ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.112
Ἀμφιβάλλεταί γε μὴν καὶ τὸ ἀλλ’ ἐμὲ θυμὸϲ ἀνῆκε πολυτλήμων πολεμίζειν θάρϲε ᾧ { Η 152 seq . } . δύναται γὰρ θάρϲοϲ ἔχειν ὁ θυμόϲ , ὥϲτε εἶναι ἔπειϲέ με ὁ θυμὸϲ τῷ ἰδίῳ κτήματι πολεμεῖν , τουτέϲτιν τῷ αὐτοῦ θάρϲει · ἢ οὕτωϲ , ἔπειϲέ με ὁ θυμὸϲ τῇ ἰδίᾳ δυνάμει , τουτέϲτιν τῷ ἑαυτοῦ θάρϲει , πολεμεῖν τῷ προκαλεϲαμένῳ , ὃ καὶ μᾶλλον ἐπιδέχεται ἡ διάνοια , ὡϲεὶ καὶ εἰ οὕτωϲ τιϲ λέγοι , τῷ ἰδίῳ λόγῳ ἔπειϲέ με Τρύφων διαλέγεϲθαι Ἀπολλωνίῳ · ἢ κἀκ τρίτου ἔπειϲέ με ὁ θυμὸϲ τῷ θάρϲει τῷ ἐκείνου πολεμεῖν , κατὰ τρόπον τὸν τῆϲ περιφράϲεωϲ , ἀνῆκέ με αὐτῷ πολεμεῖν . καὶ πάλιν χρὴ νοεῖν ὡϲ τὸ ῥῆμα οὐκέτι ἐγγινόμενον ἐν τῷ ἀντωνυμικῷ προϲώπῳ ἀναγκαίαν μετάληψιν ἐποίει τὴν εἰϲ τὸ αὐτοῦ · αὐτὸϲ γὰρ ὁ θυμὸϲ ἀνῆκε , καὶ οὐκέτι αὐτοῦ κτῆμα ἐγένετο τὸ θάρϲοϲ , ἀλλὰ τοῦ προκαλεϲαμένου .
Lemmas: ἀμφιβάλλω γε μήν καί ὁ ἀλλά ἐγώ θυμός ἀνίημι πολυτλήμων πολεμίζω θάρσος ἑός { ὁ 152 seq . } . δύναμαι γάρ θάρσος ἔχω ὁ θυμός , ὥστε εἰμί πείθω ἐγώ ὁ θυμός ὁ ἴδιος κτῆμα πολεμέω , τουτέστι ὁ αὐτός θάρσος · ἤ οὕτως , πείθω ἐγώ ὁ θυμός ὁ ἴδιος δύναμις , τουτέστι ὁ ἑαυτοῦ θάρσος , πολεμέω ὁ προκαλέω , ὅς καί μάλα ἐπιδέχομαι ὁ διάνοια , ὡσεί καί εἰ οὕτως τις λέγω , ὁ ἴδιος λόγος πείθω ἐγώ Τρύφων διαλέγω Ἀπολλώνιον · ἤ ἐκ τρίτος πείθω ἐγώ ὁ θυμός ὁ θάρσος ὁ ἐκεῖνος πολεμέω , κατά τρόπος ὁ ὁ περίφρασις , ἀνίημι ἐγώ αὐτός πολεμέω . καί πάλιν χρή νοέω ὡς ὁ ῥῆμα οὐκέτι ἐγγίγνομαι ἐν ὁ ἀντωνυμικός πρόσωπον ἀναγκαῖος μετάληψις ποιέω ὁ εἰς ὁ αὐτός · αὐτός γάρ ὁ θυμός ἀνίημι , καί οὐκέτι αὐτός κτῆμα γίγνομαι ὁ θάρσος , ἀλλά ὁ προκαλέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.113
Πάμπολλοϲ ἡ εἰϲ τὸ τοιοῦτο παράθεϲιϲ , ἥν τινεϲ ἐπὶ πλέον παρέτειναν αὐτὸ μόνον τὴν χρῆϲιν παραθέμενοι τῆϲ μεταλήψεωϲ , οὐ τὸν ἐμμεθόδωϲ ἀποδειχθέντα λόγον , ὅνπερ ἡμεῖϲ παρεθέμεθα , πείϲαντεϲ ὡϲ διὰ τῆϲ ϲυνόδου τοῦ ῥήματοϲ τὸ ἀμφιβαλλόμενον τῆϲ μεταλήψεωϲ ἀδιϲτάκτωϲ καταϲτήϲεται . παραπεμπτέον οὖν τὰϲ τοιαύταϲ ἀποδόϲειϲ · αἴτει δ’ οἰωνὸν ἐὸν ἄγγελον { Ω 292 } νῦν γάρ φαϲιν οὐκ ἀντωνυμικῶϲ κεῖϲθαι τὸ ἐόν ἀλλ’ ἐπιθετικῶϲ , ϲημαῖνον τὸ ἀγαθόν , ἢ καὶ ἐν μεταγραφῇ τοῦ ταχὺν ἄγγελον , ὡϲ πάτωϲ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ ϲύνθετον μετάληψιν ἀπαιτούϲηϲ · ἐπ᾿ ἐκείνου δ’ εὐπαράδεκτα τὰ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ φαϲίν , εἰ δέ τοι οὐ δώϲει ἐὸν ἄγγελον { Ω 296 } ἀντὶ τοῦ τὸν ἑαυτοῦ . ἦν δὲ κἀκεῖνο ἀντωνυμικῶϲ παραδέξαϲθαι ὁμοίωϲ τοῖϲ προκειμένοιϲ , μετιὸν εἰϲ ἁπλῆν μετάπτωϲιν ἕνεκα τοῦ τὸ ῥῆμα ἐπὶ τὸν Πρίαμον ϲυντείνειν , αἴτει τὸν αὐτοῦ ἄγγελον .
Lemmas: πάμπολλος ὁ εἰς ὁ τοιοῦτος παράθεσις , ὅς τις ἐπί πολύς παρατείνω αὐτός μόνος ὁ χρῆσις παρατίθημι ὁ μετάληψις , οὐ ὁ ἐμμέθοδος ἀποδείκνυμι λόγος , ὅς ἐγώ παρατίθημι , πείθω ὡς διά ὁ σύνοδος ὁ ῥῆμα ὁ ἀμφιβάλλω ὁ μετάληψις ἀδίστακτος καθίστημι . παραπεμπτέος οὖν ὁ τοιοῦτος ἀπόδοσις · αἰτέω δέ οἰωνός ἑός ἄγγελος { Ω 292 } νῦν γάρ φημί οὐ ἀντωνυμικός κεῖμαι ὁ ἑός ἀλλά ἐπιθετικός , σημαίνω ὁ ἀγαθός , ἤ καί ἐν μεταγραφή ὁ ταχύς ἄγγελος , ὡς Πατῶς ὁ ἀντωνυμία σύνθετος μετάληψις ἀπαιτέω · ἐπί ἐκεῖνος δέ εὐπαράδεκτος ὁ ὁ ἀντωνυμία φημί , εἰ δέ σύ οὐ δίδωμι ἑός ἄγγελος { Ω 296 } ἀντί ὁ ὁ ἑαυτοῦ . εἰμί δέ ἐκεῖνος ἀντωνυμικός παραδέχομαι ὅμοιος ὁ πρόκειμαι , μετέρχομαι εἰς ἁπλόος μετάπτωσις ἕνεκα ὁ ὁ ῥῆμα ἐπί ὁ Πρίαμος συντείνω , αἰτέω ὁ αὐτός ἄγγελος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.114
Ἀλλὰ καὶ τὸ ἐν Ἰϲθμιονίκαιϲ Πινδάρου ἐτάραξεν τοὺϲ ὑπομνηματιϲαμένουϲ , Αἰολίδαν δὲ Ϲίϲυφον κέλοντο ᾧ παιδὶ τηλέφαντον ὄρϲαι γέραϲ , φθιμένῳ Μελικέρτᾳ { fr . B . 5 Schr . } μεταλαβόντεϲ γὰρ τὴν ᾧ ἀντωνυμίαν εἰϲ ϲύνθετον τὴν ἑαυτοῦ ἀποροῦϲιν πῶϲ , ὃν εἶπεν Ἀθαμαντιάδαν , καὶ Ϲιϲύφου παρίϲτηϲιν . ἔνιοι μέντοι τὸ ω ἐπιρρηματικὸν ἐκδεξάμενοι τοῦ ἀπόρου δοκοῦϲιν ἀπηλλάχθαι , ἐγκλίνοντεϲ τὸν τόνον ἴν’ ὣ παιδί , καθὼϲ ἔχει καὶ τὸ ὥ τε χερνᾶτιϲ γυνά { fr . lyr . adesp . III p 742 Bergk4 . οἱ δὲ καὶ εἰϲ τὴν οἷ μετέλαβον , κέλοντό οἱ , ἵν᾿ ᾖ δοτικὴ ἀντὶ γενικῆϲ , ἐκέλοντο τῷ αὐτῆϲ παιδὶ τηλέφαντον ὄρϲαι γέραϲ , τουτέϲτι τῆϲ προειρημένηϲ Ἰνοῦϲ , πάντα μᾶλλον ἢ τὸ δέον ἐπιϲτήϲαντεϲ . τί γὰρ τὸ ἐμποδὼν τὴν ᾧ ἀντωνυμίαν κτητικὴν ὑπάρχειν μεταλαμβάνεϲθαί τε εἰϲ τὸ αὐτῆϲ ἐκέλοντο τῷ αὐτῆϲ παιδί , ὃν καὶ Ἀθαμαντιάδην εἶπεν ; —
Lemmas: ἀλλά καί ὁ ἐν Ἰσθμιονίκης Πίνδαρος ταράσσω ὁ ὑπομνηματίζομαι , Αἰολίδης δέ Σίσυφος κέλομαι ἑός παῖς τηλέφαντος ὄρνυμι γέρας , φθίω Μελικέρτης { fr . B . 5 Schr . } μεταλαμβάνω γάρ ὁ ὅς ἀντωνυμία εἰς σύνθετος ὁ ἑαυτοῦ ἀφοράω πῶς , ὅς λέγω Ἀθαμαντιάδης , καί Σίσυφος παρίστημι . ἔνιοι μέντοι ὁ ω̅ ἐπιρρηματικός ἐκδέχομαι ὁ ἄπορος δοκέω ἀπαλλάσσω , ἐγκλίνω ὁ τόνος ἵνα ὅς παῖς , καθώς ἔχω καί ὁ ὅς τε χερνῆτις γυνή { fr . lyr . adesp . III p 742 Bergk4 . ὁ δέ καί εἰς ὁ ἕ μεταλαμβάνω , κέλομαι ἕ , ἵνα εἰμί δοτικός ἀντί γενικός , κέλομαι ὁ αὐτός παῖς τηλέφαντος ὄρνυμι γέρας , τουτέστι ὁ προλέγω Ἰνώ , πᾶς μάλα ἤ ὁ δέω ἐφίστημι . τίς γάρ ὁ ἐμποδών ὁ ὅς ἀντωνυμία κτητικός ὑπάρχω μεταλαμβάνω τε εἰς ὁ αὐτός κέλομαι ὁ αὐτός παῖς , ὅς καί Ἀθαμαντιάδην λέγω ; —
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.115
Καὶ τὸ Ὁμηρικὸν δὲ δυνάμενον κατ’ ὀρθὴν τάϲιν ἀναγινώϲκεϲθαι , λέγω ἐπὶ τοῦ οἱ δὲ οἳ ἐβλάφθηϲαν { Ψ 387 } , παρεπέμφθη διὰ τὴν εἰκῇ πιϲτευθεῖϲαν τήρηϲιν , ϲυντάξεωϲ ὁμοίαϲ οὕϲηϲ τῇ οἱ ἐμοὶ ἐβλάβηϲαν , οἱ ϲοὶ ἐβλάβηϲαν , οἱ οἳ ἐβλάβηϲαν . καὶ . φαίνεται ὅτι τὸ Ὁμηρικὸν ἰδίωμα ῥύεται τὸ ἀπανάγνωϲμα , καθὸ ἀπειράκιϲ δοτικὰϲ παραλαμβάνει ἀντὶ γενικῶν · ὡϲ εἰ μὴ ἦν τὰ τῆϲ ἐναλ τάχα καὶ ὁ ϲτίχοϲ ἠλογεῖτο , ὡϲ ἀκατάλληλον ἔχων τὴν ἀντωνυμίαν . — Κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον δεῖ νοεῖν , ὡϲ καὶ τὸ τοὺϲ δ’ ἤδη κάτεχεν φυϲίζοοϲ αἶα ἐν Λακεδαίμονι αὖθι φίλῃ { Γ 243 seq . } , ὅπερ εἶχε τὸ ἑῇ ἐν ταῖϲ πλείοϲιν ἐκδόϲεϲιν , ἦν μάλιϲτα ἀκόλουθον · τὸ γὰρ κάτεχεν ῥῆμα ϲυναφέϲ ἐϲτιν τῷ γῆ , καὶ τὰ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ πάντωϲ εἰϲ ἁπλῆν μεταϲτήϲεται , κατεῖχεν ἡ γῆ τοὺϲ προειρημένουϲ δαίμοναϲ ἐν τῇ αὐτῆϲ πατρίδι , τῆϲ προειρημένηϲ Ἑλένηϲ , ὡϲ κἀκεῖνο ἔχει , τότε δὲ Ζεὺϲ δυϲμενέεϲι δῶκεν ἀεικίϲϲαϲθαι ἑῇ ἐν πατρίδι γαίῃ { Χ 403 seq . } , ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ , τοῦ Ἕκτοροϲ .
