ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 41
Τὰ δὴ ἐπιρρήματα καὶ πρωτότυπά ἐϲτι καὶ παραγωγά . καὶ τὰ τούτων παραγωγὰ ἃ μὲν ἀπὸ ἐπιρρημάτων , ὡϲ παρὰ τὸ ἄνω ἀνωτέρω , ἢ παρὰ ὀνόματα , ὡϲ παρὰ τὸ βότρυϲ βοτρυδόν , ἢ παρὰ ῥήματα , ὡϲ παρὰ τὸ κλέπτω κλέβδην , ἢ παρὰ ἀντωνυμίαν , ὡϲ παρὰ τὸ ἐκεῖνοϲ ἐκείνωϲ , οὖτοϲ οὕτωϲ , αὐτόϲ αὐτόθεν , ἢ παρὰ μετοχάϲ , ὡϲ παρὰ τὸ ἐπιϲτάμενοϲ ἐπιϲταμένωϲ καὶ ἐρρωμένοϲ ἐρρωμένωϲ , ἢ παρὰ προθέϲειϲ ὡϲ ἔξ ἔξωκαὶ παρὰ τὸ ἔν ἔνδον . καθὼϲ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι καὶ τὰϲ τοῦ ὀνόματοϲ παραγωγὰϲ ἢ καὶ ῥήματοϲ παρὰ τὰϲ αὐτὰϲ ἰδέαϲ τῶν λέξεων παραγομέναϲ ϲ〈ἤ παρ’ ἑτέραϲ ⟩ , εἴγε ἀπὸ μὲν ὀνόματοϲ ὄνομα , ὡϲ λίθοϲ λίθινοϲ , ἢ καὶ ῥῆμα , ὡϲ παρὰ τὴν εὐδαίμονοϲ εὐδαιμονῶ , ἡ καὶ παρ’ ἐπίρρημα , ὡϲ ὀψέ ὀψίζω , αἰαί αἰάζω , καὶ παρὰ πρόθεϲιν , ὑπὲρ ὑπέρτεροϲ , πρό πρότεροϲ , πάλιν καὶ τῆϲ τῶν ῥημάτων παραγωγῆϲ , ὡϲ πρόκειται , εἰϲ ταῦτα παραγομένηϲ .
Lemmas: ὁ δή ἐπίρρημα καί πρωτότυπος εἰμί καί παραγωγός . καί ὁ οὗτος παραγωγός ὅς μέν ἀπό ἐπίρρημα , ὡς παρά ὁ ἄνω ἀνώτερος , ἤ παρά ὄνομα , ὡς παρά ὁ βότρυς βοτρυδόν , ἤ παρά ῥῆμα , ὡς παρά ὁ κλέπτω κλέβδην , ἤ παρά ἀντωνυμία , ὡς παρά ὁ ἐκεῖνος ἐκεῖνος , οὗτος οὕτως , αὐτός αὐτόθεν , ἤ παρά μετοχή , ὡς παρά ὁ ἐπίσταμαι ἐπισταμένως καί ῥώννυμι ἐρρωμένος , ἤ παρά πρόθεσις ὡς ἐκ ἔοικα παρά ὁ ἐν ἔνδον . καθώς εἰμί ἐπινοέω καί ὁ ὁ ὄνομα παραγωγή ἤ καί ῥῆμα παρά ὁ αὐτός ἰδέα ὁ λέξις παράγω ἀείδω παρά ἕτερος ⟩ , εἰ ἀπό μέν ὄνομα ὄνομα , ὡς λίθος λίθινος , ἤ καί ῥῆμα , ὡς παρά ὁ εὐδαίμων εὐδαιμονέω , ἤ καί παρά ἐπίρρημα , ὡς ὀψέ ὀψίζω , ὁαίς αἰάζω , καί παρά πρόθεσις , ὑπέρ ὑπέρ , πρό πρότερος , πάλιν καί ὁ ὁ ῥῆμα παραγωγή , ὡς πρόκειμαι , εἰς οὗτος παράγω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 44
Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ οὕτωϲ φαμέν · τοῖϲ εἰϲ ωϲ λήγουϲιν ἐπιρρήμαϲι ϲυνυπάρχει τινὰ εἰϲ η λήγοντα , ϲυντονούμενα τούτοιϲ , οὐδαμῶϲ οὐδαμῇ , πάντωϲ πάντῃ , ἄλλωϲ ἄλλῃ , διχῶϲ διχῇ . ὀξυνομένῳ ἄρα τῷ ὥϲ ϲυνοξυνθήϲεται τὸ ἥ , ὅπερ , ὡϲ ἔφαμεν , ἐν τῷ ἣ θέμιϲ ἐϲτὶ ( Β 73 ) . τοῦτο ἐν προϲθέϲει του τε καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ υ ηὖτε , πάλιν ἀναγκαίωϲ τοῦ η ψιλωθέντοϲ , καθ᾿ ὃν εἴπομεν λόγον καὶ περὶ τοῦ εὖτε . καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ὁ ἐγγενόμενοϲ πλεοναϲμὸϲ ὡϲ ἕνωϲιν τοῦ ϲχηματιϲμοῦ ἀπετέλει . ἔϲθ᾿ ὅτε γὰρ τὰ ἐπιϲυμβαίνοντα πάθη ὡϲ ἕνω⟩ιν τῶν μορίων ἀπετέλει , ὅτε καὶ τὸ τί ποτε ὑπὸ ϲυγκοπὴν πεϲόντα ἥνωται ἐν τῷ τίπτε ϲὺ δείδοικαϲ ( Μ 244 ) . τούτῳ οὖν τῷ λόγῳ δοκεῖ καὶ τὸ ηὖτε ὡϲ ἡνῶϲθαι .
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά καί οὕτως φημί · ὁ εἰς ὡς λήγω ἐπίρρημα συνυπάρχω τις εἰς η̅ λήγω , συντονόω οὗτος , οὐδαμῶς οὐδαμῇ , πάντως πάντῃ , ἄλλος ἄλλῃ , διχῶς διχή . ὀξύνω ἄρα ὁ ὡς συνοξύνω ὁ ὅς , ὅς , ὡς φημί , ἐν ὁ ὅς θέμις εἰμί ( Β 73 ) . οὗτος ἐν πρόσθεσις τις τε καί πλεονασμός ὁ υ̅ αὔω , πάλιν ἀναγκαῖος ὁ η̅ ψιλόω , κατά ὅς λέγω λόγος καί περί ὁ εὖτε . καί σαφής ὅτι ὁ ἐγγίγνομαι πλεονασμός ὡς ἕνωσις ὁ σχηματισμός ἀποτελέω . εἰμί ὅτε γάρ ὁ ἐπισυμβαίνω πάθος ὡς ἕνος ὁ μόριον ἀποτελέω , ὅτε καί ὁ τις ποτέ ὑπό συγκοπή πίπτω ἑνόω ἐν ὁ τίπτε σύ δείδω ( Μ 244 ) . οὗτος οὖν ὁ λόγος δοκέω καί ὁ ηὖτε ὡς ἑνόω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 45
Ἀλλὰ κἀκεῖνο ἐπιλυθήϲεται , « τί τί δήποτε τὸ μὲν ηὖτε καὶ ἠύτε λέγεται ἐν τριϲὶ ϲυλλαβαῖϲ , ἠὒτε περ κλαγγὴ γεράνων πέλει ( Γ 3 ) , πάλιν ἀναγκαίωϲ τοῦ η ψιλουμένου διὰ τὸ προηγεῖϲθαι φωνήεντοϲ · οὐ μὴν ἔτι τὸ εὖτε . » — πρὸϲ ὃ ἔϲτι φάναι , ὡϲ ἕνεκα μὲν τῆϲ τοῦ ῡ ἐπενθέϲεωϲ ἀναγκαία ἡ διϲύλλαβοϲ προφορά . τὸ γὰρ ῡ καὶ τὸ ῑ πλεονάζοντα μετὰ φωνήεντοϲ εἰϲ μίαν ϲυλλαβὴν ϲυνῇει , ἕαδεν εὔαδεν , ἕκηλοϲ εὔκηλοϲ , καὶ παρὰ Αἰολεῦϲι ναόϲ ναυόϲ , καὶ παρ᾿ Ἴωϲι νόϲοϲ νοῦϲοϲ . καὶ ἐπὶ τοῦ ἔρια εἴρια , ἕωϲ εἵωϲ ἀναγκαίωϲ οὖν καὶ τὸ ηὖτε ἀπὸ τοῦ ἥτε τὰϲ ἴϲαϲ ϲυλλαβὰϲ τηρεῖ . — τῆϲ δὲ διαϲτάϲεωϲ ἀφορμή ἐϲτιν ἡδε . οὐκ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ⟨ τὸ η ⟩ καὶ τὸ ῡ ἐν μιῇ ϲυλλαβῇ , ὅτε μὴ ἐν κλίϲει ῥήματοϲ , αὐλῶ ηὔλουν , αὐχῶ ηὔχουν . ἀναγκαία ἄρα ἡ διάϲταϲιϲ τοῦ ἠὒτε . ἔνθεν γοῦν φαμὲν ἕνεκα μὲν μεταλήψεωϲ τοῦ ᾱ εἰϲ ἡ κατωρθῶϲθαι τὸ γρηῦϲ , ἕνεκα δὲ τοῦ τὴν τοιαύτην ϲυλλαβὴν μὴ εὑρίϲκεϲθαι διαϲτατικώτερόν φαμεν τὸ γρηῦϲ Ἀπειραίη ( η 8 ) · ὅτι γὰρ ἐκ μονοϲυλλάβου διήρηται , προῦπτον , διδάϲκει δὲ καὶ ἡ γενική , διϲυλλαβήϲαϲα ἐν τῷ γρηὸϲ ὀδυρομένηϲ . ἡ γὰρ εἰϲ ηῡϲ εὐθεῖα διϲύλλαβοϲ γενικὴν τριϲύλλαβον ἀποτελεῖ , καθάπερ ἡ γένυϲ τῆϲ γένυοϲ . ἀποτελεῖ δὲ διϲύλλαβον γενικὴν τὴν γρηόϲ · ὅπερ παρείπετο ταῖϲ μονοϲυλλάβοιϲ εὐθείαιϲ . — ἀπειράκιϲ δὲ ἐδείχθη , ὅτι οὐ πρὸϲ τὰ πάθη αἱ κλίϲειϲ ἀπαρτίζονται , πρὸϲ δὲ τὰ ὁλόκληρα . —
Lemmas: ἀλλά ἐκεῖνος ἐπιλύω , « τίς τίς δήποτε ὁ μέν ηὖτε καί ἠΰτε λέγω ἐν τρεῖς συλλαβή , ἠΰτε περ κλαγγή γέρανος πέλω ( Γ 3 ) , πάλιν ἀναγκαῖος ὁ η̅ ψιλόω διά ὁ προηγέομαι φωνήεις · οὐ μήν ἔτι ὁ εὖτε . » — πρός ὅς εἰμί φημί , ὡς ἕνεκα μέν ὁ ὁ υ̅ ἐπένθεσις ἀναγκαῖος ὁ δισύλλαβος προφορά . ὁ γάρ υ̅ καί ὁ ι̅ πλεονάζω μετά φωνήεις εἰς εἷς συλλαβή σύνειμι , ἁνδάνω ἁνδάνω , ἕκηλος εὔκηλος , καί παρά Αἰολεύς ναός ναῦς , καί παρά Ἴων νόσος νόσος . καί ἐπί ὁ ἔριον ἔριον , ἕως ἕως ἀναγκαῖος οὖν καί ὁ ηὖτε ἀπό ὁ ὅστε ὁ ἴσος συλλαβή τηρέω . — ὁ δέ διάστασις ἀφορμή εἰμί ὅδε . οὐ εἰμί ἐπινοέω ⟨ ὁ η̅ ⟩ καί ὁ υ̅ ἐν εἷς συλλαβή , ὅτε μή ἐν κλίσις ῥῆμα , αὐλέω αὐλέω , αὐχέω αὐχέω . ἀναγκαῖος ἄρα ὁ διάστασις ὁ ἠΰτε . ἔνθεν γοῦν φημί ἕνεκα μέν μετάληψις ὁ α εἰς η̅ κατορθόω ὁ γραῦς , ἕνεκα δέ ὁ ὁ τοιοῦτος συλλαβή μή εὑρίσκω διαστατικός φημί ὁ γραῦς Ἀπειραῖος ( ὁ 8 ) · ὅτι γάρ ἐκ μονοσύλλαβος διερέω , πρόοπτος , διδάσκω δέ καί ὁ γενικός , δισυλλαβέω ἐν ὁ γρηῦς ὀδύρομαι . ὁ γάρ εἰς ηυς εὐθεῖα δισύλλαβος γενικός τρισύλλαβος ἀποτελέω , καθά ὁ γένυς ὁ γένυς . ἀποτελέω δέ δισύλλαβος γενικός ὁ γρηῦς · ὅς παρέπομαι ὁ μονοσύλλαβος εὐθεῖα . — ἀπειράκις δέ δείκνυμι , ὅτι οὐ πρός ὁ πάθος ὁ κλίσις ἀπαρτίζω , πρός δέ ὁ ὁλόκληρος . —
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 46
Βραχεῖα δὲ ἀφορμή ἐϲτι τοῦ καὶ τὸ εὖτε παραλαμβάνεϲθαι ἀντὶ τοῦ ηὖτε ὃν γὰρ τρόπον τὸ ὥϲ ἀντὶ τοῦ ὅτε , Ἔκτωρ δ᾿ ὡϲ Ϲκαιάϲ τε πύλαϲ ( Ζ 237 ) , κατὰ τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον οὐδὲν κωλύει καὶ τὸ εὖτ᾿ ὄρεοϲ , ϲημαῖνον τὸ ὅτε , παρειλῆφθαι ἀντὶ τοῦ ὥϲ .
Lemmas: βραχύς δέ ἀφορμή εἰμί ὁ καί ὁ εὖτε παραλαμβάνω ἀντί ὁ ηὖτε ὅς γάρ τρόπος ὁ ὡς ἀντί ὁ ὅτε , Ἕκτωρ δέ ὡς Σκαιαί τε πύλη ( Ζ 237 ) , κατά ὁ αὐτός δή τρόπος οὐδείς κωλύω καί ὁ εὖτε ὄρος , σημαίνω ὁ ὅτε , παραλαμβάνω ἀντί ὁ ὡς .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 47
Τρύφων ( p . 48 Velsen ) φηϲὶν « ὡϲ τὰ εἰϲ ᾱ λήγοντα ἐπιρρήματα βραχυκατάληκτά ἐϲτιν · οὐ γεγράψεται ἄρα τὸ ἰδία καὶ δημοϲία ϲὸν τῷ ῑ » . Ἔϲτι δὲ πρὸϲ τὸ τοιοῦτον ὑπαντῆϲαι , ὡϲ οὐ κατά τινα νόμον τὰ ἐπιρρήματα πάντωϲ εἰϲ βραχὺ θέλει λήγειν . τί γὰρ ἐμποδὼν τοῦ καὶ εἰϲ μακρὰν λήγειν καὶ εἰϲ βραχεῖαν ; καὶ γάρ τινα βραχυκατάληκτά ἐϲτιν , ὡϲ τὸ τῆλε καὶ ὀψέ , καὶ μακροκατάληκτα , ὡϲ τὸ ἔϲω καὶ ἔξω · καὶ τῷ ῑ βραχεῖ , ὡϲ ἐλληνιϲτί , ἰαϲτί , ἀλλὰ καὶ εἰϲ μακρὸν τὸ ῑ , ἀκονιτί , ἀναιμωτί . οὐκ ἄρα ἀπόδειξιϲ τοῦ ὅτι τὸ ἰδίᾳ ϲὺν τῷ ῑ οὐ γεγράψεται τὸ τἆλλα εἰϲ βραχὺ ᾱ λήγειν . — καὶ γὰρ ἐπ᾿ ὀνομάτων ἐνὸν τὸ τοιοῦτον εύρέϲθαι . μοῦϲά φαμεν , ἀλλὰ καὶ Ἀθηνᾶ καὶ ϲοφία .
Lemmas: Τρύφων ( p . 48 Velsen ) φημί « ὡς ὁ εἰς α λήγω ἐπίρρημα βραχυκατάληκτος εἰμί · οὐ γράφω ἄρα ὁ ἴδιος καί δημόσιος σός ὁ ι̅ » . εἰμί δέ πρός ὁ τοιοῦτος ὑπαντάω , ὡς οὐ κατά τις νόμος ὁ ἐπίρρημα πάντως εἰς βραχύς ἐθέλω λήγω . τίς γάρ ἐμποδών ὁ καί εἰς μακρός λήγω καί εἰς βραχύς ; καί γάρ τις βραχυκατάληκτος εἰμί , ὡς ὁ τῆλε καί ὀψέ , καί μακροκατάληκτος , ὡς ὁ ἔσω καί ἔξω · καί ὁ ι̅ βραχύς , ὡς ελληνιστί , Ἰαστί , ἀλλά καί εἰς μακρός ὁ ι̅ , ἀκονιτί , ἀναιμωτί . οὐ ἄρα ἀπόδειξις ὁ ὅτι ὁ ἴδιος σύν ὁ ι̅ οὐ γράφω ὁ ἄλλος εἰς βραχύς α λήγω . — καί γάρ ἐπί ὄνομα ἔνειμι ὁ τοιοῦτος εὑρίσκω . μοῦσα φημί , ἀλλά καί Ἀθήνη καί σοφία .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 50
Βαρύνεται καὶ ὅϲα οὐκ ἐν ὁμοφωνίᾳ γίνεται πληθυντικῶν οὐδετερῶν ὀνομάτων . παρὰ τὸ ταχύϲ ἐϲτιν ὄνομα πληθυντικὸν ταχέα , ἀφ᾿ οὗ ἐπίρρημα οὐχ ὁμόφωνον τὸ τάχα · λιγύϲ λιγέα λίγα · κρατύϲ κρατέα κράτα καὶ κάρτα · ὠκύϲ ὠκέα ῶκα . — Διὸ καὶ ϲημειωτέον παρὰ τὸ θαμύϲ , ἀφ᾿ οὗ καὶ τὸ θαμέεϲ πληθυντικὸν καὶ τὸ θαμέα , τὸ θαμά , οὐχ ὡϲ ταχέα τάχα . ὅπερ πάλιν διελέγχεται καὶ ἐκ τοῦ ἄμα , εἴγε δύναται ἐν ἐνδείᾳ εῖναι τοῦ θ · τὸ γὰρ πυκνῶϲ γινόμενον ὑφ᾿ ἕνα καιρὸν γίνεται . Τρύφων μέντοι τοὐναντίον φηϲίν , ὡϲ τὸ θαμά ἐπλεόναϲε τῷ θ , τῇ αὐτῇ ἐτυμολογίᾳ ἀρκούμενοϲ . ἐπιϲτούμεθα δὲ τὸ θαμά ἐντελέϲτερον διὰ τῆϲ τοῦ θαμέα ὀνόματοϲ παραθέϲεωϲ .
Lemmas: βαρύνω καί ὅσος οὐ ἐν ὁμοφωνία γίγνομαι πληθυντικός οὐδέτερος ὄνομα . παρά ὁ ταχύς εἰμί ὄνομα πληθυντικός ταχύς , ἀπό ὅς ἐπίρρημα οὐ ὁμόφωνος ὁ τάχα · λιγύς λιγύς λίγα · κρατύς κρατύς κράτος καί κάρτα · ὠκύς ὠκύς ὦκα . — διό καί σημειωτέος παρά ὁ θαμύς , ἀπό ὅς καί ὁ θαμέες πληθυντικός καί ὁ θαμέες , ὁ θαμά , οὐ ὡς ταχύς τάχα . ὅς πάλιν διελέγχω καί ἐκ ὁ ἅμα , εἰ δύναμαι ἐν ἔνδεια εἰμί ὁ θ̅ · ὁ γάρ πυκνός γίγνομαι ὑπό εἷς καιρός γίγνομαι . Τρύφων μέντοι ἐναντίος φημί , ὡς ὁ θαμά πλεονάζω ὁ θ̅ , ὁ αὐτός ἐτυμολογία ἀρκέω . πιστόω δέ ὁ θαμά ἐντελής διά ὁ ὁ θαμέες ὄνομα παράθεσις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 51
Βαρύνεται καὶ ὅϲα ἐν ὁμοφωνίᾳ καθέϲτηκε πληθυντικῶν βαρυτόνων ὀνομάτων · ἡδύτατοϲ , καὶ πληθυντικὸν ἡδύτατα , ἀλλὰ καὶ ἐπιρρηματικῶϲ τὸ ἡδύτατα . ὀρθῶϲ ἔχει τὸ κάλλιϲτα , ἔϲχατα , ἥδιϲτα , πρῶτα .
Lemmas: βαρύνω καί ὅσος ἐν ὁμοφωνία καθίστημι πληθυντικός βαρύτονος ὄνομα · ἡδύς , καί πληθυντικός ἡδύς , ἀλλά καί ἐπιρρηματικός ὁ ἡδύς . ὀρθός ἔχω ὁ καλός , ἔσχατος , ἡδύς , πρῶτος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 52
Βαρύνεται καὶ ὅϲα ἐκ μεταλήψεώϲ ἐϲτι τῶν εἰϲ θεν , ὅπερ ἐϲτὶ παρ᾿ Αἰολεῦϲι καὶ Δωριεῦϲι , περὶ ὧν καὶ τῆϲ μεταλήψεωϲ ἐντελῶϲ ἐκτεθείμεθα . οὐ γὰρ ἐφικτὴ πᾶϲα μετάθεϲιϲ τῶν εἰϲ θεν ληγόντων τοπικῶν εἰϲ τὸ ᾱ . οὐ γὰρ τὸ οὐρανόθεν οὐρανόθα φαϲίν , οὐδὲ τὸ ἄλλοθεν ἄλλοθα , τὸ δὲ ἔμπροϲθεν ἔμπροϲθα , ἔνερθεν ἔνερθα , ὄπιϲθεν ὄπιϲθα · ὁ δ᾿ ἐξύπιϲθα καϲταθείϲ ( fr . adesp . 67 Bergk3 ) · πρόϲθεν πρόϲθα · καὶ παρ᾿ Ἀλκμᾶνι οὕτω δεκτέον τὴν ϲυναλοιφήν , πρόϲθ᾿ Ἀπόλλωνοϲ Λυκήω ( fr . 73 Bergk3 ) .
Lemmas: βαρύνω καί ὅσος ἐκ μετάληψις εἰμί ὁ εἰς θεν , ὅς εἰμί παρά Αἰολεύς καί Δωριεύς , περί ὅς καί ὁ μετάληψις ἐντελής ἐκτίθημι . οὐ γάρ ἐφικτός πᾶς μετάθεσις ὁ εἰς θενʹ λήγω τοπικός εἰς ὁ α . οὐ γάρ ὁ οὐρανόθεν οὐρανόθα φημί , οὐδέ ὁ ἄλλοθεν ἄλλοθα , ὁ δέ ἔμπροσθεν ἔμπροσθα , ἔνερθε ἔνερθα , ὄπισθεν ὄπισθα · ὁ δέ ἐξύπισθα καθίστημι ( fr . adesp . 67 Bergk3 ) · πρόσθεν πρόσθεν · καί παρά Ἀλκμάν οὕτως δεκτέος ὁ συναλοιφή , πρόσθεν Ἀπόλλων Λυκήας ( fr . 73 Bergk3 ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 53
Ϲαφέϲ ἐϲτιν ὅτι καὶ τὸ ἔνθα τῇδε ἔχει , εἴγε τὰ μὴ οὕτωϲ ἔχοντα τῶν εἰϲ θᾱ ὀξύνεται , δηθά οὐ παρακείμενον εἰϲ θεν λήγοντι , τριχθά καὶ τετραχθά . — Ἀλλὰ καὶ τὰ τῆϲ ϲημαϲίαϲ ὧδε ἔχει . τὰ παρὰ πρόθεϲιν παραγόμενα τῶν εἰϲ θεν ληγόντων κοινῇ χρῆται ϲημαϲίᾳ κατὰ τὴν τοπικὴν ἐκφοράν , εἴγε τὰ μὲν ἄλλα τὴν ἐκ τόπου ϲχέϲιν ϲημαίνει , λέγω τὸ οἴκοθεν , οὐρανόθεν , ἃ δὲ ἔχει τὰϲ τρεῖϲ διαϲτάϲειϲ . ὡϲ γὰρ καὶ ἐπ᾿ ὀνομάτων ἔϲτι κοινότητα γένουϲ παραδέξαϲθαι , οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν προκειμένων ἐπιρρημάτων κοινότητα τὴν τόπων ἔϲτιν ἐπιδέξαϲθαι · καὶ καθάπερ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι τῇ παραθέϲει τῶν ἄρθρων διαϲτελλόμενα τὰ κοινά , οὕτω καὶ τῇ παραθέϲει τῶν προ θέϲεων τὰ προκείμενα διαϲτέλλεται . φαμὲν γὰρ ἐκ τοῦ ἔμπροϲθεν εἰϲ τὸ ἔμπροϲθεν , ἐκ τοῦ ὕπερθεν εἰϲ τὸ ὕπερθεν , τῶν ἄλλων ἐπιρρημάτων τὸ τοιοῦτον οὐκ ἀναδεχομένων . καὶ δὴ παρὰ τὴν ἔν πρόθεϲιν ἦν τι ἐπίρρημα ἔνθεν , ὃ δὴ ὤφειλε τρεῖϲ ἔχειν διαϲτάϲειϲ τοπικάϲ . καὶ ἐπειδὴ ἅπαξ Δωρικώτερον τὸ ἔνθεν εἰϲ τὸ ᾱ μετετίθετο , καὶ ἦν κοινότερον μεταλαμβανόμενον τὸ ἔνθα , ἐμερίζετο μὲν τῇ ϲυνεκδρομῇ τῶν εἰϲ θεν ληγόντων τὸ ἔνθεν εἰϲ τὴν ἐκ τοῦ τόπου ϲχέϲιν , εἶχε δὲ τὰϲ ὑπολοίπουϲ δύο ϲημαϲίαϲ ἐγκειμέναϲ ἐν τῷ ἔνθα . διὰ τοῦτο τὸ ἔνθα καὶ τὸ εἰϲ τὸν τόπον ϲημαίνει καὶ ἐν τόπῳ , ἔνθα μὲν Αἴαϲ κεῖται ( γ 109 ) , ἔνθα κατεπλέομεν ( ι 142 ) . δέδεικται ἄρα ἀναλόγωϲ βαρυνόμενον τὸ ἔνθα .
