apollonius-dyscolus-grammar.de-conjunctionibus 512
τὸν δὲ αἰτιολογικὸν λεγόμενον παρῳχημένοιϲ · τὰ γὰρ γεγονότα αἰτιολογεῖται . ὁ γοῦν λέγων ἵνα γράψω ταῦτά μοι ἐγένετο , ὁμολογεῖ τὸ ἤδη γεγραφέναι , ὥϲτε ἐνήργηϲεν ἤδη τὸ ἔγραψα καὶ αἰτίαν κατ’ αὐτοῦ ἐπήγαγε · τὸ μέντοι οὕτω λεγόμενον δὸϲ ἵνα γρά ψω οὔπω γέγονε , τὸ δὲ μὴ γεγονὸϲ μέλλοντόϲ ἐϲτιν ἀποτελεϲτικόν · μέλλοντι ἄρα ϲυντάϲϲεται . — χωρὶϲ εἰ μὴ οὕτω νοήϲαιμεν . δὸϲ ἵνα ἐν τελειώϲει γένηται τὸ γράψαι . ὅπερ οἶμαι βέλτιον . καὶ γὰρ ὁ ἀπὸ τῶν φωνῶν κανὼν ὁμολογεῖ τὸν ἀόριϲτον , τουτέϲτι τὸν παρῳχημένον , εἴγε κερῶ μὲν ὁ μέλλων , ἔκειρα δὲ ὁ ἀόριϲτοϲ , καὶ οὔ φαμεν δὸϲ ἵνα κερῶ ἀλλ’ ἵνα κείρω . καὶ ὁ Δωριεὺϲ τοὺϲ μέλλονταϲ περιϲπῶν , οὐκέτι ἐπὶ τῆϲδε τῆϲ ϲυντάξεωϲ περιέϲπαϲεν · ἦϲαν γὰρ αἱ φωναὶ οὐ μέλλοντοϲ , ἀλλὰ ἀορίϲτου . πλείϲταϲ ἔχω ἐκθέϲθαι εἰϲ τὸν τοιοῦτον λόγον παραθέϲειϲ , ἃϲ ἐν τοῖϲ περὶ ὑποτακτικῶν παραθήϲομαι , ἐν οἷϲ καὶ τὴν διαφορὰν ἐκθήϲομαι τῆϲ καταλήξεωϲ τῶν ὑποτακτικῶν , καὶ ὡϲ εἰϲ μίαν κατάληξιν πάντα ϲυνέωϲται , λέγω τὴν εἰϲ ω . ἔνθεν γὰρ καὶ ἡ ὑπόληψιϲ τοῦ ἵνα γρά ψω , ὅτι καὶ μέλλοντοϲ . Ἴδιόν τι παρηκολούθηϲε τοῖϲ ϲυνεμπεϲοῦϲι ϲυνδέϲμοιϲ αἰτιώδεϲιν . . . . . ἐπιρρήμαϲι χρονικοῖϲ ἢ τοπικοῖϲ . ϲυνεμπι . . . ἡ ἀπόδειξιϲ . καὶ οὐκ ἀπίθανον ἕνεκα τούτου καὶ τὸν ἐπεί , αἰτιωδῶϲ παραλαμβανόμενον , ἔχειν χρονικὸν παρακείμενον ἐπίρρημα , ἐπεὶ δὴ λίπε δῶμα Καλυψοῦϲ ἠυκόμοιο ( Θ 452 ) , ἐπεὶ Τροίηϲ ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερϲεν ( α 2 ) . ἔϲτι δὲ κἀκ τοῦ βίου τοιαῦτα τεκμήραϲθαι . ὁ δεῖνα ἀγα θ όϲ ἐϲτιν , ὅπου γε φιλεῖ το ὺϲ ἀγαθούϲ · ἴϲον γὰρ τῷ ἐπεὶ φιλεῖ τοὺϲ ἀγαo θούϲ , ἢ ὅτι φιλεῖ τοὺϲ ἀγαθούϲ · ὅτε ἀ πέδωκε τὴν παραθ ήκην , ὁπότε γε φιλοπονεῖ . — Οὐ μὴν ἐκεῖνό γε ἀληθέϲ , ὡϲ τὰ μὲν μονοϲύλλαβα τῶν ἐπιρρημάτων , ϲυνεμπίπτοντα ϲυνδέϲμοιϲ , παραλλαγὴν ἴϲχει τόνου , τῶν μὴ οὕτωϲ ἐχόντων τὸν αὐτὸν τόνον τηρούντων .
Lemmas: ὁ δέ αἰτιολογικός λέγω παροίχομαι · ὁ γάρ γίγνομαι αἰτιολογέω . ὁ γοῦν λέγω ἵνα γράφω οὗτος ἐγώ γίγνομαι , ὁμολογέω ὁ ἤδη γράφω , ὥστε ἐνεργέω ἤδη ὁ γράφω καί αἰτία κατά αὐτός ἐπάγω · ὁ μέντοι οὕτως λέγω δίδωμι ἵνα γράω ψάω οὔπω γίγνομαι , ὁ δέ μή γίγνομαι μέλλω εἰμί ἀποτελεστικός · μέλλω ἄρα συντάσσω . — χωρίς εἰ μή οὕτως νοέω . δίδωμι ἵνα ἐν τελείωσις γίγνομαι ὁ γράφω . ὅς οἴομαι ἀγαθός . καί γάρ ὁ ἀπό ὁ φωνή κανών ὁμολογέω ὁ ἀόριστος , τουτέστι ὁ παροίχομαι , εἰ κείρω μέν ὁ μέλλων , κείρω δέ ὁ ἀόριστος , καί οὐ φημί δίδωμι ἵνα κείρω ἀλλά ἵνα κείρω . καί ὁ Δωριεύς ὁ μέλλω περισπάω , οὐκέτι ἐπί ὅδε ὁ σύνταξις περισπάω · εἰμί γάρ ὁ φωνή οὐ μέλλω , ἀλλά ἀόριστος . πολύς ἔχω ἐκτίθημι εἰς ὁ τοιοῦτος λόγος παράθεσις , ὅς ἐν ὁ περί ὑποτακτικός παρατίθημι , ἐν ὅς καί ὁ διαφορά ἐκτίθημι ὁ κατάληξις ὁ ὑποτακτικός , καί ὡς εἰς εἷς κατάληξις πᾶς συνωθέω , λέγω ὁ εἰς ω̅ . ἔνθεν γάρ καί ὁ ὑπόληψις ὁ ἵνα γράω ψάω , ὅτι καί μέλλω . ἴδιος τις παρακολουθέω ὁ συνεμπίπτω σύνδεσμος αἰτιώδης . . . . . ἐπίρρημα χρονικός ὁ τοπικός . συμπίνω . . . ὁ ἀπόδειξις . καί οὐ ἀπίθανος ἕνεκα οὗτος καί ὁ ἐπεί , αἰτιώδης παραλαμβάνω , ἔχω χρονικός παράκειμαι ἐπίρρημα , ἐπεί δή λείπω δῶμα Καλυψώ εὔκομος ( Θ 452 ) , ἐπεί Τροία ἱερός πτολίεθρον πέρθω ( α 2 ) . εἰμί δέ ἐκ ὁ βίος τοιοῦτος τεκμαίρομαι . ὁ δεῖνα ἀγα θ ὅς εἰμί , ὅπου γε φιλέω το ὕς ἀγαθός · ἴσος γάρ ὁ ἐπεί φιλέω ὁ ἄγα Θοῦς , ἤ ὅτι φιλέω ὁ ἀγαθός · ὅτε α πέδωκε ὁ παρατίθημι ἠκή , ὁπότε γε φιλοπονέω . — οὐ μήν ἐκεῖνος γε ἀληθής , ὡς ὁ μέν μονοσύλλαβος ὁ ἐπίρρημα , συνεμπίπτω σύνδεσμος , παραλλαγή ἴσχω τόνος , ὁ μή οὕτως ἔχω ὁ αὐτός τόνος τηρέω .