apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 55
Τῇ αὐτῇ ἀκολουθία ϲκεπτέον καὶ περὶ τοῦ ο οὐδαμά . Ὀξύνεται τὰ εἰϲ ᾱ λήγοντα ἐπιρρήματα , ὡϲ πρόκειται , εἰϲ θᾱ λήγοντα , οὐκ ἐκ μεταθέϲεωϲ ὄντα τοῦ θεν . ὀξύνεται καὶ τὰ ἐν ὁμοφωνίᾳ οὐδετέρων πληθυντικῶν . παρὰ τὸ πυκνόϲ πληθυντικὴ προφορὰ γίνεται οὐδετέρα πυκνά , ᾧ ϲύνεϲτι πάλιν ὁμόφωνον ἐπίρρημα τὸ πυκνά . οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ δεξιά καὶ ἀριϲτερά , ϲημαίνοντα τὸ δεξιῶϲ καὶ ἀριϲτερῶϲ . τοιοῦτόν ἐϲτι καὶ τὸ καλά ( ὃ δι᾿ ἑνὸϲ μὲν λ γράφεται κατὰ τὸ κοινὸν ἔθοϲ , παρὰ Δωριεῦϲι δὲ δι᾿ ἑτέρου λ , καὶ οὐχ , ὡϲ ἔνιοι ὑπέλαβον , κατ᾿ Αἰολίδα διάλεκτον · ἐβαρύνετο γὰρ ἄν , πρὸϲ οἱϲ οὐδὲ τὸ καλόϲ Αἰολεῖϲ ἐν διπλαϲιαϲμῷ τοῦ λ προφέρονται ) . — πίϲτιϲ δὲ τοῦ τὴν ϲυνέμπτωϲιν τοῦ τόνου ἐπικρατεῖν τῶν προκειμένων ἐπιρρημάτων τὸ βαρυνθῆναι τὸ πυκνά ἐνδεῆϲαν τῷ ν , καθὸ ἐξέκλινε τὴν ὁμοφωνίαν . — Καὶ οὐ δεῖ ἀπορεῖν , διὰ τί παρὰ τὸ ϲαφῶϲ τὸ ϲάφα ἐβαρύνθη , παρὰ δὲ τὸ καλῶϲ οὐκέτι τὸ καλά · ὃ μὲν γὰρ τῇ ὁμοφωνίᾳ ἐκρατεῖτο τῇ πρὸϲ τὸ καλόϲ καλά , ὃ δὲ οὐ τῇδε εἴχε . — καὶ τὸ οὐδαμά δέ , παρακείμενον τῷ οὐδαμῶϲ , ἔχοιτο ἂν τοῦ κατὰ τὸ τέλοϲ ὀξέοϲ τόνου λόγῳ τοιῷδε . οὐκ ἔϲτιν ὅμοιον τὸ ϲαφῶϲ τῷ οὐδαμῶϲ , ἵνα ὅμοιον τῷ ϲάφα τὸ οὐδαμά κατὰ τάϲιν καθίϲτηται . παράκειται μὲν γὰρ τὸ ϲαφῶϲ τῷ ϲαφήϲ , οὗ τὸ οὐδέτερον πληθυντικὸν οὐκ ἔχει ϲυνέμπτωϲιν ἐν τῷ ϲάφα · τῷ μέντοι οὐδαμῶϲ παράκειται τὸ οὐδαμόϲ . πίϲτιϲ δὲ τὸ τὰ εἰϲ θεν λήγοντα ἐπιρρήματα καὶ τῷ ο παρεδρευόμενα ἢ ἀπ᾿ εὐθειῶν τῶν εἰϲ οϲ ληγουϲῶν πορῆχθαι ἢ γενικῶν τῶν εἰϲ οϲ , Λεϲβόθεν , οὐρανόθεν , Διόθεν . ἔϲτιν οὖν καὶ τὸ ἀμόθεν , καὶ ἔτι τὸ οὐδαμόθεν ἀπὸ τοῦ οὐδαμόϲ . ὁμολόγωϲ οὖν τὸ μὲν οὐδαμῶϲ περιϲπᾶται . — καὶ ἔτι παρὰ Ἐπίκουρον τὸ ἀμῶϲ γέ πωϲ , ϲημαῖνον κατά τινα τρόπον , ἀπὸ ὀξυτόνου τοῦ ἀμόϲ . ἐπεὶ καὶ πόθεν περιεϲπάτο τὸ ἀμῶϲ , εἰ μὴ παρέκειτο ὀξεῖα τάϲιϲ , καθὸ καὶ τὸ καλῶϲ τῷ καλόϲ παράκειται ; — Τοῖϲ δὴ τοιούτοιϲ ϲυμπαράκειται ἐπιρρήματα ὀξυνόμενα , εἰϲ ᾱ λήγοντα , πυκνόϲ πυκνῶϲ πυκνά , καλόϲ καλῶϲ καλά . ὑγιὴϲ ἄρα ἡ τάϲιϲ κατὰ τὴν ὀξεῖαν ἐν τῷ οὐδαμά .
