apollonius-dyscolus-grammar.de-adverbiis 17
Ἀλλ᾿ ἔϲτι πρὸϲ τούτουϲ τοὺϲ λόγουϲ φάναι . διότι μὲν οὖν τὰ ἐπιρρήματα ταῦτα οὐ μέτειϲι κατὰ πᾶν πρόϲωπον , ϲαφὲϲ γενήϲεται . — Καθόλου τὰ τοιαῦτα τῶν ἐπιφθεγμάτων , ἐξ αὐτοπαθείαϲ ἀναπεμπόμενα , τὴν περὶ τὸν λέγοντα μόνον πεῖϲιν ἀφηγεῖται , καὶ ἔνθεν οὐκ ἐπικοινωνεῖ δευτέροιϲ καὶ τρίτοιϲ . ἔφαμεν δέ , ὅτι οὐδὲ ἐπὶ ῥῆμα φέρεται . καὶ τὸ τοιοῦτον πάλιν ἐπελύετο , ὡϲ πᾶν πάθοϲ γίνεται ἔκ τινοϲ διαθέϲεωϲ , ἴδιον δὲ τῶν ῥημάτων διάθεϲιϲ , καὶ ἦν κατὰ τοῦτό γε πάλιν ἐπίρρημα τὸ ὤμοι , ἐπεὶ διάθεϲιν τὴν ἐκ ῥήματοϲ ἀναπεμπομένην εἶχε . καὶ ὡϲ μὲν οὐ δίειϲι κατὰ πᾶν πρόϲωπον , ϲαφέϲ . — Οὐδέποτε ἀντωνυμίαι διπλαϲιάζονται , τὰ δὲ ϲχετλιαϲτικὰ τῶν ἐπιρρημάτων · τοῦ γὰρ πάθουϲ ἐπιμένοντοϲ ἐπεκτείνεται , α αἴ αἴ , οἴ οἴ οἴ . ἐπὶ μὲν οὖν θρήνου αἰαί , οἰοί . τοιοῦτον δέ ἐϲτι καὶ τὸ οἰμοιμοῖ . — Ἡ οι δίφθογγοϲ μακρά ἐϲτιν ἐν ἀπτώτοιϲ , ὡϲ ἐπεδείχθη ἐν τῷ περὶ χρόνων , καὶ διὰ τοῦτο ἐπίρρημα μὲν τὸ ωμοι ὂν · παροξύνεται , ὄνομα δὲ προπεριϲπᾶται . εἴπερ ἄρα δύο μέρη λόγου τὸ ὤμοι ἦν , καὶ πάντωϲ ἡ τοῦ περιϲπωμένη ἐϲώζετο , εἴγε ἀμετάθετοι αἱ περιϲπώμεναι , κὢν ἐγκλιτικὸν ἐπιφέρηται κἂν ἀνέγκλιτον . ὡϲ ἂν οὖν ἡνωμένου τοῦ ϲχήματοϲ ἡ ὀξεῖα πρὸ τέλουϲ ἐϲτὶν ἐν τῷ ὤμοι . Πῶϲ δ᾿ οὐχὶ καὶ γέλοιον ἐν τῷ ὠοιοί τὸ οι ἐκ τρίτου ἀντωνυμικοῦ παρακεῖϲθαι ; πῶϲ πάλιν δεδιπλαϲίαϲται ; ποῦ ἡ δαϲεῖα τῆϲ ἀντωνυμίαϲ , ἢ ποῦ ἡ περιϲπωμένη ἡνίκα γὰρ οὐκ ἐγκλίνεται , περιϲπᾶται . καθάπερ οὗν τῷ πόποι τὸ παπαί παράκειται καὶ τῷ ὀτοτοῖ τὸ ἀταταῖ , οὕτωϲ καὶ τῷ ὠοιοί τὸ ὠαιαί , ὅπερ ϲυναλειφθὲν καὶ ἐν βαρείᾳ τάϲει γινόμενον παῤ Αἰολεῦϲίν ἐϲτιν ιᾤαι · διότι καὶ τὸ ι πρόϲκειται , κράϲεωϲ γενομένηϲ καὶ προϲλήψεωϲ . — Οὐδέποτε ἀπ’ ἀντωνυμιῶν τῶν κατὰ τὸ πρῶτον ἢ δεύτερον ῥήματα παράγεται ( προϲτέθεικα δὲ δεύτερα . ἐπεὶ καὶ τὸ ἀπὸ τοῦ τρίτου παραγόμενον ἀπὸ ϲυνάρθρου ἐϲτὶ καὶ ταύτῃ ἄλογον , λέγω τὸ ϲφετερίζω ) · ἀπὸ μέντοι ἐπιρρημάτων , ὡϲ παρὰ τὸ αἰαί τὸ αἰάζω καὶ . λίαν λιάζω . τάχα δὲ καὶ παρὰ τὸ οἰοί τὸ οἶζω ἐϲτί , καὶ καθ’ ἑτέραν παραγωγὴν καὶ διαίρεϲιν τῆϲ διφθόγγου τὸ ὀἶζω ὀϊζύω , ἔϲτι δὲ καὶ παρὰ τὸ οἴμοι οἰμώζειν ὅπερ ἴδιον ἐπιρρημάτων .
