ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 84
Ἡπόρηται δὲ καὶ τὸ α αὔτωϲ πῶϲ ἐγένετο . οὐ γὰρ ἔχει τὴν ἔννοιαν τῆϲ αὐτόϲ ἀντωνυμίαϲ , καθότι τὸ ἐκεῖνοϲ ὡϲ πρὸϲ τὸ ἐκείνωϲ καὶ τὸ οὺτοϲ ὡϲ πρὸϲ τὸ οὕτωϲ . πρὸϲ οὶϲ καὶ τὰ τοῦ τόνου διελέγχει . Πρύφων ( p . 52 Velsen ) περὶ τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ οὕτωϲ ἐκδέχεται μετάπτωϲιν τοῦ ο είϲ τὸ α γεγενῆϲθαι . ἀλλὰ ἐλείπετο καὶ περὶ τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ μάτην διαλαβεῖν . ὅθεν ἢ καὶ αὐτὸ δεκτέον θεματικόν , ἢ ϲυγκαταθετέον Ἡρακλείδῃ , φαμένῳ ὡϲ κατὰ ϲτέρηϲίν ἐϲτι τὴν διὰ τοῦ α αὔτωϲ , ϲυναλοιφῆϲ γενομένηϲ τοῦ α καὶ ο εἰϲ α μακρόν , ὡϲ τὸ Μενέλαοϲ — Μενέλαϲ , Δορύλαοϲ Δορύλαϲ , Πτερέλαοϲ Πτερέλαϲ . τὰ γὰρ ἐν τῷ δέοντι μὴ γενόμενα ματαίωϲ γίνεται · φαμὲν γὰρ τὰ ἐν τῇ δεούϲῃ ποιότητι ποίηϲον ο ὕτωϲ .
Lemmas: ἀπορέω δέ καί ὁ α αὔτως πῶς γίγνομαι . οὐ γάρ ἔχω ὁ ἔννοια ὁ αὐτός ἀντωνυμία , καθότι ὁ ἐκεῖνος ὡς πρός ὁ ἐκεῖνος καί ὁ οὗτος ὡς πρός ὁ οὕτως . πρός οἶς καί ὁ ὁ τόνος διελέγχω . πρυφαω ( p . 52 Velsen ) περί ὁ σημαίνω ὁ οὕτως ἐκδέχομαι μετάπτωσις ὁ ο̅ εἷς ὁ α γίγνομαι . ἀλλά λείπω καί περί ὁ σημαίνω ὁ μάτην διαλαμβάνω . ὅθεν ἤ καί αὐτός δεκτέος θεματικός , ἤ συγκαταθετέω Ἡρακλείδης , φημί ὡς κατά στέρησις εἰμί ὁ διά ὁ α αὔτως , συναλιφή γίγνομαι ὁ α καί ο̅ εἰς α μακρός , ὡς ὁ Μενέλαος — Μενέλας , Δορύλαος Δορύλας , Πτερέλαος Πτερέλας . ὁ γάρ ἐν ὁ δέω μή γίγνομαι μάταιος γίγνομαι · φημί γάρ ὁ ἐν ὁ δέω ποιότης ποιέω ὁ ὕω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 85
Ἐϲτι καὶ ίδία παραγωγὴ τῶν εἰϲ χωϲ ληγόντων , ἃ μάλιϲτα παρὰ τὴν τῶν ἀριθμὸν δηλούντων πάλιν ἐπιρρημάτων ἀντιπαράθεϲιν ἀποτελεῖται , τοῦ τέλουϲ εἰϲ τὸ χωϲ τρεπομένου . ἅπερ οὐκέτι ἀναμένει τόνον ἀλλότριον ν , ἰδίᾳ δὲ περιϲπᾶται ἅπαντα , τετράκιϲ τετραχῶϲ , πεντάκιϲ πενταχῶϲ , πολλάκιϲ πολλαχῶϲ . ἐν ἰϲοϲυλλαβίᾳ οὑν ἀντιπαράκειται τοῖϲ προκειμένοιϲ ἐπιρρήμαϲι .
Lemmas: εἰμί καί ἴδιος παραγωγή ὁ εἰς χως λήγω , ὅς μάλα παρά ὁ ὁ ἀριθμός δηλόω πάλιν ἐπίρρημα ἀντιπαράθεσις ἀποτελέω , ὁ τέλος εἰς ὁ χωςʹ τρέπω . ὅς οὐκέτι ἀναμένω τόνος ἀλλότριος ν , ἴδιος δέ περισπάω ἅπας , τετράκις τετραχῶς , πεντάκις πενταχῶς , πολλάκις πολλαχῶς . ἐν ἰσοσυλλαβία οὖν ἀντιπαράκειμαι ὁ πρόκειμαι ἐπίρρημα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 86
ἰαὶ κατὰ τοῦτο οὖν τιϲ ϲημειώϲαιτο τὸ διχῶϲ καὶ τριχῶϲ , ὅτι πλεονοϲυλλαβεῖ τοῦ δίϲ καὶ τρίϲ . Ἀλλ’ ἴϲωϲ ἐπεὶ οὐδὲ ὁλόκληρα αὐτὰ τὰ ἐπιρρήματα , ἐν δὲ ϲυγκοπῇ ῆ , καὶ τὰ παρακείμενα οὐ τῇ ϲυγκοπῇ ἠκολούθει , τῇ δὲ ὁλοκλήρῳ προφορᾷ . — Ἀλλ’ ἐπεὶ ἐμποδίζει τὸ μὴ ϲυνιεοῦϲθαι αὐτὰ τῷ δυάκιϲ καὶ τριάκιϲ , ἄμεινον ἐκεῖνο φάναι , ὡϲ πολλάκιϲ τὰ ἀπὸ μονοϲυλλάβων λέξεων παραγόμενα ἢ καὶ ϲυντιθέμενα φυλακτικά ἐϲτι τῶν ἰδίων φωνηέντων ὑπὲρ τοῦ μὴ παραναλίϲκεϲθαι εἰϲ τὰϲ παραγωγὰϲ αὐτὰϲ τὰϲ πρωτοτύπουϲ λέξειϲ , εἴγε καὶ ἡ πρό πρό . θεϲιϲ ϲυντιθεμένη οὐκ ἀποβάλλει τὸ ο , φωνήεντοϲ ἐπιφερομένου , ἡ δὲ ἀπό καὶ ὑπό · καὶ τὸ γή διον ὑποκοριζόμενον ἐφύλαξε τὸ η τοῦ γῆ , τοῦ τέλουϲ τῶν τοιούτων γενικῶν εἰϲ τὸ ιδιον μεταλαμβανομένου , κυνόϲ κυνίδιον , ἄρτου ἀρτίδιον , λέγω τῶν μετὰ ϲυμφώνου ἐκφερομένων · καὶ τὸ μνααῖοϲ ἐφύλαξε τὸ α . ἔϲτι καὶ ἄλλα πάμπολλα εἰϲ τὸ τοιοῦτον παραθέϲθαι . ἀναγκαία ἄρα καὶ ἡ μονὴ τοῦ ῑ ἐν τῷ διχῶϲ καὶ τριχῶϲ .
Lemmas: ἰά κατά οὗτος οὖν τις σημειόω ὁ διχῶς καί τριχῶς , ὅτι πλεονοσυλλαβέω ὁ δίς καί τρίς . ἀλλά ἴσως ἐπεί οὐδέ ὁλόκληρος αὐτός ὁ ἐπίρρημα , ἐν δέ συγκοπή ἠμί , καί ὁ παράκειμαι οὐ ὁ συγκοπή ἀκολουθέω , ὁ δέ ὁλόκληρος προφορά . — ἀλλά ἐπεί ἐμποδίζω ὁ μή συνίημι αὐτός ὁ δυάκις καί τριάκις , ἀγαθός ἐκεῖνος φημί , ὡς πολλάκις ὁ ἀπό μονοσύλλαβος λέξις παράγω ἤ καί συντίθημι φυλακτικός εἰμί ὁ ἴδιος φωνήεις ὑπέρ ὁ μή παραναλίσκω εἰς ὁ παραγωγή αὐτός ὁ πρωτότυπος λέξις , εἰ καί ὁ πρό πρό . θέσις συντίθημι οὐ ἀποβάλλω ὁ ο̅ , φωνήεις ἐπιφέρω , ὁ δέ ἀπό καί ὑπό · καί ὁ γῆ δῖος ὑποκορίζομαι φυλάσσω ὁ η̅ ὁ γῆ , ὁ τέλος ὁ τοιοῦτος γενικός εἰς ὁ ιδιον μεταλαμβάνω , κύων κυνίδιον , ἄρτος ἀρτίδιον , λέγω ὁ μετά σύμφωνον ἐκφέρω · καί ὁ μνααῖος φυλάσσω ὁ α . εἰμί καί ἄλλος πάμπολυς εἰς ὁ τοιοῦτος παρατίθημι . ἀναγκαῖος ἄρα καί ὁ μονή ὁ ι̅ ἐν ὁ διχῶς καί τριχῶς .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 87
Καὶ περὶ τάϲεωϲ δὲ τοῦ ἡϲύχωϲ ἢ ἡϲυ χ ῶϲ καὶ τοῦ παρακειμένου ἐπιρρήματοϲ , λέγω τοῦ ἡϲύχ ῃ ἢ ἡϲυχῇ . ἦν τιϲ διαφορά — Καὶ οἱ μὲν ἠξίωϲαν ἀμφότερα βαρύνειν , λέγω τὸ ἡϲύχωϲ καὶ ἡϲύχῃ , καθὸ ϲυμβαρύνεται τὰ τοιαῦτα τῶν ἐπιρρημάτων ταὶϲ ϲυνούϲαιϲ γενικαῖϲ . φαμὲν κούφωϲ , ὅτι καὶ κούφων , καθὼϲ πρόκειται · εἰ δέ φαμεν ἡϲύχ ων , δῆλον ὅτι καὶ ἡϲύχωϲ . — καὶ εἰ τὰ τοιαῦτα ἔχει τὰ παρακείμενα εἰϲ ῃ ἐπιρρήματα τὸν αὐτὸν τόνον τηροῦντα , δῆλον ὅτι καὶ ἡϲχη . φαμὲν γὰρ πάντῃ , ὅτι καὶ πάντωϲ , καὶ ἄλλη , ὅτι καὶ ἄλλωϲ , ἄλλῃ μὲν γὰρ ἔγωγε ( N 49 ) · οὐδαμῇ δέ , ὅτι καὶ οὐδα μῶϲ . διχ ῇ τε καὶ τριχῇ , ὅτι καὶ διχῶϲ καὶ τριχῶϲ . τούτῳ γὰρ τῷ λόγῳ καὶ Δωριεῖϲ παν τό φαϲιν ν , ὅτι καὶ τὸ ἐπίρρημα παν ντώϲ , καὶ ἀλλά , ὅτι καὶ ἀλλῶϲ . κατὰ τοῦτον τὸν λόγον , δεδομένου τοῦ ἡϲύχωϲ , ϲυνδοθήϲεται καὶ βαρύτονον τὸ ἡϲύχῃ . Ἔϲτι καὶ ὑπὲρ τοῦ ἑτέρου λόγου ἐκεῖνο φάναι , ὅτι καὶ ἄλλα μόρια , ὀφείλοντα κατὰ ἀκολουθίαν τινὰ ἢ ὀξύνεϲθαι ἡ περιϲπᾶϲθαι , ϲυνεκδρομη Υραφῆϲ παρακολουθήϲαντα ἀπέφευγε τὸν δέοντα τόνον . παρὰ τὸ ἵϲτημι ἐϲτὶ τὸ ἱϲτάϲ καὶ παρὰ τὸ βίβημι τὸ βιβ άϲ , κίχρ ημι κιχράϲ , τίθημι τιθείϲ . ἔδει οὑν καὶ παρὰὸ ἴϲαμι τὸ ίϲάϲ εἰναι ἀλλ’ ἐπεὶ ἅπαξ αὶ εἰϲ ϲαϲ λήγουϲαι μετοχαὶ βαρύνονται , τῷ ῑ παραληγόμεναι , τεμίϲαϲ , λεπίϲαϲ , λακτίϲαϲ , ϲυνεξέδραμε καὶ ἡ ἴϲαϲ τοῖϲ τοιούτοιϲ . οὐδὲν οὑν κωλύοι καὶ τὸ ἡϲυχῶϲ περιϲπᾶν τῇ ϲυνεκδρομῇ τῇ τῶν εἰϲ χωϲ ληγόντων ἐπιρρημάτων , καὶ πάλιν ϲυμπαρακεῖϲθmι τὸ ἡϲυχῇ ϲυμπεριϲπωμένωϲ ὡϲ διχῇ καὶ τριχῇ .
