apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 143
Ὁμοίῳϲ δὲ καὶ τὰ διὰ τοῦ ϲε ἐκφερόμενα τὴν ἀίτην ϲχέϲιν τοῖϲ εἰϲ δε λήγουϲι ϲημαίνει , τὸν αὐτὸν τόνον ἀναδεχόμενα καὶ παράθεϲιν τὴν τῶν εἰϲ θεν , ἄλλοθεν ἄλλοϲε , πόθεν πόϲε , πάντοθεν πάντοϲε · οὐ τοῦτό μου ἀποφαινομένου , ὡϲ πάντωϲ τὰ εἰϲ θεν λήγοντα ἀντιπαράκειται τοῖϲ είϲ ϲε , ἀλλ’ ὡϲ τὰ εἰϲ ϲε τοῖϲ εἰϲ θεν παράκειται , ὧν καὶ τὴν ταυτότητα τῆϲ τάϲεωϲ ἀναδέχονται . οἶϲ πάλιν ϲύνεϲτιν ἡ διὰ τοῦ θι παραγωγή , τὴν ἐν τόπῳ ϲχέϲιν ἁπάντοτε δηλοῦϲα , πάλιν τῆϲ αὐτῆϲ τάϲεωϲ ϲυνούϲηϲ , γραφῆϲ τε τῆϲ διὰ τοῦ θ , εἰ ϲυνείη κατὰ τὸ πλέον καὶ ἡ διὰ τοῦ ο γραφὴ παρεδρεύουϲα · εἰ δὲ μή γε ἡ διὰ τοῦ οϲ γραφὴ ἐγγίνεται , ὡϲ ἔχει τὰ τοιαῦτα , οὐκ ἐν μονῇ μὲν τοῦ θ . Ἀθήνη Ἀθήνηθεν Ἀθήνηϲιν , Θήβη Θήβηθεν Θήβηϲι , ϲυνόντοϲ δὲ τοῦ o οὐρανόθεν οὐρανόθι , Ἀβυδόθεν Ἀβυδόθι , οἴκοθεν οἴκοθι . πρόϲκειται δὲ κατὰ τὸ πλέον διὰ τὸ κεῖθεν καὶ κεῖθι , ὅπερ ἴϲωϲ τοῦ ἐκεινόθι δύναται ϲυγκοπὴ εῖναι · ἀλλὰ καὶ πάλιν διὰ τὸ ἐγγύθεν καὶ ἐγγύθι . — καὶ ϲαφὲϲ ὅτι δεόντωϲ ἐν τοῖϲ πλείϲτοιϲ ἡ τοιαύτη γίνεται ἀπαράδεκτοϲ τροφή ή , λέγω τὴν οὐρανόθι πρό ( Γ 3 ) οὐ γὰρ νῦν τὴν ἐν τόπῳ ϲχέϲιν ὁ λόγοϲ ἀπαιτεῖ , ἀλλὰ τὴν ἐν γενικῇ ϲύνταξιν , πρὸ οὐρανοῦ , εἴγε οὐκ ἐν οὐρανῷ ἡ πτῆϲιϲ ἦν . χρῆν οὖν οὐρανόφιν ἢ οὐρανόθεν , οὐ τοῦτό μου ἀποφαινομένου , ὡϲ τὰ διὰ τοῦ Ὅθεν ἐκφερόμενα τὴν ἐκ τόπου ϲχέϲιν ϲημαίνει , ἢ ἐν γενικῇ θέλει παραλαμβάνεϲθαι , ἢ καθόλου ὅτι ἐϲτὶν ἐν τῇ ϲυντάξει ἐπίρρημα · δεδείξεται γὰρ μὴ τὴν ἐκ τόπου ϲχέϲιν δηλοῦν , τὸ δὲ αὐτὸ τοῖϲ ἀφ’ ὧν ἐϲχηματίϲθη . Τά γε μὴν εἰϲ φι λήγοντα αὐτὸ μόνον παραγωγῆϲ δόξαν ἔϲχεν ἐπιρρηματικῆϲ , οὐ μὴν ἐϲτὶν ἐπιρρήματα τῇ φύϲει , καθάπερ τοὐναντίον ὀνόματα πολλάκιϲ τῇ φύϲει ὄντα , ϲύνταξιν ἐπιρρηματικὴν ἀναδεξάμενα , λέγεται ἐπιρρήματα . ἔχει δὲ τὰ τοῦ λόγου οὕτωϲ . πᾶϲα παραγωγὴ ἐπιρρηματική , τοπικὴν ϲχέϲιν ἀναδεξαμένη , μιᾷ ὑπακούει πτώϲει κατὰ τὴν διάλυϲιν , οἴκοθι ἐν οἴκῳ , οἴκοθεν ἐξ οἴκου , οἴκαδε