ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 1
Πάϲη λέξει παρέπονται δύο λόγοι , ὅ τε περὶ τῆϲ ἐννοίαϲ καὶ ὁ περὶ τοῦ ϲχήματοϲ τῆϲ φωνῆϲ . ὅθεν καὶ ἡ τῶν ἐπιρρημάτων διέξοδοϲ εἰϲ τούϲ προκειμένουϲ λόγουϲ ὑποϲταλήϲεται . καὶ πρότερόν γε τὸν περὶ τῆϲ ἐννοίαϲ λόγον ποιήϲομαι .
Lemmas: Πάση λέξις παρέπομαι δύο λόγος , ὁ τε περί ὁ ἔννοια καί ὁ περί ὁ σχῆμα ὁ φωνή . ὅθεν καί ὁ ὁ ἐπίρρημα διέξοδος εἰς ὁ πρόκειμαι λόγος ὑποστέλλω . καί πρότερος γε ὁ περί ὁ ἔννοια λόγος ποιέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 2
Ἔϲτιν οὖν ἐπίρρημα μὲν λέξιϲ ἄκλιτοϲ , κατηγοροῦϲα τῶν ἐν τοῖϲ ῥήμαϲιν ἐγκλίϲεων καθόλου ἢ μερικῶϲ , ὧν ἄνευ οὐ κατακλείϲει διάνοιαν .
Lemmas: εἰμί οὖν ἐπίρρημα μέν λέξις ἄκλιτος , κατηγορέω ὁ ἐν ὁ ῥῆμα ἔγκλισις καθόλου ἤ μερικός , ὅς ἄνευ οὐ κατακλείω διάνοια .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 4
Ὡϲ δὲ καὶ κατηγορεῖ τῶν ἐν τοῖϲ ῥήμαϲιν ἐγκλίϲεων , ϲαφὲϲ πάλιν καὶ διὰ τοῦ προκειμένου λόγου , ἐν οἷϲ πάντα τὰ πτωτικὰ ἐπιθετικά , κατηγοροῦντα οὐ τῶν ὀνομάτων , τῶν δὲ ῥημάτων , ἐπιρρήματα ἐγένετο , καὶ τὴν τούτων ἀκλιϲίαν ἀνεδέχετο . καὶ ὃν τρόπον ἔϲτι μὲν ὄνομα κύριον ἢ προϲηγορικὸν ἐπινοῆϲαι μὴ ἀπαιτοῦν ἐπιθετικὸν ὄνομα , ἐπιθετικὸν δὲ ὄνομα πάντωϲ ἀπαιτοῦν ᾧ ἐπίκειται , ἐξῃρημένων τῶν ἰδίᾳ τεταγμένων , λέγω τοῦ τερπικέραυνοϲ , ἐννοϲίγαιοϲ , τὸν αὐτὸν ἀεὶ τρόπον ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ῥῆμα μὲν δίχα ἐπιρρήματοϲ ϲυγκλεῖον λόγον , ἐπίρρημα δὲ οὐ μὴν δίχα ῥήματοϲ ἢ μετοχῆϲ , ἥ τιϲ δυνάμει ἰδίωμα ἔχει τὸ τοῦ ῥήματοϲ . καὶ οὐ τοῦτό φημι , ὅτι αἱ μετοχαὶ ἀπαρτίζουϲι διάνοιαν , ἀλλ’ ὅτι τὰ ἐπιρρήματα καὶ ἐπὶ μετοχὰϲ φέρεται . Ἐντελέϲτερον μέντοι δεδείξεται ἐν τῷ περὶ ϲυντάξεωϲ , ὡϲ τὰ μὲν θεματικώτερα ⟨ μέρη ⟩ τοῦ λόγου ὀνόματά ἐϲτι καὶ ῥήματα , τὰ δ’ ὑπόλοιπα τῶν μερῶν τοῦ λόγου ὡϲ πρὸϲ τὴν τούτων εὐχρηϲτίαν ἀνάγεται , τὰ μὲν ἄρθρα πρὸϲ τὰ πτωτικὰ ἢ ὡϲ πτωτικά , τὰ δὲ ἐπιρρήματα ὡϲ πρὸϲ τὰ ῥήματα , αἵ τε προθέϲειϲ πρὸϲ ἀμφότερα · διὸ καὶ μόναι ἀναϲτροφῆϲ τόνου ἔτυχον , καὶ τῇδε δύνανται ϲυντάϲϲεϲθαι , λέγω ὀνόμαϲι , καὶ τῇδε , λέγω ῥήμαϲιν . εἰρήϲεται δὲ καὶ πότε ἀντωνυμίαι ἀντ’ ὀνομάτων παραλαμβάνονται , τίνεϲ τε ἐν τῷ καθόλου ϲύνδεϲμοι ϲυνδέουϲιν ὄνομα καὶ ῥῆμα , καὶ τίνεϲ εἰϲὶ μερικοί .
Lemmas: ὡς δέ καί κατηγορέω ὁ ἐν ὁ ῥῆμα ἔγκλισις , σαφής πάλιν καί διά ὁ πρόκειμαι λόγος , ἐν ὅς πᾶς ὁ πτωτικός ἐπιθετικός , κατηγορέω οὐ ὁ ὄνομα , ὁ δέ ῥῆμα , ἐπίρρημα γίγνομαι , καί ὁ οὗτος ἀκλισία ἀναδέχομαι . καί ὅς τρόπος εἰμί μέν ὄνομα κύριος ἤ προσηγορικός ἐπινοέω μή ἀπαιτέω ἐπιθετικός ὄνομα , ἐπιθετικός δέ ὄνομα πάντως ἀπαιτέω ὅς ἐπίκειμαι , ἐκλέγω ὁ ἴδιος τάσσω , λέγω ὁ τερπικέραυνος , ἐννοσίγαιος , ὁ αὐτός ἀεί τρόπος εἰμί ἐπινοέω ῥῆμα μέν δίχα ἐπίρρημα συγκλείω λόγος , ἐπίρρημα δέ οὐ μήν δίχα ῥῆμα ἤ μετοχή , ὅς τις δύναμις ἰδίωμα ἔχω ὁ ὁ ῥῆμα . καί οὐ οὗτος φημί , ὅτι ὁ μετοχή ἀπαρτίζω διάνοια , ἀλλά ὅτι ὁ ἐπίρρημα καί ἐπί μετοχή φέρω . ἐντελής μέντοι δείκνυμι ἐν ὁ περί σύνταξις , ὡς ὁ μέν θεματικός ⟨ μέρος ⟩ ὁ λόγος ὄνομα εἰμί καί ῥῆμα , ὁ δέ ὑπόλοιπος ὁ μέρος ὁ λόγος ὡς πρός ὁ οὗτος εὐχρηστία ἀνάγω , ὁ μέν ἄρθρον πρός ὁ πτωτικός ἤ ὡς πτωτικός , ὁ δέ ἐπίρρημα ὡς πρός ὁ ῥῆμα , ὁ τε πρόθεσις πρός ἀμφότερος · διό καί μόνος ἀναστροφή τόνος τυγχάνω , καί τῇδε δύναμαι συντάσσω , λέγω ὄνομα , καί τῇδε , λέγω ῥῆμα . λέγω δέ καί πότε ἀντωνυμία ἀντί ὄνομα παραλαμβάνω , τίς τε ἐν ὁ καθόλου σύνδεσμος συνδέω ὄνομα καί ῥῆμα , καί τίς εἰμί μερικός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 5
Οὐ μόνον δὲ ῥητοῖϲ οὖϲι τοῖϲ ῥήμαϲι κατὰ τὴν ϲύνταξιν τοῦ λόγου τὸ ἐπίρρημα προϲφέρεται , ἀλλὰ καὶ ϲιγωμένοιϲ , εἴγε καὶ αἱ ἐπιφωνήϲειϲ οὐδὲν ἄλλο εἰϲὶν ἢ ἐπιρρήματα τῶν ῥημάτων οὐκ ἐπιγινομένων , καθὸ τοῖϲ εὖ ἀναγινώϲκουϲι τὸ κάλλιϲτα ἐπιφωνοῦμεν καὶ τοῖϲ εὖ διατιθεῖϲιν ἡμᾶϲ τὸ ἥδιϲτα . καὶ τοῖϲ ἀκριβοῦϲι τὰϲ ἰδίαϲ πράξειϲ καὶ τέχναϲ τὸ καλῶϲ ἐπιφωνοῦμεν . Ἀλλ’ ἐκεῖνό τιϲ εἴποι ἄν , ὡϲ « κατὰ τὸν τοιοῦτον λόγον περιγετράψεται τοῦ κατὰ τὰ ἐπιρρήματα μεριϲμοῦ τὸ οἴμοι καὶ τὰ τοιαῦτα τῶν ἐπιρρημάτων , λέγω τὰ ϲχετλιαϲτικὰ καὶ εὐαϲτικά . » Πρὸϲ ὃν ἔϲτι φάναι , ὡϲ τάχα μὲν καταχρηϲτικώτερον τὰ τοιαῦτα ἐπιρρήματα εἰρήϲεται , ᾦ λόγῳ καὶ αἱ μονοτράμματοι ϲυλλαβαί , οὐκ οὐϲαι ϲυλλήψειϲ ϲτοιχείων . μή ποτε δὲ καὶ αὐτὰ δυνάμει ἀπὸ διαθέϲεωϲ ῥηματικῆϲ ἀνάγονται · οἱ γὰρ ϲχετλιάζοντεϲ πεπόνθαϲι , τὸ δὲ παθεῖν πεῖϲίν τινα τῶν ἐκ πράγματοϲ δηλοῖ .
Lemmas: οὐ μόνος δέ ῥητός εἰμί ὁ ῥῆμα κατά ὁ σύνταξις ὁ λόγος ὁ ἐπίρρημα προσφέρω , ἀλλά καί σιγάω , εἰ καί ὁ ἐπιφώνησις οὐδείς ἄλλος εἰμί ἤ ἐπίρρημα ὁ ῥῆμα οὐ ἐπιγίγνομαι , καθό ὁ εὖ ἀναγιγνώσκω ὁ καλός ἐπιφωνέω καί ὁ εὖ διατίθημι ἐγώ ὁ ἡδύς . καί ὁ ἀκριβόω ὁ ἴδιος πρᾶξις καί τέχνη ὁ καλός ἐπιφωνέω . ἀλλά ἐκεῖνος τις λέγω ἄν , ὡς « κατά ὁ τοιοῦτος λόγος περιγράφω ὁ κατά ὁ ἐπίρρημα μερισμός ὁ οἴμοι καί ὁ τοιοῦτος ὁ ἐπίρρημα , λέγω ὁ σχετλιαστικός καί εὐαστικός . » πρός ὅς εἰμί φημί , ὡς τάχα μέν καταχρηστικός ὁ τοιοῦτος ἐπίρρημα λέγω , ὅς λόγος καί ὁ μονοτράμματοι συλλαβή , οὐ εἰμί σύλληψις στοιχεῖον . μή ποτέ δέ καί αὐτός δύναμις ἀπό διάθεσις ῥηματικός ἀνάγω · ὁ γάρ σχετλιάζω πάσχω , ὁ δέ πάσχω πεῖσις τις ὁ ἐκ πρᾶγμα δηλόω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 6
Παρὸν δὲ καὶ ἐξ ὑποδείγματοϲ πιϲτώϲαϲθαι τὸν λόγον πάλιν . τὸ Τρύφων ἀναγινώϲκει ποιεῖ λόγον , οὐ μὴν τὸ Τρύφων καλῶϲ , εἰ μὴ προϲθείημεν τὸ ῥῆμα . ᾧ λόγῳ καὶ ἐπὶ τοῦ ἄρθρου τὸ κατὰ ἀρϲενικὴν προφορὰν « ὁ » πάλιν οὐ ποιεῖ λόγον ἐν τῷ ὁ ἀναγινώϲκει , εἰ μὴ προϲλάβοι ὄνομα ἐφ’ ὃ φέρεται , τὸ ὁ Τρύφων ἀναγινώϲκει . διὸ καὶ ἐν τοῖϲ ὑποτακτικοῖϲ ἄρθροιϲ κοινὸν λαμβάνεται τὸ προκείμενον ὄνομα , κατὰ ἀναφορὰν παριϲτάμενον , ἐπεὶ παρεπόμενόν ἐϲτι τοῖϲ ὑποτακτικοῖϲ τῶν ἄρθρων μετὰ ῥήματοϲ ἀποτελεῖν διάνοιαν , ἄνθρωποϲ παρεγένετο ᾧ ἐλάληϲα , κοινοῦ παραλαμβανομένου τοῦ ἄνθρωποϲ . εἰ γὰρ μὴ προτεθείη ὄνομα τοῦ τοιούτου ἄρθρου , οὐδ’ ἂν ἔτι τὸ ἄρθρον ὡϲ ἄρθρον ἀκούοιτο , ὡϲ δὲ ἀόριϲτον μόριον , εἰ τῇδε ἀποφαινόμεθα , ὃϲ μεθύει , βλάπτεται · ἴϲον γάρ ἐϲτι τῶ εἴ τιϲ μεθύει , βλάπτεται . τὸν τοιοῦτον λόγον ἀκριβέϲτερον ἐν τῷ περὶ ϲυντάξεωϲ ἐκτεθείμεθα .
