apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 39
Καὶ περὶ τοῦ ἄνεῳ δὲ διαφορά τιϲ κατὰ τὸν μεριϲμὸν εἰϲήγετο πρὸϲ ἐνίων , ὡϲ εἴη μᾶλλον ὄνομα πληθυντικόν , Ἀττικῶϲ κεκλιμένον , ὧ λόγῳ καὶ τὸ ῑ προϲκείμενον . ἔχει δὲ τὰ τῆϲ καταϲτάϲεωϲ τῇδε . ἰά ἐϲτιν ἡ φωνή , καὶ ἴϲωϲ ἀπὸ τοῦ ἰέναι ἐπὶ πᾶϲαν ἀκοήν . ἦν δὲ τὰ εἰϲ ᾱ λήγοντα θηλυκὰ ὀνόματα μεταπίπτοντα καὶ εἰϲ οϲ μετὰ τὰϲ ϲυνθέϲειϲ , ϲκιά ἄϲκιοϲ , ὥρα ἄωροϲ , μοῦϲα ἄμουϲοϲ , ἡμέρα ἐφήμεροϲ , πεῖρα πολύπειροϲ . κατὰ ϲτέρηϲιν οὖν τὴν διὰ τοῦ ᾱ ἐγίνετο ἄνιοϲ ( ϲύνεϲτι δὲ ἐπ’ ἐνίων ϲτερήϲεων τὸ ν , ὡϲ ἐπὶ τοῦ ἀναίϲχυντοϲ , ἀναιδήϲ ) . καὶ εἰϲ εὐθετιϲμὸν Ἀττικῆϲ ἐπεκτάϲεωϲ μετάθεϲιϲ ἐγένετο τοῦ ῖ εἰϲ τὸ ε , καθάπερ καὶ οἱ ἀγχίμαχοι ἀγχέμαχοι καὶ ἡ Ϲικυὼν Ϲεκών παρὰ Ϲικυωνίοιϲ . ( καὶ εἰ τὸ ἀκριβὲϲ τοῦ λόγου τιϲ ἐπιζητήϲειεν , ἐπὶ τούτων ἁπάντων μετάθεϲιν τοῦ ῑ εἰϲ τὸ ε εὺρήϲει , μάντεωϲ ὄφεωϲ · καὶ γὰρ αὐτὰ εἰϲ τοῦτο μετατίθεται ὑπὲρ Ἀττικῆϲ ἐπεκτάϲεωϲ ) ἀφ’ οὑ πληθυντικὴ ἐκφορὰ Ἀττικὴ ἄνεῳ . — ᾿εϲτι καὶ οὕτωϲ φάναι . παρὰ ῥήματα ἀποτελεῖται ὀνόματα εἰϲ οϲ λήγοντα , τρίτην ἀπὸ τέλουϲ ἔχοντα τὴν ὀξεῖαν , φοιτῶ νεόφοιτοϲ , μυκῶ ἐρίμυκοϲ , αὐδῶ ἄναυδοϲ . οὕτω καὶ παρὰ τὸ αὔω ἄναυοϲ , καὶ ἐλλείψει τοῦ υ ἄναοϲ . ἀφ’ οὑ τὸ Ἀττικὸν ἄνεωϲ , ὡϲ Μενέλαοϲ Μενέλεωϲ . – Ὅτι μὲν οὖν δύναται ὔνομα πληθυντικὸν εἰναι , ϲαφὲϲ ἐντεῦθεν . ἀλλὰ δῆλον , ὡϲ καὶ Ἀριϲτάρχῳ καὶ τοῖϲ ἀπὸ τῆϲ Ἀριϲτάρχου ϲχολῆϲ ϲυνήρεϲκε , τὸ μὴ μᾶλλον ὄνομα ἐκδέχεϲθαι , ὡϲ ἐπίρρημα δὲ ἐκ τοῦ καθ’ ἕνα ϲχηματιϲμὸν ἐκφέρεϲθαι καὶ ἐπὶ ἑνικῆϲ ϲχέϲεωϲ καὶ ἐπὶ πληθυντικῆϲ παραλαμβάνεϲθαι , ὅπερ οὐ παρείπετο ὀνόμαϲι . ἔϲτι δέ που καὶ ἐπὶ ἐνι . κῆϲ ἐκφορᾶϲ τὸ τοιοῦτον , ἡ δ’ ἄνεῳ δὴν ἧϲτο ( ψ 93 ) . καὶ ϲαφὲϲ ὅτι , εἰ δοθείη ἡ γραφὴ ϲὺν τῷ ϲ , δοθείη ἂν καὶ τὸ ὄνομα εἶναι τὸ ἄνεωϲ · εἰ δὲ μηδεμία ἀπόδειξίϲ ἐϲτι τῆϲ τοῦ ϲ προϲθέϲεωϲ , ὁμολόγωϲ , ὡϲ πρόκειται , ἐϲτὶν ἐπίρρημα . – ἔϲτι μέντοι γε ἐπικρῖναι τὸ ϲχῆμα τῷ τοῦ ὀνόματοϲ μεριϲμῷ , ἐπεὶ ἀντικείϲεται , ὡϲ ἀκριβέϲτερον ἐν τοῖϲ ἐξῆϲ δεδείξεται , τιὸ μὴ είϲ ω περατοῦϲθαι τὰ ἀπὸ τριγενῶν ὀνομάτων , ἀπὸ δὲ μονογενῶν . οὐ γὰρ δή γε τῷ φίλοϲ παράκειται ἐπίρρημα εἰϲ ω περαιούμενον , εἰϲ δὲ ωϲ , καὶ καὶ ἐν τοῖϲ τοιούτοιϲ · τῷ μέντοι τόνοϲ , μονογενεῖ ὄντι , παράκειται τὸ τόνῳ . εἴπερ οὖν καὶ τὸ ἄνεωϲ , ἐκ κοινοῦ γεγονὸϲ τοῦ ἄναοϲ ἢ ἄνιοϲ , ἐπιθετικῶϲ παραλαμβανόμενον παράκειται ἐπιρρήματι , ϲαφὲϲ ὅτι οὐκ εἰϲ ω περατούμενον , εἰϲ δὲ ωϲ . δεδείξεται γάρ , ὡϲ ἔφην , καὶ ἐν τοῖϲ ἑξῇ , ὡϲ οὐ τοῖϲ τοιούτοιϲ πάλιν τριγενέϲιν οὖϲι παράκειται ἐπίρρημϲ εἰϲ ω περατούμενον , ἀνώτεροϲ ἀνωτέρω , ἐϲώτεροϲ ἐϲωτέρω .
Lemmas: καί περί ὁ ἄνεω δέ διαφορά τις κατά ὁ μερισμός εἰσάγω πρός ἔνιοι , ὡς εἰμί μάλα ὄνομα πληθυντικός , Ἀττικός κλίνω , ὅς λόγος καί ὁ ι̅ πρόσκειμαι . ἔχω δέ ὁ ὁ κατάστασις τῇδε . ἰός εἰμί ὁ φωνή , καί ἴσως ἀπό ὁ ἔρχομαι ἐπί πᾶς ἀκοή . εἰμί δέ ὁ εἰς α λήγω θηλυκός ὄνομα μεταπίπτω καί εἰς ος μετά ὁ σύνθεσις , σκιά ἄσκιος , ὥρα ἄωρος , μοῦσα ἄμουσος , ἡμέρα ἐφήμερος , πεῖρα πολύπειρος . κατά στέρησις οὖν ὁ διά ὁ α γίγνομαι ἄνιος ( σύνειμι δέ ἐπί ἔνιοι στέρησις ὁ ν , ὡς ἐπί ὁ ἀναίσχυντος , ἀναιδής ) . καί εἰς εὐθετισμός Ἀττικός ἐπέκτασις μετάθεσις γίγνομαι ὁ ι̅ εἰς ὁ ε , καθά καί ὁ ἀγχίμαχος ἀγχέμαχος καί ὁ Σικυών Σέκος παρά Σικυώνια . ( καί εἰ ὁ ἀκριβής ὁ λόγος τις