apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 144
Τὰ εἰϲ ου λήγοντα τὴν ἐν τόπῳ ϲχέϲιν ϲημαίνει καὶ μόνωϲ περιϲπᾶται , ὡϲ ἔχει τὸ αὐτοῦ . καὶ ἐκεῖνο ἐπιρρηματικόν ἐϲτιν , αὐτοῦ καὶ κριοῖο ( Arat . Phaen , 225 ) , ὑψοῦ δ᾿ ἐν νοτίῳ ( δ 785 ) . ἀγχοῦ , τηλοῦ . — καὶ ἐντεῦθεν δείκνυται , ὅτι τὸ ποῦ τὴν ἐν τόπῳ ϲχέϲιν ϲημαίνει , καθότι καὶ ἡ Ὁμηρικὴ ϲυνήθεια ὁμολογεῖ , καὶ κατὰ τὴν προειρημένην ϲυμπάθειαν τίθεται καὶ ἐπὶ ϲχέϲεωϲ τῆϲ εἰϲ τόπον , ποῦ ἀπέρχ πρόϲκειται Δώρια μὲν τὰ τοιαῦτα μεταποιούμενα , εἰ τὰ τῶν χοιρα γχᾶν ( Sophr . fr . 86 Ahrens ) πεῖ γὰρ ἁ ἄϲφαλτοϲ ( Sophr . fr . 35 Ahrens ) · αὐτοῦ αὐτεῖ . — τὸ ὅπου κατὰ τάϲιν οὐχ ἡμάρτηται . ἅπαντα γὰρ τὰ ἀοριϲτώδη ὑπὸ τοῦτον τὸν τόνον πίπτει . — παράκειται τὰ διὰ τοῦ θεν παραγόμενα , ϲημαίνοντα τὴν ἐκ τόπου ϲχέϲιν , ἀγχοῦ ἀγχόθεν , ὑψοῦ ὑψόθεν . τηλόθεν , αὐτόθεν , ὅθεν . τὸ πόθεν παρὰ τὸ ποῦ . αὕτη δέ ἐϲτιν ἡ παραγωγὴ καὶ ἐπ᾿ ὀνομάτων παραγομένη , Ἀθήνηθεν , θήβηθεν , ἀρχῆθεν , ἀγορῆθεν , οἴκοθεν . περὶ τῆϲ τούτων τάϲεωϲ καὶ γραφῆϲ εἴρηται ἰδίᾳ ἐν τῷ περὶ ἐπιρρημάτων . — καὶ φαίνεται ὅτι οὐ παρὰ τὸ ἑκάτεροϲ τὸ ἑκατέρωθεν , παρὰ δὲ τὸ ἐπίρρημα τὸ ἑκατέρωϲε , ἑκατέρωθεν γ , ἑτέρωθεν . καὶ πάλιν παρὰ τὸ ἄνω ἄνωθεν , ἔϲω ἔϲωθεν , κάτω κάτωθεν . — ἔϲτι καὶ παρὰ ἀντωνυμίαν παρηγμένα παρὰ Δωριεῦϲι , τουτόθεν , ὃ δὴ ϲυνήθωϲ ἀποκόπτοντεϲ τὴν λοιπὴν ϲυλλαβὴν ἐκτείνουϲιν εἰϲ τὸ ω , τουτῶ θάμεθα ( Sophr . fr . 42 Ahrens ) , καθὸ καὶ παρὰ τὸ αὐτόθεν αὐτῶ ὁρῇϲ , Φύϲκα ( Sophr fr . 45 Ahrens ) . οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ πῶ τιϲ ὄνον ὠναϲείται ( Sophr . fr . 89 Ahrens ) ὅτι γὰρ τὰ τοιαῦτα Δώρια ἐπιρρήματα , ϲαφὲϲ ἐκ τοῦ πάμπολλα μὲν εῖναι ἐπιρρήματα ἐκ τόπου εἰϲ θεν , μὴ μέντοι γε τὰ εἰϲ ω λήγοντα τὴν ἐκ τόπου ϲχέϲιν δηλοῦν · ἐκείνου γε προδήλου καθεϲτῶτοϲ , ὡϲ τὰ ἐγγινόμενα πάθη κατὰ τὰϲ ἑτεροιώϲειϲ τῶν διαλέκτων τῶν φωνῶν ἐϲτιν , οὐχὶ τῶν δηλουμένων . ὅθεν πρὸϲ τὸ ϲημαινόμενον τοῦ πόθεν ἔμεινε τὸ δηλούμενον ἐν τῷ πῶ καὶ τοῦ αὐτόθεν ἐν τῷ αὐτῶ .