Lemmas: πάρειμι δέ καί ἐκ ὑπόδειγμα πιστόω ὁ λόγος πάλιν . ὁ Τρύφων ἀναγιγνώσκω ποιέω λόγος , οὐ μήν ὁ Τρύφων καλός , εἰ μή προστίθημι ὁ ῥῆμα . ὅς λόγος καί ἐπί ὁ ἄρθρον ὁ κατά ἀρσενικός προφορά « ὁ » πάλιν οὐ ποιέω λόγος ἐν ὁ ὁ ἀναγιγνώσκω , εἰ μή προσλαμβάνω ὄνομα ἐπί ὅς φέρω , ὁ ὁ Τρύφων ἀναγιγνώσκω . διό καί ἐν ὁ ὑποτακτικός ἄρθρον κοινός λαμβάνω ὁ πρόκειμαι ὄνομα , κατά ἀναφορά παρίστημι , ἐπεί παρέπομαι εἰμί ὁ ὑποτακτικός ὁ ἄρθρον μετά ῥῆμα ἀποτελέω διάνοια , ἄνθρωπος παραγίγνομαι ὅς λαλέω , κοινός παραλαμβάνω ὁ ἄνθρωπος . εἰ γάρ μή προτίθημι ὄνομα ὁ τοιοῦτος ἄρθρον , οὐδέ ἄν ἔτι ὁ ἄρθρον ὡς ἄρθρον ἀκούω , ὡς δέ ἀόριστος μόριον , εἰ τῇδε ἀποφαίνω , ὅς μεθύω , βλάπτω · ἴσος γάρ εἰμί ὁ εἰ τις μεθύω , βλάπτω . ὁ τοιοῦτος λόγος ἀκριβής ἐν ὁ περί σύνταξις ἐκτίθημι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 7
Καὶ τὸ καταφατικὸν δέ καὶ τὸ ἀποφατικόν , ἰδίᾳ λεγόμενον , πάλιν πρὸϲ ἀπαρτιϲμὸν τοῦ ῥήματοϲ τοῦ λεγομένου παραλαμβάνεται · πρὸϲ γὰρ τὴν « ἔγραψαϲ ; » φωνὴν φαμὲν « ναί » ἢ « οὔ » .
Lemmas: καί ὁ καταφατικός δέ καί ὁ ἀποφατικός , ἴδιος λέγω , πάλιν πρός ἀπαρτισμός ὁ ῥῆμα ὁ λέγω παραλαμβάνω · πρός γάρ ὁ « γράφω ; » φωνή φημί « ναί » ἤ « οὐ » .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 8
Ἔτι φαμὲν οὕτωϲ , καλῶϲ ὁ ἄνθρωποϲ γράφει , καὶ ἔϲτι κατάλληλοϲ ὁ λόγοϲ · ἕκαϲτον γὰρ τῶν μορίων ϲυμφέρεται τῷ ἰδίῳ ϲυντάγματι ἀλλ’ ὁπηνίκα τὸ ἄρθρον ἐμπεριλαμβάνει τὸ ἐπίρρημα , οὐκέτι τὸ κατάλληλον ϲώζεται , ὁ καλῶϲ ἄνθρωποϲ γράφει , διὰ τὸ τῆϲ οἰκειότητοϲ ἀπεϲπάϲθαι τὸ μόριον · μεταξὺ γὰρ γινόμενον τὸ ἐπίρρημα δύο πτωτικῶν , λέγω τοῦ ἄρθρου καὶ τοῦ ὀνόματοϲ , οὐκ ἔχει τὴν καταλληλότητα τὴν ἐπὶ τὸ ῥῆμα , ὡϲανεὶ ὑπὸ τοῦ γένουϲ ϲυνεχόμενον . καὶ ἔνθεν οὔτε ἐπὶ τὸ ὄνομα δύναται ἐνεχθῆναι , ὅτι ἀλλοτρία ἡ ϲύνταξιϲ , οὔτε ἐπὶ τὸ ῥῆμα , καθὼϲ προειρήκαμεν , ϲυνεχόμενον ὑπὸ τοῦ γένουϲ . μεταξὺ οῦν τούτων οὐκ ἄλλο τι πέπτωκεν ἢ μόνη ἡ μετοχή , δυναμένη καὶ τὸ γένοϲ μηνῦϲαι καὶ τὸ πρᾶγμα , ὅπερ ἐπιζητεῖ τὸ ἐπίρρημα . καὶ ἐπί γε πάλιν τῆϲ τοιαύτηϲ ϲυντάξεωϲ οὐ γίνεται τὸ κατάλληλον ἄλλου του ἐπιφερομένου ἢ μόνηϲ μετοχῆϲ . μεθ’ ἧϲ πάλιν καὶ ῥῆμα ϲυγγενήϲεται ὑπὲρ τοῦ ϲυγκλειϲθῆναι τὸν λόγον . ἐφ’ ὃ οὐκέτι τὸ προειρημένον ἐπίρρημα ἐπιφέρεται . διὸ καὶ προείπομεν , ὡϲ καὶ ἐπὶ μετοχὰϲ φέρεται τὰ ἐπιρρήματα . τὸ δὲ ὑπόδειγμα τοῦ λόγου τοιοῦτόν ἐϲτιν , ὁ καλῶϲ ἄνθρωποϲ γράψαϲ ἐτιμήθη . — πάλιν ἡ τοιαύτη ϲύνταξιϲ διὰ πολλῶν παραθέϲεων ἐν τῷ περὶ ϲυντάξεωϲ ἀποδίδοται . — Καὶ τοϲαῦτα μὲν περὶ τοῦ ὅτι κατηγορεῖ τῶν ῥημάτων τὸ ἐπίρρημα .
Lemmas: ἔτι φημί οὕτως , καλός ὁ ἄνθρωπος γράφω , καί εἰμί κατάλληλος ὁ λόγος · ἕκαστος γάρ ὁ μόριον συμφέρω ὁ ἴδιος σύνταγμα ἀλλά ὁπηνίκα ὁ ἄρθρον ἐμπεριλαμβάνω ὁ ἐπίρρημα , οὐκέτι ὁ κατάλληλος σῴζω , ὁ καλός ἄνθρωπος γράφω , διά ὁ ὁ οἰκειότης ἀποσπάω ὁ μόριον · μεταξύ γάρ γίγνομαι ὁ ἐπίρρημα δύο πτωτικός , λέγω ὁ ἄρθρον καί ὁ ὄνομα , οὐ ἔχω ὁ καταλληλότης ὁ ἐπί ὁ ῥῆμα , ὡσανεί ὑπό ὁ γένος συνέχω . καί ἔνθεν οὔτε ἐπί ὁ ὄνομα δύναμαι φέρω , ὅτι ἀλλότριος ὁ σύνταξις , οὔτε ἐπί ὁ ῥῆμα , καθώς προλέγω , συνέχω ὑπό ὁ γένος . μεταξύ οὖν οὗτος οὐ ἄλλος τις πίπτω ἤ μόνος ὁ μετοχή , δύναμαι καί ὁ γένος μηνύω καί ὁ πρᾶγμα , ὅς ἐπιζητέω ὁ ἐπίρρημα . καί ἐπί γε πάλιν ὁ τοιοῦτος σύνταξις οὐ γίγνομαι ὁ κατάλληλος ἄλλος τις ἐπιφέρω ἤ μόνος μετοχή . μετά ὅς πάλιν καί ῥῆμα συγγίγνομαι ὑπέρ ὁ συγκλείω ὁ λόγος . ἐπί ὅς οὐκέτι ὁ προλέγω ἐπίρρημα ἐπιφέρω . διό καί προλέγω , ὡς καί ἐπί μετοχή φέρω ὁ ἐπίρρημα . ὁ δέ ὑπόδειγμα ὁ λόγος τοιοῦτος εἰμί , ὁ καλός ἄνθρωπος γράφω τιμάω . — πάλιν ὁ τοιοῦτος σύνταξις διά πολύς παράθεσις ἐν ὁ περί σύνταξις ἀποδίδωμι . — καί τοσοῦτος μέν περί ὁ ὅτι κατηγορέω ὁ ῥῆμα ὁ ἐπίρρημα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 9
Φαμὲν δὲ ἢ καθολικῶϲ ϲυνεῖναι τοῖϲ ῥήμαϲι τὰ ἐπιρρήματα ἢ μερικῶϲ , ἐπεί τινα μὲν ϲύνοιϲτά ἐϲτι , ϲημαϲίαϲ οὐκ ἀντικειμένηϲ , ἁπάϲαιϲ ταῖϲ ἐγκλίϲεϲιν , ἅπαϲι τοῖϲ χρόνοιϲ , ἅπαϲι τοῖϲ προϲώποιϲ , ὡϲ ἕνεκα ὑποδείγματοϲ τὸ καλῶϲ ἔϲτι παραλαμβάνειν , τὸ οὕτωϲ , ἄλλα πάμπολλα , τῆϲ φράϲεωϲ , ὡϲ ἔφαμεν , οὐκ ἀντιπιπτούϲηϲ , καθότι πάλιν καὶ ἐπὶ τῶν ὀνομάτων οἱόν τέ ἐϲτι παραδέξαϲθαί τινα τῶν ἐπιθετικῶν δυνάμενα ϲυντείνειν ἐπὶ πάντα τὰ ὀνόματα , τινὰ δὲ πάλιν μερικωτέραν ἔχει τὴν ϲύνταξιν ( τό τε γὰρ μέλαϲ ἢ λευκόϲ ἐπὶ πᾶν ϲῶμα δύναται ϲυντείνειν , οὐ μὴν τὸ λόγιοϲ ἢ ϲυνετόϲ , ὅτι μὴ ἐπὶ τῶν δυναμένων ἀναδέξαϲθαι ϲύνεϲιν ἢ λόγον , ἅπερ ἂν εἶη λογικὰ ζῶα ) · τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καί τινα τῶν ἐπιρρημάτων εἴργεται τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἕνεκα τοῦ ϲημαινομένου . τὸ ἄγε παρακελευϲτικὸν οὐ τετάξεται ϲὺν ὁριϲτικῇ προφορᾷ , ἀλλ᾿ οὐδὲ εὐκτικῇ ἢ ἄλλη τινὶ ἢ μόνη τῇ προϲτακτικῇ , οὕτωϲ ὥϲτε καὶ τὰ ἀμφίβολα τῶν ῥημάτων τῇ ἰδιότητι τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἀπολύεϲθαι τῆϲ ἀμφιβολίαϲ διὰ τῆϲ ἰδίαϲ αὐτοῦ παραθέϲεωϲ . τὸ λέγετε ὁριϲτικόν , ἀλλ᾿ οὐ τὸ ἄγε λέγετε , ἄγε τύπτεϲθε . — τὰ χρονικὰ ἐπιρρήματα ϲυμφωνοῦϲαν τοῖϲ τοῦ ῥήματοϲ χρόνοιϲ ποιεῖται ϲύνταξιν . οἷον τὸ ἐχθέϲ παρῳχημένῳ ϲυντετάξεται , ἐχθὲϲ ἔγραφον , ἐχθὲϲ ἔγραψα . τὸ γὰρ αὔριον ἀντικείμενον τῷ παρῳχημένῳ , οὐ ϲυντετάξεται ἢ πάλιν τοῖϲ ὁμολογοῦϲι τὸ ⟨ μὴ ⟩ παρῳχῆϲθαι , αὔριον γράφω , αὔριον γράψω , αὔριον ἀναγινώϲκω . τὰ μέντοι οὐ διορίζοντα τὸν χρόνον , κοινὴν δὲ παράταϲιν δηλοῦντα τοῦ παντὸϲ χρόνου , ϲυμπαραλαμβάνεται κατὰ πάντα χρόνον , ὡϲ ἔχει τὸ νῦν ἐφρόνηϲα , νῦν φρονῶ , νῦν φρονήϲω · ἤδη ἔγραψα , ἤδη γράφω , ἤδη γράψω . ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ ϲυντεινέτω ἐπὶ πάντων τῶν τοιούτων .
Lemmas: φημί δέ ἤ καθολικός σύνειμι ὁ ῥῆμα ὁ ἐπίρρημα ἤ μερικός , ἐπεί τις μέν συνοιστός εἰμί , σημασία οὐ ἀντίκειμαι , ἅπας ὁ ἔγκλισις , ἅπας ὁ χρόνος , ἅπας ὁ πρόσωπον , ὡς ἕνεκα ὑπόδειγμα ὁ καλός εἰμί παραλαμβάνω , ὁ οὕτως , ἄλλος πάμπολυς , ὁ φράσις , ὡς φημί , οὐ ἀντιπίπτω , καθότι πάλιν καί ἐπί ὁ ὄνομα οἷος τε εἰμί παραδέχομαι τις ὁ ἐπιθετικός δύναμαι συντείνω ἐπί πᾶς ὁ ὄνομα , τις δέ πάλιν μερικός ἔχω ὁ σύνταξις ( ὁ τε γάρ μέλας ἤ λευκός ἐπί πᾶς σῶμα δύναμαι συντείνω , οὐ μήν ὁ λόγιος ἤ συνετός , ὅτι μή ἐπί ὁ δύναμαι ἀναδέχομαι σύνεσις ἤ λόγος , ὅς ἄν εἰμί λογικός ζῷον ) · ὁ αὐτός δή τρόπος καί τις ὁ ἐπίρρημα ἔργω ὁ σύνταξις ἕνεκα ὁ σημαίνω . ὁ ἄγε παρακελευστικός οὐ τάσσω σύν ὁριστικός προφορά , ἀλλά οὐδέ εὐκτικός ἤ ἄλλος τις ἤ μόνος ὁ προστακτικός , οὕτως ὥστε καί ὁ ἀμφίβολος ὁ ῥῆμα ὁ ἰδιότης ὁ σύνταξις ἀπολύω ὁ ἀμφιβολία διά ὁ ἴδιος αὐτός παράθεσις . ὁ λέγω ὁριστικός , ἀλλά οὐ ὁ ἄγε λέγω , ἄγε τύπτω . — ὁ χρονικός ἐπίρρημα συμφωνέω ὁ ὁ ῥῆμα χρόνος ποιέω σύνταξις . οἷος ὁ χθές παροίχομαι συντάσσω , χθές γράφω , χθές γράφω . ὁ γάρ αὔριον ἀντίκειμαι ὁ παροίχομαι , οὐ συντάσσω ἤ πάλιν ὁ ὁμολογέω ὁ ⟨ μή ⟩ παροίχομαι , αὔριον γράφω , αὔριον γράφω , αὔριον ἀναγιγνώσκω . ὁ μέντοι οὐ διορίζω ὁ χρόνος , κοινός δέ παράτασις δηλόω ὁ πᾶς χρόνος , συμπαραλαμβάνω κατά πᾶς χρόνος , ὡς ἔχω ὁ νῦν φρονέω , νῦν φρονέω , νῦν φρονέω · ἤδη γράφω , ἤδη γράφω , ἤδη γράφω . ὁ αὐτός λόγος συντείνω ἐπί πᾶς ὁ τοιοῦτος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 10
Ἔϲτιν οὖν πάντα τὰ ϲυγκεχυμένα κατὰ χρόνον ἔν τε μετοχαῖϲ ἔν τε ῥήμαϲι διὰ τῆϲ τούτων παραθέϲεωϲ ἀπαλλάξαι τῆϲ ἀμφιβολίαϲ . τὸ λέγων μετάληψίϲ ἐϲτιν ἐνεϲτῶτοϲ καὶ παρατατικοῦ , τὸ λέγειν ἀπαρέμφατον . ἀλλ’ ἡνίκα μέν φαμεν ἐχθὲϲ λέγων Δίων ἥμαρτεν ἢ ἐχθὲϲ Δίων λέγων ἐτιμήθη , τὸ τηνικαῦτα τὸ λέγων μόνον παρατατικοῦ ἐϲτιν . ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ λέγειν · τὸ γὰρ μέλλω λέγειν αὔριον παράταϲιν οὐ δηλώϲει , τὸν δὲ ἐνεϲτῶτα χρόνον , ὃϲ ϲυντάϲϲεται τῷ αὔριον , αὔριον λέγει Τρύφων . πάλιν ἡ τοιαύτη ἔννοια ἐπὶ τὰ ὅμοια διηκέτω .
Lemmas: εἰμί οὖν πᾶς ὁ συγχέω κατά χρόνος ἐν τε μετοχή ἐν τε ῥῆμα διά ὁ οὗτος παράθεσις ἀπαλλάσσω ὁ ἀμφιβολία . ὁ λέγω μετάληψις εἰμί ἐνίστημι καί παρατατικός , ὁ λέγω ἀπαρέμφατος . ἀλλά ἡνίκα μέν φημί χθές λέγω Δίων ἁμαρτάνω ἤ χθές Δίων λέγω τιμάω , ὁ τηνικαῦτα ὁ λέγω μόνος παρατατικός εἰμί . ὁ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ λέγω · ὁ γάρ μέλλω λέγω αὔριον παράτασις οὐ δηλόω , ὁ δέ ἐνίστημι χρόνος , ὅς συντάσσω ὁ αὔριον , αὔριον λέγω Τρύφων . πάλιν ὁ τοιοῦτος ἔννοια ἐπί ὁ ὅμοιος διήκω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 11
Ἡ οὔ ἀπόφαϲιϲ , μαχομένη τῇ ναί καταφάϲει , τὰ ἐν καταφάϲει ῥήματα ἀναιρεῖ , ἅπερ ἐϲτὶν ὁριϲτικά , ἔχοντα ἐν αὑτοῖϲ τὴν κατάφαϲιν , ἀνθ’ ἧϲ καὶ πολλάκιϲ παραλαμβάνεται , οὐ γράφῶ , οὐ ποιῶ · ἡ δὲ μή ἀπαγορεύουϲα τὸ ἐν προϲτάξει πάλιν καταφατικὸν ἀναιρεῖ , γράφε μὴ γράφε , λέγε μὴ λέγε . ἔϲτι δὲ ὅπου καὶ τὸ μή , παραλαμβανόμενον οὐ μόνον κατὰ ἀπαγόρευϲιν , ἀλλὰ καὶ κατὰ διαπόρηϲιν , τοῖϲ κατ’ ἐρώτηϲιν προοιϲτοῖϲ ϲυντάϲϲεται , μὴ ἔγραψαϲ ; μὴ ἐλάληϲαϲ ;
Lemmas: ὁ οὐ ἀπόφασις , μάχομαι ὁ ναί κατάφασις , ὁ ἐν κατάφασις ῥῆμα ἀναιρέω , ὅς εἰμί ὁριστικός , ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ κατάφασις , ἀντί ὅς καί πολλάκις παραλαμβάνω , οὐ γράφω , οὐ ποιέω · ὁ δέ μή ἀπαγορεύω ὁ ἐν πρόσταξις πάλιν καταφατικός ἀναιρέω , γράφω μή γράφω , λέγω μή λέγω . εἰμί δέ ὅπου καί ὁ μή , παραλαμβάνω οὐ μόνος κατά ἀπαγόρευσις , ἀλλά καί κατά διαπόρησις , ὁ κατά ἐρώτησις προοιστός συντάσσω , μή γράφω ; μή λαλέω ;
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 12
Καὶ ἐν παρῳχημένων δὲ διαφοραῖϲ πάλιν τὰ ἐπὶ παρῳχημένου χρόνου ἐπιρρήματα παραλαμβανόμενα οὐχ οἵόντε διήκειν ἐπὶ ἐνεϲτῶτοϲ , ὡϲ ἐπὶ τοῦ πάλαι ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ἢ πρώην . οἷόν τε μὲν γὰρ ἐπὶ τοῦ ὑπερϲυντελικοῦ τοῦτο φάναι , πάλαι ἐγεγράφειν , πάλαι ἠριϲτήκειν , οὐ μὴν ἔτι ἐπὶ τοῦ παρακειμένου , ἐπεὶ τὸ ἅμα νοήματι ἠνυϲμένον δι’ αὐτοῦ νοεῖται , τὸ δὲ πάλαι ἠνυϲμένηϲ πράξεώϲ ἐϲτι παραϲτατικόν . ὁ γοῦν καλούμενοϲ ἀόριϲτοϲ , προϲλαβὼν τὸ πάλαι , ὑπερϲυντελικὸϲ μᾶλλον ἀκούεται . ἐμπεριέχει γὰρ τὸ παρῳχημένον τοῦ παρακειμένου καὶ τοῦ ὑπερϲυντελικοῦ , ὥϲ γε καὶ ἐπὶ ὀνόματοϲ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι κοινότητα ἀρϲενικοῦ καὶ θηλυκοῦ . ἔνθεν καὶ τῆϲ ὀνομαϲίαϲ ἔτυχε , κατὰ ἀπόφαϲιν εἰρημένοϲ τοῦ μὴ ὁρίζειν τὸν παρωχημένον . — Εἰϲ τὴν αὐτὴν ἔννοιαν τοῦ προκειμένου λόγου πλεῖϲτα ἔϲτι παραθέϲθαι , ἀπόχρη μέντοι εἰϲ ἀφορμὴν τὰ προκατειλεγμένα τοῦ διακρῖναι καὶ τὰ ὑπόλοιπα .
Lemmas: καί ἐν παροίχομαι δέ διαφορά πάλιν ὁ ἐπί παροίχομαι χρόνος ἐπίρρημα παραλαμβάνω οὐ οἷόντε διήκω ἐπί ἐνίστημι , ὡς ἐπί ὁ πάλαι εἰμί ἐπινοέω ἤ πρῴην . οἷος τε μέν γάρ ἐπί ὁ ὑπερσυντελικός οὗτος φημί , πάλαι γράφω , πάλαι ἀριστάω , οὐ μήν ἔτι ἐπί ὁ παράκειμαι , ἐπεί ὁ ἅμα νόημα ἀνύω διά αὐτός νοέω , ὁ δέ πάλαι ἀνύω πρᾶξις εἰμί παραστατικός . ὁ γοῦν καλέω ἀόριστος , προσλαμβάνω ὁ πάλαι , ὑπερσυντελικός μάλα ἀκούω . ἐμπεριέχω γάρ ὁ παροίχομαι ὁ παρακείμενος καί ὁ ὑπερσυντελικός , ὡς γε καί ἐπί ὄνομα εἰμί ἐπινοέω κοινότης ἀρσενικός καί θηλυκός . ἔνθεν καί ὁ ὀνομασία τυγχάνω , κατά ἀπόφασις λέγω ὁ μή ὁρίζω ὁ παροίχομαι . — εἰς ὁ αὐτός ἔννοια ὁ πρόκειμαι λόγος πολύς εἰμί παρατίθημι , ἀποχράω μέντοι εἰς ἀφορμή ὁ προκαταλέγω ὁ διακρίνω καί ὁ ὑπόλοιπος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 13
Ἔτι δὲ κἀκεῖνο δεῖ προϲθεῖναι , ὡϲ οὐδὲ κατὰ πᾶν πρόϲωπον ϲύνεϲτι τὰ ἐπιρρήματα , ὡϲ ἔχει τὸ ὤμοι , περὶ οὗ καὶ ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ εἰρήϲεται , εἰ , ὡϲ ἔνιοι ὑπετόπηϲαν , ἔχει ϲυγκειμένην τὴν μοί ἀντωνυμίαν .
Lemmas: ἔτι δέ ἐκεῖνος δέω προστίθημι , ὡς οὐδέ κατά πᾶς πρόσωπον σύνειμι ὁ ἐπίρρημα , ὡς ἔχω ὁ ὤμοι , περί ὅς καί ἐν ὁ ἑξῆς λέγω , εἰ , ὡς ἔνιοι ὑποτοπέω , ἔχω σύγκειμαι ὁ ἐγώ ἀντωνυμία .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 15
Καὶ τοϲαῦτα μὲν περὶ τῆϲ ἐννοίαϲ τοῦ ἐπιρρήματοϲ . Ἐπεὶ δὲ καί τινα ἐν ἀμφιβόλῳ καθέϲτηκε τοῦ εἰϲ τὰ ἐπιρρήματα παραλαμβάνεϲθαι ἤ μή , ἀκολούθωϲ καὶ περὶ τούτων ϲκεπτέον .
Lemmas: καί τοσοῦτος μέν περί ὁ ἔννοια ὁ ἐπίρρημα . ἐπεί δέ καί τις ἐν ἀμφίβολος καθίστημι ὁ εἰς ὁ ἐπίρρημα παραλαμβάνω ἤ μή , ἀκόλουθος καί περί οὗτος σκοπέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 16
Οὔ φαϲι τὸ οἴμοι ἢ ὤμοι ἓν εἶναι , ἐκ δὲ ἀντωνυμικοῦ τοῦ ⟨ ἐ⟩μοί καὶ τοῦ οἴ ἢ ὦ ϲυντάϲϲεϲθαι , πειρώμενοι πρῶτον μὲν ἐκ τῆϲ φωνῆϲ , ὡϲ ἔϲτιν εἰϲ μοι περατούμενον , καὶ καθότι διακρίνει πρόϲωπον τὸ πρῶτον , ὅπερ ἴδιον ἀντωνυμιῶν , « εἴγε » , φαϲί , « τὸ μὲν ἐπίρρημα , μένον καθ᾿ ἓνα ϲχηματιϲμόν , κατὰ παντὸϲ προϲώπου δίειϲι , τὸ δὲ ἐν διακρίϲει προϲώπου πρώτου ἢ ἐν ῥήμαϲίν ἐϲτιν ἢ ἐν ἀντωνυμίαιϲ · καὶ εἰ μὴ ῥῆμα τὸ ὤμοι , ϲαφὲϲ ὅτι ἀντωνυμία » . πρὸϲ οἷϲ , ὅτι καί , ὡϲ ἔφαμεν , τὸ πλῆρεϲ τῆϲ φωνῆϲ ἀκούουϲιν ὢ ἐμοί , ὡϲ ἔχει καὶ παρὰ ὢ ἐμὲ τὴν τὰ περιϲϲά · καὶ ἐπίμεμπτον ἡγοῦνται τὸ ὤμοι ἐγώ ( ε 299 ) , προβιβάζονταί τε λέγοντεϲ καὶ ἐν τρίτῳ εἶναι τὸ ὠοιοί .