ἐπιζητέω , ἐπί οὗτος ἅπας μετάθεσις ὁ ι̅ εἰς ὁ ε εὑρίσκω , μάντις ὄφις · καί γάρ αὐτός εἰς οὗτος μετατίθημι ὑπέρ Ἀττική ἐπέκτασις ) ἀπό ὅς πληθυντικός ἐκφορά Ἀττικός ἄνεῳ . — εἰμί καί οὕτως φημί . παρά ῥῆμα ἀποτελέω ὄνομα εἰς ος λήγω , τρίτος ἀπό τέλος ἔχω ὁ ὀξύς , φοιτάω νεόφοιτος , μυκάομαι ἐρίμυκος , αὐδάω ἄναυδος . οὕτως καί παρά ὁ αὔως ἄναυος , καί ἐλλείπω ὁ υ̅ ἄναυς . ἀπό ὅς ὁ Ἀττικός ἄνεως , ὡς Μενέλαος Μενέλαος . – ὅτι μέν οὖν δύναμαι ὔνομα πληθυντικός εἰμί , σαφής ἐντεῦθεν . ἀλλά δῆλος , ὡς καί Ἀρίσταρχος καί ὁ ἀπό ὁ Ἀρίσταρχος σχολή συναρέσκω , ὁ μή μάλα ὄνομα ἐκδέχομαι , ὡς ἐπίρρημα δέ ἐκ ὁ κατά εἷς σχηματισμός ἐκφέρω καί ἐπί ἑνικός σχέσις καί ἐπί πληθυντικός παραλαμβάνω , ὅς οὐ παρέπομαι ὄνομα . εἰμί δέ που καί ἐπί ἐν . κέω ἐκφορά ὁ τοιοῦτος , ὁ δέ ἄνεω δήν ἧμαι ( ψ 93 ) . καί σαφής ὅτι , εἰ δίδωμι ὁ γραφή σύν ὁ σ̅ , δίδωμι ἄν καί ὁ ὄνομα εἰμί ὁ ἄνεως · εἰ δέ μηδείς ἀπόδειξις εἰμί ὁ ὁ σ̅ πρόσθεσις , ὁμόλογος , ὡς πρόκειμαι , εἰμί ἐπίρρημα . – εἰμί μέντοι γε ἐπικρίνω ὁ σχῆμα ὁ ὁ ὄνομα μερισμός , ἐπεί ἀντίκειμαι , ὡς ἀκριβής ἐν ὁ ἑξῆς δείκνυμι , τιὸ μή εἷς ω̅ περατόω ὁ ἀπό τριγενής ὄνομα , ἀπό δέ μονογενής . οὐ γάρ δή γε ὁ φίλος παράκειμαι ἐπίρρημα εἰς ω̅ περαιόω , εἰς δέ ὡς , καί καί ἐν ὁ τοιοῦτος · ὁ μέντοι τόνος , μονογενής εἰμί , παράκειμαι ὁ τόνος . εἴπερ οὖν καί ὁ ἄνεως , ἐκ κοινός γίγνομαι ὁ ἄναυς ἤ ἄνιος , ἐπιθετικός παραλαμβάνω παράκειμαι ἐπίρρημα , σαφής ὅτι οὐ εἰς ω̅ περατόω , εἰς δέ ως . δείκνυμι γάρ , ὡς φημί , καί ἐν ὁ ἔχω , ὡς οὐ ὁ τοιοῦτος πάλιν τριγενής εἰμί παράκειμαι ἐπίρρημς εἰς ω̅ περατόω , ἀνώτερος ἀνώτερος , ἐσώτερος ἔσω .