apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 133
Ὅτι πρωτότυπόν ἐϲτι τῶν εἰϲ ωϲ ληγόντων τὸ ἕωϲ , δῆλον , οὐ μὴν τὸ ἰϲοδυναμοῦν εἰϲὅ , καθὸ καὶ ἐν τόνῳ καὶ ἐν πνεύματι ἐπιϲτάϲεωϲ ἐδέετο . ἐν πνεύματι μὲν οὗν , ὡϲ ἀδύνατόν ἐϲτι τὴν ἐν φωνήεντι δαϲεῖαν ἐπὶ τέλουϲ εὑρέϲθαι · ἐν τόνῳ δέ , καθὸ οὐδεμία λέξιϲ εἰϲ ο λήγουϲα τόνου ἔχεται τοῦ ὀξέοϲ , καὶ ἕνεκά γε τούτου τὸ αὐτό ἐϲημειοῦτο , περὶ οὐ εἴρηται περὶ τῶν ἀντωνυμιῶν . ὅτι μὲν οὖν καὶ ἄλλα ἐϲημειοῦτο ἕνεκα τοῦ ἐπὶ τέλουϲ πνεύματοϲ , εἶρηται καὶ ἐν τῷ περὶ δαϲείαϲ καὶ ψιλῆϲ οὐ μὴν τὸ προκείμενον μόριον « ὀφείλει καὶ περιϲπᾶϲθαι καὶ γράφεϲθαι ϲύν τῷ ι » . Ἀλλ’ οὔτε περιϲπᾶται , οὔτε ϲὺν τῷ ι γράφεται , μετάληψιν δὲ ἔχει εἰϲ δύο μέρη λόγου κατ᾿ αἰτιολογικὴν ἔννοιαν . καὶ ἄπορόν γε , πότερον ἐπίρρημά ἐϲτιν αἰτίαϲ παραϲτατικόν , ἤ ϲύνδεϲμοϲ αἰτιώδηϲ . ἡ ϲύνταξιϲ αἰτιολογική , ὡϲ εἰ καὶ ἐπ᾿ ὀνόματοϲ καὶ τῆϲ διά προθέϲεωϲ , λέγω δὲ ἐπ᾿ ὀνόματοϲ τοῦ κατ᾿ αἰτιατικὴν νοουμένου , ἐφ᾿ ἧϲ καὶ μάλιϲτα ἡ αἰτιολογικὴ φράϲιϲ γίνεται . τὸ γὰρ φάναι δι᾿ Ἀριϲτάρχου ἢ δι’ Ἀλεξανδρείαϲ δῆλον ὡϲ ϲημαίνει ἐπὶ μὲν τῶν ἐμψύχων τὸ γινώϲκοντοϲ Ἀριϲτάρχου , τὸ δὲ ἐπὶ τῶν τοπικῶν τὴν δι᾿ αὐτῶν γινομένην πορείαν , δι᾿ Ἀλεξανδρείαϲ , διὰ τοῦ Ἑλληϲπόν του · τὸ γὰρ ἐπ᾿ αἰτιατικῆϲ παραλαμβανόμενον αἰτιολογικὴν ὑπαγορεύει φράϲιν , δι᾿ Ἀλέξανδρον , δι᾿ Ἀρίϲταρχον , διὰ τὴν πόλιν , διὰ τὴν Λέϲβον , διὰ τὴν Ἴλιον . ὅθεν δοκεῖ μοι καὶ τόδε τὸ μόριον ταύτηϲ ἔχεϲθαι τῆϲ ϲυντάξεωϲ . ὡϲ μὲν οὖν οὐ δύναται δοτικῆϲ εἶναι πτώϲεωϲ , προφανὲϲ ἐκ τοῦ ϲημαινομένου ( δοτικὴ γὰρ οὐδέποτε αἰτιολογικὴν φράϲιν παρίϲτηϲι ) , καθὼϲ ἔφαμεν , μαρτυρούϲηϲ καὶ τῆϲ παραδόϲεωϲ καὶ κατὰ τάϲιν καὶ κατὰ γραφήν . ὅτι δὲ οὐδὲ αἰτιολογικὸϲ ϲύνδεϲμοϲ , προῦπτον . οὐ γὰρ δή γε ἀντιμεταλήψειϲ εἰϲὶν ἐν αὐτοῖϲ τοῖϲ αἰτιολογικοῖϲ ϲυνδέϲμοιϲ , λέγω τῷ ὅτι ἢ γάρ ἢ ἕνεκα ἤ τινι τῶν τοιούτων . — Ῥητέον οὖν ὡϲ ἐθιμώτερον οἱ ποιηταὶ ἐλλείπουϲι προθέϲεϲιν , ὡϲ ἐπὶ τοῦ ἴθυϲε μάχη πεδίοιο ( Ζ 2 ) , ἀλλ᾿ ὑμεῖϲ ἔρχεϲθε ( 1 649 ) , πικρὰϲ ὠδῖναϲ ἔχουϲαι ( Λ 271 ) , καὶ τίϲιϲ ἔρχεται Ἀτρείδαο ( α 40 ) καὶ ἐπί γε μάλιϲτα τοῦ προκειμένου μορίου . οὐ γὰρ ἂν ἄλλωϲ αἰτιολογικὴν φράϲιν ὑπέφαινεν , εἰ μὴ ἔλιπε τῇ διά , ἀεὶ ϲημαινούϲῃ καὶ αἰτιολογικὴν ϲύνταξιν , ὡϲ ἔφαμεν , ἐπ’ αἰτιατικῆϲ πτώϲεωϲ . Ἀλλ’ ἐκεῖνό τίϲ φηϲι · « ποῦ οὖν ἡ αἰτιολογικὴ πτῶϲιϲ » Πρὸϲ ὃν φαίημεν , ὡϲ ἀνεπέκτατόϲ ἐϲτιν ἐν τῷ τὸ καὶ οὔ τι πολὺν χρόνον ( M 9 ) , ὅθεν δοκεῖ καὶ τὰ τῆϲ τάϲεωϲ ϲυμμεμενηκέναι κατ’ ὀξεῖαν τάϲιν , καὶ τὰ τῆϲ γραφῆϲ . τὸ λεῖπον οὖν ἡ μετάληψιϲ ἀπέλαβε , λέγω τὴν διὰ πρόθεϲιν . ἀεὶ γὰρ τὰ μεταλαμβανόιενα πρὸϲ ποιητῶν ἀνάγεται εἰϲ ϲαφήνειαν καὶ ϲυνήθη προφοράν . καὶ γὰρ μεταλαμβανόμενον τὸ ἴθυϲε μάχη πεδίοιο ( Ζ 2 ) ἀπολαμβάνει τὴν διά , καὶ τὸ λεῖπον τῆϲ προθέϲεωϲ , ῥῆμα λέγω ἀλλ’ ἄνα εἰ μέμονάϲ γε ( Ι 247 ) εἰϲ ἐντελῆ προφορὰν τοῦ ἀνάϲτηθι . Οὐκ ἀήθωϲ δὲ καὶ τὸ ὑποτακτικὸν πάντωϲ ἐπιζητήϲει τὴν διὰ . οὐ δυνάμενον ἐν ἀρχῇ παραλαμβάνεϲθαι , τό γε μὴν προτακτικόν , ἠθιϲμένον κατ’ ἀρχὰϲ λόγων παραλαμβάνεϲθαι , οὐκ ἀήθη ἔϲχε τὴν κατ’ ἀρχὰϲ θέϲιν .
