apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 97
Ἐξῆϲ ῥητέον καὶ περὶ τοῦ οἶκον δέ . Τὰ μὲν οὖν προκατειλεγμένα ἐπιρρήματα , τύπου ἰδίου ἐχόμενα , τὴν εἰϲ τόπον ϲχέϲιν ἐϲήμαινε , παραγωγῆϲ τυγχάνοντα τῆϲ διὰ τοῦ δε · τὰ μέντοι τοιαῦτα , οἰκον δέ , ἀγρὸν δἐ , ῦὕλυμπον δἐ , ϲύνταξιν ἔχει ἐπιρρηματικήν , οὐ μὴν με . ριϲμὸν τὸν κατὰ τὰ ἐπιρρήματα . καὶ γὰρ τὸ ἐξ οἴκου ἔχει τὴν ἐκ τόπου ϲημαϲίαν , οὐ μήν ἐϲτιν ἐπίρρημα , μέρη δὲ δύο λόγου , τὴν ἐκ τόπου ϲχέϲιν παριϲτάντα , καθὸ ϲυνεχέϲτερον αἱ προθέϲειϲ , μετὰ καὶ ἄλλων πλειόνων ϲημαινομένων , καὶ παρεμφατικαί εἰϲι τόπου . ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἐν οἴκ ῳ · οὐ γὰρ ταὐτόν ἐϲτι τῷ οἴκοθι . ὡϲ καὶ ἐπὶ τοῦ νῦν ἐπιρρήματοϲ , δηλοῦντοϲ τὸ ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ , οὐ ταὐτὸν παράγεται . Ὑππενόηϲαν δ’ ἔνιοι , ὡϲ ἕν εἴη μέροϲ λόγου τὸ οἶκονδέ , ἐκ λόγων τοιούτων · ὅτι κατὰ μίαν ϲχέϲιν ἐκφέρονται , ὅπερ ἴδιον ἐπιρρημάτων · ὅτε εἰ ὀνόματα ἦν τὸ οἶκονδέ , οὐκ ἂν ἐνεποδίζετο μεταϲχηματίζεϲθαι εἰϲ πτώϲειϲ καὶ ἀριθμούϲ , ὅπερ παρείπετο ὀμόμαϲιν . οἱ ϲυμπλεκτικοὶ ϲύνδεϲμοι εἰϲ ϲυμπλοκὴν παραλαμβάνονται , καὶ οὐ παρὰ τοὺϲ ἀριθμοὺϲ ἢ τὰϲ πτώϲειϲ ἐμπόδιοι καθεϲτᾶϲιν · ἑκάϲτηϲ γὰρ πτώϲεωϲ καὶ παντὸϲ ἀριθμοῦ δεκτικοί εἰϲιν . εὖ γὰρ λέγοι τιϲ ἀν θρώπουϲ μὲν ἐθεαϲάμην , ἄλλα δὲ ζῶα οὕ , ἢ ἄνθρωποϲ μὲν ἦν , ὄπ ωϲ δὲ ἀφανὴϲ ἐγένετο οὐκ ἐπίϲταμαι · ἀδιαφόρωϲ γὰρ ἔχουϲι , καθ’ οἱανδήποτε ἂν ὦϲι πτῶϲιν , ϲυμπλέκειν καὶ παραλαμβάνεϲθαι . ὅπερ ἐπὶ τοῦ οἰκον δέ καὶ οὕλυμπον δέ οὐκ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι · οὔτε γὰρ ϲύνδεϲιϲ οὔτε μετάπτωϲίϲ τιϲ εἰϲ ἀριθμὸν ἢ πτῶϲιν ἔνεϲτιν . Ἔτι τὰ ὀνόματα , προϲλαμβάνοντα ἄρθρα , φυλάϲϲει τὴν ἰδίαν ϲύνταξιν λόγον τε τὸν αὐτόν , δίχα τοῦ πλέονι ἀναφορᾶ κεχρῆϲθαι , ἄνθρωποϲ δὲ παραγενόμενοϲ , ὁ ἄνθρωποϲ δὲ παραγενόμενοϲ · ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων . οὐ μὴν ταὐτόν ἐϲτιν ἐν τῷ οῖκον δέ καὶ τὸν οἶκον δέ · οἶκόνδε γὰρ ἐλεύϲομαι , οὐ μὴν τὸν οἶκόνδε ἐλεύϲομαι . — Τοῖϲ τοιούτοιϲ λόγοιϲ ἐπανέχοντέϲ φαϲιν ἡνῶϲθαι τὰ τοιαῦτα εἰϲ ἐπιρρηματικὴν παραγωγήν . καὶ πάλιν ἀντείχοντο τῶν τονικῶν παραγγελμάτων , καὶ οὕτωϲ ἐπηπόρουν ἐπὶ τῶν ϲχημάτων . — Ἔϲτι δὲ πρὸϲ ἕν ἕκαϲτον τῶν προκειμένων ὑπαντῆϲαι , καὶ ὡϲ πρόκειται , δείξομεν ὅτι ἐϲτὶν ἐπιρρηματικὴ ϲύνταξιϲ , οὐ μὴν ἐπιρρηματικαὶ φωναί . — Τὰ μὲν οὖν ἐκ τῆϲ τάϲεωϲ προφανῆ . πῶϲ γὰρ τρίτη ἀπὸ τέλουϲ ή περιϲπωμένη πῶϲ τετάρτη ἀπὸ τέλουϲ ἡ ὀξεῖα ; λέγω ἐν τῷ οἰκον δέ , Οὔλυμπονδέ . — Πρὸϲ οἱϲ καὶ αἱ φωναὶ κλινόμεναι ὁλόκληροί εἰϲι κατ᾿ αἰτιακὴν πτῶϲιν . ( ἀλλ᾿ οὐ τοῦτό φημι ϲυνεκτικὸν τοῦ δύο μέρη λόγου εῖναι , ἐπεὶ κὰν τοῖϲ κατ᾿ ἀρχὴν ἐδείξαμεν τὰϲ ὀνοματικὰϲ πτώϲειϲ εἰϲ ϲύνταξιν ἐπιρρηματικὴν τιθεμέναϲ καὶ ἐπιρρήματα καλουμέναϲ . )
