ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.40
Δεύτερον δὲ οὐκ ὤφειλε τὸ εἰϲ διάκριϲιν γένουϲ παραλαμβανόμενον εἰϲ τὸ αὐτὸ ἐμπίπτειν τῷ δι᾿ ὃ καὶ αὐτὸ ἐπενοήθη , λέγω δὲ τὴν ϲύγχυϲιν τοῦ γένουϲ , ὅπου γε τὸ τῶν ἢ τοῖν ἢ ἄλλο τι τοιοῦτον οὐχ ἑνὸϲ γένουϲ κατηγορεῖται . καὶ εἰ παραδεξαίμεθα τὸ ὦ ἄρθρον ἁπάντων γενῶν μετὰ τῶν ϲυνόντων ἀριθμῶν , ἐπινοηθήϲεται ἄλλα ἄρθρα εἰϲ τὴν τῶν τοιούτων διάκριϲιν . ἢ εἴπερ ἔϲθ᾿ ὅτε διὰ τῶν ϲυνόντων ὀνομάτων τῆϲ κατὰ τὸ γένοϲ ἀμφιβολίαϲ ἀπολύεται , ὅτε φαμὲν τῶν Μουϲῶν , οὐδὲν κωλύει φάναι ὡϲ τὰ ὀνόματα ἐπενοήθη εἰϲ διάκριϲιν τῶν ἐν τοῖϲ ἄρθροιϲ γενῶν · ὅπερ εὔηθεϲ . ἐκ παρεπομένου οὖν οἷμαι αὐτὰ ἀπολύειν τῆϲ ἀμφιβολίαϲ τῶν γενῶν .
Lemmas: δεύτερος δέ οὐ ὀφέλλω ὁ εἰς διάκρισις γένος παραλαμβάνω εἰς ὁ αὐτός ἐμπίπτω ὁ διά ὅς καί αὐτός ἐπινοέω , λέγω δέ ὁ σύγχυσις ὁ γένος , ὅπου γε ὁ ὁ ἤ ὁ ἤ ἄλλος τις τοιοῦτος οὐ εἷς γένος κατηγορέω . καί εἰ παραδέχομαι ὁ ὦ ἄρθρον ἅπας γένος μετά ὁ σύνειμι ἀριθμός , ἐπινοέω ἄλλος ἄρθρον εἰς ὁ ὁ τοιοῦτος διάκρισις . ἤ εἴπερ εἰμί ὅτε διά ὁ σύνειμι ὄνομα ὁ κατά ὁ γένος ἀμφιβολία ἀπολύω , ὅτε φημί ὁ Μοῦσα , οὐδείς κωλύω φημί ὡς ὁ ὄνομα ἐπινοέω εἰς διάκρισις ὁ ἐν ὁ ἄρθρον γένος · ὅς εὐήθης . ἐκ παρέπομαι οὖν οἴομαι αὐτός ἀπολύω ὁ ἀμφιβολία ὁ γένος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.41
Κἀκ τρίτου δὲ ἔϲτιν ἐκεῖνο προϲθεῖναι , ὡϲ ἐχρῆν μόνον τοῖϲ εἰϲ ἀμφιβολίαν τοῦ γένουϲ προβαλλομένοιϲ παρατίθεϲθαι τὰ ἄρθρα , οὐ μὴν τοῖϲ δυναμένοιϲ δι᾿ ἑαυτῶν τὸ γένοϲ ἐνδείξαϲθαι , ὡϲ ἐπὶ τοῦ θεόϲ , ὅτε φαμὲν ὁ θεόϲ καὶ ἡ θεόϲ , ὁ ἵπποϲ καὶ ἡ ἵπποϲ · οὐ μὴν τῷ γυνή προϲκείϲεται , ὅπου γε καὶ ϲχεδὸν τὸ ὄνομα τοῦ θηλυκοῦ γένουϲ ἔγκειται . νυνὶ δὲ τῷ μὲν γυνή προϲκείϲεται ἔν τιϲι λόγοιϲ μετὰ τῆϲ δεούϲηϲ ϲυντάξεωϲ , τῷ δὲ θεόϲ ἢ ἵπποϲ τινι τῶν τοιούτων κατ᾿ οὐδένα τρόπον παρατεθήϲετι . ἐκκείϲθω δὲ ὑποδείγματα , τοῦ μὲν προτέρου πῶϲ ἡ γυνή ϲε ὕβριϲε ; τὸ γὰρ δίχα τοῦ ἄρθρου ἀϲύνετον · τοῦ δὲ ἑτέρου θεόϲ τίϲ ϲε ἠλέηϲεν · ἀδύνατον γὰρ ἐπὶ τούτου τὸ ἄρθρον προϲτεθῆναι , καθότι παρεϲτήϲαμεν καὶ ἐν τῷ περὶ γενῶν ἐπὶ τοῦ μή τέ τιϲ οὖν θήλεια θεὸϲ τό γε μή τέ τιϲ ἄρϲην { Θ 7 } , ὡϲ ἀκριβῶϲ προϲέθηκε τὸ θήλεια . ϲχεδὸν γὰρ πρὸϲ Ἥραν καὶ Ἀθηνᾶν ἀποτείνεται , τὸ δὲ μή τέ τιϲ ἄρϲην ϲχεδὸν προϲέρριπται ὑπὲρ τοῦ μὴ ἄντικρυϲ αὐτὸν πρὸϲ τὰϲ δαίμοναϲ ἀποφαίνεϲθαι . καὶ ϲαφὲϲ ὅτι , ὅπερ ἔμελλε διακρίνειν τὸ ἄρθρον παρατεθὲν ἐκ παρεπομένου , τοῦτο τὸ θήλεια καὶ τὸ ἄρϲην ἀφηγήϲατο , ἐπεὶ τὸ ἴδιον τοῦ ἄρθρου οὐκ ἠδύνατο ἡ ϲύνταξιϲ παραδέξαϲθαι ἀοριϲτουμένου τοῦ λόγου . —
Lemmas: ἐκ τρίτος δέ εἰμί ἐκεῖνος προστίθημι , ὡς χρή μόνος ὁ εἰς ἀμφιβολία ὁ γένος προβάλλω παρατίθημι ὁ ἄρθρον , οὐ μήν ὁ δύναμαι διά ἑαυτοῦ ὁ γένος ἐνδείκνυμι , ὡς ἐπί ὁ θεός , ὅτε φημί ὁ θεός καί ὁ θεός , ὁ ἵππος καί ὁ ἵππος · οὐ μήν ὁ γυνή πρόσκειμαι , ὅπου γε καί σχεδόν ὁ ὄνομα ὁ θηλυκός γένος ἔγκειμαι . νυνί δέ ὁ μέν γυνή πρόσκειμαι ἐν τις λόγος μετά ὁ δέω σύνταξις , ὁ δέ θεός ἤ ἵππος τις ὁ τοιοῦτος κατά οὐδείς τρόπος παρατίθημι . ἔκκειμαι δέ ὑπόδειγμα , ὁ μέν πρότερος πῶς ὁ γυνή σύ ὑβρίζω ; ὁ γάρ δίχα ὁ ἄρθρον ἀσύνετος · ὁ δέ ἕτερος θεός τίς σύ ἐλεέω · ἀδύνατος γάρ ἐπί οὗτος ὁ ἄρθρον προστίθημι , καθότι παρίστημι καί ἐν ὁ περί γένος ἐπί ὁ μή τε τις οὖν θῆλυς θεός ὁ γε μή τε τις ἄρσην { Θ 7 } , ὡς ἀκριβής προστίθημι ὁ θῆλυς . σχεδόν γάρ πρός Ἥρα καί Ἀθήνη ἀποτείνω , ὁ δέ μή τε τις ἄρσην σχεδόν προσρίπτω ὑπέρ ὁ μή ἄντικρυς αὐτός πρός ὁ δαίμων ἀποφαίνω . καί σαφής ὅτι , ὅς μέλλω διακρίνω ὁ ἄρθρον παρατίθημι ἐκ παρέπομαι , οὗτος ὁ θῆλυς καί ὁ ἄρσην ἀφηγέομαι , ἐπεί ὁ ἴδιος ὁ ἄρθρον οὐ δύναμαι ὁ σύνταξις παραδέχομαι ἀοριστέω ὁ λόγος . —
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.42
καὶ ἴϲωϲ τιϲ φήϲει · « Οὐχὶ οὖν καὶ ἐν ἄλλοιϲ ἐλλειπτικόϲ ἐϲτι τῶν ἄρθρων ; » πρὸϲ ὃν φήϲομεν ὡϲ δυνάμει τὰ ἐλλείποντα παράκειται , ἐμφανιζόμενα διὰ τοῦ ἐπιζητοῦντοϲ αὐτὰ λόγου · ἐπὶ μέντοι τῆϲ προκειμένηϲ ϲυντάξεωϲ τοῦ καταλλήλου οὐκ ἐπιζητοῦντοϲ τὰ τοῦ γένουϲ ϲυνεκέχυτο , καὶ διὰ τοῦτο οἶμαι πάνυ ἀκριβῶϲ διὰ τῆϲ ὀνομαϲίαϲ τῶν γενῶν ἀνεπλήρωϲε τὸν λόγον , λέγω τοῦ θήλεια καὶ τοῦ ἄρρην .
Lemmas: καί ἴσως τις φημί · « οὐ οὖν καί ἐν ἄλλος ἐλλειπτικός εἰμί ὁ ἄρθρον ; » πρός ὅς φημί ὡς δύναμις ὁ ἐλλείπω παράκειμαι , ἐμφανίζω διά ὁ ἐπιζητέω αὐτός λόγος · ἐπί μέντοι ὁ πρόκειμαι σύνταξις ὁ κατάλληλος οὐ ἐπιζητέω ὁ ὁ γένος συγχέω , καί διά οὗτος οἴομαι πάνυ ἀκριβής διά ὁ ὀνομασία ὁ γένος ἀναπληρόω ὁ λόγος , λέγω ὁ θῆλυς καί ὁ ἄρσην .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.43
Ἔϲτιν οὖν , καθὸ καὶ ἐν ἄλλοιϲ ἀπεφηνάμεθα , ἴδιον ἄρθρου ἡ ἀναφορά , ἐϲτι προκατειλημμένου προϲώπου παραϲτατική . Ἀναφέρεται δὲ τὰ ὀνόματα ἤτοι κατ᾿ ἐξοχήν , ὅτε φαμὲν οὗτόϲ ἐϲτιν ὁ γραμματικόϲ , τοιοῦτόν τι ἐμφαίνοντεϲ ὁ πάντων προήκων , ὡϲ ἔϲτιν εἰπεῖν , ὁ γραμματικώτατοϲ . τῇδε γὰρ καὶ ὡϲ ϲυλλαβὴν τὸ ἄρθρον ἀπηνέγκατο ὁ ποιητήϲ , ἀπενεγκάμενοϲ καὶ τὴν ἁπάντων ἐξοχὴν καὶ τὴν πρὸϲ ἁπάντων προπεπεραϲμένην γνῶϲιν . — Ἣ καὶ κατὰ μοναδικὴν κτῆϲιν . ὁ γὰρ οὕτωϲ ἀποφαινόμενοϲ , δοῦλόϲ ϲου ταῦτα ἐποίηϲε , πλῆθοϲ ὑπαγορεύει 25 δούλων · ὁ δὲ μετὰ τοῦ ἄρθρου , ὁ δοῦλόϲ ϲου ταῦτα ἐποίηϲε , μοναδικὴν κτῆϲιν ὑπαγορεύει . — Ἣ καὶ κατ’ αὐτὸ μόνον ἁπλῆν ἀναφοράν , ὅτε φαμὲν ὁ ἄνθρωποϲ ἦλθέ ϲε ζητῶν , ὁ γραμματικόϲ ϲε ἐζήτει , νῦν οὐχ οὕτωϲ ἀκουομένου τοῦ ὁ γραμματικόϲ , καθὼϲ πρόκειται . —
Lemmas: εἰμί οὖν , καθό καί ἐν ἄλλος ἀποφαίνω , ἴδιος ἄρθρον ὁ ἀναφορά , εἰμί προκαταλαμβάνω πρόσωπον παραστατικός . ἀναφέρω δέ ὁ ὄνομα ἤτοι κατά ἐξοχή , ὅτε φημί οὗτος εἰμί ὁ γραμματικός , τοιοῦτος τις ἐμφαίνω ὁ πᾶς προήκω , ὡς εἰμί λέγω , ὁ γραμματικός . τῇδε γάρ καί ὡς συλλαβή ὁ ἄρθρον ἀποφέρω ὁ ποιητής , ἀποφέρω καί ὁ ἅπας ἐξοχή καί ὁ πρός ἅπας προπεραίνω γνῶσις . — ἤ καί κατά μοναδικός κτῆσις . ὁ γάρ οὕτως ἀποφαίνω , δοῦλος σύ οὗτος ποιέω , πλῆθος ὑπαγορεύω 25 δοῦλος · ὁ δέ μετά ὁ ἄρθρον , ὁ δοῦλος σύ οὗτος ποιέω , μοναδικός κτῆσις ὑπαγορεύω . — ὅς καί κατά αὐτός μόνος ἁπλόος ἀναφορά , ὅτε φημί ὁ ἄνθρωπος ἔρχομαι σύ ζητέω , ὁ γραμματικός σύ ζητέω , νῦν οὐ οὕτως ἀκούω ὁ ὁ γραμματικός , καθώς πρόκειμαι . —
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.44
Ἕϲθ᾿ ὅτε δὲ καὶ προληπτικώτερον πρόϲωπον ἀναφέρει , ὅτε δὴ καὶ ἀοριϲτῶδεϲ φαίνεται , ὅτε οὕτωϲ φαμέν , ὁ τυραννοκτονήϲαϲ τιμάϲθω . τὸ γὰρ ὡϲ ἐϲόμενον πρόϲωπον ἀνεπόληϲεν , ὅμοιον καθεϲτὼϲ ἐκείνῳ κεῖνοϲ γὰρ πέρι κῆρι μακάρτατοϲ ἔξοχοϲ ἄλλων , ὅϲ κέ ϲε ἕδνοιϲιν βρίϲαϲ οἶκον δ’ ἀγάγηται { ζ 158 seq . } . ( οὐ γὰρ ὅμοιόν ἐϲτι τῷ κεῖνοϲ ἀνήρ , ὅτ᾿ ἐμεῖο κυνώπιδοϲ { δ 145 } , ἐπεὶ τοῦτο μὲν τὸ προγεγονὸϲ πρόϲωπον ἀναπολεῖ , τὸ δὲ προκείμενον τὸ ὡϲ ἐϲόμενον ) οὐ λέληθε δέ με ὡϲ δύναται καὶ προϋφεϲτὼϲ πρόϲωπον ἀναφέρειν τὸ ὁ τυραννοκτονήϲαϲ τιμάϲθω . φέρε γάρ , εἰ τύχοι , τυραννοκτονῆϲαί τινα καὶ μήπω τετιμῆϲθαι , ἐπιβάλλοντοϲ δὲ τοῦ τοιούτου φάναι τινὰ ὁ τυραννοκτονήϲαϲ τιμάϲθω · ὅπερ πάνυ ἐμφανέϲτατον γενήϲεται μετὰ ὁριϲτικῆϲ προφορᾶϲ , καὶ μάλιϲτα ἐπὶ παρῳχημένου χρόνου , ὁ τυραννοκτονήϲαϲ τετίμηται . — Δεδείξεται δὲ ὡϲ καὶ πλήθουϲ ἔϲθ᾿ ὅτε ἔμφαϲιν ποιεῖ .