Lemmas: καί περί τάσις δέ ὁ ἥσυχος ἤ ἡσς χ ῶς καί ὁ παράκειμαι ἐπίρρημα , λέγω ὁ ἡσύχ ὁ ἤ ἡσυχῇ . εἰμί τις διαφορά — καί ὁ μέν ἀξιόω ἀμφότερος βαρύνω , λέγω ὁ ἥσυχος καί ἡσύχῃ , καθό συμβαρύνω ὁ τοιοῦτος ὁ ἐπίρρημα ὅς σύνειμι γενικός . φημί κοῦφος , ὅτι καί κοῦφος , καθώς πρόκειμαι · εἰ δέ φημί ἡσύχ ων , δῆλος ὅτι καί ἥσυχος . — καί εἰ ὁ τοιοῦτος ἔχω ὁ παράκειμαι εἰς ῃ ἐπίρρημα ὁ αὐτός τόνος τηρέω , δῆλος ὅτι καί άσχω . φημί γάρ πάντῃ , ὅτι καί πάντως , καί ἄλλος , ὅτι καί ἄλλος , ἄλλῃ μέν γάρ ἐγώ ( N 49 ) · οὐδαμῇ δέ , ὅτι καί οὐδή μάω . διχ ᾗ τε καί τριχῆ , ὅτι καί διχῶς καί τριχῶς . οὗτος γάρ ὁ λόγος καί Δωριεύς πᾶς ὁ φημί ν , ὅτι καί ὁ ἐπίρρημα πᾶς ντώς , καί ἀλλά , ὅτι καί ἀναλόω . κατά οὗτος ὁ λόγος , δίδωμι ὁ ἥσυχος , συνδίδωμι καί βαρύτονος ὁ ἡσύχῃ . εἰμί καί ὑπέρ ὁ ἕτερος λόγος ἐκεῖνος φημί , ὅτι καί ἄλλος μόριον , ὀφείλω κατά ἀκολουθία τις ἤ ὀξύνω ἤ περισπάω , συνεκδρομή Υραφῆς παρακολουθέω ἀποφεύγω ὁ δέω τόνος . παρά ὁ ἵστημι εἰμί ὁ ἵστημι καί παρά ὁ βίβημι ὁ βιβ ὅς , κίχρ ἠμί κίχρημι , τίθημι τίθημι . δέω οὖν καί παρά ἴσαμι ὁ ἴσος εἰμί ἀλλά ἐπεί ἅπαξ ὁ εἰς σαςʹ λήγω μετοχή βαρύνω , ὁ ι̅ παραλήγω , τέμνω , λεπίζω , λακτίζω , συνεκτρέχω καί ὁ ἴσος ὁ τοιοῦτος . οὐδείς οὖν κωλύω καί ὁ ἥσυχος περισπάω ὁ συνεκδρομή ὁ ὁ εἰς χως λήγω ἐπίρρημα , καί πάλιν συμπαράκειμαι ὁ ἡσυχῇ συμπερισπωμένως ὡς διχή καί τριχῆ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 88
Τὸ παρὰ Μενάνδρῳ νουνεχόν τωϲ δοκεῖ ἀϲύϲτατον εἰναι , καθότι τῶν τοιούτων ἐπιρρημάτων προύφέϲτηκε καὶ πτωτικόν . τὸ νουνεχ χὧϲ ἀναλογώτερον καθέϲτηκε , καθότι καὶ τὸ νουνεχήϲ παράκειται . καθὸ οὑν οὐ δοκεῖ ἐπιρρηματικῶϲ ἐξενηνέχθαι , ϲεϲημειώϲθω · ἐπεί τοί γε πολλάκιϲ ϲχήματά τινα ἐκ διεϲτώτων εἰϲ ἑνότητα παραλαμβάνεται . παρὰ δύο διεϲτῶτα τὸ Ἄρειοϲ πάγοϲ Ἀρειοπαγίτηϲ , παρὰ τὸ τὸ αὐτό ἕν που ἀποτελεῖται τὸ ταὐτότηϲ , παρὰ τὸ Nέα πόλιϲ ἕν τὸ Ννεαπ ολίτηϲ . ϲυϲταίη ἂν οὖν καὶ παρὰ τὸ νοῦν ἔχων τὸ ν ουνεχόντωϲ κατὰ τὸν τοιοῦτον λόγον , οὑ μήν , ὡϲ προείπομεν , κατὰ ϲύϲταϲιν τῶν προκειμένων ἐπιρρημάτων .
Lemmas: ὁ παρά Μένανδρος νουνεχής ὅς δοκέω ἀσύστατος εἰμί , καθότι ὁ τοιοῦτος ἐπίρρημα προφύω καί πτωτικός . ὁ νουνεχ χῶς ἀνάλογος καθίστημι , καθότι καί ὁ νουνεχής παράκειμαι . καθό οὖν οὐ δοκέω ἐπιρρηματικός ἐκφέρω , σημειόω · ἐπεί τοι γε πολλάκις σχῆμα τις ἐκ διίστημι εἰς ἑνότης παραλαμβάνω . παρά δύο διΐστημι ὁ Ἄρειος πάγος Ἀρειοπαγίτης , παρά ὁ ὁ αὐτός εἷς που ἀποτελέω ὁ ταὐτότης , παρά ὁ ἐάω πόλις εἷς ὁ Ννεαπ ολιος . συνίστημι ἄν οὖν καί παρά ὁ νόος ἔχω ὁ ν ουνεχόντως κατά ὁ τοιοῦτος λόγος , οὐ μήν , ὡς προλέγω , κατά σύστασις ὁ πρόκειμαι ἐπίρρημα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 89
Τοϲαῦτα περὶ τῶν εἰϲ ωϲ ληγόντων ἐπιρρημάτων .
Lemmas: τοσοῦτος περί ὁ εἰς ὡς λήγω ἐπίρρημα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 90
Τὰ εἰϲ ου λήγοντα ἐπιρρήματα , ἐάν τε παρ’ ὀνόματα ῇ ἐϲχηματιϲμένα , ἐάν τε παρ’ ἄλλο μέροϲ λόγου , περιϲπᾶται . τῷ ὕψοϲ παράκειται τὸ ὑψοῦ δ’ ἐν νοτίῳ τήν γ’ ὥρμιϲαν ( δ 785 ) τῷ τῆλε τὸ τηλοῦ ( δ μήποτε ἐδύνατο καὶ τῷ τέλοϲ παρακεῖϲθαι , ὥϲτε τὸ μὲν ἐντελὲϲ εἶναι τελοῦ , εἶτα κατ’ ἐπέκταϲιν τηλοῦ · τὰ γὰρ ἐπὶ τέλουϲ ϲυντείνοντα μεγεθύνεται ) · τῷ ἄγχι τὸ ἀγχοῦ · τῇ αὐτόϲ ἀντωνυμίᾳ τὸ αὐτοῦ ( ἔνθεν καὶ δοκεῖ τὰ τῆϲ παραθέϲεωϲ ἀμφίβολα γίνεϲθαι , ὅτι καὶ ἡ γενικὴ ϲυνεμπίπτει . τὸ γοῦν ὀφθαλμοὶ δὲ χαμαὶ πέϲον ἐν κονίῃϲιν αὐτοῦ πρόϲθε ποδῶν ( Π 741 ) ἤτοι ἀντὶ τοῦ αὐτοῦ πρόϲθε ποδῶνέἔπεϲαν , ἢ τοπικὴν ϲχέϲιν ϲημαίνει · καὶ τὸ αὐτοῦ καὶ κριοῖο θοώταταί εἰϲι κέλευθοι ( Arat . Phaen . 225 ) ἤτοι τοῦ κριοῦ καὶ τοῦ ϲκορπιοῦ θοώταται αἱ κέλευθοί είϲιν , ἢ τοπικῶϲ πάλιν τὸ ἐπίρρημα κεῖται ) . — Ὅθεν ἀναλογὼτερον δοκεῖ εἶναι τὸ ποῦ τοῦ ὅπου . ἔχοι δ’ ἄν καὶ τὸ ὅπου ἀναλογίαν , καθὸ τὰ ἐν περιϲπαϲμῷ λεγόμενα μονοϲύλλαβα , προϲλαμβάνοντα τὸ ο κατὰ ἀναφορικὴν ἔννοιαν , βαρύνεται . τὸ πῶϲ ὅπωϲ λέγεται καὶ τὸ πῇ ὅπῃ · καὶ τὸ ποῦ ἄρα ὅπου εἶρηται .
Lemmas: ὁ εἰς ο̅υ̅ λήγω ἐπίρρημα , ἐάν τε παρά ὄνομα εἰμί σχηματίζω , ἐάν τε παρά ἄλλος μέρος λόγος , περισπάω . ὁ ὕψος παράκειμαι ὁ ὑψοῦ δέ ἐν νότιος ὁ γε ὁρμίζω ( δεσποινίδα 785 ) ὁ τῆλε ὁ τηλοῦ ( δεσποινίδα μήποτε δύναμαι καί ὁ τέλος παράκειμαι , ὥστε ὁ μέν ἐντελής εἰμί τελέω , εἶτα κατά ἐπέκτασις τηλοῦ · ὁ γάρ ἐπί τέλος συντείνω μεγεθύνω ) · ὁ ἄγχι ὁ ἀγχοῦ · ὁ αὐτός ἀντωνυμία ὁ αὐτός ( ἔνθεν καί δοκέω ὁ ὁ παράθεσις ἀμφίβολος γίγνομαι , ὅτι καί ὁ γενικός συνεμπίπτω . ὁ γοῦν ὀφθαλμός δέ χαμαί πίπτω ἐν κονία αὐτός πρόσθεν πούς ( Π 741 ) ἤτοι ἀντί ὁ αὐτός πρόσθεν ποδῶνέἔπεσαν , ἤ τοπικός σχέσις σημαίνω · καί ὁ αὐτός καί κριός θοός εἰμί κέλευθος ( Arat . Phaen . 225 ) ἤτοι ὁ κριός καί ὁ σκορπιόομαι θοός ὁ κέλευθος εἶμι , ἤ τοπικός πάλιν ὁ ἐπίρρημα κεῖμαι ) . — ὅθεν ἀνάλογος δοκέω εἰμί ὁ ποῦ ὁ ὅπου . ἔχω δέ ἄν καί ὁ ὅπου ἀναλογία , καθό ὁ ἐν περισπασμός λέγω μονοσύλλαβος , προσλαμβάνω ὁ ο̅ κατά ἀναφορικός ἔννοια , βαρύνω . ὁ πῶς ὅπως λέγω καί ὁ πῇ ὅπῃ · καί ὁ ποῦ ἄρα ὅπου λέγω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 91
Ὁμοίωϲ καὶ τὰ εἰϲ οι λήγοντα παραγωγὰ περιϲπᾶται , παρ’ οἷα μέρη λόγου ἂν ῇ παρηγμένα , Μεγαροῖ , Ἰϲθμοῖ , καὶ παρὰ ἐπίρρημα τὸ ἐνταῦθα ἐνταυθοῖ . ϲεϲημειώϲεται οὖν τὸ οἶκοι οὐ μόνον τῇ τοιαύτῃ τάϲει , ἀλλὰ καὶ ἔτι ἐν τῷ οἴκοθεν , ὡϲ δεδείξεται ἐν τῷ περὶ . τῶν εἰϲ θεν . Καὶ ἕνεκα τοῦ τύπου καὶ τὸ πόποι , ὦ πόποι · καὶ γὰρ τὰ πρωτότυπα θέλει ὁπωϲδήποτε περιϲπᾶϲθαι , ὡϲ ἔχει τὸ οἰμοιμοῖ καὶ τὸ ὀτοτοῖ καὶ τὸ οἰοιοῖ . — Φαίνεται ὅτι καὶ τὸ εὐοἵ κατὰ τοῦτο ϲεϲημειώϲεται . τὸ γὰρ παρὰ τοῖϲ περὶ τὸν Ἀλκαῖον μέϲϲοι δῆλον ὅτι κατὰ τὴν ἰδίαν διάλεκτον ἀνὰ λόγον βαρυνθείη ἄν . οὐ γάρ ἐϲτιν ἐλλειπὴϲ τῇ ἔν προθέϲει , ϲυϲτελλομένου τοῦ ω εἰϲ τὸ ο , ὥϲ τινεϲ ὑπενόηϲαν , ἐν μέϲϲῳ · ἀλλ’ ὃν τρόπον παρὰ τὸ οἶκοϲ τὸ οἴκοι ἐγένετο , ϲημαῖνον τὸ ἐν οἴκῳ , παρά τε τὸ Πυθῦ τὸ Πυθοῖ , καὶ παρὰ τὸ Μέγαρα τὸ Μεγα ροῖ , ϲημαῖνον τὸ ἐν Μεγάροιϲ , τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ παρὰ τὸ μέϲοϲ τὸ μέϲϲοι ἐγένετο , ϲημαῖνον τὸ ἐν μέϲῳ . ὅπερ ἔφην κατὰ τὸ Αἰολικὸν ἔθοϲ βαρύνεϲθαι .
Lemmas: ὅμοιος καί ὁ εἰς οι λήγω παραγωγός περισπάω , παρά οἷος μέρος λόγος ἄν εἰμί πάρειμι , Μεγαροῖ , Ἰσθμοῖ , καί παρά ἐπίρρημα ὁ ἐνταῦθα ἐνταυθοῖ . σημειόω οὖν ὁ οἴκοι οὐ μόνος ὁ τοιοῦτος τάσις , ἀλλά καί ἔτι ἐν ὁ οἴκοθεν , ὡς δείκνυμι ἐν ὁ περί . ὁ εἰς θεν . καί ἕνεκα ὁ τύπος καί ὁ πόποι , ὦ πόποι · καί γάρ ὁ πρωτότυπος ἐθέλω ὅπως περισπάω , ὡς ἔχω ὁ οἰμοιμοῖ καί ὁ ὀτοτοῖ καί ὁ οἰοιοῖ . — φαίνω ὅτι καί ὁ εὐοἵ κατά οὗτος σημειόω . ὁ γάρ παρά ὁ περί ὁ Ἀλκαῖος μέσος δῆλος ὅτι κατά ὁ ἴδιος διάλεκτος ἀνά λόγος βαρύνω ἄν . οὐ γάρ εἰμί ἐλλιπής ὁ ἐν πρόθεσις , συστέλλω ὁ ω̅ εἰς ὁ ο̅ , ὡς τις ὑπονοέω , ἐν μέσος · ἀλλά ὅς τρόπος παρά ὁ οἶκος ὁ οἴκοι γίγνομαι , σημαίνω ὁ ἐν οἶκος , παρά τε ὁ Πυθῦ ὁ Πυθοῖ , καί παρά ὁ Μέγαρα ὁ Μέγας ῥόος , σημαίνω ὁ ἐν Μέγαρα , ὁ αὐτός τρόπος καί παρά ὁ μέσος ὁ μέσος γίγνομαι , σημαίνω ὁ ἐν μέσος . ὅς φημί κατά ὁ Αἰολικός ἔθος βαρύνω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 93
Ποἱϲ αὐτοῖϲ ἐπιχειρήμαϲι χρήϲαιτο ἄν τιϲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἔνθεν καὶ ἐνθένδε · οὐδὲν γὰρ τῶν εἰϲ θεν ληγόντων ἐπιρρημάτων ἔξωθεν παραγωγὴν ἴϲχει τὴν διὰ τοῦ δὲ . φαίνεται δὲ ὅτι οὐδὲ δύο λέξειϲ εἰϲὶν ἡμαρτημέναι , ἀλλὰ μία , εἴγε καὶ τὸ ἐνθὲν Δωρικώτερον ἀπεδείχθη γενόμενον ἔνθα , καθὼϲ ἐπεδείξαμεν καὶ περὶ τοῦ πρόϲθεν πρόϲθα , ὕπερθεν ὕπερθα .