Lemmas: ἑξῆς λέγω καί περί ὁ οἶκος δέ . ὁ μέν οὖν προκαταλέγω ἐπίρρημα , τύπος ἴδιος ἔχω , ὁ εἰς τόπος σχέσις σημαίνω , παραγωγή τυγχάνω ὁ διά ὁ δε · ὁ μέντοι τοιοῦτος , οἶκος δέ , ἀγρός δέ , ῦὕλυμπον δέ , σύνταξις ἔχω ἐπιρρηματικός , οὐ μήν ἐγώ . ρισμός ὁ κατά ὁ ἐπίρρημα . καί γάρ ὁ ἐκ οἶκος ἔχω ὁ ἐκ τόπος σημασία , οὐ μήν εἰμί ἐπίρρημα , μέρος δέ δύο λόγος , ὁ ἐκ τόπος σχέσις παρίστημι , καθό συνεχής ὁ πρόθεσις , μετά καί ἄλλος πολύς σημαίνω , καί παρεμφατικός εἰμί τόπος . ὁ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ ἐν οἶκος ῳ · οὐ γάρ αὐτός εἰμί ὁ οἴκοθι . ὡς καί ἐπί ὁ νῦν ἐπίρρημα , δηλόω ὁ ἐν οὗτος ὁ χρόνος , οὐ αὐτός παράγω . υππενοαειδω δέ ἔνιοι , ὡς εἷς εἰμί μέρος λόγος ὁ οἶκόνδε , ἐκ λόγος τοιοῦτος · ὅτι κατά εἷς σχέσις ἐκφέρω , ὅς ἴδιος ἐπίρρημα · ὅτε εἰ ὄνομα εἰμί ὁ οἶκόνδε , οὐ ἄν ἐμποδίζω μετασχηματίζω εἰς πτῶσις καί ἀριθμός , ὅς παρέπομαι ὀμόμασιν . ὁ συμπλεκτικός σύνδεσμος εἰς συμπλοκή παραλαμβάνω , καί οὐ παρά ὁ ἀριθμός ἤ ὁ πτῶσις ἐμπόδιος καθίστημι · ἕκαστος γάρ πτῶσις καί πᾶς ἀριθμός δεκτικός εἰμί . εὖ γάρ λέγω τις ἐν θρώπους μέν θεάομαι , ἄλλος δέ ζῷον οὐ , ἤ ἄνθρωπος μέν εἰμί , ὄψ ως δέ ἀφανής γίγνομαι οὐ ἐπίσταμαι · ἀδιάφορος γάρ ἔχω , κατά οἱανδήποτε ἄν εἰμί πτῶσις , συμπλέκω καί παραλαμβάνω . ὅς ἐπί ὁ οἶκος δέ καί Ὄλυμπος δέ οὐ εἰμί ἐπινοέω · οὔτε γάρ σύνδεσις οὔτε μετάπτωσις τις εἰς ἀριθμός ἤ πτῶσις ἔνειμι . ἔτι ὁ ὄνομα , προσλαμβάνω ἄρθρον , φυλάσσω ὁ ἴδιος σύνταξις λόγος τε ὁ αὐτός , δίχα ὁ πολύς ἀναφορά χράω , ἄνθρωπος δέ παραγίγνομαι , ὁ ἄνθρωπος δέ παραγίγνομαι · ὁ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ ὅμοιος . οὐ μήν αὐτός εἰμί ἐν ὁ οἶκος δέ καί ὁ οἶκος δέ · οἶκόνδε γάρ ἔρχομαι , οὐ μήν ὁ οἶκόνδε ἔρχομαι . — ὁ τοιοῦτος λόγος ἐπανέχω φημί ἑνόω ὁ τοιοῦτος εἰς ἐπιρρηματικός παραγωγή . καί πάλιν ἀντέχω ὁ τονικός παράγγελμα , καί οὕτως ἐπαπορέω ἐπί ὁ σχῆμα . — εἰμί δέ πρός εἷς ἕκαστος ὁ πρόκειμαι ὑπαντάω , καί ὡς πρόκειμαι , δείκνυμι ὅτι εἰμί ἐπιρρηματικός σύνταξις , οὐ μήν ἐπιρρηματικός φωνή . — ὁ μέν οὖν ἐκ ὁ τάσις προφανής . πῶς γάρ τρίτος ἀπό τέλος ὁ περισπάω πῶς τέταρτος ἀπό τέλος ὁ ὀξύς ; λέγω ἐν ὁ οἶκος δέ , Ὄλυμπόνδε . — πρός οἱςστις καί ὁ φωνή κλίνω ὁλόκληρος εἰμί κατά αἰτιακός πτῶσις . ( ἀλλά οὐ οὗτος φημί συνεκτικός ὁ δύο μέρος λόγος εἰμί , ἐπεί ἐν ὁ κατά ἀρχή δείκνυμι ὁ ὀνοματικός πτῶσις εἰς σύνταξις ἐπιρρηματικός τίθημι καί ἐπίρρημα καλέω . )