apollonius-dyscolus-grammar.de-conjunctionibus 516
καὶ τελικαὶ μέν λέγει δή , βούλομαι δή , ἀρκτικαὶ δέ ἐγὼ δὴ βούλομαι , ἐγὼ δὴ λέγω . ἦν δὲ ἐν ἀμφοτέροιϲ ἀϲύϲτατον . — Οὐ γάρ ἐϲτί τιϲ ϲυλλαβὴ παντὸϲ μέρουϲ λόγου ληκτική , γενήϲεται δὲ ἐν τῷ Ἀπολλ ώνιοϲ δή , ἐγὼ δή , βούλομαι δή · καὶ ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων τὸ αὐτό . ἀλλ’ εἰ καὶ προϲτιθεμένη ἔξωθέν ἐϲτιν ἐν παραγωγῇ ϲυλλαβή , πάλιν τὸ αὐτὸ ἐπιχείρημα ἀρκέϲει · ἑκάϲτη γὰρ τῶν παραγομένων λέξεων δεκτική ἐϲτιν ἰδίαϲ ϲυλλαβῆϲ , ὡϲ τῶν τρίτων τὸ ϲι , λέγη ϲιν , ἔχῃϲι , παμφαίνῃϲιν · ἡ τῶν δευτέρων εἰϲ θᾶ , λέγῃϲθα φέρῃϲθα , καὶ ἐπὶ τῶν πρώτων τὸ μι , τάων ἥν κ’ ἐθέλωμι ( Ι 397 ) , οὐδ’ ἂν ἐῷμι ( π 85 ? ) · καὶ οὐχ οἷόν τ’ ἐϲτὶν εἰπεῖν λέγωϲι οὔτε λέγωθα . καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων τὸ αὐτό , λέγω δὲ πάλιν ἐπὶ τοῦ τοιόϲδε , μὴ κατὰ παντὸϲ ὀνόματοϲ ἐφικνεῖϲθαι τὸ δε · ἢ ὅτε οὕτωϲ φαμέν , τοῖοϲ τοιοῦτοϲ . πῶϲ οὖν πάλιν τὸ δή ἐϲτιν ἐν τῷ λέγω δή , λέγειϲ δή , λέγει δή ; ϲαφὲϲ οὖν ὅτι τὸ τοιοῦτον μᾶλλον λέξεωϲ ᾔπερ ϲυλλαβῆϲ , εἴγε καὶ ἐν ἐπιρρήμοϲι καὶ ϲυνδέϲμοιϲ τὸ τοιοῦτον ἔϲτιν εὑρέϲθαι . — Ἀλλ’ οὐδὲ ἀρκτική ἐϲτι ϲυλλαβή . πάλιν γὰρ πῶϲ πάϲηϲ λέξεωϲ ἡ αὐτὴ ϲυλλαβὴ ἀρκτική ; πῶϲ τε ἐπὶ τοῦ ἐγὼ δὴ λέγω ἡ τῶν παρῳχημένων κλίϲιϲ οὐκ ἐγένετο κατὰ τὴν δή ϲυλλαβήν ; τὸ τοιοῦτον γὰρ παρέπεται ῥήμαϲιν . οὐ γὰρ δή γε οἱ παραπληρωματικοὶ ϲύνδεϲμοι προθέϲειϲ εἰϲίν , ἵνα ϲυντεθέντεϲ προτακτικοὶ γίνωνται , καθότι τὸ καταβαίνω καὶ τὰ ὅμοια . Οὕτω μὲν οὖν ϲυνάγει ὁ Τρύφων ( p . 43 Velsen ) ὡϲ οὐ ϲυλλαβαί , ᾧ καὶ ϲυνηγορήϲωμεν , ἔτι τινὰ προϲθέντεϲ . ϲυνάγει οὖν ὅτι λέξειϲ , παραλείπων τὸ ἀναγκαιότατον . ἐν γὰρ δὴ τῇ προτάϲει φηϲὶ τοῦ λόγου , εἰ λέξειϲ , ὀφείλουϲί τι δηλοῦν . ὅπερ αὐτοὶ ἀναπληρώϲωμεν . οἷϲ δὲ λόγοιϲ ἐχρήϲατο εἰϲ τὸ λέξειϲ εἶναι , πάλιν ἐκθετέον . — Ϲαφὲϲ μὲν οὖν ὅτι , ἐν οἷϲ οὐ ϲυλλαβαί , ἐν τούτῳ λέξειϲ .
