ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
apollonius-dyscolus-grammar.de-conjunctionibus 515
Παρὰ τοῖϲ πλείϲτοιϲ ἐϲτὶ πρόληψιϲ , ὡϲ οἱ καλούμενοι παραπληρωματικοὶϲημαϲίαν τινὰ οὐ ποιοῦνται . ὁ γοῦν Tρύφων ( p 35 Velsen ) ἐν τῷ ὅρῳ βουλόμενοϲ καὶ αὐτοὺϲ ἐμπεριλαβεῖν , φηϲὶ καὶ τὸ κεχηνὸϲ τῆϲ ἑρμηνείαϲ ἔϲτιν ὅπου παραπληρῶν , ἀπείκαϲε δὲ καὶ αὐτὸν ταῖϲ καλουμέναιϲ ϲτοιβαῖϲ . ὃν γάρ , φηϲι , τρόπον εἰϲ τὰϲ ϲυνθέϲειϲ τῶν ἀμφορέων εὐχρηϲτεῖ ἡ τῶν ϲτοιβῶν παρένθεϲιϲ ὑπὲρ τοῦ μὴ καταθραύεϲθαι τοὺϲ ἀμφορεῖϲ , τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον ὑπὲρ τοῦ τὰ τῆϲ φράϲεωϲ μὴ τραχύνεϲθαι ἥδε ἡ ϲύνταξιϲ τῶν μορίων παραλαμβάνεται . Ἔτι δὲ καί τινέϲ φαϲιν οὐ δεόντωϲ αὐτὸϲ ϲυνδέϲμουϲ εἰρῆϲθαι , εἴγε ϲυνδέϲεωϲ λόγων οὐκ εἰϲὶν αἴτιοι . Καί φηϲι Χαιρήμων ὁ Ϲτωικόϲ , ὡϲ κατά τι εἴηϲαν ἂν ϲύνδεϲμοι . ϲύνδεϲμον γάρ , φηϲι , καλεῖϲθαι καὶ αὐτὴν τὴν φωνὴν καὶ τὸ ἐξ αὐτῆϲ δηλούμενον , ᾧ λόγῳ καί τινα ἕτερα ϲχήματα . φαμέν πατρωνυμικὸν καὶ τὸ ἐν χαρακτῆρι πατρωνυμικὸν καί τι ἐν δηλουμένῳ , καὶ ἔτι τὰ κτητικά , καὶ ἄλλα πλεῖϲτα τοιαῦτα . ὡϲ οὖν τὸ τύπῳ πατρωνυμικῷ προϲκεχρημένον , οὐ μὴν δηλουμένῳ , πατρωνυμικὸν καλεῖται , ὥϲπερ τὰ τύπῳ ἀρϲενικά , οὐ μὴν δηλουμένῳ , ἀρϲενικὰ καλεῖται , οὕτω καὶ ἂν τύπῳ ᾖ ὁ παραπληρωματικὸϲ κεχορηγημένοϲ ϲυνδεϲμικῷ , μὴ μὴν δηλουμένῳ , εἰρήϲεται ϲύνδεϲμοϲ . ἀμέλει αὐτοὶ οἱ ϲύνδεϲμοι πλεονάϲαντεϲ οὐδὲν ϲυνδέουϲι καὶ ϲύνδεϲμοι καλοῦνται . οὐδὲν οὖν κωλύοι , καθότι καὶ ὁ Φιλόπονοϲ ἀπεφήνατο , ϲυνδέϲμουϲ καλεῖϲθαι τοὺϲ παραπληρωματικούϲ . καὶ τοῦτό φηϲι δεδωκώϲ , ὅτι οὐδὲν ϲυνδεϲμικὸν δηλοῦϲιν . Ἃ δὲ καὶ Τρύφων ( p . 43 Velsen ) παρέθετο , ἐκθήϲομαι . Φηϲίν · ἤτοι ϲυλλαβαί εἰϲιν ἢ λέξειϲ . καὶ εἰ μὲν ϲυλλαβαί , τινων λέξεών εἰϲι μέρη , καὶ ἤτοι τελικαὶ ἢ ἀρκτικαί .
Lemmas: παρά ὁ πολύς εἰμί πρόληψις , ὡς ὁ καλέω παραπληρωματικοισημασια τις οὐ ποιέω . ὁ γοῦν ῥύφω ( p 35 Velsen ) ἐν ὁ ὅρος βούλομαι καί αὐτός ἐμπεριλαμβάνω , φημί καί ὁ χάσκω ὁ ἑρμηνεία εἰμί ὅπου παραπληρόω , ἀπεικάζω δέ καί αὐτός ὁ καλέω στοιβή . ὅς γάρ , φημί , τρόπος εἰς ὁ σύνθεσις ὁ ἀμφορεύς εὐχρηστέω ὁ ὁ στοιβή παρένθεσις ὑπέρ ὁ μή καταθραύω ὁ ἀμφορεύς , ὁ αὐτός δή τρόπος ὑπέρ ὁ ὁ ὁ φράσις μή τραχύνω ὅδε ὁ σύνταξις ὁ μόριον παραλαμβάνω . ἔτι δέ καί τις φημί οὐ δεόντως αὐτός σύνδεσμος λέγω , εἰ σύνδεσις λόγος οὐ εἰμί αἴτιος . καί φημί Χαιρήμων ὁ Στωϊκός , ὡς κατά τις εἰμί ἄν σύνδεσμος . σύνδεσμος γάρ , φημί , καλέω καί αὐτός ὁ φωνή καί ὁ ἐκ αὐτός δηλέομαι , ὅς λόγος