anna-comnena.alexias 1.16
Ὁ μέντοι Ῥομπέρτος πᾶσαν δύναμιν συναγηοχὼς κατὰ τὸ Βρεντήσιον τάς τε ναῦς αὐτῷ καὶ τοὺς στρατιώτας , αἱ μὲν γὰρ νῆες εἰς ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα συνηρίθμηντο , οἰ δὲ στρατιῶται εἰς τριάκοντα χιλιάδας ξύμπαντες ἐτύγχανον συμποσούμενοι , ἑκάστης νηὸς ἄνδρας ἀπολαμβανούσης διακοσίους μεθ’ ὅπλων καὶ ἵππων , ) καὶ οὕτως ἐξύντων παρασκευῆς , ἐπειδὰν οἶς προσοκείλειαν , ὡπλισμένοις τούτοις καὶ ἰππόταις περιτυχεῖν , ἔμελλε διαφεῖναι πρὸς τὴν Ἐπίδαμνον πόλιν , ἣν Δυρράχιον κατὰ τὀ νῦν ἐπικρατῆσαν ἔθος προσονομάζομεν . ἐδόκει μὲν γὰρ ἐξ Ὑδροῦντος πρὸς τὰς Νικοπόλεις διαπερᾷν καὶ τήν τε Ναύπακτον καὶ τἀ ξυμπαρακείμενα χωρία καὶ φρούρια πάντα κύκλῳ περιλαβεῖν . ἀλλ’ ἐπειδήπερ εἰς πολὺ πλάτος ἠνέῳκτο τὸ ἐκεῖθεν ἐνθάδε πέλαγος ἢ τὸ ἀπὸ Βρεντησίου πρὸς τὸ Δυρράχιον , προείλετο μᾶλλον τοῦτον τὸν κατάπλουν ἐκείνου , ἅμα μὲν καὶ τὴν ταχίστην κέλευθον προαιρούμενος , ἅμα δὲ καὶ τὴν ῥᾳστώνην τῷ στόλῳ περιποιούμενος . καὶ γὰρ χειμέριος ἢν ἡ ὥρα κω ὁ ἥλιος πρὸς τοὺς νοτίους κύκλους ἀπελαυνόμενος καὶ τῷ αἰγοκέρωτι πλησιάζων ὑπετέμνετο τὰ ἡμερήσια διαστήματα . ἴν · ὗν μὴ ἐξ Ὑδροῦντος ἀφεὶς ἀρχομένης ἡμέρας , νυκτοπλοήσειε καὶ κλύδωσί τισι προσπελάσειεν ἐπὶ τὸ Δυρράχιον ἐκ Βρεντησίου ὅλοις ἱστίοις ἀπενεχθῆναι ἐβουλεύσατο . τὰ μήκη γὰρ τοῦ διαστήματος τῆς ὁδοῦ ἐνταῦθα συνετέμνετο , ἐπιστενουμένου τοῦ Ἀδριατικοῦ πελάγους ἐκεῖθι . οὐ μέντοι οὐδὲ τὸν υἱὸν Ῥογέρην κατόπιν ἀπέλιπε , καθόπερ βεβούλητο πρό - τερον , Ἀπουληΐας αὐτὸν κεχειροτονηκὼς κύριον , ἀλλ’ οὐκ οἶδ’ ὅπως μεταδόξαν αὐτὸν πάλιν συνεφεπόμενον εἶχε . μεταξὺ δὲ τοῦ πρὸς τὸ Δυρράχιον κατάπλου τήν τε κορυφῶ πόλιν ὁχυρωτάτην καὶ ἄλλ’ ἄττα ἡμέτερα φρούρια ἔξ ἀποστολῆς κατέσχε . καἰ ὁμήρους ἔκ τε Λογγιβαρδίας καὶ Ἀπουληΐας ληιάς ἀναλαβόμενος καὶ τὴν χώραν ἀργυρολογήσας ἅπασαν καὶ φορολογήσας , προσδοκήσιμος ἦν τῷ Δυρραχίῳ προσεσχηκέναι . δοὺξ δὲ τηνικαῦτα ἐτύγχανε παντὸς τοῦ Ἰλλυρικοῦ Γεώργιος ὁ Μονομαχάτος παρὰ τοῦ αὐτοκράτορος Βοτανειάτου ἀποσταλεὶς . καίτοι γε πρότερον τὴν ἀποστολὴν ἀπεπέμπετο καί οὐδ’ ὅλως ἢν εὐπειθὴς πρὸς τὴν λειτουργίαν ταύτην , ἀλλ’ οἵ γε βάρβαροι δοῦλοι τοῦ αὐτοκράτορος ( Σκύθαι γὰρ ἦσαν Βορῖλός τε καὶ · Γερμανός , ) ἐνεκότουν τε τῷ Μονομαχάτῳ καὶ ἀεὶ τι δεινότερον αὐτοῦ ἐννοοῦντες κατεῖπον αὐτοῦ πρὸς τὸν αὐτοκράτορα συρράψαντες ὁπόσα γε καὶ βεβούλοιντο , καὶ τοσοῦτον ἀνέφλεξαν τὸν τοῦ βασιλέως κατ’ αὐτοῦ θυμόν , ὡς ἐπιστραφέντα ποτὲ πρὸς τὴν βασιλίδα Μαρίαν ἐρεῖν “ ἐχθρὸν τῆς Ῥωμαίων ἡγεμονίας τὸν Μονομαχά τον τοῦτον ὑπώπτευικα . " τοῦτο ἀκροασάμενος Ἰωάννης ὁ Ἀλανός , φίλος ἐς τὰ μάλιστα ὢν τοῦ Μονομαχάτου , γινώσκωσ δὲ καὶ τὴν τῶν Σκυθῶν πρὸς αὐτὸν μῆνιν καὶ τὰς συχνὰς κὰτ αὐτοῦ εἰσηγήσεις , ἅπαντα τά τε τοῦ βασιλέως ῥήματα τὰ τε τῶν Σκυθῶν πρὸς τὸν Μονομαχάτον ἀπελθὼν ἐξορχεῖται καὶ πέρι τοῦ συμφέροντος βουλεύσασθαι συμβουλεύει . ὁ δὲ ( νουνεχὴς γὰρ ἦν , ) καὶ τῷ βασιλεῖ προαρπάζει τὴν ἔπι τὸ Δυρράχιον λειτουργίαν , λόγοις κολακευτικοῖς καταθέλξας αὐτόν . καἰ ὡς πρὸς τὴν Ἐπίδαμνον συνταξάμενος καὶ τὰς ἐπὶ τῇ δουκικῇ ζώνῃ προστάξεις ἐγγράφως ἀνειληφώς , ἐπισπευδόντων εὖ μάλα πρὸς τοῦτο τῶν Σκυθῶν ἐκείνων Γερμανοῦ καὶ Βορίλου , εἰς δευτέραν ἡμέραν τῆς βασιλίδος πόλεως ἔξεισι , τὴν Ἐπίδαμνον ἀφορῶν καὶ τὴν Ἱλλυρίδα χώραν . ἀλλὰ περιτυγκάνει περί που τὴν λεγομένην πηγήν , ἔνθα καὶ ναὸς ᾠκοδόμηται τῆς ἐμῆς δεσποίνης παρθένου καὶ θεομήτορος ὲν τοῖς ἀνὰ Βυζαντίδα πόλιν ναοῖς περιβόητος , τῷ ἐμῷ πατρὶ Ἀλεξίῳ . οἱ δὲ εἶδον ἀλλήλους , καὶ ὁ μὲν Μονομαχάτος ἄρχεται λόγων πρὸς τὸν μέγαν δομέστικον περιπαθῶν καὶ ὡς ὑπερόριος γίνεται δι’ ἐκεῖνον καί τὴν πρὸς τοῦτον φιλίαν καὶ ὅτι οἱ Σκύθαι οἱ πᾶσιν ἐποφθαλμιῶντες Βορῖλος καὶ Γερμανὸς ὅλον τοῦ φθόνου τὸν τροχὸν κὰτ αὐτοῦ ἐξεκύλισαν , καἰ τῶν οἰκείων καὶ τῆς φιλτάτης ταύτης πόλεως εὐπροσώπως ἐξορίζουσι . καὶ πάντα κατὰ μέρος ἐκτραγῳδήσας , ὅσα τε πρὸς τὸν βασιλέα συκοφαντηθείη καὶ πάθοι