apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 38
Τὰ εἰϲ ων λήγοντα , ὀνόματα μὲν ὄντα , παραϲχηματιϲμὸν ἔχει ἤτοι ἐν κοινότητι ὡϲ ὁ ϲώφρων ἡ ϲώφρων , ὁ γείτων ἡ γείτων , ἢ ἐν καταλήξει τῇ εἰϲ νᾷ , Λάκων Λάκαινα , δράκων δράκαινα · οἰϲ μέντοι παράκειται θηλυκὰ εἰϲ ϲα λήγοντα , τούτοιϲ παρέπεται τὸ εἶναι μετοχάϲ , λέγων λέγουϲα , φρονῶν φρονοῦϲα . καὶ διὰ τούτου γε τοῦ λόγου δείκνυται , ὅτι τὸ κρείων μετοχή , ἐκ τοῦ κρείουϲα γυναικῶν ( Χ 48 ) . ὁμολόγωϲ οὖν τὸ ἀκέων μετοχή · ἰδοὺ γὰρ παράκειται θηλυκόν , ἀλλ’ ἀκέουϲα κάθηϲο ( Α 565 ) . » — ” εϲτι δὲ πρὸϲ τὸ τοιοῦτον φάναι , ὡϲ ταῖϲ μετοχαῖϲ πολὺ πρότερον προῦφέϲτηκε ῥήματα , φέρω φέρων , φρονῶ φρονῶν . εἴπερ οὖν τὸ ἀκέων μετοχή , ϲαφὲϲ ὅτι καὶ ῥῆμα προυποϲτήϲεται τὸ ἀκέω . ἀλλ’ οὐδεμία ὑπόμνηϲιϲ τοῦ ῥήματοϲ . ἀλλ’ ἀϲύϲτατον τὸ ῥῆμα · βαρυνόμενα γὰρ οὐκ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ τῷ ε παρεδρευόμενα , διϲύλλαβα μέντοι , πλέω , ῥέω , κέω , ἡ τὰ παρ’ Ἴωϲι διῃρημένα , φιλέω , νοέω . εἰ δὲ τὸ τοιοῦτον μὴ παρέπεται , οὐ μετοχὴ τὸ ἀκέων · οὐ γὰρ ἔχει ῥῆμα . Τὸ δὲ μεῖζον τὰ πτωτικὰ ϲυμμεταϲχηματίζεται τοῖϲ ἀριθμοῖϲ , τὰ δὲ ἐπιρρήματα καθ’ ἔνα ϲχηματιϲμὸν ἐκφέρεται . τοῦ μὲν προτέρου , ἄνθρωπ οι ὄν τεϲ διαλέγεϲθε , ἄδοντεϲ ὑμνεῖτε , δια χεόμεν οι ἄδετε · τοῦ δὲ δευτέρου , κρύβ δην ᾄδετε , βοτρυδὸν παραγίνεϲθε . εἴπερ οὖν καὶ τὸ ἀκέων μετοχή , ϲαφὲϲ ὅτι πρὸϲ μὲν τὸ ἑνικὸν καθ’ ἑνικὴν ϲύνταξιν παραληφθήϲεται , ἀκέων εὐφραίνου , πρὸϲ δὲ τὸ πληθυντικὸν κατὰ πληθυντικήν , ἀκέοντεϲ εὐφραίνεϲθε , ὡϲ ἡϲυχάζων εὐφραίν νου , ἡϲυχάζον τεϲ εὐφραίνεϲθε . ὅπερ οὐ παρείπετο ἐν τῷ ἀκέων δαίνυϲθε ( φ 89 ) . ἐν ἴϲῳ γάρ ἐϲτι τῷ ἡϲυχῇ δαίνυϲθε ἢ ἡϲυχ ὧϲ δαίνυϲθε . κατὰ τοῦτον δὴ τὸν τρόπον ἐπιρρηματικῆϲ ἔχεται ϲυντάξεωϲ μᾶλλον ἤπερ μετοχικῆϲ . - Περὶ τοῦ μεταϲχηματιϲμοῦ ἐκεῖνο ἔϲτι φάναι , ὡϲ ὁ τύποϲ ὡϲ μετοχικὸϲ γενόμενοϲ τοῦ ἐπιρρήματοϲ , κατὰ ϲυνεκδρομὴν ἔϲχε θηλυκὸν παραϲχηματιϲμόν , ῷ λόγῳ καὶ τὸ ἄγε , ἐπίρρημα ὄν , τῇ ϲυνεκδρομῇ τοῦ ῥήματοϲ ἔϲχε παρακείμενον τὸ ἄγετε , ὡϲ καὶ δεῦτε , φίλοι · τὸν ξεῖνον ἐρώμεθα ( θ 133 ) . καὶ , ὡϲ ἔφαμεν , τὸ ὄφελον ὑπείληπται πρὸϲ ἐνίων κατὰ ϲυνεκδρομὴν γεγονέναι ῥήματοϲ ἐν τῷ ὡϲ ὄφελεϲ ( ω 30 ) , εἰ μὴ τὸ ὤφειλον ὑποϲυγκέκοπται . ἐν μέντοι ἐνίαιϲ ἐκδόϲεϲιν ἦν θηλυκὸν τὸ ἀέκουϲα , ἀλλ’ ἀέκουϲα καθῆϲτο ( Α 565 ) . — Ἴϲωϲ δὲ παράκειται τῷ ἀκήν , μετατεθέντοϲ τοῦ ἡ εἰϲ ω καὶ πλεονάϲαντοϲ τοῦ ε , ὡϲ ἔφαμεν , τόνου ἐγγενομένου μετοχικοῦ διὰ τὸν τύπον , καθό τινεϲ ψήθηϲαν καὶ τὸ χρῆν χρεών . τὴν εἰϲ τοῦτο ἀκριβῆ παράθεϲιν ἐντελέϲτερον ἐν τῷ περὶ μετοχῶν ἐκθηϲόμεθα .