Lemmas: Πόις αὐτός ἐπιχείρημα χράω ἄν τις καί ἐπί ὁ ἔνθεν καί ἐνθένδε · οὐδείς γάρ ὁ εἰς θεν λήγω ἐπίρρημα ἔξωθεν παραγωγή ἴσχω ὁ διά ὁ δε . φαίνω δέ ὅτι οὐδέ δύο λέξις εἰμί ἁμαρτάνω , ἀλλά εἷς , εἰ καί ὁ ἔνθεν Δωρικός ἀποδείκνυμι γίγνομαι ἔνθα , καθώς ἐπιδείκνυμι καί περί ὁ πρόσθεν πρόσθεν , ὕπερθεν ὕπερθα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 94
Ἔχοι δ’ ἂν ἐπίϲταϲιν καὶ τὸ ὧδε , ϲυνήθωϲ μὲν τὴν εἰϲ τόπον ϲχέϲιν δηλοῦν , ἐν δὲ τοῖϲ ὕμηρικοῖϲ , ὡϲ Ἀριϲτάρχῳ δοκεῖ , ἐν τῷ καθόλου μὴ τοπικῆϲ ἔχεϲθαι ϲχέϲεωϲ , τῆϲ δὲ κατὰ ποιότητα . καὶ ϲαφέϲ ἐϲτιν , ὅτι τῇ μὲν παραγωγῇ τῇ διὰ τοῦ δε οὐκ ἀπιθάνωϲ τὸ ϲύνηθεϲ τοπικὸν ἐξεδέξατο ἐπίρρημα , οὐ μὴν καὶ τὰ τῆϲ παραγωγῆϲ ὁμολογεῖ , καθὼϲ ἐδείχθη ὡϲ ἡ τοπικὴ παραγωγὴ τὴν διὰ τοῦ α γραφὴν ἔχει πρὸ τοῦ τέλουϲ , ἀπό τε ὀνομάτων παρήγετο , τὸ δὲ οὐ τῇδε εἶχεν . — Ἀλλ’ ἦν καὶ ἑτέρα ϲύνταξιϲ ἐν αἰτιατικῇ πάλιν ὀνομάτων καὶ προϲθήκῃ τοῦ δε , ὡϲ ἔχει τὸ οἶκον δέ καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια . ὅπερ πάλιν οὐ τῇδε εἰχε τὸ προκείμενον ἐπίρρημα , οὔτε κατὰ γραφήν , οὔτε κατὰ τάϲιν . διὸ καὶ ἕνεκα τῶν τοιούτων μᾶλλον ἄν τιϲ παραδέξαιτο τὸ eτὸ δέ ἐπὶ τοπικῶν ἐπιρρημάτων , πολλοῖϲιν γὰρ ἔγωγε ὀδυϲϲάμενοϲ τὸ δ’ ἱκάνω ( τ 407 ) δύναται γὰρ ἐγκεῖϲθαι αἰτιατικῆϲ ἄρθρον κατ’ οὐδετέραν προφοράν . — Ϲαφὲϲ οὖν ὅτι ἔχοιτο ἂν λόγου του κατὰ παραγωγὴν τὴν δε ϲυλλαβὴν προϲλαβὸν κατὰ τὸ αὐτὸ ϲημαινόμενον ν , ὡϲ ἔχει παρὰ τὸ τῆμοϲ τὸ τημόϲδε , τὴν αὐτὴν ἔχον ϲημαϲίαν τῷ πρωτοτύπῳ , τηνίκα τηνικάδε . ϲημαίνοντοϲ οὖν τοῦ ὥϲ ἐπιρρήματοϲ τὸ οὕτωϲ , εἴη ἂν ἡ προκειμένη παραγωγὴ κατὰ τὸ αὐτὸ δηλούμενον ἐν τῷ ὧδε , ἀναγκαίωϲ μένη , ἐπεὶ ἡ φύϲει μακρὰ ἐν τῇ τοιαύτῃ παραγωγῇ περιϲπωμένην ἀναδέχεται , τοιοῦδε , τοι ῷ δε .
Lemmas: ἔχω δέ ἄν ἐπίστασις καί ὁ ὧδε , συνήθης μέν ὁ εἰς τόπος σχέσις δηλόω , ἐν δέ ὁ υμηρικοιξ , ὡς Ἀρίσταρχος δοκέω , ἐν ὁ καθόλου μή τοπικός ἔχω σχέσις , ὁ δέ κατά ποιότης . καί σαφής εἰμί , ὅτι ὁ μέν παραγωγή ὁ διά ὁ δε οὐ ἀπίθανος ὁ συνήθης τοπικός ἐκδέχομαι ἐπίρρημα , οὐ μήν καί ὁ ὁ παραγωγή ὁμολογέω , καθώς δείκνυμι ὡς ὁ τοπικός παραγωγή ὁ διά ὁ α γραφή ἔχω πρό ὁ τέλος , ἀπό τε ὄνομα παράγω , ὁ δέ οὐ τῇδε ἔχω . — ἀλλά εἰμί καί ἕτερος σύνταξις ἐν αἰτιατικός πάλιν ὄνομα καί προσθήκη ὁ δε , ὡς ἔχω ὁ οἶκος δέ καί ὁ οὗτος ὅμοιος . ὅς πάλιν οὐ τῇδε ἔχω ὁ πρόκειμαι ἐπίρρημα , οὔτε κατά γραφή , οὔτε κατά τάσις . διό καί ἕνεκα ὁ τοιοῦτος μάλα ἄν τις παραδείκνυμι ὁ ὅς δέ ἐπί τοπικός ἐπίρρημα , πολύς γάρ ἐγώ ὀδύσσομαι ὁ δέ ἱκάνω ( τ 407 ) δύναμαι γάρ ἔγκειμαι αἰτιατικός ἄρθρον κατά οὐδέτερος προφορά . — σαφής οὖν ὅτι ἔχω ἄν λόγος τις κατά παραγωγή ὁ δε συλλαβή προσλαμβάνω κατά ὁ αὐτός σημαίνω ν , ὡς ἔχω παρά ὁ τῆμος ὁ τημόσδε , ὁ αὐτός ἔχω σημασία ὁ πρωτότυπος , τηνίκα τηνικάδε . σημαίνω οὖν ὁ ὡς ἐπίρρημα ὁ οὕτως , εἰμί ἄν ὁ πρόκειμαι παραγωγή κατά ὁ αὐτός δηλέομαι ἐν ὁ ὧδε , ἀναγκαῖος μένω , ἐπεί ὁ φύσις μακρός ἐν ὁ τοιοῦτος παραγωγή περισπάω ἀναδέχομαι , τοιόσδε , τοι ῷ ε .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 95
Ὁμοίωϲ δ’ ἂν ἔχοιτο καὶ τὸ τοιοῦτον ἐπιϲτάϲεωϲ . — « Ὁλοκλήρουϲ γὰρ τὰϲ τῶν πρωτοτύπων φωνὰϲ ἥδε ἡ παραγωγὴ φυλάϲϲει , τοῖοϲ τοιόϲδε , τηλίκοϲ τηλικόϲδε , τῆμοϲ τημόϲδε · χρῆν οὖν καὶ παρὰ τὸ ὥϲ ὧϲδε . » — Ἀλλὰ τοῦτο μὲν δύναται ἀπολογίαϲ ἔχεϲθαι , τῇ μὲν ἀπὸ Δωρικοῦ δυνάμενον ἐϲχηματίϲθαι τοῦ ὥ , ὅπερ ἀντὶ τοῦ ὥϲ παραλαμβάνουϲι , τῇ δὲ ἀπὸ τοῦ πτωτικοῦ τοῦ προυφεϲτῶτοϲ κατ’ ἔλλειψιν τοῦ ϲ · καὶ γὰρ παρὰ τὸ ὅϲ ὤφειλεν ὅϲδε εἶναι , ὅπερ ἐγένετο ὅδε . ἀλλὰ καὶ τοῦτο ϲυνήθωϲ ἀποβάλλει τὸ ϲ · τὸ γὰρ αὐτὸ ϲημαίνει ἐϲθ’ ὅτε τὸ ὁ καὶ τὸ ὅϲ , ὁ γὰρ ἦλθε θοἀϲ ( Α 12 ) ὅϲ γὰρ δεύτατοϲ ἦλθεν ( α 286 ) .
Lemmas: ὅμοιος δέ ἄν ἔχω καί ὁ τοιοῦτος ἐπίστασις . — « ὁλόκληρος γάρ ὁ ὁ πρωτότυπος φωνή ὅδε ὁ παραγωγή φυλάσσω , τοῖος τοιόσδε , τηλίκος τηλικόσδε , τῆμος τημόσδε · χρή οὖν καί παρά ὁ ὡς ὦσδε . » — ἀλλά οὗτος μέν δύναμαι ἀπολογία ἔχω , ὁ μέν ἀπό Δωρικός δύναμαι σχηματίζω ὁ ὅς , ὅς ἀντί ὁ ὡς παραλαμβάνω , ὁ δέ ἀπό ὁ πτωτικός ὁ προυφίστημι κατά ἔλλειψις ὁ σ̅ · καί γάρ παρά ὁ ὅς ὀφείλω ὅδε εἰμί , ὅς γίγνομαι ὅδε . ἀλλά καί οὗτος συνήθης ἀποβάλλω ὁ σ̅ · ὁ γάρ αὐτός σημαίνω εἰμί ὅτε ὁ ὁ καί ὁ ὅς , ὁ γάρ ἔρχομαι θοός ( Α 12 ) ὅς γάρ δεύτατος ἔρχομαι ( α 286 ) .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 96
Ἔχοιτο δ’ ἄν ἔτι καὶ ἐπιϲτάϲεωϲ τοιαύτηϲ , καθὼϲ εἶπομεν ὅτι ἡ διὰ τοῦ δε παραγωγὴ πολὺ πρότερον τὴν ἀνταπόδοϲιν τὴν διὰ τοῦ τ παραλαμβάνει · οὐ γὰρ παρὰ τὸ οἷοϲ τὸ τοιόϲδε , οὐδὲ παρὰ τὸ ἡνίκα τηνικάδε . — Καὶ πάλιν ὑπὲρ τούτου ἔϲτι φάναι , ὅτι ἔλλειψίϲ ἐϲτι τοῦ τ ἐπὶ τῶν προκειμένων μορίων , ὡϲ δείκνυται καὶ ἐν τῷ περὶ ἀντωνυμιῶν , ὡϲ καὶ ἡ οὐτοϲ ἀντωνυμία , παραχθεῖϲα ἀπὸ τοῦ ὅϲ , λείπει νῷ τ , ἀποδεικνυμένου τοῦ τοιούτου καὶ διὰ τῶν πλαγίων πτώϲεων , τούτου , τούτ ῳ , καὶ οὐδετέρου τοῦ τοῦτο , καὶ διὰ Δωρικοῦ τοῦ τοῦτοι . ὅπερ καὶ διὰ τοῦ ἀρθρικοῦ δείκνυται καὶ διὰ τοῦ ἀντωνυμικοῦ · τὸ γὰρ οἱ τοί φαϲι Δωριεῖϲ , καὶ τὸ αἱ ταί , ταύται ταὶ θύραι μᾶτερ ( Sophr . fr . 88 Ahrens ) . λέγω δὲ ὅτε κατὰ προτακτικὴν θέϲιν ἐϲτὶ τὸ ἄρθρον · ἐπεὶ ὅτε γε καθ’ ὑπόταξίν ἐϲτι , τὸ τ οὐ πάντωϲ προϲτίθηϲιν , ἐπεὶ φυϲική ἐϲτιν ἡ ἀπόϲταϲιϲ τοῦ τ , οὐκ ἐν πάθει γενομένη . ὅθεν οὐδ’ ἐπίμεμπτον ταὶ γυναῖκεϲ αἵ τὰν θεὸν φαντὶ ἐξελᾶν ( Ahrens dial . ll p . 468 ) . ἐτέτακτο γὰρ οὐ κατὰ πρόταξιν , ἀλλὰ καθ’ ὑπόταξιν .
Lemmas: ἔχω δέ ἄν ἔτι καί ἐπίστασις τοιοῦτος , καθώς λέγω ὅτι ὁ διά ὁ δε παραγωγή πολύς πρότερος ὁ ἀνταπόδοσις ὁ διά ὁ τ παραλαμβάνω · οὐ γάρ παρά ὁ οἷος ὁ τοιόσδε , οὐδέ παρά ὁ ἡνίκα τηνικάδε . — καί πάλιν ὑπέρ οὗτος εἰμί φημί , ὅτι ἔλλειψις εἰμί ὁ τ ἐπί ὁ πρόκειμαι μόριον , ὡς δείκνυμι καί ἐν ὁ περί ἀντωνυμία , ὡς καί ὁ οὐτος ἀντωνυμία , παράγω ἀπό ὁ ὅς , λείπω νόος τ̅ , ἀποδείκνυμι ὁ τοιοῦτος καί διά ὁ πλάγιος πτῶσις , οὗτος , τοῦτστις ῳ , καί οὐδέτερος ὁ οὗτος , καί διά Δωρικός ὁ ε͂τοι . ὅς καί διά ὁ ἀρθρικός δείκνυμι καί διά ὁ ἀντωνυμικός · ὁ γάρ ὁ σύ φημί Δωριεύς , καί ὁ ὁ ὁ , ταυτός ὁ θύρα μήτηρ ( Sophr . fr . 88 Ahrens ) . λέγω δέ ὅτε κατά προτακτικός θέσις εἰμί ὁ ἄρθρον · ἐπεί ὅτε γε κατά ὑπόταξις εἰμί , ὁ τ οὐ πάντως προστίθημι , ἐπεί φυσικός εἰμί ὁ ἀπόστασις ὁ τ , οὐ ἐν πάθος γίγνομαι . ὅθεν οὐδέ ἐπίμεμπτος ὁ γυνή ὅς ὁ θεός φημί ἐξελαύνω ( Ahrens dial . ll p . 468 ) . τάσσω γάρ οὐ κατά πρόταξις , ἀλλά κατά ὑπόταξις .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 98
Διαφέρει τὸ οἴκοθεν τοῦ ἐξ οἴκου , ἡ ὃ μὲν ἓν μέροϲ λόγου , τὸ δὲ δύο , ἐκ προθέϲεωϲ καὶ ὀνόματοϲ , καὶ τὸ οἴκοθι τοῦ ἐν οἴκῳ , καὶ . τὸ οἴκαδε τοῦ εἰϲ οἰκον . καὶ ῷ λόγῳ τὸ εἰϲ οἶκον δύο μέρη λόγου , οὕτωϲ καὶ τὸ οἶκον δέ , ἐγκειμένου τοῦ δέ ϲυνδέϲμου .
Lemmas: διαφέρω ὁ οἴκοθεν ὁ ἐκ οἶκος , ὁ ὁ μέν εἷς μέρος λόγος , ὁ δέ δύο , ἐκ πρόθεσις καί ὄνομα , καί ὁ οἴκοθι ὁ ἐν οἶκος , καί . ὁ οἴκαδε ὁ εἰς οἶκος . καί ὅς λόγος ὁ εἰς οἶκος δύο μέρος λόγος , οὕτως καί ὁ οἶκος δέ , ἔγκειμαι ὁ δέ σύνδεσμος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 99
Ἴδιόν ἐϲτι τοῦ δέ ϲυνδέϲμου ἐπάγειν ἐϲ αὐτὸν τὴν ὀξεῖαν · τοιοῦτον δὲ καὶ τὸ οἰκον δέ , ὡϲ εἰ καὶ τὸ Ζεὺϲ δἑ . ἡ διὰ τοῦ δε παραγωγή , οὐκ οῦϲα ϲυνδεϲμική , ἀποφεύγει τὴν τοῦ ϲυνδέϲμου τάϲιν , παροξυνομμένη μὲν ἐν τῷ τοϲόϲδε , προπαροξυνομένη δὲ ἐν τῷ οἴκαδε , καθὸ κα ἡ διὰ τοῦ γε παραγωγὴ εἰϲ τὸ ἐναντίον μεθίϲταται τῆϲ τάϲεωϲ τοῦ γέ ϲυνδέϲμου . ἔϲτι γὰρ ἐγκλιτικὸϲ ὁ γέ , τὴν πρὸ αὑτοῦ ὀξύνων , καὶ διὰ τοῦτο τὸ ἔγωγε καὶ ἔμοιγε παρὰ Ἀττικοῖϲ τρίτην ἀπὸ τέλουϲ ἔχει τὴν ὀξεῖαν , ἵνα διὰ τοῦ τόνου φύγη τὸ ἀμφίβολον τοῦ γέ ϲυνδέϲμου .
Lemmas: ἴδιος εἰμί ὁ δέ σύνδεσμος ἐπάγω εἰς ἑαυτοῦ ὁ ὀξύς · τοιοῦτος δέ καί ὁ οἶκος δέ , ὡς εἰ καί ὁ Ζεύς δέ . ὁ διά ὁ δε παραγωγή , οὐ εἰμί συνδεσμικός , ἀποφεύγω ὁ ὁ σύνδεσμος τάσις , παροξύνω μέν ἐν ὁ τοσόσδε , προπαροξύνω δέ ἐν ὁ οἴκαδε , καθό ἄν ὁ διά ὁ γε παραγωγή εἰς ὁ ἐναντίος μεθίστημι ὁ τάσις ὁ γε σύνδεσμος . εἰμί γάρ ἐγκλιτικός ὁ γε , ὁ πρό ἑαυτοῦ ὀξύνω , καί διά οὗτος ὁ ἐγώ καί ἐγώ παρά Ἀττικός τρίτος ἀπό τέλος ἔχω ὁ ὀξύς , ἵνα διά ὁ τόνος φεύγω ὁ ἀμφίβολος ὁ γε σύνδεσμος .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 100
Ἀλλὰ πῶϲ τοπικὴ ϲχέϲιϲ ἐϲτὶν ἐκ ϲυνδέϲμου τοῦ δέ — Ὅτι καὶ προθετικῇ παραθέϲει ϲυνδεϲμικὴ δύναμιϲ ἐγγίνεται , διὰ τὸ ἡμέραν εἰναι φῶϲ ἐϲτι , διὰ Διονύϲιον παρεγένετο Ἀπολλώνιοϲ , ἐκ τῆϲ ῥᾳθυμίαϲ αἱ κακίαι γίνονται , ὡϲ εἰ ἕνεκα τῆϲ ῥᾳθυμίαϲ . τί οὖν βίαιον τὸ καὶ ϲύνδεϲμον προθετικὴν δύναμιν ἀποτελέϲαι ; — πρὸϲ οῖϲ οὐδὲ πάντοτε ϲυμπλέκει ὁ δέ ϲύνδεϲμοϲ , παραλαμβάνεται δὲ καὶ κατ᾿ ἔμφαϲιν , οὐδὲ ἐλάληϲέ μοι , ποῖδά τε ( Ζ 407 ) . οὐδ᾿ ἐλεαίρειϲ τάχα δὲ καὶ εὐλόγωϲ οὕτωϲ ἀνθυπήχθη ἀντὶ τοπικῆϲ ϲημαϲίαϲ . — τὸ δὲ ϲυνεκτικώτατον , ὅτι ἐμιμήϲατο τοπικὴν παραγωγήν , λέγω τὴν οἴκαδε , ἄγραδε · καὶ ἐντεῦθεν , οὐ ϲυνδέων ἐν τῷ οἰκον δέ , ἠκούετο τοπικῶϲ . — Προϲτεθείη δ᾿ ἂν ἔτι καὶ τοῦτο . εἴπερ τὸ μέροϲ τοῦ λόγου ἀνθυπήλλακται , ϲαφὲϲ ὅτι καὶ ὁ τόποϲ , λέγω ὁ κατὰ τὴν ἀρχήν . τοῦτο δέ φημι , ἐπεὶ οὔτε ὁ καί ϲύνδεϲμοϲ ἐδύνατο παραλαμβάνεϲθαι , οὔτε ἄλλοϲ τιϲ τῶν προτακτικῶν . ἀλλ᾿ οὐδὲ τῶν ὑποτακτικῶν , ὅτι μὴ μόνον αὐτὸϲ ὁ δέ , ὡϲ ἔφην , μιμούμενοϲ τὴν τοπικὴν παραγωγήν , μετάβαϲίν τε τοῦ πράγματοϲ ϲημαίνων . διὸ καὶ ϲτιγμῆϲ αἴτιόϲ ἐϲτι καὶ αὐτοτελείαϲ παραϲτατικόϲ · ϲτιγμὴ γὰρ πᾶϲα ϲημεῖον αὐτοτελείαϲ ὁ τέ οὐκ ἐδύνατο παραλαμβάνεϲθαι , ἐπεὶ οὐκ αὐτοτέλειαν ποιῶν ἕτερον λόγον ἀπῄτει ἐπὶ τοῦ οὔτε τιμῶ ϲε οὔτε λαλῶ ϲοι . — Κατὰ τούτουϲ δὴ τοὺϲ τρόπουϲ οἶμαι ἀναγκαίωϲ τὸν δέ ϲύνδεϲμον παραληφθῆναι .
Lemmas: ἀλλά πῶς τοπικός σχέσις εἰμί ἐκ σύνδεσμος ὁ δέ — ὅτι καί προθετικός παράθεσις συνδεσμικός δύναμις ἐγγίγνομαι , διά ὁ ἡμέρα εἰμί φάος εἰμί , διά Διονύσιος παραγίγνομαι Ἀπολλώνιος , ἐκ ὁ ῥαθυμία ὁ κακία γίγνομαι , ὡς εἰ ἕνεκα ὁ ῥαθυμία . τίς οὖν βίαιος ὁ καί σύνδεσμος προθετικός δύναμις ἀποτελέω ; — πρός Δαναός οὐδέ πάντοτε συμπλέκω ὁ δέ σύνδεσμος , παραλαμβάνω δέ καί κατά ἔμφασις , οὐδέ λαλέω ἐγώ , ποῖδά τε ( Ζ 407 ) . οὐδέ ἐλεαίρω τάχα δέ καί εὔλογος οὕτως ἀνθυπάγω ἀντί τοπικός σημασία . — ὁ δέ συνεκτικός , ὅτι μιμέομαι τοπικός παραγωγή , λέγω ὁ οἴκαδε , ἄγραδε · καί ἐντεῦθεν , οὐ συνδέω ἐν ὁ οἶκος δέ , ἀκούω τοπικός . — προστίθημι δέ ἄν ἔτι καί οὗτος . εἴπερ ὁ μέρος ὁ λόγος ἀνθυπαλλάσσω , σαφής ὅτι καί ὁ τόπος , λέγω ὁ κατά ὁ ἀρχή . οὗτος δέ φημί , ἐπεί οὔτε ὁ καί σύνδεσμος δύναμαι παραλαμβάνω , οὔτε ἄλλος τις ὁ προτακτικός . ἀλλά οὐδέ ὁ ὑποτακτικός , ὅτι μή μόνος αὐτός ὁ δέ , ὡς φημί , μιμέομαι ὁ τοπικός παραγωγή , μετάβασις τε ὁ πρᾶγμα σημαίνω . διό καί στιγμή αἴτιος εἰμί καί αὐτοτέλεια παραστατικός · στιγμή γάρ πᾶς σημεῖον αὐτοτέλεια ὁ τε οὐ δύναμαι παραλαμβάνω , ἐπεί οὐ αὐτοτέλεια ποιέω ἕτερος λόγος ἀπαιτέω ἐπί ὁ οὔτε τιμάω σύ οὔτε λαλέω σύ . — κατά οὗτος δή ὁ τρόπος οἴομαι ἀναγκαῖος ὁ δέ σύνδεσμος παραλαμβάνω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 101
Ἀλλὰ πῶϲ τὸ ὄνομα οὐ κλίνεται τὸ μετὰ τοῦ δέ ; Ὅτι ἑκάϲτῃ πτώϲει κατὰ παράθεϲιν προϲιοῦϲα ἡ πρόθεϲιϲ ἴδιον ἔχει ϲημαινόμενον . διαφέρει γοῦν τὸ δἰ Ἀπολλωνίου τοῦ δἰ Ἀπολλώνιον , ῆ τὸ μὲν αἰτιολογικὸν ἀκούεται , ὃ δὲ τοιοῦτόν τι , γινώϲκοντοϲ Ἀπολλωνίου . ἦν οὖν τοπικὴ ϲχέϲιϲ ἐν τῷ οἰκον δέ , ἥ τιϲ αἰτιατικὴν πτῶϲιν ἀπαιτεῖ · ὅθεν οὐ κλίνεται , ἵνα μὴ τὸ ϲημαινόμενον φθαρῇ .
Lemmas: ἀλλά πῶς ὁ ὄνομα οὐ κλίνω ὁ μετά ὁ δέ ; ὅτι ἕκαστος πτῶσις κατά παράθεσις προσέρχομαι ὁ πρόθεσις ἴδιος ἔχω σημαίνω . διαφέρω γοῦν ὁ διά Ἀπολλώνιον ὁ διά Ἀπολλώνιον , εἰμί ὁ μέν αἰτιολογικός ἀκούω , ὁ δέ τοιοῦτος τις , γιγνώσκω Ἀπολλώνιον . εἰμί οὖν τοπικός σχέσις ἐν ὁ οἶκος δέ , ὅς τις αἰτιατικός πτῶσις ἀπαιτέω · ὅθεν οὐ κλίνω , ἵνα μή ὁ σημαίνω φθείρω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 102
Διὰ τί ἄρθρον οὐ προϲλαμβάνει ; Ὅτι τὰ πτωτικά , τοπικὴν ϲχέϲιν ϲημαίνοντα ἐκ προθέϲεωϲ , οὐ δύνανται παράθεϲιν ἄρθρου παραδέξαϲθαι , εἰ μὴ προϲτεθείη ἡ πρόθεϲιϲ οὔ φαμεν τῆϲ Λέϲβου παρεγενόμην , οὕτωϲ δέ , ἐκ τῆϲ Λέϲβου παρεγενόμην · καὶ ἔτι οὔ φαμεν τῷ οἴκῳ μένει με , ἐν δὲ τῷ οἴκῳ μένει με . εἰ δὲ τοῦτο ἀληθέϲ , ϲαφὲϲ ὅτι δεῖ πρότερον ἐπικαλέϲαι τὸ ἄρθρον τὴν πρόθεϲιν , εἶτα οὔτωϲ ἐγγενέϲθαι τὴν ϲχέϲιν . τούτου δὲ μὴ γενομένου , οὐδὲ τὸ ἄρθρον προϲελεύϲεται . Τοϲαῦτα περὶ τῶν προκειμένων ϲχημάτων .