Lemmas: οὐ φημί ὁ οἴμοι ἤ ὤμοι εἷς εἰμί , ἐκ δέ ἀντωνυμικός ὁ ⟨ ἐμός καί ὁ οἴ ἤ ὦ συντάσσω , πειράω πρῶτος μέν ἐκ ὁ φωνή , ὡς εἰμί εἰς ἐγώ περατόω , καί καθότι διακρίνω πρόσωπον ὁ πρῶτος , ὅς ἴδιος ἀντωνυμία , « εἰ » , φημί , « ὁ μέν ἐπίρρημα , μένω κατά εἷς σχηματισμός , κατά πᾶς πρόσωπον δίειμι , ὁ δέ ἐν διάκρισις πρόσωπον πρῶτος ἤ ἐν ῥῆμα εἰμί ἤ ἐν ἀντωνυμία · καί εἰ μή ῥῆμα ὁ ὤμοι , σαφής ὅτι ἀντωνυμία » . πρός ὅς , ὅτι καί , ὡς φημί , ὁ πλήρης ὁ φωνή ἀκούω ὦ ἐγώ , ὡς ἔχω καί παρά ὦ ἐγώ ὁ ὁ περισσός · καί ἐπίμεμπτος ἡγέομαι ὁ ὤμοι ἐγώ ( ε 299 ) , προβιβάζω τε λέγω καί ἐν τρίτος εἰμί ὁ ὠοιοί .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 19
Ὅτι δὲ ῥήματά ἐϲτι τὰ προκείμενα μόρια , ϲαφὲϲ ἐντεῦθεν . — Πᾶν ἀπαρέμφατον ὄνομά ἐϲτι πράγματοϲ , καὶ εἰ ἔϲτιν εἰπεῖν , αὐτὸ τὸ γενικώτατον ῥῆμα τὸ παρυφιϲτάνον τὸ οὐκ ἐγγινόμενον ἐν προϲώποιϲ , τουτέϲτιν ὃ δηλοῖ τὸ ἀπαρέμφατον . ὅθεν καὶ κατὰ τοὺϲ δέονταϲ λόγουϲ ἄρθρου ἐϲτὶ προϲδεκτικά , ἐπεὶ ἅπαξ παρυφίϲταται ὀνοματικὴ κατηγορία τοῦ πράγματοϲ . κἀκεῖνο δέ ἐϲτιν ἀληθέϲ , ὡϲ τὰ ῥήματα θέλει ϲυντάϲϲεϲθαι τοῖϲ πτωτικοῖϲ ἢ ὡϲ πτωτικοῖϲ . καὶ δὴ τὰ προκείμενα τῶν μορίων , ῥήματα καθεϲτῶτα , ϲύνταξιν ποιεῖται τὴν εἰϲ τὰ ἀπαρέμφατα ὡϲ πτωτικά , ὅτε λέγομεν οὕτωϲ , δεῖ περιπατεῖν · ϲημαίνει γὰρ τὸ τοιοῦτον , λείπει ὁ περίπατοϲ . διὸ καὶ δοκεῖ μοι διὰ τοῦτο ἐπ’ αἰτιατικὴν φέρεϲθαι ὁ ϲχηματιϲμόϲ . ὅϲα γὰρ ἐπ’ εὐθείαϲ νοεῖται μετὰ ῥήματοϲ τοῦ ϲυνόντοϲ , ταῦτα τὴν ἐνέργειαν μετατίθηϲιν ἐπὶ τὴν αἰτιατικήν , τύπτει Διονύϲιοϲ Ἀπολλώνιον · ἔϲτι γὰρ ἡ διάθεϲιϲ ἀπὸ τοῦ τύπτειν ἐπ’ αἰτιατικὴν μετιοῦϲα τὴν Ἀπολλώνιον . κἂν ἐν δοτικῇ δέ ποτε ὁ ϲχηματιϲμὸϲ γένηται ἢ γενικῇ , πάλιν ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι τὴν κατ᾿ αἰτιατικὴν ἔϲωθέν τινα δρᾶϲιν γινομένην , ὡϲ ἔχει τὸ Διονύϲιοϲ τέμνει Ἀπολλωνίῳ · τοιοῦτον γάρ τί ἐϲτι , τέμνει τι εἰϲ περιποίηϲιν Ἀπολλωνίου . — Καὶ ἡ διάθεϲιϲ οὖν ἡ τοῦ δεῖ ἐλλειπτικὴ μετὰ τοῦ ἀπαρεμφάτου ἐν εὐθείᾳ ϲυνταϲϲομένου μέτειϲιν ἐπὶ τὴν αἰτιατικήν , δεῖ γράφειν Ἀπολλώνιον , ἵνα ᾖ τι τοιοῦτον , λείπει τὸ πρᾶγμα τὸ ἐκ τοῦ γράφειν Ἀπολλώνιον . ὅπερ ὁ βίοϲ ὡϲ ἐπιτατικὸν μᾶλλον ἀνεδέξατο , ὅπερ οὐκ ἦν , ἀλλὰ ἔλλειψιϲ τοῦ πράγματοϲ , ὃ καὶ δέον ἦν ποιεῖν · καὶ ἐντεῦθεν ἡ δόκηϲιϲ τῆϲ ἐπιτάϲεωϲ .
Lemmas: ὅτι δέ ῥῆμα εἰμί ὁ πρόκειμαι μόριον , σαφής ἐντεῦθεν . — πᾶς ἀπαρέμφατος ὄνομα εἰμί πρᾶγμα , καί εἰ εἰμί λέγω , αὐτός ὁ γενικός ῥῆμα ὁ παρυφιστάνω ὁ οὐ ἐγγίγνομαι ἐν πρόσωπον , τουτέστι ὅς δηλόω ὁ ἀπαρέμφατος . ὅθεν καί κατά ὁ δέω λόγος ἄρθρον εἰμί προσδεκτικός , ἐπεί ἅπαξ παρυφίστημι ὀνοματικός κατηγορία ὁ πρᾶγμα . ἐκεῖνος δέ εἰμί ἀληθής , ὡς ὁ ῥῆμα ἐθέλω συντάσσω ὁ πτωτικός ἤ ὡς πτωτικός . καί δή ὁ πρόκειμαι ὁ μόριον , ῥῆμα καθίστημι , σύνταξις ποιέω ὁ εἰς ὁ ἀπαρέμφατος ὡς πτωτικός , ὅτε λέγω οὕτως , δέω περιπατέω · σημαίνω γάρ ὁ τοιοῦτος , λείπω ὁ περίπατος . διό καί δοκέω ἐγώ διά οὗτος ἐπί αἰτιατικός φέρω ὁ σχηματισμός . ὅσος γάρ ἐπί εὐθεῖα νοέω μετά ῥῆμα ὁ σύνειμι , οὗτος ὁ ἐνέργεια μετατίθημι ἐπί ὁ αἰτιατικός , τύπτω Διονύσιος Ἀπολλώνιον · εἰμί γάρ ὁ διάθεσις ἀπό ὁ τύπτω ἐπί αἰτιατικός μετέρχομαι ὁ Ἀπολλώνιον . ἐάν ἐν δοτικός δέ ποτέ ὁ σχηματισμός γίγνομαι ἤ γενικός , πάλιν εἰμί ἐπινοέω ὁ κατά αἰτιατικός ἔσωθεν τις δρᾶσις γίγνομαι , ὡς ἔχω ὁ Διονύσιος τέμνω Ἀπολλώνιον · τοιοῦτος γάρ τις εἰμί , τέμνω τις εἰς περιποίησις Ἀπολλώνιον . — καί ὁ διάθεσις οὖν ὁ ὁ δέω ἐλλειπτικός μετά ὁ ἀπαρέμφατος ἐν εὔθεια συντάσσω μετέρχομαι ἐπί ὁ αἰτιατικός , δέω γράφω Ἀπολλώνιον , ἵνα εἰμί τις τοιοῦτος , λείπω ὁ πρᾶγμα ὁ ἐκ ὁ γράφω Ἀπολλώνιον . ὅς ὁ βίος ὡς ἐπιτατικός μάλα ἀναδέχομαι , ὅς οὐ εἰμί , ἀλλά ἔλλειψις ὁ πρᾶγμα , ὅς καί δέω εἰμί ποιέω · καί ἐντεῦθεν ὁ δόκησις ὁ ἐπίτασις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 20
Ἔϲτι γοῦν καὶ τὸ ῥῆμα ὅτε φθάνει ποτὲ ἐπὶ τὴν εὐθεῖαν τοῦ ὀνόματοϲ , καὶ τὸ τηνικαῦτα καταλαβέϲθαι τὸ ἀπαρέμφατον , ὡϲ οὐκ ἔϲτιν εὐθείαϲ , ἀντιμετειλημμένον δὲ εἰϲ αἰτιατικήν . καὶ δι᾿ ἑτέρου δὲ ὑποδείγματοϲ ϲαφὲϲ γινέϲθω ἀπολείπει Ἀπολλώνιοϲ τὸν περίπατον . ἀλλὰ καὶ ὁ περίπατοϲ ἐν τῷ ῥήματι γινόμενοϲ αἰτιατικὴν μεταποιεῖ τὴν Ἀπολλώνιον , ὡϲ εἰ καὶ αὐτὸ τὸ δεῖ ἀντιμεταλάβοι ἀντὶ τοῦ λείπει , δεῖ Ἀπολλώνιοϲ τὸν περίπατον , ὡϲ εἴ τιϲ ἔλεγεν οὕτωϲ , δέεται τοῦ περιπάτου Ἀπολλώνιοϲ , καὶ ἀνάπαλιν . ἔϲτιν οὖν ὅτε μὲν ἐν εὐθείᾳ τὸ ἀπαρέμφατον , τὸ ϲυνὸν πτωτικὸν πάλιν ἐν αἰτιατικῇ οὕτωϲ , ἢ ἀνάπαλιν , δεῖ Ἀπολλώνιοϲ , τὸ γράφειν , ἐν οἷϲ αἰτιατικῆϲ γίνεται τὸ γράφειν . ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ χρή , ϲυνωνυμοῦντοϲ τῷ δεῖ .
Lemmas: εἰμί γοῦν καί ὁ ῥῆμα ὅτε φθάνω ποτέ ἐπί ὁ εὐθεῖα ὁ ὄνομα , καί ὁ τηνικαῦτα καταλαμβάνω ὁ ἀπαρέμφατος , ὡς οὐ εἰμί εὐθεῖα , ἀντιμεταλαμβάνω δέ εἰς αἰτιατικός . καί διά ἕτερος δέ ὑπόδειγμα σαφής γίγνομαι ἀπολείπω Ἀπολλώνιος ὁ περίπατος . ἀλλά καί ὁ περίπατος ἐν ὁ ῥῆμα γίγνομαι αἰτιατικός μεταποιέω ὁ Ἀπολλώνιον , ὡς εἰ καί αὐτός ὁ δέω ἀντιμεταλαμβάνω ἀντί ὁ λείπω , δέω Ἀπολλώνιος ὁ περίπατος , ὡς εἰ τις λέγω οὕτως , δέω ὁ περίπατος Ἀπολλώνιος , καί ἀνάπαλιν . εἰμί οὖν ὅτε μέν ἐν εὔθεια ὁ ἀπαρέμφατος , ὁ σύνειμι πτωτικός πάλιν ἐν αἰτιατικός οὕτως , ἤ ἀνάπαλιν , δέω Ἀπολλώνιος , ὁ γράφω , ἐν ὅς αἰτιατικός γίγνομαι ὁ γράφω . ὁ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ χρή , συνωνυμέω ὁ δέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 21
Ἀλλὰ πῶϲ ἄκλιτον , εἰ ῥῆμα ; πῶϲ οὐ ϲυϲχηματίζεται τοῖϲ προϲώποιϲ , Ὅτι ἡ γινομένη αὐτοῦ ϲύνταξιϲ οὐκ ἐπὶ τὰ πρόϲωπά ἐϲτιν , ἐπὶ δὲ τὸ ἀπαρέμφατον , ὅ ἐϲτι μονοπρόϲωπον , καὶ ἔνθεν μονοϲχημάτιϲτον τὸ ἐμὲ δεῖ γράφειν . τὸ γὰρ δεῖ ἐπὶ τὸ γράφειν φέρεται , ὅπερ οὐ προϲώπου ἐϲτὶ δεκτικόν . καὶ ἔνθεν , ϲυντεῖνον εἰϲ τὸ γράφειν , καὶ ⟨ αὐτὸ ⟩ τὸν ἕνα ϲχηματιϲμὸν ἀναδέχεται . Πρόδηλον δὲ γινέϲθω καὶ ἐκ ῥήματοϲ τοῦ λείπει . οὐ γὰρ ἔϲτιν ὅϲτιϲ ὀλίγον διϲτάϲειεν , ὅτι τὸ λείπει ῥῆμά ἐϲτι · καὶ οὐ παρὰ τοῦτο οὐχὶ ῥῆμα γενήϲεται , ἐὰν μονοϲχημάτιϲτον γένηται μετὰ τῆϲ τοῦ ἀπαρεμφάτου ϲυντάξεωϲ . ἔχει γὰρ τῇδε τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ , λείπει ἐμὲ τὸ γράφειν , λείπει ϲὲ τὸ γράφειν , λείπει ἐκεῖνον τὸ γράφειν . καὶ ἐπεὶ οὐκέτι μεταπεποίηται πρὸϲ τὸ πρῶτον ἢ δεύτερον ἢ τρίτον , οὐχὶ πάντωϲ οὐ ῥῆμα . πάλιν γὰρ καθ’ ἕνα ϲχηματιϲμόν ἐϲτι διὰ τὴν ϲύνταξιν τὴν τοῦ ἀπαρεμφάτου , ὅπερ τρίτον ὂν ἀμέριϲτον ἦν κατὰ τὴν προϲωποποιίαν . καὶ ϲαφὲϲ ἔτι , κατὰ τὴν τοιαύτην ϲύνταξιν ὡϲ τὸ γράφειν ὀρθῆϲ ἔϲται πτώϲεωϲ διὰ τὸ λείπει . — Καὶ ὡϲ μὲν καθ’ ἕνα ϲχηματιϲμὸν ἐκφέρεται τὸ χρή καὶ δεῖ , ἐν διαφόροιϲ προϲώποιϲ ἐγγινόμενον , ἀπεδείχθη .
