apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 142
δι’ εὐπετείαϲ τειχέων εἴϲω μολεῖν ( Eur . Phoen . 262 Kirchhoff ) . Ἀλλά φαϲιν , ὡϲ ἐχρῆν φάναι ἔνδον . ὅπερ ἐκ τῶν ἐναντίων ἴϲωϲ ἄλογον , καθὸ πᾶν εἰϲ δον λῆγον ἐπίρρημα ποιότητόϲ ἐϲτι παρεμφατικόν , οὐ τόπου , βοτρυδόν , οἰακηδόν , ἀγεληδόν , δονακηδόν . πῶϲ οὖν οὐ γέλοιον τὸ μὲν ἔχον λόγον παραιτεῖϲθαι , τὸ δὲ ἄλογον καὶ κατὰ φωνήν , ὅτι μὴ ὀξύνεται , καὶ κατὰ τὸ δηλούμενον , ὅτι μὴ τὸ αὐτὸ τοῖϲ ἅπαϲι ϲημαίνει , ἀναλογώτερον εἰπεῖν ; Ἔϲτιν ὑπὲρ τῆϲ χρήϲεωϲ ἐκεῖνα παραθέϲθαι , ὡϲ τὰ μὲν ἄλλα τῶν ἐπιρρημάτων , λέγω τὰ παρὰ τὰϲ προθέϲειϲ ἐϲχηματιϲμένα , οὐκ ἔχοντα ἕτερον τὸ παρακείμενον , δηλοῦν τὴν ἐν τόπῳ ϲχέϲιν , ἀνέμενε τὴν διϲϲὴν χρῆϲιν τῶν τοπικῶν · τὸ δὲ εἶϲω , ἔχον τὸ ἔνδον ἀντιπαρακείμενον , ἐδόκει ἀλόγωϲ τίθεϲθαι ϲημαῖνον τὴν τοῦ ἔνδον ϲχέϲιν . ὅπερ παντὶ μέρει λόγου παρακολουθεῖ τὸ διελἐγχεϲθαι εἰϲ ἀκαταλληλότητα , ὅταν ἑτέρα τιϲ χρῆϲιϲ ᾖ κατ’ ἰδίαν μόνον ϲημαϲίαν . τὸ γράφει οὐκ ἄν ποτε ἐπὶ πρώτου προϲώπου ἢ δευτέρου τεθείη , ἐπεὶ ἀπομεμέριϲται τὸ γράφω καὶ γράφειϲ εἰϲ τὰ πρόϲωπα · τὸ γράφειϲ δὲ οὕτε ἐπὶ πρώτου οὕτε ἐπὶ τρίτου , καθὸ ἀνεμερίϲθη τὰ τοιαῦτα . τά γε μὴν ἀπαρέμφατα , εἰϲ πρόϲωπα οὐ μεριϲθέντα οὐδ εἰϲ ἀριθμούϲ , οὐκέτι ἀκατάλληλα παρὰ τὴν τούτων ἀνωμαλίαν ἐϲτίν . ἔϲτιν εἰϲ τὸ τοιοῦτον πάμπολλα παραθέϲθαι . ἐξαιρέτωϲ οῦν ἀναμεριϲθὲν τὸ ἔνδον ἀναγκαίωϲ διελέγχει τὴν διϲϲὴν χρῆϲιν τοῦ εἴϲω . Ἀλλά φαμεν αὐτὸ ἠλογῆϲθαι , ὅπερ εἰχεν ὑπεξαίρεϲιν τοῦ μὴ ὅμοιον εἶναι τοῖϲ εἰϲ δον περατουμένοιϲ , πρῶτον ὅτι διϲύλλαβον , ἔπειτα μόνον ἀπὸ προθέϲεωϲ ἐϲχημάτιϲται , τῶν ἄλλων οὐ τῇδε ἐχόντων , ἀλλ’ ἐξ ὀνόματοϲ ἢ ῥήματοϲ παρηγμένων . πρόκειται δὲ ὅτι αἱ προθέϲειϲ , παραγόμεναι εἰϲ ἐπιρρηματικὴν προφοράν , τόπου ϲχέϲιν ἐπαγγέλλονται . εἰ οὖν μόνον ἀπὸ προθέϲεωϲ , μόνον καὶ τοπικὴν ϲχέϲιν ϲημαίνει , οὐκ ὀξυνόμενον , καθὸ τὸ πλέον πάλιν αἱ προθέϲειϲ ἐν βαρείᾳ τάϲει ἔχουϲι τὰ ἐπιρρήματα παραγόμενα .
