apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 130
Ὡϲ προείπομεν , τὰ εἰϲ δον λήγοντα ἐπιρρήματα ἀεὶ ποιότητόϲ ἐϲτι παραϲτατικά , ἀγεληδόν , ταυρηδόν , ϲκηνηδόν , βοτρυδόν , ἰλαδόν . ϲυνωχαδόν · ἦν οὖν τὸ ἔνδον κατὰ τοῦτο ϲημειούμενον . ἀλλὰ καὶ ὀξύνεται ἅπαντα , καθὼϲ κατείλεκται · καὶ ἕνεκα τούτου ϲημειωτέον πάλιν τὸ ἔνδον . τὸ γὰρ ἔμπεδον οὐκ ἔχεται τῆϲ παραγωγῆϲ τῆϲ διὰ τοῦ δον , ἀλλ᾿ ἔϲτιν ἐν ϲυνεμπτώϲει ὀνοματικῇ ϲύνταξιϲ ἐπιρρῇματοϲ παραλαμβανομένη , καθὼϲ ἔχει τὸ καλόν , οὐ μὲν καλὸν ἀτέμβειν ( υ 294 ) , καὶ τὸ νέον ἐρχομενάων ( B 88 ) , καὶ ἄλλα πάμπολλα , ϲυνυπάρχοντα οὐδετέρᾳ θέϲει ὀνομάτων . ἦν γὰρ παρὰ τὸ ὄνομα τὸ πέδον ἀρϲενικὸν ὄνομα ἀποτελούμενον ἔμπεδοϲ , καὶ ἔχον τρίτην ἀπὸ τέλουϲ τὴν ὀξεῖαν , καθὸ καὶ τοῖϲ πλείϲτοιϲ τῶν τοιούτων ὀνομάτων παρεπόμενόν ἐϲτι , τέκνον εὔτεκνοϲ , βλέφαρον καλλιβλέφαροϲ , ξύλον ἄξυλοϲ · ἦν οὖν καὶ παρὰ τὸ πέδον τὸ ἔμπεδοϲ , ἀφ᾿ οὖ οὐδέτερον τὸ ἐμπεδον , κατὰ ἐπιρρηματικὴν ϲύνταξιν εἰλημμένον . Ἐϲτιν οὖν ὑπὲρ τῆϲ τάϲεωϲ τοῦ ἔνδον ἐκεῖνο φάναι , ὥϲ ἐϲτί τινα ὑπεξαιρούμενον τῆϲ τάϲεωϲ , ὅτι ἃ μὲν ποιότητοϲ , ὃ δὲ τόπου δηλωτικόν ἐϲτι · καὶ ἃ μὲν ὑπὲρ δύο ϲυλλαβάϲ , ὃ δὲ διϲύλλαβον · καὶ ὅτι μόνον ἀπὸ προθέϲεωϲ ἐϲχημάτιϲται . ἦν δὲ καὶ τὸ πέριξ ἀλόγωϲ μὲν βαρυνόμενον , ἔχον δὲ πάλιν ἀπολογίαν τὴν ἐγκειμένην πρόθεϲιν . — Τινὲϲ μέντοι τὸ ἐντελέϲτερον ἐξεδέξαντο τὸ ἔνδοι εἴναι , ὅπερ ἐν χρήϲει Ϲυρακουϲίοιϲ καὶ Αἰολεῦϲίν ἐϲτι , γενόμενον ἐκ ϲυγκοπῆϲ τοῦ ἐνδόθι , καθότι καὶ παρέκειτο τῷ ἀγχόθι τὸ ἄγχι , τῷ ὑψόθι τὸ ὕψι ἀφ᾿ οὖ ἐκ μεταλήψεωϲ τοῦ ι εἰϲ τὸ ν ἔνδον ἐγεγόνει , καθότι καὶ τῷ ἀεί παράκειται τὸ αἰἑν · ἔνθεν ἐβαρύνετο εὐλόγωϲ , καὶ τοπικὸν ἦν . Οὐκ ἀγνοῶ μέντοι γε , ὅτι τινὲϲ τὸ ἔνδοι πειράζουϲα περιέϲπαϲαν τῷ λόγῳ τῶν εἰϲ οι ληγόντων ἐπιρρημάτων , ὅπερ , ὡϲ προείρηται , ἐχόμενον τοῦ πάθουϲ ἀναγκαίωϲ βαρύνεται . τῇδε γὰρ ἔχει καὶ τὸ ἐπίρρημα παῤ Αἰολεῦϲι τὸ μέϲοι , γαίαϲ καὶ νιφόεντοϲ ὠράνω μέϲοι ( Alcaei fr . 17 Bergk³ ) τῇδε ἔχει καὶ ἀπὸ τοῦ τηλόθι τὸ τήλοι .