καί τις ἕτερος σχῆμα . φημί πατρωνυμικός καί ὁ ἐν χαρακτήρ πατρωνυμικός καί τις ἐν δηλέομαι , καί ἔτι ὁ κτητικός , καί ἄλλος πολύς τοιοῦτος . ὡς οὖν ὁ τύπος πατρωνυμικός προσχράω , οὐ μήν δηλέομαι , πατρωνυμικός καλέω , ὥσπερ ὁ τύπος ἀρσενικός , οὐ μήν δηλέομαι , ἀρσενικός καλέω , οὕτως καί ἐάν τύπος εἰμί ὁ παραπληρωματικός χορηγέω συνδεσμικός , μή μήν δηλέομαι , λέγω σύνδεσμος . ἀμέλει αὐτός ὁ σύνδεσμος πλεονάζω οὐδείς συνδέω καί σύνδεσμος καλέω . οὐδείς οὖν κωλύω , καθότι καί ὁ Φιλόπονος ἀποφαίνω , σύνδεσμος καλέω ὁ παραπληρωματικός . καί οὗτος φημί δίδωμι , ὅτι οὐδείς συνδεσμικός δηλόω . ὅς δέ καί Τρύφων ( p . 43 Velsen ) παρατίθημι , ἐκτίθημι . φημί · ἤτοι συλλαβή εἰμί ἤ λέξις . καί εἰ μέν συλλαβή , τις λέξις εἰμί μέρος , καί ἤτοι τελικός ἤ ἀρκτικός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-conjunctionibus 517
ἴδιόν τε λέξεων τὸ μεταλαμβάνεϲθαι εἰϲ ὁμοιοϲήμουϲ , βροτόϲ ἄνθ ρωποϲ , αὐτάρ δέ . τοιοῦτοι δὲ καὶ οἱ προκείμενοι ϲύνδεϲμοι νύ δή ῥά . — πᾶν μόριον ἐγκλιτικὸν λέξιϲ ἐϲτίν , ἦλθέ τιϲ , ἄνθρωπόϲ εἰμι · πάμπολλοι δέ εἰϲιν οἱ παραπληρωματικοὶ ἐν ἐγκλίϲει . ὡϲ ὁ γέ , ὁ ῥά , ὁ θήν , ὁ νύ . — δύο λέξεων ἢ τριῶν οὐϲῶν ἀκώλυτον τὸ ἐπάλληλον τῆϲ ὀξείαϲ · καὶ κατὰ τοῦτο οὖν λέξειϲ τὰ προκείμενα μόρια · ἰδοὺ γὰρ ἐν τῷ ἦ νύ ϲέ που δέοϲ ἴϲχει ( Ε 812 ) καθ’ ἓν ἕκαϲτον μέροϲ λόγου ἡ ὀξεῖα ἀνέϲτη . Τῆϲ μὲν οὖν φωνῆϲ κανόνεϲ οἵδε εἰϲί · τοῦ δὲ δηλουμένου , ὅπερ καὶ μᾶλλον ἀναγκαῖον ἦν , παραθετέον . — οὐκ εἴ τι μέροϲ λόγου κατά τινα λόγον παρέλκεται , τοῦτο οὐχὶ πάντωϲ λέξιϲ , ἐπεὶ οἷόν τ’ ἐϲτὶν εἰϲ τὸ τοιοῦτον παραθέϲθαι πάντα τὰ μέρη τοῦ λόγου ἔν τιϲι ϲυντάξεϲι , μάλιϲτα ὑπὸ ποιητικῆϲ ἀδείαϲ , πλεονάζοντα . ποίαν γὰρ ἔχει χώραν τὸ πῇ ἔβη Ἀνδρομάχη λευκώλενοϲ ( Ζ 377 ) , λέγω τὸ κατὰ τὸ λευκώλενοϲ ; — ἀλλ’ ἴϲωϲ πρὸϲ τὸ τοιοῦτον ἐκεῖνο εἰρήϲεται · ἀλλ’ ἐν ἑτέροιϲ τὰ παρέλκοντα δηλοῦϲί τι , ἐπεὶ πάλιν οὐ παρέλκει τὸ λευκώλενοϲ Ἥρη ( Α 55 ) , δεδείξεται οὖν ὡϲ οὐ πάντοτε πλεονάζουϲιν οἱ παραπληρωματικοί , ἀλλὰ καί ποτε τόπον ἴϲχουϲι τὸν ϲημαίνοντά τι . ἔϲτιν ὑποδείγματα παρέλκοντοϲ μὲν τοῦ γέ οὗτόϲ γ’ Ἀτρείδηϲ , εὐρυκρείων Ἀγαμέμνων ( Γ 178 ) , καὶ ἐν ϲυνδέϲμῳ ἆρά γε ἡμέρα ἐϲτί ; καὶ ἐν τῷ ϲύ γε , μὴ ϲύ γ’ ἄνευθεν ἐμεῖο λιλαίεϲθαι ( Π 89 ) , καὶ μέν τοί γε · οὐ μὴν ἔτι ἐν τῷ καλῶϲ γε · ἐπιτέταται γὰρ ἡ ἔκπληξιϲ . ἀλλὰ μὴν καὶ ἐν τῷ τοῦτό γέ μοι χάριϲαι ( lyr . gr . III3 p . 1356 Bergk ) , τοῦτό γέ μοι λά ληϲον ἔμφαϲιϲ ἱκανὴ μειότητοϲ καὶ τοῦ μηδὲν ἄλλο ἀποφαινομένου .