Lemmas: καί ὁ Ὁμηρικός δέ δύναμαι κατά ὀρθός τάσις ἀναγιγνώσκω , λέγω ἐπί ὁ ὁ δέ ὅς βλάπτω { Ψ 387 } , παραπέμπω διά ὁ εἰκῇ πιστεύω τήρησις , σύνταξις ὅμοιος ὗσις ὁ ὁ ἐγώ βλάπτω , ὁ σύ βλάπτω , ὁ ὅς βλάπτω . καί . φαίνω ὅτι ὁ Ὁμηρικός ἰδίωμα ἐρύω ὁ ἀπανάγνωσμα , καθό ἀπειράκις δοτικός παραλαμβάνω ἀντί γενικός · ὡς εἰ μή εἰμί ὁ ὁ Ενάλ τάχα καί ὁ στίχος ἀλογέω , ὡς ἀκατάλληλος ἔχω ὁ ἀντωνυμία . — κατά ὁ αὐτός λόγος δέω νοέω , ὡς καί ὁ ὁ δέ ἤδη κατέχω φυσίζους αἶα ἐν Λακεδαίμων αὖθι φίλος { Γ 243 seq . } , ὅς ἔχω ὁ ἑός ἐν ὁ πολύς ἔκδοσις , εἰμί μάλα ἀκόλουθος · ὁ γάρ κατέχω ῥῆμα συναφής εἰμί ὁ γῆ , καί ὁ ὁ ἀντωνυμία πάντως εἰς ἁπλόος μεθίστημι , κατέχω ὁ γῆ ὁ προλέγω δαίμων ἐν ὁ αὐτός πατρίς , ὁ προλέγω Ἑλένη , ὡς ἐκεῖνος ἔχω , τότε δέ Ζεύς δυσμενής δίδωμι ἀεικίζω ἑός ἐν πατρίς γῆ { Χ 403 seq . } , ἐν ὁ πατρίς αὐτός , ὁ Ἕκτωρ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.116
Οὐχ ἡγητέον τὴν τοιαύτην παράθεϲιν παρέλκειν , καθὸ ἀπήρκει τὸ ὑπόδειγμα τοῦ λόγου διακρῖναι τὰ τοιαῦτα · εἰϲ γὰρ γυμναϲίαν τοῦ λόγου παρεθέμεθα , καὶ ἔτι εἰϲ βεβαιοτέραν πίϲτιν τῆϲ τηρήϲεωϲ καὶ ἔλεγχον τῶν παραπεμψαμένων τὸ δέον τῆϲ ϲυντάξεωϲ .
Lemmas: οὐ ἡγέομαι ὁ τοιοῦτος παράθεσις παρέλκω , καθό ἀπαίρω ὁ ὑπόδειγμα ὁ λόγος διακρίνω ὁ τοιοῦτος · εἰς γάρ γυμνασία ὁ λόγος παρατίθημι , καί ἔτι εἰς βέβαιος πίστις ὁ τήρησις καί ἔλεγχος ὁ παραπέμπω ὁ δέω ὁ σύνταξις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.117
Ἑξῆϲ ῥητέον περὶ ϲυντάξεωϲ τῆϲ ἐμοῦ , κτητικῆϲ οὔϲηϲ κατὰ γενικὴν πτῶϲιν καὶ γενικῆϲ τῆϲ ἀπὸ τοῦ ἐγώ , ἥτιϲ οὐ μόνον δύναται κατὰ φωνὴν ϲυνεμπίπτειν ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ ϲυντάξει τῇ κατὰ κτήϲεωϲ . — τε γὰρ κτητική , ἴδιον τοῦτ’ ἔχουϲα , ἐπὶ κτῆμα φέρεται , καθὸ καὶ αἱ ἄλλαι πτώϲειϲ , ἐμόϲ - ἐμόν καὶ ἐξῆϲ ἀλλὰ μὴν καὶ ἡ ἀπὸ τοῦ ἐγώ γενικὴ ἐπὶ κτῆμα φέρεται , διὸ καὶ πρὸϲ ἐνίων κτητικὴ ἐκαλεῖτο . φαμὲν γοῦν Ἀριϲτάρχου ἔκδοϲιϲ . τά τε κτητικὰ τῶν ὀνομάτων καὶ αἱ κτητικαὶ τῶν ἀντωνυμιῶν οὐκ ἀπ’ ἄλληϲ πτώϲεωϲ παράγονται ἢ ἀπὸ γενικῆϲ , εἰϲ ἣν καὶ ἀναλύονται . καὶ δῆλον ὡϲ μὲν τὰ ὀνόματα οὐκ ἐδέετο ἐπιϲτάϲεωϲ · αὐτάρκειϲ γὰρ αἱ φωναὶ εἰϲ διαϲτολὴν τοῦ τοιούτου , Ἑκτόρειοϲ Ἑκτορείου ὡϲ πρὸϲ τὴν Ἕκτοροϲ · ἡ μέντοι προειρημένη ἀντωνυμία οὐ ϲαφηνιζομένη διὰ τῆϲ φωνῆϲ δεηθήϲεται τῆϲ εἰρημένηϲ ϲυντάξεωϲ , ἵνα περιγράψῃ τὴν ϲυνοῦϲαν ἀμφιβολίαν .
Lemmas: ἑξῆς λέγω περί σύνταξις ὁ ἐγώ , κτητικός εἰμί κατά γενικός πτῶσις καί γενικός ὁ ἀπό ὁ ἐγώ , ὅστις οὐ μόνος δύναμαι κατά φωνή συνεμπίπτω ἀλλά καί ἐν ὁ σύνταξις ὁ κατά κτῆσις . — τε γάρ κτητικός , ἴδιος οὗτος ἔχω , ἐπί κτῆμα φέρω , καθό καί ὁ ἄλλος πτῶσις , ἐμός - ἐμός καί ἑξῆς ἀλλά μήν καί ὁ ἀπό ὁ ἐγώ γενικός ἐπί κτῆμα φέρω , διό καί πρός ἔνιοι κτητικός καλέω . φημί γοῦν Ἀρίσταρχος ἔκδοσις . ὁ τε κτητικός ὁ ὄνομα καί ὁ κτητικός ὁ ἀντωνυμία οὐ ἀπό ἄλλος πτῶσις παράγω ἤ ἀπό γενικός , εἰς ὅς καί ἀναλύω . καί δῆλος ὡς μέν ὁ ὄνομα οὐ δέω ἐπίστασις · αὐτάρκης γάρ ὁ φωνή εἰς διαστολή ὁ τοιοῦτος , Ἑκτόρειος Ἑκτόρειος ὡς πρός ὁ Ἕκτωρ · ὁ μέντοι προλέγω ἀντωνυμία οὐ σαφηνίζω διά ὁ φωνή δέω ὁ λέγω σύνταξις , ἵνα περιγράφω ὁ σύνειμι ἀμφιβολία .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.118
Οὐ λέληθεν δέ με ὡϲ παρὰ ταῖϲ ἄλλαιϲ διαλέκτοιϲ καὶ διὰ τῆϲ φωνῆϲ ἐϲτιν ἡ διάκριϲιϲ · ὅθεν ὑπολαμβάνω τὸν ποιητὴν ϲυνειδότα τὸ ἀμφίβολον τοῦ ϲχήματοϲ τὴν μὲν πρωτότυπον ϲχεδὸν διὰ πάϲηϲ διαλέκτου προενέγκαϲθαι , ἐμέθεν λέγοντα ἢ ἐμέο ἢ ἐμεῖο ἢ ἐμεῦ , οὐ μὴν ἐμοῦ ( οὐ γὰρ καθὸ ἀγνώϲἐϲτιν τῆϲ εἰϲ ου ληγούϲηϲ γενικῆϲ , ὅπου γε καὶ τὰϲ ἀπ’ αὐτῆϲ πλαγίαϲ ἁπάϲαϲ κοινότερον προηνέγκατο ) , τήν γε μὴν κτητικὴν ἀκολούθωϲ κλιθεῖϲαν κατὰ τὸ τέλοϲ ἀπ’ εὐθείαϲ τῆϲ εἰϲ οϲ ληγούϲηϲ . ἁπάντοτε γὰρ διὰ τῆϲ ου προφέρεται ἢ καὶ Θεϲϲαλικώτερόν πωϲ διὰ τοῦ οιο , καθὼϲ καὶ τὸ καλοῖο , πατρὸϲ ἐμοῖο πατήρ { Ξ 118 et τ 180 } καὶ πατρὸϲ ἐμοῦ κλέοϲ εὐρὺ μετέρχομαι { Υ 83 } · εἰ δή τοι ϲοῦ πατρὸϲ ἐνέϲτακται μένοϲ ἠΰ { β 271 } , ἢ καὶ τεοῖο , Δωρικώτερον μετατεθέντοϲ τοῦ ϲ εἰϲ τ καὶ ἐπενθέϲεωϲ τοῦ ε γενομένηϲ , καθὸ παρεπόμενόν ἐϲτιν μετὰ τὴν μετάθεϲιν ἔϲθ᾿ ὅτε τὸ πλεονάζειν . ( οὐκ ἐνὸν γὰρ εὑρέϲθαι τὸν πλεοναϲμὸν ϲὺν τῷ ϲ · ἡ γοῦν πάλιν ϲοί , γενομένη τίν παρὰ Δωριεῦϲιν , γίνεται καὶ τεΐν , τεΐν τάδε μυθήϲαϲθαι { Λ 201 } .
Lemmas: οὐ λανθάνω δέ ἐγώ ὡς παρά ὁ ἄλλος διάλεκτος καί διά ὁ φωνή εἰμί ὁ διάκρισις · ὅθεν ὑπολαμβάνω ὁ ποιητής σύνοιδα ὁ ἀμφίβολος ὁ σχῆμα ὁ μέν πρωτότυπος σχεδόν διά πᾶς διάλεκτος προφέρω , ἐγώ λέγω ἤ ἐγώ ἤ ἐγώ ἤ ἐγώ , οὐ μήν ἐγώ ( οὐ γάρ καθό ἀγνώσσω ὁ εἰς ο̅υ̅ λήγω γενικός , ὅπου γε καί ὁ ἀπό αὐτός πλάγιος ἅπας κοινός προφέρω ) , ὁ γε μήν κτητικός ἀκόλουθος κλίνω κατά ὁ τέλος ἀπό εὐθεῖα ὁ εἰς ος λήγω . ἀπάντοτε γάρ διά ὁ ο̅υ̅ προφέρω ἤ καί Θεσσαλικός πως διά ὁ οιοʹ , καθώς καί ὁ καλός , πατήρ ἐμός πατήρ { Ξ 118 et τ 180 } καί πατήρ ἐμός κλέος εὐρύς μετέρχομαι { Υ 83 } · εἰ δή τοι σός πατήρ ἐνστάζω μένος ἐύς { Β 271 } , ἤ καί τεός , Δωρικός μετατίθημι ὁ σ̅ εἰς τ καί ἐπένθεσις ὁ ε γίγνομαι , καθό παρέπομαι εἰμί μετά ὁ μετάθεσις εἰμί ὅτε ὁ πλεονάζω . ( οὐ ἔνειμι γάρ εὑρίσκω ὁ πλεονασμός σύν ὁ σ̅ · ὁ γοῦν πάλιν σύ , γίγνομαι σύ παρά Δωριεύς , γίγνομαι καί σύ , σύ ὅδε μυθέομαι { Λ 201 } .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.119
Ἁπάντοτε μὲν οὖν ἡ γενικὴ φερομένη ἐπὶ ῥῆμά ἐϲτι πρωτό ἐμοῦ ἀκούει Θέων , ϲοῦ ἤκουϲα , καὶ ἔτι ἐν ταῖϲ κατὰ διάλεκτον , λεκτον , ἐμεῦ δ’ ἕλετο μέγαν ὅρκον { δ 746 } , ϲεῦ δ’ ἐπεὶ ἐξέλετο ψυχήν { Ω 754 } , ἐμεῖο δὲ ϲύνθεο μῦθον { τ 268 } ἴϲωϲ παρὰ Ἰωνικὴν τὴν ἐμέο κατ’ ἐπένθεϲιν τοῦ ι , ἢ καὶ κατὰ μετάθεϲιν τοῦ υ εἰϲ τὸ ι παρὰ τὴν ἐμεῦ , ὡϲ καὶ παρὰ τὴν ἐμοῦ τὸ ἐμοῖο , ὥϲτε καὶ κατὰ τὸ τοιοῦτον ἀναλογωτάτην τὴνι φωνὴν καθίϲταϲθαι .
Lemmas: ἀπάντοτε μέν οὖν ὁ γενικός φέρω ἐπί ῥῆμα εἰμί πρώτος ἐγώ ἀκούω Θέων , σύ ἀκούω , καί ἔτι ἐν ὁ κατά διάλεκτος , λέκτος , ἐγώ δέ αἱρέω μέγας ὅρκος { δεσποινίδα 746 } , σύ δέ ἐπεί ἐξαιρέω ψυχή { Ω 754 } , ἐγώ δέ συντίθημι μῦθος { τ 268 } ἴσως παρά Ἰωνικός ὁ ἐγώ κατά ἐπένθεσις ὁ ι̅ , ἤ καί κατά μετάθεσις ὁ υ̅ εἰς ὁ ι̅ παρά ὁ ἐγώ , ὡς καί παρά ὁ ἐγώ ὁ ἐμός , ὥστε καί κατά ὁ τοιοῦτος ἀνάλογος τήνι φωνή καθίστημι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.120
« Οὐχὶ οὖν καὶ ἐπὶ κτῆμα φέρεται ἡ γενική ; » Ἀλλ’ ἐν διαφόρῳ τάϲει , λέγω τῇ ἐγκλιτικῇ , καὶ διαφόροιϲ κτήμαϲιν , ἐϲκάφη μου ὁ ἀγρόϲ , ἐνίκηϲέν μου ὁ παῖϲ . καὶ τὰ ἐπιφερόμενα κτήματα ἀδιαφορεῖ κατὰ γένοϲ , κατὰ πτῶϲιν , κατὰ ἀριθμόν · παντὸϲ γὰρ κτήματοϲ ἡ γενικὴ πτῶϲιϲ δεκτική ἐϲτιν . καὶ ἐπὶ τῶν ὀνομάτων ταὐτόν . τά γε μὴν κτητικῶϲ παραχθέντα ἀντωνυμικὰ ἢ καὶ ἔτι ὀνοματικὰ τὸν αὐτὸν ἀριθμὸν ἐπιζητεῖ καὶ τὸ αὐτὸ γένοϲ καὶ τὴν αὐτὴν πτῶϲιν , Ἑκτόρειοϲ χιτών - Ἑκτορείου χιτῶνοϲ , ἐμὸϲ φίλοϲ - ἐμοῦ φίλου · πρόδηλόϲ ἐϲτιν ἡ ἑξῆϲ ἀκολουθία . τοιοῦτόν ἐϲτι τὸ πατὴρ δ’ ἐμὸϲ αὐτί᾿κ᾿ ὀϊϲθείϲ { 1 453 } καὶ ἔτι πατρὸϲ ἐμοῦ κλέοϲ εὐρὺ μετέρχομαι { Υ 83 } καὶ ἔτι τὠμῷ κεχαριϲμένε θυμῷ { δ 71 } .
