anonymi-in-aristotelis-sophisticos-elenchos.in-aristotelis-sophisticos-elenchos-paraphrasis 24
24 . Πρὸς δὲ τοὺς παρὰ τὸ συμβεβηκὸς ἅπαντας μίαν καὶ κοινὴν λύσιν ἐπάξομεν καὶ οὐχ ὥσπερ ἕτεροι διαφόρους καὶ ἀσυμφώνους . ἐπεὶ | γὰρ ἀδιόριστον καὶ οὐκ ἀκριβῶς ἔγνωσται , πότε τὸ τῷ κατηγορουμένῳ ὑπάρχον ὑπάρχει καὶ τῷ ὑποκειμένῳ πράγματι , ἀλλ’ ἐπ’ ἐνίων μὲν δοκεῖ καὶ φασί τὰ γὰρ οὐσιωδῶς τοῖς κατηγορουμένοις ἐνόντα καὶ καθ’ αὑτὸ καὶ ἐπὶ τῶν ὑποκειμένων διαβαίνει ) τὰ δ’ ἄλλως ἔχοντα οὔ , τοῦτο δὴ καὶ πρὸς λύσιν ἐπάγειν ἀρκεῖ , ὡς οὐκ ἀναγκαῖον καὶ τῷ πράγματι συμβαίνειν ἅπαν ὃ καὶ τῷ κατηγορουμένῳ , ἀλλὰ τὰ μὲν τὰ δ’ οὔ , ὥς γε εἴρηται . συμβαλεῖται δὲ πρὸς λύσιν καὶ τὸ οἷον ἢ ὁποῖον ἀντερωτώμενον · ἐρωτῶντος γὰρ εἰ ὁ Σωκράτης λευκόν , ἵνα συναγάγῃ ὅτι χρῶμα , ἐπειδὴ τὸ λευκὸν διττὸν τό τε λελευκωμένον σῶμα καὶ ἡ λευκότης αὐτή , καὶ τὸ μὲν δοῦναι ἀληθὲς τὸ δὲ ψεῦδος , εἰ ἀντερωτήσαις οἷον λευκὸν αἰτεῖ λαβεῖν . ἐσεῖται συνειλημμένος ἀμφοῖν καὶ οὐ προβήσεται πεφωραμένα τὰ τῆς τέχνης αὐτῷ . εἰσὶ δὲ πάντες οἱ τοιοίδε τῶν λόγων παρὰ τὸ συμβεβηκός · ῾ἆρ᾿ οἶδας ὃ μέλλω σε ἐρωτᾶν;᾿ οὔ . ῾ἆρ᾿ οἶδας ὅτι ἡ ἀρετὴ ἀγαθόν;᾿ ναί . ῾τοῦτο δὲ μέλλω σε ἐρωτᾶν , ὥστ’ οἶδας ὃ μέλλω σε ερωτᾶν.᾿ πάλιν ῾ἆρ᾿ οἶδας τὸν προσιόντα κεκαλυμμένον;᾿ οὔ . ἀποκαλύψαντες δὲ δεικνύουσι τὸν Κορίσκον καὶ συνάγουσι τὸν αὐτὸν εἰδέναι καὶ μή . πάλιν ῾ὁ ἀνδριὰς ἔργον ἐστί;᾿ ναί . ῾τί δέ , καὶ σός;᾿ ναί . ἶσόν ἄρα ὁ ἀνδριὰς ἔργον . ἀλλὰ μὴν καὶ οὐ σός · τοῦ Φειδίου γάρ.᾿ πάλιν ῾τὰ ὀλιγάκις ὀλίγα ἀλίγα;᾿ ναί . ῾ἀλλὰ μὴν τὰ ἑκατὸν πρὸς τὰ δεκακισμύρια ὀλιγάκις ὀλίγα . τὰ ἑκατὸν | ἄρα ὀλίγα . ἀλλὰ μὴν καὶ πολλά.᾿ φανερὸν ἐν ἅπασι τούτοις ὅτι οὐκ ἀνάγκη ἅπαν τὸ τῷ κατηγορουμένῳ ὑπάρχον καὶ κατὰ τοῦ ὑποκειμένου πράγματος ἀληθεύεσθαι . ἐν μόνοις γὰρ τοῖς κατὰ τὴν οὐσίαν ἀδιαφόροις καὶ ἓν οὖσιν ἅπαντα δοκεῖ ταὐτὰ ὑπάρχειν · τῷ δ’ ἀγαθῷ οὐ ταὐτόν ἐστιν ἀγαθῷ τε εἶναι καὶ μέλλοντι ἐρωτᾶσθαι , οὐδὲ τῷ προσιόντι ἢ κεκαλυμμένῳ προσιόντι τε εἶναι καὶ Κορίσκῳ . ὥστε οὐκ εἰ οἶδα τὸν Κορίσκον , ἀγνοῶ τὸν προσιόντα , τὸν αὐτὸν οἶδα καὶ ἀγνοῶ · οὐδ’ εἰ τοῦτό ἐστιν ἐμόν , ἔστι δὲ ἔργον , ἐμόν ἐστιν ἔργον , ἀλλ’ ἢ κτῆμα ἢ πρᾶγμα ἢ ἄλλο τι . τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων . Καὶ παρ’ ἡμῶν μὲν τὰ τοιάδε σοφίσματα οὕτω δήπου ἐκτεθειμένα λέλυνται λύουσι δέ τινες καὶ ἑτέρως ἀναιροῦντες τὴν ἐρώτησιν τῷ δέχεσθαι ἀληθεύειν τὸ συμπέρασμα · φασὶ γὰρ ἐνδέχεσθαι τὸ αὐτὸ πρᾶγμα καὶ εἰδέναι καὶ ἀγνοεῖν , ἀλλὰ μὴ κατὰ ταὐτό . τὸν οὖν προσιόντα οὐκ εἰδότες , τὸν δὲ Κορίσκον εἰδότες τὸ αὐτὸ εἰδέναι καὶ ἀγνοεῖν φασιν , ἀλλ’ οὐ κατὰ ταὐτό . καίτοι πρῶτον μέν , καθάπερ ἤδη εἴπομεν , δεῖ τῶν παρὰ ταὐτὸ πάντων καὶ ἐφ’ ἑνὸς εἴδους παραλογισμῶν τὴν αὐτὴν καὶ μίαν εἶναι διόρθωσιν · ἣν δὲ λέγουσιν , οὐκ ἐφαρμόττει πᾶσι τοῖς παρὰ τὸ συμβεβηκὸς σοφίσμασιν , ἀλλ᾿ οἷς μόνοις τὸ εἰδέναι πρόσκειται , ὡς ἐπὶ τῶν εἰρημένων , ἐπὶ δὲ τῶν ἄλλων οὔ , οἷον ἐπὶ τοῦ εἶναι ἤ πως ἔχειν ἐστίν . οὐδὲν δὲ κωλύει τὸν αὐτὸν λόγον | πλείους μοχθηρίας ἔχειν , ἀλλ’ οὐχ ἡ πάσης μοχθηρίας ἐμφάνισις λύσις . ἐγχωρεῖ γὰρ ὅτι μὲν ψευδῆ συλλελόγισται δεῖξαί τινα , παρ’ ὃ δὲ μὴ δεῖξαι , οἷον τὸν Ζήνωνος λόγον , ὅτι οὐκ ἔστι κινηθῆναι , ἐλέγξειεν ἄν τις καὶ διὰ τῆς ἀδυνάτου ἀπαγωγῆς οὕτως ἐπιχειρῶν · εἰ μὴ ἔστι κίνησις , οὐδ’ ἔσται τὸ ποθὲν ποῖ . εἰ μὴ τοῦτο , οὐδ᾿ ὁ ἥλιος ἀπ’ ἀνατολῶν ἐπὶ δυσμὰς κινηθήσεται . ἔνθεν οὐδὲ ἡμέραι καὶ νύκτες ἔσονται . τοῦτο δὲ ἀδύνατον · ψεῦδος ἄρα τὸ μὴ εἶναι κίνησιν . ἀλλὰ κἀν μυριάκις οὕτως ἐλέγχων συλλελογισμένος ᾐ , οὔτε λύει καὶ ἁμαρτάνει · ἦν γὰρ ἡ λύσις ἐμφάνισις ψευδοῦς συλλογισμοῦ , παρ’ ὃ ψευδής · ὁ δὲ τὸ μὲν αἴτιον τῆς ἀπάτης παρῆκεν εἰπεῖν καὶ διὸ ἔψευσται ( ἦν δὲ τὸ λαμβάνειν ἐνεργείᾳ ἡμίση τοῦ διαστήματος , ἃ δήπουθεν ἄπειρα καὶ ἀδιεξίτητα ) , εἶτα ἐλέγχειν οἴεται τῷ συνάγειν τὰ ἀντικείμενα . καὶ ὅστις γοῦν ἰσχύσας μὴ συλλελογίσθαι δείξει τὸ σόφισμα τῷ κατά τι τὴν συλλογιστικὴν ἐκκλίνειν παράδοσιν , τελεώτατα λέλυκε , κἄνπερ ἀληθὲς ἢ ψεῦδος ἐπιχειρῇ συνάγειν . ἴσως δὲ καὶ τοῦτο ἐπ’ ἐνίων οὐδὲν κωλύει συμβαίνειν · ἐν πλείστοις γὰρ ἤρκεσε τὸ συναγαγεῖν τὸ ἀδύνατον , πλὴν ἐπὶ τῶν Ζήνωνος λόγων δεῖ καὶ παρ’ ὅθεν εἰπεῖν . μεταφέροντες δὲ καὶ ἐπὶ τῶν προκειμένων λέγομεν ὡς ἐπ’ ἄλλων μὲν τοῦτο ἀληθεῦον δόξειεν ἂν τὸ κατ’ ἄλλο μὲν εἰδέναι κατ’ ἄλλο δὲ ἀγνοεῖν , οἷον τόδε ὅτι μὲν λευκὸν εἰδέναι , ὅτι δὲ μουσι|κὸν μὴ γνωρίζειν , καὶ μὴ κατὰ ταὐτό · ἐπὶ δὲ τοῦ προσιόντος Κορίσκου οὔ · τό τε γὰρ προσιὸν οἶδεν ὅτι πρόσεισι καὶ τὸν Κορίσκον , εἰ καὶ μὴ ταὐτὰ μηδ’ ὡς ὲν . Ὁμοίως δὲ ἁμαρτάνουσι καὶ οἱ τὸ ἕτερον σόφισμα λύοντες , τὸ συνάγον τὰ ἑκατὸν καὶ πολλὰ καὶ ὀλίγα , τῷ λέγειν ἅπας ἀριθμὸς καὶ πολὺς καὶ ὀλίγος πρὸς ἕτερον καὶ ἕτερον . δέον γὰρ λύειν καὶ ἀνθίστασθαι πρὸς τὸν ἐρίζοντα ὡς οὐκ ἀληθῶς συνεπέρανε , μᾶλλον συγχωροῦσιν . Ἔνιοι δὲ καὶ τῷ διττῷ λύουσιν ὥσπερ δὴ τὰ ὁμώνυμα . τὴν γὰρ ὅτι σός ἐστιν οὗτος πολλαπλῆν τίθενται πρότασιν · ἢ γάρ , φασίν , υἱὸς ἢ πατὴρ ἢ κτῆμα ἢ δοῦλος . ὑπόθου δὲ παρ’ εἰδόσι προβαίνειν τὸ πρόβλημα . ἀλλ’ εἰ μὲν παρὰ τὸ πολλαχῶς λέγεσθαι καὶ μὴ κτὰ συμβεβηκὸς ὁ τοιοῦτος ἔλεγχος ἦν , φανερὸν ὡς ἔδει τοὔνομα ἢ τὸν λόγον πλείονα σημαίνειν · οὕτω γὰρ εἶχεν ἐπὶ τῶν ὁμωνύμων . νυνὶ δὲ οὐχ οὕτω · τὸ γὰρ εἶναι τόνδε τοῦδε τέκνον ὄντα δοῦλον οὐ διὰ τὸ πολύσημον , ἀλλὰ παρὰ τὴν τοιάνδε συμπέπτωκεν ἀγωγὴν τοῦ σοφίσματος , οἷον ῾ἆρ᾿ ἐστὶ τοῦτο σόν;᾿ ναί . ῾ἔστι δὲ τοῦτο τέκνον;᾿ ναί . ῾σὸν ἄρα τοῦτο τέκνον.᾿ οὐκ ἔστι δέ · συμβέβηκε γὰρ εἶναι καὶ σὸν καὶ τέκνον ἀλλ’ οὐ σὸν τέκνον . Παραπλήσιον κἀκεῖνο τὸ συνάγον τῶν κακῶν τι εἶναι ἀγαθόν · ἡ γὰρ φρόνησίς ἐστιν ἐπιστήμη τῶν κακῶν τῷ τὸν φρόνιμον ἐπίστασθαι καὶ τὰ κακά . οὔκουν εἴ τις τὸ τοῦτο τούτων εἶ|ναι ἢ τὸ οὗτος τούτου πολλαχῶς λέγεσθαι θείη , * * ὅτι καὶ ὁ λόγος ὁ τὸν ἄνθρωπον εἶναι τῶν ζώων λέγων ἕν τι δηλοῖ , ὅτι ζῶον