Lemmas: διά τίς ἄρθρον οὐ προσλαμβάνω ; ὅτι ὁ πτωτικός , τοπικός σχέσις σημαίνω ἐκ πρόθεσις , οὐ δύναμαι παράθεσις ἄρθρον παραδέχομαι , εἰ μή προστίθημι ὁ πρόθεσις οὐ φημί ὁ Λέσβος παραγίγνομαι , οὕτως δέ , ἐκ ὁ Λέσβος παραγίγνομαι · καί ἔτι οὐ φημί ὁ οἶκος μένω ἐγώ , ἐν δέ ὁ οἶκος μένω ἐγώ . εἰ δέ οὗτος ἀληθής , σαφής ὅτι δέω πρότερος ἐπικαλέω ὁ ἄρθρον ὁ πρόθεσις , εἶτα οὔτως ἐγγίγνομαι ὁ σχέσις . οὗτος δέ μή γίγνομαι , οὐδέ ὁ ἄρθρον προσέρχομαι . τοσοῦτος περί ὁ πρόκειμαι σχῆμα .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 103
Τὰ εἰϲ οϲ λήγοντα ἐπιρρήματά ἐϲτι μὲν ϲπάνια , ὀξύνεται δὲ κατὰ τὸ πλεῖϲτον , ἐν τόϲ , ἐκτόϲ , εἰκόϲ . Τὸ πάροϲ ϲημειωτέον . Τὸ γὰρ τῆμοϲ τῇ πρὸϲ τὴν πεῦϲιν βαρείᾳ ἐκφορᾷ ἀναγκαίωϲ ἀπέβαλε τὴν ὀξεῖαν , ἐπεὶ ὁμοτονεῖ τὰ πύϲματα τοῖϲ ἀνταποδοτικοῖϲ , τοῖοϲ ποῖοϲ , τόϲοϲ πόϲοϲ , τηλίκοϲ πηλίκοϲ . ἀνάγκη δὲ πάντωϲ τὰ τοιαῦτα μόρια βαρύνειν καὶ τὰ τούτοιϲ ϲύζυγα , λέγω ὁπη λίκοϲ , ὁπόϲοϲ . ἀναγκαίωϲ οὖν τὸ τῆμοϲ ἐβαρύνθη , καθὸ καὶ τὸ ἦμοϲ καὶ τὸ ὁπῆμοϲ . ᾧ λόγῳ καὶ τὰ εἰϲ ου λήγοντα ἁπάντοτε 'ὲν περιϲπᾶται , τηλοῦ , ἀγχοῦ , αὐτοῦ , τὸ δὲ ὅπου διὰ τὴν ἀναφορικὴν πάλιν προφορὰν ἐβαρύνθη . — φαίνεται δὲ ὅτι τὸ ποῦ διὰ μονοϲυλλαβίαν ἀναγκαίωϲ ϲυνεξῆλθε τῷ τηλοῦ καὶ ἀγχοῦ .
Lemmas: ὁ εἰς ος λήγω ἐπίρρημα εἰμί μέν σπάνιος , ὀξύνω δέ κατά ὁ πολύς , ἐν ὅς , ἐκτός , ἔοικα . ὁ πάρος σημειωτέος . ὁ γάρ τῆμος ὁ πρός ὁ πεῦσις βαρύς ἐκφορά ἀναγκαῖος ἀποβάλλω ὁ ὀξύς , ἐπεί ὁμοτονέω ὁ πύσμα ὁ ἀνταποδοτικός , τοῖος ποῖος , τόσος πόσος , τηλίκος πηλίκος . ἀνάγκη δέ πάντως ὁ τοιοῦτος μόριον βαρύνω καί ὁ οὗτος σύζυγος , λέγω ὅπῃ Λίκος , ὁπόσος . ἀναγκαῖος οὖν ὁ τῆμος βαρύνω , καθό καί ὁ ἦμος καί ὁ ὁπῆμος . ὅς λόγος καί ὁ εἰς ο̅υ̅ λήγω ἀπάντοτε εἶμι περισπάω , τηλοῦ , ἀγχοῦ , αὐτός , ὁ δέ ὅπου διά ὁ ἀναφορικός πάλιν προφορά βαρύνω . — φαίνω δέ ὅτι ὁ ποῦ διά μονοσυλλαβία ἀναγκαῖος συνεξέρχομαι ὁ τηλοῦ καί ἀγχοῦ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 104
Ἔνιοι τὸ ἔναγχόϲ ἐβάρυναν , οἰόμενοι τὴν ἐπιϲυμβαίνουϲαν ϲύνθεϲιν αἰτίαν εἰναι τῆϲ βαρύτητοϲ . — Πρὸϲ ὃ ἔϲτι φάναι , ὅτι πρῶτον ἡ ἐκ ϲυνθέϲεωϲ προφορὰ πολὺ πρότερον οἶδε τὴν ἐν ἁπλότητι · οὐ λέγεται δὲ κατ᾿ ἰδίαν τὸ ἀγχόϲ . πρὸϲ οἷϲ οὐδὲ ἔχουϲιν ἄντικρυϲ ἐπιϲτῆϲαι τοιαύτην ϲύνθεϲιν ἐπιρρημάτων . — δεύτερον τῇ ϲυνεκδρομῇ τῶν ὀξυτόνων ὀφείλει ὀξύνεϲθαι . — Ἔχει δὲ καὶ ὁ ϲχηματιϲμὸϲ τῇδε . ὃν τρόπον καὶ ἐπ’ ὀνομάτων μεταπλαϲμοὶ γίνονται , καθάπερ τὸ ἐρυϲάρματεϲ , τὸ λῖτα , τὸ παρὰ Ϲαπφοῖ αὔα ( fr . 152 Bergk 3 ) , τὸ πυργοκέρατα παρὰ Βακχυλίδη ( fr . 51 Bergk3 ) , δυνατὸν καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου τῇδε γεγενῆϲθαι τὸν ϲχηματιϲμόν . παρὰ τὸ ἀγχοῦ δύναται γεγενῆϲθαι τὸ ἀγχόϲ , προϲλαβὸν τὴν ἔν πρόθεϲιν κατὰ παρολκήν , ὡϲ ἔχει τὸ ἐναλίγκιοϲ , ἔναντίοϲ , ἐνέπειν . αἱ δὴ τοιαῦται τῶν προθέϲεων παρελκόμεναι . καθάπερ πλεονάϲματα οὖϲαι , οὔτε τάϲιν οὔτε ἄλλο τι τῶν παρεπομένων ἐναλλάϲϲουϲι . καὶ γὰρ τὸ ἐναντίοϲ οὐκ ἀνεβίβαζε τὸν τόνον , ὀφεῖλον . εἶπερ οὖν ϲύνθετον , τί οὐ ϲυμμεταβάλλει τὸ γένοϲ , ὅπερ ἴδιον ϲυνθέϲεωϲ ; ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἐναλίγκιοϲ . καὶ τὸ ἐνέπω ἐκλίθη ὡϲ ἁπλοῦν , ἤνεπον . — τούτων οὖν τῇδε ἐχόντων , παρελκομένηϲ τῆϲ ἔν προθέϲεωϲ ἐν τῷ ἔναγχόϲ , περιϲϲὸν ἀφιϲτάνειν τὸν κατὰ τὸ τέλοϲ τόνον , ὅπου γε , ὡϲ ἔφημεν , τῷ τύπῳ , καὶ εἰ ἦν ϲύνθετον , ἐχρῆν ὀξυτονεῖν .
Lemmas: ἔνιοι ὁ ἔναγχος βαρύνω , οἴομαι ὁ ἐπισυμβαίνω σύνθεσις αἰτία εἰμί ὁ βαρύτης . — πρός ὅς εἰμί φημί , ὅτι πρῶτος ὁ ἐκ σύνθεσις προφορά πολύς πρότερος οἶδα ὁ ἐν ἁπλότης · οὐ λέγω δέ κατά ἴδιος ὁ ἀγχός . πρός ὅς οὐδέ ἔχω ἄντικρυς ἐφίστημι τοιοῦτος σύνθεσις ἐπίρρημα . — δεύτερος ὁ συνεκδρομή ὁ ὀξύτονος ὀφείλω ὀξύνω . — ἔχω δέ καί ὁ σχηματισμός τῇδε . ὅς τρόπος καί ἐπί ὄνομα μεταπλασμός γίγνομαι , καθά ὁ ἐρυσάρματες , ὁ λίς , ὁ παρά Σαπφώ αὖος ( fr . 152 Bergk 3 ) , ὁ πυργοκέρατα παρά Βακχυλίδης ( fr . 51 Bergk3 ) , δυνατός καί ἐπί ὁ πρόκειμαι τῇδε γίγνομαι ὁ σχηματισμός . παρά ὁ ἀγχοῦ δύναμαι γίγνομαι ὁ ἀγχός , προσλαμβάνω ὁ ἐν πρόθεσις κατά παρολκή , ὡς ἔχω ὁ ἐναλίγκιος , ἐναντίος , ἐνέπω . ὁ δή τοιοῦτος ὁ πρόθεσις παρέλκω . καθά πλεόνασμα εἰμί , οὔτε τάσις οὔτε ἄλλος τις ὁ παρέπομαι ἐναλλάσσω . καί γάρ ὁ ἐναντίος οὐ ἀναβιβάζω ὁ τόνος , ὀφείλω . εἴπερ οὖν σύνθετος , τίς οὐ συμμεταβάλλω ὁ γένος , ὅς ἴδιος σύνθεσις ; ὁ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ ἐναλίγκιος . καί ὁ ἐνέπω κλίνω ὡς ἁπλόος , ἐνέπω . — οὗτος οὖν τῇδε ἔχω , παρέλκω ὁ ἐν πρόθεσις ἐν ὁ ἔναγχος , περισσός ἀφίστημι ὁ κατά ὁ τέλος τόνος , ὅπου γε , ὡς φημί , ὁ τύπος , καί εἰ εἰμί σύνθετος , χρή ὀξυτονέω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 105
Οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ ϲυνεχέϲτερον λεγόμενον παῤ Ἴωϲι κηγχόϲ , ὃ ἐν δυϲὶ μέρεϲι λόγου , ἐξ Ἰωνικοῦ τε τοῦ κῇ ἀντὶ τοῦ πῇ , καὶ τοῦ μεταπεπλαϲμένου , λέγω τοῦ ἀγχόϲ , ἴϲωϲ ϲυναληλιμμένου τοῦ ᾱ εἰϲ τὸ η .
Lemmas: οὕτως ἔχω καί ὁ συνεχής λέγω παρά Ἴων κηγχός , ὅς ἐν δύο μέρος λόγος , ἐκ Ἰωνικός τε ὁ πῇ ἀντί ὁ πῇ , καί ὁ μεταπλάσσω , λέγω ὁ ἀγ́ξ , ἴσως συναλείφω ὁ α εἰς ὁ η̅ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 106
Αἱ διὰ τοῦ θεν παραχθεῖϲαι λέξειϲ τοπικαὶ ἐπιρρηματικῶϲ τὴν ἐκ τόπου ϲχέϲιν ϲημαίνουϲιν . ( εἶπον δὲ παραχθεῖϲαι τοπικῶϲ , ἐπεὶ καὶ ἔνια τὴν αὐτὴν ἔχει ϲημαϲίαν τοῖϲ πρωτοτύποιϲ , ὡϲ δεδείξεται . ) καὶ διὰ τοῦτο διαφέρει τὸ δίχα τοῦ διχόθεν . ἡ τὸ μὲν δίχα εἰϲ δύο ἐϲτί , τὸ δὲ διχόθεν ἐκ δύο , καθάπερ καὶ ἐπ’ ἄλλων παραγωγῶν μετὰ τοῦ παράγεϲθαι τὰϲ φωνὰϲ καὶ τὰ δηλούμενα ϲυμμεταπίπτει . καὶ παράγεται μὲν ἡ φωνή , οὐ μὴν τὸ ϲημαινόμενον , ὡϲ ἐπ’ ὀνομάτων ἔχει τὸ ἀναγκαίη γὰρ ἐπείγει ( τ 73 ) καὶ παρθενικῇ εἰκυῖα ( η 20 ) καὶ τὸ Αἰτωλόϲ Αἰτ ὠλιοϲ , κάπροϲ κάπριοϲ , ἄπειροϲ ἀπείρων , καὶ τὸ πομπῆεϲ ἀγαυοί ( ν 71 ) , καὶ τὸ Ἀϊδωνῆι προῖαψεν ( Ε 190 ) , καὶ ἐπὶ ῥημάτων ἀρ δεύειν , ἀρχεύειν , καὶ ἐπ᾿ ἄλλων πλειόνων , καὶ ἐπὶ ἐπιρρημάτων τηνίκα τηνικαῦτα , τῆμοϲ τημοῦτοϲ , τόϲοϲ τοϲόϲδε . τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ ἐπὶ τῆϲ προκειμένηϲ παραγωγῆϲ ἔϲθ᾿ ὅτε τοπικὴ μὲν ἐκφορὰ δηλοῦται , λέγω ἐκ τύπου , ἐκθ᾿ ὅτε τὸ αὐτὸ τῷ πρωτοτύπῳ ϲημαινόμενον μένει .