παρὰ τῶν δούλων , ἠξιοῦτο παραμυθίας ὅτι πλείστης παρὰ τοῦ δομεστίκου τῆς δύσεως , οἶος ἐκεῖνος ψύχην ἐπικουφίσαι βαρυνομένην ταῖς συμφοραῖς . καὶ τέλος ἐπειπόντος ὧς ἅν θεὸς εἴη τῶν τοιούτων ἐκδικητὴς καὶ ὡς μεμνῆσθαι φιλίας τῆς πρὸς αὐτὸν ὑπομνήσαντος ὁ μὲν ἐπὶ τὸ Δυρράχιον ὥρμα , τὸν δ᾿ ἀφῆκεν εἰσδῦναι τὴν βασιλεύουσαν πόλιν . ὁ δὲ Μονομαχάτος καταλαβὼν τὸ Δυρράχιον καὶ ἀμφοτέρων τὴν παρασκευὴν ἀκηκοώς , τήν τε τοῦ τυράννου Ῥουμπέρτου καἰ τὴν ἐπανάστασιν Ἀλεξίου , έν ζυγῷ καὶ σταθμῷ τὰ κατ’ αὐτὸν διετίθετο . καὶ πρὸς μὲν τὸ φανερὸν ἀντίξως εἶχεν ἐν ἀμφοτέροις , εἶχε δέ τι τὰ τῆς προδήλου μάχης καὶ τοῦ φαινομένου βαθύτερον . ὁ μὶν γὰρ μέγας δομέστικος γράμμασιν αὐτῷ μεμηνύκει τὰ συμπεσόντα , ὅτι τε τῶν ὀμμάτων ἀποστέρησις τούτῳ ἠπείλητο καὶ ὡς ἄρα διὰ ταύτην τὴν ἀνάγκην καὶ τὴν μελετωμένην τυραννίδα τοῖς τυραννοῦσιν ἀντεπιτίθεται . καὶ χρὴ τοῦτον διαναστῆναι ὑπὲρ τοῦ φίλου καὶ πρὸς αὺτὸν ἐθελῆσαι πέμψαι ὅθεν δήποτε χρῆμα τούτῳ συνειλεγμένον . δεῖ δὴ γάρ , φησι , χρημάτων καὶ ἄνευ τούτων οὐδὲν ἔστι . γενέσθαι τῶν δεόντων . “ ὁ δὲ χρήματα μὲν οὐκ ἔπεμψε , φιλοφρονησάμενος δὲ τοὺς πρέσβεις , γράμματα τούτοις ἐπιτίθησιν ἀντὶ χρημάτων , τοιόνδε νοῦν περιέχοντα , ὡς αὐτὸς μὶν εἰς τὴν τήμερον τὴν ἀρχαίαν φιλίαν διαφυλάττοι καὶ εἰς τὸ ἑξῆς φυλάττειν κατεπαγγέλλοιτο · περὶ δὲ τοῦ ἐπιτεταγμένου χρυ - ἡ σφόδρα μὶν καἰ αὐτὸν γλίχεσθαι πέμπειν ὁπόσα γε βούλοιτο χρήματα . ἀλλὰ γὰρ ἐπέσχε με πρᾶγμα δίκαιον . καὶ γὰρ ἆρός τοῦ βασιλέως Βοτανειάτου πεμφθεὶς καὶ τὰς πίστεις τῆς δουλείας αὐτῷ δεδωκώς , οὐ καλὸς ἂν οὐδέ σοι ξω καὶ εὔνους τὰ εἰς βασιλέας ἀνήρ , εἴγε τοῖς σοῖς ἐπιτάσιν ἐκ τοῦ σχεδὸν ὑπείξομαι . εἰ δὲ τὴν βασιλείαν σοι ἐπιβραβεύσειεν ἡ ἄνωθεν πρόνοια , ὡς πρῶτον φίλος ἐγὼ πιστὸς ἦν , καὶ μετὰ ταῦτα δοῦλος πιστότατος ἔσομαι . ταῦτα τοῦ Μονομαχάτου πρὸς τὸν ἐμὸν πατέρα σχεδιάσαντος καί ἐν ταὐτῷ αὐτόν τε ἅμα , λέγω δὴ τὸν ἐμὸν πατέρα , καὶ τὸν Βοτανειάτην ὑποποιουμένου , πρὸς