Lemmas: « οὐ οὖν καί ἐπί κτῆμα φέρω ὁ γενικός ; » ἀλλά ἐν διάφορος τάσις , λέγω ὁ ἐγκλιτικός , καί διάφορος κτῆμα , σκάπτω ἐγώ ὁ ἀγρός , νικάω ἐγώ ὁ παῖς . καί ὁ ἐπιφέρω κτῆμα ἀδιαφορέω κατά γένος , κατά πτῶσις , κατά ἀριθμός · πᾶς γάρ κτῆμα ὁ γενικός πτῶσις δεκτικός εἰμί . καί ἐπί ὁ ὄνομα αὐτός . ὁ γε μήν κτητικός παράγω ἀντωνυμικός ἤ καί ἔτι ὀνοματικός ὁ αὐτός ἀριθμός ἐπιζητέω καί ὁ αὐτός γένος καί ὁ αὐτός πτῶσις , Ἑκτόρειος χιτών - Ἑκτόρειος χιτών , ἐμός φίλος - ἐγώ φίλος · πρόδηλος εἰμί ὁ ἑξῆς ἀκολουθία . τοιοῦτος εἰμί ὁ πατήρ δέ ἐμός αὐτίκα οἴομαι { 1 453 } καί ἔτι πατήρ ἐμός κλέος εὐρύς μετέρχομαι { Υ 83 } καί ἔτι ἐμός χαρίζω θυμός { δεσποινίδα 71 } .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.121
« Οὐχὶ οὖν καὶ τῇ γενικῇ ὀρθοτονουμένῃ , λέγω τῇ πρωτο τύπῳ , ϲυνοιϲθήϲεται γενικὴ πτῶϲιϲ , ὥϲτε κατὰ ϲύνταξιν καὶ κατὰ φωνὴν ἀμφιβάλλεϲθαι , καθότι καὶ παντὶ πτωτικῷ γενομένῳ κατὰ γενικὴν τὸ τοιοῦτο παράκειται , φαμὲν γὰρ Ἀριϲτάρχου ἀγροῦ ὁ καρπόϲ ἐϲτιν , καὶ οὐδὲν ἐμποδὼν τὸ φάναι , ὡϲ Ἀριϲτάρχου ἀγροῦ καρπόϲ , οὕτωϲ ἐμοῦ ἀγροῦ καρπόϲ » . Ἀλλὰ πάλιν γενόμενον τὸ τοιοῦτον ὑπο εἰϲ κτητικὴν ἀντωνυμίαν τὴν ἀπὸ τοῦ ἐμόϲ . οὐ γὰρ ἄλλωϲ ἂν τῆϲ πρωτοτύπου γένοιτο , λέγω τῆϲ ἐγώ , εἰ μὴ καὶ ἐγκλιθείη , ὅπερ ἴδιον αὐτῇ παρηκολούθει πρὸϲ τὴν τῶν κτητικῶν ἀντεξέταϲιν , καθὸ αὗται μόνωϲ ὀρθοτονοῦνται · γίνεται γὰρ τοῦ ἀγροῦ μου ὁ καρπόϲ ἐϲτιν .
Lemmas: « οὐ οὖν καί ὁ γενικός ὀρθοτονέω , λέγω ὁ πρώτος τύπος , συμφέρω γενικός πτῶσις , ὥστε κατά σύνταξις καί κατά φωνή ἀμφιβάλλω , καθότι καί πᾶς πτωτικός γίγνομαι κατά γενικός ὁ τοιοῦτος παράκειμαι , φημί γάρ Ἀρίσταρχος ἀγρός ὁ καρπός εἰμί , καί οὐδείς ἐμποδών ὁ φημί , ὡς Ἀρίσταρχος ἀγρός καρπός , οὕτως ἐγώ ἀγρός καρπός » . ἀλλά πάλιν γίγνομαι ὁ τοιοῦτος ὑπο εἰς κτητικός ἀντωνυμία ὁ ἀπό ὁ ἐμός . οὐ γάρ ἄλλος ἄν ὁ πρωτότυπος γίγνομαι , λέγω ὁ ἐγώ , εἰ μή καί ἐγκλίνω , ὅς ἴδιος αὐτός παρακολουθέω πρός ὁ ὁ κτητικός ἀντεξέτασις , καθό οὗτος μόνος ὀρθοτονέω · γίγνομαι γάρ ὁ ἀγρός ἐγώ ὁ καρπός εἰμί .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.122
Ἀλλ’ ἴϲωϲ οἰήϲεταί τιϲ τὰ τῆϲ ἀποδείξεωϲ ἐντελῶϲ μὴ ἀποϲτρέφει ἔτι δὲ ἀμφιβάλλεϲθαι τὰ τοῦ λόγου . πρὸϲ ὃν ἔϲτιν φάναι εἴπερ ἡ πρωτότυποϲ γενικὴ ἦν κατ’ ὀρθὴν τάϲιν ἐκφερομένη , κἂν πάντωϲ ϲυμπαρείπετο τὰ ταύτηϲ ἰδιώματα . ἔφαμεν γὰρ τὰϲ γενικὰϲ περὶ τὰ ἐπιφερόμενα κτήματα ἀδιαφορεῖν , τά γε μὴν κτητικῶϲ παραχθέντα πρὸϲ ἑκάϲτην πτῶϲιν καταλλήλωϲ ἐκφέρεϲθαι . οὔ φαμεν δέ γε τῶν ἐμοῦ ἀγρῶν ὁ καρπόϲ οὐδὲ τῷ ἐμοῦ ἀγρῷ ϲυνέβη ἐϲκάφθαι οὐδὲ τῆϲ ἐμοῦ οἰκίαϲ οὐδὲ ἄλλο τῶν κατὰ διαφορὰν ὡϲ πρὸϲ τὸ ἐμοῦ , ἀλλὰ κατὰ ϲύνταξιν τὴν τῶν ἐπιφερομένων ϲυμμεταλαμβάνομεν τὰϲ ἀντωνυμίαϲ , τῶν ἐμῶν ἀγρῶν καρπόϲ , τῷ ἐμῷ ἀγρῷ ϲυνέβη ἐϲκάφθαι . διὰ τοῦ τοιούτου λύεται ὡϲ , ἐπὰν φῶμεν τοῦ ἐμοῦ ἀγροῦ ὁ καρπόϲ , ϲύνταξίϲ ἐϲτιν τῆϲ κτητικῆϲ περ τῆϲ γενικῆϲ ὀρθοτονουμένηϲ . — παρὸν γοῦν , ἐγκλίναντα τὴν ἀντωνυμίαν καὶ περιγράψαντα τὴν κτητικὴν ϲύνταξιν , διὰ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ προϲδοῦναι τὰ ἰδιώματα τῆϲ γενικῆϲ , καὶ ὅϲα μὴ κατάλληλα ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ , ταῦτα διὰ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ κατάλληλα ποιῆϲαι , τῶν ἀγρῶν μου ὁ καρπόϲ , τῷ ἀγρῷ μου ϲυνέβη ἐϲκάφθαι , καὶ ἐπὶ τῶν ἑξῆϲ ταὐτόν .
Lemmas: ἀλλά ἴσως οἴομαι τις ὁ ὁ ἀπόδειξις ἐντελής μή ἀποστρέφω ἔτι δέ ἀμφιβάλλω ὁ ὁ λόγος . πρός ὅς εἰμί φημί εἴπερ ὁ πρωτότυπος γενικός εἰμί κατά ὀρθός τάσις ἐκφέρω , ἄν πάντως συμπαρέπομαι ὁ οὗτος ἰδίωμα . φημί γάρ ὁ γενικός περί ὁ ἐπιφέρω κτῆμα ἀδιαφορέω , ὁ γε μήν κτητικός παράγω πρός ἕκαστος πτῶσις κατάλληλος ἐκφέρω . οὐ φημί δέ γε ὁ ἐμός ἀγρός ὁ καρπός οὐδέ ὁ ἐγώ ἀγρός συμβαίνω σκάπτω οὐδέ ὁ ἐγώ οἰκία οὐδέ ἄλλος ὁ κατά διαφορά ὡς πρός ὁ ἐγώ , ἀλλά κατά σύνταξις ὁ ὁ ἐπιφέρω συμμεταλαμβάνω ὁ ἀντωνυμία , ὁ ἐμός ἀγρός καρπός , ὁ ἐμός ἀγρός συμβαίνω σκάπτω . διά ὁ τοιοῦτος λύω ὡς , ἐπάν φημί ὁ ἐμός ἀγρός ὁ καρπός , σύνταξις εἰμί ὁ κτητικός περ ὁ γενικός ὀρθοτονέω . — πάρειμι γοῦν , ἐγκλίνω ὁ ἀντωνυμία καί περιγράφω ὁ κτητικός σύνταξις , διά ὁ ἔγκλισις προσδίδωμι ὁ ἰδίωμα ὁ γενικός , καί ὅσος μή κατάλληλος ἐν ὁ πρόκειμαι , οὗτος διά ὁ ἔγκλισις κατάλληλος ποιέω , ὁ ἀγρός ἐγώ ὁ καρπός , ὁ ἀγρός ἐγώ συμβαίνω σκάπτω , καί ἐπί ὁ ἑξῆς αὐτός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.123
Δέδεικται ἄρα ὡϲ ἡ ὁμοφωνήϲαϲα γενικὴ τῇ κτητικῇ ἀντω νυμίᾳ περιγραφήϲεται τῆϲ κτητικῆϲ ϲυντάξεωϲ διὰ τὸ ἐπικρατεῖν τὴν φύϲει κτητικὴν ἀντωνυμίαν , ἰδίωμα ἔχουϲαν τὸ κτῆμα , ὃ οὐ μόνον διὰ τῆϲ γενικῆϲ νοεῖται , ἀλλὰ πολὺ πρότερον ἀπὸ τῆϲ εὐθείαϲ εἶχεν . ἡ γὰρ ἐν πρωτοτύποιϲ κτητικὴ ϲύνταξιϲ διὰ μιᾶϲ πτώϲεωϲ τὸ τοιοῦτον ἐπαγγέλλεται , ἢ τῆϲ γενικῆϲ μετατεθείϲηϲ καὶ τὰ τῆϲ κτήϲεωϲ ϲυμμετατίθεται . — προϲθείην δ’ ἂν κἀκεῖνο , ὡϲ οὐδ’ ἂν ἡ ἐγκλινομένη γενικὴ πρωτότυποϲ κτητικὴν ϲύνταξιν ἀνεδέξατο , εἴπερ αἱ κτητικαὶ τῶν ἀντωνυμιῶν ἔγκλιϲιν ἀνεδέχοντο · κἂν οὕτω γὰρ κατεκράτηϲεν ἡ κτητικὴ ἀντωνυμία . ϲαφὲϲ οὖν ὅτι ἀποφυγοῦϲα τὴν φωνὴν τὴν κτητικὴν εἰϲ τὴν ἐγκλιτικὴν μετῆλθεν · καὶ γὰρ ἐν τῷ καθόλου τὸ τοιοῦτον ἐπιδεδείξεται , ἡνίκα κατὰ τὸ εὔκαιρον περὶ αἰτίαϲ καταλλήλου καὶ ἀκαταλλήλου διαληψόμεθα .
Lemmas: δείκνυμι ἄρα ὡς ὁ ὁμοφωνέω γενικός ὁ κτητικός ἀντάω νυμίᾳ περιγράφω ὁ κτητικός σύνταξις διά ὁ ἐπικρατέω ὁ φύσις κτητικός ἀντωνυμία , ἰδίωμα ἔχω ὁ κτῆμα , ὅς οὐ μόνος διά ὁ γενικός νοέω , ἀλλά πολύς πρότερος ἀπό ὁ εὐθεῖα ἔχω . ὁ γάρ ἐν πρωτότυπος κτητικός σύνταξις διά εἷς πτῶσις ὁ τοιοῦτος ἐπαγγέλλω , ἤ ὁ γενικός μετατίθημι καί ὁ ὁ κτῆσις συμμετατίθημι . — προστίθημι δέ ἄν ἐκεῖνος , ὡς οὐδέ ἄν ὁ ἐγκλίνω γενικός πρωτότυπος κτητικός σύνταξις ἀναδέχομαι , εἴπερ ὁ κτητικός ὁ ἀντωνυμία ἔγκλισις ἀναδέχομαι · ἄν οὕτως γάρ κατακρατέω ὁ κτητικός ἀντωνυμία . σαφής οὖν ὅτι ἀποφεύγω ὁ φωνή ὁ κτητικός εἰς ὁ ἐγκλιτικός μετέρχομαι · καί γάρ ἐν ὁ καθόλου ὁ τοιοῦτος ἐπιδείκνυμι , ἡνίκα κατά ὁ εὔκαιρος περί αἰτία κατάλληλος καί ἀκατάλληλος διαλαμβάνω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.124
Ὁμολόγωϲ οὖν τῶν κτητικῶν ἁπάντοτε ἐπὶ κτῆμα φερο μένων τὸ ὡϲ μὴ πάντεϲ ὄλωνται ὀδυϲϲαμένοιο τεοῖο { Θ 37 } ἄλογον κατατήϲτεται μετὰ καὶ τῶν cυμπαρεπομένων τή ἀθετήϲει τῶν ϲτίχων · αἱ γὰρ cυντάξειc αἱ ἐπὶ τὰ ῥήματα καὶ ἐπὶ τὰϲ μετοχὰϲ γενικὰϲ πρωτοτύπουϲ ἐπιζητοῦϲιν , καθὼϲ πρόκειται .