Lemmas: εἰμί ὅτε δέ καί προληπτικός πρόσωπον ἀναφέρω , ὅτε δή καί ἀοριστώδης φαίνω , ὅτε οὕτως φημί , ὁ τυραννοκτονέω τιμάω . ὁ γάρ ὡς εἰμί πρόσωπον ἀναπολέω , ὅμοιος καθίστημι ἐκεῖνος ἐκεῖνος γάρ περί κέαρ μάκαρ ἔξοχος ἄλλος , ὅς ἄν σύ ἕδνον βρίθω οἶκος δέ ἄγω { ζ 158 seq . } . ( οὐ γάρ ὅμοιος εἰμί ὁ ἐκεῖνος ἀνήρ , ὅτε ἐγώ κυνώπης { δ 145 } , ἐπεί οὗτος μέν ὁ προγίγνομαι πρόσωπον ἀναπολέω , ὁ δέ πρόκειμαι ὁ ὡς εἰμί ) οὐ λανθάνω δέ ἐγώ ὡς δύναμαι καί προυφίστημι πρόσωπον ἀναφέρω ὁ ὁ τυραννοκτονέω τιμάω . φέρω γάρ , εἰ τυγχάνω , τυραννοκτονέω τις καί μήπω τιμάω , ἐπιβάλλω δέ ὁ τοιοῦτος φημί τις ὁ τυραννοκτονέω τιμάω · ὅς πάνυ ἐμφανής γίγνομαι μετά ὁριστικός προφορά , καί μάλα ἐπί παροίχομαι χρόνος , ὁ τυραννοκτονέω τιμάω . — δείκνυμι δέ ὡς καί πλῆθος εἰμί ὅτε ἔμφασις ποιέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.45
Κατὰ τὰϲ προκειμέναϲ οὖν ἐννοίαϲ τοῦ μορίου ϲκεπτέον , εἰ πᾶϲι τοῖϲ πτωτικοῖϲ ϲυμφέρεται , καὶ τίνα τούτων ἀδυνατεῖ τὴν ἐξ αὐτῶν ϲυνάρτηϲιν ἀναδέξαϲθαι , καὶ τίνα ἅπαξ ἀναδεξάμενα αὐτὰ οὐ μεθίηϲι 28 b καθάπερ ἰδίαϲ ϲυλλαβάϲ . καὶ πρῶτόν γε ἀρκτέον τῆϲ τῶν ϲτοιχείων ϲυντάξεωϲ ὡϲ πρὸϲ τὰ ἄρθρα .
Lemmas: κατά ὁ πρόκειμαι οὖν ἔννοια ὁ μόριον σκοπέω , εἰ πᾶς ὁ πτωτικός συμφέρω , καί τίς οὗτος ἀδυνατέω ὁ ἐκ αὐτός συνάρτησις ἀναδέχομαι , καί τίς ἅπαξ ἀναδέχομαι αὐτός οὐ μεθίημι 28 b καθά ἴδιος συλλαβή . καί πρῶτος γε ἄρχω ὁ ὁ στοιχεῖον σύνταξις ὡς πρός ὁ ἄρθρον .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.46
Τὰ τοίνυν ϲτοιχεῖα ἐν εὐθείᾳ καὶ αἰτιατικῇ ἤτοι χωρὶϲ ἄρθρου λέγεται ἢ ϲὺν ἄρθρῳ . καὶ χωρὶϲ μὲν ἄρθρου , ἡνίκα φαμὲν οὕτω , τοῦτο α ἐϲτί , τοῦτο β ἐϲτί , νῦν εὐθείαϲ νοουμένηϲ , ὡϲ εἰ καί τιϲ φαίη τοῦτο ἄνθρωπόϲ ἐϲτι , τοῦτο ἵπποϲ ἐϲτί διδάϲκει καὶ ἡ τοῦ ῥήματοϲ ϲύνοδοϲ , ϲυντείνουϲα ἐπὶ τὴν εὐθεῖαν . κατὰ δὲ αἰτιατικήν , τοῦτο α προϲαγορεύει ὁ διδάϲκαλοϲ , τοῦτο β , πάλιν ἐκ τῆϲ μεταβάϲεωϲ τοῦ ῥήματοϲ ϲυντεινούϲηϲ ἐπὶ τὸ τοῦτο β καὶ τοῦ ϲτοιχείου νοουμένου κατ’ αἰτιατικήν , ὡϲ εἰ καὶ οὕτωϲ ἀποφαινοίμεθα , τοῦτον τὸν χαρακτῆρα ϲημαίνει ὁ διδάϲκαλοϲ . ϲὺν δὲ ἄρθρῳ , ὅτε οὕτω φαμέν , τὸ α δίχρονόν ἐϲτι , τὸ α τελικόν ἐϲτι θηλυκῶν , καὶ οὐδετέρων , καὶ ἔτι κατ’ αἰτιατικήν , τὸ α ἀπήλειψεν ὁ παῖϲ , ὡϲ εἰ καὶ τὸν χαρακτῆρα ἀπήλειψε . —
Lemmas: ὁ τοίνυν στοιχεῖον ἐν εὔθεια καί αἰτιατικός ἤτοι χωρίς ἄρθρον λέγω ἤ σύν ἄρθρον . καί χωρίς μέν ἄρθρον , ἡνίκα φημί οὕτως , οὗτος α εἰμί , οὗτος β εἰμί , νῦν εὐθεῖα νοέω , ὡς εἰ καί τις φημί οὗτος ἄνθρωπος εἰμί , οὗτος ἵππος εἰμί διδάσκω καί ὁ ὁ ῥῆμα σύνοδος , συντείνω ἐπί ὁ εὐθεῖα . κατά δέ αἰτιατικός , οὗτος α προσαγορεύω ὁ διδάσκαλος , οὗτος β , πάλιν ἐκ ὁ μετάβασις ὁ ῥῆμα συντείνω ἐπί ὁ οὗτος β καί ὁ στοιχεῖον νοέω κατά αἰτιατικός , ὡς εἰ καί οὕτως ἀποφαίνω , οὗτος ὁ χαρακτήρ σημαίνω ὁ διδάσκαλος . σύν δέ ἄρθρον , ὅτε οὕτως φημί , ὁ α δίχρονος εἰμί , ὁ α τελικός εἰμί θηλυκός , καί οὐδέτερος , καί ἔτι κατά αἰτιατικός , ὁ α ἀπαλείφω ὁ παῖς , ὡς εἰ καί ὁ χαρακτήρ ἀπαλείφω . —
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.47
Κατὰ μέντοι γενικὴν καὶ δοτικὴν ἀδύνατον ἐκϲτῆναι τὸ ἄρθρον τῆϲ ϲυντάξεωϲ τῶν ϲτοιχείων , ὅτε οὕτω φαμέν · τῷ α παρέπεται τὸ ἐκτείνεϲθαι καὶ ϲυϲτέλλεϲθαι , τοῦ α τὴν κεραίαν ἀπήλειψε , τοῦ α ἡ ἐκφώνηϲιϲ μεγίϲτη ἐϲτίν .
Lemmas: κατά μέντοι γενικός καί δοτικός ἀδύνατος ἐξίστημι ὁ ἄρθρον ὁ σύνταξις ὁ στοιχεῖον , ὅτε οὕτως φημί · ὁ α παρέπομαι ὁ ἐκτείνω καί συστέλλω , ὁ α ὁ κεραία ἀπαλείφω , ὁ α ὁ ἐκφώνησις μέγας εἰμί .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.48
Ἔϲτι δὲ αἰτία τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἥδε . μονόπτωτά ἐϲτι τὰ ϲτοιχεῖα , καὶ προῦπτον ὅτι ἡ αὐτῶν πρώτη ἐκφώνηϲιϲ καὶ θέϲιϲ ἐν εὐθείᾳ ἐϲτίν . αὕτη οὖν ἄγνωϲτοϲ οὖϲα τοῖϲ ἀρτιμαθέϲι τῶν παίδων ἀναγκαίωϲ δίχα ἄρθρου λέγεται , εἴγε τὸ ἄρθρον προϋφεϲτῶϲαν γνῶϲιν δηλοῖ , ὁ δὲ παῖϲ ἀγνοεῖ τὸ ϲτοιχεῖον · ὑγιῶϲ ἄρα φαμὲν κατὰ τὰϲ διδαχὰϲ τοῦτο α ἐϲτίν . ἤδη μέντοι ἀναλαβόντεϲ τὴν γνῶϲιν αὐτοῦ ὡϲ προδεδιδαγμένοι , ἀναγκαίωϲ τὴν κατ᾿ αὐτοῦ ἀναπόληϲιν παρεμφαίνοντεϲ , πάντωϲ καὶ ϲὺν ἄρθρῳ ἀποφαινόμεθα , τὸ α τελικόν ἐϲτι θηλυκῶν τε καὶ οὐδετέρων , τουτέϲτιν ὃ προεμάθομεν α . ἤδη μέντοι λημματιζομένηϲ τῆϲ εὐθείαϲ ϲύνεϲτι καὶ ἡ ὁμόφωνοϲ αἰτιατικὴ ταῖϲ αὐταῖϲ ἐφόδοιϲ καὶ μετὰ ἄρθρου λεγομένη καὶ χωρὶϲ ἄρθρου , πάλιν κατὰ τὴν πρώτην θέϲιν , τοῦτο α προϲαγορεύει ὁ διδάϲκαλοϲ , καὶ πάλιν κατὰ τὴν προϋποκειμένην γνῶϲιν , τὸ ᾱ ἀπήλειψεν ὁ παῖϲ . —
Lemmas: εἰμί δέ αἰτία ὁ σύνταξις ὅδε . μονόπτωτος εἰμί ὁ στοιχεῖον , καί πρόοπτος ὅτι ὁ αὐτός πρῶτος ἐκφώνησις καί θέσις ἐν εὔθεια εἰμί . οὗτος οὖν ἄγνωστος εἰμί ὁ ἀρτιμαθής ὁ παῖς ἀναγκαῖος δίχα ἄρθρον λέγω , εἰ ὁ ἄρθρον προυφίστημι γνῶσις δηλόω , ὁ δέ παῖς ἀγνοέω ὁ στοιχεῖον · ὑγιής ἄρα φημί κατά ὁ διδαχή οὗτος α εἰμί . ἤδη μέντοι ἀναλαμβάνω ὁ γνῶσις αὐτός ὡς προδιδάσκω , ἀναγκαῖος ὁ κατά αὐτός ἀναπόλησις παρεμφαίνω , πάντως καί σύν ἄρθρον ἀποφαίνω , ὁ α τελικός εἰμί θηλυκός τε καί οὐδέτερος , τουτέστι ὅς προμανθάνω α . ἤδη μέντοι λημματίζω ὁ εὐθεῖα σύνειμι καί ὁ ὁμόφωνος αἰτιατικός ὁ αὐτός ἔφοδος καί μετά ἄρθρον λέγω καί χωρίς ἄρθρον , πάλιν κατά ὁ πρῶτος θέσις , οὗτος α προσαγορεύω ὁ διδάσκαλος , καί πάλιν κατά ὁ προυπόκειμαι γνῶσις , ὁ α ἀπαλείφω ὁ παῖς . —
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.49
Ἡ μέντοι γενικὴ καὶ ἡ ϲυμπαθοῦϲα αὐτῇ δοτική , οὐκ ἔχουϲα διὰ τῆϲ φωνῆϲ τὴν γενικὴν ἀποδεῖξαι , ἐπεὶ ἄκλιτα τὰ ϲτοιχεῖα , βοηθεῖτα τῇ τοῦ ἄρθρου κεκλιμένῃ γενικῇ , οἷον τοῦ α ἡ ἐκφώνηϲιϲ μεγίϲτη ἐϲτί · καὶ ἔτι ἐπὶ τῆϲ δοτικῆϲ ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ . εἰ γὰρ τὸ ἄρθρον τιϲ ἀφέλοι , ἡ λειπομένη φωνὴ ὡϲ εὐθεῖα λελείψεται , καθό , ὡϲ εἴπομεν , ἡ πρώτη θέϲιϲ εὐθεῖά ἐϲτι . καὶ οὕτω γίνεται ἀκατάλληλα τὰ τοῦ λόγου , ᾱ ἡ ἐκφώνηϲιϲ μεγίϲτη ἐϲτίν . οὐ γὰρ μᾶλλον τῷ ᾱ τὸ ἐϲτί ϲυντετάξεται ἤπερ τῷ μεγίϲτη ἡ ἐκφώνηϲιϲ . ἐπεὶ δύο οὖν εὐθεῖαι οὐδέποτε ϲυνίϲτανται , ὡϲ δύο εὐθειῶν νοουμένων ἀκατάλληλα τὰ τοῦ λόγου γίνεται . ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ κἀπὶ τῆϲ δοτικῆϲ , τῷ α πρόϲκειται τὸ ῑ · ἐὰν γὰρ εἴπωμεν · ᾱ πρόϲκειται τὸ ῑ , πάλιν ὡϲ δύο εὐθειῶν νοουμένων ἀκατάλληλα τὰ τοῦ λόγου γίνεται . Ὅτι δὲ διὰ τὸ ἄκλιτον τῆϲ φωνῆϲ ἡ τοῦ ἄρθρου πρόϲθεϲιϲ γίνεται , ϲαφὲϲ κἀκ τῶν ἐγκλινομένων καὶ κατὰ τὴν φωνήν , Δίωνοϲ ἡ ἐκφώνηϲιϲ μεγίϲτη ἐϲτίν · ἰδοὺ γάρ , μὴ ϲυνόντοϲ τοῦ ἄρθρου κατάλληλα τὰ τοῦ λόγου ἐϲτίν . ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ κἀπὶ τῆϲ δοτικῆϲ , Δίωνι πρόϲκειται τὸ ι . Ἐδείχθη ἄρα ἥ τε γενικὴ καὶ ἡ δοτικὴ τῶν ϲτοιχείων , ὡϲ ἀναγκαίωϲ οὐ μεθίηϲι τὰ ἄρθρα .