εἰϲ οἶκον . χρὴ οὑν καὶ τὰ παρόντα τοῦ λόγου ἔχεϲθαι . — γενικὴ δέ ἐϲτι τὸ παϲϲαλόφι , καὶ δοτικὴ ὡϲ φρήτρη φρήτρηφιν ( B 363 ) , ἢ αἰτιατική , ὡϲ ἐπὶ δεξιόφιν ( N 308 ) . καὶ εἰ τοῦτο , δοθήϲεται ὡϲ τὸ ἀναπεμπόμενον ἐν πτώϲεϲιν ὀνόματοϲ μᾶλλον ϲύνταξιν ἀναδέξεται ἤπερ ἐπιρρήματοϲ , ὥϲτε καὶ κλινομένων τῶν πτώϲεων τὴν παραγωγὴν γίνεϲθαι . ὅπερ οὐκ ἰδιον ἐπιρρημάτων · οὐδὲ γὰρ τὸ τοιόϲδε καὶ τοϲόϲδε , τὸ τοῦ ἐπιρρήματοϲ ἀναδεξάμενα κατὰ τὸ τέλοϲ , ἐπιρρήματα ἐκαλέϲαμεν διὰ τὸ ϲυνημμένον τῆϲ πτώϲεωϲ καὶ διὰ τὸ αὐτὸ δηλούμενον . ἔϲτι δὲ καὶ ἐκ παραθέϲεωϲ προθετικῆϲ ἔϲθ᾿ ὅτε τοπικὴν ϲχέϲιν ϲημαίνοντα , ἐπιρρήματα δὲ διὰ τῆϲ παραγωγῆϲ μόνον τὴν τοπικὴν ϲχέϲιν δηλοῖ . διὸ καὶ εἰϲ ταῦτα ἀντιμεταλαμβάνεται , οἴκοθι ἐν οἴκῳ · οὐ γὰρ δή γε ἐν οἴκοθί τιϲ φαίη . οἴκαδε εἰϲ οἰκον , οὐκ εἰϲ οἴκαδε . διὸ καὶ τὰ τοιαῦτα κακία , ἐξ οἴκοθεν , παρολκαὶ δὲ ποιητικαὶ ἐξ οὐρανόθεν · ὑπὲρ ὦν κατὰ τὸ ἑξῆϲ εἰρήϲεται . εἰ δὴ τοῦτο , οὐκ ἐπιρρηματικὴ ϲύνταξιϲ τοῦ ἐκ παϲϲαλόφιν , κατ᾿ ὄρεϲφιν , τῶν παραπληϲίων . ὅθεν προκρίνειεν ἄν τιϲ καὶ τὴν τοῦ φι γραφὴν ἐν τῷ οὐρανόθι πρό , ἐπεὶ ἰδίαϲ παραγωγῆϲ ἔχεται ἡ διὰ τοῦ θεν .
Lemmas: ὁμοίως δέ καί ὁ διά ὁ σύ ἐκφέρω ὁ οἰδάνω σχέσις ὁ εἰς δε λήγω σημαίνω , ὁ αὐτός τόνος ἀναδέχομαι καί παράθεσις ὁ ὁ εἰς θεν , ἄλλοθεν ἄλλοτε , πόθεν πόσε , πάντοθεν πάντοσε · οὐ οὗτος ἐγώ ἀποφαίνω , ὡς πάντως ὁ εἰς θεν λήγω ἀντιπαράκειμαι ὁ εἷς σύ , ἀλλά ὡς ὁ εἰς σύ ὁ εἰς θεν παράκειμαι , ὅς καί ὁ ταυτότης ὁ τάσις ἀναδέχομαι . οἶς πάλιν σύνειμι ὁ διά ὁ θι παραγωγή , ὁ ἐν τόπος σχέσις ἀπάντοτε δηλόω , πάλιν ὁ αὐτός τάσις σύνειμι , γραφή τε ὁ διά ὁ θ̅ , εἰ σύνειμι κατά ὁ πολύς καί ὁ διά ὁ ο̅ γραφή παρεδρεύω · εἰ δέ μή γε ὁ διά ὁ ος γραφή ἐγγίγνομαι , ὡς ἔχω ὁ τοιοῦτος , οὐ ἐν μονή μέν ὁ θ̅ . Ἀθήνη Ἀθῆναι Ἀθήνησι , Θήβη Θήβηθεν Θῆβαι , σύνειμι δέ ὁ o οὐρανόθεν οὐρανόθι , Ἀβυδόθεν Ἀβυδόθι , οἴκοθεν οἴκοθι . πρόσκειμαι δέ κατά ὁ πολύς διά ὁ ἐκεῖθεν καί ἐκεῖθι , ὅς ἴσως ὁ ἐκεινόθι