anonymi-in-aristotelis-categorias.paraphrasis-categoriarum commentary
Themistii quae fertur in Analyticorum priorum librum primum paraphrasis ut huic volumini inserta sit , V . Rose , qui in bibliotheca Parisiensi latentem1 ) in lucem protraxit , commentatione effecit : ‘Ueber eine angebliche Paraphrase des Themistius’ ( Hermae tom . II p . 191 — 213 ) . cui nova ab aliis argumenta addi nondum potuerunt , quia ipsa nunc primum integra in publicum editur . a Themistio quidem praeter nomen nihil mutuatam eam esse illico apparet , quippe quae ex Alexandri et Philoponi commentariis misere conflata sit 2 ) . interpretandi autem genus idem est , quod in librorum De anima , Categoriarum , Elenchorum paraphrasibus reperitur cuiusque inventorem in prooemio paraphrasis suae ( XXIII 1 p . 1–3 ) Sophonias se profitetur . eidem in animo fuisse novam suam rationem ad alios Aristotelis libros illustrandos adhibere ex verbis καὶ πρῶιον ἐν τοῖς Περὶ ψυχῆς ( p . 2,38–3,1 ) colligendum est . sed num revera haec Pseudothemistii paraphrasis Sophoniae auctori debeatur , non iam certo constat . quam ad rem diiudicandam praecipue ratio compilandii accuratius examinanda erit , quod ab huius praefationis instituto abhorret . Interim editoris est non praeoccupato iudicio munere suo fungi . etenim cum haec paraphrasis uno codice Parisino ad memoriam nostram servata sit , codicum tamen inopiae Alexandri et Philoponi commentariis abhibitis subvenire liceat , dubium saepe est , quae vitia librario , quae paraphrastae ipsi tribuenda sint . nam multos et manifestos errores ut ab hoc tran - scriptos relinquendos esse intactos Alexandri codicum cousensu indicatur.1 ) interdum velut p . 131,5 ἐγίνετο)2 ) paraphrastes interpretum verba parum intellexit aut velut p . 61,19—21 ( συνάγουσι . . αὗται . . . neglegentius transcripsit . satis hinc apparebit , quam mediocri ingenio paraphrastes fuerit et quantopere cavendum sit , ne eos quos aut transcripsit aut ipse commisit errores ememdemus . restant sane multa librarii menda , quo in numero sunt tritae illae confusiones vocabulorum ἡ et εἰ , περί et παρά , ἔτι , ἐστί , ὅτι et ἄρα , multaque alia , quae ex interpretum illorum commentariis corrigi possunt . imprimis librarius ad homoeoteleuta aberrans interiecta verba omisit , rarius interavit . haec igitur supplere non dubitavi : alia subnotatis interpretum verbis asteriscis indicare satis habui . praeterea saepissime , ubi paraphrastes ab interpretibus differt , horum verba subnotavi . formas inusitatas velut ἔσεται , ἀξιῴη , ἀποδῴη et structuras insolentiores intactas reliqui ( cf . XXIII 1 praef . p . VIII ) . accentus tamen et orthographica , quae ad certam normam erant dirigenda , ad nostram aptavi consuetudinem . Codex Parisinus 2054 , ex quo hanc paraphrasin ab Ernsto Maass descriptam edidi , bombycinus , quadratus , saeculi XIV vel XV , foliorum est 183 , quorum numeros in dextro margine adscribendos curavi . ordo foliorum trubatus sic est restituendus : f . 64—79 . f . 87—94 . f . 80—86 . f . – 144 . f . – 158 . f . 145—151 . f . 159—183.3 ) inter f . 147 insertum est folium eadem manu exaratum initium commentarii4 ) in Isagogen continens , cuius margini inferiori antiqua manu inscriptum est τοῦτο περιττόν ἐστι τὸ φύλλον . — multa librarius per compendia scripsit ; ου , ων , ω itemque o et ω saepius vix possunt discerni . figuras syllogisticas in marginibus rubro colore appinxit , flavo terminos inscripsit . aliae quoque notae in margine archetypi videntur fuisse , quarum nonnullae in textum irrepserunt ( cf . p . 97,6 . 99,32—33 . 100,4—5 . 10(),9 . 121,19 . 128,8 . 131,37 . 139,23 . 135,22 ) . manus correctrices siglis P1 i . e . librarii ipsius et P2 i . e . manum recentiorem distinxi . Secundum eatalogum hic codex Joannis Philoponi in Analyticorum priorum librum primum commentarium continet . et inscribitur f . 1 ἰωάννου ἀλεξανδρέως τοῦ φιλοπόνου εἰς τὸ πρῶτον τῶν προτέρων ἀναλυτικῶν σχόλια καὶ ἀποσημειώσεις ἐκ τῶν συνουσιῶν ἀμμωνίου τοῦ ἑρμείου τῶν εἰς τὸ ] γ ( ?? ) τὸ ᾱ : sequitur primus huius commentarii liber περὶ τῶν τριῶν σχημάτων f . – 62v ( = f . 3 — 31v editionis Victoris Trincavelli Venetiis apud Zanettum a . MDXXXVI ) . subscribitur f . 63r ) τέλος σὺν θεῶ τῶν ἐξ ἀμφοτέρων ὑπαρ - χουσῶν προτάσεων συζυγιῶν γινομένων ἐν τοῖς τρισὶ σχήμασι : cui subscriptioni neque spatio intermisso neque rubro colore distinctum continuatur τοὐ αὐτοῦ φιλοπόνου ἀποσημείωσις ἐκ τῶν συνουσιῶν ἀμμωνίου τῶν εἰς γ ( ?? ) τὸ β : καὶ θεμιστίου παράφρσις : similiter f . 64v interpretum nomina coninuncta alterius libri περὶ τῶν μίξεων initio inscribuntur nullo aut ab antecedentibus aut a sequentibus intervallo separata ( cf . p . 1 n . 1 ) . tertio περὶ εὐπορίας προτάσεων libro unius Themistii nomen praefixum est ( cf . p . 95,9 ) . quaeritur , ubi Philoponi commentarius in paraphrasis formam transeat.2 ) errat enim Rose , qui iam inde a Themistii nomine primum addito omnia αὐτοπροσώτως proferri dicit . immo praeter paraphrastae consuetudinem in sequenti parte prima et tertia persona promiscue usurpantur.3 ) accedit , quod in hac parte interpretatio lemmatis insertis interrumptiur , id quod et ipsum a paraphrastae more alienum est . itaque ipsius paraphrasis initium ab altero demum titulo f . 64v duxi , praesertim cum hinc revera novus περὶ μίξεων liber incipiat , illa autem pars , quamquam huius libri initium poni solet , potius ad praecedentem περὶ τῶν τριῶν σχημάτων pertineat . lam ipsam illam partem iudicandam proponam : Ἐνδέχεσθαι ὑπάρχειν ( Arist . p . 29b29 ) : περὶ τῶν τοῦ ἀναγκαίου : πληρώσαντες τὸν περὶ τῶν τριῶν σχημάτων τῶν ἐξ ὑπαρχουσῶν προτάσεων λόγον μετέλθωμεν ἐπὶ τὰς τοῦ ἀναγκαίου προτάσεις . εἰκότως δὲ δευτέραν αὐταῖς ἐπιτίθεμεν τάξιν . ἐπειδὴ γὰρ τὰ μὲν τῶν ὄντων ἀεὶ ὡσαύτως ἔχουσί και πασιν ὑπάρχουσι , τὰ δὲ ὑπάρχει μέν . οὐκ ἐξ ἀνάγκης δὲ ὑπάρχει , ἀλλὰ δύναται καὶ μὴ ὑπάρχειν , τὰ δὲ οὔτε ὑπάρχει οὔτε ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχει , δύναται δὲ ὅμως ὑπάρξαι καὶ μὴ ὑπάρξαι , ὧν τὸ μὲν πρῶτόν ἐστι του ἀναγκαίου , τὸ δε δεύτερον τοῦ ὑπάρχοντος , τὸ δὲ τρίτον τοὺ ἐνδεχομένου , καὶ διὰ τοῦτο τὸν μὲν περὶ τῶν ὑπαρχουσῶν προτάσεων πρῶτον ἐποιησάμεθα