Lemmas: ὁ μέντοι γενικός καί ὁ συμπαθέω αὐτός δοτικός , οὐ ἔχω διά ὁ φωνή ὁ γενικός ἀποδείκνυμι , ἐπεί ἄκλιτος ὁ στοιχεῖον , βοηθέω ὁ ὁ ἄρθρον κλίνω γενικός , οἷος ὁ α ὁ ἐκφώνησις μέγας εἰμί · καί ἔτι ἐπί ὁ δοτικός ὁ αὐτός λόγος . εἰ γάρ ὁ ἄρθρον τις ἀφαιρέω , ὁ λείπω φωνή ὡς εὐθύς λείπω , καθό , ὡς λέγω , ὁ πρῶτος θέσις εὐθύς εἰμί . καί οὕτως γίγνομαι ἀκατάλληλος ὁ ὁ λόγος , α ὁ ἐκφώνησις μέγας εἰμί . οὐ γάρ μάλα ὁ α ὁ εἰμί συντάσσω ἤ ὁ μέγας ὁ ἐκφώνησις . ἐπεί δύο οὖν εὐθεῖα οὐδέποτε συνίστημι , ὡς δύο εὐθεῖα νοέω ἀκατάλληλος ὁ ὁ λόγος γίγνομαι . ὁ αὐτός λόγος ἐπί ὁ δοτικός , ὁ α πρόσκειμαι ὁ ι̅ · ἐάν γάρ λέγω · α πρόσκειμαι ὁ ι̅ , πάλιν ὡς δύο εὐθεῖα νοέω ἀκατάλληλος ὁ ὁ λόγος γίγνομαι . ὅτι δέ διά ὁ ἄκλιτος ὁ φωνή ὁ ὁ ἄρθρον πρόσθεσις γίγνομαι , σαφής ἐκ ὁ ἐγκλίνω καί κατά ὁ φωνή , Δίων ὁ ἐκφώνησις μέγας εἰμί · ἰδού γάρ , μή σύνειμι ὁ ἄρθρον κατάλληλος ὁ ὁ λόγος εἰμί . ὁ αὐτός λόγος ἐπί ὁ δοτικός , Δίων πρόσκειμαι ὁ ι̅ . δείκνυμι ἄρα ὁ τε γενικός καί ὁ δοτικός ὁ στοιχεῖον , ὡς ἀναγκαῖος οὐ μεθίημι ὁ ἄρθρον .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.50
Καὶ ἕνεκεν τοῦ τοιούτου οὐ ϲυγκαταθείμην ἂν Τρύφωνι { p 24 Velsen } ἀποφαινομένῳ ἐν τῷ περὶ ἄρθρων ὡϲ τὰ ἀπαρέμφατα ῥήματα πῇ μὲν ὀνόματά ἐϲτι τῶν ῥημάτων , ὅτε καὶ ὡϲ ὀνόματα ἄρθρα προϲλαμβάνει , τῷ περιπατεῖν ἥδομαι , τοῦ περιπατεῖν πρόνοιαν ἔχω , καὶ ἔτι ἐπ’ εὐθείαϲ , τὸ περιπατεῖν ἀνιαρόν ἐϲτι · χωρὶϲ μέντοι ἄρθρου λεγόμενα ῥήματα ἂν εἴη , περιπατεῖν θέλω ἤπερ ἑϲτάναι . τοιαύταιϲ γάρ τιϲι ϲυντάξεϲιν ἐδόκει μερίζειν τὸ μὲν ὡϲ ὀνοματικόν , τὸ δὲ ὡϲ ῥηματικόν . πρόκειται οὖν ὁ λόγοϲ φυϲικώτατοϲ , ὃϲ οὐ παρὰ τὰϲ ἐλλείψειϲ τῶν ἄρθρων ἢ παραθέϲειϲ ἐξελέγξει τὸ ἃ μὲν εἶναι ὀνόματα , ἃ δὲ μή . ἅπαξ γὰρ ἐκεῖνο ἔϲτι διαλαβεῖν , ὡϲ πᾶν ἀπαρέμφατον ὄνομά ἐϲτι ῥήματοϲ , εἴγε καὶ οἱ ἀπὸ τῆϲ Στοᾶϲ αὐτὸ μὲν καλοῦϲι ῥῆμα , τὸ δὲ περιπατεῖ ἢ γράφει κατηγόρημα ἢ ϲύμβαμα , καὶ ἔτι τὰϲ ἀπὸ τούτων ἐγκλίϲειϲ . —
Lemmas: καί ἕνεκα ὁ τοιοῦτος οὐ συγκατατίθημι ἄν Τρύφων { p 24 Velsen } ἀποφαίνω ἐν ὁ περί ἄρθρον ὡς ὁ ἀπαρέμφατος ῥῆμα πῇ μέν ὄνομα εἰμί ὁ ῥῆμα , ὅτε καί ὡς ὄνομα ἄρθρον προσλαμβάνω , ὁ περιπατέω ἥδομαι , ὁ περιπατέω πρόνοια ἔχω , καί ἔτι ἐπί εὐθεῖα , ὁ περιπατέω ἀνιαρός εἰμί · χωρίς μέντοι ἄρθρον λέγω ῥῆμα ἄν εἰμί , περιπατέω ἐθέλω ἤ ἵστημι . τοιοῦτος γάρ τις σύνταξις δοκέω μερίζω ὁ μέν ὡς ὀνοματικός , ὁ δέ ὡς ῥηματικός . πρόκειμαι οὖν ὁ λόγος φυσικός , ὅς οὐ παρά ὁ ἔλλειψις ὁ ἄρθρον ἤ παράθεσις ἐξελέγχω ὁ ὅς μέν εἰμί ὄνομα , ὅς δέ μή . ἅπαξ γάρ ἐκεῖνος εἰμί διαλαμβάνω , ὡς πᾶς ἀπαρέμφατος ὄνομα εἰμί ῥῆμα , εἰ καί ὁ ἀπό ὁ Στοά αὐτός μέν καλέω ῥῆμα , ὁ δέ περιπατέω ἤ γράφω κατηγόρημα ἤ σύμβαμα , καί ἔτι ὁ ἀπό οὗτος ἔγκλισις . —
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.51
Διὰ τοῦτο καὶ ὡϲ ἐπὶ γενικὸν ὄνομα τὸ ἀπαρέμφατον πᾶϲα ἔγκλιϲιϲ ὑποϲτρέφει . εἰ γάρ τιϲ τῇδε ἀποφαίνοιτο , περιπατεῖ Τρύφων , μεταβάλοι δέ τιϲ τοῦτο εἰϲ ἀφήγηϲιν τοῦ εἰρημένου προϲθεὶϲ τὸ ἐγκείμενον τῇ ὁριϲτικῇ ἐγκλίϲει , λέγω τὸ ὡρίϲατο , οὕτωϲ ἂν εἴποι , ὡρίϲατο περιπατεῖν Τρύφωνα · καὶ ἐπὶ εὐκτικῆϲ προφορᾶϲ , περιπατοίη Τρύφων , πάλιν τὸ ἐγκείμενον τῆϲ εὐχῆϲ ϲυμπαραλαβὼν φαίη ἂν ηὔξατο περιπατεῖν Τρύφωνα · καὶ ἔτι ἐπὶ προϲτακτικῆϲ ἐγκλίϲεωϲ , περιπατείτω Τρύφων , εἴποι ἂν προϲέταξε περιπατεῖν Τρύφωνα . Ἔνθεν μοι δοκοῦϲιν εὐήθωϲ ἀναϲτρέφειν οἱ ἐπιζητοῦντεϲ διὰ τί ἐλλείπει προϲώποιϲ καὶ ἀριθμοῖϲ καὶ ἔτι ψυχικῇ διαθέϲει , εἴγε οὐ πληθύνεται , ὅτι πᾶν πρᾶγμα ἕν ἐϲτιν , — εἴγε οὐκ ἔχει ψυχικὴν διάθεϲιν , ὅτι μηδὲ εἰϲ πρόϲωπα ἀνεκυκλήθη , ἅπερ ἔμψυχα ὄντα τὴν ἐν αὑτοῖϲ διάθεϲιν τῆϲ ψυχῆϲ ἐπαγγέλλεται · ὥϲτε δυνάμει αὐτὸ τὸ ῥῆμα οὔτε πρόϲωπα ἐπιδέχεται οὔτε ἀριθμούϲ , ἀλλ᾿ ἐγγενόμενον ἐν προϲώποιϲ τότε καὶ τὰ πρόϲωπα διέϲτειλεν , ὄντα λοιπὸν ἢ ἑνικὰ ἢ δυϊκὰ ἢ πληθυντικά . προῦπτον δὲ ὅτι οὐδὲ ψυχικὴν διάθεϲιν , καθὼϲ προείπομεν . πῶϲ οὖν οὐκ εὐηθέϲτεροι οἱ κἀκεῖνο ἀποφαινόμενοι , ὅτι καὶ ἑνικὰ καὶ δυϊκὰ καὶ πληθυντικὰ καὶ προϲώπων διαιρίϲειϲ ἔχει , ἐν ϲυνεμπτώϲει ἐξαριθμουμένων τοῦ ἐμὲ γράφειν , ϲὲ γράφειν , ἐκεῖνον γράφειν , ἡμᾶϲ γράφειν , ὑμᾶϲ γράφειν , ἐκείνουϲ γράφειν , ἀλλ᾿ ἐνέϲται ἐξαιρέτωϲ ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ ἔτι καὶ περὶ τούτων διαλαβεῖν , ἐν οἷϲ καὶ ζητήϲομεν διὰ τί ἐπ’ αἰτιατικὴν φέρεται .