Lemmas: ὁ διά ὁ θεν παράγω λέξις τοπικός ἐπιρρηματικός ὁ ἐκ τόπος σχέσις σημαίνω . ( λέγω δέ παράγω τοπικός , ἐπεί καί ἔνιοι ὁ αὐτός ἔχω σημασία ὁ πρωτότυπος , ὡς δείκνυμι . ) καί διά οὗτος διαφέρω ὁ δίχα ὁ διχόθεν . ὁ ὁ μέν δίχα εἰς δύο εἰμί , ὁ δέ διχόθεν ἐκ δύο , καθά καί ἐπί ἄλλος παραγωγή μετά ὁ παράγω ὁ φωνή καί ὁ δηλόω συμμεταπίπτω . καί παράγω μέν ὁ φωνή , οὐ μήν ὁ σημαίνω , ὡς ἐπί ὄνομα ἔχω ὁ ἀνάγκη γάρ ἐπείγω ( τ 73 ) καί παρθενική ἔοικα ( ὁ 20 ) καί ὁ Αἰτωλός Αἰτ Ὤλιος , κάπρος κάπριος , ἄπειρος ἄπειρος , καί ὁ πομπεύς ἀγαυός ( ν 71 ) , καί ὁ ᾍδης προϊάπτω ( Ε 190 ) , καί ἐπί ῥῆμα ἀρ δέω , ἀρχεύω , καί ἐπί ἄλλος πολύς , καί ἐπί ἐπίρρημα τηνίκα τηνικαῦτα , τῆμος τημοῦτος , τόσος τοσόσδε . ὁ αὐτός δή τρόπος καί ἐπί ὁ πρόκειμαι παραγωγή εἰμί ὅτε τοπικός μέν ἐκφορά δηλόω , λέγω ἐκ τύπος , ἕκτος ὅτε ὁ αὐτός ὁ πρωτότυπος σημαίνω μένω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 107
Ὅθεν πρὶν ἢ τῶν κατὰ μέροϲ ἄρξαϲθαι , διαληπτέον πρότερον περὶ τῶν ἀπ᾿ ἀντωνυμιῶν παραγομένων , λέγω τοῦ ἐμέθεν , ϲέθεν , ἕθεν . — Ὅτι μὲν γὰρ αἱ φωναὶ ὅμοιαι κατὰ τὴν παραγωγὴν τοῖϲ ἄλλοιϲ ἐπιρρηματικοῖϲ , ϲαφὲϲ ἐκ τούτου παρὰ τὴν Λέϲβου γενικὴν τὸ ἀποτέθλιπται ἐν τῷ Λεϲβὀθεν , ὡϲ καὶ παρὰ τὴν οὐρανοῦ οὐρανόθεν , καὶ παῤ ἐπίρρημα τὸ τηλοῦ τηλόθεν · καὶ δὴ παῤ ἀντῶνυμίαν τὴν ἐμεῦ ἦν τὸ ἐμέθεν , ϲεῦ ϲέθεν . ἐντεῦθεν γὰρ καὶ ὁμόλογον , ὅτι οὐχ ἡ ἐμοῦ ἐϲτι παραχθεῖϲα Ἀττική , ἀλλ’ Ἰωνικὴ ἢ Δωρικὴ ἡ ἐμεῦ .
Lemmas: ὅθεν πρίν ἤ ὁ κατά μέρος ἄρχω , διαλαμβάνω πρότερος περί ὁ ἀπό ἀντωνυμία παράγω , λέγω ὁ ἐγώ , σύ , ἕ . — ὅτι μέν γάρ ὁ φωνή ὅμοιος κατά ὁ παραγωγή ὁ ἄλλος ἐπιρρηματικός , σαφής ἐκ οὗτος παρά ὁ Λέσβος γενικός ὁ ἀποθλίβω ἐν ὁ Λεσβόθεν , ὡς καί παρά ὁ οὐρανός οὐρανόθεν , καί παρά ἐπίρρημα ὁ τηλοῦ τηλόθεν · καί δή παρά ἀντωνυμία ὁ ἐγώ εἰμί ὁ ἐγώ , σύ σύ . ἐντεῦθεν γάρ καί ὁμόλογος , ὅτι οὐ ὁ ἐγώ εἰμί παράγω Ἀττικός , ἀλλά Ἰωνικός ἤ Δωρικός ὁ ἐγώ .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 109
Αἱ δὴ παρηγμέναι ἀντωνυμίαι ϲύνταξιν μὲν ἐπιρρηματικὴν οὐδέποτε ἀναδέχονται , ὅϲαϲ δὲ ϲυντάξειϲ ἀναδέχονται αἱ γενικαί , ταύταϲ ἀναδέχονται . ἀδύνατον τοῖϲ τοιούτοιϲ ἐπιρρήμαϲι προϲελθεῖν τινα ἄλλην πρόθεϲιν . οὐ γάρ τιϲ ἐρεῖ ἀπ ὸ Λεϲβόθεν ἢ πρὸϲ Λεϲβόθεν , ἐν γενικῇ δὲ ἀπὸ Λέϲβου πρὸϲ Λέϲβου , καὶ ὅϲαϲ ἄλλαϲ ἐπιδέχονται προθέϲειϲ αἱ γενικαί . ἀπεδέδεικτο οὖν , ὅτι πολλάκιϲ κατὰ τοῦ αὐτοῦ ϲημαινομένου αἱ παραγωγαὶ λαμβάνονται . καὶ ἦϲαν τῇδε ἀντωνυμίαι παρηγμέναι . καὶ ϲαφὲϲ ἐκ τῶν ϲυνταϲεομένων προθέϲεων , ἀπὸ ἑθεν ἧκε χαμᾶζε ( Μ 205 ) , ἐξ ἐμέθεν γεγαῶτα ( Ι 456 ) , πρὸ ἕθεν κλονέοντα φάλαγγαϲ ( Ε 96 ) . ταύτη δὲ τῇ ϲυντάξει εἰϲ τὸν λόγον τῶν ἀντωνυμιῶν καταριθμηθῆναι χρή .
Lemmas: ὁ δή παράγω ἀντωνυμία σύνταξις μέν ἐπιρρηματικός οὐδέποτε ἀναδέχομαι , ὅσος δέ σύνταξις ἀναδέχομαι ὁ γενικός , οὗτος ἀναδέχομαι . ἀδύνατος ὁ τοιοῦτος ἐπίρρημα προσέρχομαι τις ἄλλος πρόθεσις . οὐ γάρ τις λέγω ἀπ ο Λεσβόθεν ἤ πρός Λέσβος , ἐν γενικός δέ ἀπό Λέσβος πρός Λέσβος , καί ὅσος ἄλλος ἐπιδέχομαι πρόθεσις ὁ γενικός . ἀποδείκνυμι οὖν , ὅτι πολλάκις κατά ὁ αὐτός σημαίνω ὁ παραγωγή λαμβάνω . καί εἰμί ὅδε ἀντωνυμία παράγω . καί σαφής ἐκ ὁ συντάσσω πρόθεσις , ἀπό ἕ ἵημι χαμᾶζε ( Μ 205 ) , ἐκ ἐγώ γίγνομαι ( Ι 456 ) , πρό ἕ κλονέω φάλαγξ ( Ε 96 ) . αὐτός δέ ὁ σύνταξις εἰς ὁ λόγος ὁ ἀντωνυμία καταριθμέω χρή .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 110
Τὰ προκείμενα ἐπιρρήματα παράγεται ἢ παῤ ὄνομα . ὡϲ τὸ Διόθεν , Ἀβυδόθεν , ἢ παῤ ἐπίρρημα , ὡϲ τὸ κάτωθεν , ἄνωθεν , ἢ παρὰ πρόθεϲιν , πρόϲθεν , ἔνθεν , ὕπερθεν . πρόκειται γὰρ ὡϲ καὶ ἀπ’ ἀντωνυμιῶν . καὶ ἀπ’ ὀνομάτων ἢ ἐπιρρημάτων ἢ τῶν ἔτι παρακειμένων ϲτοιχείου ἀποβολῇ τοῦ κατὰ τὸ τέλοϲ παράγεται , ἀπὸ μὲν ἀντῶνυμιῶν αὐτοῦ αὐτόθεν , καὶ ἀπὸ ὀνομάτων Λέϲβου Λεϲβόθεν , παντόϲ πάντοθεν , καὶ ἐπιρρημάτων τηλοῦ τηλόθεν . — εἰ μέντοι ἓν εἴη τὸ φωνῆεν τὸ κατὰ τὸ τέλοϲ , οὐ τῇδε ἔχει ὁ λόγοϲ · φυλάϲϲεται γάρ , ὡϲ ἐπὶ τοῦ κάτω κάτωθεν , ἔϲω ἔϲωθεν . ― ἀναγκαίωϲ τὰ παρὰ τὰϲ προθέϲειϲ φυλάϲϲει τὰ τέλη , ὡϲ ἔχει τὸ πρόϲθεν , ὔπερθεν .
Lemmas: ὁ πρόκειμαι ἐπίρρημα παράγω ἤ παρά ὄνομα . ὡς ὁ Ζεύς , Ἀβυδόθεν , ἤ παρά ἐπίρρημα , ὡς ὁ κάτωθεν , ἄνωθεν , ἤ παρά πρόθεσις , πρόσθεν , ἔνθεν , ὕπερθεν . πρόκειμαι γάρ ὡς καί ἀπό ἀντωνυμία . καί ἀπό ὄνομα ἤ ἐπίρρημα ἤ ὁ ἔτι παράκειμαι στοιχεῖον ἀποβολή ὁ κατά ὁ τέλος παράγω , ἀπό μέν ἀντωνυμία αὐτός αὐτόθεν , καί ἀπό ὄνομα Λέσβος Λέσβος , πᾶς πάντοθεν , καί ἐπίρρημα τηλοῦ τηλόθεν . — εἰ μέντοι εἷς εἰμί ὁ φωνήεις ὁ κατά ὁ τέλος , οὐ τῇδε ἔχω ὁ λόγος · φυλάσσω γάρ , ὡς ἐπί ὁ κάτω κάτωθεν , ἔσω ἔσωθεν . ― ἀναγκαῖος ὁ παρά ὁ πρόθεσις φυλάσσω ὁ τέλος , ὡς ἔχω ὁ πρόσθεν , ὕπερθεν .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 111
Ἐπιϲλτατέον οὐν τῷ χαμαῖθεν καὶ ἔτι τῷ παρὰ Ἀττικοῖϲ χαμᾶθεν . καὶ ἔχοι ἂν ϲυνηγορίαν ἐν τῇ αι διφθόγγῳτήνδε . τὰ μακρῇ παρεδρευόμενα ἀποβολῇ τοῦ θεν ποιεῖ τὸ ἐπίρρημα τὸ πρωτότυπον , κάτωθεν κάτω , πρόϲωθεν πρόϲω · προϲκείϲθω τῷ λόγῳ , ὅτε ἀπὸ ἐπιρρήματοϲ ἐϲχημάτιϲται . εἴπερ οὖν μακρ παρεδρεύεται τὸ χαμαῖθεν , ὀρθῶϲ ἀποβολῇ τοῦ θεν ἐποίηϲε τὴν χαμαί φωνήν . ἀλλὰ πρόϲκειται , ὅτι οὐδέποτε δίφθογγοϲ φυλάϲϲεται · διὸ ϲημειούμεθα τὸ ἐκεῖθεν , περὶ ο κατὰ τὸ ἑξῆϲ εἰρήϲεται . τὸ οὖν πρὸϲ Ἀττικῶν πάλιν λεγόμενον ἀναλογώτερον καθέϲτηκεν . ὥϲτε ἕνεκα μὲν τῆϲ μακρότητοϲ ἡ δίφθογγοϲ μένουϲα ἀναλογωτέρα καθέϲτηκεν , ἕνεκα δὲ τοῦ τὸ δεύτερον φωνῆεν ἀποβάλλεϲθαι , τὸ Ἀττικόν . καὶ μή ποτε ὄντωϲ ἀναλογώτερον καθέϲτηκε . τὰ ἐκ διφθόγγου γινόμενα τὸ ληκτικὸν φωνῆεν βραχὺ καταλιμπάνει , τηλοῦ τηλόθεν , αὐτοῦ αὐτόθεν , οἴκου οἴκοθεν . ϲαφὲϲ οὐν , ὅτι δεῖ καὶ παρὰ τὸ χαμαί χαμάθεν ἐν βραχεῖ τῷ α . ἀλλ’ ἐκεῖνο ἀληθέϲ ἐϲτιν , ὡϲ Ἀθηναῖοι ἐκτατικοί εἰϲι τῶν φωνηέντων . καὶ ἔτι ἐκεῖνο ἀληθέϲ ἐϲτιν , ὡϲ ἀεὶ ἡ ὑποϲτολὴ τοῦ ι , δευτερεύοντοϲ τοῦ φωνήεντοϲ , ἔκταϲιν ποιεῖται τοῦ α . οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ ἰθαγενέεϲϲιν ἐτίμα ( ξ 203 ) παρὰ τὸ ἰθαίνω . οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ αεί ( τὸ γὰρ ἀναλογώτερον ἐν μακρῷ τῷ α ) . οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ κλάω παρὰ Ἀττικοῖϲ καὶ τὸ φανῶ καὶ τὸ ῥανῶ , κατά τι παράλογα ὄντα , ὅτι μακρᾷ παρεδρεύεται · ἔχει δὲ ἀπολογίαν , καθὸ ἡ τοῦ ι ὑποϲτολὴ ἔκταϲιν τῷ α παρέχει . κατὰ τοῦτον ἄρα τὸν τρόπον παρὰ τὸ χαμαί τὸ χαμᾶθεν ἀναγκαίωϲ ἐξέτεινε τὸ α . καὶ περὶ τοῦ τετριμμένου δὲ κατὰ τὸ ἑξῆϲ εἰρήϲεται , λέγω τοῦ χαμόθεν .