λόγον ὡς ἁπλουστέρων · τῷ γὰρ ὑπάρχοντι προσιόντα τινὰ οἷον τὸ ‘ἀεί’ καὶ ‘παντί’ ποιεῖ τὸ ἀναγκαῖον , τὸ δὲ ‘ποτέ’ τὸ ἐνδεχόμενον . μέσον δὲ τετάχαμεν τὸν περὶ τῶν ἀναγκαίων συζυγιῶν λόγον ὡς μέσην ἐχουσῶν τάξιν τῶν . τε ἁπλῶς ὑπαρχουσῶν καὶ τῶν ἐνδεχομένως . ὑπάρχουσι μὲν γὰρ καὶ αὗται , ἀλλ’ ἀεὶ ἀναγκαίως · αἰ δὲ τοῦ ἐνδεχομένου οὐχ ὑπάρχουσι μέν , δύνανται δὲ καὶ ὑπάρξαι καὶ μὴ ὑπάρξαι . διὰ τοῦτο μὲν οὖν δεύτερον τὸν περὶ τοῦ ἀναγκαίου συζυγιῶν ποιούμεθα λόγον . εἰ δὲ ἕτεραι μὲν αἱ ὑπάρχουσαι προτάσεις , ἕτεραι δὲ τοῦ ἀναγκαίου καὶ ἕτεραι τοῦ ἐνδεχομένου . δῆλον ὅτι ἑτέρων τῶν προτάσεων οὐσῶν ἕτερον ἔσται καὶ τὸ συμπέρασμα . διὰ τί ; ὅτι οὐκ ἐξ ὁμοίων προτάσεων τε καὶ ὅρων · ἐκ μὲν γὰρ ὑπαρχουσῶν προτάσεων ὑπάρχον , ἐκ δὲ ἀναγκαίων ἀναγκαῖον , καὶ ἐξ ἐνδεχομένων ἐνδεχόμενον : ἐπὶ μὲν οὖν τῶν ἀναγκαίων σχεδὸν ὁμοίως ἔχει καὶ ἐπὶ τῶν ὑπαρχόντων ( Arist . p . 29b36 ) : ὥσπερ , φησίν , ἔχουσιν αἱ ἰοῦ ὑπάρχοντος προτάσεις , ἔχουσι σχεδὸν καὶ αἰ τοῦ ἀναγκαίου . αἱ αὐταὶ γάρ εἰσιν ἐν τούτοις συλλογιστικαί 63v τε καὶ ἀσυλλόγιστοι ἐν ἑκάστῳ σχήματι , καὶ ὡσαύτως ἀλλήλαις τὰς δείξεις ἔχουσι . διοίσουσι δὲ μόνον τῷ τὰς μὲν μετὰ τρόπου εἶναι τὰς δὲ ἄνευ τρόπου . τὸ δὲ σχεδὸν πρόσκειται διὰ τὸν τέταρτον συλλογιστικὸν τρόπον τοῦ δευτέρου σχήματος καὶ τὸν πέμπτον τοῦ τρίτου · ἔστι γὰρ ἐν τούτοις διαφορὰ τῶν ἀναγκαίων πρὸς τοὺς ὑπάρχοντας , ὡς ἑξῆς ἔστιν ἡμῖν ἐπιδεῖξαι . τό τε γὰρ στερητικὸν <ὡσαύτως ἀντιστρέφει , καίτοι οὐ μόνον τὸ στερητικὸν> ἀλλὰ καὶ τὸ κατηγορικόν . τί μὴ καὶ τούτου ἐμνήσθη : ἐροῦμεν οὖν , ὅτι τὸ μὲν κατηγορικὸν ἐπὶ πάντων τῶν τρόπων ὁμοίως ἀντιστρέφει καὶ οὐδὲν θαυμαστόν , εἰ καὶ ἐπὶ τούτων · τὸ δὲ στερη - τικὸν οὐχ ὁμοίως ἐπὶ τοῦ ἐνδεχομένου , ὡς αὐτός φησι . διὸ ταύτης μόνης τῆς αντιστροφῆς ἐμνήσθη ὡς τοῖς δυσὶ τρόποις μόνοις ὑπαρχούσης , τὴν δὲ ἄλλην ὡς κοινὴν ἁπάντων παρῆκεν . ἡ γὰρ καθόλου ἀποφατικὴ οὐχ ὁμοίως ἐπὶ τοῦ ἐνδε - χομένου ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν δύο τούτων τρόπων , τοῦ τε ὑπάρχοντος καὶ τοῦ ἀναγκαίου , ἀντιστρέφει . καὶ τὸ ἐν ὅλῳ δὲ καὶ τὸ <κατὰ> παντὸς ἀποδώσομεν . ἐν μὲν οὖν τοῖς ἄλλοις τὸν αὐτὸν τρόπον δειχθήσονται οἱ ἀναγκαῖοι ἢ γὰρ κατ’ εὐθεῖαν ἢ δι’ ἀντιστροφῆς ) , ὅτι τὸ συμπέρασμα ἀναγκαῖον , ὥσπερ ἐπὶ τοῦ ὑπάρχοντος · ὁμοίως γὰρ ἢ κατ’ εὐθεῖαν δειχθήσονται ἢ δι’ ἀντιστροφῆς οἵ τε ἀναγκαῖοι καὶ οἱ ὑπάρχοντες : ἐν δὲ τῷ μέσῳ σχήματι , ὅταν ᾖ τὸ μὲν καθόλου καταφατικὸν τὸ δὲ ἐν μέρει στερητικόν καὶ πάλιν ἐν τῷ τρίτῳ , ὅταν ᾖ τὸ μὲν καθόλου καταφατικὸν φατικὸν τὸ δὲ ἐν μέρει στερητικόν> , οὐχ ὁμοίως ἔσται ἡ δεῖξις ( Arist . p . 30a6 ) : τῶν ἄλλων , φησίν , ὁμοίως ἐχόντων κατὰ πάντα ἐπὶ τοῦ ἀναγκαίου καὶ τοῦ ὑπάρχοντος μόνον , φησίν , ἐν τῷ τετάρτῳ τρόπῳ τοῦ μέσου σχήματος καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ τοῦ τρίτου διαφέρουσιν ἐν τῷ ὑπάρχοντι τρόπῳ καὶ τῷ ἀναγκαίῳ . ἐν μὲν γὰρ τῷ ὑπάρχοντι δι’ ἀντιστροφῶν οὐκ ἐδείκνυντο ἀλλὰ καὶ ] διὰ · τῆς εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγῆς · ἐπὶ μέντοι τοῦ ἀναγκαίου οὐ δυνατὸν διὰ τῆς ἀδυνάτου δείξεως τούτους ἀποδεῖξαι . οἷον ὡς ἐπὶ τοῦ τετάρτου τρόπου τοῦ δευτέρου σχήματος προίτω ἡμῖν