apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 42
ἐχθέϲ ἢ χθέϲ ῥητέον ; Τρύφων ( p.48 Velsen ) φηϲὶν ἐν τῷ περὶ ἐπιρρημάτων τὸ ἐχθέϲ ἐντελέϲτερον εἶναι τοῦ χθέϲ Ἀττικοῦ , παρατιθέμενοϲ τὴν ἐν τοῖϲ μονοϲυλλάβοιϲ ἐπιρρήμαϲιν ἀναλογίαν , ὡϲ εἴη ἐν μακραῖϲ ϲυλλαβαῖϲ ἑκάϲτοτε , ναί , μή , ποῦ , πῶϲ , οὔ , καὶ τὰ τοιαῦτα · μηκυνόμενα διὰ τοῦ διπλοῦ , γνύξ , πύξ . πιϲτοὔται δὲ καὶ ἐντεῦθεν μὴ ἐντελῆ εἶναι τό τε δίϲ καὶ τρίϲ , ἐκ δὲ τοῦ δυάκιϲ καὶ τριάκιϲ ϲυγκεκόφθαι , ἐπειδὴ τὰ εἰϲ ϲ λήγοντα μετὰ βραχείαϲ ἐκφορᾶϲ ἐϲτιν ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβήν , εἰκόϲ , ἐγγύϲ , ἐντόϲ , ἅλιϲ , ἄχριϲ , πάροϲ · ἐξ οὐ πάλιν ϲυνῆγε τὸ ἐχθέϲ ἀναλογώτερον , ἀφηρῆϲθαι δὲ πρὸϲ τῆϲ Ἀττικῆϲ χρήϲεωϲ τὸ ἐ . Οὐ γὰρ πάνυ ἐκεῖνο ὑγιέϲ , τὸ τὰ εἰϲ εϲ λήγοντα φάναι ῥήματα , ϲχέϲ , ϲπέϲ , ἕϲ , οἰϲ ϲυνενεχθήϲεται καὶ τὸ χθέϲ , εἰ ἦν ἐντελέϲ . ἀλλ’ οὑτόϲ γε ὁ λόγοϲ οὐ ϲυϲτήϲει οὐδὲ τὴν ἔϲ πρόθεϲιν οὐδὲ τὴν εἴϲ , ἐπεὶ ἀμφοτέροιϲ τοῖϲ ϲχήμαϲι ϲύνεϲτι ῥηματικὴ κατάληξιϲ . καὶ γὰρ τῷ εἰϲ τὸ αἵματόϲ εἰϲ ἀγαθοῖο ( δ 611 ) , καὶ τὸ ἔϲ ὅμοιον τῷ θέϲ . τὴν τοιαύτην οὑν παράθεϲιν εἰϲ κατόρ θωϲιν λέξεων παραιτητέον . ἐπεὶ πολλὰ μέρη λόγου , διάφορα ὄντα , ἔϲθ’ ὅτε ταῖϲ λέξεϲι ϲυνῳκείωνται . Ἄμεινον οὖν ἐκεῖνον τὸν λόγον παραθέϲθαι , ὡϲ τὸ πλεονάζον ε ψκείωται λέξεϲι ταῖϲ ἀπὸ φωνήεντοϲ ἀρχομέναιϲ , ὥϲ τε τὸ ἀφαιρούμενον λείπειν ἐθέλει λέξιν ἀπὸ ϲυμφώνου ἀρχομένην . ἔχει δὲ τὰ ὑποδείγματα τῇδε . τὸ ἕεδνα πλεονάζει τῷ ε , τὸ ἔειπεν ἀρχόμενον ἀπὸ τοῦ ἑ φωνήεντοϲ , τὸ ἑώρων , καὶ εἰ μὴ διαίρεϲιϲ τοῦ ἧδε τὸ ἕαδεν , ἀπ ὸ δὲ τοῦ ἅδε δ’ ἔκτορι μῦθοϲ ( Μ 80 ) ἔηκεν , ἕειϲ . τοῦ δὲ ἑτέρου ἔφη φῆ , ἔβη βῆ , ἐθέλω θέλω , οἱ ἐρυτῆρεϲ ῥυτῆρεϲ · ἐνιοι δὲ καὶ τὴν χεῖρα παρὰ τὸ ἔχειν φαϲὶν ἐϲχηματίϲθαι . τούτῳ γὰρ τῷ λόγῳ δείκνυται καὶ ἐν τῷ περὶ ἀντωνυμιῶν , ὡϲ οὐ πλεονάζει τὸ ε ἐν τῷ ἐκεῖνοϲ , τοὐναντίον δὲ λείπει ἡ κεῖνοϲ φωνὴ τῷ ε . ἔνθα καὶ περὶ τοῦ πνεύματοϲ ἐντελέϲτερον δείκνυται . κατὰ δὴ τοῦτον τὸν λόγον πάλιν ἐντελέϲτερον τὸ ἐχθέϲ τοῦ χθέϲ . ϲυνᾀδει δὲ καὶ ἡ τοῦ ἐτύμου προφορά , εἴγε παρὰ τὸ ἐκτὸϲ τοῦ χρόνου πεπτωκέναι τὸ κατάϲτημα ἐϲχημάτιϲται , τῶν ψιλῶν ἀντιϲτοίχων εἰϲ τὰ δαϲέα μεταπεϲόντων , καθὼϲ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι καὶ ἐπὶ τοῦ ἔχθοϲ · τὸ γὰρ ἀπόβλητον καὶ ἐκτὸϲ ἡμῶν τοιοῦτον .