Lemmas: διά εὐπέτεια τεῖχος εἴσω βλώσκω ( Eur . Phoen . 262 Kirchhoff ) . ἀλλά φημί , ὡς χρή φημί ἔνδον . ὅς ἐκ ὁ ἐναντίος ἴσως ἄλογος , καθό πᾶς εἰς δο λήγω ἐπίρρημα ποιότης εἰμί παρεμφατικός , οὐ τόπος , βοτρυδόν , οἰακηδόν , ἀγεληδόν , δονακηδόν . πῶς οὖν οὐ γέλοιος ὁ μέν ἔχω λόγος παραιτέομαι , ὁ δέ ἄλογος καί κατά φωνή , ὅτι μή ὀξύνω , καί κατά ὁ δηλέομαι , ὅτι μή ὁ αὐτός ὁ ἅπας σημαίνω , ἀνάλογος λέγω ; εἰμί ὑπέρ ὁ χρῆσις ἐκεῖνος παρατίθημι , ὡς ὁ μέν ἄλλος ὁ ἐπίρρημα , λέγω ὁ παρά ὁ πρόθεσις σχηματίζω , οὐ ἔχω ἕτερος ὁ παράκειμαι , δηλόω ὁ ἐν τόπος σχέσις , ἀναμένω ὁ δισσός χρῆσις ὁ τοπικός · ὁ δέ εἴδομαι , ἔχω ὁ ἔνδον ἀντιπαράκειμαι , δοκέω ἄλογος τίθημι σημαίνω ὁ ὁ ἔνδον σχέσις . ὅς πᾶς μέρος λόγος παρακολουθέω ὁ διελέγχω εἰς ἀκαταλληλότης , ὅταν ἕτερος τις χρῆσις εἰμί κατά ἴδιος μόνος σημασία . ὁ γράφω οὐ ἄν ποτέ ἐπί πρῶτος πρόσωπον ἤ δεύτερος τίθημι , ἐπεί ἀπομερίζω ὁ γράφω καί γράφω εἰς ὁ πρόσωπον · ὁ γράφω δέ ἵημι ἐπί πρῶτος ἵημι ἐπί τρίτος , καθό ἀναμερίζω ὁ τοιοῦτος . ὁ γε μήν ἀπαρέμφατος , εἰς πρόσωπον οὐ μερίζω οὐδέ εἰς ἀριθμός , οὐκέτι ἀκατάλληλος παρά ὁ οὗτος ἀνωμαλία εἰμί . εἰμί εἰς ὁ τοιοῦτος πάμπολυς παρατίθημι . ἐξαιρετός οὖν ἀναμερίζω ὁ ἔνδον ἀναγκαῖος διελέγχω ὁ δισσός χρῆσις ὁ εἴσω . ἀλλά φημί αὐτός ἀλογέω , ὅς ἔχω ὑπεξαίρεσις ὁ μή ὅμοιος εἰμί ὁ εἰς δον περατόω , πρῶτος ὅτι δισύλλαβος , ἔπειτα μόνος ἀπό πρόθεσις σχηματίζω , ὁ ἄλλος οὐ τῇδε ἔχω , ἀλλά ἐκ ὄνομα ἤ ῥῆμα πάρειμι . πρόκειμαι δέ ὅτι ὁ πρόθεσις , παράγω εἰς ἐπιρρηματικός προφορά , τόπος σχέσις ἐπαγγέλλω . εἰ οὖν μόνος ἀπό πρόθεσις , μόνος καί τοπικός σχέσις σημαίνω , οὐ ὀξύνω , καθό ὁ πολύς πάλιν ὁ πρόθεσις ἐν βαρύς τάσις ἔχω ὁ ἐπίρρημα παράγω .