Lemmas: διά οὗτος καί ὡς ἐπί γενικός ὄνομα ὁ ἀπαρέμφατος πᾶς ἔγκλισις ὑποστρέφω . εἰ γάρ τις ὅδε ἀποφαίνω , περιπατέω Τρύφων , μεταβάλλω δέ τις οὗτος εἰς ἀφήγησις ὁ λέγω προστίθημι ὁ ἔγκειμαι ὁ ὁριστικός ἔγκλισις , λέγω ὁ ὁρίζω , οὕτως ἄν λέγω , ὁρίζω περιπατέω Τρύφων · καί ἐπί εὐκτικός προφορά , περιπατέω Τρύφων , πάλιν ὁ ἔγκειμαι ὁ εὐχή συμπαραλαμβάνω φημί ἄν εὔχομαι περιπατέω Τρύφων · καί ἔτι ἐπί προστακτικός ἔγκλισις , περιπατέω Τρύφων , λέγω ἄν προστάσσω περιπατέω Τρύφων . ἔνθεν ἐγώ δοκέω εὐήθης ἀναστρέφω ὁ ἐπιζητέω διά τίς ἐλλείπω πρόσωπον καί ἀριθμός καί ἔτι ψυχικός διάθεσις , εἰ οὐ πληθύνω , ὅτι πᾶς πρᾶγμα εἷς εἰμί , — εἰ οὐ ἔχω ψυχικός διάθεσις , ὅτι μηδέ εἰς πρόσωπον ἀνακυκλέω , ὅς ἔμψυχος εἰμί ὁ ἐν ἑαυτοῦ διάθεσις ὁ ψυχή ἐπαγγέλλω · ὥστε δύναμις αὐτός ὁ ῥῆμα οὔτε πρόσωπον ἐπιδέχομαι οὔτε ἀριθμός , ἀλλά ἐγγίγνομαι ἐν πρόσωπον τότε καί ὁ πρόσωπον διαστέλλω , εἰμί λοιπός ἤ ἑνικός ἤ δυικός ἤ πληθυντικός . πρόοπτος δέ ὅτι οὐδέ ψυχικός διάθεσις , καθώς προλέγω . πῶς οὖν οὐ εὐήθης ὁ ἐκεῖνος ἀποφαίνω , ὅτι καί ἑνικός καί δυικός καί πληθυντικός καί πρόσωπον διαίρω ἔχω , ἐν συνέμπτωσις ἐξαριθμέω ὁ ἐγώ γράφω , σύ γράφω , ἐκεῖνος γράφω , ἐγώ γράφω , σύ γράφω , ἐκεῖνος γράφω , ἀλλά ἔνειμι ἐξαιρετός ἐν ὁ ἑξῆς ἔτι καί περί οὗτος διαλαμβάνω , ἐν ὅς καί ζητέω διά τίς ἐπί αἰτιατικός φέρω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.52
Ἄλλωϲ τε καὶ γὰρ ἅ φηϲι χωρὶϲ ἄρθρων λέγεϲθαι , δύναται καὶ μετὰ ἄρθρων παραλαμβάνεϲθαι , τὸ φιλολογεῖν βούλομαι ἤπερ τὸ πλουτεῖν . Ὡϲ πρόκειται οὖν , ἡ τῶν ἄρθρων καὶ ἀπαρεμφάτων ϲύνταξιϲ ἡ αὐτή ἐϲτι τῇ τῶν ϲτοιχείων ϲυντάξει . χρὴ μέντοι νοεῖν ὅτι διχῶϲ πρόϲειϲι τὸ ἄρθρον , ὁτὲ μὲν τῷ λόγῳ τῷ προκειμένῳ , καθάπερ ἐπεδείξαμεν ἐπὶ παντὸϲ μέρουϲ λόγου , ὁτὲ δὲ ὡϲ πρὸϲ τὸ πρᾶγμα . καὶ τοῦ μὲν προτέρου τὸ γράφειν πρώτηϲ ἐϲτὶ ϲυζυγίαϲ , τὸ γράφειν διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφεται , καὶ ὅϲα οὕτω δύναται κατὰ τῆϲ φωνῆϲ λέγεϲθαι · τοῦ δὲ δευτέρου τὸ γράφειν ἐπίπονόν ἐϲτι , τὸ γράφειν φιλοπόνου ἀνδρόϲ ἐϲτιν .
Lemmas: ἄλλος τε καί γάρ ὅς φημί χωρίς ἄρθρον λέγω , δύναμαι καί μετά ἄρθρον παραλαμβάνω , ὁ φιλολογέω βούλομαι ἤ ὁ πλουτέω . ὡς πρόκειμαι οὖν , ὁ ὁ ἄρθρον καί ἀπαρέμφατος σύνταξις ὁ αὐτός εἰμί ὁ ὁ στοιχεῖον σύνταξις . χρή μέντοι νοέω ὅτι διχῶς προσέρχομαι ὁ ἄρθρον , ὅτε μέν ὁ λόγος ὁ πρόκειμαι , καθά ἐπιδείκνυμι ἐπί πᾶς μέρος λόγος , ὅτε δέ ὡς πρός ὁ πρᾶγμα . καί ὁ μέν πρότερος ὁ γράφω πρῶτος εἰμί συζυγία , ὁ γράφω διά ὁ ε̅ι̅ δίφθογγος γράφω , καί ὅσος οὕτως δύναμαι κατά ὁ φωνή λέγω · ὁ δέ δεύτερος ὁ γράφω ἐπίπονος εἰμί , ὁ γράφω φιλόπονος ἀνήρ εἰμί .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.53
Οὐκ ἔϲτι μέντοι παρέλκον ἐν ταῖϲ τοιαύταιϲ ϲυντάξεϲιν ἀποδεῖξαι , ὅτι τὰ οὕτω παρατιθέμενα τοῖϲ ῥήμαϲιν ἄρθρα οὐκ ἐπιρρήματά ἐϲτιν . ἐπεὶ γοῦν οὐκ ἀπίθανοϲ ὁ λόγοϲ παρυφίϲταται τοῦ μὴ τάχα τὰ ἄρθρα τὰ τοιαῦτα ἀρθρικῶϲ νοεῖϲθαι , ἐπιρρηματικῶϲ δέ , φέρε διαλαβεῖν καὶ περὶ τοῦ τοιούτου .
Lemmas: οὐ εἰμί μέντοι παρέλκω ἐν ὁ τοιοῦτος σύνταξις ἀποδείκνυμι , ὅτι ὁ οὕτως παρατίθημι ὁ ῥῆμα ἄρθρον οὐ ἐπίρρημα εἰμί . ἐπεί γοῦν οὐ ἀπίθανος ὁ λόγος παρυφίστημι ὁ μή τάχα ὁ ἄρθρον ὁ τοιοῦτος ἀρθρικός νοέω , ἐπιρρηματικός δέ , φέρω διαλαμβάνω καί περί ὁ τοιοῦτος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.54
« Ἡ κατὰ τὸ οὐδέτερον θέϲιϲ ϲυνεχέϲτερον , πρὸ τῶν ῥημάτων τιθεμένη , ἐπιρρηματικῶϲ ἀκούεται ἤπερ ὀνοματικῶϲ , εἰ οὕτωϲ ἀποφαινοίμεθα , ταχὺ παρεγένου , ὅϲ τ’ εὐρὺ ῥέει Πυλίων διὰ γαίηϲ { Ε 545 } οὐ μὲν καλὸν ἀτέμβειν οὐδὲ δίκαιον { υ 294 } τάχιον διαλέγου . ὅπερ δύναται καὶ ἐπὶ τῆϲ τριγενείαϲ τῶν ἄρθρων ἐγχωρεῖν · εἰ γὰρ τὸ δεῖ ταχὺ λέγειν ἢ ταχὺ τρέχειν ἐν ἴϲῳ ἐϲτὶ τῷ δεῖ ταχέωϲ λέγειν ἢ ταχέωϲ τρέχειν , καὶ τὸ παρεμπῖπτον οὐδέτερον ἄρθρον πρὸ τοῦ ῥήματοϲ τὸ αὐτὸ ἀναδέξεται τῇ προειρημένῃ ϲυντάξει , ἐπιρρηματικῶϲ νοούμενον κατὰ ἀρθρικὴν ἐκφοράν . »
Lemmas: « ὁ κατά ὁ οὐδέτερος θέσις συνεχής , πρό ὁ ῥῆμα τίθημι , ἐπιρρηματικός ἀκούω ἤ ὀνοματικός , εἰ οὕτως ἀποφαίνω , ταχύς παραγίγνομαι , ὅς τε εὐρύς ῥέω Πύλιος διά γῆ { Ε 545 } οὐ μέν καλός ἀτέμβω οὐδέ δίκαιος { ὗς 294 } τάχα διαλέγω . ὅς δύναμαι καί ἐπί ὁ τριγένεια ὁ ἄρθρον ἐγχωρέω · εἰ γάρ ὁ δέω ταχύς λέγω ἤ ταχύς τρέχω ἐν ἴσος εἰμί ὁ δέω ταχύς λέγω ἤ ταχύς τρέχω , καί ὁ παρεμπίπτω οὐδέτερος ἄρθρον πρό ὁ ῥῆμα ὁ αὐτός ἀναδείκνυμι ὁ προλέγω σύνταξις , ἐπιρρηματικός νοέω κατά ἀρθρικός ἐκφορά . »
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.55
Ἀλλ᾿ ἔϲτι γε πρὸϲ τὸ τοιοῦτο φάναι , ὅτι τὰ ϲυντάξεωϲ ἐπρρηματικῆϲ τυχόντα πτωτικά , τὸν τόπον ἀπενεγκάμενα τοῦ ἐπιρρήματοϲ , ἄκλιτα καθίϲταται , μιμούμενα τὸ μοναδικὸν τῶν ἐπιρρημάτων . φέρε γὰρ οὕτω φάναι ἐπ’ ὀνοματικῆϲ ϲυντάξεωϲ , ταχὺ ἐλθὸν παιδίον ὤνηϲεν ἡμᾶϲ , ταχέοϲ ἐλθόντοϲ παιδίου ὠφελήθημεν , κἀπὶ τῶν ἑξῆϲ πτώϲεων , ϲυμπαραλαμβανομένηϲ τῆϲ δεούϲηϲ ϲυντάξεωϲ , ἡνίκα ἐπιρρηματικῶϲ καθ᾿ ἕνα ϲχηματιϲμὸν λέγομεν ταχὺ ἐλθὸν παιδίον , ταχὺ ἐλθόντοϲ παιδίου , ταχὺ ἐλθόντι παιδίῳ . εἰ δὲ τοῦτο ἀληθέϲ , ἔδει τὸ ἄρθρον , εἴπερ ἐπιρρηματικῶϲ παρέκειτο , ἄκλιτον καθίϲταϲθαι · νυνὶ δὲ κλίνεται , καὶ κλιθὲν ἀμετάϲτατόν ἐϲτι τῆϲ ϲυντάξεωϲ . καὶ ὅτι ὁ προκείμενοϲ λόγοϲ οὐ μᾶλλον παρέϲτηϲε τὰ ἄρθρα ἐπιρρήματα ἤπερ τὰ ἀπαρέμφατα ὀνόματα τῆϲ τῶν ἐγκλίϲεων μεταλήψεωϲ , καθὼϲ παρεδείξαμεν ὅτι τῶν ἐγκλίϲεων τὰ ὀνόματα αὐτὰ τὰ ἀπαρέμφατά ἐϲτι · δι᾿ ὃ κατ᾿ ἐξαίρετον αὐτοῖϲ πρόϲειϲιν ἡ τῶν ἄρθρων παράθεϲιϲ , καθὰ τὰ ὀνόματα τῶν ἐγκλίϲεων δι᾿ αὐτῶν δηλοῦται , καθὼϲ προαπεδείξαμεν . —
Lemmas: ἀλλά εἰμί γε πρός ὁ τοιοῦτος φημί , ὅτι ὁ σύνταξις επρρηματικεω τυγχάνω πτωτικός , ὁ τόπος ἀποφέρω ὁ ἐπίρρημα , ἄκλιτος καθίστημι , μιμέομαι ὁ μοναδικός ὁ ἐπίρρημα . φέρω γάρ οὕτως φημί ἐπί ὀνοματικός σύνταξις , ταχύς ἔρχομαι παιδίον ὀνίνημι ἐγώ , ταχύς ἔρχομαι παιδίον ὠφελέω , ἐπί ὁ ἑξῆς πτῶσις , συμπαραλαμβάνω ὁ δέω σύνταξις , ἡνίκα ἐπιρρηματικός κατά εἷς σχηματισμός λέγω ταχύς ἔρχομαι παιδίον , ταχύς ἔρχομαι παιδίον , ταχύς ἔρχομαι παιδίον . εἰ δέ οὗτος ἀληθής , δέω ὁ ἄρθρον , εἴπερ ἐπιρρηματικός παράκειμαι , ἄκλιτος καθίστημι · νυνί δέ κλίνω , καί κλίνω ἀμετάστατος εἰμί ὁ σύνταξις . καί ὅτι ὁ πρόκειμαι λόγος οὐ μάλα παρίστημι ὁ ἄρθρον ἐπίρρημα ἤ ὁ ἀπαρέμφατος ὄνομα ὁ ὁ ἔγκλισις μετάληψις , καθώς παραδείκνυμι ὅτι ὁ ἔγκλισις ὁ ὄνομα αὐτός ὁ ἀπαρέμφατος εἰμί · διά ὅς κατά ἐξαιρετός αὐτός πρόσειμι ὁ ὁ ἄρθρον παράθεσις , καθά ὁ ὄνομα ὁ ἔγκλισις διά αὐτός δηλόω , καθώς προαποδείκνυμι . —
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.56
Κἀκεῖνο δὲ προϲθετέον , ὡϲ τὰ ὀνοματικὰ ἐπιρρηματικῶϲ νοούμενα τῇ ἐξ αὐτῶν παραθέϲει εἰϲ τὴν ὀνοματικὴν ὑποϲτρέφει ϲύνταξιν . τὸ γὰρ ταχὺ ἐλθὸν παιδίον δυνάμενον ἀκούεϲθαι ταχέωϲ ἐλθὸν παιδίον , προϲλαβὸν τὸ ἄρθρον ἀποβάλλει τὴν ἐπιρρηματικὴν ϲύνταξιν , τὸ ταχὺ ἐλθὸν παιδίον ὦφέληϲεν ἡμᾶϲ · καὶ εἰ τῷ εὐρὺ ῥέει προϲθείη τιϲ τὸ ἄρθρον , φήϲαϲ τὸ εὐρὺ ῥέει , ὄνομα ποιήϲειεν ἂν τὸ εὐρύ . πῶϲ οὖν οὐ βίαιον τὸ ποιοῦν μόριον τὰϲ ἐπιρρηματικὰϲ ὀνοματικὰϲ ϲυντάξειϲ εἰϲ ἐπιρρηματικὰϲ ϲυντάξειϲ παραλαμβάνειν ;
Lemmas: ἐκεῖνος δέ προστίθημι , ὡς ὁ ὀνοματικός ἐπιρρηματικός νοέω ὁ ἐκ αὐτός παράθεσις εἰς ὁ ὀνοματικός ὑποστρέφω σύνταξις . ὁ γάρ ταχύς ἔρχομαι παιδίον δύναμαι ἀκούω ταχύς ἔρχομαι παιδίον , προσλαμβάνω ὁ ἄρθρον ἀποβάλλω ὁ ἐπιρρηματικός σύνταξις , ὁ ταχύς ἔρχομαι παιδίον ὠφελέω ἐγώ · καί εἰ ὁ εὐρύς ῥέω προστίθημι τις ὁ ἄρθρον , φημί ὁ εὐρύς ῥέω , ὄνομα ποιέω ἄν ὁ εὐρύς . πῶς οὖν οὐ βίαιος ὁ ποιέω μόριον ὁ ἐπιρρηματικός ὀνοματικός σύνταξις εἰς ἐπιρρηματικός σύνταξις παραλαμβάνω ;
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.57
Πᾶϲα γενικὴ παντὸϲ ὀνόματοϲ ἐπιμεριζομένη πάντωϲ ϲυνέχε τὸ ἄρθρον . ἐκκείϲθω δὲ ὑποδείγματα , τῶν ἀνθρώπων οἱ μέν εἰϲιν Ἕλληνεϲ , οἱ δὲ βάρβαροι · τῶν Αἰάντων ὁ μὲν ἐπικαλεῖται Τελαμώνιοϲ , ὁ δὲ Λοκρόϲ · τῶν ἀδελφῶν μου ὁ μὲν ῥήτωρ ἐϲτίν , ὁ δὲ ἕτεροϲ γραμματικόϲ . καὶ ἐφ᾿ ἑνικῶν τῶν δυναμένων τμῆϲιν ἀναδέξαϲθαι , ὡϲ ἐπὶ τοῦ χρυϲοῦ , ἀργύρου , τῶν οὕτω παραλαμβανομένων . φημὶ δὲ ἐπιμεριζομένων , ἐπεὶ οἷόν τε γενικὴν οὐ τὸ τοιοῦτον ἐπιδεχομένην καὶ χωρὶϲ ἄρθρων λέγεϲθαι , ἀνθρώπων ἀκούω , φίλων προνοοῦμαι , οὐ μὴν φίλων ὃϲ μὲν ἀγαθόϲ ἐϲτιν , ὃϲ δὲ πονηρόϲ · πάντωϲ γὰρ ϲὺν τῷ ἄρθρῳ . οὐ μόνον οὖν ἐπ’ ἐκείνων ἡ πτῶϲιϲ ἐνηλλάγη , Νεϲτορίδαι δ᾿ ὁ μὲν οὔταϲ᾿ Ἀτύμνιον { Π 317 } , ὁ δ’ ἀπέλαβεν ιὸν ἀδελφόν , ἀλλὰ προφανὲϲ ὅτι καὶ τὸ ἄρθρον λείπει , καὶ ϲαφῶϲ , ὅτι τὸ ϲχῆμα ἐξηγήϲατο τὸ ἀϲύϲτατον τοῦ λόγου · γενικῆϲ γὰρ οὔϲηϲ οὐκ ἂν ἔλειψε τὸ ἄρθρον . τὸ μέντοι οἱ δὲ δύο ϲκόπελοι { μ 73 } αὐτὸ μόνον τὴν πτῶϲιν ἐνήλλαξεν .
Lemmas: πᾶς γενικός πᾶς ὄνομα ἐπιμερίζω πάντως συνέχω ὁ ἄρθρον . ἔκκειμαι δέ ὑπόδειγμα , ὁ ἄνθρωπος ὁ μέν εἰμί Ἕλλην , ὁ δέ βάρβαρος · ὁ Αἴας ὁ μέν ἐπικαλέω Τελαμώνιος , ὁ δέ Λοκρός · ὁ ἀδελφός ἐγώ ὁ μέν ῥήτωρ εἰμί , ὁ δέ ἕτερος γραμματικός . καί ἐπί ἑνικός ὁ δύναμαι τμῆσις ἀναδέχομαι , ὡς ἐπί ὁ χρυσός , ἄργυρος , ὁ οὕτως παραλαμβάνω . φημί δέ ἐπιμερίζω , ἐπεί οἷος τε γενικός οὐ ὁ τοιοῦτος ἐπιδέχομαι καί χωρίς ἄρθρον λέγω , ἄνθρωπος ἀκούω , φίλος προνοέω , οὐ μήν φίλος ὅς μέν ἀγαθός εἰμί , ὅς δέ πονηρός · πάντως γάρ σύν ὁ ἄρθρον . οὐ μόνος οὖν ἐπί ἐκεῖνος ὁ πτῶσις ἐναλλάσσω , Νεστορίδης δέ ὁ μέν οὐτάζω Ἀτύμνιος { Π 317 } , ὁ δέ ἀπολαμβάνω ἰός ἀδελφός , ἀλλά προφανής ὅτι καί ὁ ἄρθρον λείπω , καί σαφής , ὅτι ὁ σχῆμα ἐξηγέομαι ὁ ἀσύστατος ὁ λόγος · γενικός γάρ εἰμί οὐ ἄν λείβω ὁ ἄρθρον . ὁ μέντοι ὁ δέ δύο σκόπελος { μ 73 } αὐτός μόνος ὁ πτῶσις ἐναλλάσσω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.58
Ἔχει δὲ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἀπολογίαν ταύτην . τὰ ἐπιμεριζόμενα ἐκ προϋφεϲτῶτόϲ ἐϲτι πλήθουϲ , ἐν γνώϲει παραλαμβανομένου , εἴγε τὸ μέροϲ τῶν πρόϲ τι καθέϲτηκε καὶ ἔχει πρὸϲ τὸ ὅλον τὴν ἀπόταϲιν . ἀνάγκη οὖν ἐϲτι προϲγίνεϲθαι τὸ ἄρθρον τῷ ἐμπεριληπτικῷ τοῦ μέρουϲ , ἵνα τὴν προϋφεϲτῶϲαν γνῶϲιν δηλώϲῃ
Lemmas: ἔχω δέ ὁ ὁ σύνταξις ἀπολογία οὗτος . ὁ ἐπιμερίζω ἐκ προυφίστημι εἰμί πλῆθος , ἐν γνῶσις παραλαμβάνω , εἰ ὁ μέρος ὁ πρός τις καθίστημι καί ἔχω πρός ὁ ὅλος ὁ ἀπότασις . ἀνάγκη οὖν εἰμί προσγίγνομαι ὁ ἄρθρον ὁ ἐμπεριληπτικός ὁ μέρος , ἵνα ὁ προυφίστημι γνῶσις δηλόω
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.59
Ἔϲτι δὲ καὶ ἐκ παρεπομένου παραϲτῆϲαι ὡϲ τὰ καλούμενα πληθυντικά , ἀδιάκριτα ὄντα τοῦ ἀριθμοῦ , προϲδιακρίνεται οὐ μόνον κατὰ τὴν πρόϲθεϲιν τῶν ἀριθμῶν ( φέρε γὰρ οὕτω φάναι , φίλων πέντε ἐλθόντων , φίλων δέκα ἐλθόντων ) , ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν τοιαύτην ϲύνταξιν , καὶ εἰ μὴ κυρίῳ ἀριθμῷ , ἀλλ᾿ οὖν γε τῷ ἐπ᾿ ἔλαττον ἐξαριθμουμένῳ · εἰ γὰρ τὰ ἐπιμεριζόμενα ἐλάττονά εἰϲι τῶν ὅλων , προφανὲϲ ὅτι τὸ τῶν φίλων πλέον καθέϲτηκε τοῦ οἱ μέν εἰϲιν ἀγαθοί , οἱ δὲ φαῦλοι . εἰ γοῦν πάλιν τὰ τῆϲ ϲυντάξεώϲ τιϲ ἀφέλοι , οὐ μᾶλλον τὸ φαῦλοι ἔλαττόν ἐϲτι τοῦ φίλων ἤπερ τὸ ἐναντίον .
Lemmas: εἰμί δέ καί ἐκ παρέπομαι παρίστημι ὡς ὁ καλέω πληθυντικός , ἀδιάκριτος εἰμί ὁ ἀριθμός , προσδιακρίνω οὐ μόνος κατά ὁ πρόσθεσις ὁ ἀριθμός ( φέρω γάρ οὕτως φημί , φίλος πέντε ἔρχομαι , φίλος δέκα ἔρχομαι ) , ἀλλά καί κατά ὁ τοιοῦτος σύνταξις , καί εἰ μή κύριος ἀριθμός , ἀλλά οὖν γε ὁ ἐπί ἐλαχύς ἐξαριθμέω · εἰ γάρ ὁ ἐπιμερίζω ἐλαχύς εἰμί ὁ ὅλος , προφανής ὅτι ὁ ὁ φίλος πολύς καθίστημι ὁ ὁ μέν εἰμί ἀγαθός , ὁ δέ φαῦλος . εἰ γοῦν πάλιν ὁ ὁ σύνταξις τις ἀφαιρέω , οὐ μάλα ὁ φαῦλος ἐλαχύς εἰμί ὁ φίλος ἤ ὁ ἐναντίος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.60
Προφανῶν οὐϲῶν τῶν τοιούτων ϲυντάξεων οἰήϲονταί τινεϲ , κἂν μὴ παραλάβωϲι τὸν λόγον , διαϲῴζειν τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ . οὗτοι ὅμοιόν τι πείϲονται τοῖϲ ἐκ τριβῆϲ τὰ ϲχήματα τῶν λέξεων παρειληφόϲιν , οὐ μὴν ἐκ δυνάμεωϲ τῶν κατὰ παράδοϲιν τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆϲ ϲυμπαρεπομένηϲ ἐν αὐτοῖϲ ἀναλογίαϲ · οἷϲ παρακολουθεῖ τὸ εἰ διαμάρτοιεν ἔν τινι ϲχήματι μὴ δύναϲθαι διορθοῦν τὸ ἁμάρτημα διὰ τὴν παρακολουθοῦϲαν αὐτοῖϲ ἀπειρίαν . καθάπερ οὖν πάμπολλόϲ ἐϲτιν ἡ εὐχρηϲτία τῆϲ κατὰ τὸν Ἑλληνιϲμὸν παραδόϲεωϲ , κατορθοῦϲα μὲν τὴν τῶν ποιημάτων ἀνάγνωϲιν τήν τε ἀνὰ χεῖρα ὁμιλίαν , καὶ ἔτι ἐπικρίνουϲα τὴν παρὰ τοῖϲ ἀρχαίοιϲ θέϲιν τῶν ὀνομάτων , τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ ἡ προκειμένη ζήτηϲιϲ τῆϲ καταλληλότητοϲ τὰ ὁπωϲδήποτε διαπεϲόντα ἐν λόγῳ κατορθώϲει .
Lemmas: προφανής εἰμί ὁ τοιοῦτος σύνταξις οἴομαι τις , ἐάν μή παραλαμβάνω ὁ λόγος , διασῴζω ὁ ὁ σύνταξις . οὗτος ὅμοιος τις πάσχω ὁ ἐκ τριβή ὁ σχῆμα ὁ λέξις παραλαμβάνω , οὐ μήν ἐκ δύναμις ὁ κατά παράδοσις ὁ Ἕλλην καί ὁ συμπαρέπομαι ἐν αὐτός ἀναλογία · ὅς παρακολουθέω ὁ εἰ διαμαρτάνω ἐν τις σχῆμα μή δύναμαι διορθόω ὁ ἁμάρτημα διά ὁ παρακολουθέω αὐτός ἀπειρία . καθά οὖν πάμπολλος εἰμί ὁ εὐχρηστία ὁ κατά ὁ Ἑλληνισμός παράδοσις , κατορθόω μέν ὁ ὁ ποίημα ἀνάγνωσις ὁ τε ἀνά χείρ ὁμιλία , καί ἔτι ἐπικρίνω ὁ παρά ὁ ἀρχαῖος θέσις ὁ ὄνομα , ὁ αὐτός δή τρόπος καί ὁ πρόκειμαι ζήτησις ὁ καταλληλότης ὁ ὅπως διαπίπτω ἐν λόγος κατορθόω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.61
Ἤδη μέντοι καί τινα τῶν κατὰ παράδοϲιν οὐ διεϲταλμένην ἔχει τὴν προφοράν , τῶν μὲν διϲταζόντων εἰ τὸ εἴρηκαϲ Ἑλληνικὸν ἤπερ τὸ εἴρηκεϲ διὰ τοῦ ε , ἢ ὥϲ τινεϲ ἀποφαίνονται , Ἑρμεῖ διὰ διφθόγγου , τοῦ λόγου αἰτοῦντοϲ τὴν διὰ τοῦ ῃ γραφήν . καὶ φαίνεται ὅτι ἡ τοῦ λόγου ϲυνέχεια τὸ ἐν κακίᾳ εἰρημένον παρατρέψει . τοιοῦτον οὖν πάλιν τι παρακολουθήϲει καὶ ἐπὶ τῆϲ προκειμένηϲ τηρήϲεωϲ · ἀμφιβαλλομένων γάρ τινων τὰ τοῦ λόγου ἐγγενόμενα μετά τινοϲ φυϲικῆϲ παρακολουθήϲεωϲ ἀποϲτήϲει τὸ οὐ δέον τῆϲ ϲυντάξεωϲ . ἄλλωϲ τε ἐδείξαμεν ὡϲ οὐ πᾶϲα γενικὴ τὸ ἄρθρον ἀπαιτεῖ , ἡ δὲ ἐν τῇ προκειμένῃ ϲυντάξει .