ἀλλ’ οὐ κτῆμα , ὅ τε τὸν Πειραιᾶ τυχὸν ἢ Τάναγραν τῶν Ἀθηναίων λέγων οὐ πολλὰ σημαίνει , ἀλλ’ ὅτι κτῆμα . οὕτως οὐδ’ ὃς τὴν φρόνησιν τῶν κακῶν εἴποι , πολλὰ σημαίνει ἀλλ’ ὅτι ἐπιστήμη . ἐπεὶ δὲ μεγάλην διαφορὰν πρὸς τὰ σημαινόμενα κἀν ταῖς συντάξεσιν αἱ ἀποδόσεις τῶν πτώσεων φέρουσι , φθάνομεν δὲ πρὸς γενικὴν ἀποδεδωκέναι τὴν φρόνησιν τῶν κακῶν αὐτὴν φάμενοι , ὁ παρὰ τὸ πῆ καὶ ἁπλῶς ἀνέκυψε παραλογισμός · πῆ γὰρ δεδωκότων καὶ ὡς ἐπιστήμην ἁπλῶς τοῖς κακοῖς συνέταξαν . καὶ ἐνταῦθα μὲν πάνυ ἐξίτηλον τὸ τοῦ παραλογισμοῦ φάντασμα , ἐν ἑτέροις δὲ ἴσως ἐνδέχεταί τι ἀγαθὸν τ·ῶν κακῶν εἶναι . ἡ γὰρ ἀνδρεία καλὸν μὲν ὡς εὐκλείας ποιητική , δοκεῖ δέ τισι κακὸν διὰ τὰς ἐν πολέμῳ πληγάς . καὶ ἔτι μᾶλλον ἡ τῆς διττότητος ἐμφάνισις ἐπ’ ἐκείνου τοῦ ἀμφιβόλου τοῦ δοῦλον ἀγαθὸν μοχθηροῦ . τὸ γὰρ ἀγαθὸν ἢ ὡς ὄνομα ἐκλήψῃ κύριον ἢ ἐπὶ τρόπου θείης , καὶ τὸ μοχθηροῦ ὡσαύτως ἢ δεσπότου μοχθηροῦ ἢ τρόπου . ἴσως δέ σοι ἀκριβῶς σκεπτομένῳ οὐδ’ ἐνταῦθα ἡ διπλόη φανήσεται · οὐ γὰρ εἰ ἀγαθὸν καὶ τούτου , ἀγαθὸν τούτου ἅμα · δοῦλος γὰρ ὢν ἀγαθὸς μοχθηροῦ δεσπότου δηλαδή , ἀλλ’ οὐ τρόπου πονηροῦ · πρὸς γὰρ τὸν δεσπότην ὁ δοῦλος λέγεται . τὸ δὲ ἀγαθὸς ἀποκοπὲν καθ’ αὑτὸ πρὸς οὐδὲν ἀλλ᾿ I ἢ ὡς ποιὸν νοεῖται . ὥστ’ οὐδὲ τὸ τὸν ἄνθρωπον φάναι τῶν ζώων εἶναι λέγεται πολλαχῶς , ἢ τὴν φρόνησιν τῶν κακῶν , ἢ κοινότερον εἰπεῖν τὸ τοῦτο τούτων · οὐ γάρ εἴ ποτέ τι σημαίνομεν ἀφελόντες , τοῦτο πολλαχῶς λέγεται . οὐ γὰρ πᾶν τὸ καθ’ αὑτὸ ἀποληφθὲν καὶ ὡρισμένον καὶ γνώριμον καὶ τούτου ἢ τούτων λεγόμενον πολλὰ σημαίνει . εἰ γὰρ τοῦτο ἦν , ἐπειδὴ τὸ ῾ μῆνιν ἄειδε θεά᾿ ἀφελόντες ὡρισμένως οἴδαμεν , ὅτι ἥμισυ στίχου ἐστὶ καὶ οὐ τῆς Ἰλιάδος , ὁ λέγων ὅτι δός μοι τὸ ῾ μῆνιν ἄειδε θεά᾿ τὸ ἥμισυ τούτου τοῦ ἔπους διττὸς ἄν ἦν λέγων καὶ ἐσήμαινε τό τε ἥμισυ τῆς ᾿Ιλιάδος καὶ τοῦ στίχου . ἀλλὰ μὴν οὐ διττός . καθ’ αὑτὸ γὰρ ληφθὲν δῆλον γέγονεν τίνος ἐστὶν ἥμισυ · ἔστι δὲ μεταλαμβανόμενα τὸ μὲν ἥμισυ τοῦτο , τὸ δὲ τοῦ ἔπους τούτου . κατὰ ταὐτὰ μέντοι οὐδ’ ὁ λέγων ῾ ἆρα ὅδε σός;᾿ ἐστὶ λόγος διττός · δῆλον γάρ ἐστιν ὅπως οὗτος τούτου ἐστίν · ὁ γὰρ τὸν Πλάτωνα καὶ Ἀρίστωνα καθ᾿ αὑτοὺς λαβὼν καὶ ἐρωτῶν᾿ ἆρά γε οὗτος τούτου ἐστί..’ ταὐτὸν λέγει <τῷ> ῾ἆρα ὁ Πλατῶν υἱὸς Ἀρίστωνος;᾿ καὶ <οὐ> διπλοῦν ἐνταῦθα τὸ ἐρώτημα διὰ τὸ τὰ ληφθέντα γνώριμα τυγχάνειν , ὅπως ἀλλήλων εἰσίν .
Lemmas: 24 . πρός δέ ὁ παρά ὁ συμβαίνω ἅπας εἷς καί κοινός λύσις ἐπάγω καί οὐ ὥσπερ ἕτερος διάφορος καί ἀσύμφωνος . ἐπεί | γάρ ἀδιόριστος καί οὐ ἀκριβῶς γιγνώσκω , πότε ὁ ὁ κατηγορέω ὑπάρχω ὑπάρχω καί ὁ ὑπόκειμαι πρᾶγμα , ἀλλά ἐπί ἔνιοι μέν δοκέω καί φημί ὁ γάρ οὐσιωδῶς ὁ κατηγορέω ἔνειμι καί κατά ἑαυτοῦ καί ἐπί ὁ ὑπόκειμαι διαβαίνω ) ὁ δέ ἄλλως ἔχω οὖον , οὗτος δή καί πρός λύσις ἐπάγω ἀρκέω , ὡς οὐ ἀναγκαῖος καί ὁ πρᾶγμα συμβαίνω ἅπας ὅς καί ὁ κατηγορέω , ἀλλά ὁ μέν ὁ δέ οὖον , ὅς γε εἴρω . συμβάλλω δέ πρός λύσις καί ὁ οἷος ἢ ὁποῖος ἀντερωτάω · ἐρωτάω γάρ εἰμί ὁ Σωκράτης λευκός , ἵνα συνάγω ὅτι χρῶμα , ἐπεί ὁ λευκός δισσός ὁ τε λευκόω σῶμα καί ὁ λευκότης αὐτός , καί ὁ μέν δίδωμι ἀληθής ὁ δέ ψεῦδος , εἰμί ἀντερωτάω οἷος λευκός αἰτέω λαμβάνω . σέω συλλαμβάνω ἄμφω καί οὖον προβαίνω φωράω ὁ ὁ τέχνη αὐτός . εἰμί δέ πᾶς ὁ τοιόσδε ὁ λόγος παρά ὁ συμβεβηκός · ὅς οἶδα ὅς μέλλω σύ ἐρωτάω οὖον . ὅς οἶδα ὅτι ὁ ἀρετή ἀγαθός ναί . αἰτέω δέ μέλλω σύ ἐρωτάω , ὥστε οἶδα ὅς μέλλω σύ ἐρωτάω πάλιν ὅς οἶδα ὁ πρόσειμι καλύπτω οὖον . ἀποκαλύπτω δέ δείκνυμι ὁ Κορίσκος καί συνάγω ὁ αὐτός οἶδα καί μή . πάλιν ὅς ἀνδριάς ἔργον εἰμί ναί . ὅς δέ , καί σός ναί . ἴσος ἄρα ὁ ἀνδριάς ἔργον . ἀλλά μήv καί οὖον σός · ὁ Φειδίας γάρ πάλιν ὗτος ὀλιγάκις ὀλίγος ἀλίγα;᾿ ναί . ῾ἀλλὰ μήv ὁ ἑκατόν πρός ὁ δεκακισμύρια ὀλιγάκις ὀλίγος . ὁ ἑκατόν | ἄρα ὀλίγος . ἀλλά μήv καί πολλά.