Lemmas: ὁ αὐτός ἀκολουθία σκοπέω καί περί ὁ ὁ οὐδαμός . ὀξύνω ὁ εἰς α λήγω ἐπίρρημα , ὡς πρόκειμαι , εἰς θα λήγω , οὐ ἐκ μετάθεσις εἰμί ὁ θεν . ὀξύνω καί ὁ ἐν ὁμοφωνία οὐδέτερος πληθυντικός . παρά ὁ πυκνός πληθυντικός προφορά γίγνομαι οὐδέτερος πυκνός , ὅς σύνειμι πάλιν ὁμόφωνος ἐπίρρημα ὁ πυκνός . οὕτως ἔχω καί ὁ δεξιός καί ἀριστερός , σημαίνω ὁ δεξιός καί ἀριστερός . τοιοῦτος εἰμί καί ὁ καλός ( ὅς διά εἷς μέν λ γράφω κατά ὁ κοινός ἔθος , παρά Δωριεύς δέ διά ἕτερος λ , καί οὐ , ὡς ἔνιοι ὑπολαμβάνω , κατά Αἰολεύς διάλεκτος · βαρύνω γάρ ἄν , πρός οἱςστις οὐδέ ὁ καλός Αἰολεύς ἐν διπλασιασμός ὁ λ προφέρω ) . — πίστις δέ ὁ ὁ συνέμπτωσις ὁ τόνος ἐπικρατέω ὁ πρόκειμαι ἐπίρρημα ὁ βαρύνω ὁ πυκνός ἐνδέω ὁ ν , καθό ἐκκλίνω ὁ ὁμοφωνία . — καί οὐ δέω ἀπορέω , διά τίς παρά ὁ σαφής ὁ σάφα βαρύνω , παρά δέ ὁ καλός οὐκέτι ὁ καλός · ὁ μέν γάρ ὁ ὁμοφωνία κρατέω ὁ πρός ὁ καλός καλός , ὁ δέ οὐ τῇδε ἔχω . — καί ὁ οὐδαμός δέ , παράκειμαι ὁ οὐδαμῶς , ἔχω ἄν ὁ κατά ὁ τέλος ὀξύς τόνος λόγος τοιόσδε . οὐ εἰμί ὅμοιος ὁ σαφής ὁ οὐδαμῶς , ἵνα ὅμοιος ὁ σάφα ὁ οὐδαμός κατά τάσις καθίστημι . παράκειμαι μέν γάρ ὁ σαφής ὁ σαφής , ὅς ὁ οὐδέτερος πληθυντικός οὐ ἔχω συνέμπτωσις ἐν ὁ σάφα · ὁ μέντοι οὐδαμῶς παράκειμαι ὁ οὐδαμός . πίστις δέ ὁ ὁ εἰς θεν λήγω ἐπίρρημα καί ὁ ο̅ παρεδρεύω ἤ ἀπό εὐθεῖα ὁ εἰς ο̅ς̅ λήγω προάγω ἤ γενικός ὁ εἰς ος , Λέσβος , οὐρανόθεν , Ζεύς . εἰμί οὖν καί ὁ ἁμόθεν , καί ἔτι ὁ οὐδαμόθεν ἀπό ὁ οὐδαμός . ὁμόλογος οὖν ὁ μέν οὐδαμῶς περισπάω . — καί ἔτι παρά Ἐπίκουρος ὁ ἁμός γε πως , σημαίνω κατά τις τρόπος , ἀπό ὀξύτονος ὁ ἁμός . ἐπεί καί πόθεν περισπάω ὁ ἁμός , εἰ μή παράκειμαι ὀξύς τάσις , καθό καί ὁ καλός ὁ καλός παράκειμαι ; — ὁ δή τοιοῦτος συμπαράκειμαι ἐπίρρημα ὀξύνω , εἰς α λήγω , πυκνός πυκνός πυκνός , καλός καλός καλός . ὑγιής ἄρα ὁ τάσις κατά ὁ ὀξύς ἐν ὁ οὐδαμός .