δὲ τούτοις καὶ πρὸς τὸν βάρβαρον Ῥομπέρτον γυμνοτέρους ποιησαμένου λόγους καὶ εἰς λαμπρὰν ἀποστασίαν ἀναρρηγνυμένου , πολλὰ κατηγορεῖν ἔχω . ἀλλ’ ἔοικέ πως τὰ τοιαῦτα ἤνθη τῶν ἀνθρώπων παλίμβολα καὶ πολλὰ χρώματα μεταλαμβάνοντα κατὰ τἀς τῶν πραγμάτων μεταβολάς , καὶ τῷ μὲν κοινῷ οἱ τοιοῦτοι πάντες ἀξύμφοροι , ἑαυτοῖς δέ εἰσιν ἀσφαλέστατοι τὰ κατ’ αὐτοὺς νὼ μόνους ξυμφέροντα διοικονομούμενοι , καὶ ὡς τὰ πολλὰ ἀποτυγχάνοντες . ταῦτα μὲν οὕτως ὁ τῆς ἱστορίας ἵππος τῆς λεωφόρου ἐξέδραμε · πάλιν δὲ τοῦτον εἰς τοὺς προτέρους δρόμους ἐπαναγάγωμεν , καὶ γεγονότα ἐξήνιον . ὁ γάρ τοι Ῥομπέρτος καὶ πρότερον σφαδάζων πρὸς τὴν καθ᾿ ἡμῶν πεμε ραίωσιν καὶ τὸ Δυρράχιον φανταζόμενος , τύτε δὴ καὶ μᾶλλον ἐξεφλέγετο , καὶ χεῖρας καἰ πόδας ἀκάθεκτος ἦν πρὸς τὴν ναυστολίαν , καὶ τοὺς στρατιώτας ἐπέσπευδε καἰ λόγοις παροξυντικῶς παρεθάρρυνεν . ὁ δὲ Μονομαχάτος ταῦτα κατασκευάσας , κὼ ἄλλην τινὰ τοιαύτην ἀσφάλειαν ἑαυτῷ ἐπῳκοδομεῖτο . τόν τε γὰρ Βοδῖνον καὶ τὸν Μιχανλᾶν τοὺς ἐξάρχους τῶν Δαλματῶν διά τινων γραφῶν ἑαυτῷ ὑπεποιήσατο φίλους καὶ δωρεαῖς προκατείληφε τὰς γνώμας αὐτῶν , θύρας παντοδαπὰς ἑαυτῷ ὑπανοίγων . εἰ γὰρ τοῦ τε Ῥομπέρτου καὶ Ἀλεξίου ἀστοχήσειε καὶ ἀμφοτέρων ἀποκριθείη , εὐθὺ Δαλματείας ἐλάσειε , πρός τε Βοδῖνον καὶ Μιχαηλᾶν αὐτόμολος γενησόμενος . ἐχθρῶν γὰρ τούτων ἀναφανέντων λοιπὸς ἄρα ὁ Μιχαηλᾶς κατηλπίζετο τούτῳ καἰ ἑτέρωθεν ὁ Βοδῖνος , πρὸς οὑς καὶ φυγεῖν παρεσκεύαστο , τῶν ἀπὸ τοῦ Ῥομπέρτου δηλονότι καὶ Ἀλεξίου ἀντιπνευσάντων αὐτῷ . ταῦτα μὲν ἐχέτω ταῦτα . καιρὸς δὲ ἤδη τραπέσθαι πρὸς τὴν βασιλείαν τοῦ ἐμοῦ πατρὸς καὶ ὅπως καἰ ἐξ οἵων ἀφορμῶν εἰς τὸ βασιλεύειν ἐλήλυθε , διηγήσασθαι . οὐ γὰρ τὰ πρὸ τῆς βασιλείας αὐτῷ ἐσκεψάμην ἐρεῖν , ἀλλὰ καὶ ὅσα βασιλεύων κατώρθωκεν ἢ ἐξήμαρτεν , εἴτε τέως σφαλέντα τοῦτον εὑρήσομεν ἐν ἅπασι δι’ ὡν βαδιούμεθα . οὐ γὰρ ὡς πατρὸς φεισαίμην , εἴ γέ μοι παρασταίη τι τῶν ἐκείνῳ μὴ καλῶς πεπραγμένων · οὐδὲ διὰ τὴν ὑποτρέχουσαν ὑποψίαν , ὅτι πατοιαύτην τήρ εστι , περὶ οὗ συγγράφομεν τὰ κατορθώματα , τοῦτο παραδραμούμεθα . ἐν ἑκατέροις γὰρ ἀδικήσομεν τὴν ἀλήθειαν . ἐμοὶ γὰρ τοῦτον ἐχούσῃ σκοπὸν ἄνωθεν , καθάπερ πολλάκις εἴρηται , ὑπόθεσις ὁ πατὴρ καὶ βασιλεὺς ὑποβέβληται . τὸν οὖν Ῥομπέρτον ἐκεῖσε καταλελοιπότες , οὗπερ ὁ λόγος αὐτὸν ἠγάγετο , τὰ κατὰ κατὰ τὸν βασιλέα σκοπῶμεν ἤδη · τούς τε πολέμους καὶ τὰς μάχας τὰς πρὸς τὸν Ῥομπέρτον ἐν ἑτέρῳ λόγῳ ταμιευσόμεθα .
Lemmas: ὁ μέντοι Ῥομπέρτος πᾶς δύναμις συνάγω κατά ὁ Βρεντέσιον ὁ τε ναῦς αὐτός καί ὁ στρατιώτης , ὁ μέν γάρ ναῦς εἰς ἑκατόν καί πεντήκοντα συναριθμέω , ὁ δέ στρατιώτης εἰς τριάκοντα χιλιάς σύμπας τυγχάνω συμπίνω , ἕκαστος ναός ἀνήρ ἀπολαμβάνω διακόσιοι μετά ὅπλον καί ἵππος , ) καί οὕτως ξύνω παρασκευή , ἐπειδάν οἶς προσοκέλλω , ὁπλίζω οὗτος καί ἱππότης περιτυγχάνω , μέλλω διαφίημι πρός ὁ Ἐπίδαμνος πόλις , ὅς Δυρράχιον κατά ὁ νῦν ἐπικρατέω ἔθος προσονομάζω . δοκέω μέν γάρ ἐκ Ὑδροῦς πρός ὁ Νικόπολις διαπεράω καί ὁ τε Ναύπακτος καί ὁ συμπαράκειμαι χωρίον καί φρούριον πᾶς κύκλος περιλαμβάνω . ἀλλά ἐπεί εἰς πολύς πλάτος ἀνοίγνυμι ὁ ἐκεῖθεν ἐνθάδε πέλαγος ἢ ὁ ἀπό Βρεντησίου πρός ὁ Δυρράχιον , προαιρέω μᾶλλον οὗτος ὁ κατάπλοος ἐκεῖνος , ἅμα μέν καί ὁ ταχύς κέλευθος προαιρέω , ἅμα δέ καί ὁ ῥᾳστώνη ὁ στόλος περιποιέω . καί γάρ χειμέριος εἄν ὁ ὥρα πω ὁ ἥλιος πρός ὁ νότιος κύκλος ἀπελαύνω καί ὁ αἰγόκερως πλησιάζω ὑποτέμνω ὁ ἡμερήσιος διάστημα . εἶμι · ὗς μή ἐκ Ὑδροῦς ἀφίημι ἄρχω ἡμέρα , νυκτοπλοέω καί κλύδων τις προσπελάζω ἐπί ὁ Δυρράχιον ἐκ Βρεντησίου ὅλος ἱστίον ἀποφέρω βουλεύω . ὁ μῆκος γάρ ὁ διάστημα ὁ ὁδός ἐνταῦθα συντέμνω , ἐπιστένω ὁ Ἀδριατικός πέλαγος ἐκεῖθι . οὖον μέντοι οὐδέ ὁ υἱός Ῥογέρην κατόπιν ἀπολείπω , καθόπερ βούλομαι πρό - τέρος , Ἀπουλήϊος αὐτός χειροτονέω κύριος , ἀλλά οὐ οἶδα ὅπως μεταδοκέω αὐτός πάλιν συνεφέπομαι ἔχω . μεταξύ δέ ὁ πρός ὁ Δυρράχιον κατάπλοος ὁ τε κορυφῶ πόλις ὁχυρός καί ἄλλος τις ἡμέτερος φρούριον ἐκ ἀποστολή κατέχω . καίω ὅμηρος ἐκ τε Λογγιβαρδίας καί Ἀπουλήϊος ληϊάς ἀναλαμβάνω καί ὁ χώρα ἀργυρολογέω ἅπας καί φορολογέω , προσδοκήσιμος εἰμί ὁ Δυρράχιον προσέχω . δούξ δέ τηνικαῦτα τυγχάνω πᾶς ὁ Ἰλλυρικός Γεώργιος ὁ Μονομαχάτος παρά ὁ αὐτοκράτωρ Βοτανειάτης ἀποστέλλω . καίτοι γε πρότερος ὁ ἀποστολή ἀποπέμπω καί οὐδέ ὅλως εἄν εὐπειθής πρός ὁ λειτουργία οὗτος , ἀλλά ὁ γε βάρβαρος δοῦλος ὁ αὐτοκράτωρ ( Σκύθης γάρ εἰμί Βορίλος τε καί · Γερμανός , ) ἐγκοτέω τε ὁ μονομαχάτον καί ἀεί τίς δεινός αὐτός ἐννοέω κατεῖπον αὐτός πρός ὁ αὐτοκράτωρ συρράπτω ὁπόσος γε καί βούλομαι , καί τοσοῦτος αναφλέγω ὁ ὁ βασιλεύς κατά αὐτός θυμός , ὡς ἐπιστρέφω ποτέ πρός ὁ βασιλίς Μαρία εἴρω “ ἐχθρός ὁ Ῥωμαῖος ἡγεμονία ὁ Μονομάχος ὁ οὗτος ὑποπτεύω . " οὗτος ἀκροάομαι Ἰωάννης ὁ Ἀλανός , φίλος εἰς ὁ μάλιστα εἰμί ὁ μονομαχάτον , γινώσκως δέ καί ὁ ὁ Σκύθης πρός αὐτός μῆνις καί ὁ συχνός κατά αὐτός εἰσήγησις , ἅπας ὁ τε ὁ βασιλεύς ῥῆμα ὁ τε ὁ Σκύθης πρός ὁ μονομαχάτον ἀπέρχομαι ἐξορχέομαι καί περί ὁ συμφέρω βουλεύω συμβουλεύω . ὁ δέ ( νουνεχής γάρ εἰμί , ) καί ὁ βασιλεύς προαρπάζω ὁ ἐπί ὁ Δυρράχιον λειτουργία , λόγος κολακευτικός καταθέλγω αὐτός . καίω ὡς πρός ὁ Ἐπίδαμνος συντάσσω καί ὁ ἐπί ὁ δουκικός ζώνη πρόσταξις ἔγγραφος ἀναλαμβάνω , επισπεύδων εὕω μάλα πρός οὗτος ὁ Σκύθης ἐκεῖνος Γερμανός καί Βορίλος , εἰς δύο ἡμέρα ὁ βασιλίς πόλις ἔξειμι , ὁ Ἐπίδαμνος ἀφοράω καί ὁ Ἱλλυρίδα χώρα . ἀλλά περιτυγχάνω περί ποῦ ὁ λέγω πηγή , ἔνθα καί ναός οἰκοδομέω ὁ ἐμός δέσποινα παρθένος καί θεομήτωρ εἰμί ὁ ἀνά Βυζαντίς πόλις ναός περιβόητος , ὁ ἐμός πατήρ Ἀλέξιος . ὁ δέ εἶδον ἀλλήλων , καί ὁ μέν Μονομαχάτος ἄρχω λόγος πρός ὁ μέγας δομέστικος περιπαθέω καί ὡς ὑπερόριος γίγνομαι διά ἐκεῖνος καί ὁ πρός οὗτος φίλιος καί ὅτι ὁ Σκύθης ὁ πᾶς ἐποφθαλμιάω Βορίλος καί Γερμανός ὅλος ὁ φθόνος ὁ τροχός κατά αὐτός ἐκκυλίνδω , καίω ὁ οἰκέω καί ὁ φίλος οὗτος πόλις εὐπρόσωπος ἐξορίζω . καί πᾶς κατά μέρος ἐκτραγῳδέω , ὅσος τε πρός ὁ βασιλεύς συκοφαντέω