ὁ λόγος · ἔστω γὰρ τὸ Α παντὶ τῷ Β ἐξ ἀνάγκης , τῷ δέ γε Γ ἐξ ἀνάγκης μὴ παντί · λέγω , ὅτι τὸ Β τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης οὐ παντὶ ὑπάρχει . τοῦτο δέ , ὥσπερ εἶπον , οὐ δυνατὸν τῇ εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγῇ δεῖξαι λέγοντας οὕτως , ὅτι , εἰ ψεῦδός ἐστι τὸ ἐξ ἀνάγκης | οὐ παντὶ ὑπάρχειν , ἔστω ἀληθὲς τὸ ὅτι τὸ Β ἐνδέχεται παντὶ τῷ Γ ὑπάρχειν · τοῦτο γὰρ ἀντίκειται ἀναγκαίῳ · ἀλλὰ καὶ τὸ Α τῷ Β παντὶ ἐξ ἀνάγκης ὑπῆρχεν . εἶτα ποῖον ἀκολουθεῖ συμπέρασμα , ἀγνοοῦμεν · γίνεται γὰρ ἡ συζυγία ἐν πρώτῳ σχήματι ἐκ τῆς μείζονος καθόλου καταφατικῆς ἀναγκαίας δὲ ἐλάττονος καθόλου καταφατικῆς ἐνδεχομένης , ἥτις ποῖον συνάγει συμπέρασμα , οὔπω ἴσμεν πρὸ τοῦ διδαχθῆναι , τί τὸ συναγόμενον ἐκ τῆς τοιαύτης μίξεως . ὥστε καλῶς ἐλέγομεν μὴ δύνασθαι δείκνυσθαι τὸν τέταρτον τοῦ δευτέρου σχήματος συλλογισμὸν δι’ ἀδυνάτου δείξεως . τὰ αὐτὰ δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ πέμπτου τρόπου τοῦ τρίτου σχήματος συμβαίνει . διὰ ταῦτα ἐκεῖνον μὲν τὸν τρόπον τῆς δείξεως ὡς ἀσαφῆ τε καὶ διὰ τῶν ὑστέρων γινόμενον πα - ραιτητέον , τὴν διὰ τοὐ ἀδυνάτου φημί , ἐπ’ ἀμφοτέρων αὐτῶν · δεικτέον δὲ δι’ ἐκθέσεως . ἡ δὲ ἔκθεσις ἐνταῦθα τοιαύτη · ἐπὶ μὲν τοῦ τετάρτου ἐν δευτέρῳ σχήματι , εἰ τὸ Α τῷ Β παντὶ ἐξ ἀνάγκης τῷ δέ γε Γ οὐ παντὶ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχει , ληπτέον μέρος τοῦ Γ , ᾧ τὸ Α οὐχ ὑπάρχει , οἷον τὸ Δ καὶ τακτέον οὕτως · εἰ τὸ Α οὐδενὶ τῷ Δ , οὐδὲ τὸ Δ οὐδενὶ τῷ Α · τὸ δὲ Α παντὶ τῷ Β · τὸ ἄρα Δ οὐδενὶ τῷ Β . οὐκοῦν οὐδὲ τὸ B οὐδενὶ τῷ Δ · τὸ δὲ Δ τὶ ἰοῦ Γ ἐστί · τὸ ἄρα Β τινὶ τῷ Γ οὐχ ὑπάρχει . ἐπὶ δὲ τοῦ τρίτου σχήματος · εἰ τὸ Α τινὶ τῷ Γ οὐχ ὑπάρχει , τὸ δὲ Β παντὶ τῷ Γ , τὸ Α τινὶ τῷ B οὐχ ὑπάρχει · προκείσθω μέρος τοῦ Γ , ᾧ τὸ Α οὐχ ὑπάρξει , οἷον τὸ Δ , καὶ ἔσται οὕτως · εἰ τὸ Α τῷ Δ οὐδενί , τὸ δὲ Β παντὶ τῷ Δ . εἴ γε καὶ τῷ Γ παντί , οὗ μέρος τὸ Δ , ἀντιστρέψει ἡ Β Δ , καὶ ἔσται τὸ Δ τινὶ τῷ Β . εἰ τοίνυν τὸ μὲν Α οὐδενὶ τῷ Δ , τὸ δὲ Δ τινὶ τῷ Β , τὸ Α τινὶ τῷ Β οὐχ ὑπάρχει . εἰκότως δὲ οἱ συλλογισμοὶ τοῦ ἀναγκαίου ὡσαύτως ἔχουσι τοῖς τοῦ ὑπάρχοντος καὶ ὁμοίως αὐτοῖς δείκνυνται , διότι καὶ αἱ ἀντιστροφαὶ τῶν προτάσεων τοῦ ἀναγκαίου ὡσαύτως ἐλέγοντο ἔχειν ταῖς τοῦ ὑπάρχοντος . ἑκάτερος δὲ τῶν εἰρημένων δύο συλλογισμῶν διὰ τοῦ οἰκείου σχήματος δείκνυται τὸ ἴδιον συμπέρασμα συνάγων . ἀλλ’ ὁ μὲν τέταρτος τοῦ δευτέρου σχήματος διὰ τοῦ δευτέρου τρόπου τοῦ αὐτοῦ σχήματος οὕτως · εἰ γὰρ τὸ Α παντὶ μὲν τῷ B ὑπάρχει τῷ δὲ Γ οὐ παντί , ὑπέκειτο δὲ μέρος τοῦ Γ τὸ Δ , ᾧ οὐχ ὑπάρχει τὸ Α , τὸ ἄρα Α παντὶ μὲν τῷ Β οὐδενὶ δὲ τῷ Δ ὑπάρχει , ὅσπερ ἐστὶ δεύτερος | τρόπος τοῦ δευτέρου σχήματος ἐκ τῆς μείζονος καθόλου καταφατικῆς τῆς δὲ ἐλάττονος καθόλου ἀποφατικῆς . τὸ ἄρα Β οὐδενὶ τῷ Δ ὑπάρχει , ὅπερ ἐστὶ μέρος τοῦ Γ · τὸ ἄρα Β οὐ παντὶ τῷ Γ ὑπάρχει . ὁμοίως δὲ καὶ ὁ πέμπτος ἐκ τοῦ τρίτου σχήματος διὰ τοῦ δευτέρου τρόπου τοῦ αὐτοῦ σχήματος τρίτου δείκνυται οὕτως . εἰ γὰρ τὸ μὲν Α ἐξ ἀνάγκης οὐ παντὶ τῷ Γ τὸ δὲ Β ἐξ ἀνάγκης παντὶ ὑπάρχει , λέγω , ὅτι τὸ Α τῷ B ἐξ ἀνάγκης οὐ παντὶ ὑπάρχει . ἐπεὶ γὰρ τὸ Α ἐξ ἀνάγκης οὐ παντὶ τῷ Γ ὑπάρχει , εἰλήφθω μέρος τι τοῦ Γ , ᾧ ἐξ ἀνάγκης οὐχ ὑπάρχει τὸ Α , ὅ ἐστι τὸ Δ · τὸ ἄρα Α οὐδενὶ τῷ Δ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχει · καὶ ἐπεὶ τὸ Β ἐξ ἀνάγκης παντὶ τῷ Γ , ἓν δὲ τῶν μερῶν τοῦ Γ τὸ Δὶ τὸ ἄρα Β παντὶ τῷ Δ . εἰ τοίνυν τὸ Α μηδενὶ τῷ Δ τὸ δὲ Β παντὶ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχει , δηλονότι γέγονε πάλιν τοῦ τρίτου σχήματος ὁ δεύτερος τρόπος , ὥστε ἡ ἔκθεσις ἐπ’ ἀμφοτέρων τῶν συλλογισμῶν τὸ οἰκεῖον πάλιν ἐποίησε σχῆμα .
