apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 139
Ἤδη μέντοι ἔνια , ἅπερ καὶ ϲπανιώτατά ἐϲτιν , ἀνεδέξατο τὴν εἰϲ δε παραγωγὴν οὐκ οὖϲαν τοπικήν , κοινὴν δὲ καὶ ἄλλων μερῶν λόγου , οὐδὲν πλέον ϲημαίνουϲαν τοῦ ἀφ᾿ οὐ παρήχθη , εἴγε τοῖϲ οὕτωϲ ἐπεκτεταμένοιϲ παρεπόμενόν ἐϲτιν ἐν ἀνταποδοτικῷ μορίῳ καταγίνεϲθαι διὰ τοῦ τ , τοϲόϲδε , τοιόϲδε , τηλικόϲδε . οἷϲ ὅμοιον παρὰ τὸ ἡνίκα καὶ τηνίκα τὸ τηνικάδε , ἦμοϲ τῆμοϲ τημόϲδε . — χρὴ μέντοι νοεῖν , ὡϲ τὰ ἐπεκτεταμένα ἕξει τὴν ἀνταπόδοϲιν τοῦ τ , οὐ μὴν τὰ ἀνταποδοθέντα τὴν ἐπέκταϲιν ἔχει . ἰδοὺ γὰρ παρὰ τὸ ὄφρα καὶ τόφρα τὰ τῆϲ ἐπεκτάϲεωϲ οὐκ ἐγένετο · καὶ τὸ ἕωϲ καὶ ἔτι τέωϲ · ϲωϲ ὅτι καὶ ἐν ἄλλοιϲ ἐλλιπῆ ἐϲτι τὰ τοιαῦτα ϲχήματα . παρείπετο γὰρ τὸ τοιοῦτον τοῖϲ ἐπεκτεταμένοιϲ , καὶ ἐν πύϲμαϲι καταγίνεϲθαι ἃ δὲ ἐλλιπῆ πυϲματικῆϲ ἦν προφορᾶϲ — καὶ ἐκ τῆϲ ἀναϲτροφῆϲ δὲ τοῦ λόγου πάλιν ἐϲτί τινα ἀντικείμενα , ὡϲ παρὰ τὸ ὥϲ τὸ ὧδε οὐκ ἀρξάμενον ἀπὸ τοῦ τ , καὶ παρὰ τὸ ἔνθα τὸ ἐνθάδε . ὅτι γὰρ οὐκ ἔϲτι τῆϲ τοπικῆϲ παραγωγῆϲ , ϲαφὲϲ ἐντεῦθεν . τὰ τοπικὰ παραχθέντα μετὰ τοῦ ϲημαινομένου καὶ τρίτην ἀπὸ τέλουϲ ἔχει τὴν ὀξεῖαν , ἄγραδε , οἴκαδε · τοῦτο δὲ οὐχ οὕτωϲ ἔχει . τὰ τοπικὰ παραχθέντα ἀποβολῇ τοῦ δε οὐκ ἀπολιμπάνει λέξιν ϲημαίνουϲάν τι , χωρὶϲ εἰ μὴ ἐκ παραγωγῆϲ μὲν μὴ εἴη , ἐκ δὲ ϲυντάξεωϲ τοῦ δέ ϲυνδέϲμου καὶ πτώϲεωϲ αἰτιατικῆϲ , ὡϲ τὸ Οὔλυμπον δέ καὶ τὰ ὅμοια . ( καὶ διὰ τοῦτο ἀμφίβολον τὸ ἅλαδε . ὅπερ πάλιν τῷ ἐνθάδε οὐ παρακολουθεῖ ) . εἴπερ οὖν τὸ ἔνθα καταλιμπάνεται ὑποϲτελλομένου τοῦ δε , ἴδιον δ᾿ ἐϲτὶ τοῦτο τῶν διὰ τοῦ δε ἐπεκτεταμένων , τὸ πάλιν ἀποβολῇ τοῦ δε τὸ αὐτὸ ϲημαίνειν , ὥϲ γε ἔχει τὸ τηνικάδε καὶ τηνίκα , τημόϲδε καὶ τῆμοϲ , ὧδε ὥ , ὃ δὴ Δωρικόν ἐϲτιν , ὥτε χερνῆτιϲ γυνή ( lyr . gr . III3 p . 1359 Bergk ) καὶ ἐπὶ ὀνομάτων τοιόϲδε τοῖοϲ , τοϲόϲδε τόϲοϲ · τῆϲ προκειμένηϲ παραγωγῆϲ καὶ τὸ ἐνθάδε . εἶπερ οὖν ἴδιον τὸ τὴν πρὸ τέλουϲ ὀξύνειν , βραχεῖαν οὖϲαν , τῶν διὰ τοῦ δε παρηγμένων , τημόϲδε , τηνικάδε , τοιοῦτον ἄρα καὶ τὸ ἐνθάδε . πρόδηλον ὅτι καὶ τὸ ἐνθένδε τῆϲ αὐτῆϲ παρολκῆϲ ἐϲτιν · ὅπερ ὅλωϲ οὐδὲ τὴν εἰϲ τόπον ϲχέϲιν ϲημαίνει . ἔτι ὃν τρόπον διαφέρει τὰ τοιαῦτα , καθὸ ὃ μέν ἐϲτι παρηγμένον διὰ τοῦ δε , ὃ δὲ ἐν δυϲὶ μέρεϲι λόγου , τὸν ἴδιον ἔχον τόνον καὶ τὸν τοῦ δέ , ὃ δὲ προϲέειπεν ἄνακτα ( ξ 36 ) , τοῦτον τὸν τρόπον καὶ τὸ ἐνθάδε διοίϲει τοῦ ἔνθα δ’ ἐνὶ Ϲκύλλη ναίει ( μ 85 ) τὸ μὲν γὰρ παροξυνόμενόν ἐϲτι , τὸ δὲ προπαροξυνόμενον ἐν παραθέϲει τοῦ ϲυμπλεκτικοῦ ϲυνδέϲμου , ἔνθα δ’ ἔναιεν Αἴολοϲ Ἱπποτάδηϲ ( κ 2 ) .