Lemmas: ἴδιος τε λέξις ὁ μεταλαμβάνω εἰς ὁμοιόσημος , βροτός ἄνθ ῥώψ , ἀτάρ δέ . τοιοῦτος δέ καί ὁ πρόκειμαι σύνδεσμος νῦν δή ἄρα . — πᾶς μόριον ἐγκλιτικός λέξις εἰμί , ἔρχομαι τις , ἄνθρωπος εἰμί · πάμπολυς δέ εἰμί ὁ παραπληρωματικός ἐν ἔγκλισις . ὡς ὁ γε , ὁ ἄρα , ὁ θήν , ὁ νῦν . — δύο λέξις ἤ τρεῖς εἰμί ἀκώλυτος ὁ ἐπάλληλος ὁ ὀξύς · καί κατά οὗτος οὖν λέγω ὁ πρόκειμαι μόριον · ἰδού γάρ ἐν ὁ ἦ νῦν σύ που δέος ἴσχω ( Ε 812 ) κατά εἷς ἕκαστος μέρος λόγος ὁ ὀξύς ἀνίστημι . ὁ μέν οὖν φωνή κανών ὅδε εἰμί · ὁ δέ δηλόω , ὅς καί μάλα ἀναγκαῖος εἰμί , παραθετέω . — οὐ εἰ τις μέρος λόγος κατά τις λόγος παρέλκω , οὗτος οὐ πάντως λέξις , ἐπεί οἷος τε εἰμί εἰς ὁ τοιοῦτος παρατίθημι πᾶς ὁ μέρος ὁ λόγος ἐν τις σύνταξις , μάλα ὑπό ποιητικός ἄδεια , πλεονάζω . ποῖος γάρ ἔχω χώρα ὁ πῇ βαίνω Ἀνδρομάχη λευκώλενος ( Ζ 377 ) , λέγω ὁ κατά ὁ λευκώλενος ; — ἀλλά ἴσως πρός ὁ τοιοῦτος ἐκεῖνος λέγω · ἀλλά ἐν ἕτερος ὁ παρέλκω δηλόω τις , ἐπεί πάλιν οὐ παρέλκω ὁ λευκώλενος Ἥρα ( Α 55 ) , δείκνυμι οὖν ὡς οὐ πάντοτε πλεονάζω ὁ παραπληρωματικός , ἀλλά καί ποτέ τόπος ἴσχω ὁ σημαίνω τις . εἰμί ὑπόδειγμα παρέλκω μέν ὁ γε οὗτος γε Ἀτρείδης , εὐρυκρείων Ἀγαμέμνων ( Γ 178 ) , καί ἐν σύνδεσμος ἆρα γε ἡμέρα εἰμί ; καί ἐν ὁ σύ γε , μή σύ γε ἄνευθε ἐγώ λιλαίομαι ( Π 89 ) , καί μέν ὁ γε · οὐ μήν ἔτι ἐν ὁ καλός γε · ἐπιτείνω γάρ ὁ ἔκπληξις . ἀλλά μήν καί ἐν ὁ οὗτος γε ἐγώ χαρίζω ( lyr . gr . III3 p . 1356 Bergk ) , οὗτος γε ἐγώ λάω λανθάνω ἔμφασις ἱκανός μειότης καί ὁ μηδείς ἄλλος ἀποφαίνω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-conjunctionibus 520
ἀλλ’ ἐπεὶ πλείονεϲ μέν εἰϲι ταῖϲ φωναῖϲ , τοῖϲ δὲ δηλουμένοιϲ ἐλάττονεϲ , ἀρκετὴ ἡ ἐξ ἑνὸϲ ἑκάϲτου ἰϲοδυναμοῦντοϲ ἀπόδειξιϲ . περιϲϲὸν γὰρ τὸν ῥά παραλαμβάνειν τοῦ δή ἀποδειχθέντοϲ , ἢ τὸν θήν ἢ τὸν νύ , ἐπεὶ τὸ αὐτὸ τὸ ἄλλοι μέν ῥα θεοί τε ( Β 1 ) τῷ οἱ μὲν δὴ παρ’ ὄχεϲφι ( O 3 ) καὶ τῷ . . . Ταῦτα μὲν ὡϲ δηλοῦϲιν οἱ παραπληρωματικοί . Κἀκεῖνο δὲ ὑποθηϲόμεθα , δι’ ἣν αἰτίαν ἀπὸ τοῦ πλεονάϲματοϲ τὴν ὀνομαϲίαν ἔϲχον . δέδοται γὰρ ὅτι ϲύνδεϲμοι καὶ δηλοῦϲί τι , τὸ δὲ πλεῖον ἀεὶ ἐπικρατεῖ τοῦ ἐλάττονοϲ . καὶ περιϲϲὸν εἰϲ τοῦτο παρατίθεϲθαι , χωρὶϲ εἰ μὴ ἐπ’ αὐτῶν τῶν ϲυνδέϲμων . ἀπειράκιϲ οἱ ϲυμπλεκτικοὶ ϲυμπλέκουϲιν , ἵνα ἅπαξ καὶ αὐτοὶ πλεονάϲωϲι · καὶ ἕνεκα τούτου ἐπεκράτηϲε τὸ καλεῖϲθαι αὐτοὺϲ ϲυμπλεκτικούϲ . τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων , εἰ καί που εὑρεθεῖεν πλεονάζοντεϲ . ἔνθεν αἱ δέουϲαι ὀνομαϲίαι ἔμενον . οἱ μέντοι παραπληρωματικοὶ ϲύνδεϲμοι καλούμενοι , τὸ πλέον πλεονάϲαντεϲ ἤπερ δηλοῦντεϲ , κατὰ τὴν ἐναντίαν παράθεϲιν τοῦ ϲυνδέϲμου ἀπὸ τοῦ πλεονάϲαντοϲ τὴν ὀνομαϲίαν ἔϲχον . οὕτωϲ γοῦν ἐπλεόναζον , ὥϲτε καὶ τοὺϲ πλείϲτουϲ λαθεῖν τὸ δηλούμενον τὸ ἐξ αὐτῶν . ἦν δὲ καὶ ὁ πλεοναϲμὸϲ αὐτῶν χρειώδηϲ ἄγαν . ἥ τε γὰρ ἀνὰ χεῖρα ὁμιλία καὶ αἱ ϲυντάξειϲ αἱ ἀρχαῖαι καὶ πᾶϲα ποιητικὴ γραφὴ τρέπεται ἐπὶ τὴν εὐφωνίαν , καὶ διὰ τοῦτο εὔχρηϲτα τὰ προκείμενα μόρια , καθότι περ , ὡϲ πρόκειται , ἀπείκαζον αὐτά τινεϲ τῇ προϲκειμένῃ ϲτοιβῇ τοῖϲ ἀμφορεῦϲι . καὶ ὡϲ ἐπὶ ϲτοιχείων οἷόν τέ ἐϲτιν ἀναγκαῖον εὑρέϲθαι πλεοναϲμόν , ἐν ᾧ οὐ πάντωϲ τὸ ϲτοιχεῖον οὐ ϲτοιχεῖον , καθὸ ἐπλεόναζε ·