Lemmas: ἀλλά πῶς ἄκλιτος , εἰ ῥῆμα ; πῶς οὐ συσχηματίζω ὁ πρόσωπον , ὅτι ὁ γίγνομαι αὐτός σύνταξις οὐ ἐπί ὁ πρόσωπον εἰμί , ἐπί δέ ὁ ἀπαρέμφατος , ὅς εἰμί μονοπρόσωπος , καί ἔνθεν μονοσχημάτιστος ὁ ἐγώ δέω γράφω . ὁ γάρ δέω ἐπί ὁ γράφω φέρω , ὅς οὐ πρόσωπον εἰμί δεκτικός . καί ἔνθεν , συντείνω εἰς ὁ γράφω , καί ⟨ αὐτός ⟩ ὁ εἷς σχηματισμός ἀναδέχομαι . πρόδηλος δέ γίγνομαι καί ἐκ ῥῆμα ὁ λείπω . οὐ γάρ εἰμί ὅστις ὀλίγος διστάζω , ὅτι ὁ λείπω ῥῆμα εἰμί · καί οὐ παρά οὗτος οὐ ῥῆμα γίγνομαι , ἐάν μονοσχημάτιστος γίγνομαι μετά ὁ ὁ ἀπαρέμφατος σύνταξις . ἔχω γάρ ὅδε ὁ ὁ σύνταξις , λείπω ἐγώ ὁ γράφω , λείπω σύ ὁ γράφω , λείπω ἐκεῖνος ὁ γράφω . καί ἐπεί οὐκέτι μεταποιέω πρός ὁ πρῶτος ἤ δεύτερος ἤ τρίτος , οὐ πάντως οὐ ῥῆμα . πάλιν γάρ κατά εἷς σχηματισμός εἰμί διά ὁ σύνταξις ὁ ὁ ἀπαρέμφατος , ὅς τρίτος εἰμί ἀμέριστος εἰμί κατά ὁ προσωποποιία . καί σαφής ἔτι , κατά ὁ τοιοῦτος σύνταξις ὡς ὁ γράφω ὀρθός εἰμί πτῶσις διά ὁ λείπω . — καί ὡς μέν κατά εἷς σχηματισμός ἐκφέρω ὁ χρή καί δέω , ἐν διάφορος πρόσωπον ἐγγίγνομαι , ἀποδείκνυμι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 22
Ἔφαμεν δὲ καὶ τὰ ἐπιρρήματα ϲυνηθέϲτερον πρὸϲ τὰϲ ἐγκλίϲειϲ ἐπάγεϲθαι , τὸ ἄγε καὶ τὸ εἴθε . καὶ κατὰ τὸ τοιοῦτον τὸ χρή καὶ τὸ δεῖ ὑπελαμβάνοντο ἐπιρρήματα . — Ἀλλὰ καὶ τοῦτο ἀπεδείχθη , ὡϲ ψυχικῆϲ παρεμφάϲεωϲ οὐκ ἦν ἐμφατικὰ τὰ ἀπαρέμφατα , οὐδὲ ῥήματα ἐγκλίϲεωϲ μεμοιραμένα , ὀνόματα δὲ τῶν πραγμάτων . τοῖϲ δὲ ὀνόμαϲι μᾶλλον τὰ ῥήματα ϲύνοιϲτά ἐϲτιν , ὡϲ ἐν ταῖϲ ἐγκλίϲεϲι τῶν ῥημάτων τὰ ἐπιρρήματα . τὸ δὴ λέγοι καὶ λέγε ἐγκλίϲειϲ ῥημάτων εἰϲί , καὶ διὰ τοῦτο αἱ ἐοικυῖαι ἐπιρρηματικαὶ ϲυντάξειϲ ϲυμφέρονται . καὶ κατὰ τὴν τοιαύτην ἄρα ϲύνταξιν δέδεικται , ὅτι μᾶλλον ῥήματά ἐϲτι , ϲυνταϲϲόμενα ὡϲ ὀνόμαϲι . — ταύτῃ γὰρ καὶ τὰ προαιρετικὰ τῶν ῥημάτων ϲυντάϲϲεται τοῖϲ ἀπαρεμφάτοιϲ , καθὸ προαίρεϲιν δηλοῦντα ἐλλέλοιπε τῷ πράγματι . τὸ γὰρ θέλω καὶ τὰ ὅμοια ῥήματά ἐϲτιν ἐλλείποντα πράγματι , ὅθεν τὸ λεῖπον τοῦ πράγματοϲ κατὰ τὴν ἰδίαν ὀνομαϲίαν ϲυνταϲϲόμενον , ἀπαρεμφάτῳ πάλιν προφορᾷ ϲυντάϲϲεται , θέλω γράφειν , προαιροῦμαι ἀναγινώϲκειν , ὡϲ προαιροῦμαι τὴν ἀνάγνωϲιν . καὶ ϲαφέϲ ἐϲτι πάλιν , ὅτι καὶ κατὰ τοῦτο δείκνυται τὰ ἀπαρέμφατα , ὀνοματικῆϲ ἐχόμενα ϲυντάξεωϲ , τῷ λείποντι πράγματι τὴν ὀνομαϲίαν προϲδιδόντα , βούλομαι γράφειν , κἂν μετὰ ἄρθρου , προῃρούμην τὸ φιλολογεῖν ἤπερ τὸ ῥᾳθυμεῖν . τὴν τοιαύτην ϲύνταξιν ἀκριβέϲτερον ἐν τῷ περὶ ϲυντάξεωϲ ἀποδώϲομεν . — Καὶ κατὰ τοῦτο ἄρα ἐδείχθη , ὡϲ οὐκ ἐπιρρηματικῆϲ ϲυντάξεωϲ ἔχεται τὰ προκείμενα , ῥηματικῆϲ δέ .
Lemmas: φημί δέ καί ὁ ἐπίρρημα συνήθης πρός ὁ ἔγκλισις ἐπάγω , ὁ ἄγε καί ὁ εἴθε . καί κατά ὁ τοιοῦτος ὁ χρή καί ὁ δέω ὑπολαμβάνω ἐπίρρημα . — ἀλλά καί οὗτος ἀποδείκνυμι , ὡς ψυχικός παρέμφασις οὐ εἰμί ἐμφατικός ὁ ἀπαρέμφατος , οὐδέ ῥῆμα ἔγκλισις μοιράω , ὄνομα δέ ὁ πρᾶγμα . ὁ δέ ὄνομα μάλα ὁ ῥῆμα συνοιστός εἰμί , ὡς ἐν ὁ ἔγκλισις ὁ ῥῆμα ὁ ἐπίρρημα . ὁ δή λέγω καί λέγω ἔγκλισις ῥῆμα εἰμί , καί διά οὗτος ὁ ἔοικα ἐπιρρηματικός σύνταξις συμφέρω . καί κατά ὁ τοιοῦτος ἄρα σύνταξις δείκνυμι , ὅτι μάλα ῥῆμα εἰμί , συντάσσω ὡς ὄνομα . — ταύτῃ γάρ καί ὁ προαιρετικός ὁ ῥῆμα συντάσσω ὁ ἀπαρέμφατος , καθό προαίρεσις δηλόω ἐλλείπω ὁ πρᾶγμα . ὁ γάρ ἐθέλω καί ὁ ὅμοιος ῥῆμα εἰμί ἐλλείπω πρᾶγμα , ὅθεν ὁ λείπω ὁ πρᾶγμα κατά ὁ ἴδιος ὀνομασία συντάσσω , ἀπαρέμφατος πάλιν προφορά συντάσσω , ἐθέλω γράφω , προαιρέω ἀναγιγνώσκω , ὡς προαιρέω ὁ ἀνάγνωσις . καί σαφής εἰμί πάλιν , ὅτι καί κατά οὗτος δείκνυμι ὁ ἀπαρέμφατος , ὀνοματικός ἔχω σύνταξις , ὁ λείπω πρᾶγμα ὁ ὀνομασία προσδίδωμι , βούλομαι γράφω , ἐάν μετά ἄρθρον , προλέγω ὁ φιλολογέω ἤ ὁ ῥαθυμέω . ὁ τοιοῦτος σύνταξις ἀκριβής ἐν ὁ περί σύνταξις ἀποδίδωμι . — καί κατά οὗτος ἄρα δείκνυμι , ὡς οὐ ἐπιρρηματικός σύνταξις ἔχω ὁ πρόκειμαι , ῥηματικός δέ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 23
Ἴδιον ῥημάτων ἐϲτὶ τὸ ἐν παρῳχημένῃ προφορᾷ , εἰ ἀπὸ ϲυμφώνων ἄρχοιτο , τὸ ε προϲλαμβάνειν ἔξωθεν . καὶ οὐκ ἄλλῳ τῳ μέρει λόγου τοῦτο παρεπόμενόν ἐϲτι . πῶϲ οὖν κἂν κατ’ ὀλίγον τιϲ διϲτάϲειε τὸ δεῖ ὅτι ῥῆμά ἐϲτι , καὶ οὕτωϲ ὥϲτε τὸ ϲυγκεχυμένον τῶν χρόνων διαϲτέλλειν ; ἐνεϲτῶτοϲ γὰρ χρόνου γενήϲεται τὸ δεῖ γράφειν , λέγω τὸ γράφειν · παρατατικοῦ δὲ τὸ ἔδει γράφειν , προϲλαβὸν ἔξωθεν τὸ ε , ὅπερ ἴδιον ῥήματοϲ , ὡϲ εἰ καὶ τὸ θέλω γράφειν εἴη ἐνεϲτῶτοϲ διὰ τὸ θέλω , παρατατικοῦ δὲ ἐν τῷ ἔθελον γράφειν . τὸ δὲ αὐτὸ παρεπόμενόν ἐϲτι καὶ τῷ χρή .
Lemmas: ἴδιος ῥῆμα εἰμί ὁ ἐν παροίχομαι προφορά , εἰ ἀπό σύμφωνον ἄρχω , ὁ ε προσλαμβάνω ἔξωθεν . καί οὐ ἄλλος τις μέρος λόγος οὗτος παρέπομαι εἰμί . πῶς οὖν ἐάν κατά ὀλίγος τις διστάζω ὁ δέω ὅτι ῥῆμα εἰμί , καί οὕτως ὥστε ὁ συγχέω ὁ χρόνος διαστέλλω ; ἐνίστημι γάρ χρόνος γίγνομαι ὁ δέω γράφω , λέγω ὁ γράφω · παρατατικός δέ ὁ δέω γράφω , προσλαμβάνω ἔξωθεν ὁ ε , ὅς ἴδιος ῥῆμα , ὡς εἰ καί ὁ ἐθέλω γράφω εἰμί ἐνίστημι διά ὁ ἐθέλω , παρατατικός δέ ἐν ὁ ἐθέλω γράφω . ὁ δέ αὐτός παρέπομαι εἰμί καί ὁ χρή .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 24
Καὶ κατὰ τὸ λῆγον δὲ ῥῆμά ἐϲτι τὸ δεῖ , εἴγε αἱ τοιαῦται προφοραὶ ἐν ϲυναιρέϲει εἰϲί , πνέει πνεῖ , χέει χεῖ , ῥέει ῥεῖ . καὶ οὕτωϲ δέει καὶ δεῖ καὶ ἔδει . οὐδὲ γὰρ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ἐπίρρημα εἰϲ ει λῆγον ἐν περιϲπαϲμῷ , κατὰ τὸ κοινὸν ἔθοϲ , διὰ τὸ παρὰ Δωριεῦϲι πεῖ γὰρ ἁ ἄϲφαλτοϲ ( fr . Sophr . 35 Ahrens ) καὶ εἶ τὰ τῶν χοιραγχᾶν ( fr . Sophr . 86 Ahrens ) . τὸ μὲν γὰρ ϲὺν τῷ ν λεγόμενον πάλιν ἑτέραϲ ἐννοίαϲ ἐϲτί , λέγω τὸ δεῖν , ἐκ μετοχικοῦ τοῦ δέον ϲυνῃρημένον Ἀττικώτερον , καθὸ καὶ τὸ πλέον πλεῖν φαϲίν . — Ἡ μέντοι χρή φωνὴ τῇδε πάλιν καταϲτήϲεται . — τὸ δέω καὶ τὸ χρέω ϲυνωνυμεῖ , οὐκ ἀγνοοῦντόϲ μου ὅτι καὶ τὸ δέω πλείονα ϲημαίνει καὶ τὸ χρέω · ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ ἐνδεῖν ϲημαίνει τὸ χρέω . ϲαφὲϲ ἐκ τοῦ παρακειμένου οὐδετέρου , λέγω τοῦ χρέοϲ , ὡϲ καὶ ἐν τῷ ἔπω ἔποϲ παράκειται . καὶ ἐξ ὑπομνήϲεωϲ τὸ τοιοῦτον δεῖ παραλαβεῖν , ὅτι παραγωγή τίϲ ἐϲτιν ἡ τοῦ χρῆμι , ἧϲ τὸ τρίτον πρόϲωπόν ἐϲτι χρῆϲι , καθότι καὶ παρὰ τὸ φημί φηϲί . καὶ ὃν τρόπον παρὰ Ἀνακρέοντι ( fr . 41 Bergk3 ) τὸ φηϲίν ἀποκοπὲν φή ἐγένετο , ϲὲ γάρ φη ταργήλιοϲ , τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὸ χρῆϲι χρή ἐγένετο ἀποκοπέν . ὅπερ ἐπίμεμπτον ἐν τῇ κατὰ τὸν παρατατικὸν προφορᾷ κατὰ τάϲιν , ἐχρῆν , καὶ ὅτι ϲὺν τῷ ν λέγεται . καὶ πάλιν οὐ κατὰ τὴν ἑτέραν παράθεϲιν , καθότι καὶ τὸ ἦν ἐν τρίτῳ ἐνοεῖτο . καὶ τὸ ϲυνὸν δὲ ἀπαρέμφατον χρῆναι ἐπιμαρτυρεῖ τῷ ϲχηματιϲμῷ .