Lemmas: ὁμόλογος οὖν ὁ κτητικός ἀπάντοτε ἐπί κτῆμα Φέρο μένω ὁ ὡς μή πᾶς ὄλλυμι ὀδύσσομαι σύ { Θ 37 } ἄλογος καθίστημι μετά καί ὁ cυμπαρεπομένων ὁ ἀθέτησις ὁ στίχος · ὁ γάρ συντάσσω ὁ ἐπί ὁ ῥῆμα καί ἐπί ὁ μετοχή γενικός πρωτότυπος ἐπιζητέω , καθώς πρόκειμαι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.125
Διὸ καὶ τὸ Ζηνοδότειον οὐ πάντωϲ ἄλογον , λέγω δ’ ἐπὶ τοῦ Πηλείδηϲ δὲ ϲάκοϲ μὲν ἀπὸ οὗ χειρὶ παχείῃ ἔϲχετο ταρβήϲαϲ { Υ 261 seq . } . εἰ γὰρ καὶ ἡ κατὰ τὸ πρῶτον πρόϲωπον καὶ δεύτερον ἐπὶ ῥῆμα φέρε ται , ἀπ’ ἐμοῦ ἔϲχετο ϲάκοϲ , ἀπὸ ϲοῦ ἔϲχετο ϲάκοϲ , οὐδὲν ἐμποδὼν καὶ ἐπὶ τοῦ τρίτου ταὐτὸν ἐγγενέϲθαι , νῦν οὐ κτητικῶϲ ἀκου τῆϲ ἀντωνυμίαϲ , ὥϲ τινεϲ ὑπέλαβον , ὅπου γε καὶ τὸ ἀμφίβολον τῆϲ γενικῆϲ ὡϲ πρὸϲ τὴν κτητικὴν γενικὴν παραπέμπεται ἡ τοῦ ῥήματοϲ ϲύνταξιϲ , καθάπερ προεκτεθείμεθα . εἰ δὴ ἡ οὖ φέρεται ἐπὶ ῥῆμα ἐν τῷ ἔϲχετο ἀπὸ οὗ , τί τὸ κωλῦον πρωτότυπον γενικὴν αὐτὴν φάναι , κἂν ϲυνεμπίπτει κτητικῇ ἔϲτιν γε μὴν πρὸϲ τὸ τοιοῦτον φάναι ὡϲ ἐν ἑτέρᾳ μὲν ϲυντάξει κατώρθωται , οὐ μὴν ἐν τῇ Ὁμηρικῇ , εἴγε τὴν τούτων ϲυνέμπτωϲιν ἐφυλάξατο , ὡϲ ἐδείχθη ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ . δείκνυται οὖν ὡϲ οὐ παρὰ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ Ζηνόδοτοϲ ἥμαρτεν , παρὰ δὲ τὸ Ὁμηρικὸν ἔθοϲ . καὶ ἕνεκα τούτου προκέκριται ἡ Ἀριϲτάρχειοϲ ἀνάγνωϲιϲ , ἀπὸ ἕο χειρὶ παχείῃ .
Lemmas: διό καί ὁ Ζηνοδότειος οὐ πάντως ἄλογος , λέγω δέ ἐπί ὁ Πηλείδης δέ σάκος μέν ἀπό ὅς χείρ παχύς ἔχω ταρβέω { Υ 261 seq . } . εἰ γάρ καί ὁ κατά ὁ πρῶτος πρόσωπον καί δεύτερος ἐπί ῥῆμα φέρω ται , ἀπό ἐγώ ἔχω σάκος , ἀπό σύ ἔχω σάκος , οὐδείς ἐμποδών καί ἐπί ὁ τρίτος αὐτός ἐγγίγνομαι , νῦν οὐ κτητικός ἀκέω ὁ ἀντωνυμία , ὡς τις ὑπολαμβάνω , ὅπου γε καί ὁ ἀμφίβολος ὁ γενικός ὡς πρός ὁ κτητικός γενικός παραπέμπω ὁ ὁ ῥῆμα σύνταξις , καθά προεκτίθεμαι . εἰ δή ὁ ὅς φέρω ἐπί ῥῆμα ἐν ὁ ἔχω ἀπό ὅς , τίς ὁ κωλύω πρωτότυπος γενικός αὐτός φημί , ἄν συνεμπίπτω κτητικός εἰμί γε μήν πρός ὁ τοιοῦτος φημί ὡς ἐν ἕτερος μέν σύνταξις κατορθόω , οὐ μήν ἐν ὁ Ὁμηρικός , εἰ ὁ οὗτος συνέμπτωσις φυλάσσω , ὡς δείκνυμι ἐν ὁ πρόκειμαι . δείκνυμι οὖν ὡς οὐ παρά ὁ ἀντωνυμία Ζηνόδοτος ἁμαρτάνω , παρά δέ ὁ Ὁμηρικός ἔθος . καί ἕνεκα οὗτος προκρίνω ὁ Ἀριστάρχειος ἀνάγνωσις , ἀπό ἕ χείρ παχύς .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.126
Ἔτι κἀκεῖναι αἱ γραφαὶ εἰϲ αὐτὸν ἀναφέρονται , μνῆϲαι πατρὸϲ ϲεῖο { Ω 486 } , πατρὸϲ ἐμεῖο πατήρ { Ξ 118 . τ 180 } , ὥϲτε κατὰ τὸ ἐναντίον τῷ προκειμένῳ λόγῳ γενικαῖϲ αὐτὸν κεχρῆϲθαι πρωτοτύποιϲ ἀντὶ τῶν κτητικῶν . καὶ ἔϲτι πωϲ ϲυνηγορῆϲαι τῇ πρὸϲ αὐτοῦ γενομένῃ γραφῇ , ὅτι οὐκ ἀπεμφαῖνον τὰϲ γενικὰϲ ἐπὶ κτῆμα φέρεϲθαι , ἐπεὶ καί , ὡϲ ἔφαμεν , αἱ κτητικαὶ εἰϲ γενικὰϲ μεταλαμβάνονται . ἔτι καὶ ἄλλαι ϲυντάξειϲ εἰϲὶν ἐν αὐτοῖϲ τοῖϲ ποιήμαϲιν τὸν αὐτὸν ἐπέχουϲαι λόγον , πρώτω γὰρ καὶ δαιτὸϲ ἀκουάζεϲθον ἐμεῖο { Δ 343 } , ϲέο δ’ ὀϲτέα πόϲει ἄρουρα { Δ 174 } εἰ μή τίϲ ϲευ μῆλα { ι 405 } , οἱ θ᾿ αἵματοϲ ἐξ ἐμεῦ εἰϲιν { Τ 105 } ὥϲτε μηδὲ κατὰ τὸ Ὁμηρικὸν ἔθοϲ ἀπαραδέκτουϲ εἶναι τὰϲ γραφάϲ . πρόδηλον γὰρ ὡϲ , εἰ αἱ Ζηνοδότειοι μετατεθεῖεν , αἱ τοιαῦται ἀντικείϲονται · εἰ δὲ εὐπαράδεκτοι αὗται , οὐδὲ αἱ Ζηνοδότου ἀπόβλητοι . —
Lemmas: Ἔτι κἀκείνης ὁ γραφή εἰς αὐτός ἀναφέρω , μιμνῄσκω πατήρ σύ { Ω 486 } , πατήρ ἐγώ πατήρ { Ξ 118 . τ 180 } , ὥστε κατά ὁ ἐναντίος ὁ πρόκειμαι λόγος γενικός αὐτός χράω πρωτότυπος ἀντί ὁ κτητικός . καί εἰμί πως συνηγορέω ὁ πρός αὐτός γίγνομαι γραφή , ὅτι οὐ ἀπεμφαίνω ὁ γενικός ἐπί κτῆμα φέρω , ἐπεί καί , ὡς φημί , ὁ κτητικός εἰς γενικός μεταλαμβάνω . ἔτι καί ἄλλος σύνταξις εἰμί ἐν αὐτός ὁ ποίημα ὁ αὐτός ἐπέχω λόγος , πρῶτος γάρ καί δαίς ἀκουάζομαι ἐγώ { δ 343 } , σύ δέ ὀστέον πόσις ἄρουρα { δ 174 } εἰ μή τις σύ μῆλον { ι 405 } , ὅς τε αἷμα ἐκ ἐγώ εἰμί { Τ 105 } ὥστε μηδέ κατά ὁ Ὁμηρικός ἔθος ἀπαράδεκτος εἰμί ὁ γραφή . πρόδηλος γάρ ὡς , εἰ ὁ Ζηνοδότειος μετατίθημι , ὁ τοιοῦτος ἀντίκειμαι · εἰ δέ εὐπαράδεκτος οὗτος , οὐδέ ὁ Ζηνόδοτος ἀπόβλητος . —
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.127
δέον πρὸϲ τὴν γραφὴν οὕτωϲ ἀντιθεῖναι , ὡϲ ἀδύνατον παραδέξαϲθαι ὀρθοτονουμένην ἀντωνυμίαν εἰϲ κτητικὴν ϲύνταξιν , ἀλλ’ ἢ ἐγκλινομένην ἢ κτητικήν , καθάπερ ἀπεδείχθη . — καὶ προφανὲϲ ὡϲ δεόντωϲ ἔχει τὸ εἰ μή τίϲ ϲευ μῆλα βροτῶν { ι 405 } καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια , ἐγκλιτικῆϲ ϲυνούϲηϲ ἀντωνυμίαϲ . — τὸ γὰρ πρώτω γὰρ καὶ δαιτὸϲ ἀκουάζεϲθον ἐμεῖο { Δ 343 } ϲυνήρπαϲται εἰϲ κτητικὴν ϲύνταξιν · ἄμεινον γὰρ τῷ ῥήματι ϲυντάϲϲειν Ὁμηρικώτερον λειπούϲηϲ τῆϲ περί προθέϲεωϲ , ὡϲ τὸ τίϲαϲθαι δ’ Ἑλένηϲ ὁρμήματά τε ϲτοναχάϲ τε { B 356 } , ἐκ γὰρ Ὀρέϲταο τίϲιϲ ἔϲϲεται Ἀτρείδαο { α 40 } , Κύκλωποϲ κεχόλωται { α 69 } καὶ ἄλλα πλεῖϲτα , ἔχοντοϲ τοῦ λόγου οὕτωϲ · ἐμοῦ ἀκουάζεϲθον πρώτω περὶ δαιτόϲ , τῆϲ ὀρθῆϲ τάϲεωϲ δεότωϲ ἐχούϲηϲ διὰ τὴν τοῦ ῑ παρένθεϲιν .
Lemmas: δέω πρός ὁ γραφή οὕτως ἀντιτίθημι , ὡς ἀδύνατος παραδέχομαι ὀρθοτονέω ἀντωνυμία εἰς κτητικός σύνταξις , ἀλλά ἤ ἐγκλίνω ἤ κτητικός , καθά ἀποδείκνυμι . — καί προφανής ὡς δεόντως ἔχω ὁ εἰ μή τις σύ μῆλον βροτός { ι 405 } καί ὁ οὗτος ὅμοιος , ἐγκλιτικός σύνειμι ἀντωνυμία . — ὁ γάρ πρῶτος γάρ καί δαίς ἀκουάζομαι ἐγώ { δ 343 } συναρπάζω εἰς κτητικός σύνταξις · ἀγαθός γάρ ὁ ῥῆμα συντάσσω Ὁμηρικός λείπω ὁ περί πρόθεσις , ὡς ὁ τίνω δέ Ἑλένη ὅρμημα τε στοναχή τε { B 356 } , ἐκ γάρ Ὀρέστης τίσις εἰμί Ἀτρείδης { α 40 } , Κύκλωψ χολόω { α 69 } καί ἄλλος πολύς , ἔχω ὁ λόγος οὕτως · ἐγώ ἀκουάζομαι πρῶτος περί δαίς , ὁ ὀρθός τάσις δέω ἔχω διά ὁ ὁ ι̅ παρένθεσις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.128
« Οὐχὶ οὖν ὀρθοτονεῖται τὸ ϲέο δ’ ὀϲτέα πύϲει ἄρουρα { Δ 174 } , οἵ αἵματοϲ ἐξ ἐμεῦ εἰϲιν { Τ 105 } ; » Ἀλλὰ καὶ πρὸϲ τὸ τοιοῦτον ἔϲτιν φάναι ὡϲ πᾶϲα ἀτωνυμία τότε ἄλογοϲ γίνεται κατὰ τάϲιν , ὅταν τὸ διϲϲὸν τοῦ τόνου δυναμένη παρὰ τὸ δέον τοῦ τόνου ἐναλλαγῇ . ( τοῦ γὰρ λόγου οὐκ ἀπαιτοῦντοϲ ὀρθὴν τάϲιν ἐν τῷ πολλάκι γάρ ϲεο πατρὸϲ ἐνὶ μεγάροιϲιν ἄκουϲα { Α 396 } ἄλογον τὸ κατ’ ὀρθὴν τάϲιν ἀνάγνωϲμα · ἐπί γε μὴν τοῦ ὡϲ ϲέο νῦν ἔραμαι { Ξ 328 } ἄλογον μὴ ὀρθοτονῆϲαι διὰ τὴν ὑποῦϲαν διαϲτολήν . — οὐ γὰρ ἐκεῖνο ἄλογον , ὃϲ ϲφῶι προΐει Βριϲηΐδοϲ εἵνεκα κούρηϲ { Α 336 } , ὀρθὴν τάϲιν ἀναδεξάμενον τοῦ λόγου ἀπαιτοῦντοϲ ἀπόλυτον εἰϲ ἣν καὶ μεταλαμβάνεται , ὃϲ ἐξέπεμψεν ὕμαϲ · τοῦτο γὰρ τῇ φωνῇ ϲυμβέβηκεν , τὸ μὴ δύναϲθαι ἐγκλιθῆναι , καὶ οὐκ ἔϲτιν ὅϲτιϲ τὴν ἀνάγνωϲιν καταμέμψαιτο . ἐπιμένειν τοῖϲ τοιούτοιϲ ὑποδείγμαϲι περιϲϲὸν οἰητέον · πρόκεινται γὰρ αἵ τε μόνωϲ ἐγκλινόμεναι καὶ μόνωϲ ὀρθοτονούμεναι . ) ἐδείξαμεν ὡϲ αἱ ἀρκτικαὶ ἀντωνυμίαι φυϲικῶϲ ὀρθοτονοῦνται · τὸ οὖν ϲέο δ’ ὀϲτέα πύϲει ἄρουρα { Δ 174 } ἀπανάγνωϲμα ; ἢ δύναται ἐγκλιθῆναι καὶ μὴ ἐγκέκλιται ; ὁμοίωϲ ὅτι καὶ . αἱ προθέϲειϲ ὀρθοτονοῦϲι τὰϲ ἀντωνυμίαϲ · οὐκ ἄλλην ἄρα τάϲιν ἀναδέξεται τὸ ἐξ ἐμεῦ { T 105 } ἢ τὴν ὀρθήν .