Lemmas: ἀλλά ἐπεί πολύς μέν εἰμί ὁ φωνή , ὁ δέ δηλέομαι ἐλαχύς , ἀρκετός ὁ ἐκ εἷς ἕκαστος ἰσοδυναμέω ἀπόδειξις . περισσός γάρ ὁ ἄρα παραλαμβάνω ὁ δή ἀποδείκνυμι , ἤ ὁ θήν ἤ ὁ νῦν , ἐπεί ὁ αὐτός ὁ ἄλλος μέν ἄρα θεός τε ( Β 1 ) ὁ ὁ μέν δή παρά ὄχος ( O 3 ) καί ὁ . . . Ταῦτα μέν ὡς δηλόω ὁ παραπληρωματικός . ἐκεῖνος δέ ὑποθέω , διά ὅς αἰτία ἀπό ὁ πλεόνασμα ὁ ὀνομασία ἔχω . δίδωμι γάρ ὅτι σύνδεσμος καί δηλόω τις , ὁ δέ πολύς ἀεί ἐπικρατέω ὁ ἐλαχύς . καί περισσός εἰς οὗτος παρατίθημι , χωρίς εἰ μή ἐπί αὐτός ὁ σύνδεσμος . ἀπειράκις ὁ συμπλεκτικός συμπλέκω , ἵνα ἅπαξ καί αὐτός πλεονάζω · καί ἕνεκα οὗτος ἐπικρατέω ὁ καλέω αὐτός συμπλεκτικός . ὁ αὐτός καί ἐπί ὁ ὑπόλοιπος , εἰ καί που εὑρίσκω πλεονάζω . ἔνθεν ὁ δέω ὀνομασία μένω . ὁ μέντοι παραπληρωματικός σύνδεσμος καλέω , ὁ πολύς πλεονάζω ἤ δηλόω , κατά ὁ ἐναντίος παράθεσις ὁ σύνδεσμος ἀπό ὁ πλεονάζω ὁ ὀνομασία ἔχω . οὕτως γοῦν πλεονάζω , ὥστε καί ὁ πολύς λανθάνω ὁ δηλέομαι ὁ ἐκ αὐτός . εἰμί δέ καί ὁ πλεονασμός αὐτός χρειώδης ἄγαν . ὁ τε γάρ ἀνά χείρ ὁμιλία καί ὁ σύνταξις ὁ ἀρχαῖος καί πᾶς ποιητικός γραφή τρέπω ἐπί ὁ εὐφωνία , καί διά οὗτος εὔχρηστος ὁ πρόκειμαι μόριον , καθότι περ , ὡς πρόκειμαι , ἀπεικάζω αὐτός τις ὁ πρόσκειμαι στοιβή ὁ ἀμφορεύς . καί ὡς ἐπί στοιχεῖον οἷος τε εἰμί ἀναγκαῖος εὑρίσκω πλεονασμός , ἐν ὅς οὐ πάντως ὁ στοιχεῖον οὐ στοιχεῖον , καθό πλεονάζω ·
apollonius-dyscolus-grammar.de-conjunctionibus 522
ἔνθεν ἀπὸ τῆϲ φωνῆϲ ἡ θέϲιϲ τοῦ ὀνόματοϲ . Καὶ τοϲαῦτα μὲν τὰ περὶ ἐννοίαϲ τῆϲ τῶν παραπληρωματικῶν . Ἰτέον ἑξῆϲ ἐπὶ τὰϲ φωνάϲ . Ποιητικὸν ὄντα τόν αὖ καὶ ἔτι τὸν τάρ θεματικοὺϲ ἂν παραδεξαίμεθα . τινὲϲ γάρ φαϲι τὸν αὐτάρ ϲύνδεϲμον ἀποκοπέντα μὲν εἶναι αὖ , ἀφαιρεθέντα δὲ τάρ . ἦν δὲ τὸ τοιοῦτον οὐκ ἀληθέϲ . τί γὰρ οὐχὶ ὁ ἀτάρ τοῦτ’ ἀνεδέχετο , ἐντελέϲτεροϲ ὤν ; ἀλλ’ εἰ οὐ καθολικὰ τὰ πάθη , ἐκεῖνό γε ϲυνελέγξει τὸν λόγον . τὰ πάθη τῶν φωνῶν ἐϲτιν , οὐ τῶν ϲημαινομένων . τὸ δῶ δηλούμενον μὲν ἔχει τὸ δῶμα , οὐ μὴν λεγόμενον · τῆϲ γὰρ λεγομένηϲ φωνῆϲ ἦν τὸ πάθοϲ . καὶ ἔτι τὸ λῶ ἀφῃρημένον ἐκ τοῦ θέλω , ἢ καὶ τὸ βῆ ἐκ τοῦ ἔβη , πάλιν τὸ αὐτὸ ἔχει δηλούμενον . ἔϲτι γοῦν καὶ ἐπὶ μιᾶϲ λέξεωϲ τὸ αὐτὸ παραϲτῆϲαι . τὸ ἄβαλε ἐντελέϲ ἐϲτι , καὶ ϲαφὲϲ ἐκ τῆϲ ἐκτάϲεωϲ τοῦ α . καὶ ἀφαιρεθὲν γὰρ τὸ αὐτὸ δηλοῖ , βάλε δή , βάλε κηρύλοϲ εἴην ( Alcm . fr . 26 Bergk3 ) . ἀλλὰ μὴν καὶ ἀποκοπὲν τὸ α . . . . . . ὅπερ πάλιν μέγιϲτον τεκμήριόν ἐϲτι τοῦ τὸ ἄβαλε μὴ πεπλεονακέναι τῷ α . οὐ γὰρ εἰϲ τὸν πλεοναϲμὸν καταντῶϲιν ἀεὶ αἱ ἀποκοπαί , οὐδ’ οἱ πλεοναϲμοὶ τὸ δηλούμενον ἔχουϲιν , ἐπεὶ οὐκέτι πλεοναϲμοί . τὸ γοῦν ἀλαλητόϲ οὐ διὰ τοῦ κατ’ ἀρχὴν α τὸ λαλητόϲ ποτε δηλώϲει , οὐδὲ ἄλλο τι τῶν οὕτωϲ πεπλεονακότων . εἴπερ οὖν ὁ αὐτάρ ϲύνδεϲμόϲ ἐϲτι ϲυμπλεκτικόϲ , καὶ ὁ τάρ ϲυμπλεκτικὸϲ γενήϲεται καὶ ὁ αὖ · εἰ δὲ παραπληρωματικὸϲ ὁ αὖ καὶ ὁ τάρ , τμῆμα ὄντεϲ τοῦ αὐτάρ , καὶ ὁ αὐτάρ παραπληρωματικόϲ . Ἐπὶ γοῦν τοῦ ἄρα οὐκ ἔϲτιν ἄντικρυϲ οὕτωϲ ἀπώϲαϲθαι τὸν λόγον , καθὸ οὐ μόνον ἐπιφορικὸϲ παραλαμβάνεται , ἀλλ’ ἀπειράκιϲ καὶ παραπληρωματικόϲ , ὣϲ ἄρα μιν εἰπόντα τέλοϲ θανάτοιο κάλυψε ( Π 502 ) , καὶ τὸν δ’ ἄρα πάντεϲ λαοὶ ἐπερχόμενον ( β 13 ) .