Lemmas: Themistii quae fertur in Analyticorum priorum librum primum paraphrasis ut huic volumini inserta sit , V . Rose , qui in bibliotheca Parisiensi latentem1 ) in lucem protraxit , commentatione effecit : ‘Ueber eine angebliche Paraphrase des Themistius’ ( Hermae tom . II p . 191 — 213 ) . cui nova ab aliis argumenta addi nondum potuerunt , quia ipsa nunc primum integra in publicum editur . a Themistio quidem praeter nomen nihil mutuatam eam esse illico apparet , quippe quae ex Alexandri et Philoponi commentariis misere conflata sit 2 ) . interpretandi autem genus idem est , quod in librorum De anima , Categoriarum , Elenchorum paraphrasibus reperitur cuiusque inventorem in prooemio paraphrasis suae ( XXIII 1 p . 1–3 ) Sophonias se profitetur . eidem in animo fuisse novam suam rationem ad alios Aristotelis libros illustrandos adhibere ex verbis καί πρώϊος ἐν ὁ περι Ψυχή ( p . 2,38–3,1 ) colligendum est . sed num revera haec Pseudothemistii paraphrasis Sophoniae auctori debeatur , non iam certo constat . quam ad rem diiudicandam praecipue ratio compilandii accuratius examinanda erit , quod ab huius praefationis instituto abhorret . Interim editoris est non praeoccupato iudicio munere suo fungi . etenim cum haec paraphrasis uno codice Parisino ad memoriam nostram servata sit , codicum tamen inopiae Alexandri et Philoponi commentariis abhibitis subvenire liceat , dubium saepe est , quae vitia librario , quae paraphrastae ipsi tribuenda sint . nam multos et manifestos errores ut ab hoc tran - scriptos relinquendos esse intactos Alexandri codicum cousensu indicatur.1 ) interdum velut p . 131,5 ἐγίνετο)2 ) paraphrastes interpretum verba parum intellexit aut velut p . 61,19—21 ( συνάγω . . οὗτος . . . neglegentius transcripsit . satis hinc apparebit , quam mediocri ingenio paraphrastes fuerit et quantopere cavendum sit , ne eos quos aut transcripsit aut ipse commisit errores ememdemus . restant sane multa librarii menda , quo in numero sunt tritae illae confusiones vocabulorum ὁ et εἰμί , περί et παρά , ἔτι , εἰμί , ὅτι et ἄρα , multaque alia , quae ex interpretum illorum commentariis corrigi possunt . imprimis librarius ad homoeoteleuta aberrans interiecta verba omisit , rarius interavit . haec igitur supplere non dubitavi : alia subnotatis interpretum verbis asteriscis indicare satis habui . praeterea saepissime , ubi paraphrastes ab interpretibus differt , horum verba subnotavi . formas inusitatas velut εἰμί , ἀξιάω , ἀποδίδωμι et structuras insolentiores intactas reliqui ( cf . XXIII 1 praef . p . VIII ) . accentus tamen et orthographica , quae ad certam normam erant dirigenda , ad nostram aptavi consuetudinem . Codex Parisinus 2054 , ex quo hanc paraphrasin ab Ernsto Maass descriptam edidi , bombycinus , quadratus , saeculi XIV vel XV , foliorum est 183 , quorum numeros in dextro margine adscribendos curavi . ordo foliorum trubatus sic est restituendus : f . 