Lemmas: « οὐ οὖν ὀρθοτονέω ὁ σύ δέ ὀστέον πυνθάνομαι ἄρουρα { δ 174 } , ὅς αἷμα ἐκ ἐγώ εἰμί { Τ 105 } ; » ἀλλά καί πρός ὁ τοιοῦτος εἰμί φημί ὡς πᾶς ατωνυεις τότε ἄλογος γίγνομαι κατά τάσις , ὅταν ὁ δισσός ὁ τόνος δύναμαι παρά ὁ δέω ὁ τόνος ἐναλλαγή . ( ὁ γάρ λόγος οὐ ἀπαιτέω ὀρθός τάσις ἐν ὁ πολλάκις γάρ σύ πατήρ ἐν μέγαρον ἀκούω { Α 396 } ἄλογος ὁ κατά ὀρθός τάσις ἀνάγνωσμα · ἐπί γε μήν ὁ ὡς σύ νῦν ἔραμαι { Ξ 328 } ἄλογος μή ὀρθοτονέω διά ὁ ὕπειμι διαστολή . — οὐ γάρ ἐκεῖνος ἄλογος , ὅς σφός προίημι Βρισηΐς ἕνεκα κόρη { Α 336 } , ὀρθός τάσις ἀναδέχομαι ὁ λόγος ἀπαιτέω ἀπόλυτος εἰς ὅς καί μεταλαμβάνω , ὅς ἐκπέμπω ὑμαί · οὗτος γάρ ὁ φωνή συμβαίνω , ὁ μή δύναμαι ἐγκλίνω , καί οὐ εἰμί ὅστις ὁ ἀνάγνωσις καταμέμφομαι . ἐπιμένω ὁ τοιοῦτος ὑπόδειγμα περισσός οἴομαι · πρόκειμαι γάρ ὁ τε μόνος ἐγκλίνω καί μόνος ὀρθοτονέω . ) δείκνυμι ὡς ὁ ἀρκτικός ἀντωνυμία φυσικός ὀρθοτονέω · ὁ οὖν σύ δέ ὀστέον πυνθάνομαι ἄρουρα { δ 174 } ἀπανάγνωσμα ; ἤ δύναμαι ἐγκλίνω καί μή ἐγκλίνω ; ὅμοιος ὅτι καί . ὁ πρόθεσις ὀρθοτονέω ὁ ἀντωνυμία · οὐ ἄλλος ἄρα τάσις ἀναδείκνυμι ὁ ἐκ ἐγώ { T 105 } ἤ ὁ ὀρθός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.129
Οὐ μὴν τοιαύτη πρόφαϲίϲ ἐϲτιν ἐπὶ τῆϲ Ζηνοδοτείου γραφῆϲ τοῦ παραδέξαϲθαι τὴν ἐμεῖο , καθὸ κυριωτέρα λέξιϲ , λέγω ἡ κτητικὴ ἀντωνυμία , δυναμένη καὶ ἕνεκα μέτρου καὶ ἕνεκα λόγου παραλαμβάνεϲθαι , πρὸϲ οὐδὲν χρειῶδεϲ μετετίθετο . καὶ γὰρ ἐν τῷ καθόλου τὸ ποιοῦν ἀκαταλληλίαν οὐκ ἄλλο τί ἐϲτιν ἢ κυριωτέρου ϲχήματοϲ παρεκτροπὴ κατὰ τὴν αὐτῷ ἐπιβάλλουϲαν ϲύνταξιν . —
Lemmas: οὐ μήν τοιοῦτος πρόφασις εἰμί ἐπί ὁ Ζηνοδότειος γραφή ὁ παραδέχομαι ὁ ἐγώ , καθό κύριος λέξις , λέγω ὁ κτητικός ἀντωνυμία , δύναμαι καί ἕνεκα μέτρον καί ἕνεκα λόγος παραλαμβάνω , πρός οὐδείς χρειώδης μετατίθημι . καί γάρ ἐν ὁ καθόλου ὁ ποιέω ἀκαταλληλία οὐ ἄλλος τις εἰμί ἤ κύριος σχῆμα παρεκτροπή κατά ὁ αὐτός ἐπιβάλλω σύνταξις . —
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.130
Ἐπεὶ οὖν προήλθομεν εἰϲ τὰϲ ἀντωνυμικὰϲ γραφὰϲ τοῦ Ζηνοδότου , οὐ παρέλκει καὶ περὶ τοῦ τίϲ τάρ ϲφωι { Α 8 } . διαλαβεῖν · τὴν γὰρ τοιαύτην γραφὴν καὶ Ϲέλευκοϲ προκρίνει καὶ πλεῖϲτοι , παρατιθέμενοι καὶ ἐκδόϲειϲ Ὁμηρικάϲ . καθιϲτᾶϲί τε τὸν λόγον οὕτωϲ . « εἴπερ ἡ γενικὴ πτῶϲιϲ καὶ δοτικὴ κατὰ δεύτερον πρόϲωπον μεταθεῖϲα τὸν τόνον , τουτέϲτιν ἐγκλιθεῖϲα , μενούϲηϲ τῆϲ γραφῆϲ τρίτον πρόϲωπον παρίϲτηϲιν , ἐν τῷ γυιώϲει μὲν ϲφῶιν ὑφ’ ἅρμαϲιν ὠκέαϲ ἵππουϲ { Θ 416 } , καὶ κατ’ ἔγκλιϲιν ἐπὶ τοῦ τρίτου προϲώπου γυιώϲω μέν ϲφωιν ὑφ’ ἅρμαϲι { Θ 402 } , πᾶϲα ἀνάγκη καὶ τὴν ϲφῶι , ὀρθοτονουμένην κατὰ δεύτερον πρόϲωπον , τὸν τόνον μεταθεῖϲαν κατὰ τὴν αὐτὴν γραφὴν τὸ τρίτον παραϲτῆϲαι » . — ἔϲτιν καθολικώτερον φάναι κἀκεῖνο , ὡϲ τὸ ἐν πρώτῳ καὶ δευτέρῳ προϲώπῳ ἀνομοιοκατάληκτον πάντωϲ κἀν τρίτῳ . πρόϲκειται ἐν πρώτῳ καὶ δευτέρῳ διὰ τὸ ἐγώ , ϲύ , ἵ ἰδοὺ γὰρ ἀναλόγωϲ καὶ τὸ τρίτον διήλλαξεν τοῦ δευτέρου , καθὸ καὶ αὐτὸ τὴν τοῦ πρώτου κατάληξιν οὐκ ἐνεδέξατο . καὶ κατὰ τοῦτο ἄρα ἀναλογωτέρα ἡ ϲφωί διὰ τοῦ ι γραφομένη .
Lemmas: ἐπεί οὖν προέρχομαι εἰς ὁ ἀντωνυμικός γραφή ὁ Ζηνόδοτος , οὐ παρέλκω καί περί ὁ τίς ἄρα συι { Α 8 } . διαλαμβάνω · ὁ γάρ τοιοῦτος γραφή καί Σέλευκος προκρίνω καί πλεῖστος , παρατίθημι καί ἔκδοσις Ὁμηρικός . καθίστημι τε ὁ λόγος οὕτως . « εἴπερ ὁ γενικός πτῶσις καί δοτικός κατά δεύτερος πρόσωπον μετατίθημι ὁ τόνος , τουτέστι ἐγκλίνω , μένω ὁ γραφή τρίτος πρόσωπον παρίστημι , ἐν ὁ γυιόω μέν σύ ὑπό ἅρμα ὠκύς ἵππος { Θ 416 } , καί κατά ἔγκλισις ἐπί ὁ τρίτος πρόσωπον γυιόω μέν σφεῖς ὑπό ἅρμα { Θ 402 } , πᾶς ἀνάγκη καί ὁ σύ , ὀρθοτονέω κατά δεύτερος πρόσωπον , ὁ τόνος μετατίθημι κατά ὁ αὐτός γραφή ὁ τρίτος παρίστημι » . — εἰμί καθολικός φημί ἐκεῖνος , ὡς ὁ ἐν πρῶτος καί δεύτερος πρόσωπον ἀνομοιοκατάληκτος πάντως ἐν τρίτος . πρόσκειμαι ἐν πρῶτος καί δεύτερος διά ὁ ἐγώ , σύ , ἕ ἰδού γάρ ἀνάλογος καί ὁ τρίτος διαλλάσσω ὁ δεύτερος , καθό καί αὐτός ὁ ὁ πρῶτος κατάληξις οὐ ἐνδέχομαι . καί κατά οὗτος ἄρα ἀνάλογος ὁ σφωέ διά ὁ ι̅ γράφω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.131
Ἀλλ’ ἔϲτι γε καὶ ὑπὲρ τῆϲ παραδεδομένηϲ γραφῆϲ ἐκεῖνο φάναι , 1 . ὡϲ μᾶλλον κατώρθωται , ἵνα μὴ ἡ αὐτὴ οὖϲα φωνὴ παρὰ τὴν ἔγκλιϲιν προϲώπου μεταβατικὴ γίγνηται , ὅπερ οὐκ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ἐν ἀντωνυμίαιϲ παρεπόμενον · αὐτὸ γὰρ μόνον ἀνίεται τὰ πρόϲωπα καὶ ἐπιτείνεται , οὐ μὴν ἐναλλάϲϲεται . — 2 . τά τε ὁμοιοκατάληκτα κατὰ τρίτα πρόϲωπα οὔποτε ϲυνάρχεται , ἡμῶν - ὑμῶν - ϲφῶν , ἐμέ - ϲέ - ἕ , καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ . ἀϲύϲτατον οὖν καὶ ϲυνάρξαϲθαι καὶ ϲυλλῆξαι τὴν κατὰ τὸ τρίτον τῷ δευτέρῳ , καὶ δῆλον ὅτι , εἰ τὰ ὁμοιοκατάληκτα οὐ ϲυνήρξατο , οὐδὲ τὰ ϲυναρξάμενα λήξεωϲ τῆϲ αὐτῆϲ τεύξεται . κατὰ τοῦτο οὖν ἡ ϲφωέ κατώρθωται . — 3 . κἀκεῖνο δὲ δείκνυται , ὡϲ ἐν μὲν ῥήμαϲιν τὰ δεύτερα πρόϲωπα πρὸϲ τὰ τρίτα ϲυμπάθειαν ἔχει , καὶ περιϲϲὸν εἰϲ τὸ τοιοῦτο παρατίθεϲθαι · ἐν μέντοι ἀντωνυμίαιϲ τὸ πρῶτον πρὸϲ τὸ δεύτερον , τῶν τρίτων ἔϲθ᾿ ὅτε καὶ ἐκλειπόντων καὶ πλεοναζόντων καὶ ἐν ἰδίοιϲ θέμαϲι καταγινομένων , ὡϲ ἡ ἐκεῖνοϲ , ἡ οὗτοϲ , ἡ μίν , ἄλλαι πλεῖϲται · οὔϲηϲ γε μὴν τῆϲ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον δυϊκῆϲ εὐθείαϲ οὐ πάντωϲ καὶ κατὰ τὸ τρίτον ϲυνυπάρχει · ϲυνθέτων γινομένων πληθυντικῶν κατὰ τὸ τρίτον οὐ ϲυνυπάρχει καὶ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον · ἔϲτι πλεῖϲτα παραθέϲθαι . οὐκ ἄρα κατηνάγκαϲται οὔτε διὰ τὸ ϲφωέ ἡ κατὰ τὸ πρῶτον εἰϲ ε λῆξαι , οὔτε διὰ τῆν νῶϊ ἡ κατὰ τὸ τρίτον εἰϲ ι καταλήγειν .