᾿ φανερός ἐν ἅπας οὗτος ὅτι οὐ ἀνάγκη ἅπας ὁ ὁ κατηγορέω ὑπάρχω καί κατά ὁ ὑπόκειμαι πρᾶγμα ἀληθεύω . ἐν μόνος γάρ ὁ κατά ὁ οὐσία ἀδιάφορος καί εἷς εἰμί ἅπας δοκέω αὐτός ὑπάρχω · ὁ δέ ἀγαθός οὖον αὐτός εἰμί ἀγαθός τε εἰμί καί μέλλω ἐρωτάω , οὐδέ ὁ πρόσειμι ἢ καλύπτω πρόσειμι τε εἰμί καί Κορίσκος . ὥστε οὐ εἰμί οἶδα ὁ Κορίσκος , ἀγνοέω ὁ πρόσειμι , ὁ αὐτός οἶδα καί ἀγνοέω · οὐδέ εἰμί οὗτος εἰμί ἐμός , εἰμί δέ ἔργον , ἐμός εἰμί ἔργον , ἀλλά ἢ κτῆμα ἢ πρᾶγμα ἢ ἄλλος τίς . ὁ αὐτός δέ τρόπος καί ἐπί ὁ ἄλλος . καί παρά ἐγώ μέν ὁ τοιόσδε σόφισμα οὗτος δήπου ἐκτίθημι λύω λύω δέ τις καί ἑτέρως ἀναιρέω ὁ ἐρώτησις ὁ δέχομαι ἀληθεύω ὁ συμπέρασμα · φημί γάρ ἐνδέχομαι ὁ αὐτός πρᾶγμα καί οἶδα καί ἀγνοέω , ἀλλά μή κατά αὐτός . ὁ οὖν πρόσειμι οὐ οἶδα , ὁ δέ Κορίσκος οἶδα ὁ αὐτός οἶδα καί ἀγνοέω φημί , ἀλλά οὖον κατά αὐτός . καίτοι πρῶτος μέν , καθάπερ ἤδη εἶπον , δεῖ ὁ παρά αὐτός πᾶς καί ἐπί εἷς εἶδος παραλογισμός ὁ αὐτός καί εἷς εἰμί διόρθωσις · ὅς δέ λέγω , οὐ ἐφαρμόζω πᾶς ὁ παρά ὁ συμβαίνω σόφισμα , ἀλλά ὅς μόνος ὁ οἶδα πρόσκειμαι , ὡς ἐπί ὁ εἴρω , ἐπί δέ ὁ ἄλλος οὖον , οἷος ἐπί ὁ εἰμί ἤ πως ἔχω εἰμί . οὐδείς δέ κωλύω ὁ αὐτός λόγος | πλείων μοχθηρία ἔχω , ἀλλά οὐ ὁ πᾶς μοχθηρία ἐμφάνισις λύσις . ἐγχωρέω γάρ ὅτι μέν ψευδής συλλογίζομαι δείκνυμι τις , παρά ὅς δέ μή δείκνυμι , οἷος ὁ Ζήνων λόγος , ὅτι οὐ εἰμί κινέω , ἐλέγχω ἄν τις καί διά ὁ ἀδύνατος ἀπαγωγή οὕτως ἐπιχειρέω · εἰμί μή εἰμί κίνησις , οὐδέ εἰμί ὁ ποθεν ποῖ . εἰμί μή οὗτος , οὐδέ ὁ ἥλιος ἀπό ἀνατολή ἐπί δυσμή κινέω . ἔνθεν οὐδέ ἡμέρα καί νύξ εἰμί . οὗτος δέ ἀδύνατος · ψεῦδος ἄρα ὁ μή εἰμί κίνησις . ἀλλά ἐν μυριάκις οὕτως ἐλέγχω συλλογίζομαι ὁ , οὔτε λύω καί ἁμαρτάνω · εἰμί γάρ ὁ λύσις ἐμφάνισις ψευδής συλλογισμός , παρά ὅς ψευδής · ὁ δέ ὁ μέν αἴτιος ὁ ἀπάτη παρίημι εἶπον καί διό ψεύδω ( εἰμί δέ ὁ λαμβάνω ἐνέργεια ἥμισυς ὁ διάστημα , ὁ δήπουθεν ἤπειρος καί ἀδιεξίτητος ) , εἶτα ἐλέγχω οἴομαι ὁ συνάγω ὁ ἀντίκειμαι . καί ὅστις γοῦν ἰσχύω μή συλλογίζομαι δείκνυμι ὁ σόφισμα ὁ κατά τίς ὁ συλλογιστικός ἐκκλίνω παράδοσις , τέλειος λύω , ἐάνπερ ἀληθής ἢ ψεῦδος ἐπιχειρέω συνάγω . ἴσως δέ καί οὗτος ἐπί ἔνιοι οὐδείς κωλύω συμβαίνω · ἐν πλεῖστος γάρ ἀρκέω ὁ συνάγω ὁ ἀδύνατος , πλήν ἐπί ὁ Ζήνων λόγος δεῖ καί παρά ὅθεν εἶπον . μεταφέρω δέ καί ἐπί ὁ πρόκειμαι λέγω ὡς ἐπί ἄλλος μέν οὗτος ἀληθεύω δοκέω εἄν ὁ κατά ἄλλος μέν οἶδα κατά ἄλλος δέ ἀγνοέω , οἷος ὅδε ὅτι μέν λευκός οἶδα , ὅτι δέ μουσικός μή γνωρίζω , καί μή κατά αὐτός · ἐπί δέ ὁ πρόσειμι Κορίσκος οὖον · ὁ τε γάρ προσέρχομαι οἶδα ὅτι πρόσειμι καί ὁ Κορίσκος , εἰμί καί μή αὐτός μηδέ ὡς εἰμί . ὅμοιος δέ ἁμαρτάνω καί ὁ ὁ ἕτερος σόφισμα λύω , ὁ συνάγω ὁ ἑκατόν καί πολύς καί ὀλίγος , ὁ λέγω ἅπας ἀριθμός καί πολύς καί ὀλίγος πρός ἕτερος καί ἕτερος . δήω γάρ λύω καί ἀνθίστημι πρός ὁ ἐρίζω ὡς οὐ ἀληθής συμπεραίνω , μᾶλλον συγχωρέω . ἔνιοι δέ καί ὁ διττός λύω ὥσπερ δή ὁ ὁμώνυμος . ὁ γάρ ὅτι σός εἰμί οὗτος πολλαπλόος τίθημι πρότασις · ἢ γάρ , φημί , υἱός ἢ πατήρ ἢ κτῆμα ἢ δοῦλος . ὑποτίθημι δέ παρά οἶδα προβαίνω ὁ πρόβλημα . ἀλλά εἰμί μέν παρά ὁ πολλαχῶς λέγω καί μή κτάομαι συμβαίνω ὁ τοιοῦτος ἔλεγχος εἰμί , φανερός ὡς ἐσθίω ὄνομα ἢ ὁ λόγος πλείων σημαίνω · οὗτος γάρ ἔχω ἐπί ὁ ὁμώνυμος . νυνί δέ οὐ οὗτος · ὁ γάρ εἰμί ὅδε ὅδε τέκνον εἰμί δοῦλος οὖον διά ὁ πολύσημος , ἀλλά παρά ὁ τοιόσδε συμπίπτω ἀγωγή ὁ σόφισμα , οἷος ὅς εἰμί οὗτος σός ναί . ὕω δέ οὗτος τέκνον ναί . ὕω ἄρα οὗτος τέκνος οὐ εἰμί δέ · συμβαίνω γάρ εἰμί καί σός καί τέκνον ἀλλά οὖον σός τέκνον . παραπλήσιος ἐκεῖνος ὁ συνάγω ὁ κακός τίς εἰμί ἀγαθός · ὁ γάρ φρόνησις εἰμί ἐπιστήμη ὁ κακός ὁ ὁ Φρόνιμον ἐφίστημι καί ὁ κακός . οὔκουν εἰμί τις ὁ οὗτος οὗτος εἶμι ἢ ὁ οὗτος οὗτος πολλαχῶς λέγω τίθημι , * * ὅτι καί ὁ λόγος ὁ ὁ ἄνθρωπος εἰμί ὁ ζῷον λέγω εἷς τίς δηλόω , ὅτι ζῷον ἀλλά οὖον κτῆμα , ὅς τε ὁ Πειραιεύς τυγχάνω ἢ Τάναγρα ὁ Ἀθηναῖος λέγω οὖον πολύς σημαίνω , ἀλλά ὅτι κτῆμα . οὕτως οὐδέ ὅς ὁ φρόνησις ὁ κακός εἶπον , πολύς σημαίνω ἀλλά ὅτι ἐπιστήμη . ἐπεί δέ μέγας διαφορά πρός ὁ σημαίνω ἐν ὁ σύνταξις