apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 80
Ϲυζυγεῖ τῷ προκειμένῳ μορίῳ ἀνταποδοτικὸν μὲν τὸ τώϲ , πυϲματικὸν δὲ τὸ πῶϲ , καὶ ἔτι ἀναφορικὸν τὸ ὅπωϲ , καθὸ καὶ ἄλλοιϲ ἡ τοιαύτη τάξιϲ παρέπεται , ἡ τῇ πῇ ὅπῃ , οὐ τοῦ ποῦ ὅπου , ἡνίκα τηνίκα πηνίκα ὁπηνίκα . — Ἴϲωϲ οὕν τιϲ φήϲει τὰ κατὰ πεῦϲιν ὁμοτονεῖν τοῖϲ κατὰ ἀπόλυϲιν . τὸ ποῦ περιϲπᾶται , ἀλλὰ καὶ τὸ οὐ τῆϲ αὐτῆϲ τάϲεωϲ ἔχεται . ηνίκα , καὶ τὸ πηνίκα . τὸ ἧ περιϲπᾶται , ἀλλὰ καὶ τὸ πῇ . εἰ δὴ καὶ τὸ πῶϲ περιϲπᾶται , ὁμόλογον ὅτι καὶ τὸ ὥὑϲ περιϲπαϲθήϲεται . Ἀλλὰ πρόϲ γε τὸ τοιοῦτον ἔϲτι φάναι . τί γὰρ μᾶλλον , εἰ τὸ ὥϲ ἀποδέδεικται εὐλόγωϲ ὀξυνόμενον , οὐχὶ τὸ πῶϲ περιϲπώμενον ἡμαρτῆϲθαι ὁμολογήϲουϲι τοῦ ἀπὸ τοῦ τ ἀρχομένου κατ’ ὀξεῖαν προφοράν , λέγω τοῦ τώϲ Ἔϲτιν οὖν ὑπὲρ ἀμφοτέρων ἀναλαβόντα τὸν λόγον ἐκεῖνο φάναι , ὡϲ εὐλόγωϲ καὶ τὸ πῶϲ περιεϲπᾶτο , προαποδεδειγμένου τοῦ ὅτι τὸ ὥϲ ὀξύνεται . — τὰ πύϲματα ἢ φύϲει θέλει βαρύνεϲθαι ἢ δυνάμει . τὰ γοῦν ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβήν , ἔχοντα τόπον τῆϲ βαρείαϲ , πάντα βαρύνεται τὰ δὲ μονοϲύλλαβα , οὐ δυνάμενα ἐκτὸϲ τῆϲ ὀξείαϲ γενέϲθαι , δυνάμει ἐβαρύνθη περιϲπαϲθέντα . ὅθεν τὸ μὲν ὥϲ , οὐχ ὑποπῖπτον πύϲματι , τὸν ἰδίον τόνον ἐφύλαξε · τὰ δὲ πῶϲ , γενόμενον πύϲμα , οὐ διὰ τὴν φωνὴν οὕτω περιεϲπάϲθη ὡϲ διὰ τὴν πεῦϲιν τὴν ἐγγενομένην . οὕτωϲ γοῦν τὰ ἀπ’ αὐτῶν ἀναφορικά , προϲλαμβάνοντα τὸ ο , ὡϲ ἆν τῶν τόνων ἐν τοῖϲ μονοϲυλλάβοιϲ κατην . αγκαϲμένων , γενόμενα διϲύλλαβα δέχεται καὶ τὴν προοφειλομένην τάϲιν , ἡνίκα γίνεται ὅπου καὶ ὅπη καὶ ὅπωϲ , τῶν ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβὴν οὐ ταὐτὸν ἀναδεχομένων διὰ τὸ κατὰ φύϲιν ἔχειν τὸν τόνον , πότε ὁπότε , ποῖοϲ ὁποῖοϲ , πηνίκα ὁπηνίκα . ὅθεν δοκεῖ μοι καὶ τὴν Δωρικὴν διάλεκτον τῷ μὲν προκατειλεγμένῳ λόγῳ ὅπωϲ ἀναγινὼϲκειν , οὐδ’ ὅπωϲ ἄριϲτα ( Sophr . fr . 88 b Ahrens ) , τῷ μέντοι μᾶλλον αὐτοὺϲ ϲυγκαταβιβάζειν τὰ ἐπιρρήματα ὁπῶϲ , ὥϲτε ἀμφοτέραϲ τὰϲ ἀναγνώϲειϲ λόγου ἔχεϲθαι .
