apollonius-dyscolus-grammar.de-conjunctionibus 503
ὡϲ εἰ καὶ ἄλλοι ποιητικοὶ εἰϲ τοὺϲ ϲυνήθειϲ , ὁ αὐτάρ εἰϲ τὸν δέ , ὁ ἠμέν , ὁ ἠδέ εἰϲ τὸν καί . Ἔχει δὲ καὶ ὁ προκείμενοϲ ϲύνδεϲμοϲ πάλιν ἀμφιβολίαν , πότερον εἷϲ ἐϲτὶν ἁπλοῦϲ ἢ ἐν παραθέϲει ἔχει τὸ οὗ , οὗ ἕνεκα οὕνεκα . ( οὐκ εὔλογον ἐπὶ τούτου ϲύνθεϲιν παραδέξαϲθαι , καθὸ τὸ οὗ , εἴτε καὶ ἄρθρον ἐϲτὶν εἴτε ἀντωνυμία , οὐκ ἂν ϲυντεθείη , ὡϲ ἐντελῶϲ ἀπεδείξαμεν ἐν τῷ περὶ ϲχημάτων . ) — Καὶ εἰϲ μὲν ἐπίδειξιν τοῦ τὴν φωνὴν μίαν ἁπλῆν καθεϲτάναι παραλαμβάνοιτο ἂν ὅδε ὁ λόγοϲ . Τῶν μορίων τούτων τὰ ἐν ἀνταποδόϲει τοῦ τ πάντα ἁπλᾶ καθειϲτήκει , ἕωϲ τέωϲ , ἧμοϲ τῆμοϲ , ὄφρα τόφρα . εἴπερ οὖν οὕνεκα ἐϲτὶ καὶ τούνεκα , ἀνταποδιδόμενον , γνώριμον ὡϲ τὸ προκείμενον ἁπλοῦν . — Ἀλλ’ εἰ καὶ παράθεϲιν ὑπαγορεύει ποτὲ τὸ οὕνεκα , οὐ διὰ τοῦτο ἐν δυϲὶ μέρεϲι λόγου , εἴγε ἐξ ἁπλῶν πλείονα μέρη δηλοῦται · ἁπλοῦν τὸ Αἰακίδηϲ , δηλοῦν Αἰακοῦ υἱόν . ἀλλὰ καὶ τὰ κτητικὰ πάλιν ἁπλᾶ ὄντα εἰϲ δύο ὀνόματα ἀναλύεται , καὶ τὰ ϲυγκριτικὰ εἰϲ ὄνομα καὶ τὸ μᾶλλον καὶ ἄλλο τι τῶν ἀφ’ ὧν παρῆκται . ϲύνθετοί τε φωναὶ ἁπλοῦν ἔχουϲι τὸ δηλούμενον . — Ἀλλὰ πρόϲ γε τὰ εἰρημένα ἀντιλέγοι τιϲ ἂν ὡϲ τὰ ἀνταποδοτικὰ εἰϲ α λήγοντα ἐπέκταϲιν ἀναδέχεται , τηνίκα τηνικαῦτα , τόϲα τοϲαῦτα , τοῖα τοιαῦτα . καὶ τῷ παρὰ τὸ οὕνεκα τοὔνεκα παρείπετο ἂν ἡ αὐτὴ ἐπέκταϲιϲ . — καὶ ἴϲωϲ τὸ τοιοῦτον οὐκ ἄγαν ἄλογον , ἐπεὶ καὶ τὸ τόφρα ὂν ἀνταποδοτικὸν οὐκ ἀναδέδεκται τὴν ἐπέκταϲιν . διὸ καὶ ὁ Τρύφων ( p . 40 Velsen ) ἐν κανόνι προϲετίθει , ὅτε μὴ μακρᾷ παρεδρεύηται · ἀλλ’ ἦν πάλιν τὸ τοῖα εἰϲ τὸ τοιαῦτα ἐπεκτεινόμενον . Τὰ ἐν ἁπλοῖϲ πλείονα δηλοῦντα οὐκ ἔχει ἐγκειμέναϲ τὰϲ φωνὰϲ τῶν δηλουμένων . τὸ Αἰακίδηϲ , δηλοῦν καὶ τὸν υἱόν , οὐκ ἔχει τὴν υἱόϲ φωνήν · τὸ γοργότεροϲ , δηλοῦν καὶ τὸ μᾶλλον , οὐκ ἔχει ἐγκείμενον τὸ μᾶλλον · ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων . ὅτε μέντοι ταῖϲ φωναῖϲ καὶ τὰ δηλούμενα ϲυνομολογεῖ ,
