apollonius-dyscolus-grammar.de-conjunctionibus 525
ὡϲ εἰ καὶ τὸ μία ἀφαιρεθέντοϲ τοῦ μ ἐν τῷ ἴα , ἢ τὸ γαῖα ἐν τῷ αἶα . — πρῶτον τί οὐ μᾶλλον ὁ δή πεπλεόνακε τῷ δ ; — ἀλλ’ ἴϲωϲ τιϲ φήϲειε ταῦτα καὶ πλεονάζειν καὶ λείπειν ϲύμφωνα , ὅπου γέ φαμεν τὴν ἰωκάϲ διωκάϲ εἶναι , καὶ τὴν ἄχερδον ἄχερον οὖϲαν , καὶ παρὰ τὸ ὕω ὕδωρ . καὶ ἕνεκα τούτου οὔτε ὁ δή οὔτε ὁ ἤ . ἐκεῖνό τε ϲαφέϲτατόν ἐϲτιν , ὡϲ τὰ ἀφαιρεθέντα ϲυμφώνου ἢ καὶ προϲλαβόντα ϲύμφωνον τύπου μὴ ἀντικειμένου ὁμότονά ἐϲτιν . οὔτε οὖν ὁ δή ἦ ἐγένετο , οὔτε κατὰ πρόϲθεϲιν τοῦ δ ὁ ἧ δή , καθὸ ὁ μὲν περιϲπᾶται , ὃ δὲ ὀξύνεται . φηϲὶ δὲ καὶ ὁ Tρύφων ( p . 44 Velsen ) ὡϲ τὰ ἐν πάθει γινόμενα οὐδέποτε παράλληλα τίθεται τοῖϲ ὁλοκλήροιϲ , γαῖα αἶα , μία ἴα , ϲῦϲ ὗϲ . καὶ κατὰ τοῦτο οὖν τὸ ἦ δὴ πολλὸν ἀποιχομένου Ὀδυϲῆοϲ ( α 253 ) οὐκ ἐν ἐπαλληλότητι ἔχει ἕνα ϲύνδεϲμον τὸν δή . ὁ δή μόνωϲ ἐπεκτείνεται ἐν τῷ δῆτα . θήν , ῥά , νύ , πού . Εἴρηται ὡϲ ἰϲοδυναμοῦϲι τῷ δή , καὶ ὡϲ μᾶλλον ποιητικοί . τῆϲ μέντοι ϲυντάξεωϲ διαφορὰν ἔχουϲιν . ὁ μὲν γὰρ δή καὶ ἤ καὶ αὖ ἀνέγκλιτοι , ὁ δὲ θήν καὶ νύ καὶ ῥά ἐγκλιτικοί . εἴρηται δὲ καὶ περὶ τοῦ πού ὡϲ οὐκ εἴη ϲύνδεϲμοϲ , ἐπίρρημα δὲ παρέλκον . Πέρ . Εἴρηται καὶ ὑπὲρ τούτου , ὡϲ ἐναντιωματικόϲ ἐϲτι . διὸ καὶ τοῦτο προϲτιθέαϲι καὶ τὸ ἔμπηϲ καὶ τὸ ὅμωϲ . κατ’ ἴϲην γὰρ δύναμιν τὰ μόρια λαμβάνεται , ποιητικὸν μέντοι τὸ ἔμπηϲ καὶ ϲύνηθεϲ τὸ ὅμωϲ . λαμβάνεται μέντοι τὸ ἔμπηϲ καὶ ἐπὶ τοῦ ὁμοίωϲ , ὡϲ ἐπὶ τοῦ ἔμπηϲ μοι τοῖχοι μεγάρων καλαί τε μεϲόδμαι ( τ 37 ) , ἔμπηϲ ἐϲ γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἵκετ’ ἀυτμή ( Ξ 174 ) . Ουκουν . Ὁ οὐκοῦν καλεῖται πρὸϲ ἐνίων ἐπιλογιϲτικόϲ , πρὸϲ δ’ ἑτέρων ἀνακεφαλαιωτικόϲ , καθὸ ἐπὶ τοῦ τέλουϲ ἔχων τὴν περιϲπωμένην οὐ μακρὰν πέπτωκε τῶν καλουμένων ϲυλλογιϲτικῶν . — ἔϲτι γε ἐπ’ αὐτοῦ τοῦτο τηρῆϲαι , ὡϲ ὅτε μὲν ἔχει τὴν οὔ ἀπόφαϲιν ἐγκειμένην καὶ κατὰ τὸ δηλούμενον , παραπληρωματικῷ κέχρηται τῷ οὖν ·