Lemmas: Σαφής εἰμί ὅτι καί ὁ ἔνθα τῇδε ἔχω , εἰ ὁ μή οὕτως ἔχω ὁ εἰς θα ὀξύνω , δηθά οὐ παράκειμαι εἰς θεν λήγω , τριχθά καί τετραχθά . — ἀλλά καί ὁ ὁ σημασία ὧδε ἔχω . ὁ παρά πρόθεσις παράγω ὁ εἰς θεν λήγω κοινός χράω σημασία κατά ὁ τοπικός ἐκφορά , εἰ ὁ μέν ἄλλος ὁ ἐκ τόπος σχέσις σημαίνω , λέγω ὁ οἴκοθεν , οὐρανόθεν , ὅς δέ ἔχω ὁ τρεῖς διάστασις . ὡς γάρ καί ἐπί ὄνομα εἰμί κοινότης γένος παραδέχομαι , οὕτως καί ἐπί ὁ πρόκειμαι ἐπίρρημα κοινότης ὁ τόπος εἰμί ἐπιδείκνυμι · καί καθά εἰμί ἐπινοέω ὁ παράθεσις ὁ ἄρθρον διαστέλλω ὁ κοινός , οὕτως καί ὁ παράθεσις ὁ προ θέσις ὁ πρόκειμαι διαστέλλω . φημί γάρ ἐκ ὁ ἔμπροσθεν εἰς ὁ ἔμπροσθεν , ἐκ ὁ ὕπερθεν εἰς ὁ ὕπερθεν , ὁ ἄλλος ἐπίρρημα ὁ τοιοῦτος οὐ ἀναδέχομαι . καί δή παρά ὁ ἐν πρόθεσις εἰμί τις ἐπίρρημα ἔνθεν , ὅς δή ὀφέλλω τρεῖς ἔχω διάστασις τοπικός . καί ἐπειδή ἅπαξ Δωρικός ὁ ἔνθεν εἰς ὁ α μετατίθημι , καί εἰμί κοινός μεταλαμβάνω ὁ ἔνθα , μερίζω μέν ὁ συνεκδρομή ὁ εἰς θεν λήγω ὁ ἔνθεν εἰς ὁ ἐκ ὁ τόπος σχέσις , ἔχω δέ ὁ ὑπόλοιπος δύο σημασία ἔγκειμαι ἐν ὁ ἔνθα . διά οὗτος ὁ ἔνθα καί ὁ εἰς ὁ τόπος σημαίνω καί ἐν τόπος , ἔνθα μέν Αἴας κεῖμαι ( γ 109 ) , ἔνθα καταπλέω ( ι 142 ) . δείκνυμι ἄρα ἀνάλογος βαρύνω ὁ ἔνθα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 54
Βαρύνεται καὶ ὅϲα ἀντιμεταλαμβάνεται ἑτέροιϲ ἐπιρρήμαϲι , ϲχεδὸν ὑπὸ τὸν λόγον τῶν πρωτοτύπων παραλαμβανόμενα . τῳ ἔμπηϲ παράκειται τὸ ἔμπα , ἔμπα γε μὴν ἴθι δεῦρο . ( ὅτι γὰρ καὶ ϲύνδεϲμόϲ ἐϲτιν ἐναντιωματικὸϲ τὸ ἔμπηϲ καὶ ἐπίρρημα , δείκνυται ἐν τῷ περὶ ϲυνδέϲμων · ᾧ λόγῳ καὶ ἄλλα ϲυνεμπίπτει ἐν ϲυνδέϲμοιϲ καὶ ἐπιρρήμαϲι . τὸ ὄφρα ϲύνδεϲμοϲ , ἀλλὰ καὶ ἐπίρρημα . οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ ὅπωϲ . καὶ τὸ ἵνα δὲ τοπικὸν ἐπίρρημά ἐϲτιν , ἵνα τ᾿ ἔτραφεν ἠδ᾿ ἐγένοντο ( κ 417 ) , καὶ ϲύνδεϲμοϲ αἰτιολογικόϲ , καὶ ἔτι ἀποτελεϲτικόϲ ) . καὶ τῷ μάλα δὲ τὸ μᾶλλον ἀντιπαράκειται . ἴϲωϲ δὲ καὶ τὸ ἦκα , τὴν αὐτὴν ἔχον ἀντιμετάληψιν , ἐν ὑπερβατῷ ἐϲτι τοῦ φωνήεντοϲ , ἀναγκαίωϲ τοῦ ν ἀποϲτάντοϲ , καθότι καὶ ἐπὶ τοῦ πρόϲθεν πρόϲθα , ἔνερθεν ἔνερθα .
Lemmas: βαρύνω καί ὅσος ἀντιμεταλαμβάνω ἕτερος ἐπίρρημα , σχεδόν ὑπό ὁ λόγος ὁ πρωτότυπος παραλαμβάνω . ὁ ἔμπας παράκειμαι ὁ ἔμπας , ἔμπας γε μήν ἔρχομαι δεῦρο . ( ὅτι γάρ καί σύνδεσμος εἰμί ἐναντιωματικός ὁ ἔμπας καί ἐπίρρημα , δείκνυμι ἐν ὁ περί σύνδεσμος · ὅς λόγος καί ἄλλος συνεμπίπτω ἐν σύνδεσμος καί ἐπίρρημα . ὁ ὄφρα σύνδεσμος , ἀλλά καί ἐπίρρημα . οὕτως ἔχω καί ὁ ὅπως . καί ὁ ἵνα δέ τοπικός ἐπίρρημα εἰμί , ἵνα τε τρέφω ἠδέ γίγνομαι ( κ 417 ) , καί σύνδεσμος αἰτιολογικός , καί ἔτι ἀποτελεστικός ) . καί ὁ μάλα δέ ὁ μάλα ἀντιπαράκειμαι . ἴσως δέ καί ὁ ἦκα , ὁ αὐτός ἔχω ἀντιμετάληψις , ἐν ὑπερβατόν εἰμί ὁ φωνήεις , ἀναγκαῖος ὁ ν ἀφίστημι , καθότι καί ἐπί ὁ πρόσθεν πρόσθεν , ἔνερθε ἔνερθα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 57
Διὰ τῶν προκατειλημμένων λόγων καταλάβοιτο ἄν τιϲ , ὅτι οὐδὲ τὸ ᾱ , ϲημαῖνον εὐχὴν ἐν τῷ « ἆ πά⟨ντα ϲυναγείραϲ ⟩ » ( Callim . fr . Schneider ) οὐκ ἔϲτιν ὁλόκληρον . ὡϲ γὰρ ἔφαμεν , οὐκ ἔϲτιν ἐν μα⟨κρῷ τῷ ᾱ ⟩ τὰ εἰϲ ᾱ λήγοντα ἐπιρρήματα . ἰδοὺ γὰρ καὶ τὸ ἅ παρὰ τὸ ὅϲ ἐν μονοϲυλλαβίᾳ ἐφύλαξε τὴν βραχύτητα , λεγόμενον ὁτὲ μὲν μετὰ ϲυνδέϲμου , ἅτε παρθένοϲ ( Χ 127 ) , ὁτὲ δὲ μετὰ προθέϲεωϲ , καθά , καθάπερ , καθότι καὶ τὸ ἰϲοδυναμοῦν , ὥϲτε λέων ἐχάρη ( Γ 23 ) . καθώϲ . — ἔϲτιν οὖν ἐν ἀποκοπῇ τοῦ βάλε ( ὅτι δὲ καὶ δύο ϲυλλαβῶν ἀποκοπὴ γίνεται . ἐντελῶϲ ἐν τῷ περὶ παθῶν παρεϲτήϲαμεν ) . ἐντεῦθεν γὰρ ἂν καὶ τεκμήραιτό τιϲ , ὡϲ οὐδ᾿ ἐντελέϲ ἐϲτι τὸ βάλε , βάλε δὴ , βάλε κηρύλοϲ εἴην ( Alem . fr . 26 Bergk3 ) , ὅπερ οὐκ ἐπλεόναϲεν ἐν τῷ ἄβαλε , καθώϲ τινεϲ ψήθηϲαν , καθὸ οὐδέποτε πλεοναϲμὸϲ λέξεωϲ λείπεται εἰϲ τὸ δηλούμενον τῆϲ λέξεωϲ . οὐδὲ γὰρ τὸ ἀϲταφίϲ εἰϲ τὸ ᾱ ποτὲ μεταληφθὲν ϲημαίνει τὸ αὐτό , οὐδὲ τὸ ἔειπε τῷ ε . τὰ μέντοι ἐντελῆ ὄντα , καὶ ἀποκοπτόμενα καὶ ἀφαιρούμενα , φυλάϲϲει τὸ δηλούμενον · τῶν γὰρ φωνῶν τὰ πάθη , καὶ οὐ τῶν ϲημαινομένων . ἀποκοπὲν τὸ δῶ ϲημαίνει τὸ δῶμα · ἀφαιρεθὲν τὸ ἐθέλω τοῦ ε τὸ αὐτὸ ϲημαίνει , τὸ θέλω , καὶ ἔτι προϲαφαιρεθὲν ἐν τῷ λῶ . — ὁ λόγοϲ καθολικόϲ , χωρὶϲ εἰ μὴ ὑπ᾿ ἀμφιβολίαν πέϲοι τι , ἧϲ καὶ τὰ λοιπὰ τῶν λέξεων ἀπολύεται διὰ τῶν ϲυμφερομένων . τὸ ἄρα ἆ ἀπεκόπη διὰ τὸ ἐν αὐτῷ δηλούμενον , καὶ τὸ βάλε ἀφαίρεϲιϲ διὰ τὸ ἐν λεκτῷ καταλιμπάνεϲθαι τὸ ᾱ .
Lemmas: διά ὁ προκαταλαμβάνω λόγος καταλαμβάνω ἄν τις , ὅτι οὐδέ ὁ α , σημαίνω εὐχή ἐν ὁ « ἆ πάντης συναγείρω ⟩ » ( Callim . fr . Schneider ) οὐ εἰμί ὁλόκληρος . ὡς γάρ φημί , οὐ εἰμί ἐν μακρός ὁ α ⟩ ὁ εἰς α λήγω ἐπίρρημα . ἰδού γάρ καί ὁ ὅς παρά ὁ ὅς ἐν μονοσυλλαβία φυλάσσω ὁ βραχύτης , λέγω ὅτε μέν μετά σύνδεσμος , ἅτε παρθένος ( Χ 127 ) , ὅτε δέ μετά πρόθεσις , καθά , καθά , καθότι καί ὁ ἰσοδυναμέω , ὥστε λέων χαίρω ( Γ 23 ) . καθώς . — εἰμί οὖν ἐν ἀποκοπή ὁ βάλλω ( ὅτι δέ καί δύο συλλαβή ἀποκοπή γίγνομαι . ἐντελής ἐν ὁ περί πάθος παρίστημι ) . ἐντεῦθεν γάρ ἄν καί τεκμαίρομαι τις , ὡς οὐδέ ἐντελής εἰμί ὁ βάλλω , βάλλω δή , βάλλω κηρύλος εἰμί ( Alem . fr . 26 Bergk3 ) , ὅς οὐ πλεονάζω ἐν ὁ ἄβαλε , καθώς τις ψάω , καθό οὐδέποτε πλεονασμός λέξις λείπω εἰς ὁ δηλέομαι ὁ λέξις . οὐδέ γάρ ὁ ἀσταφίς εἰς ὁ α ποτέ μεταλαμβάνω σημαίνω ὁ αὐτός , οὐδέ ὁ λέγω ὁ ε . ὁ μέντοι ἐντελής εἰμί , καί ἀποκόπτω καί ἀφαιρέω , φυλάσσω ὁ δηλέομαι · ὁ γάρ φωνή ὁ πάθος , καί οὐ ὁ σημαίνω . ἀποκόπτω ὁ δῶμα σημαίνω ὁ δῶμα · ἀφαιρέω ὁ ἐθέλω ὁ ε ὁ αὐτός σημαίνω , ὁ ἐθέλω , καί ἔτι προσαφαιρέομαι ἐν ὁ λάω . — ὁ λόγος καθολικός , χωρίς εἰ μή ὑπό ἀμφιβολία πίπτω τις , ὅς καί ὁ λοιπός ὁ λέξις ἀπολύω διά ὁ συμφέρω . ὁ ἄρα ἆ ἀποκόπτω διά ὁ ἐν αὐτός δηλέομαι , καί ὁ βάλλω ἀφαίρεσις διά ὁ ἐν λεκτός καταλείπω ὁ α .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 58
Τὰ εἰϲ ᾱν λήγοντα ἐπιρρήματα ἐν μακρῷ ἐϲτὶ τῷ ᾱ , τάϲει δὲ βαρείᾳ , ὡϲ ἔχει τὸ λίᾱν , ἄγᾶν , πέρᾱν . — δεδείξεται γὰρ τὸ ὅτᾱν , ὅτι δύο μέρη λόγου ἐϲτίν , ἔκ τε τοῦ ὅτε ἐπιρρήματοϲ καὶ τοῦ ἄν ϲυνδέϲμου , ἐν ᾧ δεδείξεται , ὅτι καὶ ἀνταποδοτικῷ χρῆται ὁ ποιητὴϲ τῷ τόταν , καὶ πότε περιϲϲῶϲ ἔγκειται ὁ ἄν ϲύνδεϲμοϲ , λέγω ἐν παραπληρωματικῷ , καὶ πότε οἤ . — Ἀλλ᾿ οὐδὲ τὸ πάμπᾶν ἄλογον ἂν εἴη διὰ τὴν ϲυϲτολὴν τοῦ ᾱ · ἅπαντα γὰρ τὰ ἐξ ὀνομάτων μεταλαμβανόμενα εἰϲ ἐπιρρηματικὴν ϲύνταξιν , τὴν φωνὴν τοῦ ὀνόματοϲ φυλάϲϲει , ὡϲ ἔχει τὸ εὐρύ , τὸ ἀτρεκέϲ , τὸ πυκνά , τὸ καλά , τὸ ἰδίᾳ , τὸ δημοϲίᾳ . ἄλλα πάμπολλα . λόγῳ οὐδὲ τὸ πάμπαν ὠλιγώρηται ⟨ κατὰ τὸ πρόπαν ⟩ ἢ ϲύμπᾶν · πάλιν γὰρ ἀπὸ ὀνοματικῆϲ ϲυντάξεωϲ εἰϲ ἐπιρρηματικὴν ἐχώρηϲεν . ἔϲτι τὸ πᾶν , ⟨ ὅπερ ⟩ μονοϲύλλαβον μὲν ὃν ἐν ἐκτάϲει τοῦ ᾱ ἐϲτίν , ὑπὲρ μίαν δὲ ϲυλλαβὴν καθεϲτηκόϲ , εἶτε καὶ κατὰ ϲύνθεϲιν εἴτε καὶ κατ’ ἐντέλειαν τοῦ ἐλλείποντοϲ α , ἐν ϲυϲτολῇ , ϲύμπάν , πρόπ ἄν ἅ ? ἄν . ὅπερ ἀνεδέδεκτο καὶ τὸ ἐπίρρημα ἐν τῷ πάμπἄν .