Lemmas: ἤδη μέντοι ἔνιοι , ὅς καί σπάνιος εἰμί , ἀναδέχομαι ὁ εἰς δε παραγωγή οὐ εἰμί τοπικός , κοινός δέ καί ἄλλος μέρος λόγος , οὐδείς πολύς σημαίνω ὁ ἀπό ὅς παράγω , εἰ ὁ οὕτως ἐπεκτείνω παρέπομαι εἰμί ἐν ἀνταποδοτικός μόριον καταγίγνομαι διά ὁ τ̅ , τοσόσδε , τοιόσδε , τηλικόσδε . ὅς ὅμοιος παρά ὁ ἡνίκα καί τηνίκα ὁ τηνικάδε , ἦμος τῆμος τημόσδε . — χρή μέντοι νοέω , ὡς ὁ ἐπεκτείνω ἔχω ὁ ἀνταπόδοσις ὁ τ , οὐ μήν ὁ ἀνταποδίδωμι ὁ ἐπέκτασις ἔχω . ἰδού γάρ παρά ὁ ὄφρα καί τόφρα ὁ ὁ ἐπέκτασις οὐ γίγνομαι · καί ὁ ἕως καί ἔτι τέως · σῶς ὅτι καί ἐν ἄλλος ἐλλιπής εἰμί ὁ τοιοῦτος σχῆμα . παρέπομαι γάρ ὁ τοιοῦτος ὁ ἐπεκτείνω , καί ἐν πύσμα καταγίγνομαι ὅς δέ ἐλλιπής πυσματικός εἰμί προφορά — καί ἐκ ὁ ἀναστροφή δέ ὁ λόγος πάλιν εἰμί τις ἀντίκειμαι , ὡς παρά ὁ ὡς ὁ ὧδε οὐ ἄρχω ἀπό ὁ τ , καί παρά ὁ ἔνθα ὁ ἐνθάδε . ὅτι γάρ οὐ εἰμί ὁ τοπικός παραγωγή , σαφής ἐντεῦθεν . ὁ τοπικός παράγω μετά ὁ σημαίνω καί τρίτος ἀπό τέλος ἔχω ὁ ὀξύς , ἄγραδε , οἴκαδε · οὗτος δέ οὐ οὕτως ἔχω . ὁ τοπικός παράγω ἀποβολή ὁ δε οὐ ἀπολείπω λέξις σημαίνω τις , χωρίς εἰ μή ἐκ παραγωγή μέν μή εἰμί , ἐκ δέ σύνταξις ὁ δέ σύνδεσμος καί πτῶσις αἰτιατικός , ὡς ὁ Ὄλυμπος δέ καί ὁ ὅμοιος . ( καί διά οὗτος ἀμφίβολος ὁ ἅλαδε . ὅς πάλιν ὁ ἐνθάδε οὐ παρακολουθέω ) . εἴπερ οὖν ὁ ἔνθα καταλείπω ὑποστέλλω ὁ δε , ἴδιος δέ εἰμί οὗτος ὁ διά ὁ ε ἐπεκτείνω , ὁ πάλιν ἀποβολή ὁ δε ὁ αὐτός σημαίνω , ὡς γε ἔχω ὁ τηνικάδε καί τηνίκα , τημόσδε καί τῆμος , ὧδε ὅς , ὅς δή Δωρικός εἰμί , ὥστε χερνῆτις γυνή ( lyr . gr . III3 p . 1359 Bergk ) καί ἐπί ὄνομα τοιόσδε τοῖος , τοσόσδε τόσος · ὁ πρόκειμαι παραγωγή καί ὁ ἐνθάδε . εἴπερ οὖν ἴδιος ὁ ὁ πρό τέλος ὀξύνω , βραχύς εἰμί , ὁ διά ὁ δε πάρειμι , τημόσδε , τηνικάδε , τοιοῦτος ἄρα καί ὁ ἐνθάδε . πρόδηλος ὅτι καί ὁ ἐνθένδε ὁ αὐτός παρολκή εἰμί · ὅς ὅλος οὐδέ ὁ εἰς τόπος σχέσις σημαίνω . ἔτι ὅς τρόπος διαφέρω ὁ τοιοῦτος , καθό ὁ μέν εἰμί παράγω διά ὁ δε , ὁ δέ ἐν δύο μέρος λόγος , ὁ ἴδιος ἔχω τόνος καί ὁ ὁ δέ , ὁ δέ προσλέγω ἄναξ ( ξ 36 ) , οὗτος ὁ τρόπος καί ὁ ἐνθάδε διαφέρω ὁ ἔνθα δέ ἐν Σκύλλα ναίω ( μ 85 ) ὁ μέν γάρ παροξύνω εἰμί , ὁ δέ προπαροξύνω ἐν παράθεσις ὁ συμπλεκτικός σύνδεσμος , ἔνθα δέ ναίω Αἴολος Ἱπποτάδης ( Κ 2 ) .