Lemmas: ἔνθεν ἀπό ὁ φωνή ὁ θέσις ὁ ὄνομα . καί τοσοῦτος μέν ὁ περί ἔννοια ὁ ὁ παραπληρωματικός . ἔρχομαι ἑξῆς ἐπί ὁ φωνή . ποιητικός εἰμί ὁ αὖ καί ἔτι ὁ ἄρα θεματικός ἄν παραδέχομαι . τις γάρ φημί ὁ ἀτάρ σύνδεσμος ἀποκόπτω μέν εἰμί αὖ , ἀφαιρέω δέ ἄρα . εἰμί δέ ὁ τοιοῦτος οὐ ἀληθής . τίς γάρ οὐ ὁ ἀτάρ οὗτος ἀναδέχομαι , ἐντελής εἰμί ; ἀλλά εἰ οὐ καθολικός ὁ πάθος , ἐκεῖνος γε συνελέγχω ὁ λόγος . ὁ πάθος ὁ φωνή εἰμί , οὐ ὁ σημαίνω . ὁ δῶμα δηλέομαι μέν ἔχω ὁ δῶμα , οὐ μήν λέγω · ὁ γάρ λέγω φωνή εἰμί ὁ πάθος . καί ἔτι ὁ λάω ἀφαιρέω ἐκ ὁ ἐθέλω , ἤ καί ὁ βαίνω ἐκ ὁ βαίνω , πάλιν ὁ αὐτός ἔχω δηλέομαι . εἰμί γοῦν καί ἐπί εἷς λέξις ὁ αὐτός παρίστημι . ὁ ἄβαλε ἐντελής εἰμί , καί σαφής ἐκ ὁ ἔκτασις ὁ α . καί ἀφαιρέω γάρ ὁ αὐτός δηλόω , βάλλω δή , βάλλω κηρύλος εἰμί ( Alcm . fr . 26 Bergk3 ) . ἀλλά μήν καί ἀποκόπτω ὁ α . . . . . . ὅς πάλιν μέγας τεκμήριον εἰμί ὁ ὁ ἄβαλε μή πλεονάζω ὁ α . οὐ γάρ εἰς ὁ πλεονασμός καταντάω ἀεί ὁ ἀποκοπή , οὐδέ ὁ πλεονασμός ὁ δηλέομαι ἔχω , ἐπεί οὐκέτι πλεονασμός . ὁ γοῦν ἀλαλητός οὐ διά ὁ κατά ἀρχή α ὁ λαλητός ποτέ δηλόω , οὐδέ ἄλλος τις ὁ οὕτως πλεονάζω . εἴπερ οὖν ὁ ἀτάρ σύνδεσμος εἰμί συμπλεκτικός , καί ὁ ἄρα συμπλεκτικός γίγνομαι καί ὁ αὖ · εἰ δέ παραπληρωματικός ὁ αὖ καί ὁ ἄρα , τμῆμα εἰμί ὁ ἀτάρ , καί ὁ ἀτάρ παραπληρωματικός . ἐπί γοῦν ὁ ἄρα οὐ εἰμί ἄντικρυς οὕτως ἀπωθέω ὁ λόγος , καθό οὐ μόνος ἐπιφορικός παραλαμβάνω , ἀλλά ἀπειράκις καί παραπληρωματικός , ὡς ἄρα μιν λέγω τέλος θάνατος καλύπτω ( Π 502 ) , καί ὁ δέ ἄρα πᾶς λαός ἐπέρχομαι ( Β 13 ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-conjunctionibus 523
φαϲὶ γὰρ καὶ ἐπὶ τούτων τὸν μὲν ῥά ἀφαιρεθῆναι τοῦ α , τὸν δὲ ἄρ ἀποκοπῆναι . καὶ ἦν ἡ ἀποκοπὴ νομική , εἰϲ ἡμίφωνον καταντῶϲα . καὶ πάνυ γε πιθανὸν παραδέξαϲθαι τὴν τοῦ ρ μονὴν ἐπ’ ἀμφοτέρων τῶν ϲυνδέϲμων · αὕτη γὰρ ἦν διακριτικὴ τῆϲ ἀφαιρέϲεωϲ καὶ τῆϲ ἀποκοπῆϲ , ἐπεί , εἰ ϲυναπεκέκοπτο τὸ ρ ἢ ϲυναφῄρητο , ἄδηλον τὸ πάθοϲ . Η . Ἐν ἀρχῇ τιθέμενοϲ περιϲπᾶται , ἐν δὲ ὑποτάξει ἐγκλίνεται , ἦ μεγάλ’ ἐβρόντηϲαϲ ( υ 113 ) , μεγάλα δὴ ἐβρόντηϲαϲ · τί ἢ δὲ ϲὺ νόϲφιν ἀπ’ ἄλλων ( Ο 244 ) · ἐν ἴϲῳ γάρ ἐϲτι τῷ τί δή φηϲὶν ὁ Τρύφων ( p . 44 Velsen ) τὸν λόγον ψευδῆ εἶναι , ἐπεὶ οὐκ ἔϲτιν ἐπ’ ἄλλων μερῶν λόγου τὸ τοιοῦτον ἐπιδεῖξαι . τὰ γὰρ οὕτω καὶ προταϲϲόμενα καὶ ὑποταϲϲόμενα ἐγκλιτικά ἐϲτι μόρια , καὶ πάντωϲ τῷ δηλουμένῳ παρήλλακται , ὡϲ ἔχει τὰ ἀντωνυμικά , ἐμοῦ ἥρπαϲεν , ἥρπαϲέ μου · ϲοῦ ἥρπαϲεν , ἥρπαϲέ ϲου . προϲθείημεν δ’ ἂν καὶ τὰ πύϲματα οὕτω λεγόμενα ποῦ ἀπῆ λθεϲ ; ἀπ ῆλθέϲ που · πῶϲ ἀπῆλθεϲ ; ἀπῆλθέϲ πωϲ . παρείπετο οὖν καὶ τῷ η