Lemmas: ἀλλά εἰμί γε καί ὑπέρ ὁ παραδίδωμι γραφή ἐκεῖνος φημί , 1 . ὡς μάλα κατορθόω , ἵνα μή ὁ αὐτός εἰμί φωνή παρά ὁ ἔγκλισις πρόσωπον μεταβατικός γίγνομαι , ὅς οὐ εἰμί ἐπινοέω ἐν ἀντωνυμία παρέπομαι · αὐτός γάρ μόνος ἀνίημι ὁ πρόσωπον καί ἐπιτείνω , οὐ μήν ἐναλλάσσω . — 2 . ὁ τε ὁμοιοκατάληκτος κατά τρίτος πρόσωπον οὔποτε συνάρχω , ἐγώ - σύ - σφεῖς , ἐγώ - σύ - ἕ , καί ἐπί ὁ ἄλλος ὁ αὐτός λόγος . ἀσύστατος οὖν καί συνάρχω καί συλλήγω ὁ κατά ὁ τρίτος ὁ δεύτερος , καί δῆλος ὅτι , εἰ ὁ ὁμοιοκατάληκτος οὐ συνάρχω , οὐδέ ὁ συνάρχω λῆξις ὁ αὐτός τυγχάνω . κατά οὗτος οὖν ὁ σφεῖς κατορθόω . — 3 . ἐκεῖνος δέ δείκνυμι , ὡς ἐν μέν ῥῆμα ὁ δεύτερος πρόσωπον πρός ὁ τρίτος συμπάθεια ἔχω , καί περισσός εἰς ὁ τοιοῦτος παρατίθημι · ἐν μέντοι ἀντωνυμία ὁ πρῶτος πρός ὁ δεύτερος , ὁ τρίτος εἰμί ὅτε καί ἐκλείπω καί πλεονάζω καί ἐν ἴδιος θέμα καταγίγνομαι , ὡς ὁ ἐκεῖνος , ὁ οὗτος , ὁ μιν , ἄλλος πολύς · εἰμί γε μήν ὁ κατά ὁ πρῶτος καί δεύτερος δυικός εὐθεῖα οὐ πάντως καί κατά ὁ τρίτος συνυπάρχω · σύνθετος γίγνομαι πληθυντικός κατά ὁ τρίτος οὐ συνυπάρχω καί κατά ὁ πρῶτος καί δεύτερος · εἰμί πολύς παρατίθημι . οὐ ἄρα καταναγκάζω οὔτε διά ὁ σφεῖς ὁ κατά ὁ πρῶτος εἰς ε λήγω , οὔτε διά τῆ ἐγώ ὁ κατά ὁ τρίτος εἰς ι̅ καταλήγω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.132
Ϲαφέϲ ἐϲτιν ὡϲ τὰ ϲυνηγοροῦντα τῇ ϲφωέ ἀντωνυμίᾳ μάχεται τῇ κατὰ τὸ τρίτον ϲφωίν . ὑπὲρ ἧϲ ἐκεῖνο ἔϲτιν φάναι , ὡϲ ἀϲύϲτατον ταύτην δοτικὴν οὖϲαν ἐκϲτῆναι τοῦ ἰδιώματοϲ , λέγω τῆϲ τοῦ ι γραφῆϲ μετὰ τοῦ ν , ὅτι δυϊκὴ δοτική . — καὶ εἰ τἀκριβέϲ τιϲ ἐπιϲτήϲειεν , εἴϲεται ὡϲ ἐπὶ τοῦ δευτέρου προϲώπου δυϊκαὶ ἐξέλιπον , αἱ δὲ τοῦ τρίτου δεόντωϲ καὶ εἰϲ τὸ δεύτερον μετατιθέμεναί εἰϲιν , εἴγε πᾶϲα ἀντωνυμία διὰ τοῦ ϲφ ἐκφερομένη μόνωϲ τρίτου ἐϲτὶν προϲώπου , ϲφέαϲϲφίϲι - ϲφέτεροϲ - ϲφόϲ . — καὶ οὕτω καὶ τὰ τῆϲ τάϲεωϲ ὥϲτε τὰ μὲν τῆϲ ὀρθῆϲ τάϲεωϲ μετατεθῆναι εἰϲ τὸ δεύτερον , τάχα οὐκ ἀπιθάνωϲ , ἐπεὶ τὰ δεύτερα ὑπὸ δέῖξίν ἐϲτιν ᾗ ϲυντρέχει ἡ ὀρθὴ τάϲιϲ · τὰ μέντοι κατὰ τὸ τρίτον ἀποϲτάντα τῆϲ δείξεωϲ εὐθέτιϲται εἰϲ ἔγκλιϲιν . διὰ τοῦτο καὶ μοναδικαὶ τρίτου προϲώπου ἐγκλιτικαὶ ἐπενοήθηϲαν , ἡ ϲφέ , ἡ μίν . — οὐ μέντοι ἀπεμφαῖνον τὴν ϲφωέ ἀντωνυμίαν διὰ τοῦ ε λέγεϲθαι , ϲυνεκδραμοῦϲαν τῇ ἑνικῇ αἰτιατικῇ πτώϲει .
Lemmas: σαφής εἰμί ὡς ὁ συνηγορέω ὁ σφεῖς ἀντωνυμία μάχομαι ὁ κατά ὁ τρίτος σφεῖς . ὑπέρ ὅς ἐκεῖνος εἰμί φημί , ὡς ἀσύστατος οὗτος δοτικός εἰμί ἐξίστημι ὁ ἰδίωμα , λέγω ὁ ὁ ι̅ γραφή μετά ὁ ν , ὅτι δυικός δοτικός . — καί εἰ ἀκριβής τις ἐφίστημι , οἶδα ὡς ἐπί ὁ δεύτερος πρόσωπον δυικός ἐκλείπω , ὁ δέ ὁ τρίτος δεόντως καί εἰς ὁ δεύτερος μετατίθημι εἰμί , εἰ πᾶς ἀντωνυμία διά ὁ σεφ͂ς ἐκφέρω μόνος τρίτος εἰμί πρόσωπον , σφέασσφίσι - σφέτερος - σφός . — καί οὕτως καί ὁ ὁ τάσις ὥστε ὁ μέν ὁ ὀρθός τάσις μετατίθημι εἰς ὁ δεύτερος , τάχα οὐ ἀπίθανος , ἐπεί ὁ δεύτερος ὑπό δεῖξις εἰμί ὅς συντρέχω ὁ ὀρθός τάσις · ὁ μέντοι κατά ὁ τρίτος ἀφίστημι ὁ δείξις εὐθετίζω εἰς ἔγκλισις . διά οὗτος καί μοναδικός τρίτος πρόσωπον ἐγκλιτικός ἐπινοέω , ὁ σφεῖς , ὁ μιν . — οὐ μέντοι ἀπεμφαίνω ὁ σφεῖς ἀντωνυμία διά ὁ ε λέγω , συνεκτρέχω ὁ ἑνικός αἰτιατικός πτῶσις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.133
Ἀκολούθωϲ ῥητέον καὶ περὶ τῆϲ ἐμαυτοῦ , ἣ καὶ ϲυντεθεῖϲα , καθά φηϲι Τρύφων { p 29 Vels . } , τὴν αὐτὴν ἔχει ἀμφιβολίαν ἐκ κτητικῆϲ ϲυντεθεῖϲα καὶ πρωτοτύπου . τὴν γὰρ ἀπαράδεκτον τοῦ ἄρθρου οἴεται ἐκ πρωτοτύπου ϲυντεθεῖϲθαι , ἐμαυτοῦ ἀκούω , ϲαυτοῦ φείδῃ , τὴν δὲ ἐν προϲλήψει τοῦ ἄρθρου ἐκ ϲυνάρθρου τῆϲ ἐμοῦ , τοῦ ἐμαυτοῦ φίλου ἤκουϲα , τοῦ ἐμαυτοῦ οἴκου δεϲπόζω . φαίνεται δὲ ὅτι παρῆξεν αὐτὸν ἡ κτητικὴ ϲύνταξιϲ καὶ ἡ πρόϲθεϲιϲ τοῦ ἄρθρου , ἅπερ οὐκ ἐξαίρετά ἐϲτιν τῆϲ κτητικῆϲ ἀντωνυμίαϲ . παρὸν γοῦν ἐξ ὧν ὑπενόηϲεν , ἀποδεῖξαι ὡϲ οὐκ ἔγκειται ἡ κτητικὴ ἀντωνυμία ἐν τῇ τοιαύτῃ ϲυνθέϲει , καὶ πρῶτόν γε ἐξ αὐτῶν τῶν ἄρθρων .
Lemmas: ἀκόλουθος λέγω καί περί ὁ ἐμαυτοῦ , ὅς καί συντίθημι , καθά φημί Τρύφων { p 29 Vels . } , ὁ αὐτός ἔχω ἀμφιβολία ἐκ κτητικός συντίθημι καί πρωτότυπος . ὁ γάρ ἀπαράδεκτος ὁ ἄρθρον οἴομαι ἐκ πρωτότυπος συντίθημι , ἐμαυτοῦ ἀκούω , σεαυτοῦ φείδομαι , ὁ δέ ἐν πρόσληψις ὁ ἄρθρον ἐκ σύναρθρος ὁ ἐγώ , ὁ ἐμαυτοῦ φίλος ἀκούω , ὁ ἐμαυτοῦ οἶκος δεσπόζω . φαίνω δέ ὅτι παράγω αὐτός ὁ κτητικός σύνταξις καί ὁ πρόσθεσις ὁ ἄρθρον , ὅς οὐ ἐξαιρετός εἰμί ὁ κτητικός ἀντωνυμία . πάρειμι γοῦν ἐκ ὅς ὑπονοέω , ἀποδείκνυμι ὡς οὐ ἔγκειμαι ὁ κτητικός ἀντωνυμία ἐν ὁ τοιοῦτος σύνθεσις , καί πρῶτος γε ἐκ αὐτός ὁ ἄρθρον .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.134
Πρόκειται ὅτι ἑκάϲτη τῶν κτητικῶν ἀντωνυμιῶν ἄρθρον ἐπιπαραδέχεται ὁμοιόπτωτον καὶ ἰϲάριθμον γένουϲ τε τοῦ αὐτοῦ · πῶϲ οὖν ἔγκειται ἡ κτητικὴ ἀδιαφόρωϲ ϲυνόντων τῶν ἄρθρων , τὸν ἐμαυτοῦ , τοὺϲ ἐμαυτοῦ , τὰϲ ἐμαυτοῦ , καὶ ἅπαντα ϲχεδὸν τὰ γένη μετὰ τῶν ϲυνόντων διαφόρων ἀριθμῶν ; εἰ δὲ αἱ γενικαὶ ἐπὶ κτῆμα φερόμεναι διαφόρων κτημάτων εἰϲὶν δεκτικαί , πῶϲ οὐχὶ γενική ἐϲτιν ἡ ἐγκειμένη ἤπερ κτητικὴ ἀντωνυμία ;
Lemmas: πρόκειμαι ὅτι ἕκαστος ὁ κτητικός ἀντωνυμία ἄρθρον ἐπιπαραδέχομαι ὁμοιόπτωτος καί ἰσάριθμος γένος τε ὁ αὐτός · πῶς οὖν ἔγκειμαι ὁ κτητικός ἀδιάφορος σύνειμι ὁ ἄρθρον , ὁ ἐμαυτοῦ , ὁ ἐμαυτοῦ , ὁ ἐμαυτοῦ , καί ἅπας σχεδόν ὁ γένος μετά ὁ σύνειμι διάφορος ἀριθμός ; εἰ δέ ὁ γενικός ἐπί κτῆμα φέρω διάφορος κτῆμα εἰμί δεκτικός , πῶς οὐ γενικός εἰμί ὁ ἔγκειμαι ἤ κτητικός ἀντωνυμία ;
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.135
ἀλλ’ εἰ , καθὸ ἄρθρον προϲέλαβεν , ἡ ϲύναρθροϲ ἔγκειται , οὐδὲν κωλύει ϲύναρθρον ἐκδέχεϲθαι καὶ τὴν ἐγκλιτικὴν ἀντωνυμίαν , τοὺϲ φίλουϲ μου , τοῦ φίλου μου · ὡϲ οὖν δικαίωϲ εὔηθεϲ τὸ τοιοῦτον , εὔηθεϲ καὶ τὸ διὰ τῆϲ παραθέϲεωϲ τοῦ ἄρθρου ἐκδέξαϲθαι ϲυνάρθρου ϲύνθεϲιν . οὐ γὰρ δή γε τὰ παρατιθέμενα ἄρθρα τῆϲ ἀντωνυμίαϲ ἐϲτίν , τῶν δὲ ὑπακουομένων κτημάτων πρὸϲ ἃ καὶ τὰ ἄρθρα ᾠκείωται .
Lemmas: ἀλλά εἰ , καθό ἄρθρον προσλαμβάνω , ὁ σύναρθρος ἔγκειμαι , οὐδείς κωλύω σύναρθρος ἐκδέχομαι καί ὁ ἐγκλιτικός ἀντωνυμία , ὁ φίλος ἐγώ , ὁ φίλος ἐγώ · ὡς οὖν δίκαιος εὐήθης ὁ τοιοῦτος , εὐήθης καί ὁ διά ὁ παράθεσις ὁ ἄρθρον ἐκδέχομαι σύναρθρος σύνθεσις . οὐ γάρ δή γε ὁ παρατίθημι ἄρθρον ὁ ἀντωνυμία εἰμί , ὁ δέ ὑπακούω κτῆμα πρός ὅς καί ὁ ἄρθρον οἰκειόω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.136
Ἀλλ’ εἰ , καθὸ ἐπὶ κτῆμα φέρεται , ἡ κτητικὴ ἔγκειται , οὐδὲν κωλύει καὶ πᾶϲαν γενικὴν παντὸϲ πτωτικοῦ ἐπὶ κτῆμα φερομένην κτητικὴν καλεῖν ἀντὶ γενικῆϲ . καθὸ οὖν γενική ἐϲτιν ἡ ἐμαυτοῦ , παρεδέξατο καὶ κτῆϲιν · καὶ δῆλον ὡϲ τῆϲ πτώϲεώϲ ἐϲτιν ἡ ϲύνταξιϲ , οὐχὶ τῆϲ ϲυνθέϲεωϲ . μετελθοῦϲα γοῦν εἰϲ αἰτιατικὴν ἢ δοτικὴν κτήματόϲ ἐϲτιν ἀπαράδεκτοϲ , ὅπερ ἐπὶ τῶν κτητικῶϲ παρηγμένων οὐκ ἐνὸν ἐπινοῆϲαι · κατὰ γὰρ πᾶϲαν πτῶϲιν τῆϲ κτητικῆϲ παραγωγῆϲ ἐγκειμένη ϲύνεϲτιν ἡ κτητικὴ ϲύνταξιϲ , ἐμόϲ - ἐμοῦ - ἐμῷ - ἐμόν , Ἀριϲτάρχειοϲ - Ἀριϲταρχείου - Ἀριϲταρχείῳ . καὶ ἐν μὲν τῷ οὐδὲν ὑπακούεται κατὰ κτῆϲιν , οὐδὲ μὴν ἐν τῷ Ἀρίϲταρχον , ἔν γε μὴν τῇ Ἀριϲτάρχου γενικῇ . ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῆϲ ἐγώ καὶ ἐμέ · πάλιν γὰρ ἐν γενικῇ μόνῃ τῇ [ ἐ]μοῦ , οἶκόϲ μου , φίλοϲ μου . ὅπερ παρακολουθεῖ καὶ τῇ ἐμαυτοῦ , οὐκ οὔϲηϲ κτητικῆϲ ἐννοίαϲ ἐν τῇ ἐμαυτῷ ἢ ἐμαυτόν.(διὰ γοῦν τὸ τοιοῦτο τὸ μὲν Νέα πόλιϲ , ἀγαθὸϲ δαίμων , τὰ παραπλήϲια οὐ κτῆϲιν ὑπαγορεύοντα ἀκώλυτον ἔχει τὴν ἐν ἀμφοτέροιϲ τοῖϲ ὀνόμαϲι κλίϲιν · τὸ δὲ Κόρακοϲ πέτρα ἢ ὑὸϲ κύαμοϲ ἤ τι τῶν παραπληϲίων ϲυνέβη μοναδικῶϲ κλίνεϲθαι κατὰ τὴν ϲυνοῦϲαν εὐθεῖαν . κλιθεῖϲα γὰρ ἡ γενικὴ ἀποτίθεται τὴν κτητικὴν ϲύνταξιν , καὶ ἄϲημα τὰ τοῦ ὑποκειμένου γίνεται ) .