Lemmas: ὡς προλέγω , ὁ εἰς δον λήγω ἐπίρρημα ἀεί ποιότης εἰμί παραστατικός , ἀγεληδόν , ταυρηδόν , σκηνηδὸν , βοτρυδόν , ἰλαδόν . συνωχαδόν · εἰμί οὖν ὁ ἔνδον κατά οὗτος σημειόω . ἀλλά καί ὀξύνω ἅπας , καθώς καταλέγω · καί ἕνεκα οὗτος σημειωτέος πάλιν ὁ ἔνδον . ὁ γάρ ἔμπεδος οὐ ἔχω ὁ παραγωγή ὁ διά ὁ δα , ἀλλά εἰμί ἐν συνέμπτωσις ὀνοματικός σύνταξις ἐπίρρημα παραλαμβάνω , καθώς ἔχω ὁ καλός , οὐ μέν καλός ἀτέμβω ( ὗς 294 ) , καί ὁ νέος ἔρχομαι ( B 88 ) , καί ἄλλος πάμπολυς , συνυπάρχω οὐδέτερος θέσις ὄνομα . εἰμί γάρ παρά ὁ ὄνομα ὁ πέδον ἀρσενικός ὄνομα ἀποτελέω ἔμπεδος , καί ἔχω τρίτος ἀπό τέλος ὁ ὀξύς , καθό καί ὁ πολύς ὁ τοιοῦτος ὄνομα παρέπομαι εἰμί , τέκνον εὔτεκνος , βλέφαρον καλλιβλέφαρος , ξύλον ἄξυλος · εἰμί οὖν καί παρά ὁ πέδον ὁ ἔμπεδος , ἀπό ὅς οὐδέτερος ὁ ἔμπεδος , κατά ἐπιρρηματικός σύνταξις λαμβάνω . εἰμί οὖν ὑπέρ ὁ τάσις ὁ ἔνδον ἐκεῖνος φημί , ὡς εἰμί τις ὑπεξαιρέω ὁ τάσις , ὅτι ὅς μέν ποιότης , ὁ δέ τόπος δηλωτικός εἰμί · καί ὅς μέν ὑπέρ δύο συλλαβή , ὁ δέ δισύλλαβος · καί ὅτι μόνος ἀπό πρόθεσις σχηματίζω . εἰμί δέ καί ὁ πέριξ ἄλογος μέν βαρύνω , ἔχω δέ πάλιν ἀπολογία ὁ ἔγκειμαι πρόθεσις . — τις μέντοι ὁ ἐντελής ἐκδέχομαι ὁ ἔνδοι εἰμί , ὅς ἐν χρῆσις Συρακούσιος καί Αἰολεύς εἰμί , γίγνομαι ἐκ συγκοπή ὁ ἔνδοθι , καθότι καί παράκειμαι ὁ ἀγχόθι ὁ ἄγχι , ὁ ὑψόθι ὁ ὕψι ἀπό ὅς ἐκ μετάληψις ὁ ι̅ εἰς ὁ ν ἔνδον γίγνομαι , καθότι καί ὁ ἀεί παράκειμαι ὁ ἀεί · ἔνθεν βαρύνω εὔλογος , καί τοπικός εἰμί . οὐ ἀγνοέω μέντοι γε , ὅτι τις ὁ ἔνδοι πειράω περισπάω ὁ λόγος ὁ εἰς οι λήγω ἐπίρρημα , ὅς , ὡς προλέγω , ἔχω ὁ πάθος ἀναγκαῖος βαρύνω . τῇδε γάρ ἔχω καί ὁ ἐπίρρημα παρά Αἰολεύς ὁ μέσος , γῆ καί νιφόεις ὤρανος μέσος ( Alcaei fr . 17 Bergk³ ) τῇδε ἔχω καί ἀπό ὁ τηλόθι ὁ τήλω .