Lemmas: ἤδη μέντοι καί τις ὁ κατά παράδοσις οὐ διαστέλλω ἔχω ὁ προφορά , ὁ μέν διστάζω εἰ ὁ λέγω Ἑλληνικός ἤ ὁ ραγκάςω διά ὁ ε , ἤ ὡς τις ἀποφαίνω , Ἑρμῆς διά δίφθογγος , ὁ λόγος αἰτέω ὁ διά ὁ ῃ γραφή . καί φαίνω ὅτι ὁ ὁ λόγος συνέχεια ὁ ἐν κακία λέγω παρατρέπω . τοιοῦτος οὖν πάλιν τις παρακολουθέω καί ἐπί ὁ πρόκειμαι τήρησις · ἀμφιβάλλω γάρ τις ὁ ὁ λόγος ἐγγίγνομαι μετά τις φυσικός παρακολούθησις ἀφίστημι ὁ οὐ δέω ὁ σύνταξις . ἄλλος τε δείκνυμι ὡς οὐ πᾶς γενικός ὁ ἄρθρον ἀπαιτέω , ὁ δέ ἐν ὁ πρόκειμαι σύνταξις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.62
Εἴ ποτε ποιητικὴ ἄδεια ἐξαιτουμένη τὸ καὶ πλεονάζειν καὶ ἐλλείπειν παραλείποι τι τῶν τοιούτων , τὸ ἀντιπαραπεπηγμένον τοῦ λόγου παραϲτήϲει καὶ τὸ λεῖπον καὶ τὸ πλεονάζον φέρε γὰρ πάντα τὰ τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεώϲ τινα παραλαμβάνειν , ἄλλοιϲιν δὴ ταῦτ᾿ ἐπιτέλλεο { Α 295 } , ἄλλοι μέν ῥα θεοί τε { Β 1 } , ἄλλοι μὲν χαλκῷ { Η 473 } , ἄλλοι μὲν γὰρ πάντεϲ , ὅϲοι θεοί εἰϲ᾿ ἐν Ὀλύμπῳ { Ε 877 } , ἡ δ᾿ ἄλλουϲ μὲν ἔαϲεν { Ο 87 } , ἄλλοι μοι δοκέουϲι παροίτεροι ἔμμεναι ἵπποι , ἄλλοϲ δ᾿ ἡνίοχοϲ ἰνδάλλεται { Ψ 459 . 460 } καὶ ἐπ᾿ ἄλλων πλείϲτων · πότερον ἐλλείπει τῇ τῶν ἄρθρων παραθέϲει ἢ ἐντελῆ ἐϲτι ; καὶ πότερον ἅπαντα τὰ τοιαῦτα ἤ τινα αὐτῶν ; οὐχὶ οὖν εὔχρηϲτοϲ ὁ λόγοϲ , ἀναπληρῶν μὲν τὸ λεῖπον , οὐ πλεονάζων δὲ ἐν τῷ μὴ δεομένῳ , ἢ ἐκεῖνο ἀπόδειξίϲ ἐϲτι , τὸ ἀναμεῖναι τὴν Ζηνοδότου γραφὴν ἐν τῷ ὦλλοι μέν ῥα θεοί τε { Β 1 } ; καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ἐκεῖ πάλιν οὐ προϲοίϲομεν , ὅπου οὐδὲ ὁ Ζηνόδοτοϲ , ἄλλοιϲιν δὴ ταῦτ᾿ ἐπιτέλλεο { Α 295 } . ἀλλὰ τὰ τοιαῦτα παρείϲθω , παρολκὴν μᾶλλον παρέχοντα ἢ παράδοϲιν πραγμάτων .
Lemmas: εἰ ποτέ ποιητικός ἄδεια ἐξαιτέω ὁ καί πλεονάζω καί ἐλλείπω παραλείπω τις ὁ τοιοῦτος , ὁ ἀντιπαραπήγνυμι ὁ λόγος παρίστημι καί ὁ λείπω καί ὁ πλεονάζω φέρω γάρ πᾶς ὁ ὁ τοιοῦτος σύνταξις τις παραλαμβάνω , ἄλλος δή οὗτος ἐπιτέλλω { Α 295 } , ἄλλος μέν ἄρα θεός τε { Β 1 } , ἄλλος μέν χαλκός { ὁ 473 } , ἄλλος μέν γάρ πᾶς , ὅσος θεός εἰμί ἐν Ὄλυμπος { Ε 877 } , ὁ δέ ἄλλος μέν ἐάω { ὁ 87 } , ἄλλος ἐγώ δοκέω παροίτερος εἰμί ἵππος , ἄλλος δέ ἡνίοχος ἰνδάλλομαι { Ψ 459 . 460 } καί ἐπί ἄλλος πολύς · πότερος ἐλλείπω ὁ ὁ ἄρθρον παράθεσις ἤ ἐντελής εἰμί ; καί πότερος ἅπας ὁ τοιοῦτος ἤ τις αὐτός ; οὐ οὖν εὔχρηστος ὁ λόγος , ἀναπληρόω μέν ὁ λείπω , οὐ πλεονάζω δέ ἐν ὁ μή δέω , ἤ ἐκεῖνος ἀπόδειξις εἰμί , ὁ ἀναμένω ὁ Ζηνόδοτος γραφή ἐν ὁ ἀλλός μέν ἄρα θεός τε { Β 1 } ; καί σαφής ὅτι ἐκεῖ πάλιν οὐ προσφέρω , ὅπου οὐδέ ὁ Ζηνόδοτος , ἄλλος δή οὗτος ἐπιτέλλω { Α 295 } . ἀλλά ὁ τοιοῦτος παρίημι , παρολκή μάλα παρέχω ἤ παράδοσις πρᾶγμα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.63
Πάντοτε οὖν τὸ ἄλλοι ϲυνέξει τὸ ἄρθρον , ἡνίκα τοῦ κατηγορουμένου πλήθουϲ ὅλου ἐϲτὶν ἐμπεριληπτικὸν τήν τε διαίρεϲιν πάλιν μερικὴν ποιεῖται · οὐ γὰρ τῇδε ἔχον οὐ πάντωϲ ἔξει καὶ τὸ ἄρθρον Aaovν . β 6ξ . Romni dλλοι ariculus sddemdus est , ubicumque univαsum παραλαμβανόμενον . ἐκκείϲθω δὲ ὑποδείγματα τῆϲ μὲν κατὰ τὸ ἔθοϲ προφορᾶϲ τάδε , οἱ μὲν ἄλλοι Ἕλληνεϲ δαϲύνουϲι τὰ ἐν τῇ λέξει φωνήεντα , Αἰολεῖϲ δὲ μόνον ψιλοῦϲι · τμῆμα γὰρ τῶν Ἑλλήνων οἱ Αἰολεῖϲ . καὶ εἰ τῇδέ τιϲ μᾶλλον ἀποφαίνοιτο , οἱ μὲν ἄλλοι Δωριεῖϲ τηροῦϲι τὸ Θ , Λάκωνεϲ δὲ καὶ εἰϲ Σ μεταβάλλουϲι · πάλιν γὰρ ἐμπεριληπτικὸν γέγονε πλήθουϲ , τῶν ὑποτεμνομένων Δωριέων . ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ παρακολουθήϲει κατὰ τὴν παροῦϲαν ἔφοδον ἐπὶ πάντων τῶν τοιούτων . τοῦ δὲ ἑτέρου , ἄλλοιϲ ἀνθρώποιϲ ὁμίλει , μὴ τοῖϲ περὶ Τρύφωνα · οὐ γὰρ δή γε νῦν τὸ ἄλλοι πάντων ἀνθρώπων ἐμπεριληπτικόν ἐϲτιν . ἄλλοι μὲν γὰρ καὶ χαρίζονται ἡμῖν , ϲὺ δὲ καὶ προϲαφαιρῇ · ἄλλουϲ ὕβριζε , μὴ ἡμᾶϲ · οὐδεμία γὰρ ἀνάγκη ἐνθάδε προϲνέμειν τὸ ἄρθρον , ὅπου γε καὶ ῥητή ἐϲτιν ἡ φράϲιϲ καὶ ἡ μέντοι προκειμένη ἀϲύνετοϲ , εἰ δίχα τοῦ ἄρθρου λέγοιτο , ἄλλοι μὲν Ἕλληνεϲ δαϲύνουϲι τὰ φωνήεντα , Αἰολεῖϲ δὲ οὐδαμῶϲ . —
Lemmas: πάντοτε οὖν ὁ ἄλλος συνέχω ὁ ἄρθρον , ἡνίκα ὁ κατηγορέω πλῆθος ὅλος εἰμί ἐμπεριληπτικός ὁ τε διαίρεσις πάλιν μερικός ποιέω · οὐ γάρ τῇδε ἔχω οὐ πάντως ἔχω καί ὁ ἄρθρον Aaovν . Β 6ξ . Romni λω ariculus sddemdus est , ubicumque Ὕς παραλαμβάνω . ἔκκειμαι δέ ὑπόδειγμα ὁ μέν κατά ὁ ἔθος προφορά ὅδε , ὁ μέν ἄλλος Ἕλλην δασύνω ὁ ἐν ὁ λέξις φωνήεις , Αἰολεύς δέ μόνος ψιλόω · τμῆμα γάρ ὁ Ἕλλην ὁ Αἰολεύς . καί εἰ τῇδε τις μάλα ἀποφαίνω , ὁ μέν ἄλλος Δωριεύς τηρέω ὁ Θ , Λάκων δέ καί εἰς Σ μεταβάλλω · πάλιν γάρ ἐμπεριληπτικός γίγνομαι πλῆθος , ὁ ὑποτέμνω Δωριεύς . ὁ αὐτός λόγος παρακολουθέω κατά ὁ πάρειμι ἔφοδος ἐπί πᾶς ὁ τοιοῦτος . ὁ δέ ἕτερος , ἄλλος ἄνθρωπος ὁμιλέω , μή ὁ περί Τρύφων · οὐ γάρ δή γε νῦν ὁ ἄλλος πᾶς ἄνθρωπος ἐμπεριληπτικός εἰμί . ἄλλος μέν γάρ καί χαρίζω ἐγώ , σύ δέ καί προσαφαιρέω · ἄλλος ὑβρίζω , μή ἐγώ · οὐδείς γάρ ἀνάγκη ἐνθάδε προσνέμω ὁ ἄρθρον , ὅπου γε καί ῥητός εἰμί ὁ φράσις καί ὁ μέντοι πρόκειμαι ἀσύνετος , εἰ δίχα ὁ ἄρθρον λέγω , ἄλλος μέν Ἕλλην δασύνω ὁ φωνήεις , Αἰολεύς δέ οὐδαμῶς . —
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.64
Ταύτῃ οὖν τῇ ἐφόδῳ διακρινοῦμεν καὶ τὰ παρὰ τοῖϲ ποιηταῖϲ . ἐμπεριληπτικὸν καθεϲτὼϲ θεῶν καὶ ἀνθρώπων τὸ ἄλλοι καὶ ἐπιμεριζόμενον εἰϲ τὸν Δία ἀπαιτήϲει τὸ ἄρθρον · οὐ μὴν τὸ ἄλλοι μοι δοκέουϲι παροίτεροι ἔμμεναι ἵπποι { Ψ 459 } οὐ γὰρ τῇδε ἔχει . τό τε ἄλλοιϲιν δὴ ταῦτ’ ἐπιτέλλεο { Α 295 } οὐ πάντωϲ ἐξ ἀνάγκηϲ παραλήψεται τὸ ἄρθρον · τί γὰρ εἰ οὕτω λέγει , ἐνίοιϲ ἐπίταϲϲε ; καθάπερ ἐν τῷ βίῳ φαμὲν ἄλλοιϲ προϲέρχου , μὴ ἐμοί , καὶ ἔτι ἄλλουϲ ὕβριζε , μὴ ἐμέ , οὐ τοῦτο προϲτάϲϲοντεϲ , ἅπανταϲ τοὺϲ ἐν ὑποϲτάϲει ὑβρίζειν , τοὺϲ δὲ ἐπιτηδείουϲ . ἐκεῖνό γε μὴν πάλιν ἐλλείπει , ἡ δ᾿ ἄλλουϲ μὲν ἔαϲε , Θέμιϲτι δὲ καλλιπαρῄῳ δέπαϲ { Ο 87 } · ἐμπεριεκτικὸν γάρ ἐϲτιν ἁπάντων τῶν ϲυνευωχουμένων θεῶν · οὔ γε μὴν τὰ τοιαῦτα ἐλλείπει , ἄλλοι μὲν χαλκῷ , ἄλλοι δ᾿ αἴθωνι ϲιδήρῳ { Η 473 } οὔτε γὰρ τῶν πάντων τὸ ἄλλοι νῦν περιληπτικόν ἐϲτιν , οὔτε ἐκ τῶν πρότερον ἐπιμερίζεται τὸ ἐπιφερόμενον ἄλλοι δ’ αἴθωνι ϲιδήρῳ · ἐν ἴϲῳ γὰρ ἀριθμῷ ϲχεδὸν τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἐγένετο . προϲκείϲεται γὰρ καὶ τῷ ἄλλοι μὲν γὰρ πάντεϲ , ὅϲοι θεοί εἰϲ᾿ ἐν Ὀλύμπῳ { Ε 877 } καθιϲταμένῳ οὕτωϲ · οἱ μὲν γὰρ ἄλλοι θεοὶ πάντεϲ , ὅϲοι εἰϲὶν ἐν Ὀλύμπῳ , πάντεϲ ϲοι ἐπιπείθονται , διὰ τὴν τοῦ ὅϲοι ϲύνταξιν , καθὸ προέλαβε τὴν ἀρχήν .