Lemmas: ἀλλά εἰ , καθό ἐπί κτῆμα φέρω , ὁ κτητικός ἔγκειμαι , οὐδείς κωλύω καί πᾶς γενικός πᾶς πτωτικός ἐπί κτῆμα φέρω κτητικός καλέω ἀντί γενικός . καθό οὖν γενικός εἰμί ὁ ἐμαυτοῦ , παραδέχομαι καί κτῆσις · καί δῆλος ὡς ὁ πτῶσις εἰμί ὁ σύνταξις , οὐ ὁ σύνθεσις . μετέρχομαι γοῦν εἰς αἰτιατικός ἤ δοτικός κτῆμα εἰμί ἀπαράδεκτος , ὅς ἐπί ὁ κτητικός πάρειμι οὐ ἔνειμι ἐπινοέω · κατά γάρ πᾶς πτῶσις ὁ κτητικός παραγωγή ἔγκειμαι σύνειμι ὁ κτητικός σύνταξις , ἐμός - ἐγώ - ἐμός - ἐμός , Ἀριστάρχειος - Ἀριστάρχειος - Ἀριστάρχειος . καί ἐν μέν ὁ οὐδείς ὑπακούω κατά κτῆσις , οὐδέ μήν ἐν ὁ Ἀρίσταρχος , ἐν γε μήν ὁ Ἀρίσταρχος γενικός . ὁ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ ἐγώ καί ἐγώ · πάλιν γάρ ἐν γενικός μόνος ὁ [ εἰμί , οἶκος ἐγώ , φίλος ἐγώ . ὅς παρακολουθέω καί ὁ ἐμαυτοῦ , οὐ εἰμί κτητικός ἔννοια ἐν ὁ ἐμαυτοῦ ἤ ἐμαυτόν.(διὰ γοῦν ὁ τοιοῦτος ὁ μέν Νέα πόλις , ἀγαθός δαίμων , ὁ παραπλήσιος οὐ κτῆσις ὑπαγορεύω ἀκώλυτος ἔχω ὁ ἐν ἀμφότερος ὁ ὄνομα κλίσις · ὁ δέ Κόραξ πέτρα ἤ ὗς κύαμος ἤ τις ὁ παραπλήσιος συμβαίνω μοναδικός κλίνω κατά ὁ σύνειμι εὐθεῖα . κλίνω γάρ ὁ γενικός ἀποτίθημι ὁ κτητικός σύνταξις , καί ἄσημος ὁ ὁ ὑπόκειμαι γίγνομαι ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.137
Ἔτι εἴπερ ἡ κτητικὴ ἐνέκειτο ἐν τῷ ἐμαυτοῦ , κἂν ἐπεδέχετό ποτε τὸ ϲχῆμα διϲϲὰϲ κτήϲειϲ , μίαν μὲν τὴν ἐγκειμένην ἐν τοῖϲ κτητικοῖϲ , ὥϲπερ καὶ ἡ ἐμόϲ ἔχει καὶ . ἡ ἐμόν , ἑτέραν δὲ τὴν ἐκ τῆϲ γενικῆϲ ἐγγινομένην , καθὸ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων κτητικῶν , Ἀριϲταρχείου ἀγροῦ πρόϲοδοϲ , κτῆμα γὰρ καὶ ὁ ἀγρὸϲ καὶ ἡ πρόϲοδοϲ ( ἁπλῆ γὰρ νοεῖται ἡ ἐκ γενικῆϲ κτῆϲιϲ , Ἀριϲτάρχου ἀγρόϲ , Ἀριϲτάρχου πρόϲοδοϲ ) . καὶ πάλιν ἐπὶ τῆϲ κτητικῆϲ ἀντωνυμίαϲ , ἐμὸϲ ἀγρόϲ , τοῦ ἐμοῦ ἀγροῦ πρόϲοδοϲ · κτῆμα γὰρ καὶ ὁ ἀγρὸϲ καὶ ἡ πρόϲοδοϲ . οὐ δὴ ἐπὶ τοῦ ἐμαυτοῦ διϲϲή ποτε κτῆϲιϲ νοεῖται , ἀλλὰ μία ἁπάντοτε .
Lemmas: ἔτι εἴπερ ὁ κτητικός ἔγκειμαι ἐν ὁ ἐμαυτοῦ , ἄν ἐπιδέχομαι ποτέ ὁ σχῆμα δισσός κτῆσις , εἷς μέν ὁ ἔγκειμαι ἐν ὁ κτητικός , ὥσπερ καί ὁ ἐμός ἔχω καί . ὁ ἐμός , ἕτερος δέ ὁ ἐκ ὁ γενικός ἐγγίγνομαι , καθό εἰμί ἐπινοέω καί ἐπί ὁ ἄλλος κτητικός , Ἀριστάρχειος ἀγρός πρόσοδος , κτῆμα γάρ καί ὁ ἀγρός καί ὁ πρόσοδος ( ἁπλόος γάρ νοέω ὁ ἐκ γενικός κτῆσις , Ἀρίσταρχος ἀγρός , Ἀρίσταρχος πρόσοδος ) . καί πάλιν ἐπί ὁ κτητικός ἀντωνυμία , ἐμός ἀγρός , ὁ ἐμός ἀγρός πρόσοδος · κτῆμα γάρ καί ὁ ἀγρός καί ὁ πρόσοδος . οὐ δή ἐπί ὁ ἐμαυτοῦ δισσός ποτέ κτῆσις νοέω , ἀλλά εἷς ἀπάντοτε .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.138
Τοῦτό γε δὴ ἀπεδείχθη ἐπὶ τῆϲ γενικῆϲ , ἐμαυτοῦ ἀγρὸν ἔϲκαψα , ἐμαυτοῦ φίλῳ ἀνεθέμην · τὴν μέντοι τῶν τοιούτων γενι - κῶν εὐθεῖαν οὐκ ἔϲτιν εὑρεῖν οὔτε ἐν λόγῳ οὔτε ἐν χρήϲει δυναμένην ϲυνίϲταϲθαι , οὐ καθάπερ ἄλλα ἀτριβῆ ϲχήματα ( ἐν ἀγνοίᾳ γὰρ τοῦ λόγου τινὲϲ γενόμενοι ὡϲ ἀτριβεῖϲ τὰϲ τοιαύταϲ εὐθείαϲ παραδέξονται ) , οὐδὲ μὴν ἐν ϲυντάξει τῇ κατ’ εὐθεῖαν , εἴγε οὐ ῥητὸν τὸ ἐμαυτόϲ ἢ ϲαυτόϲ , ἀλλ’ οὐδὲ ἡ τοιαύτη ϲύνταξιϲ , ἐμαυτοῦ δοῦλοϲ ἔτυψεν , ἢ ἐμαυτοῦ δοῦλοϲ ἔτυψα , τῆϲ ἀϲυνθέτου γενικῆϲ τὴν ϲύνταξιν τῆϲ εὐθείαϲ παραδεχομένηϲ ὁμοίωϲ ἁπάϲαιϲ γενικαῖϲ , ὡϲ ἐν τῷ ὁ δοῦλόϲ μου ἔτυψεν .
Lemmas: οὗτος γε δή ἀποδείκνυμι ἐπί ὁ γενικός , ἐμαυτοῦ ἀγρός σκάπτω , ἐμαυτοῦ φίλος ἀνατίθημι · ὁ μέντοι ὁ τοιοῦτος γένι - γυνή εὐθεῖα οὐ εἰμί εὑρίσκω οὔτε ἐν λόγος οὔτε ἐν χρῆσις δύναμαι συνίστημι , οὐ καθά ἄλλος ἀτριβής σχῆμα ( ἐν ἄγνοια γάρ ὁ λόγος τις γίγνομαι ὡς ἀτριβής ὁ τοιοῦτος εὐθεῖα παραδέχομαι ) , οὐδέ μήν ἐν σύνταξις ὁ κατά εὐθεῖα , εἰ οὐ ῥητός ὁ ἐμαυτο͂ ἤ σαυτός , ἀλλά οὐδέ ὁ τοιοῦτος σύνταξις , ἐμαυτοῦ δοῦλος τύπτω , ἤ ἐμαυτοῦ δοῦλος τύπτω , ὁ ἀσύνθετος γενικός ὁ σύνταξις ὁ εὐθεῖα παραδέχομαι ὅμοιος ἅπας γενικός , ὡς ἐν ὁ ὁ δοῦλος ἐγώ τύπτω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.139
καὶ ϲυμφανὲϲ ὅτι οὐχ ἡ πτῶϲίϲ ἐϲτιν ἡ ἀπαράδεκτοϲ , τὸ δὲ ἐν αὐτῇ γενόμενον ϲχῆμα ϲύνθετον , ὅπερ ἐπενοήθη εἰϲ διάκριϲιν τῆϲ ἐκ προϲώπου γενομένηϲ διαθέϲεωϲ εἰϲ τὸ αὐτὸ πρόϲωπον . ὁ γὰρ οὕτω λέγων , ἐμαυτὸν ἔτυψα , διάθεϲιν ὁμολογεῖ τὴν ἐξ αὑτοῦ γενομένην εἰϲ αὑτόν , ὡϲ εἰ καὶ ἔλεγεν οὕτωϲ , ἐγὼ ἐμὲ αὐτὸν ἔτυψα . τοῦ οὖν ῥήματοϲ ϲυνόντοϲ τῇ πλαγίᾳ πτώϲει κατὰ τὸ αὐτὸ ἀνέφικτον ἦν τι ἕτερον πρόϲωπον ἐν εὐθείᾳ πτώϲει ἐπινοῆϲαι , οὐ λέγω κατ’ αἰτιατικὴν ἢ δοτικήν · οὐδὲ γὰρ αὗταί τι ἔξωθεν πρόϲωπον ἐπιζητοῦϲιν · ἡ μέντοι ἐπὶ κτῆμα φερομένη γενική , πρόϲωπον ἔχουϲα τοῦ κτήτοροϲ , ἐπιζητοῦϲα δὲ τὸ τοῦ κτήματοϲ , ἀπαράδεκτοϲ ἐγίνετο εἰϲ τὸ ἐπιδέξαϲθαι τὴν τούτου ὀνομαϲτικήν , καθὸ ἔμελλεν ἡ ἐκ τοῦ κτήματοϲ εὐθεῖα ἀνθέλκειν εἰϲ αὑτὴν τὸ ῥῆμα , ὥϲ γε καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ϲυντάξεων προφανέϲ ἐϲτιν , Ἀριϲτάρχου γνώριμοϲ ἀνέγνω , φίλοϲ μου διαλέγεται . οὐ δὴ οὖν ἐδύνατο τὸ μεταξὺ πῖπτον ῥῆμα ἐπαρκέϲαι ἀμφοτέροιϲ τοῖϲ προϲώποιϲ , διαφόροιϲ οὖϲιν , εἴγε δὴ τὸ ἐμαυτοῦ ἐϲτιν πρώτου προϲώπου , ᾧ δὴ πάντωϲ ὀφείλει ϲυντετάχθαι τοῦ αὐτοῦ προϲώπου ῥῆμα , ἐμαυτοῦ ἔτυψα παῖδα . ἀλλ’ εἰ καὶ ἡ ϲυνταϲϲομένη αἰτιατικὴ μετέλθοι εἰϲ εὐθεῖαν , οὐκ ἄλλο τι προϲλήψεται ῥῆμα ἢ τὸ τοῦ τρίτου προϲώπου , παῖϲ ἔτυψε . καὶ ἔνθεν οὔτε τὸ ἐμαυτοῦ ἔτυψα παῖϲ ϲυϲτατόν , οὔτε μὴν τὸ παῖϲ ἔτυψεν ἐμαυτοῦ .