Lemmas: ὅτι πρωτότυπος εἰμί ὁ εἰς ὡς λήγω ὁ ἕως , δῆλος , οὐ μήν ὁ ἰσοδυναμέω ἵημι , καθό καί ἐν τόνος καί ἐν πνεῦμα ἐπίστασις δέω . ἐν πνεῦμα μέν οὖν , ὡς ἀδύνατος εἰμί ὁ ἐν φωνήεις δασύς ἐπί τέλος εὑρίσκω · ἐν τόνος δέ , καθό οὐδείς λέξις εἰς ο̅ λήγω τόνος ἔχω ὁ ὀξύς , καί ἕνεκα γε οὗτος ὁ αὐτός σημειόω , περί ὅς λέγω περί ὁ ἀντωνυμία . ὅτι μέν οὖν καί ἄλλος σημειόω ἕνεκα ὁ ἐπί τέλος πνεῦμα , λέγω καί ἐν ὁ περί δασύς καί ψιλός οὐ μήν ὁ πρόκειμαι μόριον « ὀφείλω καί περισπάω καί γράφω σύν ὁ ι̅ » . ἀλλά οὔτε περισπάω , οὔτε σύν ὁ ι̅ γράφω , μετάληψις δέ ἔχω εἰς δύο μέρος λόγος κατά αἰτιολογικός ἔννοια . καί ἄπορος γε , πότερος ἐπίρρημα εἰμί αἰτία παραστατικός , ἤ σύνδεσμος αἰτιώδης . ὁ σύνταξις αἰτιολογικός , ὡς εἰ καί ἐπί ὄνομα καί ὁ διά πρόθεσις , λέγω δέ ἐπί ὄνομα ὁ κατά αἰτιατικός νοέω , ἐπί ὅς καί μάλα ὁ αἰτιολογικός φράσις γίγνομαι . ὁ γάρ φημί διά Ἀρίσταρχος ἤ διά Ἀλεξάνδρεια δῆλος ὡς σημαίνω ἐπί μέν ὁ ἔμψυχος ὁ γιγνώσκω Ἀρίσταρχος , ὁ δέ ἐπί ὁ τοπικός ὁ διά αὐτός γίγνομαι πορεία , διά Ἀλεξάνδρεια , διά ὁ Ἑλλησπόν τις · ὁ γάρ ἐπί αἰτιατικός παραλαμβάνω αἰτιολογικός ὑπαγορεύω φράσις , διά Ἀλέξανδρος , διά Ἀρίσταρχος , διά ὁ πόλις , διά ὁ Λέσβος , διά ὁ Ἴλιος . ὅθεν δοκέω ἐγώ καί ὅδε ὁ μόριον οὗτος ἔχω ὁ σύνταξις . ὡς μέν οὖν οὐ δύναμαι δοτικός εἰμί πτῶσις , προφανής ἐκ ὁ σημαίνω ( δοτικός γάρ οὐδέποτε αἰτιολογικός φράσις παρίστημι ) , καθώς φημί , μαρτυρέω καί ὁ παράδοσις καί κατά τάσις καί κατά γραφή . ὅτι δέ οὐδέ αἰτιολογικός σύνδεσμος , πρόοπτος . οὐ γάρ δή γε ἀντιμετάληψις εἰμί ἐν αὐτός ὁ αἰτιολογικός σύνδεσμος , λέγω ὁ ὅτι ἤ γάρ ἤ ἕνεκα ἤ τις ὁ τοιοῦτος . — λέγω οὖν ὡς ἔθιμος ὁ ποιητής ἐλλείπω πρόθεσις , ὡς ἐπί ὁ ἰθύω μάχη πεδίον ( Ζ 2 ) , ἀλλά σύ ἔρχομαι ( 1 649 ) , πικρός ὠδίς ἔχω ( Λ 271 ) , καί τίσις ἔρχομαι Ἀτρείδης ( α 40 ) καί ἐπί γε μάλα ὁ πρόκειμαι μόριον . οὐ γάρ ἄν ἄλλος αἰτιολογικός φράσις ὑποφαίνω , εἰ μή λείπω ὁ διά , ἀεί σημαίνω καί αἰτιολογικός σύνταξις , ὡς φημί , ἐπί αἰτιατικός πτῶσις . ἀλλά ἐκεῖνος τίς φημί · « ποῦ οὖν ὁ αἰτιολογικός πτῶσις » πρός ὅς φημί , ὡς ἀνεπέκτατος εἰμί ἐν ὁ ὁ καί οὐ τις πολύς χρόνος ( M 9 ) , ὅθεν δοκέω καί ὁ ὁ τάσις συμμένω κατά ὀξύς τάσις , καί ὁ ὁ γραφή . ὁ λείπω οὖν ὁ μετάληψις ἀπολαμβάνω , λέγω ὁ διά πρόθεσις . ἀεί γάρ ὁ μεταλαμβάνω πρός ποιητής ἀνάγω εἰς σαφήνεια καί συνήθης προφορά . καί γάρ μεταλαμβάνω ὁ ἰθύω μάχη πεδίον ( Ζ 2 ) ἀπολαμβάνω ὁ διά , καί ὁ λείπω ὁ πρόθεσις , ῥῆμα λέγω ἀλλά ἀνά εἰ μέμονα γε ( Ι 247 ) εἰς ἐντελής προφορά ὁ ἀνίστημι . οὐ ἀήθης δέ καί ὁ ὑποτακτικός πάντως ἐπιζητέω ὁ διά . οὐ δύναμαι ἐν ἀρχή παραλαμβάνω , ὁ γε μήν προτακτικός , ἐθίζω κατά ἀρχή λόγος παραλαμβάνω , οὐ ἀήθης ἔχω ὁ κατά ἀρχή θέσις .