοιοπρόσωπος , καθά ὁ σύ γάρ αὐτός πᾶς ἐίσκω ( ν 313 ) καί ὁ νόστος ἑταῖρος δίζημαι ἠδέ ἐγώ αὐτός ( ψ 253 ) καί ἐγώ περιδίδωμι αὐτός ( ψ 78 ) . εὔλογος ὁ τοιοῦτος παρακολουθέω εἰς γάρ καί ὁ αὐτός ὁ διατίθημι καί ὁ διατίθημι . ὁ μέντοι ἐν διάβασις ἕτερος πρόσωπον ὀρθός πάλιν καί κατά ὁ ἀριθμός διαλλάσσω καί κατά ὁ πρόσωπον · ἀδιαφορέω γάρ ἤ εἷς δράω ἤ πολύς , ἤ ὑπό εἷς δράω ἤ ὑπό πολύς . ἤ πολύς ἐγώ τύπτω , ἤ σύ ⟨ εἰς ⟩ τύπτω . διό καί ὁ τοιοῦτος ἀσυνέλευστος κατά ὁ παράδοσις ἤ τις Μυρμιδόνες πιφαύσκω , ἦ ἐγώ αὐτός ( Π 12 ) σύ δέ αὐτός μέλω ( 0 231 ) · ὁμηλικία δέ ἐγώ αὐτός ( γ 49 ) ἀνάσσω δέ ἐγώ αὐτός ( δεσποινίδα 177 ) ἠδέ ἐγώ αὐτός ἕπομαι ( Ω 733 ) ὄμνυμι δέ πρός ἐγώ αὐτός ( τ 288 ) , ἀποστροφή ὁ μ , ἵνα ὁ σύνθετος ἀπεμφαίνω . ὅμοιος ὁ οὐδέ εἰ ἄν σύ αὐτός χρυσός ἐρύω ἄνωγα ( Χ 351 ) καί ἦ μή τις σύ αὐτός κτείνω δόλος ἤ βία ( ι 406 ) . ὁ δέ μέγας · παράλογος ἐνεκλιθάω ὁ εἰ μέν δή ἑταῖρος γε κελεύω ἐγώ αὐτός αἱρέω ( Κ 242 ) , εἰ ὁ μετά ὁ ἐπιταγματικός ὀρθός τόνος ἔχω · καί ὁ ἀνάγνωσμα οὐ ἀπόβλητος , καθό ὁ σύνθετος ἐμφαίνω ὀρθότονος ἀναγιγνώσκω . καί ἔτι ὁ μήτε ἐμῶὐτεῖς μήτε κασίγνητος πούς ὠκύς τρύω ( poet . lyr . adesp . 41 Bergk ) διαστέλλω δύο περισπάω · ἀδυνατέω γάρ συντίθημι διά ὁ ἐπιφέρω ῥῆμα . πῶς οὖν οὐ βίαιος ὁ ὁ διαστέλλω κατά παράθεσις βιάζω εἰς σύνθετος , ὁ λόγος οὐ ἀπαιτέω ;