Lemmas: ὁ εἰς αν λήγω ἐπίρρημα ἐν μακρός εἰμί ὁ α , τάσις δέ βαρύς , ὡς ἔχω ὁ λίαν , ἄγαν , πέραν . — δείκνυμι γάρ ὁ ὅταν , ὅτι δύο μέρος λόγος εἰμί , ἐκ τε ὁ ὅτε ἐπίρρημα καί ὁ ἄν σύνδεσμος , ἐν ὅς δείκνυμι , ὅτι καί ἀνταποδοτικός χράω ὁ ποιητής ὁ τότεν , καί πότε περισσός ἔγκειμαι ὁ ἄν σύνδεσμος , λέγω ἐν παραπληρωματικός , καί πότε ΟΗΕ . — ἀλλά οὐδέ ὁ πάμπαν ἄλογος ἄν εἰμί διά ὁ συστολή ὁ α · ἅπας γάρ ὁ ἐκ ὄνομα μεταλαμβάνω εἰς ἐπιρρηματικός σύνταξις , ὁ φωνή ὁ ὄνομα φυλάσσω , ὡς ἔχω ὁ εὐρύς , ὁ ἀτρεκής , ὁ πυκνός , ὁ καλός , ὁ ἴδιος , ὁ δημοσίᾳ . ἄλλος πάμπολυς . λόγος οὐδέ ὁ πάμπαν ὀλιγωρέω ⟨ κατά ὁ πρόπας ⟩ ἤ σύμπας · πάλιν γάρ ἀπό ὀνοματικός σύνταξις εἰς ἐπιρρηματικός χωρέω . εἰμί ὁ πᾶς , ⟨ ὅς ⟩ μονοσύλλαβος μέν εἰμί ἐν ἔκτασις ὁ α εἰμί , ὑπέρ εἷς δέ συλλαβή καθίστημι , εἰμί καί κατά σύνθεσις εἴτε καί κατά ἐντέλεια ὁ ἐλλείπω α , ἐν συστολή , σύμπας , πρόπος ἄν ὅς ? ἄν . ὅς ἀναδέχομαι καί ὁ ἐπίρρημα ἐν ὁ πάμπαν .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 60
Καὶ τὰ παρ’ Αἰολεῦϲι δὲ ἐκ τῶν εἰϲ δην ληγόντων μετατιθέντα τὸ η εἰϲ τὸ α πάλιν ἐϲτὶ βαρύτονα , ὡϲ ἔχει τὸ κλέβδαν καὶ ϲύδαν . καὶ ἐπεὶ τὸ δήν ὀξύτονον ἦν διὰ μονοϲυλλαβίαν , καὶ τὸ Δωρικὸν ὀξύτονον , τὸ δάν . καὶ ἐπεὶ οἱ πλεοναϲμοὶ τὸν αὐτὸν τόνον τηροῦϲι , ϲαφὲϲ ὅτι καὶ τὸ θοάν πλεονάϲαν τῶ ο οὐκ ἀντέκειτο .
Lemmas: καί ὁ παρά Αἰολεύς δέ ἐκ ὁ εἰς δα λήγω μετατίθημι ὁ η̅ εἰς ὁ α πάλιν εἰμί βαρύτονος , ὡς ἔχω ὁ κλέβδαν καί σύδας . καί ἐπεί ὁ δήν ὀξύτονος εἰμί διά μονοσυλλαβία , καί ὁ Δωρικός ὀξύτονος , ὁ δήν . καί ἐπεί ὁ πλεονασμός ὁ αὐτός τόνος τηρέω , σαφής ὅτι καί ὁ Θόας πλεονάζω ὁ ο̅ οὐ ἀντίκειμαι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 61
Τὰ εἰϲ αϲ λήγοντα ὀξύνονται ( ἰδιαίτερον μὲν παρὰ τὸν ἄνδρα παραχθὲν τὸ ἀνθρακάϲ ) . οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ ἐντυπάϲ , ἑκάϲ , ἀνεκάϲ ( ὅπερ Ἀττικοὶ οὐ δεόντωϲ ἀναβιβάζουϲιν , ὡϲ καὶ ἐν ἑτέροιϲ ἐπιρρήμαϲι , χάριέν φαϲι καὶ ἄληθεϲ , καθὼϲ δείκνυμεν καὶ ἐπὶ τοῦ ϲφόδρα ) . — ϲημειωτέον οὖν τὸ πέλαϲ . τὸ γὰρ ἀτρέμαϲ , ὄφρ’ εὕδηϲι μένοϲ ( ε 524 ) . δύναται ἐκ καταλήξεωϲ τῆϲ εἰϲ α προϲειληφέναι τὸ ϲ . ὡϲ γὰρ τῷ ἠρεμῶ τὸ ἠρέμα παράκειται , τῷ ϲιγῶ τὸ ϲῖγα , ἀντῶ ἄντα , οὕτωϲ ἀτρεμῶ ἀτρέμα καὶ ἀτρέμαϲ , καθ’ ὃν λόγον ἔϲτι πολλάκιϲ καὶ ἔνδεια τοῦ ϲ ἐν ἐπιρρήμαϲιν , εἴγε ἀδιάφορον καὶ τὸ πολλάκιϲ καὶ πολλάκι , τουτάκιϲ τουτάκι .
Lemmas: ὁ εἰς α̅ς̅ λήγω ὀξύνω ( ἴδιος μέν παρά ὁ ἀνήρ παράγω ὁ ἄνθραξ ) . οὕτως ἔχω καί ὁ ἐντυπάς , ἑκάς , ἀνεκάς ( ὅς Ἀττικός οὐ δεόντως ἀναβιβάζω , ὡς καί ἐν ἕτερος ἐπίρρημα , χαρίεις φημί καί ἀληθής , καθώς δείκνυμι καί ἐπί ὁ σφόδρα ) . — σημειωτέος οὖν ὁ πέλας . ὁ γάρ ἀτρέμας , ὄφρα εὕδω μένος ( ε 524 ) . δύναμαι ἐκ κατάληξις ὁ εἰς α προσλαμβάνω ὁ σ̅ . ὡς γάρ ὁ ἠρεμέω ὁ ἠρέμα παράκειμαι , ὁ σιγάω ὁ σῖγα , ἀντάω ἄντα , οὕτως ἀτρεμέω ἀτρέμας καί ἀτρέμας , κατά ὅς λόγος εἰμί πολλάκις καί ἔνδεια ὁ σ̅ ἐν ἐπίρρημα , εἰ ἀδιάφορος καί ὁ πολλάκις καί πολλάκις , τουτάκις τουτάκις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 62
Τὰ εἰϲ ι λήγοντα ἐπιρρήματα , παραγωγὰ ὄντα , ὀξύνεται . Καὶ ἀπὸ ὀνομάτων μὲν παραγόμενα , ταῖϲ τούτων γενικαῖϲ ίϲοϲυλλαβεῖ , καὶ ἔϲτιν ἐν ἐκτάϲει τοῦ ῑ . παρὰ τὴν ἀθεώρητοϲ καὶ τὴν ἀθεωρήτου τὸ ἀθεωρητί , ἀκονιτί , ἀμογητί , ἀκλαυτί , πανθοινί . καὶ ϲαφὲϲ ὅτι τὸ ἐν ἐκτάϲει τοῦ ῑ ἀμηνυτί ἀναλογώτερον . ὅτι γὰρ τὰ τοιαῦτα διὰ τοῦ ῑ , ϲαφὲϲ μὲν καὶ ἐκ τῶν διαλέκτων , ϲαφὲϲ δὲ καὶ ἐκ τῆϲ παραδόϲεωϲ καὶ ἔτι τῆϲ παρεπομένηϲ ἔϲθ’ ὅτε ϲυϲτολῆϲ , ὅπερ ἴδιον τῶν διχρόνων · τὸ γοῦν Ἀρχιλόχειον ϲυνεϲτάλη , ἀμιϲθὶ γάρ ϲε πάμπαν οὐ διάξομεν ( fr . 41 Bergk 3 ) .
Lemmas: ὁ εἰς ι̅ λήγω ἐπίρρημα , παραγωγός εἰμί , ὀξύνω . καί ἀπό ὄνομα μέν παράγω , ὁ οὗτος γενικός ἰσοσυλλαβέω , καί εἰμί ἐν ἔκτασις ὁ ι̅ . παρά ὁ ἀθεώρητος καί ὁ ἀθεώρητος ὁ ἀθεωρητί , ἀκονιτί , ἀμογητί , ἀκλαυστεί , πανθοινί . καί σαφής ὅτι ὁ ἐν ἔκτασις ὁ ι̅ ἀμηνυτί ἀνάλογος . ὅτι γάρ ὁ τοιοῦτος διά ὁ ι̅ , σαφής μέν καί ἐκ ὁ διάλεκτος , σαφής δέ καί ἐκ ὁ παράδοσις καί ἔτι ὁ παρέπομαι εἰμί ὅτε συστολή , ὅς ἴδιος ὁ δίχρονος · ὁ γοῦν Ἀρχιλόχειος συστέλλω , ἀμισθί γάρ σύ πάμπαν οὐ διάγω ( fr . 41 Bergk 3 ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 63
Πάνυ γέλοιόν ἐϲτι τὸ τὴν αὐτὴν ϲημαϲίαν ἀπαιτεῖν ἔν τε τοῖϲ ἐπιρρήμαϲι καὶ τοῖϲ ὀνόμαϲιν · εἰ γὰρ ἀθεώρητον τὸ οὐ τεθεωρημένον , πῶϲ τὸ ἀθεωρητί ϲημαίνει τὸ μὴ θεωρῆϲαι καὶ πῶϲ , εἰ ἄκλαυτον τὸ μὴ κεκλαυϲμένον , πῶϲ τὸ ἀκλαυτί τὸ μὴ κλαῦϲαι ϲημαίνει ἔϲτι γὰρ καὶ ἐν ἄλλοιϲ μέρεϲι λόγου πάμπολλα , οἶϲ ἡ τοιαύτη διαφορά . ἀπὸ παρακειμένψν παθητικῶν ἐνεργητικὰ ὀνόματα γίνεται · παρὰ γὰρ τὸ ἔψαλται τὸ ψάλτηϲ , λέλυται λύτηϲ , κεκάθαρται καθαρτήϲ . παρὰ τὴν ἐξ πρόθεϲιν , ϲημαίνουϲαν τὸ ἐκ τόπου , τὸ ἔξω ἐπίρρημα καὶ τὸ ἐν τόπῳ καὶ εἰϲ τόπον δηλοῖ . παρὰ τὴν πρόϲ πρόθεϲιν , πληϲιαϲμὸν ϲημαίνουϲαν ( προϲελθεῖν γάρ φαμεν τὸ ἔγγιον ἐλθεῖν ) πρόϲω ἐϲτὶν ἐπίρρημα , ο ϲημαῖνον τὴν πληϲιότητα . παρ’ ἐνεργητικὸν τὸ τέμνω παθητικὸν γίνεται τὸ τόμοϲ , ἐν βαρείᾳ τάϲει · οὐ γὰρ πιθανόν ἐϲτι παρὰ τὸ τέμνομαι , ἐπεὶ οὐκ ἀναλογεῖ ἡ φωνή . ἔϲτι πάμπολλα εἰϲ τὸ τοιοῦτον ἐπιδεῖξαι .