καί πάσχω παρά ὁ δοῦλος , ἀξιόω παραμυθία ὅτι πλεῖστος παρά ὁ δομέστικος ὁ δύσις , οἶος ἐκεῖνος ψυχή ἐπικουφίζω βαρύνω ὁ συμφορά . καί τέλος ἐπιλέγω ὅς ὅς θεός εἰμί ὁ τοιοῦτος ἐκδικητής καί ὡς μιμνήσκω φίλιος ὁ πρός αὐτός ὑπομιμνῄσκω ὁ μέν ἐπί ὁ Δυρράχιον ὁρμάω , ὁ δέ ἀφίημι εἰσδύνω ὁ βασιλεύω πόλις . ὁ δέ Μονομαχάτος καταλαμβάνω ὁ Δυρράχιον καί ἀμφότερος ὁ παρασκευή ἀκούω , ὁ τε ὁ τύραννος Ῥουμπέρτου καίω ὁ ἐπανάστασις Ἀλέξιος , ἐν ζυγόν καί σταθμός ὁ κατά αὐτός διατίθημι . καί πρός μέν ὁ φανερός ἀντίξως ἔχω ἐν ἀμφότερος , ἔχω δέ τίς ὁ ὁ πρόδηλος μάχη καί ὁ φαίνω βαθύς . ὁ μιν γάρ μέγας δομέστικος γράμμα αὐτός μηνύω ὁ συμπίπτω , ὅτι τε ὁ ὄμμα ἀποστέρησις οὗτος ἀπειλέω καί ὡς ἄρα διά οὗτος ὁ ἀνάγκη καί ὁ μελετάω τυραννίς ὁ τυραννέω ἀντεπιτίθημι . καί χρή οὗτος διανίσταμαι ὑπέρ ὁ φίλος καί πρός αὐτός ἐθέλω πέμπω ὅθεν δήποτε χρῆμα οὗτος συλλέγω . δεῖ δή γάρ , φημί , χρῆμα καί ἄνευ οὗτος οὐδείς εἰμί . γίγνομαι ὁ δήω . “ ὁ δέ χρῆμα μέν οὐ πέμπω , φιλοφρονέομαι δέ ὁ πρέσβυς , γράμμα οὗτος ἐπιτίθημι ἀντί χρῆμα , τοιόσδε νόος περιέχω , ὡς αὐτός μιν εἰς ὁ σήμερον ὁ ἀρχαῖος φίλιος διαφυλάσσω καί εἰς ὁ ἑξῆς φυλάσσω κατεπαγγέλλω · περί δέ ὁ ἐπιτάσσω ΧΡΥ - ὁ σφόδρα μιν καίω αὐτός γλίχομαι πέμπω ὁπόσος γε βούλομαι χρῆμα . ἀλλά γάρ ἐπέχω ἐγώ πρᾶγμα Δίκαιος . καί γάρ ἄμβαρ ὁ βασιλεύς Βοτανειάτης πέμπω καί ὁ πίστις ὁ δουλεία αὐτός δίδωμι , οὖον καλός εἄν οὐδέ σύ ξέω καί Εὔνους ὁ εἰς βασιλεύς ἀνήρ , εἰ ὁ σός ἐπίτασις ἐκ ὁ σχεδόν ὑπείκω . εἰμί δέ ὁ βασίλειος σύ ἐπιβραβεύω ὁ ἄνωθεν πρόνοια , ὡς πρῶτος φίλος ἐγώ πιστός εἰμί , καί μετά οὗτος δοῦλος πιστός εἰμί . οὗτος ὁ μονομαχάτον πρός ὁ ἐμός πατήρ σχεδιάζω καί ἐν αὐτός αὐτός τε ἅμα , λέγω δή ὁ ἐμός πατήρ , καί ὁ Βοτανειάτης ὑποποιέω , πρός δέ οὗτος καί πρός ὁ βάρβαρος Ῥομπέρτος γυμνός ποιέω λόγος καί εἰς λαμπρός ἀποστασία ἀναρρήγνυμι , πολύς κατηγορέω ἔχω . ἀλλά ἔοικα πως ὁ τοιοῦτος ἐντίθημι ὁ ἄνθρωπος παλίμβολος καί πολύς χρῶμα