Lemmas: συζυγέω ὁ πρόκειμαι μόριον ἀνταποδοτικός μέν ὁ τώς , πυσματικός δέ ὁ πῶς , καί ἔτι ἀναφορικός ὁ ὅπως , καθό καί ἄλλος ὁ τοιοῦτος τάξις παρέπομαι , ὁ ὁ πῇ ὅπῃ , ὅς ὁ ποῦ ὅπου , ἡνίκα τηνίκα πηνίκα ὁπηνίκα . — ἴσως οὖν τις φημί ὁ κατά πεῦσις ὁμοτονέω ὁ κατά ἀπόλυσις . ὁ ποῦ περισπάω , ἀλλά καί ὁ ὅς ὁ αὐτός τάσις ἔχω . ἡνίκα , καί ὁ πηνίκα . ὁ ἧ περισπάω , ἀλλά καί ὁ πῇ . εἰ δή καί ὁ πῶς περισπάω , ὁμόλογος ὅτι καί ὁ ὕω περισπάω . ἀλλά πρός γε ὁ τοιοῦτος εἰμί φημί . τίς γάρ μάλα , εἰ ὁ ὡς ἀποδείκνυμι εὔλογος ὀξύνω , οὐ ὁ πῶς περισπάω ἁμαρτάνω ὁμολογέω ὁ ἀπό ὁ τ̅ ἄρχω κατά ὀξύς προφορά , λέγω ὁ τώς ἔρτις οὖν ὑπέρ ἀμφότερος ἀναλαμβάνω ὁ λόγος ἐκεῖνος φημί , ὡς εὔλογος καί ὁ πῶς περισπάω , προαποδείκνυμι ὁ ὅτι ὁ ὡς ὀξύνω . — ὁ πύσμα ἤ φύσις ἐθέλω βαρύνω ἤ δύναμις . ὁ γοῦν ὑπέρ εἷς συλλαβή , ἔχω τόπος ὁ βαρύς , πᾶς βαρύνω ὁ δέ μονοσύλλαβος , οὐ δύναμαι ἐκτός ὁ ὀξύς γίγνομαι , δύναμις βαρύνω περισπάω . ὅθεν ὁ μέν ὡς , οὐ ὑποπίπτω πύσμα , ὁ ἴδιος τόνος φυλάσσω · ὁ δέ πῶς , γίγνομαι πύσμα , οὐ διά ὁ φωνή οὕτως περισπάω ὡς διά ὁ πεῦσις ὁ ἐγγίγνομαι . οὕτως γοῦν ὁ ἀπό αὐτός ἀναφορικός , προσλαμβάνω ὁ ο̅ , ὡς ἄν ὁ τόνος ἐν ὁ μονοσύλλαβος κάτειμι . αγκασμένων , γίγνομαι δισύλλαβος δέχομαι καί ὁ προοφείλω τάσις , ἡνίκα γίγνομαι ὅπου καί ὅπῃ καί ὅπως , ὁ ὑπέρ εἷς συλλαβή οὐ αὐτός ἀναδέχομαι διά ὁ κατά φύσις ἔχω ὁ τόνος , πότε ὁπότε , ποῖος ὁποῖος , πηνίκα ὁπηνίκα . ὅθεν δοκέω ἐγώ καί ὁ Δωρικός διάλεκτος ὁ μέν προκαταλέγω λόγος ὅπως ἀναγιγνώσκω , οὐδέ ὅπως ἀγαθός ( Sophr . fr . 88 b Ahrens ) , ὁ μέντοι μάλα αὐτός συγκαταβιβάζω ὁ ἐπίρρημα ὁπῶς , ὥστε ἀμφότερος ὁ ἀνάγνωσις λόγος ἔχω .