Lemmas: καί συμφανής ὅτι οὐ ὁ πτῶσις εἰμί ὁ ἀπαράδεκτος , ὁ δέ ἐν αὐτός γίγνομαι σχῆμα σύνθετος , ὅς ἐπινοέω εἰς διάκρισις ὁ ἐκ πρόσωπον γίγνομαι διάθεσις εἰς ὁ αὐτός πρόσωπον . ὁ γάρ οὕτως λέγω , ἐμαυτοῦ τύπτω , διάθεσις ὁμολογέω ὁ ἐκ ἑαυτοῦ γίγνομαι εἰς ἑαυτοῦ , ὡς εἰ καί λέγω οὕτως , ἐγώ ἐγώ αὐτός τύπτω . ὁ οὖν ῥῆμα σύνειμι ὁ πλάγιος πτῶσις κατά ὁ αὐτός ἀνέφικτος εἰμί τις ἕτερος πρόσωπον ἐν εὐθύς πτῶσις ἐπινοέω , οὐ λέγω κατά αἰτιατικός ἤ δοτικός · οὐδέ γάρ οὗτος τις ἔξωθεν πρόσωπον ἐπιζητέω · ὁ μέντοι ἐπί κτῆμα φέρω γενικός , πρόσωπον ἔχω ὁ κτήτωρ , ἐπιζητέω δέ ὁ ὁ κτῆμα , ἀπαράδεκτος γίγνομαι εἰς ὁ ἐπιδείκνυμι ὁ οὗτος ὀνομαστικός , καθό μέλλω ὁ ἐκ ὁ κτῆμα εὐθύς ἀνθέλκω εἰς ἑαυτοῦ ὁ ῥῆμα , ὡς γε καί ἐπί ὁ ἄλλος σύνταξις προφανής εἰμί , Ἀρίσταρχος γνώριμος ἀναγιγνώσκω , φίλος ἐγώ διαλέγω . οὐ δή οὖν δύναμαι ὁ μεταξύ πίπτω ῥῆμα ἐπαρκέω ἀμφότερος ὁ πρόσωπον , διάφορος εἰμί , εἰ δή ὁ ἐμαυτοῦ εἰμί πρῶτος πρόσωπον , ὅς δή πάντως ὀφείλω συντάσσω ὁ αὐτός πρόσωπον ῥῆμα , ἐμαυτοῦ τύπτω παῖς . ἀλλά εἰ καί ὁ συντάσσω αἰτιατικός μετέρχομαι εἰς εὐθεῖα , οὐ ἄλλος τις προσλαμβάνω ῥῆμα ἤ ὁ ὁ τρίτος πρόσωπον , παῖς τύπτω . καί ἔνθεν οὔτε ὁ ἐμαυτοῦ τύπτω παῖς συστατός , οὔτε μήν ὁ παῖς τύπτω ἐμαυτοῦ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.140
ὅτι δὲ τὸ διάφορον πρόϲωπον αἴτιόν ἔϲτι τοῦ ἀκαταλλήλου , ϲαφὲϲ ἂν γένοιτο , εἰ ἡ ἐν τρίτῳ νοουμένη εὐθεῖα κατὰ τὴν ὑπαρκτικὴν ϲύνταξιν τῶν ῥημάτων ἐπινοηθείη καὶ ἐν πρώτῳ προϲώπῳ , εἰμὶ δοῦλοϲ · ἐφ’ οὗ εἰ καὶ προϲθείημεν τὸ ἐμαυτοῦ , κατάλληλα ἂν γένοιτο τὰ τοῦ λόγου , καθὸ τὸ ῥῆμα οὐκέτι ἀνθέλκεται ὑπὸ διαφόρων προϲώπων . καὶ ἔτι ἐπὶ δευτέρου , ϲαυτοῦ εἶ ὑπηρέτηϲ , καὶ ἐπὶ τρίτου , ἑαυτοῦ ἐϲτιν ἐπίβολοϲ . ἐφ’ ἧϲ ϲυντάξεωϲ εἴ τιϲ πάλιν παραλάβοι τὰϲ ἁπλᾶϲ ἀντωνυμίαϲ , προϲχωρήϲει ἡ εὐθεῖα ἐν προϲώπῳ νοουμένη μετὰ τοῦ ϲυνόντοϲ ῥήματοϲ , ἐπίβολοϲ αὐτοῦ ἐϲτι , δοῦλόϲ μου εἰ . Καὶ τοϲαῦτα μὲν περὶ τῆϲ ϲυντάξεωϲ .
Lemmas: ὅτι δέ ὁ διάφορος πρόσωπον αἴτιος εἰμί ὁ ἀκατάλληλος , σαφής ἄν γίγνομαι , εἰ ὁ ἐν τρίτος νοέω εὐθύς κατά ὁ ὑπαρκτικός σύνταξις ὁ ῥῆμα ἐπινοέω καί ἐν πρῶτος πρόσωπον , εἰμί δοῦλος · ἐπί ὅς εἰ καί προστίθημι ὁ ἐμαυτοῦ , κατάλληλος ἄν γίγνομαι ὁ ὁ λόγος , καθό ὁ ῥῆμα οὐκέτι ἀνθέλκω ὑπό διάφορος πρόσωπον . καί ἔτι ἐπί δεύτερος , σεαυτοῦ εἰμί ὑπηρέτης , καί ἐπί τρίτος , ἑαυτοῦ εἰμί ἐπίβολος . ἐπί ὅς σύνταξις εἰ τις πάλιν παραλαμβάνω ὁ ἁπλόος ἀντωνυμία , προσχωρέω ὁ εὐθύς ἐν πρόσωπον νοέω μετά ὁ σύνειμι ῥῆμα , ἐπίβολος αὐτός εἰμί , δοῦλος ἐγώ εἰμί . καί τοσοῦτος μέν περί ὁ σύνταξις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.141
Περὶ δὲ τῆϲ ἀνυποϲτάτου εὐθείαϲ ἡ ἀπόδειξιϲ πάλιν ἂν γένοιτο τῇδε . Ἔφαμεν ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ τὰϲ μὲν πλαγίαϲ πτώϲειϲ ἀναφέρεϲθαι ἐπ’ εὐθείαϲ τῶν μεταξὺ ῥημάτων τὴν μὲν ἐνέργειαν ταῖϲ εὐθείαιϲ ἀναπεμπόντων , τὸ δὲ πάθοϲ ταῖϲ πλαγίαιϲ , ὡϲ Διονύϲιοϲ ἔτυψεν Θέωνα , ἐγώ ϲε ἐτίμηϲα . ( τὸ δὲ πάθοϲ ἐγγενόμενον κατὰ τὰϲ πλαγίαϲ μεθίϲτηϲιν αὐτὰϲ εἰϲ εὐθεῖαν , τῆϲ προκατειλεγμένηϲ εὐθείαϲ τρεπομένηϲ εἰϲ γενικὴν μετὰ τῆϲ ὑπό προθέϲεωϲ , ἐγώ ϲε ἔδειρα , ϲὺ ἐδάρηϲ ὑπ’ ἐμοῦ . ) ἦν μέντοι καὶ τοῦτο ὁμόλογον , τό τινα διάθεϲιν ἐμποιῆϲαι οὐ μόνον εἰϲ ἕτερον πρόϲωπον ἀλλὰ καὶ εἰϲ τὸ ἑαυτοῦ . ἐξ ἧϲ ϲυντάξεωϲ ἐπενοεῖτο τὸ διϲϲὸν ϲχῆμα τῆϲ ἀντωνυμίαϲ , λέγω τὸ ἁπλοῦν , ὅπερ ἐϲτὶν ἐν μεταβάϲει ἑτέρου προϲώπου , καὶ τὸ ϲύνθετον , ὅπερ τὴν ἐκ τοῦ αὐτοῦ προϲώπου διάθεϲιν ὑποϲτρέφουϲαν εἶχεν εἰϲ ταὐτό , τὸ διατεθὲν καὶ διατιθὲν πρόϲωπον ( ἔνθεν καὶ ἀντανακλώμενον ἐκλήθη , ἀπὸ μεταφορᾶϲ τῶν εἰϲ αὑτὰ ἀντανακλωμένων ϲωμάτων , ἢ αὐτοπαθέϲ · τὰ γὰρ ἁπλᾶ τῶν προϲώπων ἐδείχθη ἀλλοπαθῆ , τουτέϲτιν ὑπὸ ἄλλου προϲώπου διατιθέμενα ) , πάνυ καὶ τῶν φωνῶν ϲυνῳκειωμένων τῇ τοῦ ϲυμφραζομένου ἑνώϲει · ἐπεὶ γὰρ ἓν πρόϲωπον τὸ διατιθὲν καὶ τὸ διατιθέμενον , μία καὶ ἡ φωνὴ κατὰ ϲύνθεϲιν ἐγένετο , ἐμαυτὸν ἔπαιϲα , ὑπ’ ἐμαυτοῦ ἐπλήγην .
Lemmas: περί δέ ὁ ἀνυπόστατος εὐθεῖα ὁ ἀπόδειξις πάλιν ἄν γίγνομαι τῇδε . φημί ἐν ὁ πρόκειμαι ὁ μέν πλάγιος πτῶσις ἀναφέρω ἐπί εὐθεῖα ὁ μεταξύ ῥῆμα ὁ μέν ἐνέργεια ὁ εὐθεῖα ἀναπέμπω , ὁ δέ πάθος ὁ πλάγιος , ὡς Διονύσιος τύπτω Θέων , ἐγώ σύ τιμάω . ( ὁ δέ πάθος ἐγγίγνομαι κατά ὁ πλάγιος μεθίστημι αὐτός εἰς εὐθεῖα , ὁ προκαταλέγω εὐθεῖα τρέπω εἰς γενικός μετά ὁ ὑπό πρόθεσις , ἐγώ σύ δέρω , σύ δέρω ὑπό ἐγώ . ) εἰμί μέντοι καί οὗτος ὁμόλογος , ὁ τις διάθεσις ἐμποιέω οὐ μόνος εἰς ἕτερος πρόσωπον ἀλλά καί εἰς ὁ ἑαυτοῦ . ἐκ ὅς σύνταξις ἐπινοέω ὁ δισσός σχῆμα ὁ ἀντωνυμία , λέγω ὁ ἁπλόος , ὅς εἰμί ἐν μετάβασις ἕτερος πρόσωπον , καί ὁ σύνθετος , ὅς ὁ ἐκ ὁ αὐτός πρόσωπον διάθεσις ὑποστρέφω ἔχω εἰς αὐτός , ὁ διατίθημι καί διατίθημι πρόσωπον ( ἔνθεν καί ἀντανακλάω καλέω , ἀπό μεταφορά ὁ εἰς ἑαυτοῦ ἀντανακλάω σῶμα , ἤ αὐτοπαθής · ὁ γάρ ἁπλόος ὁ πρόσωπον δείκνυμι ἀλλοπαθής , τουτέστι ὑπό ἄλλος πρόσωπον διατίθημι ) , πάνυ καί ὁ φωνή συνοικειόω ὁ ὁ συμφράζομαι ἕνωσις · ἐπεί γάρ εἷς πρόσωπον ὁ διατίθημι καί ὁ διατίθημι , εἷς καί ὁ φωνή κατά σύνθεσις γίγνομαι , ἐμαυτοῦ παίω , ὑπό ἐμαυτοῦ πλήσσω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 2.142
« Εἴπερ οὖν αἱ πλάγιοι ἐπιζητοῦϲιν εὐθείαϲ , ἵν᾿ ἡ διάθεϲιϲ προφανὴϲ γένηται ἡ ἔκ τινοϲ γινομένη » , πῶϲ ἡ ϲαυτοῦ γενήϲεται ϲαυτόϲ ; γενομένη γὰρ πλαγίαν ἐπιζητήϲει ἐφ’ ἣν τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἐρείϲειεν φήϲει τιϲ , « πῶϲ δὴ πλαγία οὖϲα ἐν τῇ ϲαυτόν οὐκ ἐπιζητήϲει εὐθεῖαν ἐξ ἧϲ ἡ διάθεϲιϲ » ; πρὸϲ ὃν φαίημεν ὡϲ ἔνεϲτιν ἡ εὐθεῖα διὰ τοῦ ῥήματοϲ , ϲαυτὸν ἔπαιϲαϲ , τουτέϲτιν ϲύ . γενομένη γὰρ ἐν τῷ ϲαυτὸϲ ἔπαιϲαϲ δύο ϲυνέξει εὐθείαϲ , τήν τε ἐκ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ καὶ τὴν ἐκ τοῦ ῥήματοϲ , δι’ ὃ λόγον καταϲτῆϲαι οὐκ ἂν δύναιντο , εἰ μὴ ἡ ἑτέρα αὐτῶν πλαγία γένοιτο . καὶ ἡ μὲν ἐκ τοῦ ῥήματοϲ παρυφιϲταμένη ἄκλιτοϲ , καθὸ ἄπτωτα τὰ ῥήματα · ἡ μέντοι ἐκ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ ἐφικτὴ εἰϲ τὸ κλιθῆναι .
Lemmas: « εἴπερ οὖν ὁ πλάγιος ἐπιζητέω εὐθεῖα , ἵνα ὁ διάθεσις προφανής γίγνομαι ὁ ἐκ τις γίγνομαι » , πῶς ὁ σεαυτοῦ γίγνομαι σαυτός ; γίγνομαι γάρ πλάγιος ἐπιζητέω ἐπί ὅς ὁ ὁ σύνταξις ἐρείδω φημί τις , « πῶς δή πλάγιος εἰμί ἐν ὁ σεαυτοῦ οὐ ἐπιζητέω εὐθεῖα ἐκ ὅς ὁ διάθεσις » ; πρός ὅς φημί ὡς ἔνειμι ὁ εὐθεῖα διά ὁ ῥῆμα , σεαυτοῦ παίω , τουτέστι σύ . γίγνομαι γάρ ἐν ὁ σαυτός παίω δύο συνέχω εὐθεῖα , ὁ τε ἐκ ὁ ἀντωνυμία καί ὁ ἐκ ὁ ῥῆμα , διά ὅς λόγος καθίστημι οὐ ἄν δύναμαι , εἰ μή ὁ ἕτερος αὐτός πλάγιος γίγνομαι . καί ὁ μέν ἐκ ὁ ῥῆμα παρυφίστημι ἄκλιτος , καθό ἄπτωτος ὁ ῥῆμα · ὁ μέντοι ἐκ ὁ ἀντωνυμία ἐφικτός εἰς ὁ κλίνω .