Lemmas: ὡς εἰ καί ὁ εἷς ἀφαιρέω ὁ μ ἐν ὁ ἴον , ἤ ὁ γῆ ἐν ὁ αἶα . — πρῶτος τίς οὐ μάλα ὁ δή πλεονάζω ὁ δ ; — ἀλλά ἴσως τις φημί οὗτος καί πλεονάζω καί λείπω σύμφωνος , ὅπου γε φημί ὁ ἰωκή διωκός εἰμί , καί ὁ ἄχερδος ἀχέρων εἰμί , καί παρά ὁ ὕω ὕδωρ . καί ἕνεκα οὗτος οὔτε ὁ δή οὔτε ὁ ἤ . ἐκεῖνος τε σαφής εἰμί , ὡς ὁ ἀφαιρέω σύμφωνον ἤ καί προσλαμβάνω σύμφωνος τύπος μή ἀντίκειμαι ὁμότονος εἰμί . οὔτε οὖν ὁ δή ἦ γίγνομαι , οὔτε κατά πρόσθεσις ὁ δ ὁ ἦ δή , καθό ὁ μέν περισπάω , ὁ δέ ὀξύνω . φημί δέ καί ὁ ῥύφω ( p . 44 Velsen ) ὡς ὁ ἐν πάθος γίγνομαι οὐδέποτε παράλληλος τίθημι ὁ ὁλόκληρος , γῆ αἶα , εἷς εἷς , ὗς ὗς . καί κατά οὗτος οὖν ὁ ἦ δή πολύς ἀποίχομαι Ὀδυσσεύς ( α 253 ) οὐ ἐν ἐπαλληλότης ἔχω εἷς σύνδεσμος ὁ δή . ὁ δή μόνος ἐπεκτείνω ἐν ὁ δῆτα . θήν , ἄρα , νῦν , που . λέγω ὡς ἰσοδυναμέω ὁ δή , καί ὡς μάλα ποιητικός . ὁ μέντοι σύνταξις διαφορά ἔχω . ὁ μέν γάρ δή καί ἤ καί αὖ ἀνέγκλιτος , ὁ δέ θήν καί νῦν καί ἄρα ἐγκλιτικός . λέγω δέ καί περί ὁ που ὡς οὐ εἰμί σύνδεσμος , ἐπίρρημα δέ παρέλκω . περ . λέγω καί ὑπέρ οὗτος , ὡς ἐναντιωματικός εἰμί . διό καί οὗτος προστίθημι καί ὁ ἔμπας καί ὁ ὅμως . κατά ἴσος γάρ δύναμις ὁ μόριον λαμβάνω , ποιητικός μέντοι ὁ ἔμπας καί συνήθης ὁ ὅμως . λαμβάνω μέντοι ὁ ἔμπας καί ἐπί ὁ ὅμοιος , ὡς ἐπί ὁ ἔμπας ἐγώ τοῖχος μέγαρον καλός τε μεσόδμη ( τ 37 ) , ἔμπας εἰς γῆ τε καί οὐρανός ἱκνέομαι ἀυτμή ( Ξ 174 ) . οὐκοῦν . ὁ οὐκοῦν καλέω πρός ἔνιοι ἐπιλογιστικός , πρός δέ ἕτερος ἀνακεφαλαιωτικός , καθό ἐπί ὁ τέλος ἔχω ὁ περισπάω οὐ μακρός πίπτω ὁ καλέω συλλογιστικός . — εἰμί γε ἐπί αὐτός οὗτος τηρέω , ὡς ὅτε μέν ἔχω ὁ οὐ ἀπόφασις ἔγκειμαι καί κατά ὁ δηλέομαι , παραπληρωματικός χράω ὁ οὖν ·