μεταλαμβάνω κατά εἰς ὁ πρᾶγμα μεταβολή , καί ὁ μέν κοινός ὁ τοιοῦτος πᾶς ἀσύμφορος , ἑαυτοῦ δέ εἰμί ἀσφαλής ὁ κατά αὐτός ἐγώ μόνος συμφέρω διοικονομέω , καί ὡς ὁ πολύς ἀποτυγχάνω . οὗτος μέν οὕτως ὁ ὁ ἱστορία ἵππος ὁ λεωφόρος ἐκτρέχω · πάλιν δέ οὗτος εἰς ὁ πρότερος δρόμος ἐπανάγω , καί γίγνομαι ἐξήνιος . ὁ γάρ ὅς Ῥομπέρτος καί πρότερος σφαδᾴζω πρός ὁ κατά ἐγώ πέμα ῥαίω καί ὁ Δυρράχιον φαντάζω , τύτε δή καί μᾶλλον ἐκφλέγω , καί χείρ καίω πούς ἀκάθεκτος εἰμί πρός ὁ ναυστολία , καί ὁ στρατιώτης ἐπισπεύδω καίω λόγος παροξυντικός παραθαρσύνω . ὁ δέ Μονομαχάτος οὗτος κατασκευάζω , Κῶς ἄλλος τις τοιοῦτος ἀσφάλεια ἑαυτοῦ ἐποικοδομέω . ὁ τε γάρ βοδινος καί ὁ Μιχανλᾶν ὁ ἔξαρχος ὁ Δαλμάτης διά τίνω γραφεύς ἑαυτοῦ ὑποποιέω φίλος καί δωρεά προκαταλαμβάνω ὁ γνώμη αὐτός , θύρα παντοδαπός ἑαυτοῦ ὑπανοίγω . εἰμί γάρ ὁ τε Ῥομπέρτος καί Ἀλέξιος ἀστοχέω καί ἀμφότερος ἀποκρίνω , εὐθύς2 Δαλματείας ἐλαύνω , πρός τε βοδινος καί Μιχαηλᾶς αὐτόμολος γίγνομαι . ἐχθρός γάρ οὗτος ἀναφαίνω λοιπός ἄρα ὁ Μιχαηλάς κατηλπιζετος οὗτος καίω ἑτέρωθεν ὁ Βοδινός , πρός οὖς καί φεύγω παρασκευάζω , ὁ ἀπό ὁ Ῥομπέρτος δηλονότι καί Ἀλέξιος ἀντιπνέω αὐτός . οὗτος μέν ἔχω οὗτος . καιρός δέ ἤδη τρέπω πρός ὁ βασίλειος ὁ ἐγώ πατήρ καί ὅπως καίω ἐκ οἷος ἀφορμή εἰς ὁ βασιλεύω ἔρχομαι , διηγέομαι . οὖον γάρ ὁ πρό ὁ βασίλεια αὐτός σκέπτομαι εἴρω , ἀλλά καί ὅσος βασιλεύω κατορθόω ἢ ἐξαμαρτάνω , εἴτε τέως σφάλλω οὗτος εὑρίσκω ἐν ἅπας διά ὡς βαδίζω . οὖον γάρ ὡς πατήρ φείδομαι , εἰμί γε ἐγώ παρίστημι τίς ὁ ἐκεῖνος μή καλῶς πράσσω · οὐδέ διά ὁ ὑποτρέχω ὑποψία , ὅτι πατοιαυτος Τῆρ εἰμί , περί ὅς συγγράφω ὁ κατόρθωμα , οὗτος παρατρέχω . ἐν ἑκάτερος γάρ ἀδικέω ὁ ἀλήθεια . ἐγώ γάρ οὗτος ἔχω σκοπός ἄνωθεν , καθάπερ πολλάκις εἴρω , ὑπόθεσις ὁ πατήρ καί βασιλεύς ὑποβάλλω . ὁ οὖν Ῥομπέρτος ἐκεῖσε καταλείπω , ὅσπερ ὁ λόγος αὐτός ἄγω , ὁ κατά κατά ὁ βασιλεύς σκοπέω ἤδη · ὁ τε πόλεμος καί ὁ μάχη ὁ πρός ὁ Ῥομπέρτος ἐν ἕτερος λόγος ταμιεύω .