anonymi-in-aristotelis-artem-rhetoricam.fragmentum-commentarii-in-aristotelis-rhetorica 14
Ὄπισθεν πρὸ δύο ἴσως τετραδίων περὶ ἐπιδεικτικῶν προοιμίων λέγων ἐμνήσθη ὁ Ἀριστοτέλης ἔπους τοῦ Κοιρίλλου . ἡ δὲ ὑπόθεσις τούτου τοιάδε · δάκνεται ἐπὶ τοῖς ποιητικοῖς ἀνδράσι τοῖς ἀκμάζουσιν ὡς ἔοικεν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν αὐτοῦ καὶ οὕτω χαλεπαίνων ἀποφθέγγεται ταῦτα τὰ ἔπη ἆ μάκαρ , ὅστις ἔην κεῖνον χρόνον ἴδρις ἀοιδῆς , μουσάων θεράπων , ὅτ’ ἀκήρατος ἦν ἔτι λειμών · νῦν δ’ ὅτε πάντα δέδασται , ἔχουσι δὲ πείρατα τέχναι , ὕστατοι ὥστε δρόμου καταλειπόμεθ’ οὐδέ πῃ ἔστι πάντῃ παπταίνοντα νεοζυγὲς ἅρμα πελάσσαι καὶ τὰ ἑξῆς . αἰτιᾶται οὖν τὴν σύγχυσιν τῶν ποιητῶν καὶ ἀποδύρεται διὰ τὴν ποιητικὴν κοινωθεῖσαν καὶ συγχυθεῖσαν καὶ ὡσανεὶ μοιρασθεῖσαν παρὰ συγκλύδων καὶ ἀγελαίων καὶ βωμολόχων ἀνδρῶν , οἳ ὡς ἔοικεν ἐθρασύνοντο κατὰ τοῦ ἀνδρός . | Ἄναξ , ἐρῶ μὲν οὐχ ὅπως τάχους ὕπο δύσπνους ἱκάνω κοῦφον ἐξάρας πόδα . ὁ Κρέων ἐπεὶ ἔπεμψέ τινα ὥστε ἰδεῖν , εἰ ἄθαπτος ὁ ολυνείκης , ὁ δὲ εὗρεν ἐκεῖνον τεθαμμένον , ἀνεπτερωμένος τὴν ἀκοὴν ἵστατο . ἔρχεται οὖν ὁ ἄγγελος καὶ ταῦτα τὰ ἰαμβεῖά φησιν οὐ τοσοῦτον εἴπω σοι τὸ πῶς ὀλίγα — ὁ δὲ ἐλθὼν δύσπνους εἰμὶ διὰ τὸ πολὺ τάχος — , ἀλλ’ ὅτι οὐδέν σοι μέλλω εἰπεῖν ἤτοι οὐχ ὃ ἀποδεκτόν σοι μέλλω ἐρεῖν , ἀλλ’ ὃ εἰς λύπην μᾶλλόν σοί ἐστιν , τὸ μαθεῖν σε δηλαδή , ὅτι παρά του τέθαπται ολυ νείκης . ἐν τῷ μεταξὺ δὲ τίθησι καὶ τὴν αἰτίαν τοῦ βραχεῖαν μὲν εἶναι τὴν μεταξὺ ὁδόν , δύσπιστον δὲ αὐτὸν φαίνεσθαι διὰ τὸ ἀργεῖν κατὰ τὴν ὁδὸν καὶ βουλεύεσθαί με καθ’ ἑαυτὸν ὑποχωρῆσαι καὶ φυγεῖν , ἵνα μή σοι ἄγγελος γένωμαι τοῦ λυπηροῦ · εἶτά φησι χοὕτως ὁδὸς βραχεῖα γίνεται μακρά · τέλος δὲ ἐνίκησέ με ὁ λογισμὸς τὸ ἐλθεῖν εἰς σὲ καὶ παθεῖν με τὸ μόρσιμον . διὰ γοῦν τὸ βραδύνειν με πολλὰ διὰ τὴν ἀνέλιξιν τῶν λογισ μῶν ὕστερον ὀξέως ἐβάδισα καὶ διὰ τοῦτο πλήρης ἱδρώτων γέγονα . τὸ δὲ 'τί φροιμιάζῃ' τοῦ Κρέοντός ἐστι λέγοντος τί προφέρεις τὰ κύκλῳ καὶ τὰ ἔξω τῆς ἀποστολῆς ; τάχιον οὖν εἰπὲ τά , ἐφ’ οἷς ἀπεστάλης , καὶ μὴ φοβοῦ .