Lemmas: καί τελικός μέν λέγω δή , βούλομαι δή , ἀρκτικός δέ ἐγώ δή βούλομαι , ἐγώ δή λέγω . εἰμί δέ ἐν ἀμφότερος ἀσύστατος . — οὐ γάρ εἰμί τις συλλαβή πᾶς μέρος λόγος ληκτικός , γίγνομαι δέ ἐν ὁ Ἀπολ ὤνιος δή , ἐγώ δή , βούλομαι δή · καί ἐπί ὁ ὑπόλοιπος ὁ αὐτός . ἀλλά εἰ καί προστίθημι ἔξωθεν εἰμί ἐν παραγωγή συλλαβή , πάλιν ὁ αὐτός ἐπιχείρημα ἀρκέω · ἕκαστος γάρ ὁ παράγω λέξις δεκτικός εἰμί ἴδιος συλλαβή , ὡς ὁ τρίτος ὁ σι , λέγω βρόχος , ἔχω , παμφαίνω · ὁ ὁ δεύτερος εἰς θα , λέγω φέρω , καί ἐπί ὁ πρῶτος ὁ μι , ὁ ὅς ἄν ἐθέλω ( Ι 397 ) , οὐδέ ἄν ἐάω ( π 85 ? ) · καί οὐ οἷος τε εἰμί λέγω λέγω οὔτε λεγωάνω . καί ἐπί ὁ ὅμοιος ὁ αὐτός , λέγω δέ πάλιν ἐπί ὁ τοιόσδε , μή κατά πᾶς ὄνομα ἐφικνέομαι ὁ δε · ἤ ὅτε οὕτως φημί , τοῖος τοιοῦτος . πῶς οὖν πάλιν ὁ δή εἰμί ἐν ὁ λέγω δή , λέγω δή , λέγω δή ; σαφής οὖν ὅτι ὁ τοιοῦτος μάλα λέξις ὅσπερ συλλαβή , εἰ καί ἐν ἐπιρρήμοσι καί σύνδεσμος ὁ τοιοῦτος εἰμί εὑρίσκω . — ἀλλά οὐδέ ἀρκτικός εἰμί συλλαβή . πάλιν γάρ πῶς πᾶς λέξις ὁ αὐτός συλλαβή ἀρκτικός ; πῶς τε ἐπί ὁ ἐγώ δή λέγω ὁ ὁ παροίχομαι κλίσις οὐ γίγνομαι κατά ὁ δή συλλαβή ; ὁ τοιοῦτος γάρ παρέπομαι ῥῆμα . οὐ γάρ δή γε ὁ παραπληρωματικός σύνδεσμος πρόθεσις εἰμί , ἵνα συντίθημι προτακτικός γίγνομαι , καθότι ὁ καταβαίνω καί ὁ ὅμοιος . οὕτως μέν οὖν συνάγω ὁ Τρύφων ( p . 43 Velsen ) ὡς οὐ συλλαβή , ὅς καί συνηγορέω , ἔτι τις προστίθημι . συνάγω οὖν ὅτι λέγω , παραλείπω ὁ ἀναγκαῖος . ἐν γάρ δή ὁ πρότασις φημί ὁ λόγος , εἰ λέξις , ὀφείλω τις δηλόω . ὅς αὐτός ἀναπληρόω . ὅς δέ λόγος χράω εἰς ὁ λέξις εἰμί , πάλιν ἐκθετέον . — σαφής μέν οὖν ὅτι , ἐν ὅς οὐ συλλαβή , ἐν οὗτος λέξις .