Lemmas: χθές ἤ χθές λέγω ; Τρύφων ( p.48 Velsen ) φημί ἐν ὁ περί ἐπίρρημα ὁ χθές ἐντελής εἰμί ὁ χθές Ἀττικός , παρατίθημι ὁ ἐν ὁ μονοσύλλαβος ἐπίρρημα ἀναλογία , ὡς εἰμί ἐν μακρός συλλαβή ἑκάστοτε , ναί , μή , ποῦ , πῶς , οὐ , καί ὁ τοιοῦτος · μηκύνω διά ὁ διπλόος , γνύξ , πύξ . πιστόω δέ καί ἐντεῦθεν μή ἐντελής εἰμί ὁ τε δίς καί τρίς , ἐκ δέ ὁ δυάκις καί τριάκις συγκόπτω , ἐπειδή ὁ εἰς σ̅ λήγω μετά βραχύς ἐκφορά εἰμί ὑπέρ εἷς συλλαβή , ἔοικα , ἐγγύς , ἐντός , ἅλις , ἄχρι , πάρος · ἐκ ὅς πάλιν συνάγω ὁ χθές ἀνάλογος , ἀφαιρέω δέ πρός ὁ Ἀττική χρῆσις ὁ ε . οὐ γάρ πάνυ ἐκεῖνος ὑγιής , ὁ ὁ εἰς ες λήγω φημί ῥῆμα , ἔχω , ἕπομαι , ἵημι , οἶς συμφέρω καί ὁ χθές , εἰ εἰμί ἐντελής . ἀλλά οὗτος γε ὁ λόγος οὐ συνίστημι οὐδέ ὁ εἰς πρόθεσις οὐδέ ὁ εἰς , ἐπεί ἀμφότερος ὁ σχῆμα σύνειμι ῥηματικός κατάληξις . καί γάρ ὁ εἰς ὁ αἷμα εἰς ἀγαθός ( δεσποινίδα 611 ) , καί ὁ εἰς ὅμοιος ὁ τίθημι . ὁ τοιοῦτος οὖν παράθεσις εἰς Κάτορ τίθημι λέξις παραιτητέος . ἐπεί πολύς μέρος λόγος , διάφορος εἰμί , εἰμί ὅτε ὁ λέξις συνοικειόω . ἀγαθός οὖν ἐκεῖνος ὁ λόγος παρατίθημι , ὡς ὁ πλεονάζω ε κόπτω λέξις ὁ ἀπό φωνήεις ἄρχω , ὡς τε ὁ ἀφαιρέω λείπω ἐθέλω λέξις ἀπό σύμφωνον ἄρχω . ἔχω δέ ὁ ὑπόδειγμα τῇδε . ὁ ἑ͂δνον πλεονάζω ὁ ε , ὁ λέγω ἄρχω ἀπό ὁ ε φωνήεις , ὁ ὁράω , καί εἰ μή διαίρεσις ὁ ἥδω ὁ ἁνδάνω , ἀπ ο δέ ὁ ἁνδάνω δέ Ἕκτωρ μῦθος ( Μ 80 ) ἵημι , εἷς . ὁ δέ ἕτερος φημί φημί , βαίνω βαίνω , ἐθέλω ἐθέλω , ὁ ἐρυτήρ ῥυτήρ · ἔνιοι δέ καί ὁ χείρ παρά ὁ ἔχω φημί σχηματίζω . οὗτος γάρ ὁ λόγος δείκνυμι καί ἐν ὁ περί ἀντωνυμία , ὡς οὐ πλεονάζω ὁ ε ἐν ὁ ἐκεῖνος , ἐναντίος δέ λείπω ὁ ἐκεῖνος φωνή ὁ ε . ἔνθα καί περί ὁ πνεῦμα ἐντελής δείκνυμι . κατά δή οὗτος ὁ λόγος πάλιν ἐντελής ὁ χθές ὁ χθές . συνᾴδω δέ καί ὁ ὁ ἔτυμος προφορά , εἰ παρά ὁ ἐκτός ὁ χρόνος πίπτω ὁ κατάστημα σχηματίζω , ὁ ψιλός ἀντίστοιχος εἰς ὁ δασύς μεταπίπτω , καθώς εἰμί ἐπινοέω καί ἐπί ὁ ἔχθος · ὁ γάρ ἀπόβλητος καί ἐκτός ἐγώ τοιοῦτος .