ταὐτόν . τῷ αὐτῷ λόγῳ πλέον ἐπεμέμφετο τοὺϲ ἐγκλίνονταϲ μὲν κατ’ ἀρχὴν τὸ ωc , ἐν δὲ μέϲῃ τῇ φράϲει περιϲπῶνταϲ , ἀλλ’ οὐδ’ ὧϲ ἑτάρουϲ ἐρρύϲατο ( α 6 ) . πάλιν τῷ αὐτῷ λόγῳ , ὅτι μὴ τῶν ἐγκλιτικῶν τὸ ωϲ , καθὼϲ τὸ ἐναντίον ἀνεδέξατο , ὅπου γε τὰ μὲν μεϲαζόμενα ἀποβάλλει τὴν περιϲπωμένην , τὰ δὲ ἐν ἀρχῇ παραλαμβανόμενα εἰ ἐπιδέχοιτο τὴν περιϲπωμένην , πάντωϲ τὴν αὐτὴν παραλαμβάνει , ὡϲ ἔχει τὸ π οῦ ἀ πῆλθεν ; ἀ πῆλθέ που , καὶ τὰ ἄνω προκείμενα . κἀκεῖνο δὲ προϲθήϲομεν , ὡϲ καὶ ὁ ἰϲοδυναμῶν αὐτῷ δή , κἂν ὑπὸ ποιητικῆϲ ἀδείαϲ ἐν ἀρχῇ παρα λαμβάνηται , οὐ μετατίθεται τοῦ τόνου , δὴ τότε μητιόωντο ( M 17 ) ·
Lemmas: φημί γάρ καί ἐπί οὗτος ὁ μέν ἄρα ἀφαιρέω ὁ α , ὁ δέ ἄρα ἀποκόπτω . καί εἰμί ὁ ἀποκοπή νομικός , εἰς ἡμίφωνος καταντάω . καί πάνυ γε πιθανός παραδέχομαι ὁ ὁ ρ̅ μονή ἐπί ἀμφότερος ὁ σύνδεσμος · οὗτος γάρ εἰμί διακριτικός ὁ ἀφαίρεσις καί ὁ ἀποκοπή , ἐπεί , εἰ συναποκόπτω ὁ ρ̅ ἤ συναφαιρέω , ἄδηλος ὁ πάθος . Η . ἐν ἀρχή τίθημι περισπάω , ἐν δέ ὑπόταξις ἐγκλίνω , ἦ μέγας βροντάω ( ὗς 113 ) , μέγας δή βροντάω · τίς ἤ δέ σύ νόσφι ἀπό ἄλλος ( ὁ 244 ) · ἐν ἴσος γάρ εἰμί ὁ τίς δή φημί ὁ Τρύφων ( p . 44 Velsen ) ὁ λόγος ψευδής εἰμί , ἐπεί οὐ εἰμί ἐπί ἄλλος μέρος λόγος ὁ τοιοῦτος ἐπιδείκνυμι . ὁ γάρ οὕτως καί προτάσσω καί ὑποτάσσω ἐγκλιτικός εἰμί μόριον , καί πάντως ὁ δηλέομαι παραλλάσσω , ὡς ἔχω ὁ ἀντωνυμικός , ἐγώ ἁρπάζω , ἁρπάζω ἐγώ · σύ ἁρπάζω , ἁρπάζω σύ . προστίθημι δέ ἄν καί ὁ πύσμα οὕτως λέγω ποῦ ἀπέρχομαι λανθάνω ; ἀπ ἔρχομαι που · πῶς ἀπέρχομαι ; ἀπέρχομαι πως . παρέπομαι οὖν καί ὁ η̅ αὐτός . ὁ αὐτός λόγος πολύς ἐπιμέμφομαι ὁ ἐγκλίνω μέν κατά ἀρχή ὁ ὅς , ἐν δέ μέσος ὁ φράσις περισπάω , ἀλλά οὐδέ ὅς ἑταῖρος ῥύομαι ( α 6 ) . πάλιν ὁ αὐτός λόγος , ὅτι μή ὁ ἐγκλιτικός ὁ ως , καθώς ὁ ἐναντίος ἀναδέχομαι , ὅπου γε ὁ μέν μεσάζω ἀποβάλλω ὁ περισπάω , ὁ δέ ἐν ἀρχή παραλαμβάνω εἰ ἐπιδέχομαι ὁ περισπάω , πάντως ὁ αὐτός παραλαμβάνω , ὡς ἔχω ὁ π ο͂́ α ἐπέρχομαι ; α ἐπέρχομαι που , καί ὁ ἄνω πρόκειμαι . ἐκεῖνος δέ προστίθημι , ὡς καί ὁ ἰσοδυναμέω αὐτός δή , ἐάν ὑπό ποιητικός ἄδεια ἐν ἀρχή παρά λαμβάνω , οὐ μετατίθημι ὁ τόνος , δή τότε μητιάω ( M 17 ) ·
apollonius-dyscolus-grammar.de-conjunctionibus 524
τὸ γὰρ αὐτὸ τῷ τότε δή . ἦν οὖν , φηϲί , πλεοναϲμὸϲ τοῦ η ἐν τῷ τίη , ᾧ · λόγῳ καὶ τὸ λεγοίη , φεροίη πλεονάζουϲι τῷ η , καὶ ὡϲ ἀπὸ τοῦ ἐγών τὸ ἐγώνη παρὰ Ταραντίνοιϲ , καὶ ἐν μέϲῃ λέξει τὸ πολεμήια , πολιήτηϲ , μυθιήτηϲ , καὶ ἐν ἀρχῇ τὸ ἠβαιόν . καὶ ἦν ϲυγκαταθέϲθαι τἀνδρί , εἰ μὴ τὸ ἀπ’ αὐτοῦ ἀναφορικῶϲ παραλαμβανόμενον , λέγω τὸ ὅτι ἤ , πρὸϲ πάντων ϲυμφώνωϲ ἀνεγνώϲθη ἐν