Lemmas: οὗτος οὖν ὁ ἔφοδος διακρίνω καί ὁ παρά ὁ ποιητής . ἐμπεριληπτικός καθίστημι θεός καί ἄνθρωπος ὁ ἄλλος καί ἐπιμερίζω εἰς ὁ Ζεύς ἀπαιτέω ὁ ἄρθρον · οὐ μήν ὁ ἄλλος ἐγώ δοκέω παροίτερος εἰμί ἵππος { Ψ 459 } οὐ γάρ τῇδε ἔχω . ὁ τε ἄλλος δή οὗτος ἐπιτέλλω { Α 295 } οὐ πάντως ἐκ ἀνάγκη παραλαμβάνω ὁ ἄρθρον · τίς γάρ εἰ οὕτως λέγω , ἔνιοι ἐπιτάσσω ; καθά ἐν ὁ βίος φημί ἄλλος προσέρχομαι , μή ἐγώ , καί ἔτι ἄλλος ὑβρίζω , μή ἐγώ , οὐ οὗτος προστάσσω , ἅπας ὁ ἐν ὑπόστασις ὑβρίζω , ὁ δέ ἐπιτήδειος . ἐκεῖνος γε μήν πάλιν ἐλλείπω , ὁ δέ ἄλλος μέν ἐάω , Θέμις δέ καλλιπάρηος δέπας { ὁ 87 } · ἐμπεριεκτικός γάρ εἰμί ἅπας ὁ συνευωχέομαι θεός · οὐ γε μήν ὁ τοιοῦτος ἐλλείπω , ἄλλος μέν χαλκός , ἄλλος δέ αἴθων σίδηρος { ὁ 473 } οὔτε γάρ ὁ πᾶς ὁ ἄλλος νῦν περιληπτικός εἰμί , οὔτε ἐκ ὁ πρότερος ἐπιμερίζω ὁ ἐπιφέρω ἄλλος δέ αἴθων σίδηρος · ἐν ἴσος γάρ ἀριθμός σχεδόν ὁ ὁ σύνταξις γίγνομαι . πρόσκειμαι γάρ καί ὁ ἄλλος μέν γάρ πᾶς , ὅσος θεός εἰμί ἐν Ὄλυμπος { Ε 877 } καθίστημι οὕτως · ὁ μέν γάρ ἄλλος θεός πᾶς , ὅσος εἰμί ἐν Ὄλυμπος , πᾶς σύ ἐπιπείθομαι , διά ὁ ὁ ὅσος σύνταξις , καθό προλαμβάνω ὁ ἀρχή .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.65
Ἔτι πᾶϲα δοτικὴ ἐπιθετικοῦ ὀνόματοϲ κατ᾿ ἐπιϲταλτικὴν ϲύνταξινc . ϲυνέχει τὸ ἄρθρον , Διονύϲιοϲ Τρύφωνι τῷ ἀγαθωτάτῳ χαίρειν , τῷ τιμιωτάτῳ · ἀϲύνετον γὰρ τὸ δίχα τοῦ ἄρθρου λεγόμενον . ἔχει δὲ λόγον ἡ ϲυνέχεια τοῦ ἄρθρου τοιοῦτον . ἐν τοῖϲ κυρίοιϲ ὀνόμαϲι παρεμπίπτει ἡ ὁμωνυμία , ἧϲ τὸ ἀμφίβολον οὐκ ἀπολύεται δίχα τῆϲ ἐπιτρεχούϲηϲ τὰ ὀνόματα ἐπιθετικῆϲ προϲθέϲεωϲ , ὥϲ φαμεν Τρύφων ὁ γραμματικόϲ , Δίων ὁ φιλόϲοφοϲ , ἢ κατ᾿ ἐθνικὴν ϲύνταξιν Ἀπολλόδωροϲ ὁ Ἀθηναῖοϲ , Ἀπολλόδωροϲ ὁ Κυρηναῖοϲ · καὶ οὕτω τὰ κύρια ὑπεκλύεται τῆϲ εἰϲ πλείονα πρόϲωπα ϲυντεινούϲηϲ ἐννοίαϲ . διὸ καὶ τῇ προκειμένῃ ϲυντάξει ταὐτὸν ἐνεχώρηϲεν . ( ἔνθεν καὶ ὁ Μενέλαοϲ μεταπεμπόμενοϲ Αἴαντα οὐκ ἀπιθάνωϲ διὰ δύο ἐπιθέτων τὸν Αἴαντα τῆϲ ὁμωνυμίαϲ ἀπέλυϲεν ἐν τῷ ἀλλά περ οἶοϲ ἴτω Τελαμώνιοϲ ἄλκιμοϲ Αἴαϲ { Μ 349 } , καὶ ἐν ἑτέροιϲ Αἴαϲ δ᾿ ὁ μέγαϲ αἰὲν ἐφ’ Ἕκτορι { Π 358 } . ) ϲαφὲϲ δ᾿ ὅτι καὶ ἡ προκειμένη ϲύνταξιϲ καὶ εὐφημότερα τὰ ἐπιθετικὰ ἀπαιτεῖ ἕνεκα τοῦ διὰ φιλοφροϲύνην ϲυμπαραλαμβανομένου ῥήματοϲ , λέγω τοῦ χαίρειν , περὶ οὗ τῆϲ ϲυντάξεωϲ καὶ ὅλωϲ τὰ τῆϲ ϲυνεπείαϲ κατὰ τὸ δέον εἰρήϲεται . Ἀλλ’ ὡϲ πάλιν τὰ ἐπιθετικὰ τῶν ὀνομάτων διὰ πλείονοϲ ὕληϲ χωρεῖ , προῦπτον . ἵν᾿ οὖν καὶ τὸ τοιοῦτον ἀποϲτῇ τῆϲ ϲυντάξεωϲ , ἀναγκαίωϲ προϲτίθεται τὸ ἄρθρον , ϲημαῖνον ἔϲθ᾿ ὅτε καὶ μοναδικὴν ἀναφοράν , καθὼϲ καὶ ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ ἐδείξαμεν . —
Lemmas: ἔτι πᾶς δοτικός ἐπιθετικός ὄνομα κατά ἐπισταλτικός σύνταξις . συνέχω ὁ ἄρθρον , Διονύσιος Τρύφων ὁ ἀγαθός χαίρω , ὁ τίμιος · ἀσύνετος γάρ ὁ δίχα ὁ ἄρθρον λέγω . ἔχω δέ λόγος ὁ συνέχεια ὁ ἄρθρον τοιοῦτος . ἐν ὁ κύριος ὄνομα παρεμπίπτω ὁ ὁμωνυμία , ὅς ὁ ἀμφίβολος οὐ ἀπολύω δίχα ὁ ἐπιτρέχω ὁ ὄνομα ἐπιθετικός πρόσθεσις , ὡς φημί Τρύφων ὁ γραμματικός , Δίων ὁ φιλόσοφος , ἤ κατά ἐθνικός σύνταξις Ἀπολλόδωρος ὁ Ἀθηναῖος , Ἀπολλόδωρος ὁ Κυρηναῖος · καί οὕτως ὁ κύριος ὑπεκλύω ὁ εἰς πολύς πρόσωπον συντείνω ἔννοια . διό καί ὁ πρόκειμαι σύνταξις αὐτός ἐγχωρέω . ( ἔνθεν καί ὁ Μενέλαος μεταπέμπω Αἴας οὐ ἀπίθανος διά δύο ἐπίθετον ὁ Αἴας ὁ ὁμωνυμία ἀπολύω ἐν ὁ ἀλλά περ οἶος ἔρχομαι Τελαμώνιος ἄλκιμος Αἴας { Μ 349 } , καί ἐν ἕτερος Αἴας δέ ὁ μέγας ἀεί ἐπί Ἕκτωρ { Π 358 } . ) σαφής δέ ὅτι καί ὁ πρόκειμαι σύνταξις καί εὔφημος ὁ ἐπιθετικός ἀπαιτέω ἕνεκα ὁ διά φιλοφροσύνη συμπαραλαμβάνω ῥῆμα , λέγω ὁ χαίρω , περί ὅς ὁ σύνταξις καί ὅλος ὁ ὁ συνέπεια κατά ὁ δέω λέγω . ἀλλά ὡς πάλιν ὁ ἐπιθετικός ὁ ὄνομα διά πολύς ὕλη χωρέω , πρόοπτος . ἵνα οὖν καί ὁ τοιοῦτος ἀφίστημι ὁ σύνταξις , ἀναγκαῖος προστίθημι ὁ ἄρθρον , σημαίνω εἰμί ὅτε καί μοναδικός ἀναφορά , καθώς καί ἐν ὁ πρόκειμαι δείκνυμι . —
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.66
Ἕϲτι καὶ οὕτω φάναι . τὰ ἄρθρα ἔϲθ᾿ ὅτε προϲτιθέμενα ἰδιότητα ὀνόματοϲ παρίϲτηϲιν · οὕτω γὰρ τὸ ἐκ Δήλου τὸ πλοῖον εἰϲ Ἀθήναϲ παραγενόμενον κατέπλευϲεν εἶχε τὴν ϲυνέχειαν τοῦ ἄρθρου ἐν τῷ τὸ πλοῖον κατέπλευϲε , καθὸ καὶ τὸ ὁ ποιητήϲ ὑπαγορεύει τὸν Ὅμηρον . δεόντωϲ ἄρα καὶ κατὰ τὸ τοιοῦτον ἡ πρόϲθεϲίϲ ἐϲτι τοῦ ἄρθρου , ϲυνιδιάζουϲα τὸ ἐπιθετικὸν τῷ κυρίῳ ὀνόματι .
Lemmas: εἰμί καί οὕτως φημί . ὁ ἄρθρον εἰμί ὅτε προστίθημι ἰδιότης ὄνομα παρίστημι · οὕτως γάρ ὁ ἐκ Δῆλος ὁ πλοῖον εἰς Ἀθῆναι παραγίγνομαι καταπλέω ἔχω ὁ συνέχεια ὁ ἄρθρον ἐν ὁ ὁ πλοῖον καταπλέω , καθό καί ὁ ὁ ποιητής ὑπαγορεύω ὁ Ὅμηρος . δεόντως ἄρα καί κατά ὁ τοιοῦτος ὁ πρόσθεσις εἰμί ὁ ἄρθρον , συνιδιάζω ὁ ἐπιθετικός ὁ κύριος ὄνομα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.67
Ὑπὸ τὸν αὐτὸν λόγον πίπτει καὶ ἡ τοιαύτη ϲύνταξιϲ · « βαϲιλεὺϲ Μακεδόνων Φίλιπποϲ Ἀθηναίων τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ χαίρει » . ἔϲτι γὰρ τὸ ϲυμφραζόμενον τοιοῦτον , Ἀθηναίοιϲ χαίρειν . κἀπειδὴ οὐχ ἅπαϲι ταὐτὸ παρείπετο ( ἦϲαν γὰρ οἱ μὲν δημόται , οἱ δὲ βουλευταί ) , ἐδέετο δὲ τοῦ διαϲτέλλοντοϲ ἐπιθέτου ἡ ἐπιϲταλτικὴ ϲύνταξιϲ , ἀπεμέριϲε τοὺϲ μὲν βουλευτὰϲ διὰ τοῦ βουλῇ , τοὺϲ δὲ δημόταϲ διὰ τοῦ δήμῳ , ὥϲτε πᾶν τὸ ϲυμφραζόμενον εἶναι τοῖϲ βουλευταῖϲ καὶ τοῖϲ δημόταιϲ . ( καὶ ϲαφὲϲ ὅτι τὴν τοιαύτην ἄθροιϲιν ἀπηνέγκατο τὰ ἀθροιϲτικὰ ὀνόματα , ἅπερ ἑνικῶϲ μὲν λέγεται , πληθυντικῶϲ δὲ νοεῖται . καὶ διὰ τοῦτο εὐμαρὲϲ τὸ ἀγρόμενοι πᾶϲ δῆμοϲ { Υ 166 } πρὸϲ γὰρ τὸ ὑπακουόμενον τὸ ϲχῆμα ὑπήκουϲεν . ) Ἐδείχθη ἄρα ὡϲ κατηναγκαϲμένη ἐϲτὶν ἡ ϲύνταξιϲ τοῦ ἄρθρου ἡ ἐν τῷ τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ χαίρειν . —
Lemmas: ὑπό ὁ αὐτός λόγος πίπτω καί ὁ τοιοῦτος σύνταξις · « βασιλεύς Μακεδών Φίλιππος Ἀθηναῖος ὁ βουλή καί ὁ δῆμος χαίρω » . εἰμί γάρ ὁ συμφράζομαι τοιοῦτος , Ἀθηναῖος χαίρω . ἐπειδή οὐ ἅπας αὐτός παρέπομαι ( εἰμί γάρ ὁ μέν δημότης , ὁ δέ βουλευτής ) , δέω δέ ὁ διαστέλλω ἐπίθετον ὁ ἐπισταλτικός σύνταξις , ἀπομερίζω ὁ μέν βουλευτής διά ὁ βουλή , ὁ δέ δημότης διά ὁ δῆμος , ὥστε πᾶς ὁ συμφράζομαι εἰμί ὁ βουλευτής καί ὁ δημότης . ( καί σαφής ὅτι ὁ τοιοῦτος ἄθροισις ἀποφέρω ὁ ἀθροιστικός ὄνομα , ὅς ἑνικός μέν λέγω , πληθυντικός δέ νοέω . καί διά οὗτος εὐμαρής ὁ ἀγείρω πᾶς δῆμος { Υ 166 } πρός γάρ ὁ ὑπακούω ὁ σχῆμα ὑπακούω . ) δείκνυμι ἄρα ὡς καταναγκάζω εἰμί ὁ σύνταξις ὁ ἄρθρον ὁ ἐν ὁ ὁ βουλή καί ὁ δῆμος χαίρω . —
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.68
Κἀκεῖνο δ᾿ ἐπιϲτατέον , τί δή ποτε οὐκ ἐν ἄλλῃ πτώϲει προϲεχώρει τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ , καὶ μάλιϲτά γε τῇ δοτικῇ , ἧϲ ἐϲτι ϲύνταξιϲ , μόνῃ δὲ τῇ γενικῇ · ἢ ὅτι τὰ ἐπιμεριζόμενα , μέρη ὄντα ὅλου ἀθροίϲματοϲ , κτητικὴν ϲύνταξιν ἀπῄτει , δι᾿ ἄλληϲ δὲ πτώϲεωϲ οὐκ ἐμφανίζεται κτῆϲιϲ ἢ διὰ μόνηϲ γενικῆϲ .