Lemmas: ἀλλά εἰμί πρός οὗτος ὁ λόγος φημί . διότι μέν οὖν ὁ ἐπίρρημα οὗτος οὐ μετέρχομαι κατά πᾶς πρόσωπον , σαφής γίγνομαι . — καθόλου ὁ τοιοῦτος ὁ ἐπίφθεγμα , ἐκ αὐτοπάθεια ἀναπέμπω , ὁ περί ὁ λέγω μόνος πεῖσις ἀφηγέομαι , καί ἔνθεν οὐ ἐπικοινωνέω δεύτερος καί τρίτος . φημί δέ , ὅτι οὐδέ ἐπί ῥῆμα φέρω . καί ὁ τοιοῦτος πάλιν ἐπιλύω , ὡς πᾶς πάθος γίγνομαι ἐκ τις διάθεσις , ἴδιος δέ ὁ ῥῆμα διάθεσις , καί εἰμί κατά οὗτος γε πάλιν ἐπίρρημα ὁ ὤμοι , ἐπεί διάθεσις ὁ ἐκ ῥῆμα ἀναπέμπω ἔχω . καί ὡς μέν οὐ δίειμι κατά πᾶς πρόσωπον , σαφής . — οὐδέποτε ἀντωνυμία διπλασιάζω , ὁ δέ σχετλιαστικός ὁ ἐπίρρημα · ὁ γάρ πάθος ἐπιμένω ἐπεκτείνω , α αἴ αἴ , οἴ οἴ οἴ . ἐπί μέν οὖν θρῆνος αἶα , οἰόομαι . τοιοῦτος δέ εἰμί καί ὁ οἰμοιμίσκω . — ὁ οι δίφθογγος μακρός εἰμί ἐν ἄπτωτος , ὡς ἐπιδείκνυμι ἐν ὁ περί χρόνος , καί διά οὗτος ἐπίρρημα μέν ὁ ωμοι εἰμί · παροξύνω , ὄνομα δέ προπερισπάω . εἴπερ ἄρα δύο μέρος λόγος ὁ ὤμοι εἰμί , καί πάντως ὁ ὁ περισπάω σῴζω , εἰ ἀμετάθετος ὁ περισπάω , Κῶς ἐγκλιτικός ἐπιφέρω ἄν ἀνέγκλιτος . ὡς ἄν οὖν ἑνόω ὁ σχῆμα ὁ ὀξύς πρό τέλος εἰμί ἐν ὁ ὤμοι . Πῶς δέ οὐ καί γέλοιος ἐν ὁ ὠοιοί ὁ οι ἐκ τρίτος ἀντωνυμικός παράκειμαι ; πῶς πάλιν διπλασιάζω ; ποῦ ὁ δασύς ὁ ἀντωνυμία , ἤ ποῦ ὁ περισπάω ἡνίκα γάρ οὐ ἐγκλίνω , περισπάω . καθά οὖν ὁ πόποι ὁ παπαί παράκειμαι καί ὁ ὀτοτοῖ ὁ ἀταταῖ , οὕτως καί ὁ ὠοιοί ὁ ὠαιαί , ὅς συναλείφω καί ἐν βαρύς τάσις γίγνομαι παρά Αἰολεύς εἰμί ἰωά · διότι καί ὁ ι̅ πρόσκειμαι , κρᾶσις γίγνομαι καί πρόσληψις . — οὐδέποτε ἀπό ἀντωνυμία ὁ κατά ὁ πρῶτος ἤ δεύτερος ῥῆμα παράγω ( προστίθημι δέ δεύτερος . ἐπεί καί ὁ ἀπό ὁ τρίτος παράγω ἀπό σύναρθρος εἰμί καί οὗτος ἄλογος , λέγω ὁ σφετερίζω ) · ἀπό μέντοι ἐπίρρημα , ὡς παρά ὁ εἰαί ὁ αἰάζω καί . λίαν λιάζω . τάχα δέ καί παρά ὁ οἰόομαι ὁ οἴζω εἰμί , καί κατά ἕτερος παραγωγή καί διαίρεσις ὁ δίφθογγος ὁ ὀίζω ὀιζύω , εἰμί δέ καί παρά ὁ οἴμοι οἰμώζω ὅς ἴδιος ἐπίρρημα .