apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 14
Μηδὲ ἐκεῖνό γε παραλελείφθω , τί δή ποτε , εἰ καὶ ἐν ὑποτάξει ἐϲτὶ τὰ ἐπιρρήματα τοῦ ῥήματοϲ καὶ ἐν προτάξει , ἀπὸ τοῦ προτετάχθαι τὴν ὀνομαϲίαν ἔλαβε Πρὸϲ ὃ ἔϲτιν ὑπαντῆϲαι ὅτι ὅμοιόν ἐϲτι τῷ καὶ τὴν αὐτόϲ ἀντωνυμίαν ἐπιταγματικὴν καλεῖν . ἐπιτάϲϲεται μέν , αὐτὸϲ ἑκών οἱ δῶκα ( δ 649 ) καὶ αὐτῷ τοι μετόπιϲθ᾿ ἄχοϲ ἔϲϲεται ( 1 249 ) · ὑποτάϲϲεται δὲ οὕτωϲ , ϲοὶ δ᾿ αὐτῷ μελέτω ( Ο 231 ) · καὶ ὁμοίωϲ ἀπὸ τῆϲ κατὰ τὴν ἀρχὴν ϲυντάξεωϲ ἐπιταγματικὴ ὠνόμαϲται . οὐδὲν οὖν κωλύει καὶ τὸ ἐπίρρημα τῇδε ἐϲχηματίϲθαι . — Προϲθείημεν δ᾿ ἂν κἀκεῖνο , ὡϲ ψευδὴϲ ὑπόληψίϲ ἐϲτι τοῦ καὶ τὸ ἐπίρρημα ὑποτάϲϲεϲθαι . τὸ γὰρ δέον ἐϲτὶν ἡ πρόταξιϲ , καὶ τὸ ὑποτεταγμένον δυνάμει ἐϲτὶν ὑπερβατόν · ἀλλὰ τὸ ϲύνηθεϲ τοῦ λόγου ὡϲ ἐν ἴϲῳ τὴν ϲύνταξιν ἐποιήϲατο . καὶ τὸ τοιοῦτον ἐν τῷ περὶ ϲυντάξεωϲ ἀκριβέϲτερον εἰρήϲεται , εἰϲ μέντοι κατάϲταϲιν βραχεῖάν τινα ἀπόδειξιν ληπτέον . εἴπομεν αὐτὰ δυνάμει ἐπιθετικὰ εἶναι τῶν ῥημάτων . ᾧ λόγῳ οὖν καὶ τὰ ἐπιθετικὰ τῶν ὀνομάτων προηγεῖϲθαι θέλει τῶν οἷϲ ἐπίκειται , τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ τὰ ἐπιρρήματα προηγεῖϲθαι θέλει τῶν ῥημάτων . — Ἀλλ’ ἴϲωϲ τιϲ φήϲειε διάλληλον τὸ τοιοῦτον . « τί γάρ ἐϲτι μᾶλλον ξανθὸϲ Ἀτρείδηϲ ἢ Ἀτρείδηϲ ξανθόϲ » ; Πρὸϲ ὃν ἔϲτι φάναι , ὅτι καὶ τὸ τοιοῦτον ὑπερβατόν . καὶ ϲαφὲϲ μὲν ἐκ τῆϲ πολλῆϲ χρήϲεωϲ , νεφεληγερέτα Ζεύϲ , γλαυκῶπιϲ Ἀθήνη , ποδάρκηϲ δῖοϲ Ἀχιλλεύϲ · ἀλλὰ καὶ δι’ ἀποδείξεωϲ ἔϲτι τὸ τοιοῦτον παραϲτῆϲαι . ἰδοὺ γὰρ τὸ ἄρθρον , ὅτε μὲν μόνον ἐϲτὶ τὸ ὄνομα ἢ τὸ προϲηγορικὸν ἢ τὸ κύριον , ἀκωλύτωϲ πρόϲειϲιν , ὁ ἄνθρωποϲ διαλέγεται , ὁ ἵπποϲ τρέχει ὁπηνίκα μέντοι τὸ ἐπιθετικὸν ϲύνεϲτιν , οὐκέτι πρόϲειϲιν . οὐ γὰρ φήϲομεν ὁ ἄνθρωποϲ ϲεμνὸϲ διαλέγεται , ὁ ἵπποϲ λευκὸϲ τρέχει . εἰ δὲ ἀποκαταϲταίη εἰϲ τὸν δέοντα τόπον ἡ τοῦ ἐπιθετικοῦ ϲύνταξιϲ , τὸ τηνικαῦτα ὁ λόγοϲ καθίϲταται , ὁ ϲεμνὸϲ ἄνθρωποϲ διαλέγεται , ὁ λευκὸϲ ἵπ ἵπποϲ τρέχει . — Ἔϲτι δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἐπιρρημάτων , εἰ καὶ μὴ δι’ ἄρθρου ἢ τινοϲ τοιούτου ἔϲτιν ἀποδεῖξαι , ἀλλὰ οὖν γε ἐκ τῆϲ κατὰ πεῦϲιν ἐπιρρηματικῆϲ ϲυντάξεωϲ . δεόμενοι . γὰρ τῶν πράξεών φαμεν οὕτωϲ , πῶϲ ἔγραψαϲ ; οὐκ ἀνάπαλιν ἔγραψαϲ πῶϲ ; καὶ ἔτι ἐπὶ τοῦ ποῦ ἀπῆλθεϲ οὐ μὴν ἀπῆλθεϲ ποῦ ; — εἰ δέ τιϲ εἴποι · « ἀλλ’ ἰδοὺ κατὰ τὴν ἀόριϲτον προφορὰν ὑποτάϲϲεται τὰ ἐπιρρήματα , ἔγραψέ πωϲ , ἀπῆλοέ που » , ἴϲτω ὅτι διὰ φυϲικώτερον λόγον τὸ τοιοῦτον ὑπερεβιβάϲθη . τὰ γὰρ ἀοριϲτούμενα ἐγκλιτικά ἐϲτι , τὰ δὲ ἐγκλιτικά , ἵνα ἐγκλινόμενα γένηται , ὑποτακτικά ἐϲτιν . ἐπεκράτηϲεν ἄρα ἡ φωνή , ἐγκλιτικὴ γενομένη , τῆϲ ἐπιρρηματικῆϲ ϲυντάξεωϲ .