Lemmas: ἐκεῖνος δέ ἐπιστατέον , τίς δή ποτέ οὐ ἐν ἄλλος πτῶσις προσχωρέω ὁ ὁ σύνταξις , καί μάλα γε ὁ δοτικός , ὅς εἰμί σύνταξις , μόνος δέ ὁ γενικός · ἤ ὅτι ὁ ἐπιμερίζω , μέρος εἰμί ὅλος ἄθροισμα , κτητικός σύνταξις ἀπαιτέω , διά ἄλλος δέ πτῶσις οὐ ἐμφανίζω κτῆσις ἤ διά μόνος γενικός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.69
Καὶ τοϲαῦτα περὶ τῶν ἀεὶ ϲυνυπαρχόντων ἄρθρων τοῖϲ πτωτικοῖϲ . ἑξῆϲ χωρητέον καὶ ἐπὶ τὰ ἀδυνατοῦντα μόρια τὴν ϲύνταξιν τῶν ἄρθρων παραδέξαϲθαι .
Lemmas: καί τοσοῦτος περί ὁ ἀεί συνυπάρχω ἄρθρον ὁ πτωτικός . ἑξῆς χωρέω καί ἐπί ὁ ἀδυνατέω μόριον ὁ σύνταξις ὁ ἄρθρον παραδέχομαι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.70
Ἀνέφικτον τὸ ἀλλήλων εἰϲ ἄρθρου παράθεϲιν . καὶ προφανέϲ ἐϲτιν ἐκ τῆϲ παρὰ πᾶϲι χρήϲεωϲ καὶ τοῦ ϲυμπαρεπομένου λόγου . μετὰ ῥήματοϲ γὰρ διαβατικὴν προϲώπων διάθεϲιν ϲημαίνει , ἀλλήλουϲ τρώϲητε { π 293 , τ 12 } , ἀλλήουϲ δ' ἐλήϊϲαν { ? } , ἀλλήλων ἀλεείνοντεϲ βέλεα ϲτονόεντα { P 374 } αἱ δὴ τοιαῦται ϲυντάξειϲ ἐν ὀρθῇ καὶ πλαγίᾳ πτώϲει νοοῦνται , ἔϲτι δὲ τὸ προκείμενον ὄνομα ἐν ὀρθῇ καὶ πλαγίᾳ · ἄλλοι γὰρ ἄλλων καὶ ἄλλοι ἄλλοιϲ καὶ ἄλλοι ἄλλουϲ . ὁποτέρᾳ οὖν πτώϲει ἐπὰν προϲέλθῃ τὸ ἄρθρον , ἀκαταλληλότητα παρέξει . εἰ γὰρ τῇ λεγομένῃ ὀρθῇ , τὸ ἐγκείμενον τῆϲ πλαγίαϲ οὐ παραδέξεται · καὶ εἰ τῷ τῆϲ πλαγίαϲ , τὸ ἐγκείμενον τῆϲ ὀρθῆϲ ἀντικείϲεται · ἑνί τε ὀνόματι δύο προτακτικὰ ἄρθρα ϲυντάττεϲθxι ἀμήχανον . καὶ οὕτωϲ ἀνέφικτοϲ ἡ ϲύνταξιϲ ἐγένετο .
Lemmas: ἀνέφικτος ὁ ἀλλήλων εἰς ἄρθρον παράθεσις . καί προφανής εἰμί ἐκ ὁ παρά πᾶς χρῆσις καί ὁ συμπαρέπομαι λόγος . μετά ῥῆμα γάρ διαβατικός πρόσωπον διάθεσις σημαίνω , ἀλλήλων τιτρώσκω { π 293 , τε 12 } , ἀλλήους δέ ἐλαΐζω { ? } , ἀλλήλων ἀλεείνω βέλος στονόεις { P 374 } ὁ δή τοιοῦτος σύνταξις ἐν ὀρθός καί πλάγιος πτῶσις νοέω , εἰμί δέ ὁ πρόκειμαι ὄνομα ἐν ὀρθός καί πλάγιος · ἄλλος γάρ ἄλλος καί ἄλλος ἄλλος καί ἄλλος ἄλλος . ὁπότερος οὖν πτῶσις ἐπάν προσέρχομαι ὁ ἄρθρον , ἀκαταλληλότης παρέχω . εἰ γάρ ὁ λέγω ὀρθός , ὁ ἔγκειμαι ὁ πλάγιος οὐ παραδείκνυμι · καί εἰ ὁ ὁ πλάγιος , ὁ ἔγκειμαι ὁ ὀρθός ἀντίκειμαι · εἷς τε ὄνομα δύο προτακτικός ἄρθρον συντάσσω ἀμήχανος . καί οὕτως ἀνέφικτος ὁ σύνταξις γίγνομαι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.71
Ὁμοίωϲ ἀνέφικτον τὸ ἄρθρον πρὸϲ ϲύνταξιν τὴν τοῦ ἄμφότεροι , καὶ τῆϲ χρήϲεωϲ τὸ τοιοῦτον ἀπαγορευούϲηϲ καὶ τοῦ οϲυμπαρεπομένου λόγου . ἐξ οὗ δείκνυται ὡϲ οὐ ταὐτόν ἐϲτι τῷ δύο τὸ ἀμφότεροι , εἴγε κατὰ τὸν δέοντα λόγον τῷ δύο καὶ τὸ ἄρθρον προϲτίθεται , καθὸ καὶ τοῖϲ ἑξῆϲ ἅπαϲιν ἀριθμοῖϲ , οὐ μὴν τῷ προκειμένῳ μορίῳ . ἔϲτι δὲ αἰτία ἥδε . Ἐπὶ δυάδοϲ ἐγνωϲμένηϲ τὸ ἀμφότεροι παραλαμβάνεται . ἔϲτιν οὖν φάναι δύο ἄνθρωποι τρέχουϲιν καὶ ἀμφότεροι οἱ ἄνθρωποι τρέχουϲιν ὡϲ ἂν τοῦ δύο πρώτην γνῶϲιν τὴν κατὰ τῶν ἀνθρώπων ὑπαγορεύοντοϲ , τοῦ δὲ ἀμφότεροι δηλοῦντοϲ τὴν πάλαι γνῶϲιν . ἔνθεν οὐδὲ ἔϲτι προϲθεῖναι μετὰ τὴν τοῦ δύο ϲύνταξιν πρὸ τοῦ ἄνθρωποι τὸ ἄρθρον , δύο οἱ ἄνθρωποι τρέχουϲι ( πρώτη γὰρ ἦν ἀφήγηϲιϲ , ἡ δὲ πρόϲθεϲιϲ τοῦ ἄρθρου ἐδείχθη ἀναπολοῦϲα τὰ προδεδηλωμένα ) μετὰ μέντοι τὸ ἀμφότεροι , ἀμφότεροι οἱ ἄνθρωποι τρέχουϲιν ἀμφότεροι οἱ φίλοι τρέχουϲι · προέγνωϲτο γὰρ ἡ τοῦ ἀμφότεροι δυάϲ , καὶ διὰ τοῦτο εὐέφικτοϲ ἡ τοῦ ἄρθρου παράθεϲιϲ . ἀναποληθεῖϲα γοῦν ἡ διὰ τοῦ δύο ϲύνταξιϲ δεκτικὴ γίνεται τοῦ ἄρθρου , οἱ δύο ἄνθρωποι τρέχουϲι . προῦπτον οὖν ὅτι ἡ τοῦ ἀμφότεροι ϲύνταξιϲ , τὸ εὔχρηϲτον τοῦ ἄρθρου ὑπαγορεύουϲα , ὡϲ περιττὴν τὴν τούτου ϲύνταξιν ἀπεώϲατο . τὸ γὰρ ἀμφότεροι μέμαϲαν πολεμίζειν ἠδὲ μάχεϲθαι { Η 3 } κατηγορεῖ τῶν ἐγνωϲμένων διὰ τῶν προκειμένων λόγων , λέγω δὲ Ἕκτοροϲ καὶ Ἀλεξάνδρου , ἐξέϲϲυτο φαίδιμοϲ Ἕκτωρ { H 1 } καὶ τῷ δ’ ἅμ᾿ Ἀλέξανδροϲ κί᾿ ἀδελφεόϲ { Η 2 } ,
Lemmas: ὅμοιος ἀνέφικτος ὁ ἄρθρον πρός σύνταξις ὁ ὁ ἀμφότερος , καί ὁ χρῆσις ὁ τοιοῦτος ἀπαγορεύω καί ὁ οσυμπαρεπομενω λόγος . ἐκ ὅς δείκνυμι ὡς οὐ αὐτός εἰμί ὁ δύο ὁ ἀμφότερος , εἰ κατά ὁ δέω λόγος ὁ δύο καί ὁ ἄρθρον προστίθημι , καθό καί ὁ ἑξῆς ἅπας ἀριθμός , οὐ μήν ὁ πρόκειμαι μόριον . εἰμί δέ αἰτία ὅδε . ἐπί δυάς γιγνώσκω ὁ ἀμφότερος παραλαμβάνω . εἰμί οὖν φημί δύο ἄνθρωπος τρέχω καί ἀμφότερος ὁ ἄνθρωπος τρέχω ὡς ἄν ὁ δύο πρῶτος γνῶσις ὁ κατά ὁ ἄνθρωπος ὑπαγορεύω , ὁ δέ ἀμφότερος δηλόω ὁ πάλαι γνῶσις . ἔνθεν οὐδέ εἰμί προστίθημι μετά ὁ ὁ δύο σύνταξις πρό ὁ ἄνθρωπος ὁ ἄρθρον , δύο ὁ ἄνθρωπος τρέχω ( πρῶτος γάρ εἰμί ἀφήγησις , ὁ δέ πρόσθεσις ὁ ἄρθρον δείκνυμι ἀναπολέω ὁ προδηλόω ) μετά μέντοι ὁ ἀμφότερος , ἀμφότερος ὁ ἄνθρωπος τρέχω ἀμφότερος ὁ φίλος τρέχω · προγιγνώσκω γάρ ὁ ὁ ἀμφότερος δυάς , καί διά οὗτος εὐέφικτος ὁ ὁ ἄρθρον παράθεσις . ἀναπολέω γοῦν ὁ διά ὁ δύο σύνταξις δεκτικός γίγνομαι ὁ ἄρθρον , ὁ δύο ἄνθρωπος τρέχω . πρόοπτος οὖν ὅτι ὁ ὁ ἀμφότερος σύνταξις , ὁ εὔχρηστος ὁ ἄρθρον ὑπαγορεύω , ὡς περισσός ὁ οὗτος σύνταξις ἀπωθέω . ὁ γάρ ἀμφότερος μέμαα πολεμίζω ἠδέ μάχομαι { ὁ 3 } κατηγορέω ὁ γιγνώσκω διά ὁ πρόκειμαι λόγος , λέγω δέ Ἕκτωρ καί Ἀλέξανδρος , ἐκσεύομαι φαίδιμος Ἕκτωρ { H 1 } καί ὁ δέ ἅμα Ἀλέξανδρος κίω ἀδελφός { ὁ 2 } ,
apollonius-dyscolus-grammar.de-constructione 1.72
Οὐ λέληθε δέ με ἡ ὑπαρκτικὴ τῶν ῥημάτων ϲύνταξιϲ παραδεχομένη μετὰ τοῦ ἀμφότεροι τὰ ϲυνόπτα ὀνόματα χωρὶϲ ἄρθρου , ἀμφότεροι φίλοι εἰϲίν , ἀμφότεροι ἄνθρωποί εἰϲιν , ἀμφότεροι γραμματικοὶ ὀνομάζονται , καθὸ ὑπέκειτο μέν τιϲ δυὰϲ ἡ διὰ τοῦ ἀμφότεροι , τὸ δ᾿ ἐπιγεγενημένον ταύτῃ ἡ ὑπάρκτικὴ ϲύνταξιϲ ἀφηγεῖται , ὡϲ ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ τὸ τοιοῦτον ἀκριβέϲτερον ἀποδοθήϲεται .
Lemmas: οὐ λανθάνω δέ ἐγώ ὁ ὑπαρκτικός ὁ ῥῆμα σύνταξις παραδέχομαι μετά ὁ ἀμφότερος ὁ συνοπτάω ὄνομα χωρίς ἄρθρον , ἀμφότερος φίλος εἰμί , ἀμφότερος ἄνθρωπος εἰμί , ἀμφότερος γραμματικός ὀνομάζω , καθό ὑπόκειμαι μέν τις δυάς ὁ διά ὁ ἀμφότερος , ὁ δέ ἐπιγίγνομαι οὗτος ὁ ὑπαρκτικός σύνταξις ἀφηγέομαι , ὡς ἐν ὁ ἑξῆς ὁ τοιοῦτος ἀκριβής ἀποδίδωμι .