Lemmas: καί κατά ὁ λήγω δέ ῥῆμα εἰμί ὁ δέω , εἰ ὁ τοιοῦτος προφορά ἐν συναίρεσις εἰμί , πνέω πνέω , χέω χέω , ῥέω ῥέω . καί οὕτως δέω καί δέω καί δέω . οὐδέ γάρ εἰμί ἐπινοέω ἐπίρρημα εἰς ε̅ι̅ λήγω ἐν περισπασμός , κατά ὁ κοινός ἔθος , διά ὁ παρά Δωριεύς πεῖ γάρ ὁ ἄσφαλτος ( fr . Sophr . 35 Ahrens ) καί εἰ ὁ ὁ χοιράγχη ( fr . Sophr . 86 Ahrens ) . ὁ μέν γάρ σύν ὁ ν λέγω πάλιν ἕτερος ἔννοια εἰμί , λέγω ὁ δέω , ἐκ μετοχικός ὁ δέω συλλέγω Ἀττικός , καθό καί ὁ πολύς πλέω φημί . — ὁ μέντοι χρή φωνή τῇδε πάλιν καθίστημι . — ὁ δέω καί ὁ χράω συνωνυμέω , οὐ ἀγνοέω ἐγώ ὅτι καί ὁ δέω πολύς σημαίνω καί ὁ χράω · ἀλλά καί αὐτός ὁ ἐνδέω σημαίνω ὁ χράω . σαφής ἐκ ὁ παράκειμαι οὐδέτερος , λέγω ὁ χρέος , ὡς καί ἐν ὁ ἔπω ἔπος παράκειμαι . καί ἐκ ὑπόμνησις ὁ τοιοῦτος δέω παραλαμβάνω , ὅτι παραγωγή τις εἰμί ὁ ὁ χρῆ , ὅς ὁ τρίτος πρόσωπον εἰμί χράω , καθότι καί παρά ὁ φημί φημί . καί ὅς τρόπος παρά Ἀνακρέων ( fr . 41 Bergk3 ) ὁ φημί ἀποκόπτω φή γίγνομαι , σύ γάρ φή ταργήλιος , ὁ αὐτός τρόπος καί ὁ χρῆσις χρή γίγνομαι ἀποκόπτω . ὅς ἐπίμεμπτος ἐν ὁ κατά ὁ παρατατικός προφορά κατά τάσις , χρή , καί ὅτι σύν ὁ ν λέγω . καί πάλιν οὐ κατά ὁ ἕτερος παράθεσις , καθότι καί ὁ εἰμί ἐν τρίτος νοέω . καί ὁ σύνειμι δέ ἀπαρέμφατος χρή ἐπιμαρτυρέω ὁ σχηματισμός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 26
Ἀλλ᾿ ἴϲωϲ καὶ τὸ τοιοῦτον ἔχοι ἂν πάλιν ἐπίϲταϲιν , ὡϲ οὐ τὰ ἐν ϲτερήϲει τῶν ἐπιρρημάτων γινόμενα ἰδίᾳ ἐγένετο , ἐν μεταλήψει δέ ἐϲτι ϲυνθέτων τὸ γὰρ ἀφίλωϲ παρὰ τὸ ἄφιλοϲ , καὶ τὸ ἀϲέμνωϲ παρὰ τὸ ἄϲεμνοϲ . ἔνθεν καὶ μένει ὁ τόνοϲ ἐν τῷ ἀψευδῶϲ καὶ ἀϲαφῶϲ , εἴγε καὶ τὸ ἀψευδήϲ καὶ ἀϲαφήϲ ϲυνέμεινε κατὰ τάϲιν .
Lemmas: ἀλλά ἴσως καί ὁ τοιοῦτος ἔχω ἄν πάλιν ἐπίστασις , ὡς οὐ ὁ ἐν στέρησις ὁ ἐπίρρημα γίγνομαι ἴδιος γίγνομαι , ἐν μετάληψις δέ εἰμί σύνθετος ὁ γάρ ἄφιλος παρά ὁ ἄφιλος , καί ὁ ἄσεμνος παρά ὁ ἄσεμνος . ἔνθεν καί μένω ὁ τόνος ἐν ὁ ἀψευδής καί ἀσαφής , εἰ καί ὁ ἀψευδής καί ἀσαφής συμμένω κατά τάσις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 27
Τρύφων ( p . 32 Velsen ) φηϲὶ καὶ διὰ τὸ ἀκατάϲτατον τοῦ τόνου μὴ ἔχεϲθαι αὐτὸ τοῦ κατὰ τὰ ἐπιρρήματα μεριϲμοῦ . τὰ γὰρ τοιαῦτά φηϲιν ὀξύνεϲθαι , ἀναιμωτί , ἀκονιτί , ἀδακρυτί , κἂν ᾖ ϲὺν τῷ ϲ , ἑλληνιϲτί δωριϲτί , αἰολιϲτί . Πάνυ δὲ ἀπόβλητοϲ ὁ λόγοϲ . οὐ γὰρ τὰ παρὰ πνεύματα ἢ τόνον ἢ τι τῶν παρεπομένων ταῖϲ φωναῖϲ ἐκφερόμενα περιγράφεται τοῦ δέοντοϲ μεριϲμοῦ . οὐ γὰρ ἐπεὶ μὴ δεόντωϲ τὸ πούϲ ὀξύνεται , οὐκ ὄνομα · ἢ ὅτι τὸ ἅπαξ βαρύνεται καὶ πέριξ , τῶν ἄλλων ὀξυνομένων οὐκ ἐπιρρήματα .
Lemmas: Τρύφων ( p . 32 Velsen ) φημί καί διά ὁ ἀκατάστατος ὁ τόνος μή ἔχω αὐτός ὁ κατά ὁ ἐπίρρημα μερισμός . ὁ γάρ τοιοῦτος φημί ὀξύνω , ἀναιμωτί , ἀκονιτί , ἀδακρυτί , ἐάν εἰμί σύν ὁ σ̅ , ἑλληνιστί δωριστί , αἰολιστί . πάνυ δέ ἀπόβλητος ὁ λόγος . οὐ γάρ ὁ παρά πνεῦμα ἤ τόνος ἤ τις ὁ παρέπομαι ὁ φωνή ἐκφέρω περιγράφω ὁ δέω μερισμός . οὐ γάρ ἐπεί μή δεόντως ὁ πούς ὀξύνω , οὐ ὄνομα · ἤ ὅτι ὁ ἅπαξ βαρύνω καί πέριξ , ὁ ἄλλος ὀξύνω οὐ ἐπίρρημα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 28
Πρὸϲ οῖϲ καὶ δεδείξεται , ὅτι κατὰ τὸν τόνον ἀνάλογόν ἐϲτι .
Lemmas: πρός Δαναός καί δείκνυμι , ὅτι κατά ὁ τόνος ἀνάλογος εἰμί .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 29
Καταϲτατέον οὖν τὰ τοῦ ϲχηματιϲμοῦ τῇδε . ἀπὸ ῥήματοϲ τοῦ ἀεκάζω , ᾧ ϲυνήθωϲ Ὅμηροϲ κέχρηται , πόλλ᾿ ἀεκαζομένη ( Ζ 458 ) ἔπιπτεν ἐπίρρημα τὸ ἀεκαϲτί , καθότι τῷ ἰάζω παράκειται τὸ ἰαϲτί , ἑλληνίζω ἑλληνιϲτί . καὶ ἡ μὲν ὁλόκληροϲ προφορὰ τοιαύτη . ἐνδεήϲαντοϲ δὲ τοῦ ϲ , καὶ Ἰωνικώτερον μετατεθέντοϲ τοῦ ᾱ εἰϲ η , καθότι καὶ τὸ διπλάϲιον διπλήϲιον , ἀναγκαίωϲ καὶ τὰ τοῦ τόνου ϲυνανεβιβάζετο , καθ᾿ ὃν τρόπον καὶ ἄλλα μόρια , ἐνδεήϲαντα τοῦ ϲ , ἀνεβίβαζε τὸν τόνον , δεϲποϲτήϲ δεϲπότηϲ , ἐργαϲτήϲ ἐργάτηϲ , οὐταϲμένοι οὐτάμενοι , ϲυνεληλαϲμένοι ϲυνεληλάμενοι . αἴτιον γὰρ τὸ ϲ τῆϲ ὀξύτητοϲ ἐγένετο , ἐπεὶ τοῖϲ ἀπὸ ῥημάτων παραχθεῖϲιν ἐπιρρήμαϲι καὶ ὀξυνομένοιϲ ϲύνεϲτι τὸ ϲ , δωρίζω δωριϲτί , αἰολίζω αἰολιϲτί . τὸ δὴ οὖν αἴτιον τῆϲ ὀξύτητοϲ ϲ ἐν πάθει ὑπεϲτέλλετο , καὶ ἐπεὶ οὐκέτι ὅμοιον ἐγίνετο τοῖϲ προκειμένοιϲ , εἰϲ τὸν κοινὸν τῶν ἄλλων ἐπιρρημάτων τόνον μετῄει , ἅπερ ἐβαρύνετο , ὡϲ τό ὕψι , ἶφι , αὖθι . τὸ τοιοῦτον ἐντελέϲτατα ἐπιδεδείξεται , ὡϲ πᾶν ϲχῆμα λέξεωϲ , τὴν ὁμοιότητα τῶν προκειμένων μορίων ἀποβαλὸν ἐν πάθει , εἰϲ τὸν τόνον μεταβάλλεται τὸν δυνάμενον τὴν ὁμοιότητα τοῦ πάθουϲ ἀναδέξαϲθαι . ὥϲ γε ἔϲτιν ἐκ τῶν προκειμένων μορίων ἐκθέϲθαι . τὰ εἰϲ ϲτηϲ ῥηματικά , ὅτε ἐϲτὶν ὑπὲρ δύο ϲυλλαβάϲ , ὀξύνεται , εἰλαπιναϲτήϲ , λιθαϲτήϲ , θεριϲτήϲ · τὰ δὲ διὰ μόνου τοῦ τηϲ ἐκφερόμενα μετὰ βραχείαϲ τῆϲ παρεδρευούϲηϲ βαρύνεται , οἰκέτηϲ , ἀρότηϲ , ἐλάτηϲ . ἔνθεν οὐ ϲυμμένει ἡ ὀξεῖα ἐπὶ τοῦ ἐργάτηϲ ἡ τοῦ ἐργαϲτήϲ , ἀλλ᾿ ἅπαξ ἂν ἀποβάλλῃ τὸ ϲ , ὅμοιον γινόμενον τῷ ἐλάτηϲ καὶ ἀρότηϲ , ϲὸν ἐκείνοιϲ καὶ βαρύνεται . — Καὶ ὡϲ μὲν παρῆκται κατὰ λόγον τῶν ἐπιρρημάτων , ϲαφὲϲ ἐγένετο .