Lemmas: ὁ εἰς ω̅ν̅ λήγω , ὄνομα μέν εἰμί , παρασχηματισμός ἔχω ἤτοι ἐν κοινότης ὡς ὁ σώφρων ὁ σώφρων , ὁ γείτων ὁ γείτων , ἤ ἐν κατάληξις ὁ εἰς νή , Λάκων Λάκαινα , δράκων δράκαινα · οἶς μέντοι παράκειμαι θηλυκός εἰς σα λήγω , οὗτος παρέπομαι ὁ εἰμί μετοχή , λέγω λέγω , φρονέω φρονέω . καί διά οὗτος γε ὁ λόγος δείκνυμι , ὅτι ὁ κρείων μετοχή , ἐκ ὁ κρείων γυνή ( Χ 48 ) . ὁμόλογος οὖν ὁ ἀκέων μετοχή · ἰδού γάρ παράκειμαι θηλυκός , ἀλλά ἀκέων κάθημαι ( Α 565 ) . » — ” εἰμί δέ πρός ὁ τοιοῦτος φημί , ὡς ὁ μετοχή πολύς πρότερος προφύω ῥῆμα , φέρω φέρω , φρονέω φρονέω . εἴπερ οὖν ὁ ἀκέων μετοχή , σαφής ὅτι καί ῥῆμα προυφιστημι ὁ ἀκέω . ἀλλά οὐδείς ὑπόμνησις ὁ ῥῆμα . ἀλλά ἀσύστατος ὁ ῥῆμα · βαρύνω γάρ οὐ εἰμί ἐπινοέω ὑπέρ δύο συλλαβή ὁ ε παρεδρεύω , δισύλλαβος μέντοι , πολύς , ῥέω , κέω , ἤ ὁ παρά Ἴων διαιρέω , φιλέω , νοέω . εἰ δέ ὁ τοιοῦτος μή παρέπομαι , οὐ μετοχή ὁ ἀκέων · οὐ γάρ ἔχω ῥῆμα . ὁ δέ μέγας ὁ πτωτικός συμμετασχηματίζω ὁ ἀριθμός , ὁ δέ ἐπίρρημα κατά εἷς σχηματισμός ἐκφέρω . ὁ μέν πρότερος , ἄνθρωπος οι εἰμί αἱρέω διαλέγω , ἀείδω ὑμνέω , δα χέω οι ἄδετος · ὁ δέ δεύτερος , κρύβ δήν ἀείδω , βοτρυδόν παραγίγνομαι . εἴπερ οὖν καί ὁ ἀκέων μετοχή , σαφής ὅτι πρός μέν ὁ ἑνικός κατά ἑνικός σύνταξις παραλαμβάνω , ἀκέων εὐφραίνω , πρός δέ ὁ πληθυντικός κατά πληθυντικός , ἀκέων εὐφραίνω , ὡς ἡσυχάζω εὐφραίν νους , ἡσυχάζω αἱρέω εὐφραίνω . ὅς οὐ παρέπομαι ἐν ὁ ἀκέων δαίνυμι ( φ 89 ) . ἐν ἴσος γάρ εἰμί ὁ ἡσυχῇ δαίνυμι ἤ ἡσυχ ὅς δαίνυμι . κατά οὗτος δή ὁ τρόπος ἐπιρρηματικός ἔχω σύνταξις μάλα ἤ μετοχικός . - περί ὁ μετασχηματισμός ἐκεῖνος εἰμί φημί , ὡς ὁ τύπος ὡς μετοχικός γίγνομαι ὁ ἐπίρρημα , κατά συνεκδρομή ἔχω θηλυκός παρασχηματισμός , ὅς λόγος καί ὁ ἄγε , ἐπίρρημα εἰμί , ὁ συνεκδρομή ὁ ῥῆμα ἔχω παράκειμαι ὁ ἄγω , ὡς καί δεῦτε , φίλος · ὁ ξένος ἔρομαι ( θ 133 ) . καί , ὡς φημί , ὁ ὄφελον ὑπολαμβάνω πρός ἔνιοι κατά συνεκδρομή γίγνομαι ῥῆμα ἐν ὁ ὡς ὀφείλω ( ω 30 ) , εἰ μή ὁ ὀφείλω ὑποσυγκόπτω . ἐν μέντοι ἔνιοι ἔκδοσις εἰμί θηλυκός ὁ ἀέκων , ἀλλά ἀέκων κάθημαι ( Α 565 ) . — ἴσως δέ παράκειμαι ὁ ἀκήν , μετατίθημι ὁ η̅ εἰς ω̅ καί πλεονάζω ὁ ε , ὡς φημί , τόνος ἐγγίγνομαι μετοχικός διά ὁ τύπος , καθό τις ψάω καί ὁ χρή χρεών . ὁ εἰς οὗτος ἀκριβής παράθεσις ἐντελής ἐν ὁ περί μετοχή ἐκτίθημι .