64—79 . f . 87—94 . f . 80—86 . f . – 144 . f . – 158 . f . 145—151 . f . 159—183.3 ) inter f . 147 insertum est folium eadem manu exaratum initium commentarii4 ) in Isagogen continens , cuius margini inferiori antiqua manu inscriptum est οὗτος περισσός εἰμί ὁ φύλλον . — multa librarius per compendia scripsit ; ου , εἰμί , εἰμί itemque o et εἰμί saepius vix possunt discerni . figuras syllogisticas in marginibus rubro colore appinxit , flavo terminos inscripsit . aliae quoque notae in margine archetypi videntur fuisse , quarum nonnullae in textum irrepserunt ( cf . p . 97,6 . 99,32—33 . 100,4—5 . 10(),9 . 121,19 . 128,8 . 131,37 . 139,23 . 135,22 ) . manus correctrices siglis P1 i . e . librarii ipsius et P2 i . e . manum recentiorem distinxi . Secundum eatalogum hic codex Joannis Philoponi in Analyticorum priorum librum primum commentarium continet . et inscribitur f . 1 Ἰωάννης Ἀλεξανδρεύς ὁ φιλόπονος εἰς ὁ πρῶτος ὁ πρότερος ἀναλυτικός σχόλιον καί ἀποσημείωσις ἐκ ὁ συνουσία Ἀμμωνίου ὁ Ἑρμεῖον ὁ εἰς ὁ ] γ ( ?? ) ὁ ὅς : sequitur primus huius commentarii liber περί ὁ τρεῖς σχῆμα f . – 62v ( = f . 3 — 31v editionis Victoris Trincavelli Venetiis apud Zanettum a . MDXXXVI ) . subscribitur f . 63r ) τέλος σύν θεάομαι ὁ ἐκ ἀμφότερος ὕπαρ - Χοῦσαι πρότασις συζυγία γίγνομαι ἐν ὁ τρεῖς σχῆμα : cui subscriptioni neque spatio intermisso neque rubro colore distinctum continuatur ὁ αὐτός φιλόπονος ἀποσημείωσις ἐκ ὁ συνουσία Ἀμμωνίου ὁ εἰς γ ( ?? ) ὁ Β : καί Θεμίστιος παράφρσις : similiter f . 64v interpretum nomina coninuncta alterius libri περί ὁ μίξις initio inscribuntur nullo aut ab antecedentibus aut a sequentibus intervallo separata ( cf . p . 1 n . 1 ) . tertio περί εὐπορία πρότασις libro unius Themistii nomen praefixum est ( cf . p . 95,9 ) . quaeritur , ubi Philoponi commentarius in paraphrasis formam transeat.2 ) errat enim Rose , qui iam inde a Themistii nomine primum addito omnia αὐτοπροσώτως proferri dicit . immo praeter paraphrastae consuetudinem in sequenti parte prima et tertia persona promiscue usurpantur.3 ) accedit , quod in hac parte interpretatio lemmatis insertis interrumptiur , id quod et ipsum a paraphrastae more alienum est . itaque ipsius paraphrasis initium ab altero demum titulo f . 64v duxi , praesertim cum hinc revera novus περί μίξις liber incipiat , illa autem pars , quamquam huius libri initium poni solet , potius ad praecedentem περί ὁ τρεῖς σχῆμα pertineat . lam ipsam illam partem iudicandam proponam : ἐνδέχομαι ὑπάρχω ( Arist . p . 