Lemmas: Μήδος ἐκεῖνος γε παραλείπω , τίς δή ποτέ , εἰ καί ἐν ὑπόταξις εἰμί ὁ ἐπίρρημα ὁ ῥῆμα καί ἐν πρόταξις , ἀπό ὁ προτάσσω ὁ ὀνομασία λαμβάνω πρός ὅς εἰμί ὑπαντάω ὅτι ὅμοιος εἰμί ὁ καί ὁ αὐτός ἀντωνυμία ἐπιταγματικός καλέω . ἐπιτάσσω μέν , αὐτός ἑκών ἕ δίδωμι ( δεσποινίδα 649 ) καί αὐτός σύ μετόπισθε ἄχος εἰμί ( 1 249 ) · ὑποτάσσω δέ οὕτως , σύ δέ αὐτός μέλω ( ὁ 231 ) · καί ὅμοιος ἀπό ὁ κατά ὁ ἀρχή σύνταξις ἐπιταγματικός ὀνομάζω . οὐδείς οὖν κωλύω καί ὁ ἐπίρρημα τῇδε σχηματίζω . — προστίθημι δέ ἄν ἐκεῖνος , ὡς ψευδής ὑπόληψις εἰμί ὁ καί ὁ ἐπίρρημα ὑποτάσσω . ὁ γάρ δέω εἰμί ὁ πρόταξις , καί ὁ ὑποτάσσω δύναμις εἰμί ὑπερβατός · ἀλλά ὁ συνήθης ὁ λόγος ὡς ἐν ἴσος ὁ σύνταξις ποιέω . καί ὁ τοιοῦτος ἐν ὁ περί σύνταξις ἀκριβής λέγω , εἰς μέντοι κατάστασις βραχύς τις ἀπόδειξις λαμβάνω . λέγω αὐτός δύναμις ἐπιθετικός εἰμί ὁ ῥῆμα . ὅς λόγος οὖν καί ὁ ἐπιθετικός ὁ ὄνομα προηγέομαι ἐθέλω ὁ ὅς ἐπίκειμαι , ὁ αὐτός δή τρόπος καί ὁ ἐπίρρημα προηγέομαι ἐθέλω ὁ ῥῆμα . — ἀλλά ἴσως τις φημί διάλληλος ὁ τοιοῦτος . « τίς γάρ εἰμί μάλα ξανθός Ἀτρείδης ἤ Ἀτρείδης ξανθός » ; πρός ὅς εἰμί φημί , ὅτι καί ὁ τοιοῦτος ὑπερβατός . καί σαφής μέν ἐκ ὁ πολύς χρῆσις , νεφεληγερέτα Ζεύς , γλαυκῶπις Ἀθήνη , ποδαρκής δῖος Ἀχιλλεύς · ἀλλά καί διά ἀπόδειξις εἰμί ὁ τοιοῦτος παρίστημι . ἰδού γάρ ὁ ἄρθρον , ὅτε μέν μόνος εἰμί ὁ ὄνομα ἤ ὁ προσηγορικόν ἤ ὁ κύριος , ἀκώλυτος πρόσειμι , ὁ ἄνθρωπος διαλέγω , ὁ ἵππος τρέχω ὁπηνίκα μέντοι ὁ ἐπιθετικός σύνειμι , οὐκέτι πρόσειμι . οὐ γάρ φημί ὁ ἄνθρωπος σεμνός διαλέγω , ὁ ἵππος λευκός τρέχω . εἰ δέ ἀποκαθίστημι εἰς ὁ δέω τόπος ὁ ὁ ἐπιθετικός σύνταξις , ὁ τηνικαῦτα ὁ λόγος καθίστημι , ὁ σεμνός ἄνθρωπος διαλέγω , ὁ λευκός ὅς ἵππος τρέχω . — εἰμί δέ καί ἐπί ὁ ἐπίρρημα , εἰ καί μή διά ἄρθρον ἤ τις τοιοῦτος εἰμί ἀποδείκνυμι , ἀλλά οὖν γε ἐκ ὁ κατά πεῦσις ἐπιρρηματικός σύνταξις . δέω . γάρ ὁ πρᾶξις φημί οὕτως , πῶς γράφω ; οὐ ἀνάπαλιν γράφω πῶς ; καί ἔτι ἐπί ὁ ποῦ ἀπέρχομαι οὐ μήν ἀπέρχομαι ποῦ ; — εἰ δέ τις λέγω · « ἀλλά ἰδού κατά ὁ ἀόριστος προφορά ὑποτάσσω ὁ ἐπίρρημα , γράφω πως , ἀπόλλυμι που » , οἶδα ὅτι διά φυσικός λόγος ὁ τοιοῦτος ὑπερβιβάζω . ὁ γάρ ἀοριστέω ἐγκλιτικός εἰμί , ὁ δέ ἐγκλιτικός , ἵνα ἐγκλίνω γίγνομαι , ὑποτακτικός εἰμί . ἐπικρατέω ἄρα ὁ φωνή , ἐγκλιτικός γίγνομαι , ὁ ἐπιρρηματικός σύνταξις .