Lemmas: Ἐπισλτατέον οὖν ὁ χαμαί καί ἔτι ὁ παρά Ἀττικός χαμᾶθεν . καί ἔχω ἄν συνηγορία ἐν ὁ α̅ι̅ δίφθογγος . ὁ μακρός παρεδρεύω ἀποβολή ὁ θεν ποιέω ὁ ἐπίρρημα ὁ πρωτότυπος , κάτωθεν κάτω , πρόσωθεν πρόσω · πρόσκειμαι ὁ λόγος , ὅτε ἀπό ἐπίρρημα σχηματίζω . εἴπερ οὖν μακρ παρεδρεύω ὁ χαμαί , ὀρθός ἀποβολή ὁ θεν ποιέω ὁ χαμαί φωνή . ἀλλά πρόσκειμαι , ὅτι οὐδέποτε δίφθογγος φυλάσσω · διό σημειόω ὁ ἐκεῖθεν , περί ὁ κατά ὁ ἑξῆς λέγω . ὁ οὖν πρός Ἀττικός πάλιν λέγω ἀνάλογος καθίστημι . ὥστε ἕνεκα μέν ὁ μακρότης ὁ δίφθογγος μένω ἀνάλογος καθίστημι , ἕνεκα δέ ὁ ὁ δεύτερος φωνήεις ἀποβάλλω , ὁ Ἀττικός . καί μή ποτέ ὄντως ἀνάλογος καθίστημι . ὁ ἐκ δίφθογγος γίγνομαι ὁ ληκτικός φωνήεις βραχύς καταλείπω , τηλοῦ τηλόθεν , αὐτός αὐτόθεν , οἶκος οἴκοθεν . σαφής οὖν , ὅτι δέω καί παρά ὁ χαμαί χάμαθι ἐν βραχύς ὁ α . ἀλλά ἐκεῖνος ἀληθής εἰμί , ὡς Ἀθηναῖος ἐκτατικός εἰμί ὁ φωνήεις . καί ἔτι ἐκεῖνος ἀληθής εἰμί , ὡς ἀεί ὁ ὑποστολή ὁ ι̅ , δευτερεύω ὁ φωνήεις , ἔκτασις ποιέω ὁ α . οὕτως ἔχω καί ὁ ἰθαγενής τιμάω ( ξ 203 ) παρά ὁ ἰθαίνω . οὕτως ἔχω καί ὁ ἀεί ( ὁ γάρ ἀνάλογος ἐν μακρός ὁ α ) . οὕτως ἔχω καί ὁ κλαίω παρά Ἀττικός καί ὁ φαίνω καί ὁ ῥαίνω , κατά τις παράλογος εἰμί , ὅτι μακρός παρεδρεύω · ἔχω δέ ἀπολογία , καθό ὁ ὁ ι̅ ὑποστολή ἔκτασις ὁ α παρέχω . κατά οὗτος ἄρα ὁ τρόπος παρά ὁ χαμαί ὁ χαμᾶθεν ἀναγκαῖος ἐκτείνω ὁ α . καί περί ὁ τρίβω δέ κατά ὁ ἑξῆς λέγω , λέγω ὁ χαμόθεν .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 112
Καὶ τὸ ἐκεῖθεν δέ , οὐ φύϲει ἔχον τὴν ει δίφθογγον παραλήγουϲαν , ἀναγκαίωϲ ἐφύλαξε τὴν ποϲότητα τῶν φωνηέντων . παρὰ γὰρ τὴν ἐντελῆ φωνὴν τὴν ἐκεῖνοϲ καὶ τὴν ἐκείνου τὸ ἀκόλουθον ἦν ἐκεινόθεν , τὸ δὲ κατὰ ϲυγκοπὴν ἐκεῖθεν . ταῖϲ δὲ ληγούϲαιϲ τῶν διφθόγγων κατὰ τὰ πρωτότυπα τὸ τοιοῦτον παρακολουθεῖ , ὡϲ πρόκειται ἐπὶ τοῦ χαμᾷθεν , τηλόθεν , ἀγχόθεν · τὸ γὰρ ἐκεῖθεν οὐ τῇδε ἔχει .
Lemmas: καί ὁ ἐκεῖθεν δέ , οὐ φύσις ἔχω ὁ ε̅ι̅ δίφθογγος παραλήγω , ἀναγκαῖος φυλάσσω ὁ ποσότης ὁ φωνήεις . παρά γάρ ὁ ἐντελής φωνή ὁ ἐκεῖνος καί ὁ ἐκεῖνος ὁ ἀκόλουθος εἰμί ἐκεῖνος , ὁ δέ κατά συγκοπή ἐκεῖθεν . ὁ δέ λήγω ὁ δίφθογγος κατά ὁ πρωτότυπος ὁ τοιοῦτος παρακολουθέω , ὡς πρόκειμαι ἐπί ὁ χαμᾶθεν , τηλόθεν , ἀγχόθεν · ὁ γάρ ἐκεῖθεν οὐ τῇδε ἔχω .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 113
Τὰ εἰϲ θεν λήγοντα ἐπιρρήματα παραλήγεται φωνήεντι , ῷ καὶ τὸ τέλοϲ τῆϲ γενικῆϲ τοῦ ὀνόματοϲ · εἰ δὲ καὶ ἀπὸ ἐπιρρήματοϲ εἴη , πάλιν τῷ αὐτῷ παραλήγεται , δι’ οὐ τὸ λῆγον τοῦ πρωτοτύπου · εἰ δὲ δίφθογγοϲ εἴη , καθὼϲ πρόκειται , ἀποπίπτει τὸ ἐν τῷ τέλει φωνῆεν , ἀρχῆϲ ἀρχῆθεν , θύραϲ θύραθεν , τηλοῦ τηλόθεν , οὐρανοῦ οὐρανόθεν , Θήβηϲ θήβηθεν , Λυκίαϲ Λυκίαθεν , ἀγορῆϲ ἀγορῆθεν , ἀγχοῦ ἀγχόθεν , ποῦ πόθεν . πῶϲ οὖν παρὰ τὸ ἀμφοτέρου καὶ ἑκατέρου καὶ ἑτέρου οὐ μένει τὸ ο ἐν τῷ ἀμφοτέρωθεν , ἑκατέρωθεν , ἑτέρωθεν ; — Φηϲὶν οὖν ὁ Τρύφων ( p . 53 Velsen ἰδιαίτερον ὡϲ τὰ διὰ τοῦ τεροϲ πρωτότυπα διὰ τοῦ παράγεται κατὰ τὰ ἐπιρρήματα . Μή ποτε δὲ βίαιόν ἐϲτιν , ὅτι δι’ αὐτοῦ τοῦ ζητουμένου ἡ ἀπόλυϲίϲ ἐϲτι . μή ποτ’ οὖν , εἰ δέδοται καὶ ἀπὸ ἐπιρρημάτων παράγεϲθαι τὴν προκειμένην παραγωγήν , ἐγγύϲ ἐγγύθεν , ἑκάϲ ἑκάθεν , ἀποπίπτοντοϲ τοῦ ϲ ( ἀλλὰ καὶ λήγοντοϲ τοῦ φωνήεντοϲ , ἄνω ἄνωθεν , κάτω κάτωθεν ) , δοθήϲεται καὶ ἀπὸ ἐπιρρήματοϲ τοῦ ἑκατέρωϲ , ἀμφοτέρωϲ , ἑτέρωϲ τὴν παραγωγὴν γεγενῆϲθαι .
Lemmas: ὁ εἰς θεν λήγω ἐπίρρημα παραλήγω φωνήεις , ὅς καί ὁ τέλος ὁ γενικός ὁ ὄνομα · εἰ δέ καί ἀπό ἐπίρρημα εἰμί , πάλιν ὁ αὐτός παραλήγω , διά ὅς ὁ λήγω ὁ πρωτότυπος · εἰ δέ δίφθογγος εἰμί , καθώς πρόκειμαι , ἀποπίπτω ὁ ἐν ὁ τέλος φωνήεις , ἀρχή ἀρχῆθεν , θύρα θύραθεν , τηλοῦ τηλόθεν , οὐρανός οὐρανόθεν , Θήβη Θήβηθεν , Λυκία Λυκία , ἀγορά ἀγορῆθεν , ἀγχοῦ ἀγχόθεν , ποῦ πόθεν . πῶς οὖν παρά ὁ ἀμφότερος καί ἑκάτερος καί ἕτερος οὐ μένω ὁ ο̅ ἐν ὁ ἀμφοτέρωθεν , ἑκατέρωθεν , ἑτέρωθεν ; — φημί οὖν ὁ Τρύφων ( p . 53 Velsen ἴδιος ὡς ὁ διά ὁ τ̅ε̅ρ̅ο̅ς̅ πρωτότυπος διά ὁ παράγω κατά ὁ ἐπίρρημα . μή ποτέ δέ βίαιος εἰμί , ὅτι διά αὐτός ὁ ζητέω ὁ ἀπόλυσις εἰμί . μή ποτέ οὖν , εἰ δίδωμι καί ἀπό ἐπίρρημα παράγω ὁ πρόκειμαι παραγωγή , ἐγγύς ἐγγύθεν , ἑκάς ἕκαθεν , ἀποπίπτω ὁ σ̅ ( ἀλλά καί λήγω ὁ φωνήεις , ἄνω ἄνωθεν , κάτω κάτωθεν ) , δίδωμι καί ἀπό ἐπίρρημα ὁ ἑκάτερος , ἀμφοτέρως , ἕτερος ὁ παραγωγή γίγνομαι .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 114
Ἔτι ἐπηπόρει , πῶϲ γεγόνοι τὸ γειόθεν , παραδεχόμενοϲ ὡϲ ἀνάλογον τὸ γῆθεν παρὰ γὰρ τὴν γῆϲ γενικήν , ὡϲ ἀρχῆϲ ἀρχῆθεν . καὶ ἔτι περὶ τοῦ Δεκελειόθεν ( Callim fr . 234 Schneider ) · ἐν οἷϲ ἔλεγε μὴ παρὰ τὸ Δεκέλεια παρῆχθαι , παρὰ δὲ τὸν μετειληφότα τοῦ δήμου Δεκελέα , ὥϲτε παρὰ γενικὴν τὴν Δεκελέοϲ Δεκελεόθεν εἶναι , καὶ μετὰ περιϲϲοῦ τοῦ ι Δεκελειόθεν . Ἄμεινον δὲ καὶ οὕτωϲ ὑπὲρ τούτων φάναι , ὡϲ οὐκ ἀϲυνήθωϲ τὸ α ἔϲθ’ ὅτε μεταπίπτει εἰϲ τὸ o κατὰ ϲύνθεϲιν καὶ παραγωγήν , θάλαϲϲα θαλαϲϲομάχοϲ , ϲφαῖρα ϲφαιρομάχοϲ , τραγῳδία τραγῳδιογράφοϲ , χίμαιρα χιμαιροφύλαξ , καὶ ἐπὶ τέλουϲ , ἀθάλαϲϲοϲ , εὔμουϲοϲ . καὶ εἰ τοῦτο , οὐ βίαιον ἐν τῇ τοιαύτῃ παραγωγῇ τὸ α εἰϲ τὸ ο μετατίθεϲθαι , ὥϲτε γεγενῆϲθαι παρ’ ἐντελέϲτερον τὸ γαῖα τὸ γαιόθεν καὶ γειόθεν , καὶ παρὰ τὸ Δεκέλεια , τὸν δῆμον τοῦ ϲημαινομένου δηλοῦντοϲ , τὸ Δεκελειόθεν . ἰδοὺ γὰρ καὶ παρὰ τὸ ῥίζα ῥιζόθεν , ἐϲχάρα ἐϲχαρόθεν , Μήθυμνα Μηθυμνόθεν , Μέγαρα Μεγαρόθεν . Οὐ βίαιον δὲ καὶ τὸ χαμόθεν κατὰ τὸ ϲύνηθεϲ , τοῦ ϲχήματοϲ ἀπαιτοῦντοϲ τὸ χαμᾶθεν .
Lemmas: ἔτι ἐπαπορέω , πῶς γίγνομαι ὁ γειόθεν , παραδέχομαι ὡς ἀνάλογος ὁ γῆθεν παρά γάρ ὁ γῆ γενικός , ὡς ἀρχή ἀρχῆθεν . καί ἔτι περί ὁ Δεκελειόθεν ( Callim fr . 234 Schneider ) · ἐν ὅς λέγω μή παρά ὁ Δεκέλεια παράγω , παρά δέ ὁ μεταλαμβάνω ὁ δῆμος Δεκελεύς , ὥστε παρά γενικός ὁ Δεκελεύς Δεκελεόθεν εἰμί , καί μετά περισσός ὁ ι̅ Δεκελειόθεν . ἀγαθός δέ καί οὕτως ὑπέρ οὗτος φημί , ὡς οὐ ἀσυνήθης ὁ α εἰμί ὅτε μεταπίπτω εἰς ὁ o κατά σύνθεσις καί παραγωγή , θάλασσα θαλασσομάχος , σφαῖρα σφαιρομάχος , τραγῳδία τραγῳδιογράφος , χίμαιρα χιμαιροφύλαξ , καί ἐπί τέλος , ἀθάλασσος , εὔμουσος . καί εἰ οὗτος , οὐ βίαιος ἐν ὁ τοιοῦτος παραγωγή ὁ α εἰς ὁ ο̅ μετατίθημι , ὥστε γίγνομαι παρά ἐντελής ὁ γῆ ὁ γαιόθεν καί γειόθεν , καί παρά ὁ Δεκέλεια , ὁ δῆμος ὁ σημαίνω δηλόω , ὁ Δεκελειόθεν . ἰδού γάρ καί παρά ὁ ῥίζα ῥιζόθεν , ἐσχάρα ἐσχαρόθεν , Μήθυμνα Μηθυμνόθεν , Μέγαρα Μεγαρόθεν . οὐ βίαιος δέ καί ὁ χαμόθεν κατά ὁ συνήθης , ὁ σχῆμα ἀπαιτέω ὁ χαμᾶθεν .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 115
Καὶ ἐπεί , ὡϲ πρόκειται , τὸ ο τὸ ἐν τῷ πρωτοτύπῳ , ἐάν τε μόνον ἦ ] , ἐάν τε ϲὺν ἑτέρῳ φωνήεντι , φυλάϲϲεται , Διόϲ Διόθεν , παντόϲ πάντοθεν , τηλοῦ τηλόθεν , καὶ παρὰ τὴν ἠπείρου γενικὴν τὸ ἠπειρόθεν , οὐ μὴν ὑγιῶϲ ἔχον τὸ ἀπείρηθεν . — Ἔϲτι πρὸϲ τοῦτο φάναι , ὡϲ πλείϲτη μετάθεϲίϲ ἐϲτι τοῦ ο εἰϲ τὸ ἡ κατὰ τὴν Ἰάδα διάλεκτον , οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸ κοινὸν ἔθοϲ . παρὰ τὴν βάλανον βαλανηφόροϲ · παρὰ τὸ κάλαθοϲ καλαθοποιόϲ , ἀλλὰ καὶ καλαθηφόροϲ · παρὰ τὸ ἔλαφοϲ ἐλαφοκτόνοϲ Ἄρτεμιϲ , ἀλλὰ καὶ ἐλαφηβόλοϲ · ϲτεφανοποιόϲ , ἀλλὰ καὶ ϲτεφανηφόροϲ . Ἴωνεϲ δὲ καὶ τοὺϲ ὁρκιοτόμουϲ ὁρκιητόμουϲ φαϲί , καὶ τούϲ αἱμοπόταϲ αἱμηπόταϲ . — τοῦ τοιούτου λόγου εἴχετο καὶ τὸ κοτήειϲ · ὡϲ γὰρ παρὰ τὸ ἄνεμοϲ ἀνεμόειϲ , ψόλοϲ ψολόειϲ , οὕτωϲ καὶ ὁ κότοϲ κοτόειϲ καὶ κοτήειϲ . παρὰ γοῦν τὸ θύοϲ πάλιν ἐϲτὶν ὁτὲ μὲν διὰ τοῦ ο λεγόμενον , θυόεν νέφοϲ ( ο 153 ) , ὁτὲ δὲ διὰ τοῦ ἡ , βωμόϲ τε θυήειϲ ( 8 48 ) . εἰϲ τὸν τοιοῦτον λόγον πάμπολλα ἔϲτιν ἐκθέϲθαι . οὐδὲν οὖν κωλύει ποτὲ μὲν τὸν αὐτὸν φάναι ἠπειρόθεν , ποτὲ δὲ ἀπείρηθεν , ποτὲ δὲ ἀπειρόθεν .
