anonymi-in-aristotelis-sophisticos-elenchos.in-aristotelis-sophisticos-elenchos-paraphrasis 25
25 . τοὺς δὲ παρὰ τὸ ἁπλῶς ἢ μὴ ἁπλῶς παραλογισμοὺς λυτέον σκοποῦντι τὸ συμπέρασμα πρὸς τὴν ἀντίφασιν , εἰ ἐνδέχεται τούτων τι πεπονθέναι . τὰ γὰρ ἐναντία καὶ τὰ ἀντικείμενα καὶ ἀπόφασιν καὶ φάσιν ἀπλῶς μὲν ἀδύνατον | ὑπάρχειν τῷ αὐτῷ · πῆ μέντοι ἑκάτερον ἢ ποῦ ἢ πῶς , ἢ τὸ μὲν πῆ τὸ δὲ ἀπλῶς , οὐδὲν κωλύει . ὥστ’ εἰ τόδε μὲν ἀπλῶς τόδε δὲ πῆ , οὔπω ἔλεγχος , ὥσπερ ὁ Αἰθίοψ καὶ λευκὸς καὶ μέλας , τὸ μὲν ἁπλῶς καὶ κατὰ τὴν ἐπιφάνειαν , τὸ δὲ πῆ καὶ κατὰ τοὺς ὀδόντας . τό τε τοὺς γονεῖς θύειν καλόν που ἢ ἔν τισιν ( ἐν Τριβαλλοῖς γάρ ) , οὐχ ἀπλῶς καὶ ἡ νόσος ἀγαθὸν καὶ κακόν , τὸ μὲν πρὸς τὸν ἐπιεικῆ , τὸ δὲ πρὸς τὸν κακοῦργον . Καὶ ἔτι οἱ τοιοίδε λόγοι τοῦτ᾿ ἔχουσιν . ῾ἆρ᾿ ἆρ᾿ ἐνδέχεται τὸ μὴ ὂν εἶναι;᾿ οὗ . τί δέ , οὐ δοξαστόν ἐστιν ; ἔστιν ἄρα τὸ μὴ ὄν.᾿ ὁμοίως δὲ καὶ τὸ ὂν οὐκ ἔσται · οὐ γάρ ἐστί τι τῶν ὄντων . ἄμφω δὲ ψευδῆ . οὔτε γὰρ ἀπλῶς ὂν τὸ μὴ ὄν , ἀλλ’ ὡς δοξαστὸν τῷ ὄντι προσήρτηται , οὔτ’ εἰ μὴ βοῦς ἢ ἵππος ἢ ἄλλο τι τῶν εἰδῶν , αὐτὸ τὸ ὂν ἤδη καὶ ἀπλῶς οὐκ ὄν , ἀλλὰ πῆ . πάλιν ῾ἆρ᾿ ἐνδέχεται τὸν αὐτὸν ἅμα ἐπιορκεῖν καὶ εὐορκεῖν;᾿ οὔ . ῾τί δέ ; ὁ ὀμόσας ἐπιορκήσειν καὶ ἐπιορκήσας οὐκ εὐώρκησεν;᾿ ὡσαύτως ῾ἆρ᾿ ἐνδέχεται τὸν αὐτὸν ἅμα πείθεσθαι καὶ ἀπειθεῖν;᾿ ἀλλ᾿ οὔτε ἀπλῶς ὁ ἐπιορκῶν εὐορκεῖ , ἀλλὰ κατά τι καὶ πὴ , οὐδ’ ὁ ἀπειθῶν πείθεται ἀλλὰ τὶ πείθεται . ὅμοιος δὲ ὁ λόγος καὶ περὶ τοῦ ψεύδεσθαι τὸν αὐτὸν ἅμα καὶ ἀληθεύειν , οἷον ὁ Δίων λέγει τὸν ὀφθαλμὸν καὶ λευκὸν καὶ μέλανα , τοῦτο δὲ καὶ ψευδὲς καὶ ἀληθές · οὔτε γὰρ ἅπας λευκὸς οὔθ’ ἅπας μέλας . πάλιν ῾ ἐγὼ ψευδόμενος λέγω ἀλη|θῆ λόγον , ὅτι ἐγὼ ψεύδομαι·’ ἅμα γάρ , εἰ καὶ μὴ πρὸς τὸ αὐτό , καὶ ἀληθεύω καὶ ψεύδομαι . καὶ διὰ τὸ μὴ εἶναι εὐθεώρητον , ποτέρως ἄν τις ἀποδοίη τὸ ἁπλῶς ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι , καὶ μάλιστα ἐν οἷς τὰ ἀντικείμενα