29b29 ) : περί ὁ ὁ ἀναγκαῖος : πληρόω ὁ περί ὁ τρεῖς σχῆμα ὁ ἐκ ὑπάρχω πρότασις λόγος μετέρχομαι ἐπί ὁ ὁ ἀναγκαῖος πρότασις . εἰκότως δέ δύο αὐτός ἐπιτίθημι τάξις . ἐπεί γάρ ὁ μέν ὁ εἰμί ἀεί ὡσαύτως ἔχω και πᾶς ὑπάρχω , ὁ δέ ὑπάρχω μέν . οὐ ἐκ ἀνάγκη δέ ὑπάρχω , ἀλλά δύναμαι καί μή ὑπάρχω , ὁ δέ οὔτε ὑπάρχω οὔτε ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω , δύναμαι δέ ὅμως ὑπάρχω καί μή ὑπάρχω , ὅς ὁ μέν πρότερος εἰμί ὁ ἀναγκαῖος , ὁ δέ δύο ὁ ὑπάρχω , ὁ δέ τρίτος ὅς ἐνδέχομαι , καί διά οὗτος ὁ μέν περί ὁ ὑπάρχω πρότασις πρῶτος ποιέω λόγος ὡς ἁπλόος · ὁ γάρ ὑπάρχω πρόσειμι τις οἷος ὁ ἀεί καί ‘παντί’ ποιέω ὁ ἀναγκαῖος , ὁ δέ ποτέος ὁ ἐνδέχομαι . μέσος δέ τάσσω ὁ περί ὁ ἀναγκαῖος συζυγία λόγος ὡς μέσος ἔχω τάξις ὁ . τε ἁπλόος ὑπάρχω καί ὁ ἐνδεχομένως . ὑπάρχω μέν γάρ καί οὗτος , ἀλλά ἀεί ἀναγκαῖος · ὁ δέ ὁ ἐνδέχομαι οὐ ὑπάρχω μέν , δύναμαι δέ καί ὑπάρχω καί μή ὑπάρχω . διά οὗτος μέν οὖν δύο ὁ περί ὁ ἀναγκαῖος συζυγία ποιέω λόγος . εἰμί δέ ἕτερος μέν ὁ ὑπάρχω πρότασις , ἕτερος δέ ὁ ἀναγκαῖος καί ἕτερος ὁ ἐνδέχομαι . δῆλος ὅτι ἕτερος ὁ πρότασις εἰμί ἕτερος εἰμί καί ὁ συμπέρασμα . διά τίς ; ὅτι οὐ ἐκ ὅμοιος πρότασις τε καί ὁράω · ἐκ μέν γάρ ὑπάρχω πρότασις ὑπάρχω , ἐκ δέ ἀναγκαῖος ἀναγκαῖος , καί ἐκ ἐνδέχομαι ἐνδέχομαι : ἐπί μέν οὖν ὁ ἀναγκαῖος σχεδόν ὁμοίως ἔχω καί ἐπί ὁ ὑπάρχω ( Arist . p . 29b36 ) : ὥσπερ , φημί , ἔχω ὁ ἰός ὑπάρχω πρότασις , ἔχω σχεδόν καί ὁ ὁ ἀναγκαῖος . ὁ αὐτός γάρ εἰμί ἐν οὗτος συλλογιστική 63v τε καί ἀσυλλόγιστος ἐν ἕκαστος σχῆμα , καί ὡσαύτως ἀλλήλων ὁ δείκνυμι ἔχω . διαφέρω δέ μόνος ὁ ὁ μέν μετά τρόπος εἰμί ὁ δέ ἄνευ τρόπος . ὁ δέ σχεδόν πρόσκειμαι διά ὁ τέταρτος συλλογιστικός τρόπος ὁ δύο σχῆμα καί ὁ πέμπτος ὁ τρίτος · εἰμί γάρ ἐν οὗτος διαφορά ὁ ἀναγκαῖος πρός ὁ ὑπάρχω , ὡς ἑξῆς εἰμί ἐγώ ἐπιδείκνυμι . ὁ τε γάρ στερητικός ὡσαύτως ἀντιστρέφω , καίτοι οὖον μόνος ὁ στερητικός ἀλλά καί ὁ κατηγορικός . τίς μή καί οὗτος μιμνήσκω : εἴρω οὖν , ὅτι ὁ μέν κατηγορικός ἐπί πᾶς ὁ τρόπος ὁμοίως ἀντιστρέφω καί οὐδείς θαυμαστός , εἰμί καί ἐπί οὗτος · ὁ δέ στερέω - τικὸν οὐ ὁμοίως ἐπί ὁ ἐνδέχομαι , ὡς αὐτός φημί . διό οὗτος μόνος ὁ ἀντιστροφή μιμνήσκω ὡς ὁ δύο τρόπος μόνος ὑπάρχω , ὁ δέ ἄλλος ὡς κοινός ἅπας παρίημι . ὁ γάρ καθόλου ἀποφατικός οὐ ὁμοίως ἐπί ὁ ἔνδω - χόω ὥσπερ καί ἐπί ὁ δύο οὗτος τρόπος , ὁ τε ὑπάρχω καί ὁ ἀναγκαῖος , ἀντιστρέφω . καί ὁ ἐν ὅλος δέ καί ὁ <κατὰ> πᾶς ἀποδίδωμι . ἐν μέν οὖν ὁ ἄλλος ὁ αὐτός τρόπος δείκνυμι ὁ ἀναγκαῖος ἢ γάρ κατά εὐθύς ἢ διά ἀντιστροφή ) , ὅτι ὁ συμπέρασμα ἀναγκαῖος , ὥσπερ ἐπί ὁ ὑπάρχω · ὁμοίως γάρ ἢ κατά εὐθύς δείκνυμι ἢ διά ἀντιστροφή ὁ τε ἀναγκαῖος καί ὁ ὑπάρχω : ἐν δέ ὁ μέσος σχῆμα , ὅταν εἰμί ὁ μέν καθόλου καταφατικός ὁ δέ ἐν μέρος στερητικός καί πάλιν ἐν ὁ τρίτος , ὅταν εἰμί ὁ μέν καθόλου καταφατικός φατικός ὁ δέ ἐν μέρος στερητικός , οὐ ὁμοίως εἰμί ὁ δεῖξις ( Arist . p . 30a6 ) : ὁ ἄλλος , φημί , ὁμοίως ἔχω κατά πᾶς ἐπί ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ ὑπάρχω μόνος , φημί , ἐν ὁ τέταρτος τρόπος ὁ μέσος σχῆμα καί ἐν ὁ πέμπτος ὁ τρίτος διαφέρω ἐν ὁ ὑπάρχω τρόπος καί ὁ ἀναγκαῖος . ἐν μέν γάρ ὁ ὑπάρχω διά ἀντιστροφή οὐ δείκνυμι ἀλλά καί ] διά · ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή · ἐπί μέντοι ὁ ἀναγκαῖος οὖον δυνατός διά ὁ ἀδύνατος δεῖξις οὗτος ἀποδείκνυμι . οἷος ὡς ἐπί ὁ τέταρτος τρόπος ὁ δύο σχῆμα Προῖτος ἐγώ ὁ λόγος · ἵστημι γάρ ὁ Α πᾶς ὁ Β ἐκ ἀνάγκη , ὁ δέ γε Γ ἐκ ἀνάγκη μή πᾶς · λέγω , ὅτι ὁ Β ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη οὖον πᾶς ὑπάρχω . οὗτος δέ , ὥσπερ εἶπον , οὖον δυνατός ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή δείκνυμι λέγω οὕτως , ὅτι , εἰμί ψεῦδος εἰμί ὁ ἐκ ἀνάγκη | οὖον πᾶς ὑπάρχω , ἵστημι ἀληθής ὁ ὅτι ὁ Β ἐνδέχομαι πᾶς ὁ Γ ὑπάρχω · οὗτος γάρ ἀντίκειμαι ἀναγκαῖος · ἀλλά καί ὁ Α ὁ Β πᾶς ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω . εἶτα ποῖος ἀκολουθέω συμπέρασμα , ἀγνοέω · γίγνομαι γάρ ὁ συζυγία ἐν πρῶτος σχῆμα ἐκ ὁ μείζων καθόλου καταφατικός ἀναγκαῖος δέ μικρός καθόλου καταφατικός ἐνδέχομαι , ὅστις ποῖος συνάγω συμπέρασμα , οὔπω οἶδα πρό ὁ διδάσκω , τίς ὁ συνάγω ἐκ ὁ τοιοῦτος μίξις . ὥστε καλῶς λέγω μή δύναμαι δείκνυμι ὁ τέταρτος ὁ δύο σχῆμα συλλογισμός διά ἀδύνατος δεῖξις . ὁ αὐτός δέ καί ἐπί ὁ πέμπτος τρόπος ὁ τρίτος σχῆμα συμβαίνω . διά οὗτος ἐκεῖνος μέν ὁ τρόπος ὁ δεῖξις ὡς ἀσαφής τε καί διά ὁ ὕστερος γίγνομαι πῃ - ραιτητέον , ὁ διά ὁ ἀδύνατος φημί , ἐπί ἀμφότερος αὐτός · δεικτέος δέ διά ἔκθεσις . ὁ δέ ἔκθεσις ἐνταῦθα τοιοῦτος · ἐπί μέν ὁ τέταρτος ἐν δύο σχῆμα , εἰμί ὁ Α ὁ Β πᾶς ἐκ ἀνάγκη ὁ δέ γε Γ οὖον πᾶς ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω , ληπτέος μέρος ὁ Γ , ὅς ὁ Α οὐ ὑπάρχω , οἷος ὁ δ καί τακτέον οὕτως · εἰμί ὁ Α οὐδείς ὁ δ , οὐδέ ὁ δ οὐδείς ὁ Α · ὁ δέ Α πᾶς ὁ Β · ὁ ἄρα δ οὐδείς ὁ Β . οὐκοῦν οὐδέ ὁ B οὐδείς ὁ δ · ὁ δέ δ τίς ἰός Γ εἰμί · ὁ ἄρα Β τις ὁ Γ οὐ ὑπάρχω . ἐπί δέ ὁ τρίτος σχῆμα · εἰμί ὁ Α τις ὁ Γ οὐ ὑπάρχω , ὁ δέ Β πᾶς ὁ Γ , ὁ Α τις ὁ B οὐ ὑπάρχω · πρόκειμαι μέρος ὁ Γ , ὅς ὁ Α οὐ ὑπάρχω , οἷος ὁ δ , καί εἰμί οὕτως · εἰμί ὁ Α ὁ δ οὐδείς , ὁ δέ Β πᾶς ὁ δ . εἰμί γε καί ὁ Γ πᾶς , ὅς μέρος ὁ δ , ἀντιστρέφω ὁ Β δ , καί εἰμί ὁ δ τις ὁ Β . εἰμί τοίνυν ὁ μέν Α οὐδείς ὁ δ , ὁ δέ δ τις ὁ Β , ὁ Α τις ὁ Β οὐ ὑπάρχω . εἰκότως δέ ὁ συλλογισμός ὁ ἀναγκαῖος ὡσαύτως ἔχω ὁ ὁ ὑπάρχω καί ὁμοίως αὐτός δείκνυμι , διότι καί ὁ ἀντιστροφή ὁ πρότασις ὁ ἀναγκαῖος ὡσαύτως λέγω ἔχω ὁ ὁ ὑπάρχω . ἑκάτερος δέ ὁ εἴρω δύο συλλογισμός διά ὁ οἰκεῖος σχῆμα δείκνυμι ὁ ἴδιος συμπέρασμα συνάγω . ἀλλά ὁ μέν τέταρτος ὁ δύο σχῆμα διά ὁ δύο τρόπος ὁ αὐτός σχῆμα οὕτως · εἰμί γάρ ὁ Α πᾶς μέν ὁ B ὑπάρχω ὁ δέ Γ οὖον πᾶς , ὑπόκειμαι δέ μέρος ὁ Γ ὁ δ , ὅς οὐ ὑπάρχω ὁ Α , ὁ ἄρα Α πᾶς μέν ὁ Β οὐδείς δέ ὁ δ ὑπάρχω , ὅσπερ εἰμί δύο | τρόπος ὁ δύο σχῆμα ἐκ ὁ μείζων καθόλου καταφατικός ὁ δέ μικρός καθόλου ἀποφατικός . ὁ ἄρα Β οὐδείς ὁ δ ὑπάρχω , ὅσπερ εἰμί μέρος ὁ Γ · ὁ ἄρα Β οὖον πᾶς ὁ Γ ὑπάρχω . ὁμοίως δέ καί ὁ πέμπτος ἐκ ὁ τρίτος σχῆμα διά ὁ δύο τρόπος ὁ αὐτός σχῆμα τρίτος δείκνυμι οὕτως . εἰμί γάρ ὁ μέν Α ἐκ ἀνάγκη οὖον πᾶς ὁ Γ ὁ δέ Β ἐκ ἀνάγκη πᾶς ὑπάρχω , λέγω , ὅτι ὁ Α ὁ B ἐκ ἀνάγκη οὖον πᾶς ὑπάρχω . ἐπεί γάρ ὁ Α ἐκ ἀνάγκη οὖον πᾶς ὁ Γ ὑπάρχω , λαμβάνω μέρος τίς ὁ Γ , ὅς ἐκ ἀνάγκη οὐ ὑπάρχω ὁ Α , ὅς εἰμί ὁ δ · ὁ ἄρα Α οὐδείς ὁ δ ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω · καί ἐπεί ὁ Β ἐκ ἀνάγκη πᾶς ὁ Γ , εἷς δέ ὁ μέρος ὁ Γ ὁ Ζεύς ὁ ἄρα Β πᾶς ὁ δ . εἰμί τοίνυν ὁ Α μηδείς ὁ δ ὁ δέ Β πᾶς ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω , δηλονότι γίγνομαι πάλιν ὁ τρίτος σχῆμα ὁ δύο τρόπος , ὥστε ὁ ἔκθεσις ἐπί ἀμφότερος ὁ συλλογισμός ὁ οἰκέω πάλιν ποιέω σχῆμα .