Lemmas: ὄπισθεν πρό δύο ἴσως τετράδιον περί ἐπιδεικτικός προοίμιον λέγω μιμνήσκω ὁ Ἀριστοτέλης ἔπος ὁ Κύριλλος . ὁ δέ ὑπόθεσις οὗτος τοιόσδε · δάκνω ἐπί ὁ ποιητικός ἀνήρ ὁ ἀκμάζω ὡς ἔοικα ἐπί ὁ ἡμέρα αὐτός καί οὕτως χαλεπαίνω ἀποφθέγγομαι οὗτος ὁ ἔπος άντε μάκαρ , ὅστις εἰμί ἐκεῖνος χρόνος ἴδρις ἀοιδή , Μοῦσα θεράπων , ὅτι ἀκήρατος εἰμί ἔτι λειμών · νῦν δέ ὅτε πᾶς δατέομαι , ἔχω δέ πεῖραρ τέχνη , ὕστατος ὥστε δρόμος καταλείπω οὐδέ πῃ εἰμί πάντῃ παπταίνω νεοζυγής ἅρμα πελάζω καί ὁ έξη . αἰτιάομαι οὖν ὁ σύγχυσις ὁ ποιητής καί ἀποδύρομαι διά ὁ ποιητικός κοινόω καί συγχέω καί ὡσανεί μοιράζω παρά σύγκλυς καί ἀγελαῖος καί βωμόλοχος ἀνήρ , ὁ ὡς ἔοικα θρασύνω κατά ὁ ἀνήρ . | Ἄναξ , λέγω μέν οὐ ὅπως τάχος ὑπό δύσπνους ἱκάνω κοῦφος ἐξαίρω πόδας . ὁ Κρέων ἐπεί πέμπω τις ὥστε ὁράω , εἰμί ἄθαπτος ὁ ολυνεικεω , ὁ δέ εὑρίσκω ἐκεῖνος θάπτω , ἀναπτερόω ὁ ἀκοή ἵστημι . ἔρχομαι οὖν ὁ ἄγγελος καί οὗτος ὁ ἰαμβεῖος φημί οὐ τοσοῦτος λέγω σύ ὁ πῶς ὀλίγος — ὁ δέ ἔρχομαι δύσπνους εἰμί διά ὁ πολύς τάχος — , ἀλλά ὅτι οὐδείς σύ μέλλω λέγω ἤτοι οὐ ὁ ἀποδεκτός σύ μέλλω λέγω , ἀλλά ὁ εἰς λύπη μάλα σύ εἰμί , ὁ μανθάνω σύ δηλαδή , ὅτι παρά τις θάπτω ὄλλυμι νείκη . ἐν ὁ μεταξύ δέ τίθημι καί ὁ αἰτία ὁ βραχύς μέν ἔρχομαι ὁ μεταξύ ὁδός , δύσπιστος δέ αὐτός φαίνω διά ὁ ἀργέω κατά ὁ ὁδός καί βουλεύω ἐγώ κατά ἑαυτοῦ ὑποχωρέω καί φεύγω , ἵνα μή σύ ἄγγελος γίγνομαι ὁ λυπηρός · εἶτά φημί χουος οὐδός βραχύς γίγνομαι μακρός · τέλος δέ νικάω ἐγώ ὁ λογισμός ὁ ἔρχομαι εἰς σύ καί πάσχω ἐγώ ὁ μόρσιμος . διά γοῦν ὁ βραδύνω ἐγώ πολύς διά ὁ ἀνέλιξις ὁ λογίς μῶν ὕστερον ὀξύς βαδίζω καί διά οὗτος πλήρης ἱδρώς γίνομαι . ὁ δέ τίς φροιμιάζομαι ὁ Κρέων εἰμί λέγω τίς προφέρω ὁ κύκλος καί ὁ ἔξω ὁ ἀποστολή ; τάχα οὖν λέγω ὁ , ἐπί ὅς ἀποστέλλω , καί μή φοβέω .