Lemmas: ὁ εἰς ο̅υ̅ λήγω ὁ ἐν τόπος σχέσις σημαίνω καί μόνος περισπάω , ὡς ἔχω ὁ αὐτός . καί ἐκεῖνος ἐπιρρηματικός εἰμί , αὐτός καί κριός ( Arat . Phaen , 225 ) , ὑψοῦ δέ ἐν νότιος ( δεσποινίδα 785 ) . ἀγχοῦ , τηλοῦ . — καί ἐντεῦθεν δείκνυμι , ὅτι ὁ ποῦ ὁ ἐν τόπος σχέσις σημαίνω , καθότι καί ὁ Ὁμηρικός συνήθεια ὁμολογέω , καί κατά ὁ προλέγω συμπάθεια τίθημι καί ἐπί σχέσις ὁ εἰς τόπος , ποῦ ἀπέρχομαι πρόσκειμαι Δώριος μέν ὁ τοιοῦτος μεταποιέω , εἰ ὁ ὁ χοίρα γχᾶν ( Sophr . fr . 86 Ahrens ) πεῖ γάρ ὁ ἄσφαλτος ( Sophr . fr . 35 Ahrens ) · αὐτοῦ αὐτεῖ . — ὁ ὅπου κατά τάσις οὐ ἁμαρτάνω . ἅπας γάρ ὁ ἀοριστώδης ὑπό οὗτος ὁ τόνος πίπτω . — παράκειμαι ὁ διά ὁ θεν παράγω , σημαίνω ὁ ἐκ τόπος σχέσις , ἀγχοῦ ἀγχόθεν , ὑψοῦ ὑψόθεν . τηλόθεν , αὐτόθεν , ὅθεν . ὁ πόθεν παρά ὁ ποῦ . οὗτος δέ εἰμί ὁ παραγωγή καί ἐπί ὄνομα παράγω , Ἀθῆναι , Θήβηθεν , ἀρχῆθεν , ἀγορῆθεν , οἴκοθεν . περί ὁ οὗτος τάσις καί γραφή λέγω ἴδιος ἐν ὁ περί ἐπίρρημα . — καί φαίνω ὅτι οὐ παρά ὁ ἑκάτερος ὁ ἑκατέρωθεν , παρά δέ ὁ ἐπίρρημα ὁ ἑκατέρωσε , ἑκατέρωθεν γ , ἑτέρωθεν . καί πάλιν παρά ὁ ἄνω ἄνωθεν , ἔσω ἔσωθεν , κάτω κάτωθεν . — εἰμί καί παρά ἀντωνυμία πάρειμι παρά Δωριεύς , τουτόθεν , ὅς δή συνήθης ἀποκόπτω ὁ λοιπός συλλαβή ἐκτείνω εἰς ὁ ω̅ , τουτῶ θάομαι ( Sophr . fr . 42 Ahrens ) , καθό καί παρά ὁ αὐτόθεν αὐτός ὁράω , Φύσκα ( Sophr fr . 45 Ahrens ) . οὕτως ἔχω καί ὁ πῶ τις ὄνος ὀνασειτάω ( Sophr . fr . 89 Ahrens ) ὅτι γάρ ὁ τοιοῦτος Δώριος ἐπίρρημα , σαφής ἐκ ὁ πάμπολυς μέν εἰμί ἐπίρρημα ἐκ τόπος εἰς θεν , μή μέντοι γε ὁ εἰς ω̅ λήγω ὁ ἐκ τόπος σχέσις δηλόω · ἐκεῖνος γε πρόδηλος καθίστημι , ὡς ὁ ἐγγίγνομαι πάθος κατά ὁ ἑτεροίωσις ὁ διάλεκτος ὁ φωνή εἰμί , οὐ ὁ δηλέομαι . ὅθεν πρός ὁ σημαίνω ὁ πόθεν μένω ὁ δηλέομαι ἐν ὁ πῶ καί ὁ αὐτόθεν ἐν ὁ αὐτός .