Lemmas: ὡς εἰ καί ἄλλος ποιητικός εἰς ὁ συνήθης , ὁ ἀτάρ εἰς ὁ δέ , ὁ ἠμέν , ὁ ἠδέ εἰς ὁ καί . ἔχω δέ καί ὁ πρόκειμαι σύνδεσμος πάλιν ἀμφιβολία , πότερος εἷς εἰμί ἁπλόος ἤ ἐν παράθεσις ἔχω ὁ ὅς , ὅς ἕνεκα οὕνεκα . ( οὐ εὔλογος ἐπί οὗτος σύνθεσις παραδέχομαι , καθό ὁ ὅς , εἴτε καί ἄρθρον εἰμί εἴτε ἀντωνυμία , οὐ ἄν συντίθημι , ὡς ἐντελής ἀποδείκνυμι ἐν ὁ περί σχῆμα . ) — καί εἰς μέν ἐπίδειξις ὁ ὁ φωνή εἷς ἁπλόος καθίστημι παραλαμβάνω ἄν ὅδε ὁ λόγος . ὁ μόριον οὗτος ὁ ἐν ἀνταπόδοσις ὁ τ πᾶς ἁπλόος καθίστημι , ἕως τέως , ἦμος τῆμος , ὄφρα τόφρα . εἴπερ οὖν οὕνεκα εἰμί καί ένεκα , ἀνταποδίδωμι , γνώριμος ὡς ὁ πρόκειμαι ἁπλόος . — ἀλλά εἰ καί παράθεσις ὑπαγορεύω ποτέ ὁ οὕνεκα , οὐ διά οὗτος ἐν δύο μέρος λόγος , εἰ ἐκ ἁπλόος πολύς μέρος δηλόω · ἁπλόος ὁ Αἰακίδης , δηλόω Αἰακός υἱός . ἀλλά καί ὁ κτητικός πάλιν ἁπλόος εἰμί εἰς δύο ὄνομα ἀναλύω , καί ὁ συγκριτικός εἰς ὄνομα καί ὁ μάλα καί ἄλλος τις ὁ ἀπό ὅς παράγω . σύνθετος τε φωνή ἁπλόος ἔχω ὁ δηλέομαι . — ἀλλά πρός γε ὁ λέγω ἀντιλέγω τις ἄν ὡς ὁ ἀνταποδοτικός εἰς α λήγω ἐπέκτασις ἀναδέχομαι , τηνίκα τηνικαῦτα , τόσος τοσοῦτος , τοῖος τοιοῦτος . καί ὁ παρά ὁ οὕνεκα ἕνεκα παρέπομαι ἄν ὁ αὐτός ἐπέκτασις . — καί ἴσως ὁ τοιοῦτος οὐ ἄγαν ἄλογος , ἐπεί καί ὁ τόφρα εἰμί ἀνταποδοτικός οὐ ἀναδέχομαι ὁ ἐπέκτασις . διό καί ὁ Τρύφων ( p . 40 Velsen ) ἐν κανών προστίθημι , ὅτε μή μακρός παρεδρεύω · ἀλλά εἰμί πάλιν ὁ τοῖος εἰς ὁ τοιοῦτος ἐπεκτείνω . ὁ ἐν ἁπλόος πολύς δηλόω οὐ ἔχω ἔγκειμαι ὁ φωνή ὁ δηλέομαι . ὁ Αἰακίδης , δηλόω καί ὁ υἱός , οὐ ἔχω ὁ υἱός φωνή · ὁ γοργός , δηλόω καί ὁ μάλα , οὐ ἔχω ἔγκειμαι ὁ μάλα · ὁ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ ὅμοιος . ὅτε μέντοι ὁ φωνή καί ὁ δηλόω συνομολογέω ,