ὀξείᾳ τάϲει τοῦ ο . ὅπερ οὐκ ἂν παρείπετο , εἰ ἓν μέροϲ λόγου ἦν τὸ τί ἤ . Καὶ περὶ ἐκείνου δὲ διαληπτέον , εἰ ἐν τῷ ἦ δὴ πολλὸν ἀποιχομένου Ὀδυϲῆοϲ ( α 253 ) τοῖϲ τε παραπληϲίοιϲ πλεοναϲμόϲ ἐϲτι τοῦ η , καθώϲ τιϲιν ἔδοξεν , οἷϲ καὶ παρείπετο τὸ ἐγκλίνειν τὴν ϲυλλαβήν , ᾧ λόγῳ καὶ ὁ μέν ἐν τῷ ἠμέν πλεονάϲαϲ τῷ η , καὶ ὁ δέ ἐν τῷ ἠδέ καὶ ἔτι ἰδέ , ἰδὲ φρεϲὶ πευκαλίμῃϲιν ( Ξ 165 ) . Ἔϲτιν εἰπεῖν , ὡϲ ἐπὶ τῶν προκειμένων ϲυνδέϲμων ἡ γραφὴ τοῦ η ἢ τοῦ ι οὐχ ὑπηγόρευε ϲυνδεϲμικὴν θέϲιν παράλληλον . οὔτε γάρ ποτε ὁ ἤ ϲύνδεϲμοϲ ϲυμπλεκτικόϲ , οὔτε τὸ ι . ἔνθεν οὖν ϲυλλαβαί , καὶ εἰ ϲυλλαβαί , πλεοναϲμοί . ἔφαμεν δὲ καὶ ἐν τῷ περὶ αὐτῶν , ὡϲ οὐκ ἄλογοϲ ἐγένετο ὁ πλεοναϲμόϲ . ἐπὶ μέντοι τοῦ ἦ δὴ πολλὸν ἀποιχομένου Ὀδυϲῆοϲ ( α 253 ) ὑπήντα καὶ γραφὴ ϲυνδεϲμικὴ τοῦ παραπληρωματικοῦ καὶ ἀνάλογοϲ θέϲιϲ , ὡϲ εἰ καὶ κατ’ ἰδίαν ἐλέγετο ἦ μάλα δὴ τέθνηκεν ( Ϲ 12 ) . ἀλλὰ μὴν τὸ ἐπάλληλον ὅμοιον καθεϲτηκὸϲ ἐν τῷ ἤτοι μὲν Μενέλαοϲ ( Γ 213 ) , ὅτι γὰρ παρεγένετο , καί τε χαλιφρονέοντα ( ψ 13 ) . Οὐδὲ ἐκεῖνο δὲ ὑγιέϲ , καθότι τινὲϲ πάλιν ὑπέλαβον , ἕνα εἶναι τὸν δή καὶ τὸν ἤ ,
Lemmas: ὁ γάρ αὐτός ὁ τότε δή . εἰμί οὖν , φημί , πλεονασμός ὁ η̅ ἐν ὁ τίη , ὅς · λόγος καί ὁ λειγγώσκω , φερέω πλεονάζω ὁ η̅ , καί ὡς ἀπό ὁ ἐγώ ὁ ἐγώνη παρά Ταραντῖνος , καί ἐν μέσος λέξις ὁ πολεμήϊος , πολίτης , μυθιήτης , καί ἐν ἀρχή ὁ ἠβαιός . καί εἰμί συγκατατίθημι ἀνήρ , εἰ μή ὁ ἀπό αὐτός ἀναφορικός παραλαμβάνω , λέγω ὁ ὅτι ἤ , πρός πᾶς συμφώνως ἀναγιγνώσκω ἐν ὀξύς τάσις ὁ ο̅ . ὅς οὐ ἄν παρέπομαι , εἰ εἷς μέρος λόγος εἰμί ὁ τίς ἤ . καί περί ἐκεῖνος δέ διαλαμβάνω , εἰ ἐν ὁ ἦ δή πολύς ἀποίχομαι Ὀδυσσεύς ( α 253 ) ὁ τε παραπλήσιος πλεονασμός εἰμί ὁ η̅ , καθώς τις δοκέω , ὅς καί παρέπομαι ὁ ἐγκλίνω ὁ συλλαβή , ὅς λόγος καί ὁ μέν ἐν ὁ ἠμέν πλεονάζω ὁ η̅ , καί ὁ δέ ἐν ὁ ἠδέ καί ἔτι ἰδέ , ἰδέ φρήν πευκάλιμος ( Ξ 165 ) . εἰμί λέγω , ὡς ἐπί ὁ πρόκειμαι σύνδεσμος ὁ γραφή ὁ η̅ ἤ ὁ ι̅ οὐ ὑπαγορεύω συνδεσμικός θέσις παράλληλος . οὔτε γάρ ποτέ ὁ ἤ σύνδεσμος συμπλεκτικός , οὔτε ὁ ι̅ . ἔνθεν οὖν συλλαβή , καί εἰ συλλαβή , πλεονασμός . φημί δέ καί ἐν ὁ περί αὐτός , ὡς οὐ ἄλογος γίγνομαι ὁ πλεονασμός . ἐπί μέντοι ὁ ἦ δή πολύς ἀποίχομαι Ὀδυσσεύς ( α 253 ) ὑπαντάω καί γραφή συνδεσμικός ὁ παραπληρωματικός καί ἀνάλογος θέσις , ὡς εἰ καί κατά ἴδιος λέγω ἦ μάλα δή θνῄσκω ( Σ 12 ) . ἀλλά μήν ὁ ἐπάλληλος ὅμοιος καθίστημι ἐν ὁ ἤτοι μέν Μενέλαος ( Γ 213 ) , ὅτι γάρ παραγίγνομαι , καί τε χαλιφρονέω ( ψ 13 ) . οὐδέ ἐκεῖνος δέ ὑγιής , καθότι τις πάλιν ὑπολαμβάνω , εἷς εἰμί ὁ δή καί ὁ ἤ ,
apollonius-dyscolus-grammar.de-conjunctionibus 526