Lemmas: καταστατέον οὖν ὁ ὁ σχηματισμός τῇδε . ἀπό ῥῆμα ὁ ἀεκάζω , ὅς συνήθης Ὅμηρος χράω , πολύς ἀεκαζόμενος ( Ζ 458 ) πίπτω ἐπίρρημα ὁ ἀεκαστί , καθότι ὁ ἰάζω παράκειμαι ὁ Ἰαστί , ἑλληνίζω ἑλληνιστί . καί ὁ μέν ὁλόκληρος προφορά τοιοῦτος . ἐνδέω δέ ὁ σ̅ , καί Ἰωνικός μετατίθημι ὁ α εἰς η̅ , καθότι καί ὁ διπλάσιος διπλάσιος , ἀναγκαῖος καί ὁ ὁ τόνος συναναβιβάζω , κατά ὅς τρόπος καί ἄλλος μόριον , ἐνδέω ὁ σ̅ , ἀναβιβάζω ὁ τόνος , δεσποστής δεσπότης , ἐργαστής ἐργάτης , οὐτάζω οὐτάω , συνελαύνω μισυνελῄλκω . αἴτιος γάρ ὁ σ̅ ὁ ὀξύτης γίγνομαι , ἐπεί ὁ ἀπό ῥῆμα παράγω ἐπίρρημα καί ὀξύνω σύνειμι ὁ σ̅ , δωρίζω Δωριστί , αἰολίζω αἰολιστί . ὁ δή οὖν αἴτιος ὁ ὀξύτης σ̅ ἐν πάθος ὑποστέλλω , καί ἐπεί οὐκέτι ὅμοιος γίγνομαι ὁ πρόκειμαι , εἰς ὁ κοινός ὁ ἄλλος ἐπίρρημα τόνος μετέρχομαι , ὅς βαρύνω , ὡς ὁ ὕψι , ἶφι , αὖθι . ὁ τοιοῦτος ἐντελής ἐπιδείκνυμι , ὡς πᾶς σχῆμα λέξις , ὁ ὁμοιότης ὁ πρόκειμαι μόριον ἀποβάλλω ἐν πάθος , εἰς ὁ τόνος μεταβάλλω ὁ δύναμαι ὁ ὁμοιότης ὁ πάθος ἀναδέχομαι . ὡς γε εἰμί ἐκ ὁ πρόκειμαι μόριον ἐκτίθημι . ὁ εἰς στης ῥηματικός , ὅτε εἰμί ὑπέρ δύο συλλαβή , ὀξύνω , εἰλαπιναστής , λιθαστής , θεριστής · ὁ δέ διά μόνος ὁ της ἐκφέρω μετά βραχύς ὁ παρεδρεύω βαρύνω , οἰκέτης , ἀρότης , ἐλάτη . ἔνθεν οὐ συμμένω ὁ ὀξύς ἐπί ὁ ἐργάτης ὁ ὁ ἐργαστής , ἀλλά ἅπαξ ἄν ἀποβάλλω ὁ σ̅ , ὅμοιος γίγνομαι ὁ ἐλάτη καί ἀρότης , σός ἐκεῖνος καί βαρύνω . — καί ὡς μέν παράγω κατά λόγος ὁ ἐπίρρημα , σαφής γίγνομαι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 32
Τὸ δὴ ὑπόδρα δύναται μὲν καὶ κατὰ φύϲιν εἰϲ ᾱ λήγειν , δύναται δὲ καὶ κατ᾿ ἔλλειψιν τοῦ ξ ἐξενεχθὲν τάϲιν ἀνάλογον ἀναδεδέχθαι . — ἐντελὲϲ μὲν οὖν ἐϲτὶν ἐν τῇ ληγούϲῃ , εἰ τῇδε εἴη ἐϲχηματιϲμένον . τὸ δρῶ ϲημαίνει καὶ τὸ ὁρῶ , ἀφ᾿ οὗ καὶ τὸ δρωπάζειν , καὶ τὸ δραπέτηϲ ὁ ἐπιβλέπων τοὺϲ δεϲπόταϲ . καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ἐγένετο ἐπίρρημα είϲ ᾱ περατούμενον , ὅμοιον τῷ ἀντῶ ἄντα , ἠρεμῶ ἠρέμα · ἀφ᾿ οὐ ϲύνθετον τὸ ὑπόδρα . — δύναται δὲ καὶ παρὰ τὸ ὁρῶ εἶναι τὸ ἀκόλουθον ὅρα , καθότι εἴπομεν καὶ τῷ ἀντῶ ἄντα παρακεῖϲθαι , ϲιγῶ ϲῖγα . ὃ δὴ πλεονάϲαν τῷ δ ἐγένετο ὑπόδρα , καθότι καὶ ἐν τῷ μίγα τὸ μίγδα , δ δὴ πάλιν παρέκειτο ῥήματι τῷ μίϲγω · τῆϲ ϲυναλοιφῆϲ Ἰωνικωτέραϲ γενομένηϲ , καθότι καὶ ἐπὶ τοῦ ἀπηλιώτηϲ . — Ἀλλ᾿ εἰ καὶ ἀπὸ τοῦ ὑποδράξ εἴη , ὅπερ πάλιν τῷ δέρκω παράκειται , ὡϲ ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ δεδείξεται , δύναιτο ἄν , καθὼϲ ἐπεδείξαμεν , καὶ ἐν ἀποβολῇ τοῦ ξ γενόμενον βαρεῖαν τάϲιν ἀναδέξαϲθαι . πρῶτον μὲν γὰρ οὐκ ἀνέφικτον τὸ πάθοϲ , ἐπεὶ οἷόντε καὶ εἰϲ ᾱ λήγειν ἐπιρρήματα . ἀλλ᾿ ἐπεὶ τὰ εἰϲ ᾱ λήγοντα ὀξυνόμενα ὑποπίπτει λόγοιϲ τοιούτοιϲ , ϲυνέχουϲι τὴν ὀξύτητα τοῦ ᾱ , καθὼϲ ἐν τοῖϲ ἑξῆϲ εἰρήϲεται , ὡϲ τὰ μὲν εἰϲ δᾱ παρακείμενα τοῖϲ εἰϲ δον ὀξύνεται , τά τε ὁμοφωνοῦντα ὀνομαϲτικῇ πληθυντικῇ οὐδετέρᾳ , καὶ ὥϲ τινα τῶν εἰϲ θᾱ · τὰ γὰρ μὴ οὕτωϲ ἔχοντα ἐν βαρείᾳ τάϲει εἰϲίν , ὥϲπερ τὸ αἶψα , τὸ τάχα , ῥίμφα , ὄφρα · δῆλον ὡϲ καὶ τὸ ὑπόδρα , οὐ πῖπτον ὑπὸ τὸν λόγον τῶν ὀξυνομένων , τὸν τῶν βαρυτόνων ἐπιρρημάτων τόνον ἀναδέξεται . πρόκειται αὕτη ἡ ἀπόδειξιϲ ἔν τε τῷ περὶ τοῦ ἀέκητι καὶ τοῖϲ κατειλεγμένοιϲ κατὰ τὰϲ αἰτίαϲ τῶν ϲυμφώνων τῶν ἀναβιβαζόντων τὸν τόνον .
Lemmas: ὁ δή ὑπόδρα δύναμαι μέν καί κατά φύσις εἰς α λήγω , δύναμαι δέ καί κατά ἔλλειψις ὁ ξ ἐκφέρω τάσις ἀνάλογος ἀναδέχομαι . — ἐντελής μέν οὖν εἰμί ἐν ὁ λήγω , εἰ τῇδε εἰμί σχηματίζω . ὁ δράω σημαίνω καί ὁ ὁράω , ἀπό ὅς καί ὁ δρωπάζω , καί ὁ δραπέτης ὁ ἐπιβλέπω ὁ δεσπότης . καί σαφής ὅτι γίγνομαι ἐπίρρημα εἷς α περατόω , ὅμοιος ὁ ἀντάω ἄντα , ἠρεμέω ἠρέμα · ἀπό ὅς σύνθετος ὁ ὑπόδρα . — δύναμαι δέ καί παρά ὁ ὁράω εἰμί ὁ ἀκόλουθος ὁράω , καθότι λέγω καί ὁ ἀντάω ἄντα παράκειμαι , σιγάω σῖγα . ὅς δή πλεονάζω ὁ δ γίγνομαι ὑπόδρα , καθότι καί ἐν ὁ μίγα ὁ μίγδα , δεσποινίδα δή πάλιν παράκειμαι ῥῆμα ὁ μείγνυμι · ὁ συναλιφή Ἰωνικός γίγνομαι , καθότι καί ἐπί ὁ ἀπηλιώτης . — ἀλλά εἰ καί ἀπό ὁ ὑποδράξ εἰμί , ὅς πάλιν ὁ δέρκομαι παράκειμαι , ὡς ἐν ὁ ἑξῆς δείκνυμι , δύναμαι ἄν , καθώς ἐπιδείκνυμι , καί ἐν ἀποβολή ὁ ξ γίγνομαι βαρύς τάσις ἀναδέχομαι . πρῶτος μέν γάρ οὐ ἀνέφικτος ὁ πάθος , ἐπεί οἷόντε καί εἰς α λήγω ἐπίρρημα . ἀλλά ἐπεί ὁ εἰς α λήγω ὀξύνω ὑποπίπτω λόγος τοιοῦτος , συνέχω ὁ ὀξύτης ὁ α , καθώς ἐν ὁ ἑξῆς λέγω , ὡς ὁ μέν εἰς δα παράκειμαι ὁ εἰς δον ὀξύνω , ὁ τε ὁμοφωνέω ὀνομαστικός πληθυντικός οὐδέτερος , καί ὡς τις ὁ εἰς θα · ὁ γάρ μή οὕτως ἔχω ἐν βαρύς τάσις εἰμί , ὥσπερ ὁ αἶψα , ὁ τάχα , ῥίμφα , ὄφρα · δῆλος ὡς καί ὁ ὑπόδρα , οὐ πίπτω ὑπό ὁ λόγος ὁ ὀξύνω , ὁ ὁ βαρύτονος ἐπίρρημα τόνος ἀναδείκνυμι . πρόκειμαι οὗτος ὁ ἀπόδειξις ἐν τε ὁ περί ὁ ἀέκητι καί ὁ καταλέγω κατά ὁ αἰτία ὁ σύμφωνος ὁ ἀναβιβάζω ὁ τόνος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 33
Πρὸϲ δὲ τοὺϲ φαμένουϲ μηδὲ ὅλωϲ αὐτὸ ἐπίρρημα εἶναι , ϲύνδεϲμον δὲ παραπληρωματικόν , ἔϲτιν ἀποφήναϲθαι ὡϲ πρῶτον μὲν βιάζονται ϲυγκοπὰϲ ϲυνδέϲμων παραδεχόμενοι , ὅπερ οὐκ ἂν ἔχοιεν ἐπιδεῖξαι . καθόλου γὰρ πᾶν πάθοϲ ἐξ ὁμοίου πάθουϲ κατορθοῦται . ὁ γὰρ λέγων περὶ ϲυγκοπῆϲ τῆϲ ἐν ὀνόμαϲι , ϲυγκοπὴν ἐπιδείξει καὶ ἐν ἑτέροιϲ ὀνόμαϲι καὶ ἐν ἐπιρρήμαϲι καὶ ῥήμαϲι . παρὰ γοῦν Αἰολεῦϲι ϲυνεχέϲτερον μὲν αἱ προθέϲειϲ ϲυγκόπτονται , οἱ δὲ ϲύνδεϲμοι οὺκ εὐθετίζονται μὲν εἰϲ ϲυγκοπάϲ , εἰϲ δὲ ϲυναλοιφάϲ . — ὅ τι δέ ἐϲτι τὸ ἐμποδίζον τὸ τὴν αὐτὴν ϲημαϲίαν ἐν παραλλήλοιϲ κεῖϲθαι , ὅπου γε καὶ ἄλλα πλεῖϲτά ἐϲτιν ἐν παραλληλότητι κείμενα , ὡϲ τὸ ἔποϲ τ᾿ ἔφατ᾿ ἔκ τ᾿ ὀνόμαζε ( A 361 ) , καὶ ἐν ἀντωνυμίαιϲ κὰδ δέ μιν αὐτόν ( Φ 318 ) , καὶ ἐν ϲυνδέϲμοιϲ καί τε χαλιφρονέοντα ( ψ 13 ) , ἤτοι μὲν Μενέλαοϲ ( Γ 213 ) , καὶ ἐν προθέϲει ἀμφὶ περὶ κρήνην ( B 305 ) , προπροκυλινδόμενοι ( X 221 ) καὶ ἐν ϲυνθέτῳ πολλάκιϲ ἁπλᾶ ἐπιφέρεται τὰ αὐτὰ , οὐδέ τί μοι ποδάνιπτρα ποδῶν ( τ 343 ) , κατὰ μεγαλήτορα θυμόν ( ι 299 ) . καὶ ϲαφὲϲ ὅτι τοῖϲ τοιούτοιϲ ὑποπέπτωκε τὸ ὑπόδρα ἰδών . πρὸϲ οἱϲ ὑπάρχει ἡ αὐτὴ ϲύνταξιϲ τοῦ ὑπιδών τῷ ὑπόδρα ἰδών , ὡϲ ἀμφοτέρων τῶν ῥημάτων τὸ αὐτὸ δηλούντων .
Lemmas: πρός δέ ὁ φημί μηδέ ὅλως αὐτός ἐπίρρημα εἰμί , σύνδεσμος δέ παραπληρωματικός , εἰμί ἀποφαίνω ὡς πρῶτος μέν βιάζω συγκοπή σύνδεσμος παραδέχομαι , ὅς οὐ ἄν ἔχω ἐπιδείκνυμι . καθόλου γάρ πᾶς πάθος ἐκ ὅμοιος πάθος κατορθόω . ὁ γάρ λέγω περί συγκοπή ὁ ἐν ὄνομα , συγκοπή ἐπιδείκνυμι καί ἐν ἕτερος ὄνομα καί ἐν ἐπίρρημα καί ῥῆμα . παρά γοῦν Αἰολεύς συνεχής μέν ὁ πρόθεσις συγκόπτω , ὁ δέ σύνδεσμος οὐ εὐθετίζω μέν εἰς συγκοπή , εἰς δέ συναλιφή . — ὅς τις δέ εἰμί ὁ ἐμποδίζω ὁ ὁ αὐτός σημασία ἐν παράλληλος κεῖμαι , ὅπου γε καί ἄλλος πολύς εἰμί ἐν παραλληλότης κεῖμαι , ὡς ὁ ἔπος τε φημί ἐκ τε ὀνομάζω ( A 361 ) , καί ἐν ἀντωνυμία κατά δέ μιν αὐτός ( Φ 318 ) , καί ἐν σύνδεσμος καί τε χαλιφρονέω ( ψ 13 ) , ἤτοι μέν Μενέλαος ( Γ 213 ) , καί ἐν πρόθεσις ἀμφί περί κρήνη ( B 305 ) , προπροκυλίνδομαι ( X 221 ) καί ἐν σύνθετος πολλάκις ἁπλόος ἐπιφέρω ὁ αὐτός , οὐδέ τις ἐγώ ποδάνιπτρον πούς ( τ 343 ) , κατά μεγαλήτωρ θυμός ( ι 299 ) . καί σαφής ὅτι ὁ τοιοῦτος ὑποπίπτω ὁ ὑπόδρα ὁράω . πρός οἱςστις ὑπάρχω ὁ αὐτός σύνταξις ὁ ὑπειδόμην ὁ ὑπόδρα ὁράω , ὡς ἀμφότερος ὁ ῥῆμα ὁ αὐτός δηλόω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 34
Καὶ τοϲαῦτα μὲν περὶ τοῦ ὑπόδρα , ὡϲ εἴη ἐπίρρημα .