Lemmas: πάνυ γέλοιος εἰμί ὁ ὁ αὐτός σημασία ἀπαιτέω ἐν τε ὁ ἐπίρρημα καί ὁ ὄνομα · εἰ γάρ ἀθεώρητος ὁ οὐ θεωρέω , πῶς ὁ ἀθεωρητί σημαίνω ὁ μή θεωρέω καί πῶς , εἰ ἄκλαυστος ὁ μή κλαυίνυμαι , πῶς ὁ ἀκλαυστεί ὁ μή κλαίω σημαίνω εἰμί γάρ καί ἐν ἄλλος μέρος λόγος πάμπολυς , οἶς ὁ τοιοῦτος διαφορά . ἀπό παρακειμένψν παθητικός ἐνεργητικός ὄνομα γίγνομαι · παρά γάρ ὁ ψάλλω ὁ ψάλτης , λύω λύτης , κάιθρω καθαρτής . παρά ὁ ἐκ πρόθεσις , σημαίνω ὁ ἐκ τόπος , ὁ ἔξω ἐπίρρημα καί ὁ ἐν τόπος καί εἰς τόπος δηλόω . παρά ὁ πρός πρόθεσις , πλησιασμός σημαίνω ( προσέρχομαι γάρ φημί ὁ ἐγγίων ἔρχομαι ) πρόσω εἰμί ἐπίρρημα , ὁ σημαίνω ὁ πλησιότης . παρά ἐνεργητικός ὁ τέμνω παθητικός γίγνομαι ὁ τόμος , ἐν βαρύς τάσις · οὐ γάρ πιθανός εἰμί παρά ὁ τέμνω , ἐπεί οὐ ἀναλογέω ὁ φωνή . εἰμί πάμπολυς εἰς ὁ τοιοῦτος ἐπιδείκνυμι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 64
Τὰ μέντοι διὰ τοῦ ϲτι ἐκφερόμενα ἄμεινον ἡγητέον ἀπὸ ῥημάτων παρῆχθαι . εἰ καὶ ϲυνυπάρχει τὰ ῥήματα , καὶ ταῦτα πάντα εἰϲ ζω περατούμενα . καὶ καθὼϲ ἀπὸ μιᾶϲ ϲυζυγίαϲ τῶν ῥημάτων μία ϲχεδὸν καὶ ἡ ϲυζυγία τῶν ἐπιρρημάτων . εὔλογόν τε καὶ τὸ διηλλαγμένον τοῦ ἐπιρρήματοϲ ϲυνδιηλλάχθαι τῷ πρωτοτύπῳ . οὐ γὰρ πιθανὸν παρὰ τὸ ἕλλην τὸ ἑλληνιϲτί , μᾶλλον δὲ παρὰ τὸ ἑλληνίζω · παρὰ γοῦν τὸ θρᾷξ πάλιν , διᾶφορον κατὰ τὴν κατάληξιν ὄν , οὐκ ἂν τὸ αὐτὸ παρακολουθήϲειε , θρᾳκιϲτί , παρὰ δὲ τὸ θρᾳκίζω , τῆϲ αὐτῆϲ πάλιν ἐχόμενον ϲυζυγίαϲ . οὕτωϲ ἔχει παρὰ τὸ δωρίζω δωριϲτί καὶ αἰολιϲτί , βαρβαριϲτί , μηδιϲτί , ϲυριϲτί , ϲκυθιϲτί . καὶ ἐπεὶ ἅπαξ τὸ ἰάζω ϲυνεκόπη ἐκ τοῦ ἰωνίζω , ἦν καὶ τὸ ϲυνὸν ἐπίρρημα ϲυμμετειληφὸϲ τοῦ πάθουϲ , ἰαϲτί . καὶ ϲαφὲϲ ὅτι πάλιν τὸ ἰωνιϲτί τῷ ἰωνίζω παρέκειτο . – Τούτοιϲ δὴ ἐπιϲτήϲαϲ ὁ Τρύφων ἐζήτει περὶ τοῦ μεγαλωϲτί , ἱερωϲτί παρὰ Ἀνα κρέοντι , καὶ ἔτι τοῦ παρὰ Ἀθηναίοιϲ νεωϲτί , ὅπερ οὐκ ἀπιθάνωϲ τῇ παρὰ Ἀθηναίοιϲ ϲυνήθει ἐπεκτάϲει ἐξέτεινε τὸ ῑ . ἔδει γάρ » , φηϲι , « παρὰ τὸ μεγαλίζω μεγαλιϲτί , νεανίζω νεανιϲτί · καὶ δῆλον ὅτι καὶ τὸ ἱρωϲτί παρά τι τῶν εἰϲ ζω ληγόντων ῥημάτων » . Πρὸϲ ὃν ἔϲτι φάναι , ὅτι πολλάκιϲ καὶ ἐκ διαφόρων μερῶν λόγου αἱ αὐταὶ παραί γωγαὶ γίνονται . παρὰ ῥῆμα τὸ αἰτῶ γίνεται τὸ αἰτίζω , καὶ παρ’ ὄνομα τὸ βάρβαροϲ τὸ βαρβαρίζω · ἐϲτι δὲ ὅτε καὶ παρ’ ἐπιρρήματα , ὡϲ αἰαῖ αἰάζω . - οὐδὲν οὑν κωλύει καὶ τὰ προκατειλημμένα τὰ μὲν παρὰ ῥῆμα εἰναι , τὰ δὲ ὡϲ ἠλογημένα ἀπὸ ἐπιρρημάτων παρῆχθαι τῶν είϲ ωϲ περατουμένων , ὥϲτε ἐν προϲθέϲει τοῦ τι ἀποτελεῖϲθαι , μεγάλωϲ μεγαλωϲτί , νέωϲ νεωϲτί , ἱερῶϲ ἱερωϲτί .
Lemmas: ὁ μέντοι διά ὁ σ ἐκφέρω ἀγαθός ἡγέομαι ἀπό ῥῆμα παράγω . εἰ καί συνυπάρχω ὁ ῥῆμα , καί οὗτος πᾶς εἰς ζαος περατόω . καί καθώς ἀπό εἷς συζυγία ὁ ῥῆμα εἷς σχεδόν καί ὁ συζυγία ὁ ἐπίρρημα . εὔλογος τε καί ὁ διαλλάσσω ὁ ἐπίρρημα συνδιαλλάσσω ὁ πρωτότυπος . οὐ γάρ πιθανός παρά ὁ Ἕλλην ὁ ἑλληνιστί , μάλα δέ παρά ὁ ἑλληνίζω · παρά γοῦν ὁ Θρᾷξ πάλιν , διάφορος κατά ὁ κατάληξις εἰμί , οὐ ἄν ὁ αὐτός παρακολουθέω , θρᾳκιστί , παρά δέ ὁ θρᾳκίζω , ὁ αὐτός πάλιν ἔχω συζυγία . οὕτως ἔχω παρά ὁ δωρίζω Δωριστί καί αἰολιστί , βαρβαριστί , μηδιστί , συριστί , Σκυθιστί . καί ἐπεί ἅπαξ ὁ ἰάζω συγκόπτω ἐκ ὁ ἰωνίζω , εἰμί καί ὁ σύνειμι ἐπίρρημα συμμεταλαμβάνω ὁ πάθος , Ἰαστί . καί σαφής ὅτι πάλιν ὁ ἰωνιστί ὁ ἰωνίζω παράκειμαι . – οὗτος δή ἐφίστημι ὁ Τρύφων ζητέω περί ὁ μεγαλωστί , ἱερωστί παρά ἀνα κρέων , καί ἔτι ὁ παρά Ἀθηναῖος νεωστί , ὅς οὐ ἀπίθανος ὁ παρά Ἀθηναῖος συνήθης ἐπέκτασις ἐκτείνω ὁ ι̅ . δέω γάρ » , φημί , « παρά ὁ μελίζω μεγαλιστί , νεανίζω νεανιστί · καί δῆλος ὅτι καί ὁ ἱρωστί παρά τις ὁ εἰς ζω̅ λήγω ῥῆμα » . πρός ὅς εἰμί φημί , ὅτι πολλάκις καί ἐκ διάφορος μέρος λόγος ὁ αὐτός παρά γωγή γίγνομαι . παρά ῥῆμα ὁ αἰτέω γίγνομαι ὁ αἰτίζω , καί παρά ὄνομα ὁ βάρβαρος ὁ βαρβαρίζω · εἰμί δέ ὅτε καί παρά ἐπίρρημα , ὡς αἶα αἰάζω . - οὐδείς οὖν κωλύω καί ὁ προκαταλαμβάνω ὁ μέν παρά ῥῆμα εἰμί , ὁ δέ ὡς ἀλογέω ἀπό ἐπίρρημα παράγω ὁ εἷς ω̅ς̅ περατόω , ὥστε ἐν πρόσθεσις ὁ τις ἀποτελέω , μέγας μεγαλωστί , νέος νεωστί , ἱερός ἱερωστί .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 65
Ἐδείξαμεν ἐν τοῖϲ περὶ τοῦ ἀέκητι , ὡϲ τὰ μὴ ὑποπίπτοντα ὑπὸ τόνδε τὸν λόγον πίπτει ὑπὸ βαρεῖαν τάϲιν , αὐθι , ἶφι . διὰ τοῦτο εὐμαρῶϲ τὰ τοιαῦτα καὶ τ⟨ὸ ϲ ἀποβάλλει ⟩ , πολλάκιϲ , τετράκιϲ . τὸ δὲ δίϲ καὶ τὸ τρίϲ οὐκέτι ἀποβάλλει διὰ τὸ εἰϲ ὀξεῖαν προάγεϲθαι . ἕνεκα τούτου μοι δοκεῖ καὶ τὸ χωρίϲ , ἀποβαλὸν τὸ ϲ οὐ δεόντωϲ , ἄνα λόγωϲ βεβαρύνθαι ἐν τῷ χῶρι διατμήγουϲιν ( Callim . fr . 48 Schneider ) · ἀναλογώτερά τε τὰ τοιαῦτα εἴη ἐν βαρείᾳ τάϲει , ἡχι , ναίχι . τοῦ οὐχί ὀξυνθέντοϲ οὐχὶ μεθίει ( 716 ) τούτῳ γὰρ τῷ λόγῳ καί τινεϲ ἀνέγνωϲαν τὸ πρῶι δ’ ὑπηοῖοι ( Θ 530 ) ἐν βαρείᾳ τάϲει . ἀνάλογοϲ γὰρ καὶ ἡ παρ’ Αἰολεῦϲι βαρεῖα τάϲιϲ , λέγω δὲ τοῦ ὄψι τὰρ ἄρξατο ( lyr . gr . fr . adesp . 55 Bergk 3 ) , ἀφ’ οὐ τὸ ὀψιμαθήϲ · οὐ γὰρ ὑγιὴϲ ἡ τοῦ ὀψέ τάϲιϲ , ὡϲ δεδείξεται ἐν τῷ περὶ τῶν εἰϲ ε ληγόντων ἐπιρρημάτων .
Lemmas: δείκνυμι ἐν ὁ περί ὁ ἀέκητι , ὡς ὁ μή ὑποπίπτω ὑπό ὅδε ὁ λόγος πίπτω ὑπό βαρύς τάσις , αὖθι , ἶφι . διά οὗτος εὐμαρής ὁ τοιοῦτος καί τότος σ̅ ἀποβάλλω ⟩ , πολλάκις , τετράκις . ὁ δέ δίς καί ὁ τρίς οὐκέτι ἀποβάλλω διά ὁ εἰς ὀξύς προάγω . ἕνεκα οὗτος ἐγώ δοκέω καί ὁ χωρίς , ἀποβάλλω ὁ σ̅ οὐ δεόντως , ἄναξ λόγος βαρύνω ἐν ὁ χῶρος διατμήγω ( Callim . fr . 48 Schneider ) · ἀνάλογος τε ὁ τοιοῦτος εἰμί ἐν βαρύς τάσις , ἧχι , ναίχι . ὁ οὐ ὀξύνω οὐ μεθίημι ( 716 ) οὗτος γάρ ὁ λόγος καί τις ἀναγιγνώσκω ὁ πρωΐ δέ ὑπηοῖος ( Θ 530 ) ἐν βαρύς τάσις . ἀνάλογος γάρ καί ὁ παρά Αἰολεύς βαρύς τάσις , λέγω δέ ὁ ὄψις ἄρα ἄρχω ( lyr . gr . fr . adesp . 55 Bergk 3 ) , ἀπό ὅς ὁ ὀψιμαθής · οὐ γάρ ὑγιής ὁ ὁ ὀψέ τάσις , ὡς δείκνυμι ἐν ὁ περί ὁ εἰς ε λήγω ἐπίρρημα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 66
Βαρύνεται καὶ ὅϲα ϲυνυπάρχει τοῖϲ είϲ θεν λήγουϲιν ἐπιρρήμαϲιν , οἴκοθεν οἴκοθι , οὐρανόθεν οὐρανόθι , αὐτόθεν αὐτόθι , πόθεν πόθι , ἀγχόθεν ἀγχόθι . ἅπερ φυλάϲϲει τὸ θ , ϲυνόντοϲ τοῦ ο κατὰ τὴν παρεδρεύουϲαν ἢ τοῦ ϲύνεγγυϲ ω , ὡϲ ἑτέρωθι , ἑκατέρωθι . τὰ γὰρ μὴ τῇδε ἔχοντα πάλιν μὲν βαρύνεται , ἀντί γε μὴν τοῦ θ τὸ ϲ παραλαμβάνεται , Ἀθήνηθεν Ἀθήνῃϲιν , Θήβηθεν Θήβηϲιν , Πιτάνηθεν Πιτάνῃϲιν . — Διὸ καὶ ϲημειὼϲαιτο ἄν τιϲ τὸ κεῖθι . ἀλλ’ ἦν γε ὑπὲρ τούτου φάναι , ὡϲ τὰ πεπονθότα οὐ τῳ ἐγγινομένῳ πάθει τὸ ἀκόλουθον ἀποτελεῖ , τῇ δὲ τοῦ ὁλοκλήρου προφορᾶ , ὡϲ ἐπ’ ὀνομάτων τὰ ϲυνηρημένα κατὰ τὰϲ εὐθείαϲ οὐ τῷ ϲυνηρημένῳ κατὰ τὰϲ κλίϲειϲ ἀκολουθεῖ , τῷ δὲ ὁλοκληροτέρῳ ( ὡϲ ἐν διαλέκτοιϲ τὸ χαρίηϲ καὶ τὰ τοιαῦτα οὐ τῇ λέξει τῶν εἰϲ ηϲ ληγόντων ἠκολούθηϲεν , τῇ δὲ πρωτοτύπῳ προφορᾷ ) · ὡϲ ἐν πρωτοτύποιϲ πλεοναϲμοῖϲ , ἡνίκα τὸ β ϲύνεϲτι τῷ ρ παρ’ Αἰολεῦϲι ϲυνεχέϲτερον ἐπιφερομένου τοῦ δ ἢ τοῦ τ καὶ ἔτι τοῦ κ , καὶ ἕνεκα τούτου τὸ ῥό τὸ β προϲελάμβανεν , οὐ τῷ πάθει ἀρκούμενον τοῦ ϲχήματοϲ , τῷ δὲ ἐντελεῖ ῥᾳδίωϲ . τὸ τοιοῦτον ἐπ’ ἄλλων ἀπείρων ἔϲτι παραϲτῆϲαι . καὶ δὴ καὶ τὸ κεῖθι οὐκ ἔχει φύϲει τὴν παρεδρεύουϲαν διὰ τοῦ ει , διὰ δὲ τοῦ νο . ὡϲ γὰρ παρὰ τὴν τούτου τουτόθεν τι γίνεται καὶ παρὰ τὴν αὐτοῦ αὐτόθεν , οὕτωϲ καὶ παρὰ τὴν ἐκείνου ἐκεινόθεν . ἔφαμεν δὲ τὸ ο αἴτιον γίνεϲθαι τῆϲ μονῆϲ τοῦ θ , καὶ εἰ οὐκ ἐπικρατεῖ τὼ πάθη , ἀναγκαία ἡ μονὴ τοῦ θ .