ὅτε δὲ τὸ οὖν ἔχει καὶ ἐν δηλουμένῳ , οὐκέτι τὴν οὔ ἀπόφαϲιν ἔχει . παρὰ μὲν οὖν τὴν ἐπικράτειαν τοῦ ἐπιρρήματοϲ καὶ ἡ βαρεῖα κατὰ τέλοϲ πίπτει ( ἀπειράκιϲ γὰρ τίθεται ἀντὶ τῆϲ οὔ ἀποφάϲεωϲ ) · παρὰ δὲ τὴν τοῦ ϲυνδέϲμου ἐπὶ τέλουϲ ἴϲχει τὸν δέοντα τόνον τοῦ ϲυνδέϲμου . καὶ ἕνεκά γε τοῦ τοιούτου ϲημειώϲαιτο ἄν τιϲ τὴν ἐπὶ τέλουϲ βαρεῖαν . τὰ γὰρ μέρη τοῦ λόγου , ἐάν τε δηλοῖ ἐάν τε καὶ παρέλκῃ , τοῦ αὐτοῦ τόνου ἐϲτὶ παραϲτατικά . εἴπερ οὖν παρέλκεται ὁ οὖν ϲύνδεϲμοϲ μετὰ τῆϲ οὔ ἀποφάϲεωϲ παραλαμβανόμενοϲ , οὐ δεόντωϲ τὸν τόνον μετατίθηϲι . ταύτῃ γοῦν καὶ ἡ μή ἀπαγόρευϲιϲ , ϲυνταττομένη τῷ οὖν καὶ δηλοῦϲα ἀπαγόρευϲιν , οὐδὲν ἐξαλλάϲϲει τοῦ τόνου . φαμὲν γὰρ οὕτωϲ , μὴ ο ὖν παρέϲται ; καὶ ἐν προϲτάξει , μὴ οὖν γράφε , μὴ οὖν διαλέγου . καὶ τὸ τοιοῦτον πάλιν πρόϲ τινων βαρύνεται . δῆλον δὲ ὡϲ εἰϲ ταὐτὸ περιϲτήϲεται τὰ τοῦ τόνου . ῥητέον οὖν ὡϲ παράλογοι αἱ τοιαῦται προφοραί . διϲϲὸϲ οὖν ἐϲτιν ὁ οὖν , περιϲπώμενοϲ μὲν ἐν ϲυλλογιϲτικῇ ἐκφορᾷ , ὀξυνόμενοϲ δὲ ὅτε ἐϲτὶ παραπληρωματικόϲ , καὶ δῆλον ὅτι καὶ τῶν ἐγκλιτικῶν , ἵνα καὶ ὁ τόνοϲ τῆϲ ἀποφάϲεωϲ . καὶ ἐπὶ τοῦ αρα ϲυνδέϲμου , ὁμοιογράφου καθεϲτῶτοϲ , τὸ διϲϲὸν ἔϲτιν ἀναδέξαϲθαι τοῦ τόνου . ὅτε γάρ ἐϲτιν ἀπορηματικὸϲ ἢ κατ’ ἐρώτηϲιν παραλαμβανόμενοϲ , τότε καὶ ἐν ἐκτάϲει ἐϲτὶ τὸ α · ὅτε μέντοι ἐπιφορητικὸϲ ἢ παραπληρωματικόϲ , βραχὺ ἔχει τὸ α .
Lemmas: ὅτε δέ ὁ οὖν ἔχω καί ἐν δηλέομαι , οὐκέτι ὁ οὐ ἀπόφασις ἔχω . παρά μέν οὖν ὁ ἐπικράτεια ὁ ἐπίρρημα καί ὁ βαρύς κατά τέλος πίπτω ( ἀπειράκις γάρ τίθημι ἀντί ὁ οὐ ἀπόφασις ) · παρά δέ ὁ ὁ σύνδεσμος ἐπί τέλος ἴσχω ὁ δέω τόνος ὁ σύνδεσμος . καί ἕνεκα γε ὁ τοιοῦτος σημειόω ἄν τις ὁ ἐπί τέλος βαρύς . ὁ γάρ μέρος ὁ λόγος , ἐάν τε δηλόω ἐάν τε καί παρέλκω , ὁ αὐτός τόνος εἰμί παραστατικός . εἴπερ οὖν παρέλκω ὁ οὖν σύνδεσμος μετά ὁ οὐ ἀπόφασις παραλαμβάνω , οὐ δεόντως ὁ τόνος μετατίθημι . οὗτος γοῦν καί ὁ μή ἀπαγόρευσις , συντάσσω ὁ οὖν καί δηλόω ἀπαγόρευσις , οὐδείς ἐξαλλάσσω ὁ τόνος . φημί γάρ οὕτως , μή ὁ ὗς πάρειμι ; καί ἐν πρόσταξις , μή οὖν γράφω , μή οὖν διαλέγω . καί ὁ τοιοῦτος πάλιν πρός τις βαρύνω . δῆλος δέ ὡς εἰς αὐτός περιίστημι ὁ ὁ τόνος . λέγω οὖν ὡς παράλογος ὁ τοιοῦτος προφορά . δισσός οὖν εἰμί ὁ οὖν , περισπάω μέν ἐν συλλογιστικός ἐκφορά , ὀξύνω δέ ὅτε εἰμί παραπληρωματικός , καί δῆλος ὅτι καί ὁ ἐγκλιτικός , ἵνα καί ὁ τόνος ὁ ἀπόφασις . καί ἐπί ὁ αρα σύνδεσμος , ὁμοιόγραφος καθίστημι , ὁ δισσός εἰμί ἀναδέχομαι ὁ τόνος . ὅτε γάρ εἰμί ἀπορηματικός ἤ κατά ἐρώτησις παραλαμβάνω , τότε καί ἐν ἔκτασις εἰμί ὁ α · ὅτε μέντοι ἐπιφορητικός ἤ παραπληρωματικός , βραχύς ἔχω ὁ α .