Lemmas: καί τοσοῦτος μέν περί ὁ ὑπόδρα , ὡς εἰμί ἐπίρρημα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 35
Ὅτι δὲ καὶ τὸ πύξ καὶ τὸ λάξ καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια ϲχήματα οὐ πάντωϲ διὰ τὴν μετάληψιν τὴν εἰϲ τὸ πυγμῇ , καθότι τινὲϲ ωήθηϲαν , ὀνόματα ἂν εἴη . ϲαφὲϲ ἐκ τοῦ ἐπὶ ῥῆμα φέρεϲθαι πάντοτε τὰϲ φωνάϲ , καθότι καὶ τὰ ἄλλα τῶν ἐπιρρημάτων , καὶ ἐκ τῆϲ παρεπομένηϲ ἀκλιϲίαϲ ἐπὶ τὰϲ πτώϲειϲ καὶ τοὺϲ ἀριθμούϲ , ὅπερ παρεπόμενον ἦν , ὡϲ πρό κειται , τῷ ἐπιρρήματι . καὶ γὰρ ἂν τὰ ὀνόματα ἐπὶ τὰ ῥήματα φέρηται , ἀλλ’ οὐ κατὰ τὴν αὐτὴν ἔννοιαν οὐδὲ καθ’ ἕνα ϲχηματιϲμόν . ἀλλ ’ οὐδὲ ἐκεῖνο θαρϲήϲειέ τιϲ φάναι , ὡϲ καὶ ἄλλα ὀνόματα ἄκλιτα ἂν εἴη , καὶ οὐ παρὰ τοῦτο ἐπιρρήματα , εἴγε τῆϲ ἀκλιϲίαϲ ἐκείνων λόγον ἔϲτιν εὑρέϲθαι , λέγω τοῦ πέντε ἢ ἕξ καὶ τῶν τοιούτων , ἢ καὶ τῶν ϲτοι χείων , ὡϲ κατὰ τὸ δέον ἐκτεθείμεθα οὐκ ἔϲτι μέντοι ἐπινοῆϲαι ὄνομά τι ἐϲ διπλοῦν λῆγον , ὃ οὐ πάντωϲ κλίϲεωϲ ἔτυχε . καὶ ἕνεκα κλίϲεωϲ καὶ ϲυντάξεωϲ τὸ μὲν πτύξ ὄνομά ἐϲτιν , ἐπεὶ καὶ πτυχόϲ καὶ πτύχεϲ · τὸ δὲ πύξ ἐπίρρημα καὶ τὸ λάξ , ϲυνταϲϲόμενα τοῖϲ ῥήμαϲι καὶ οὐκ ἔχοντά τιν’ ἄλλην ϲύνταξιν ἢ τὴν ῥηματικήν .
Lemmas: ὅτι δέ καί ὁ πύξ καί ὁ λάξ καί ὁ οὗτος ὅμοιος σχῆμα οὐ πάντως διά ὁ μετάληψις ὁ εἰς ὁ πυγμή , καθότι τις οἴομαι , ὄνομα ἄν εἰμί . σαφής ἐκ ὁ ἐπί ῥῆμα φέρω πάντοτε ὁ φωνή , καθότι καί ὁ ἄλλος ὁ ἐπίρρημα , καί ἐκ ὁ παρέπομαι ἀκλισία ἐπί ὁ πτῶσις καί ὁ ἀριθμός , ὅς παρέπομαι εἰμί , ὡς πρό κεῖμαι , ὁ ἐπίρρημα . καί γάρ ἐάν ὁ ὄνομα ἐπί ὁ ῥῆμα φέρω , ἀλλά οὐ κατά ὁ αὐτός ἔννοια οὐδέ κατά εἷς σχηματισμός . ἀλλά ’ οὐδέ ἐκεῖνος θαρσέω τις φημί , ὡς καί ἄλλος ὄνομα ἄκλιτος ἄν εἰμί , καί οὐ παρά οὗτος ἐπίρρημα , εἰ ὁ ἀκλισία ἐκεῖνος λόγος εἰμί εὑρίσκω , λέγω ὁ πέντε ἤ ἕξ καί ὁ τοιοῦτος , ἤ καί ὁ στος χέω , ὡς κατά ὁ δέω ἐκτίθημι οὐ εἰμί μέντοι ἐπινοέω ὄνομα τις εἰς διπλόος λήγω , ὅς οὐ πάντως κλίσις τυγχάνω . καί ἕνεκα κλίσις καί σύνταξις ὁ μέν πτύξ ὄνομα εἰμί , ἐπεί καί πτύξ καί πτύξ · ὁ δέ πύξ ἐπίρρημα καί ὁ λάξ , συντάσσω ὁ ῥῆμα καί οὐ ἔχω τις ἄλλος σύνταξις ἤ ὁ ῥηματικός .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 36
Ἀκολούθωϲ διαληπτέον καὶ περὶ ἐπικρίϲεωϲ τοῦ πέντε καὶ τῶν τοιούτων , μὴ ἄρα καὶ αὐτὰ διὰ τὴν παρεπομένην ἀκλιϲίαν ἐπιρρήματα ὑπολάβῃ τιϲ ἀριθμοῦ δηλωτικὰ εῖναι . — Διότι μὲν οὖν , ὀνόματα ὄντα , ἄκλιτά ἐϲτιν , ἐντελέϲτερον μὲν εἴρηται ἐν τῷ περὶ ἀντωνυμιῶν , ἔνθα καὶ ἐπεδείκνυμεν , καθ’ ὃν λόγον αἱ ἀντωνυμίαι ἄκλιτοι , ὡϲ ἕνεκά γε τῶν παρεπομένων φωνῶν . ἦν δὲ τὰ ϲυνεκτικὰ τῶν λόγων , ὡϲ τὰ διὰ μιᾶϲ φωνῆϲ τριγένειαν ὑπαγορεύοντα οὐκ ἐφικτὰ εἰϲ κλίϲειϲ . καὶ ἕνεκά γε τούτου τὸ μὲν τρεῖϲ καὶ τέϲϲαρεϲ καὶ εἶ τιϲ τοιοῦτοϲ ἀριθμὸϲ ⟨ οὐ ⟩ μοναδικὸϲ κατὰ τριγένειαν , ἐκλίνετο , τὰ δὲ πέντε καὶ τὰ ὅμοια οὐκέτι . ἄλλωϲ τε καὶ οἱ κανόνεϲ τῶν ὀνομάτων ἀρχὴν ἔχουϲι τὴν θέϲιν τῆϲ λέξεωϲ , ὅτε φαμὲν τὰ εἰϲ ω λήγοντα ἢ εἰϲ υξ ἢ εἰϲ αξ , ἢ ὅτε φαμὲν τὰ πληθυντικὰ εἰϲ αι λήγειν ἢ εἰϲ εϲ ἢ εἰϲ οι , ἐφ’ ὧν τὸ δέον παρελαμβάνετο κατὰ τὰϲ κλίϲειϲ . τὸ δὲ πέντε καὶ ἕξ οὐκ ἔχεται ἀρχῆϲ κανονικῆϲ · ποῖον γὰρ πληθυντικὸν εἰϲ εξ λήγει ποῖον δὲ πληθυντικὸν εἰϲ ε λήγει ; καὶ τὸ τοιοῦτον ἐντελέϲτερον ἐπιδειχθήϲεται ἐν ἑτέροιϲ . ἔνθεν οὖν ὑπεχώρηϲαν οἱ κανόνεϲ , οὐ δυνάμενοι κατὰ τῶν ἰδίων παραλαμβάνεϲθαι λημμάτων φαμὲν κὰν τοῖϲ προκειμένοιϲ , ὅτι ἑτέρα μὲν ϲύνταξίϲ ἐϲτιν ἡ τῶν ἐπιρρημάτων πρὸϲ τὰ ῥήματα , ἑτέρα δὲ ἡ τῶν πτωτικῶν ὡϲ πρὸϲ τὰ ῥήματα . τῇδε οὖν τούτων ἐχόντων , φαμὲν οὕτωϲ , πεντάκιϲ παρεγένετο , τετράκιϲ παρεγένετο , οὐ μὴν ἔτι οὕτωϲ , πέντε παρεγένετο , ὅπερ εἰ μὴ ὀνοματικὸν εἴη , κἂν καθ’ ἕνα ϲχηματιϲμὸν εἰχε τὸ πέντε ὡϲ πρὸϲ τὴν τῶν ῥημάτων ϲύν ταξιν . φαμὲν δὲ πέν τε παρεγένοντο , ϲυμπληθυνομένου τοῦ ῥήματοϲ ὡϲ πρὸϲ τὸ ὄνομα , ὡϲ εἰ καὶ ἄνθ ρωποι παρεγένοντο .
Lemmas: ἀκόλουθος διαλαμβάνω καί περί ἐπίκρισις ὁ πέντε καί ὁ τοιοῦτος , μή ἄρα καί αὐτός διά ὁ παρέπομαι ἀκλισία ἐπίρρημα ὑπολαμβάνω τις ἀριθμός δηλωτικός εἰμί . — διότι μέν οὖν , ὄνομα εἰμί , ἄκλιτος εἰμί , ἐντελής μέν λέγω ἐν ὁ περί ἀντωνυμία , ἔνθα καί ἐπιδείκνυμι , κατά ὅς λόγος ὁ ἀντωνυμία ἄκλιτος , ὡς ἕνεκα γε ὁ παρέπομαι φωνή . εἰμί δέ ὁ συνεκτικός ὁ λόγος , ὡς ὁ διά εἷς φωνή τριγένεια ὑπαγορεύω οὐ ἐφικτός εἰς κλίσις . καί ἕνεκα γε οὗτος ὁ μέν τρεῖς καί τέσσαρες καί εἰ τις τοιοῦτος ἀριθμός ⟨ οὐ ⟩ μοναδικός κατά τριγένεια , κλίνω , ὁ δέ πέντε καί ὁ ὅμοιος οὐκέτι . ἄλλως τε καί ὁ κανών ὁ ὄνομα ἀρχή ἔχω ὁ θέσις ὁ λέξις , ὅτε φημί ὁ εἰς ω̅ λήγω ἤ εἰς υξʹ ἤ εἰς αξʹ , ἤ ὅτε φημί ὁ πληθυντικός εἰς α̅ι̅ λήγω ἤ εἰς ες ἤ εἰς οι , ἐπί ὅς ὁ δέω παραλαμβάνω κατά ὁ κλίσις . ὁ δέ πέντε καί ἕξ οὐ ἔχω ἀρχή κανονικός · ποῖος γάρ πληθυντικός εἰς εξ λήγω ποῖος δέ πληθυντικός εἰς ε λήγω ; καί ὁ τοιοῦτος ἐντελής ἐπιδείκνυμι ἐν ἕτερος . ἔνθεν οὖν ὑποχωρέω ὁ κανών , οὐ δύναμαι κατά ὁ ἴδιος παραλαμβάνω λῆμμα φημί ἐν ὁ πρόκειμαι , ὅτι ἕτερος μέν σύνταξις εἰμί ὁ ὁ ἐπίρρημα πρός ὁ ῥῆμα , ἕτερος δέ ὁ ὁ πτωτικός ὡς πρός ὁ ῥῆμα . τῇδε οὖν οὗτος ἔχω , φημί οὕτως , πεντάκις παραγίγνομαι , τετράκις παραγίγνομαι , οὐ μήν ἔτι οὕτως , πέντε παραγίγνομαι , ὅς εἰ μή ὀνοματικός εἰμί , ἄν κατά εἷς σχηματισμός ἔχω ὁ πέντε ὡς πρός ὁ ὁ ῥῆμα σῦς τάξις . φημί δέ Πεν τε παραγίγνομαι , συμπληθύνω ὁ ῥῆμα ὡς πρός ὁ ὄνομα , ὡς εἰ καί ἄνθ ῥῶπος παραγίγνομαι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 37
Τὸ ὄφελον οἱ μὲν κατὰ ϲυνεκδρομὴν ῥήματόϲ φαϲι κεκλίϲθαι παρὰ τῷ ποιητῇ εἰϲ πρόϲωπα . εἴγε καὶ τὸ δεύτερον ὄφελεϲ καὶ τὸ τρίτον ὄφελεν · οἱ δὲ ἐκ ῥήματοϲ ὑποϲυγκεκόφθαι τοῦ ῶφειλον , διὸ κατὰ τὴν τοῦ ἀπαρεμφάτου ϲύνταξιν οὐκ ἐν παραλληλότητι αὐτὸ τίθηϲι τῷ εἴθε , αἴθ’ ὤφελλεϲ ( Ξ 84 ) . Φαίνεται δὲ ὅτι καὶ τὸ δεῦρο , ὁμοίωϲ ὅν ἐπίρρημα , ἐχόμενον δὲ ὡϲ προϲτακτικῆϲ ἐννοίαϲ , κατὰ ϲυνεκδρομὴν πάλιν ὡϲ ἀριθμὸν ἀνεδέξατο ἐν τῷ δεῦτε , φίλοι · τὸν ξεῖνον ἐρώμεθα ( θ 133 ) . ῷ λόγῳ καὶ τὸ ἄγε ἄγετε .
Lemmas: ὁ ὄφελον ὁ μέν κατά συνεκδρομή ῥῆμα φημί κλίνω παρά ὁ ποιητής εἰς πρόσωπον . εἰ καί ὁ δεύτερος ὀφείλω καί ὁ τρίτος ὀφείλω · ὁ δέ ἐκ ῥῆμα ὑποσυγκόπτω ὁ ὀφείλω , διό κατά ὁ ὁ ἀπαρέμφατος σύνταξις οὐ ἐν παραλληλότης αὐτός τίθημι ὁ εἴθε , εἴθε ὀφέλλω ( Ξ 84 ) . φαίνω δέ ὅτι καί ὁ δεῦρο , ὅμοιος εἰμί ἐπίρρημα , ἔχω δέ ὡς προστακτικός ἔννοια , κατά συνεκδρομή πάλιν ὡς ἀριθμός ἀναδέχομαι ἐν ὁ δεῦτε , φίλος · ὁ ξένος ἔρομαι ( θ 133 ) . ὅς λόγος καί ὁ ἄγε ἄγω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 40
ἐχομένωϲ ϲκεπτέον καὶ περὶ τῶν ἐν ταῖϲ φωναῖϲ ϲχημάτων .
Lemmas: ἐχομένως σκοπέω καί περί ὁ ἐν ὁ φωνή σχῆμα .