Lemmas: βαρύνω καί ὅσος συνυπάρχω ὁ εἷς θεν λήγω ἐπίρρημα , οἴκοθεν οἴκοθι , οὐρανόθεν οὐρανόθι , αὐτόθεν αὐτόθι , πόθεν πόθι , ἀγχόθεν ἀγχόθι . ὅς φυλάσσω ὁ θ̅ , σύνειμι ὁ ο̅ κατά ὁ παρεδρεύω ἤ ὁ σύνεγγυς ω̅ , ὡς ἑτέρωθι , ἑκατέρωθι . ὁ γάρ μή τῇδε ἔχω πάλιν μέν βαρύνω , ἀντί γε μήν ὁ θ̅ ὁ σ̅ παραλαμβάνω , Ἀθῆναι Ἀθῆναι , Θήβηθεν Θήβησιν , Πιτάνη Πιτάνη . — διό καί σημειόω ἄν τις ὁ ἐκεῖθι . ἀλλά εἰμί γε ὑπέρ οὗτος φημί , ὡς ὁ πάσχω οὐ ὁ ἐγγίγνομαι πάθος ὁ ἀκόλουθος ἀποτελέω , ὁ δέ ὁ ὁλόκληρος προφορά , ὡς ἐπί ὄνομα ὁ συνηρημένος κατά ὁ εὐθεῖα οὐ ὁ συλλέγω κατά ὁ κλίσις ἀκολουθέω , ὁ δέ ὁλόκληρος ( ὡς ἐν διάλεκτος ὁ χαρία καί ὁ τοιοῦτος οὐ ὁ λέξις ὁ εἰς η̅ς̅ λήγω ἀκολουθέω , ὁ δέ πρωτότυπος προφορά ) · ὡς ἐν πρωτότυπος πλεονασμός , ἡνίκα ὁ β σύνειμι ὁ ρ̅ παρά Αἰολεύς συνεχής ἐπιφέρω ὁ δ ἤ ὁ τ καί ἔτι ὁ κ , καί ἕνεκα οὗτος ὁ ῥόος ὁ β προσλαμβάνω , οὐ ὁ πάθος ἀρκέω ὁ σχῆμα , ὁ δέ ἐντελής ῥᾳδίως . ὁ τοιοῦτος ἐπί ἄλλος ἄπειρος εἰμί παρίστημι . καί δή καί ὁ ἐκεῖθι οὐ ἔχω φύσις ὁ παρεδρεύω διά ὁ ε̅ι̅ , διά δέ ὁ νο . ὡς γάρ παρά ὁ οὗτος τουτόθεν τις γίγνομαι καί παρά ὁ αὐτός αὐτόθεν , οὕτως καί παρά ὁ ἐκεῖνος ἐκεῖνος . φημί δέ ὁ ο̅ αἴτιος γίγνομαι ὁ μονή ὁ θ̅ , καί εἰ οὐ ἐπικρατέω ὁ πάθος , ἀναγκαῖος ὁ μονή ὁ θ̅ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 67
Ὁμοίωϲ καὶ τὰ διὰ τοῦ φι παρατόμενα βαρείαϲ ἔχεται τάϲεωϲ , λέγω περὶ τοῦ ἧφι βίηφι , οὐρανόφι , ἄπερ ἔϲθ’ ὅτε καὶ ϲὺν τῷ ν λέγεται , παϲϲαλόφιν , ἀριϲτερόφιν , δεξιόφιν ἔτι καὶ ἄλλα πλεῖϲτα μόρια τοιαῦτά ἐϲτιν , αἱ Αἰολικαὶ ἀντωνυμίαι , ἄμμι ἄμμιν , τὰ τρίτα πρόϲωπα , ἔχουϲι ἔχουϲιν , λέγουϲι λέγουϲιν , αἱ δοτικαὶ πληθυντικαί , παιϲί καὶ παιϲίν .
Lemmas: ὅμοιος καί ὁ διά ὁ φ παρατέμνω βαρύς ἔχω τάσις , λέγω περί ὁ ἑός βία , οὐρανός , ὅς εἰμί ὅτε καί σύν ὁ ν λέγω , πάσσαλος , ἀριστερός , δεξιός ἔτι καί ἄλλος πολύς μόριον τοιοῦτος εἰμί , ὁ Αἰολικός ἀντωνυμία , ἐγώ ἐγώ , ὁ τρίτος πρόσωπον , ἔχω ἔχω , λέγω λέγω , ὁ δοτικός πληθυντικός , παῖς καί παῖς .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 69
Τὰ εἰϲ ῶ λήγοντα βαρύνεται , ἔϲω , κύκλῳ , τόνῳ , πόρρω , πρόϲω , ἑκαϲτάτω , ἀνωτέρω , ἀνωτάτω , περαιτέρω . ὥϲτε ἕνεκα τούτου ϲημειοῦϲθαι τὸ ἐπιϲχερ ώ καὶ ἰὠ . Ἀλλ’ ἴϲωϲ ἡ μὲν προκατειλεγμένη τῶν είϲ ω βαρεῖα τάϲιϲ ἔχει τὴν ὁμοείδειαν ϲυνῳδὸν τοῦ τόνου · ἦν γὰρ ἅπαντα ἐν παραγωγῇ , ὡϲ εἰ καί τιϲ οὕτωϲ εἴποι · τὰ εἰϲ ω λήγοντα ἐπιρρήματα παραγωγὰ ἐν βαρείᾳ τάϲει ἐϲτί . καὶ εί μὲν ἀπὸ προθέϲεων γέγονεν , ίϲοϲυλλαβοῦντα μὲν ταῖϲ προθέϲεϲιν , εἰ καὶ διϲύλλαβοι εἶεν αἱ προθέϲειϲ · περιϲϲοϲυλλαβοῦντα δέ , εἰ ἀπὸ μονοϲυλλάβων προθέϲεων εἴη ἡπαραγωγή . διότι δὲ τὸ τοιοῦτον παρέπεται , ἐν ἄλλῳ τόπῳ καθολικώτερον εἰρήϲεται . τὰ δὲ ὑποδείγματα ἐκκείϲθω · παρὰ τὴν ἀνά ἄνω , κατά κάτω , πρόϲ πρόϲω , ἔϲ ἔϲω . τό τε τόνῳ καὶ κύκλῳ πρὸϲ ὁμοφω . νίαν τὴν ἀπὸ τοῦ τόνοϲ καὶ κύκλοϲ ἐν δοτικῇ πτώϲει . ἦν οὑν καὶ ταῦτα ἐκ προκειμένου γεγονότα . ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ ἑκαϲτάτω καὶ ἑκαϲτέρω ἦν ἐν ϲυγκριτικῇ παραγωγῇ . τά γ’ οὖν προκατειλεγμένα δέδεικται ὡϲ εἴη παραγωγά . ἦν οὖν τὰ προκείμενα , λέγω τὸ ἐπιϲχερώ καὶ ἰώ , οὐκ ἐνεχόμενα τῇ δοτικῇ παραγωγῇ , καὶ ἕνεκα τούτου οὐδὲ τῇ ταυτότητι τῆϲ τάϲεωϲ ἐχρήϲατο . ὅτι δὲ καὶ ἐν παραγωγῇ τινὰ γινόμενα διαλλάϲϲει κατὰ τὴν τάϲιν τῶν πρωτοτύπων ἢ τῶν μὴ κατὰ τὸ αὐτὸ γενομένων , ἐδείξαμεν περὶ τῶν εἰϲ ῑ ληγόντων ἐπιρρημάτων , εἴγε ἂ μὲν αὐτῶν πάλιν ὀξύνεται , ἃ δὲ βαρύνεται ἐν διαϲτολῇ τῇ δεούϲῃ · οὐ γὰρ τὸ νόϲφι καὶ τὸ ἶφι ὁμοίωϲ εἰρήϲεται τῷ ἑλληνιϲτί . καὶ εἰ δέδοται τὸ παρηλλαγμένον τοῦ τόνου ἐν διαφόρῳ εἴδει , ϲαφὲϲ ὅτι οὐδὲ ἐπὶ τοῦ τοιούτου βίαιον καὶ τὸ ἐπιϲχερώ ὀξύνεϲθαι καὶ τὸ ἰώ , ἐν παραλλαγῇ καθεϲτῶτα τοῦ πρόϲω καὶ τόνῳ καὶ τῶν ὁμοίων .
Lemmas: ὁ εἰς ω̅ λήγω βαρύνω , ἔσω , κύκλος , τόνος , πρόσω , πρόσω , ἑκαστάτω , ἀνώτερος , ἄνω , περαιτέρω . ὥστε ἕνεκα οὗτος σημειόω ὁ ἐπισχερ ὦ καί ἰώ . ἀλλά ἴσως ὁ μέν προκαταλέγω ὁ εἷς ω̅ βαρύς τάσις ἔχω ὁ ὁμοείδεια συνῳδός ὁ τόνος · εἰμί γάρ ἅπας ἐν παραγωγή , ὡς εἰ καί τις οὕτως λέγω · ὁ εἰς ω̅ λήγω ἐπίρρημα παραγωγός ἐν βαρύς τάσις εἰμί . καί εἰ μέν ἀπό πρόθεσις γίγνομαι , ἰσοσυλλαβέω μέν ὁ πρόθεσις , εἰ καί δισύλλαβος εἰμί ὁ πρόθεσις · περισσοσυλλαβέω δέ , εἰ ἀπό μονοσύλλαβος πρόθεσις εἰμί ἡπαραγωγή . διότι δέ ὁ τοιοῦτος παρέπομαι , ἐν ἄλλος τόπος καθολικός λέγω . ὁ δέ ὑπόδειγμα ἔκκειμαι · παρά ὁ ἀνά ἄνω , κατά κάτω , πρός πρόσω , εἰς ἔσω . ὁ τε τόνος καί κύκλος πρός ὁμοφω . νία ὁ ἀπό ὁ τόνος καί κύκλος ἐν δοτικός πτῶσις . εἰμί οὖν καί οὗτος ἐκ πρόκειμαι γίγνομαι . ἀλλά μήν καί ὁ ἑκαστάτω καί ἑκάς εἰμί ἐν συγκριτικός παραγωγή . ὁ γε οὖν προκαταλέγω δείκνυμι ὡς εἰμί παραγωγός . εἰμί οὖν ὁ πρόκειμαι , λέγω ὁ ἐπισχερώ καί ἰώ , οὐ ἐνέχω ὁ δοτικός παραγωγή , καί ἕνεκα οὗτος οὐδέ ὁ ταυτότης ὁ τάσις χράω . ὅτι δέ καί ἐν παραγωγή τις γίγνομαι διαλλάσσω κατά ὁ τάσις ὁ πρωτότυπος ἤ ὁ μή κατά ὁ αὐτός γίγνομαι , δείκνυμι περί ὁ εἰς ι̅ λήγω ἐπίρρημα , εἰ ὅς μέν αὐτός πάλιν ὀξύνω , ὅς δέ βαρύνω ἐν διαστολή ὁ δέω · οὐ γάρ ὁ νόσφι καί ὁ ἶφι ὅμοιος λέγω ὁ ἑλληνιστί . καί εἰ δίδωμι ὁ παραλλάσσω ὁ τόνος ἐν διάφορος εἶδος , σαφής ὅτι οὐδέ ἐπί ὁ τοιοῦτος βίαιος καί ὁ ἐπισχερώ ὀξύνω καί ὁ ἰώ , ἐν παραλλαγή καθίστημι ὁ πρόσω καί τόνος καί ὁ ὅμοιος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 70
ἔτι τὰ εἰϲ ω λήγοντα ἐπιρρήματα παροξύνεται , καθὼϲ ἔχει τὰ προκατειλεγμένα , πρόϲω , ἔϲω , κάτω , ἐγγυτέρω . ϲαφὲϲ οὑν ὅτι , καθὼϲ προείπομεν , εἰ ἐπίρρημα τὸ ἄνε ῳ , ϲεϲημειώϲεται . — ἀλλ’ εἰ παρεϲτήϲαμεν ὡϲ τὰ ϲυνεμπίπτοντα ὀνοματικῇ πτώϲει ἐπιρρήματα τὴν τάϲιν τῶν ὀνομάτων φυλάϲϲει , ϲαφὲϲ ὅτι προπαροξυνόμενον ἕνεκα τοῦ τόνου κατώρθωται . ἐδείκνυτο γὰρ τὸ προκείμενον , ὡϲ ἀπὸ Ἀττικῆϲ γραφῆϲ τῆϲ ἄνεωϲ ἐϲχημάτιϲτο · ἦν δὲ τὸ παρὰ Ἀττικοῖϲ ἄνεωϲ τρίτην ἀπὸ τέλουϲ ἔχον τὴν ὀξεῖαν . ὅθεν εὐλόγωϲ τὰ μὲν ἄλλα βαρυνόμενα τὴν ὀξεῖαν πρὸ τέλουϲ ἔχει , οὐ δυναμένηϲ τῆϲ ὀξείαϲ εἰϲ τρίτην ἀπὸ τέλουϲ πίπτειν .