ὁ ἀπόδοσις ὁ πτῶσις φέρω , φθάνω δέ πρός γενικός ἀποδίδωμι ὁ φρόνησις ὁ κακός αὐτός φημί , ὁ παρά ὁ πῇ καί ἁπλόος ἀνακύπτω παραλογισμός · πῇ γάρ δίδωμι καί ὡς ἐπιστήμη ἁπλόος ὁ κακός συντάσσω . καί ἐνταῦθα μέν πάνυ ἐξίτηλος ὁ ὁ παραλογισμός φάντασμα , ἐν ἕτερος δέ ἴσως ἐνδέχομαι τίς ἀγαθός ·τῶν κακός εἰμί . ὁ γάρ ἀνδρεία καλός μέν ὡς εὔκλεια ποιητικός , δοκέω δέ τις κακός διά ὁ ἐν πόλεμος πληγάς . καί ἔτι μᾶλλον ὁ ὁ διττότης ἐμφάνισις ἐπί ἐκεῖνος ὁ ἀμφίβολος ὁ δοῦλος ἀγαθός μοχθηρός . ὁ γάρ ἀγαθός ἢ ὡς ὄνομα ἐκλαμβάνω κύριος ἢ ἐπί τρόπος τίθημι , καί ὁ μοχθηρός ὡσαύτως ἢ δεσπότης μοχθηρός ἢ τρόπος . ἴσως δέ σύ ἀκριβῶς σκέπτομαι οὐδέ ἐνταῦθα ὁ διπλόος φαίνω · οὖον γάρ εἰμί ἀγαθός καί οὗτος , ἀγαθός οὗτος ἅμα · δοῦλος γάρ εἰμί ἀγαθός μοχθηρός δεσπότης δηλαδή , ἀλλά οὖον τρόπος πονηρός · πρός γάρ ὁ δεσπότης ὁ δοῦλος λέγω . ὁ δέ ἀγαθός ἀποκόπτω κατά ἑαυτοῦ πρός οὐδείς ἀλλά I ἢ ὡς ποιός νοέω . ὥστε οὐδέ ὁ ὁ ἄνθρωπος φαίνω ὁ ζῷον εἰμί λέγω πολλαχῶς , ἢ ὁ φρόνησις ὁ κακός , ἢ κοινός εἶπον ὁ οὗτος οὗτος · οὖον γάρ εἰμί ποτός τίς σημαίνω ἀφαιρέω , οὗτος πολλαχῶς λέγω . οὖον γάρ πᾶς ὁ κατά ἑαυτοῦ ἀπολαμβάνω καί ὁρίζω καί γνώριμος καί οὗτος ἢ οὗτος λέγω πολύς σημαίνω . εἰμί γάρ οὗτος εἰμί , ἐπεί ὁ ῾ μῆνις ἀείδω θεός ἀφαιρέω ὡρισμένως οἶδα , ὅτι ἥμισυς στίχος εἰμί καί οὖον ὁ Ἰλιάς , ὁ λέγω ὅτι δίδωμι ἐγώ ὁ ῾ μῆνις ἀείδω θεός ὁ ἥμισυς οὗτος ὁ ἔπος δισσός ἄν εἰμί λέγω καί σημαίνω ὁ τε ἥμισυς ὁ Ἰλιάς καί ὁ στίχος . ἀλλά μήv οὖον διττός . κατά ἑαυτοῦ γάρ λαμβάνω δῆλος γίγνομαι τίς εἰμί ἥμισυς · εἰμί δέ μεταλαμβάνω ὁ μέν ἥμισυς οὗτος , ὁ δέ ὁ ἔπος οὗτος . κατά αὐτός μέντοι οὐδέ ὁ λέγω ῾ ἆρα ὅδε σός εἰμί λόγος διττός · δῆλος γάρ εἰμί ὅπως οὗτος οὗτος εἰμί · ὁ γάρ ὁ Πλάτων καί Ἀρίστων κατά ἑαυτοῦ λαμβάνω καί ἐρωτάω ἆρα γε οὗτος οὗτος ἐστία αὐτός λέγω ὅς Ήρα ὁ Πλάτος υἱός Ἀρίστων καί οὐ διπλόος ἐνταῦθα ὁ ἐρώτημα διά ὁ ὁ λαμβάνω γνώριμος τυγχάνω , ὅπως ἀλλήλων εἰμί .