δύναμαι συγκοπή εἰμί · ἀλλά καί πάλιν διά ὁ ἐγγύθεν καί ἐγγύθι . — καί σαφής ὅτι δεόντως ἐν ὁ πολύς ὁ τοιοῦτος γίγνομαι ἀπαράδεκτος τροφή ἤ , λέγω ὁ οὐρανόθι πρό ( Γ 3 ) οὐ γάρ νῦν ὁ ἐν τόπος σχέσις ὁ λόγος ἀπαιτέω , ἀλλά ὁ ἐν γενικός σύνταξις , πρό οὐρανός , εἰ οὐ ἐν οὐρανός ὁ πτῆσις εἰμί . χρή οὖν οὐρανός ἤ οὐρανόθεν , οὐ οὗτος ἐγώ ἀποφαίνω , ὡς ὁ διά ὁ ὅθεν ἐκφέρω ὁ ἐκ τόπος σχέσις σημαίνω , ὅς ἐν γενικός ἐθέλω παραλαμβάνω , ἤ καθόλου ὅτι εἰμί ἐν ὁ σύνταξις ἐπίρρημα · δείκνυμι γάρ μή ὁ ἐκ τόπος σχέσις δηλόω , ὁ δέ αὐτός ὁ ἀπό ὅς σχηματίζω . ὁ γε μήν εἰς φι λήγω αὐτός μόνος παραγωγή δόξα ἔχω ἐπιρρηματικός , οὐ μήν εἰμί ἐπίρρημα ὁ φύσις , καθά ἐναντίος ὄνομα πολλάκις ὁ φύσις εἰμί , σύνταξις ἐπιρρηματικός ἀναδέχομαι , λέγω ἐπίρρημα . ἔχω δέ ὁ ὁ λόγος οὕτως . πᾶς παραγωγή ἐπιρρηματικός , τοπικός σχέσις ἀναδέχομαι , εἷς ὑπακούω πτῶσις κατά ὁ διάλυσις , οἴκοθι ἐν οἶκος , οἴκοθεν ἐκ οἶκος , οἴκαδε εἰς οἶκος . χρή οὖν καί ὁ πάρειμι ὁ λόγος ἔχω . — γενικός δέ εἰμί ὁ πάσσαλος , καί δοτικός ὡς φράτρα φράτρα ( B 363 ) , ἤ αἰτιατικός , ὡς ἐπί δεξιός ( N 308 ) . καί εἰ οὗτος , δίδωμι ὡς ὁ ἀναπέμπω ἐν πτῶσις ὄνομα μάλα σύνταξις ἀναδείκνυμι ἤ ἐπίρρημα , ὥστε καί κλίνω ὁ πτῶσις ὁ παραγωγή γίγνομαι . ὅς οὐ ἴδιος ἐπίρρημα · οὐδέ γάρ ὁ τοιόσδε καί τοσόσδε , ὁ ὁ ἐπίρρημα ἀναδέχομαι κατά ὁ τέλος , ἐπίρρημα καλέω διά ὁ συνάπτω ὁ πτῶσις καί διά ὁ αὐτός δηλέομαι . εἰμί δέ καί ἐκ παράθεσις προθετικός εἰμί ὅτε τοπικός σχέσις σημαίνω , ἐπίρρημα δέ διά ὁ παραγωγή μόνος ὁ τοπικός σχέσις δηλόω . διό καί εἰς οὗτος ἀντιμεταλαμβάνω , οἴκοθι ἐν οἶκος · οὐ γάρ δή γε ἐν οἴκοθι τις φημί . οἴκαδε εἰς οἶκος , οὐ εἰς οἴκαδε . διό καί ὁ τοιοῦτος κακία , ἐκ οἴκοθεν , παρολκή δέ ποιητικός ἐκ οὐρανόθεν · ὑπέρ ὅς κατά ὁ ἑξῆς λέγω . εἰ δή οὗτος , οὐ ἐπιρρηματικός σύνταξις ὁ ἐκ πασσάλα , κατά ὄρος , ὁ παραπλήσιος . ὅθεν προκρίνω ἄν τις καί ὁ ὁ φιν γραφή ἐν ὁ οὐρανόθι πρό , ἐπεί ἴδιος παραγωγή ἔχω ὁ διά ὁ θεν .