Lemmas: ἔτι ὁ εἰς ω̅ λήγω ἐπίρρημα παροξύνω , καθώς ἔχω ὁ προκαταλέγω , πρόσω , ἔσω , κάτω , ἐγγύς . σαφής οὖν ὅτι , καθώς προλέγω , εἰ ἐπίρρημα ὁ εἶμαι ῳ , σημειόω . — ἀλλά εἰ παρίστημι ὡς ὁ συνεμπίπτω ὀνοματικός πτῶσις ἐπίρρημα ὁ τάσις ὁ ὄνομα φυλάσσω , σαφής ὅτι προπαροξύνω ἕνεκα ὁ τόνος κατορθόω . δείκνυμι γάρ ὁ πρόκειμαι , ὡς ἀπό Ἀττικός γραφή ὁ ἄνις σχηματίζω · εἰμί δέ ὁ παρά Ἀττικός ἄνεως τρίτος ἀπό τέλος ἔχω ὁ ὀξύς . ὅθεν εὔλογος ὁ μέν ἄλλος βαρύνω ὁ ὀξύς πρό τέλος ἔχω , οὐ δύναμαι ὁ ὀξύς εἰς τρίτος ἀπό τέλος πίπτω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 71
ἔτι τὰ εἰϲ ω λήγοντα ἐπιρρήματα βραχείᾳ κέχρηται τῇ παρεδρευούϲη , ὡϲ ἔχει τὸ ἑκαϲτέρω καὶ τὸ τόνῳ , ἄνω . καὶ οὐκ ἀντίκειται τὸ εἶϲω · δέδεικται γὰρ καὶ ἡ ἔϲ πρόθεϲιϲ ὁλοκληροτέρα καὶ τὸ ἔϲω . Τὸ ἄρα πόρρω ἐκτέταται ὡϲ Ἀττικώτερον , καθὸ καὶ τὸ προπέρυϲι πρωπέρυϲίν φαϲι , καὶ ὅτι μᾶλλον μηκυντικοί εἰϲι κατὰ τὰ φωνήεντα · περιϲϲοϲυλλάβου πάϲηϲ γενικῆϲ κατάληξίϲ ἐϲτι βραχεῖα , ἀλλὰ Ἀθηναῖοι πόλεώϲ φαϲι καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια . κτητικῶν τῶν εἰϲ κοϲ ληγόντων ἡ παρεδρεύουϲα βραχεῖά ἐϲτιν , ἀλλὰ κεραμεικόϲ τέ φαϲι καὶ βοεικόϲ . τὸ ᾱ πρὸ τῶν δύο λλ ϲυϲτέλλεται , ϲκάλλω , θάλλω , ϲφάλλω , ἄλλοϲ , μαλλόϲ , φάλοϲ ἐδείχθη καὶ κατὰ τοῦτο τὸ μᾶλλον Ἀττικόν . ἄπειροϲ ἡ εἰϲ τὸ τοιοῦτο παράθεϲιϲ . — Ἄλλωϲ τε , ὃν τρόπον παρὰ τὴν τόνῳ δοτικὴν τὸ ὁμόφωνον γίνεται ἐπίρρημα τόν νῳ , οὕτωϲ καὶ παρὰ τὴν πόρῳ δοτικὴν τὸ ἀκόλουθον ἐγένετο πόρῳ . ἴϲωϲ δὲ καὶ ὁ πλεοναϲμὸϲ τῆϲ διαλέκτου . διὸ καὶ ὁ πυρρίαϲ · τῇ γὰρ πυρόϲ γενικῇ παρωνόμαϲιαι . καὶ ὁ πυρρόϲ τῇδε ἔχει . – Οὐκ ἀγνοῶ δὲ ὡϲ ἔνιοι παρὰ πρόθεϲιν τὴν πρόϲ φαϲι γεγενῆϲθαι , ὥϲτε ἐν ὑπερβατῷ τοῦ ρ γεγενῆϲθαι πόρϲω , καὶ μεταθέϲει τοῦ ϲ εἰϲ τὸ ρ πόρρω . οὐκ ἀήθωϲ δὲ καὶ τὸ ϲ εἰϲ τὸ ρ μεταπίπτει , ὡϲ ἡ μυρϲίνη μυρρίνη , θαρϲεῖν θαρρεῖν .
Lemmas: ἔτι ὁ εἰς ω̅ λήγω ἐπίρρημα βραχύς χράω ὁ παρεδρεύω , ὡς ἔχω ὁ ἑκάς καί ὁ τόνος , ἄνω . καί οὐ ἀντίκειμαι ὁ εἴδομαι · δείκνυμι γάρ καί ὁ εἰς πρόθεσις ὁλόκληρος καί ὁ ἔσω . ὁ ἄρα πρόσω ἐκτείνω ὡς Ἀττικός , καθό καί ὁ προπέρυσι προπέρυσι φημί , καί ὅτι μάλα μηκυντικός εἰμί κατά ὁ φωνήεις · περισσοσύλλαβος πᾶς γενικός κατάληξις εἰμί βραχύς , ἀλλά Ἀθηναῖος πόλις φημί καί ὁ οὗτος ὅμοιος . κτητικός ὁ εἰς κος λήγω ὁ παρεδρεύω βραχύς εἰμί , ἀλλά κεραμεικός τε φημί καί βοεικός . ὁ α πρό ὁ δύο λλ συστέλλω , σκάλλω , θάλλω , σφάλλω , ἄλλος , μαλλός , φάλος δείκνυμι καί κατά οὗτος ὁ μάλα Ἀττικός . ἄπειρος ὁ εἰς ὁ τοιοῦτος παράθεσις . — ἄλλος τε , ὅς τρόπος παρά ὁ τόνος δοτικός ὁ ὁμόφωνος γίγνομαι ἐπίρρημα ὁ νόος , οὕτως καί παρά ὁ πόρος δοτικός ὁ ἀκόλουθος γίγνομαι πόρος . ἴσως δέ καί ὁ πλεονασμός ὁ διάλεκτος . διό καί ὁ πυρρίας · ὁ γάρ πῦρ γενικός παρονομάζω . καί ὁ πυρρός τῇδε ἔχω . – οὐ ἀγνοέω δέ ὡς ἔνιοι παρά πρόθεσις ὁ πρός φημί γίγνομαι , ὥστε ἐν ὑπερβατόν ὁ ρ̅ γίγνομαι πρόσω , καί μετάθεσις ὁ σ̅ εἰς ὁ ρ̅ πρόσω . οὐ ἀήθης δέ καί ὁ σ̅ εἰς ὁ ρ̅ μεταπίπτω , ὡς ὁ μυρσίνη μυρρίνη , θαρσέω θαρσέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 72
ἔτι καὶ τὸ ο ὕτω εἰ κατὰ φύϲιν εἰϲ ω λήγει , ἕνεκα τοῦ χρόνου τοῦ παρεδρεύοντοϲ ϲεϲημειώϲεται . — ὅθεν διακριτέον , πότερον ἐν προϲθέϲει ἐϲτὶ τοῦ ϲ τὸ οὕτωϲ ἢ ἐν ὑφαιρέϲει τοῦ ϲ τὸ οὕτω . — Οὐδὲν τῶν εἰϲ ω ληγόντων ἐπιρρημάτων τὸ ϲ ποτὲ προϲλαμβάνει , ἀπειράκιϲ μέντοι τὰ εἰϲ ϲ λήγοντα βαρύτονα ἐπιρρήματα τὸ ϲ ἀποβάλλει · δεύτερον ἄρα ἐϲτὶ τὸ οὕτω τοῦ οὔτωϲ . – Τὰ εἰϲ ω λήγοντα ἐπιρρήματα δείκνυται ἢ ἀπὸ ὀνομάτων τῶν οὐ τριγενῶν ἐϲχηματιϲμένα ἢ ἀπὸ προθέϲεων , ὡϲ ἔχει τὸ τόνῳ , κύκλῳ , κάτω καὶ τὰ ὅμοια · τὰ δὲ εἰϲ ωϲ περατούμενα πάντωϲ ἀπὸ τριγενῶν πτωτικῶν , κούφωϲ , φίλωϲ , μέϲωϲ , ταχέωϲ , εὐϲεβῶϲ , καλῶϲ ἔϲτι δέ γε τὸ οὐτοϲ οὐ μοναδικόν , τριγενὲϲ δέ . ϲαφὲϲ οὖν ὅτι καὶ κατὰ τοῦτο τὸ οὕτωϲ ἐντελέϲτερον .
Lemmas: ἔτι καί ὁ ὁ ὕω εἰ κατά φύσις εἰς ω̅ λήγω , ἕνεκα ὁ χρόνος ὁ παρεδρεύω σημειόω . — ὅθεν διακριτέος , πότερος ἐν πρόσθεσις εἰμί ὁ σ̅ ὁ οὕτως ἤ ἐν ὑφαίρεσις ὁ σ̅ ὁ οὕτως . — οὐδείς ὁ εἰς ω̅ λήγω ἐπίρρημα ὁ σ̅ ποτέ προσλαμβάνω , ἀπειράκις μέντοι ὁ εἰς σ̅ λήγω βαρύτονος ἐπίρρημα ὁ σ̅ ἀποβάλλω · δεύτερος ἄρα εἰμί ὁ οὕτως ὁ οὔτως . – ὁ εἰς ω̅ λήγω ἐπίρρημα δείκνυμι ἤ ἀπό ὄνομα ὁ οὐ τριγενής σχηματίζω ἤ ἀπό πρόθεσις , ὡς ἔχω ὁ τόνος , κύκλος , κάτω καί ὁ ὅμοιος · ὁ δέ εἰς ω̅ς̅ περατόω πάντως ἀπό τριγενής πτωτικός , κοῦφος , φίλος , μέσος , ταχύς , εὐσεβής , καλός εἰμί δέ γε ὁ οὐτος οὐ μοναδικός , τριγενής δέ . σαφής οὖν ὅτι καί κατά οὗτος ὁ οὕτως ἐντελής .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 74
Καὶ τὸ ἄφν ω δέ , ἐν πάθει γενόμενον καὶ οὐ προφανῶϲ ἐπιδεξάμενον τὴν προκειμένην ὀνοματικὴν τριγένειαν , ϲυνεξῆλθε τοῖϲ εἰϲ ω λήγουϲιν ἐπιρρήμαϲιν . ἔϲτι μὲν γὰρ οὐ τούτου προκείμενον ὄνομα ἀφανήϲ , καὶ ἔτι τὸ ἀφανῶϲ , ἡ δὲ ϲυγκοπὴ ἄφνω , πάλιν καὶ τοῦ τόνου εὐλόγωϲ ἀναβιβαϲθέντοϲ , ἡ ἀπεδείχθη τὰ εἰϲ ω λήγοντα ἐπιρρήματα , μοναδικὰ ὄντα λέγω , κατὰ βαρεῖαν τάϲιν . ὅτι δὲ ἔκθ’ ὅτε πάθοϲ ἐγγινόμενον ἀμαυροῖ τὰϲ ἰδιότηταϲ τοῦ δεόντωϲ πωϲ ϲχηματίζεϲθαι , ἐντελῶϲ ἐν τοῖϲ περὶ παθῶν ἐδείχθη .
Lemmas: καί ὁ ἄφνος ω δέ , ἐν πάθος γίγνομαι καί οὐ προφανής ἐπιδέχομαι ὁ πρόκειμαι ὀνοματικός τριγένεια , συνεξέρχομαι ὁ εἰς ω̅ λήγω ἐπίρρημα . εἰμί μέν γάρ οὐ οὗτος πρόκειμαι ὄνομα ἀφανής , καί ἔτι ὁ ἀφανής , ὁ δέ συγκοπή ἄφνω , πάλιν καί ὁ τόνος εὔλογος ἀναβιβάζω , ὁ ἀποδείκνυμι ὁ εἰς ω̅ λήγω ἐπίρρημα , μοναδικός εἰμί λέγω , κατά βαρύς τάσις . ὅτι δέ ἕκτος ὅτε πάθος ἐγγίγνομαι ἀμαυρόω ὁ ἰδιότης ὁ δεόντως πως σχηματίζω , ἐντελής ἐν ὁ περί πάθος δείκνυμι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 75
Τὰ εἰϲ ως λήγοντα ἐπιρρήματα κοινολεκτούμενα δυϲὶ τόνοιϲ ὑπο πίπτει . ἢ γὰρ βαρύνεται , ὡϲ κούφωϲ , φαύλωϲ , μετρίωϲ , ἢ περιέϲπαϲται , ὡϲ τὸ ϲεμνῶϲ καὶ εὐϲεβῶϲ . καὶ ἔτι παρὰ Δωριεῦϲιν ἔνια ὀξύνεται , ὥϲτε κατ’ ἔγκλιϲιν ἀνεγνώϲθη ἦ ῥα καλὼ ϲ ἀποκαθάραϲα ἐξελεπύρωϲεν ( Sophr . fr . 87 Ahrens ) . περὶ ὡν καὶ κατὰ τὸ ἑξῆϲ εἰρήϲεται .
Lemmas: ὁ εἰς ὡς λήγω ἐπίρρημα κοινολεκτέω δύο τόνος ὑπο πίπτω . ἤ γάρ βαρύνω , ὡς κοῦφος , φαῦλος , μέτριος , ἤ περισπάω , ὡς ὁ σεμνός καί εὐσεβής . καί ἔτι παρά Δωριεύς ἔνιοι ὀξύνω , ὥστε κατά ἔγκλισις ἀναγιγνώσκω ἦ ἄρα καλός Σ ἀποκαθαίρω ἐκλεπυρώζω ( Sophr . fr . 87 Ahrens ) . περί ὅς καί κατά ὁ ἑξῆς λέγω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 76
ὙΠπέλαβον ὅτι καὶ κατὰ τὸ ἔθοϲ τὸ ὥϲ Δωρικόν ἐϲτι , περὶ οὖ ἐν εὐτάκτῳ εἰρήϲεται ἐν τῷ περὶ τῶν διεψευϲμένων τόνων . καὶ νῦν δὲ κεφαλαιωδέϲτερον ἔϲτι περὶ αὐτοῦ ἐκθέϲθαι , ὡϲ προϲήκοντα τὸν τόνον ἀνεδέξατο .