ὁμοίως ὑπάρχει , ὡς ἐπὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ , διελέσθαι δύσκολον φαίνεται . κωλύει δὲ αὐτὸν οὐδὲν ἁπλῶς μὲν εἶναι ψευδῆ , τῆ δὲ ἀληθῆ ἢ τινός , ἢ εἶναι ἀληθῆ τινά , ἀληθῆ δὲ μή . ὁμοίως δὲ ἐπὶ τῶν πρός τι καὶ ποῦ καὶ ποτέ · πάντες γὰρ οἱ τοιοῦτοι λόγοι παρὰ τοῦτο συμβαίνουσιν , οἷον ῾ἆρ᾿ ὑγεία καὶ ὁ πλοῦτος τό τ’ ἐν πόλει δύνασθαι οὐκ ἀγαθά;’ ναί . ῾ ἀλλ᾿ ἔστιν ὅτε οὐ βέλτιον τῷ ἀδίκως πολιτευομένῳ . τὰ αὐτὰ ἄρᾳ ἀγαθὰ καὶ κακά.᾿ ἀλλ᾿ οὐ πρὸς τοὺς αὐτούς · οὐδὲν γὰρ κωλύει ἁπλῶς ὂν ἀγαθὸν τῷδε μὴ εἶναι , καὶ τῷδε μὲν ἀλλ᾿ οὐ νῦν , οὐδ᾿ ὧδε . πάλιν ῾ἆρ᾿ ὃ μὴ βούλοιτ᾿ ἄν ὁ φρόνιμος , κακόν;᾿ ναί . ῾ἀποβαλεῖν δ᾿ οὐ βούλεται τὸ ἀγαθόν · κακὸν ἄρα τὸ ἀγαθόν.᾿ ἢ οὐ ταὐτὸν εἰπεῖν τὸ ἀγαθὸν εἶναι κακὸν καὶ τὸ ἀποβαλεῖν τὸ ἀγαθόν · εἰ δὲ μὴ τοῦτο , οὐδὲ τὸ ἀγαθὸν λέγειν κακὸν συλλελόγισται . ὅμοιος δὲ καὶ ὁ τοῦ κλέπτου λόγος τῷ βούλεσθαι τὰ ἀλλότρια λάθρα λαμβάνειν , τὸ δὲ κακόν , ὥστε βούλεταί τις τὸ ἑαυτοῦ κακόν , ὅπερ οὐ δέδοται · πᾶσα γὰρ βούλησις καὶ ἔφεσις ἀγαθοῦ . ἢ οὐχὶ εἰ κακόν ἐστιν ὁ κλέπτης , καὶ τὸ λαβεῖν ἐστι κακόν . οὔκουν τὸ κακὸν βούλεται ἀλλὰ τὸ ἀγαθόν . οὗ γὰρ | ἐφίεταί τις , ὡς ἀγαθοῦ ἐφίεται , κἂν κακὸν ἡ , ὥστε τὸ λαβεῖν αὐτῷ ἀγαθόν . καὶ τὸ νοσεῖν μὲν κακόν , ἀποβαλεῖν δὲ νόσον ἀγαθόν . πάλιν ῾πότερον τὸ δίκαιον τοῦ ἀδίκου καὶ τὸ δικαίως τοῦ ἀδίκως αἱρετώτερον;᾿ ναί . ῾ἀλλ᾿ ἀποθανεῖν ἀδίκως αἱρετώτερον ἢ δικαίως . ἀδίκως μὲν γὰρ Σωκράτης τέθνηκε , δικαίως δὲ λῃσταὶ καὶ τυμβωρύχοι · τὸ ἀδίκως ἄρα τοῦ δικαίως καὶ τοῦ δικαίου τὸ ἄδικον αἱρετώτερον.’ ἀλλ’ οὐχὶ εἰ παθεῖν τι ἀδίκως αἱρετόν , καὶ καθάπαξ τὸ ἀδίκως αἱρετώτερον τοῦ δικαίως · ἀλλ’ ἁπλῶς μὲν τὸ δικαίως , τοδὶ μέντοι καὶ πῆ οὐδὲν κωλύει ἀδίκως μᾶλλον ἢ δικαίως . πάλιν ῾ἐπεὶ τὸ δίκαιον τριττόν , φύσει , νόμῳ καὶ τὸ κατὰ κρίσιν προβαῖνον τῶν δικαστῶν , τὸ λαβεῖν τινα ἀλλότρια χρήματα ψήφῳ δικαστῶν δίκαιόν ἐστιν . ἃ γὰρ ἄν τις κρίνοι τῶν δικαστῶν , κἄν ψευδῆ ᾖ , κ·ατὰ δόξαν τὴν αὐτοῦ δίκαιά ἐστι διὰ τὸν Ἀθήνησι νόμον τὸν τὸ δοκοῦν τοῖς δικασταῖς ἡγούμενον κύριον . ἀλλὰ μὴν τοῦτο νόμῳ καὶ φύσει ἄδικον · τὸ αὐτὸ ἄρα δίκαιον καὶ ἄδικον.’ ἢ τὸ ἔχειν τινὰ τὰ ἑαυτοῦ δίκαιον , τὸ δὲ τὰ ἀλλότρια οὐ δίκαιον · κρίσιν μέντοι τοιαύτην εἶναι οὐδὲν κωλύει , οἷον ἂν ᾖ κατὰ δόξαν τοῦ κρίναντος , ὡς εἴρηται . οὐ γὰρ εἰ δίκαιον τοδὶ ἢ ὡδί , καὶ ἀπλῶς δίκαιον . πάλιν ῾ πότερον δεῖ κατακρίνειν τὸν τὰ δίκαια λέγοντα ἢ τὸν τὰ ἄδικα;’ τὸν τὰ ἄδικα . ῾ ἀλλὰ μὴν καὶ τὸν ἀδικούμενον δίκαιόν ἐστιν ἱκανῶς λέγειν ἃ ἔπαθεν , ὕβρεις καὶ πληγάς · ταῦτα δ’ ἦν ἄδικα.’ ἢ οὐδὲν κωλύει λέγειν γε αὐτὰ δίκαιον εἶναι , ἄλλως | δ’ οὕ . οὐ γὰρ εἰ λέγειν δίκαιον , ἀνάγκη δίκαια εἶναι , ὥσπερ οὐδ’ εἰ ὠφέλιμον λέγειν καὶ διδάσκειν περὶ νόσων καὶ δηλητηρίων , ἤδη καὶ ταῦτα ὠφέλιμα . ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν δικαίων · οὐ γὰρ εἰ ὁ ὑβρίσας λέγει μὴ ὑβρικέναι , τοῦτο δὲ δίκαιον , ἀνάγκη αὐτὸν καὶ δίκαια λέγειν ψευδόμενον . ὥστ’ οὐδ’ ὁ παθὼν εἰ λέγων ἃ ἔπαθεν ἄδικα νικᾷ , ἤδη καὶ πᾶς ὁ ἄδικα λέγων νικᾷ · λέγει γὰρ ἃ λέγειν ἐστὶ δίκαια , δὲ καὶ παθεῖν ἄδικα .
Lemmas: 25 . ὁ δέ παρά ὁ ἁπλόος ἢ μή ἁπλόος παραλογισμός λυτέος σκοπός ὁ συμπέρασμα πρός ὁ ἀντίφασις , εἰμί ἐνδέχομαι οὗτος τίς πάσχω . ὁ γάρ ἐναντίος καί ὁ ἀντίκειμαι καί ἀπόφασις καί φάσις ἀπλόος μέν ἀδύνατος | ὑπάρχω ὁ αὐτός · πῇ μέντοι ἑκάτερος ἢ ποῦ ἢ πῶς , ἢ ὁ μέν πῇ ὁ δέ ἀπλόος , οὐδείς κωλύω . ὥστε εἰμί ὅδε μέν ἀπλόος ὅδε δέ πῇ , οὔπω ἔλεγχος , ὥσπερ ὁ Αἰθίοψ καί λευκός καί μέλας , ὁ μέν ἁπλόος καί κατά ὁ ἐπιφάνεια , ὁ δέ πῇ καί κατά ὁ ὀδούς . ὁ τε ὁ γονεύς θύω καλός ποῦ ἢ ἐν τις ( ἐν Τριβαλλός γάρ ) , οὐ ἀπλόος καί ὁ νόσος ἀγαθός καί κακός , ὁ μέν πρός ὁ ἐπιεικής , ὁ δέ πρός ὁ κακοῦργος . καί ἔτι ὁ τοιόσδε λόγος οὗτος ἔχω . ὅς ἆρα ἐνδέχομαι ὁ μή εἰμί εἶμαι ὅς . τίς δέ , οὖον δοξαστός εἰμί ; εἰμί ἄρα ὁ μή ὅς ὁμοίως δέ καί ὁ εἰμί οὐ εἰμί · οὖον γάρ εἰμί τίς ὁ εἰμί . ἄμφω δέ ψευδής . οὔτε γάρ ἀπλόος εἰμί ὁ μή εἰμί , ἀλλά ὡς δοξαστός ὁ εἰμί προσαρτάω , οὔτε εἰμί μή βοῦς ἢ ἵππος ἢ ἄλλος τίς ὁ εἶδος , αὐτός ὁ εἰμί ἤδη καί ἀπλόος οὐ εἰμί , ἀλλά πῇ . πάλιν ὅς ἐνδέχομαι ὁ αὐτός ἅμα ἐπιορκέω καί εὐορκέω οὖον . ὅς δέ ; ὁ ὄμνυμι ἐπιορκέω καί ἐπιορκέω οὐ εὐώρκησεν;᾿ ὡσαύτως ὅς ἐνδέχομαι ὁ αὐτός ἅμα πείθω καί ἀπειθέω ἀλλά οὔτε ἀπλόος ὁ ἐπιορκέω εὐορκέω , ἀλλά κατά τίς καί πη , οὐδέ ὁ ἀπειθέω πείθω ἀλλά τίς πείθω . ὅμοιος δέ ὁ λόγος καί περί ὁ ψεύδω ὁ αὐτός ἅμα καί ἀληθεύω , οἷος ὁ Δίων λέγω ὁ ὀφθαλμός καί λευκός καί μέλας , οὗτος δέ καί ψευδής καί ἀληθής · οὔτε γάρ ἅπας λευκός οὔτε ἅπας μέλας . πάλιν ῾ ἐγώ ψεύδω λέγω ἀληθής λόγος , ὅτι ἐγώ ψεύδομαι·’ ἅμα γάρ , εἰμί καί μή πρός ὁ αὐτός , καί ἀληθεύω καί ψεύδω . καί διά ὁ μή εἰμί εὐθεώρητος , πότερος ἄν τις ἀποδίδωμι ὁ ἁπλόος ἀληθεύω ἢ ψεύδω , καί μάλιστα ἐν ὅς ὁ ἀντίκειμαι ὁμοίως ὑπάρχω , ὡς ἐπί ὁ ὀφθαλμός , διαιρέω δύσκολος φαίνω . κωλύω δέ αὐτός οὐδείς ἁπλόος μέν εἰμί ψευδής , τῆ δέ ἀληθής ἢ τις , ἢ εἰμί ἀληθής τις , ἀληθής δέ μή . ὁμοίως δέ ἐπί ὁ πρός τίς καί ποῦ καί ποτός · πᾶς γάρ ὁ τοιοῦτος λόγος παρά οὗτος συμβαίνω , οἷος ὅς ὑγεία καί ὁ πλοῦτος ὁ τε ἐν πόλις δύναμαι οὐ ἀγαθός ναί . ῾ ἀλλά εἰμί ὅτε οὖον ἀγαθός ὁ ἄδικος πολιτεύω . ὁ αὐτός ἄρα ἀγαθός καί κακός ἀλλά οὖον πρός ὁ αὐτός · οὐδείς γάρ κωλύω ἁπλόος εἰμί ἀγαθός ὅδε μή εἰμί , καί ὅδε μέν ἀλλά οὖον νῦν , οὐδέ ὧδε . πάλιν ὅς ὅς μή βούλομαι ἄν ὁ φρόνιμος , κακός ναί . ἀποβάλλω δέ οὖον βούλομαι ὁ ἀγαθός · κακός ἄρα ὁ ἀγαθός ἢ οὖον αὐτός εἶπον ὁ ἀγαθός εἰμί κακός καί ὁ ἀποβάλλω ὁ ἀγαθός · εἰμί δέ μή οὗτος , οὐδέ ὁ ἀγαθός λέγω κακός συλλογίζομαι . ὅμοιος δέ καί ὁ ὁ κλέπτης λόγος ὁ βούλομαι ὁ ἀλλότριος λάθρῃ λαμβάνω , ὁ δέ κακός , ὥστε βούλομαι τις ὁ ἑαυτοῦ κακός , ὅσπερ οὖον δίδωμι · πᾶς γάρ βούλησις καί ἔφεσις ἀγαθός . ἢ οὐ εἰμί