Lemmas: καί ἐπεί , ὡς πρόκειμαι , ὁ ο̅ ὁ ἐν ὁ πρωτότυπος , ἐάν τε μόνος ἤ ] , ἐάν τε σύν ἕτερος φωνήεις , φυλάσσω , Ζεύς Ζεύς , πᾶς πάντοθεν , τηλοῦ τηλόθεν , καί παρά ὁ ἤπειρος γενικός ὁ ἠπειρόθεν , οὐ μήν ὑγιής ἔχω ὁ ἀπολέγω . — εἰμί πρός οὗτος φημί , ὡς πολύς μετάθεσις εἰμί ὁ ο̅ εἰς ὁ η̅ κατά ὁ Ἰάς διάλεκτος , οὐ μήν ἀλλά καί κατά ὁ κοινός ἔθος . παρά ὁ βάλανος βαλανηφόρος · παρά ὁ κάλαθος καλαθοποιός , ἀλλά καί καλαθηφόρος · παρά ὁ ἔλαφος ἐλαφοκτόνος Ἄρτεμις , ἀλλά καί ἐλαφηβόλος · στεφανοποιός , ἀλλά καί στεφανηφόρος . Ἴων δέ καί ὁ ὁρκιοτόμος ὁρκιητόμος φημί , καί ὁ αἱμοπότης αἱμηπότης . — ὁ τοιοῦτος λόγος ἔχω καί ὁ κοτήεις · ὡς γάρ παρά ὁ ἄνεμος ἠνεμόεις , ψόλος ψολόεις , οὕτως καί ὁ κότος κοτόεις καί κοτήεις . παρά γοῦν ὁ θύος πάλιν εἰμί ὅτε μέν διά ὁ ο̅ λέγω , θυόεις νέφος ( ὁ 153 ) , ὅτε δέ διά ὁ η̅ , βωμός τε θυήεις ( 8 48 ) . εἰς ὁ τοιοῦτος λόγος πάμπολυς εἰμί ἐκτίθημι . οὐδείς οὖν κωλύω ποτέ μέν ὁ αὐτός φημί ἠπειρόθεν , ποτέ δέ ἀπολέγω , ποτέ δέ ἀπειρόθεν .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 116
Ἔνια καὶ ὑπὸ πάθοϲ πίπτει , καθὼϲ ἐκτεθείμεθα καὶ περὶ τοῦ κεῖθεν . Τῆϲ γὰρ τοιαύτηϲ ϲυγκοπῆϲ ἔχεται καὶ τὸ ὄπιϲθεν · ὡϲ γὰρ ἄνω ἄνωθεν , ἔϲω ἔϲωθεν , οὕτωϲ ὀπίϲω ὀπίϲωθεν . ὃ δὴ ἐϲθ’ ὅτε καὶ μετὰ τοῦ ϲ ϲυγκόπτεται , ὅτε γίνεται ὄπιθεν . Καὶ τὸ ἔνερθεν δὲ δύο πάθη ἀνεδέξατο , ϲυγκοπὴν καὶ ἀφαίρεϲιν . ἦν γάρ τι ὄνομα τὸ ἔνερον , ἀφ’ οὐ τὸ ἐντελὲϲ ἐπίρρημα ἐνερόθεν , ἀφ’ οὐ κατὰ ϲυγκοπὴν ἔνερθεν , τάχα τῆϲ ὀξείαϲ εὐλόγωϲ ὑπερτεθείϲηϲ κατὰ τὸ ἄρχον μέροϲ , ἐπεὶ τὰ παραληγόμενα τῶν ἐπιρρημάτων τῷ ο , ὡϲ δεδείξεται , κατάφορά ἐϲτιν ἐπὶ τὸ παροξύνεϲθαι , τῶν ἄλλῳ φωνήεντι παρεδρευομένων οὐ τῇδε ἐχόντων . ϲαφὲϲ οὖν , ὅτι καὶ ἐν ἀφαιρέϲει ἐϲτὶ τὸ νέρθεν ὑπ’ ἐγκεφάλοιο ( Π 347 ) . τροπικώτερον μέντοι ἡ λέξιϲ τίθεται ἐπὶ παντὸϲ τοῦ κάτωθεν , ᾧ λόγῳ καὶ ἄριϲτοϲ μέν ἐϲτιν ὁ ἐν πολέμῳ ἰϲχυρύϲ , τροπικώτερον δὲ καὶ ἐπὶ παντὸϲ τοῦ προϲήκοντοϲ · τῇ γοῦν κυριολογίᾳ μαρτυρεῖ τὸ παρώνυμον ἀριϲτεύϲ .
Lemmas: ἔνιοι καί ὑπό πάθος πίπτω , καθώς ἐκτίθημι καί περί ὁ ἐκεῖθεν . ὁ γάρ τοιοῦτος συγκοπή ἔχω καί ὁ ὄπισθεν · ὡς γάρ ἄνω ἄνωθεν , ἔσω ἔσωθεν , οὕτως ὀπίσω ὀπίσω . ὁ δή εἰμί ὅτε καί μετά ὁ σ̅ συγκόπτω , ὅτε γίγνομαι ὄπισθεν . καί ὁ ἔνερθε δέ δύο πάθος ἀναδέχομαι , συγκοπή καί ἀφαίρεσις . εἰμί γάρ τις ὄνομα ὁ ἔνατος , ἀπό ὅς ὁ ἐντελής ἐπίρρημα ἐνερόθεν , ἀπό ὅς κατά συγκοπή ἔνερθε , τάχα ὁ ὀξύς εὔλογος ὑπερτίθημι κατά ὁ ἄρχω μέρος , ἐπεί ὁ παραλήγω ὁ ἐπίρρημα ὁ ο̅ , ὡς δείκνυμι , κατάφορος εἰμί ἐπί ὁ παροξύνω , ὁ ἄλλος φωνήεις παρεδρεύω οὐ τῇδε ἔχω . σαφής οὖν , ὅτι καί ἐν ἀφαίρεσις εἰμί ὁ ἔνερθε ὑπό ἐγκέφαλος ( Π 347 ) . τροπικός μέντοι ὁ λέξις τίθημι ἐπί πᾶς ὁ κάτωθεν , ὅς λόγος καί ἀγαθός μέν εἰμί ὁ ἐν πόλεμος ἰσχυρός , τροπικός δέ καί ἐπί πᾶς ὁ προσήκω · ὁ γοῦν κυριολογία μαρτυρέω ὁ παρώνυμος ἀριστεύς .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 117
Ἔφαμεν ὡϲ τὰ δύο φωνήεντα ἀποβάλλει τὸ δεύτερον φωνῆεν . οὐχὶ οὖν δόξει τὸ ἄνευθεν ϲεϲημειῶϲθαι ; Πρὸϲ ὃ φήϲομεν , ὅτι οὐ τῆϲδε τῆϲ παραγωγῆϲ ἔχεται , τῆϲ δὲ διὰ τοῦ θε , ἥ τιϲ καὶ τὴν δίφθογγον φυλάϲϲει , εἴθε , αἴθε . ἦν οὖν καὶ παρὰ τὸ ἄνευ ἄνευθε . καὶ ϲαφέϲ ἐϲτιν ἐκ τοῦ ἁπάντοτε τὸ ϲημαινόμενον φυλάϲϲειν τὴν θε ϲυλλαβήν . ἡ γοῦν κατάληξιϲ ἡ διὰ τοῦ θεν οὐδέποτε τὸ ν ἀποβάλλει · τὸ γὰρ Λεϲβόθεν οὐκέτι Λεϲβόθε , οὐδὲ ἄλλο τι τῶν τοιούτων · ἐν δὲ τῷ ἄνευθε δέ ϲε μέγα νῶιν ( X 88 ) ἡ θε ϲυλλαβή ἐϲτιν . Ἀλλὰ πῶϲ ποτὲ ἔχει τὸ ν ; Ὡι λόγῳ καὶ τὸ ἔλεγεν καὶ τὸ ἔφερεν , οὐ λήγοντα εἰϲ ν , προϲλαμβάνοντα δὲ τὸ ν διὰ τὴν τοῦ ε κατάληξιν . ῷ λόγῳ καὶ ὁ κέ ϲύνδεϲμοϲ κέν ἔϲθ’ ὅτε λέγεται παρὰ Δωριεῦϲι .
Lemmas: φημί ὡς ὁ δύο φωνήεις ἀποβάλλω ὁ δεύτερος φωνήεις . οὐ οὖν δοκέω ὁ ἄνευθε σημειόω ; πρός ὅς φημί , ὅτι οὐ ὅδε ὁ παραγωγή ἔχω , ὁ δέ διά ὁ θε , ὅς τις καί ὁ δίφθογγος φυλάσσω , εἴθε , εἴθε . εἰμί οὖν καί παρά ὁ ἄνευ ἄνευθε . καί σαφής εἰμί ἐκ ὁ ἀπάντοτε ὁ σημαίνω φυλάσσω ὁ θεʹ συλλαβή . ὁ γοῦν κατάληξις ὁ διά ὁ θεν οὐδέποτε ὁ ν ἀποβάλλω · ὁ γάρ Λέσβος οὐκέτι Λεσβόθος , οὐδέ ἄλλος τις ὁ τοιοῦτος · ἐν δέ ὁ ἄνευθε δέ σύ μέγας ἐγώ ( X 88 ) ὁ θε συλλαβή εἰμί . ἀλλά πῶς ποτέ ἔχω ὁ ν ; ὅς λόγος καί ὁ λέγω καί ὁ φέρω , οὐ λήγω εἰς ν , προσλαμβάνω δέ ὁ ν διά ὁ ὁ ε κατάληξις . ὅς λόγος καί ὁ ἄν σύνδεσμος ἄν εἰμί ὅτε λέγω παρά Δωριεύς .
apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 118
Τὰ τῷ ο παρεδρευόμενα παρὰ Δωριεῦϲι τῶν ἐπιρρημάτων ἀπειράκιϲ ἐν ἀποκοπῇ γίνεται τοῦ θεν καὶ ἐν μεταθέϲει τοῦ ο εἰϲ ω , καθὼϲ προείπομεν , αὐτόθεν αὐτῶ , αὐτῶ ὁρῇϲ , Φύϲκα ( Sophr . fr . 45 Ahrens ) , τουτόθεν τουτῶ , τουτῶ θάμεθα ( Sophr . fr . 42 Ahrens ) . Τῇδε εἶχε καὶ τὸ πόθεν λεγόμενον οὕτωϲ , πῶ πῶ τιϲ ὄνον ὠναϲείται ; ( Sophr . fr . 89 Ahrens . ) Καὶ τὸ πώμαλα δὲ παρὰ Ἀττικοῖϲ ἐν παρολκῇ τοῦ μάλα οὕτωϲ ἐγένετο , καθάπερ καὶ τὸ ἦ μάλα δὴ τέθνηκεν ( Ϲ 12 ) ἦ μάλ’ ἐλαφρὸϲ ἀνήρ · ὡϲ ῥεῖα κυβιϲτᾷ ( Π 745 ) . τοῦ δὲ πόθεν ϲυνεχέϲτερον καὶ οὕτωϲ λεγομένου · ἔγρα ψαϲ ; πόθεν ; ὅπερ κατὰ τὴν τοιαύτην ϲημαϲίαν τὸ πώμαλά ἐϲτι παρὰ τοῖϲ Ἀττικοῖϲ κατὰ τὸ πλεῖϲτον .
Lemmas: ὁ ὁ ο̅ παρεδρεύω παρά Δωριεύς ὁ ἐπίρρημα ἀπειράκις ἐν ἀποκοπή γίγνομαι ὁ θεν καί ἐν μετάθεσις ὁ ο̅ εἰς ω̅ , καθώς προλέγω , αὐτόθεν αὐτός , αὐτός ὁράω , Φύσκα ( Sophr . fr . 45 Ahrens ) , τουτόθεν τουτῶ , τουτῶ θάομαι ( Sophr . fr . 42 Ahrens ) . τῇδε ἔχω καί ὁ πόθεν λέγω οὕτως , πῶ πῶ τις ὄνος ὀνασειτάω ; ( Sophr . fr . 89 Ahrens . ) καί ὁ πώμαλα δέ παρά Ἀττικός ἐν παρολκή ὁ μάλα οὕτως γίγνομαι , καθά καί ὁ ἦ μάλα δή θνῄσκω ( Σ 12 ) ἦ μάλα ἐλαφρός ἀνήρ · ὡς ῥεῖα κυβιστάω ( Π 745 ) . ὁ δέ πόθεν συνεχής καί οὕτως λέγω · γράω Ψᾶς ; πόθεν ; ὅς κατά ὁ τοιοῦτος σημασία ὁ πώμαλα εἰμί παρά ὁ Ἀττικός κατά ὁ πολύς .