Lemmas: ὙΠπέλαβον ὅτι καί κατά ὁ ἔθος ὁ ὡς Δωρικός εἰμί , περί ὅς ἐν εὔτακτος λέγω ἐν ὁ περί ὁ διαψεύδω τόνος . καί νῦν δέ κεφαλαιώδης εἰμί περί αὐτός ἐκτίθημι , ὡς προσήκω ὁ τόνος ἀναδέχομαι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 77
Τὰ προκείμενα τῶν ἐπιρρημάτων , ἰδίαϲ παραγωγῆϲ οὐ τυχόντα , οὐδὲ τὸν ἶδιον τόνον ἔχει , ἀναμένει δὲ τὸν πτωτικὸν τόνον , ὅϲ ἐϲτιν ἀπὸ γενικῆϲ πληθυντικῆϲ . καὶ ἕνεκα τούτου ἢ περιϲπᾶται ἢ βαρύνεται , καθὸ πᾶϲα γενικὴ πληθυντικὴ ἤτοι περιϲπᾶται ἢ βαρύνεται . ἄμα καὶ . ϲυναποδεικτέον , ὡϲ παράγεται τὰ ἐπιρρήματα · καὶ ϲυνηγορητέον τῷ προκειμένῳ μορίῳ , ὅτι δεόντωϲ ὠξύνθη . Ἔκκειται μὲν οὖν πρῶτοϲ λόγοϲ , ὅτι διὰ τοῦτο ἢ περιϲπᾶται ἢ βαρύνεται , διὰ τὸν παρεπόμενον τόνον τῇ γενικῇ πληθυντικῇ · καὶ ϲυνυπάρχειν γὰρ θέλει τῇ γενικῇ πληθυντικῇ . τὸ μέγαϲ ἑτερόκλιτον ἔχει τὸ μεγάλου , καὶ τὸ ἐπίρρημα οὐ παρὰ τὴν μέγαϲ , ὡϲ παρὰ τὴν μεγάλων τὸ παντόϲ ὀξύνεται , ἡ δὲ πάντων γενικὴ βαρύνεται · ἔνθεν καὶ τὸ ϲυνὸν ἐπίρρημα ϲυμβαρύνεται . καὶ ὅτι τοῦτο αἴτιον , ϲαφὲϲ καὶ ἐκ τοῦ Δωριεῖϲ ϲυμπεριϲπᾶν τὸ ἐπίρρημα , ἐπεὶ καὶ τὴν γενικὴν πάντων φαϲίν . οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ ἀλλῶϲ καὶ τηνῶϲ . τοῦτο γὰρ καὶ ἐνίουϲ ἠπάτηϲεν ἀποφήναϲθαι ὡϲ τὰ παρ’ ἡμῖν βαρύτονα τῶν ἐπιρρημάτων περιϲπῶϲι Δωριεῖϲ . ὅπερ οὐκ ἦν ἀληθέϲ · οὔτε γὰρ τὸ κούφωϲ οὔτε τὸ φίλωϲ οὔτε τὰ τοιαῦτα περιϲπῶϲι . διὰ τί οὐν τὸ παντῶϲ ὅτι καὶ τὴν ποιοῦϲαν τὸν τόνον γενικὴν περιεϲπάκειϲαν . διότι δὲ τὴν παντων γενικὴν περιϲπῶϲι καὶ ἔτι τὴν ἀλλῶν , ἐν ἑτέροιϲ ἐδιδάξαμεν κατὰ τὰϲ ἀντωνυμικὰϲ γενικάϲ . Ἔτι καὶ τὰ τὴϲ φωνῆϲ ἐγγίζει ( τοῦ γὰρ ν ἅπαξ μετάyϲιϲ εἰϲ τὸ ο γίνεται ) καὶ τὰ ἐγγινόμενα πάθη · ἕνεκα τίνοϲ τὸ ϲοφῶϲ οὐ διαιρεῖται ; ὅτι οὐδὲ ἡ ϲοφῶν γενική . ἕνεκα τίνοϲ τὸ ψευδέωϲ , εὐϲεβέωϲ , ἀτρεκέωϲ , ἢ ὅτι καὶ ἡ εὐϲεβέων καὶ ἀτρεκέων ;
Lemmas: ὁ πρόκειμαι ὁ ἐπίρρημα , ἴδιος παραγωγή οὐ τυγχάνω , οὐδέ ὁ ἴδιος τόνος ἔχω , ἀναμένω δέ ὁ πτωτικός τόνος , ὅς εἰμί ἀπό γενικός πληθυντικός . καί ἕνεκα οὗτος ἤ περισπάω ἤ βαρύνω , καθό πᾶς γενικός πληθυντικός ἤτοι περισπάω ἤ βαρύνω . ἅμα καί . συναποδεικτέον , ὡς παράγω ὁ ἐπίρρημα · καί συνηγορέω ὁ πρόκειμαι μόριον , ὅτι δεόντως ὀξύνω . ἔκκειμαι μέν οὖν πρῶτος λόγος , ὅτι διά οὗτος ἤ περισπάω ἤ βαρύνω , διά ὁ παρέπομαι τόνος ὁ γενικός πληθυντικός · καί συνυπάρχω γάρ ἐθέλω ὁ γενικός πληθυντικός . ὁ μέγας ἑτερόκλιτος ἔχω ὁ μέγας , καί ὁ ἐπίρρημα οὐ παρά ὁ μέγας , ὡς παρά ὁ μέγας ὁ πᾶς ὀξύνω , ὁ δέ πᾶς γενικός βαρύνω · ἔνθεν καί ὁ σύνειμι ἐπίρρημα συμβαρύνω . καί ὅτι οὗτος αἴτιος , σαφής καί ἐκ ὁ Δωριεύς συμπερισπάω ὁ ἐπίρρημα , ἐπεί καί ὁ γενικός παντοῦ φημί . οὕτως ἔχω καί ὁ ἀναλόω καί τήνης . οὗτος γάρ καί ἔνιοι ἀπατάω ἀποφαίνω ὡς ὁ παρά ἐγώ βαρύτονος ὁ ἐπίρρημα περισπάω Δωριεύς . ὅς οὐ εἰμί ἀληθής · οὔτε γάρ ὁ κοῦφος οὔτε ὁ φίλος οὔτε ὁ τοιοῦτος περισπάω . διά τίς οὖν ὁ πανθός ὅτι καί ὁ ποιέω ὁ τόνος γενικός περισπάω . διότι δέ ὁ παντοῦ γενικός περισπάω καί ἔτι ὁ ἀναλόω , ἐν ἕτερος διδάσκω κατά ὁ ἀντωνυμικός γενικός . ἔτι καί ὁ σής φωνή ἐγγίζω ( ὁ γάρ ν ἅπαξ μέτας εἰς ὁ ὁ γίγνομαι ) καί ὁ ἐγγίγνομαι πάθος · ἕνεκα τίς ὁ σοφός οὐ διαιρέω ; ὅτι οὐδέ ὁ σοφός γενικός . ἕνεκα τίς ὁ ψευδής , εὐσεβής , ἀτρεκής , ἤ ὅτι καί ὁ εὐσεβής καί ἀτρεκής ;
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 78
Ἐταράχθηϲαν ἔνιοι καὶ κατὰ τὰ ϲχήματα τῶν ἐπιρρημάτων , ὑπολαμβάνοντεϲ μὴ ἐξομαλίζεϲθαι τὰ τῆϲ τάϲεωϲ τῶν ἐπιρρημάτων , εἴγε ἀπὸ τοῦ καλῶϲ φαϲι παγκάλωϲ καὶ ἀπὸ τοῦ ϲεμνῶϲ άϲεμνωϲ , οὺ μὴν ἀπὸ τοῦ ψευδῶϲ ἀψεύδωϲ , ϲαφῶϲ ἀϲόφωϲ ἦν . οὐδὲ γὰρ ἡ ϲύνθεϲιϲ αὐτῶν , τῶν δὲ προεκκειμένων πτωτικῶν , οἰϲ παρείπετο ἀναβιβάζειν μὲν τὸν τόνον , εἰ εἰϲ οϲ λήγοιεν , φυλάϲϲειν δἐ , εἰ εἰϲ ηϲ . καὶ ἐπεὶ καλόϲ πάγκαλοϲ παγκάλων , διὰ τοῦτο παγκάλωϲ · ψευδήϲ δὲ καὶ ἀψευδήϲ καὶ ἀψευδῶν , καὶ διὰ τοῦτο ἀψευδῶϲ , καὶ ἀϲαφῶϲ .
Lemmas: ταράσσω ἔνιοι καί κατά ὁ σχῆμα ὁ ἐπίρρημα , ὑπολαμβάνω μή ἐξομαλίζω ὁ ὁ τάσις ὁ ἐπίρρημα , εἰ ἀπό ὁ καλός φημί πάγκαλος καί ἀπό ὁ σεμνός ἀσέμνως , οὐ μήν ἀπό ὁ ψευδής ἄψευδος , σαφής ἄσοφος εἰμί . οὐδέ γάρ ὁ σύνθεσις αὐτός , ὁ δέ προέκκειμαι πτωτικός , οἶς παρέπομαι ἀναβιβάζω μέν ὁ τόνος , εἰ εἰς ος λήγω , φυλάσσω δέ , εἰ εἰς η̅ς̅ . καί ἐπεί καλός πάγκαλος πάγκαλος , διά οὗτος πάγκαλος · ψευδής δέ καί ἀψευδής καί ἀψευδής , καί διά οὗτος ἀψευδής , καί ἀσαφής .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 81
Ὅτι δὲ οὐ ϲυμπαθείαϲ ἔχεται ἡ πεῦϲιϲ ὡϲ πρὸϲ τὰ δίχα τοῦ τ καὶ μετὰ τοῦ τ λεγόμενα , ϲαφὲϲ ἐντεῦθεν . ὃν τρόπον ϲυνυπάρχουϲιν οἱ ἐνεϲτῶτεϲ τοῖϲ παρατατικοὶϲ , καὶ οἱ παρακείμενοι τοῖϲ ὑπερϲυντελικοῖϲ , καὶ αἱ γενικαὶ ταῖϲ δοτικαῖϲ , καὶ ἄλλα πλείονα , τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὰ πύϲματα ὡϲ πρὸϲ τὰϲ ἀναφορικὰϲ προφοράϲ , καὶ τὰ δίχα τοῦ τ ὡϲ πρὸϲ τὰ ἀνταποδοτικά , λέγω ⟨ τὰ ⟩ μετὰ τοῦ τ . ϲυνυπάρχει γοῦν ἑαυτοῖϲ καὶ ϲυνεξέρχεται . καὶ ἐπεὶ ἅπαξ τὸ πότεροϲ διὰ τοῦ π , καὶ τὸ ὁπότεροϲ . ἀλλ’ οὐ πάντωϲ κατηνάγκαϲται τὸ ὅτεροϲ καὶ τότεροϲ . καὶ ἐπεὶ πάλιν τὸ ἕωϲ , εὐθέωϲ καὶ τὸ τέωϲ , καὶ ὄφρα καὶ τόφρα , οὐ πάντωϲ ἐξηναγκαϲμένου τοῦ φάναι καὶ πέωϲ καὶ ὁπέωϲ , καὶ πόφρα καὶ ὁπόφρα . οὕτωϲ καὶ ἐπὶ τῶν προκειμένων μορίων οὐ πάντωϲ καιταναγκάζεται τὰ ἑξῆϲ . οὐ γὰρ ἐπεὶ τὸ ἀναγινώϲκιυ καὶ ἀνεγίνωϲκον , εὐθέωϲ καὶ τὰ ἑξῆϲ κλίματα · οὐδὲ ἐπεὶ τὸ ὕδωρ ὀρθῆϲ καὶ αίτιατικῆϲ , εὐθέωϲ καὶ γενικῆϲ καὶ δοτικῆϲ . ένθεν οὖν κατὰ ϲυμπάθειαν καὶ τὸ τώϲ τῷ ὥϲ ϲυνετονώθη , οὐ μὴν τὸ πῶϲ , καθὸ οὔτε πάντωϲ ϲυνυπάρχον ὀφείλει εῖναι , καὶ καθὸ ἐδείξαμεν , ὅτι αἱ πεύϲειϲ κατὰ φύϲιν ἐβαρύνοντο .
Lemmas: ὅτι δέ οὐ συμπάθεια ἔχω ὁ πεῦσις ὡς πρός ὁ δίχα ὁ τ καί μετά ὁ τ λέγω , σαφής ἐντεῦθεν . ὅς τρόπος συνυπάρχω ὁ ἐνίστημι ὁ παρατατικός , καί ὁ παράκειμαι ὁ ὑπερσυντελϊκός , καί ὁ γενικός ὁ δοτικός , καί ἄλλος πολύς , ὁ αὐτός τρόπος καί ὁ πύσμα ὡς πρός ὁ ἀναφορικός προφορά , καί ὁ δίχα ὁ τ ὡς πρός ὁ ἀνταποδοτικός , λέγω ⟨ ὁ ⟩ μετά ὁ τ̅ . συνυπάρχω γοῦν ἑαυτοῦ καί συνεξέρχομαι . καί ἐπεί ἅπαξ ὁ πότερος διά ὁ π , καί ὁ ὁπότερος . ἀλλά οὐ πάντως καταναγκάζω ὁ ὅτεροςς καί τός . καί ἐπεί πάλιν ὁ ἕως , εὐθύς καί ὁ τέως , καί ὄφρα καί τόφρα , οὐ πάντως ἐξαναγκάζω ὁ φημί καί πέος καί ὁπής , καί πόφρα καί ὁπόφρα . οὕτως καί ἐπί ὁ πρόκειμαι μόριον οὐ πάντως καταναγκάζω ὁ ἑξῆς . οὐ γάρ ἐπεί ὁ ἀναγιγνώσκω καί ἀναγιγνώσκω , εὐθύς καί ὁ ἑξῆς κλίμα · οὐδέ ἐπεί ὁ ὕδωρ ὀρθός καί αἰτιατικός , εὐθύς καί γενικός καί δοτικός . ἔνθεν οὖν κατά συμπάθεια καί ὁ τώς ὁ ὡς συντονόω , οὐ μήν ὁ πῶς , καθό οὔτε πάντως συνυπάρχω ὀφείλω εἰμί , καί καθό δείκνυμι , ὅτι ὁ πεῦσις κατά φύσις βαρύνω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 82
Καὶ τοϲαῦτα μὲν περὶ τῶν παρὰ τὰ πτωτικὰ παρηγμένων .
Lemmas: καί τοσοῦτος μέν περί ὁ παρά ὁ πτωτικός πάρειμι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 83
Δοκεῖ δὲ πρωτότυπον εἰναι τὸ ἕωϲ · οὐ γὰρ προυφέϲτηκέ τι · τό τε ἀνταποδοτικὸν αὐτοῦ τέωϲ .
Lemmas: δοκέω δέ πρωτότυπος εἰμί ὁ ἕως · οὐ γάρ προυφίστημι τις · ὁ τε ἀνταποδοτικός αὐτός τέως .