κακός εἰμί ὁ κλέπτης , καί ὁ λαμβάνω εἰμί κακός . οὔκουν ὁ κακός βούλομαι ἀλλά ὁ ἀγαθός . ὅς γάρ | ἐφίημι τις , ὡς ἀγαθός ἐφίημι , κἀν κακός ὁ , ὥστε ὁ λαμβάνω αὐτός ἀγαθός . καί ὁ νοσέω μέν κακός , ἀποβάλλω δέ νόσος ἀγαθός . πάλιν ὕπος ὁ Δίκαιος ὁ ἄδικος καί ὁ δικαίως ὁ ἄδικος αἱρετός ναί . ῾ἀλλ᾿ ἀποθνῄσκω ἄδικος αἱρετός ἢ δικαίως . ἄδικος μέν γάρ Σωκράτης θνῄσκω , δικαίως δέ λῃστής καί τυμβωρύχος · ὁ ἄδικος ἄρα ὁ δικαίως καί ὁ Δίκαιος ὁ ἄδικος αἱρετός ἀλλά οὐ εἰμί πάσχω τίς ἄδικος αἱρετός , καί καθάπαξ ὁ ἄδικος αἱρετός ὁ δικαίως · ἀλλά ἁπλόος μέν ὁ δικαίως , ὅδε μέντοι καί πῇ οὐδείς κωλύω ἄδικος μᾶλλον ἢ δικαίως . πάλιν ῾ἐπεὶ ὁ Δίκαιος τριττός , φύσις , νόμος καί ὁ κατά κρίσις προβαίνω ὁ δικαστής , ὁ λαμβάνω τις ἀλλότριος χρῆμα ψῆφος δικαστής δίκαιος εἰμί . ὁ γάρ ἄν τις κρίνω ὁ δικαστής , ἄν ψευδής εἰμί , κ·ατὰ δόξα ὁ αὐτός δίκαιος εἰμί διά ὁ Ἀθήνησι νόμος ὁ ὁ δοκέω ὁ δικαστής ἡγέομαι κύριος . ἀλλά μήv οὗτος νόμος καί φύσις ἄδικος · ὁ αὐτός ἄρα Δίκαιος καί ἄδικος ἢ ὁ ἔχω τις ὁ ἑαυτοῦ Δίκαιος , ὁ δέ ὁ ἀλλότριος οὖον Δίκαιος · κρίσις μέντοι τοιοῦτος εἰμί οὐδείς κωλύω , οἷος εἄν εἰμί κατά δόξα ὁ κρίνω , ὡς εἴρω . οὖον γάρ εἰμί Δίκαιος ὅδε ἢ ὧδε , καί ἀπλόος Δίκαιος . πάλιν ῾ πότερος δεῖ κατακρίνω ὁ ὁ Δίκαιος λέγω ἢ ὁ ὁ ἄδικος ὁ ὁ ἄδικος . ῾ ἀλλά μήv καί ὁ ἀδικέω δίκαιος εἰμί ἱκανῶς λέγω ὁ πάσχω , ὕβρις καί πληγάς · οὗτος δέ εἰμί ἄδικος ἢ οὐδείς κωλύω λέγω γε αὐτός Δίκαιος εἰμί , ἄλλως | δέ ἕ . οὖον γάρ εἰμί λέγω Δίκαιος , ἀνάγκη Δίκαιος εἰμί , ὥσπερ οὐδέ εἰμί ὠφέλιμος λέγω καί διδάσκω περί νόσος καί δηλητήριος , ἤδη καί οὗτος ὠφέλιμος . ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ Δίκαιος · οὖον γάρ εἰμί ὁ ὑβρίζω λέγω μή ὑβρίζω , οὗτος δέ Δίκαιος , ἀνάγκη αὐτός καί Δίκαιος λέγω ψεύδω . ὥστε οὐδέ ὁ πάσχω εἰμί λέγω ὁ πάσχω ἄδικος νικάω , ἤδη καί πᾶς ὁ ἄδικος λέγω νικάω · λέγω γάρ ὁ λέγω εἰμί Δίκαιος , δέ καί πάσχω ἄδικος .