anna-comnena.alexias praef.4
Ἐγὼ δ’ ἐνταῦθα . . . . μένη , σκοτοδίνης ἐμπίπλαμαι τὴν ψυχὴν καὶ ῥείθροις δακρύων περιτέγγω τοὺς ὀφθαλμούς . ὢ οἶον Ῥωμαίων ἀπόλωλε βούλευμα · ὢ πείρας μὲν ἀκριβεστάτης Νηὶ τὰ πράγματα καὶ ὅση ἐκεῖνος συνείλοχε · λόγων δὲ ἐπιστήμης , ποικίλης δὲ σοφίας , λέγω δὴ τῆς θυραίας καὶ τῆς ἡμετέρας αὐλῆς · ὢ καὶ χάριτος ἐπιτρεχούσης τοῖς μέλεσι καὶ εἴδους οὐκ ἀξίου τυραννίδος , ὥς τινες λέγουσιν , ἀλλὰ θειοτέρας καὶ κρείττονος . ἔγωγ’ οὖν πολλοῖς ἄλλοις προσωμιλήκειν δεινοῖς ἐκ μέσων τῶν πορφυρόθεν σπαργάνων , ὡς οὕτως εἰπεῖν , κω τύχαις ἐχρησάμην οὐκ ἀγαθαῖς , εἰ μή τις θεῖτο τύχην οὐκ ἀγαθὴν καὶ προσμειδιῶσάν μοι τήν τε γειναμένην αὐτὴν καἰ τὸν τεκόντα τοὺς αὐτοκράτορας , καὶ τὴν πορφύραν ἐφ’ ἧς ἐβλάστησα · τὰ γὰρ ἄλλα φεῦ τῶν κυμάτων , φεῦ τῶν ἐπαναστάσεων . Ὀρφεὺς μὲν οὖν ᾄδων καἰ λίθους ἐκίνει καὶ ξύλα καὶ τὴν ἄψυχον ἁπλῶς φύσιν , Τιμόθεος δὲ ὁ αὐλητὴς τὸν ὄρθιόν ποτε Ἀλεξάνδρῳ αὐλήσας , εἰς τὰ ὅπλα παραχρῆμα καὶ τὸ ξίφος ἐκίνει τὸν Μακεδόνα · τὰ δέ γε κατ’ ἐμὲ διηγήματα οὐ τοπικήν τινα κίνησιν , οὐδὲ πρὸς ὅπλα καὶ μάχην , ἀλλ’ ἐς δάκρυα τὸν ἀκροατὴν συγκιἀνήξοι νήσειε , καὶ οὐκ αἰσθητικὴν μόνον , ἀλλὰ καὶ ἄψυχον φύων εἰς πάθος καταναγκάσῃ . τὸ μέντοι πάθος τὸ περὶ τὸν Καίσαρα καὶ ὁ κατ’ αὐτὸν ἀνέλπιστος θάνατος αὐτῆς μου καθίκετο τῆς ψυχῆς καἰ ἐς βάθος τὸ τραῦμα εἰργάσατο . καί ἡγοῦμαι τὰς προειληφυίας συμφορὰς πρὸς ταύτην τὴν ἄπληστον συμφορὰν ψεκάδα ὡς ὄντως πρὸς ὅλον Ἀτλαντικὸν πέ - λαγος ἥ τοῦ Ἀδριατικοῦ πελάγους τὰ κύματα · μᾶλλον δέ , ὡς ἔοικεν , ἦσαν ἐκεῖναι τούτων προοίμια , καί με προκατελάμβανεν ὁ καπνὸς τοῦ καμινιαίου τούτου πυρὸς καὶ ὁ καύσων ἐκεῖνος τῆς ἀρρήτου ταύτης φλογώσεως καὶ τὰ καθ᾿ ἡμέραν πυρὸς τῆς ἀφάτου πυρκαιᾶς . ὢ πυρὸς ἄνευ ὕλης ἀποτεφροῦντος , πυρὸς έν ἀπορρήτοις δᾳδουχουμένου καὶ καίοντος μέν , μὴ καταφλέγοντος δέ , καὶ τὴν καρδίαν μὲν περιφρύγοντος , δόξαν δὲ παρέχοντος , ὅτι οὐ συνεφρύγημεν , καίτοι μέχρις ὀστέων καὶ μυελῶν καὶ μερισμοῦ ψυχῆς τὰς πυρακτώσεις δεξάμενοι . ἀλλὰ γὰρ ἐμαυτῆς αἰσθάνομαι διὰ ταῦτα παρενηνεγμένης τοῦ προκειμένου , καὶ ὁ Καῖσάρ μοι ἐπιστὰς καὶ τὸ τοῦ Καίσαρος πένθος πένθος μοι ἐπέσταξε διωλύγιον . ἀποψήσασα οὖν τὸ δάκρυον τῶν ὀμμάτων καὶ ἐμαυτὴν ἀναλεξαμένη τοῦ πάθους , τῶν ἔζης ἵξομαι , διπλᾶ κατὰ τὴν τραγῳδίαν κερδαίνουσα δάκρυα , οἷον ἐπὶ συμφορᾷ συμφορᾶς μεμνημένη . τὸ γὰρ εἰς μέσον προθεῖναι τοιούτου ξασιλέως ὑπόθεσιν καὶ τοσούτου πρὸς ἀρετὴν ἀνάμνησις ἐστι καὶ τῶν κατ’ ἐκεῖνον θαυμάτων , ἅπερ κἀμὲ πρὸς δάκρυα θερμότατα καταφέρει , μετὰ πάσης τῆς οἰκουμένης δακρύουταν . τὸ γὰρ ἐκείνου μεμνῆσθαι κω τὴν αὐτοῦ βασίλειαν εἰς μέσον ἄγειν ἐμοὶ μὲν θρήνων ὑπόθεσις , τοῖς ἄλλοις δὲ ζημίας ἀνάμνησις . ἀρκτέον τοίνυν ἐνθένδε τῆς ἱστορίας τοὐμοῦ πατρός , ὅθεν καἰ ἄρχεσθαι ἄμεινον · ἄμεινον δὲ ὅθεν σαφέστερός τε καὶ ἱστορικώτερος ὁ λόγος γενήσεται .
Lemmas: ἐγώ δέ ἐνταῦθα . . . . μένω , σκοτοδίνη ἐμπίμπλημι ὁ ψυχή καί ῥεῖθρον δάκρυ περιτέγγω ὁ ὀφθαλμός . ὦ οἶος Ῥωμαῖος ἀπόλλυμι βούλευμα · ὦ πείρω μέν ἀκριβής ναῦς ὁ πρᾶγμα καί ὅσος ἐκεῖνος συλλέγω · λόγος δέ ἐπιστήμη , ποικίλος δέ σοφία , λέγω δή ὁ θυραῖος καί ὁ ἡμέτερος αὐλή · ὦ καί χάρις ἐπιτρέχω ὁ μέλος καί εἶδος οὐ ἄξιος τυραννίς , ὅς τις λέγω , ἀλλά θεῖος καί ἀγαθός . ἐγώ οὖν πολύς ἄλλος προσομιλέω δεινός ἐκ μέσος ὁ πορφυρόθεν σπάργανον , ὡς οὕτως εἶπον , πω Τύχη χράω οὐ ἀγαθός , εἰμί μή τις τίθημι Τύχη οὐ ἀγαθός καί προσμειδιάω ἐγώ ὁ τε γίγνομαι αὐτός καίω ὁ τίκτω ὁ αὐτοκράτωρ , καί ὁ πορφύρα ἐπί ὅς βλαστάνω · ὁ γάρ ἄλλος φεῦ ὁ κῦμα , φεῦ ὁ ἐπανάστασις . Ὀρφεύς μέν οὖν ἀείδω καίω λίθος κινέω καί ξύλον καί ὁ ἄψυχος ἁπλόος φύσις , Τιμόθεος δέ ὁ αὐλητής ὁ ὄρθιος ποτός Ἀλέξανδρος αὐλέω , εἰς ὁ ὅπλον παραχρῆμα καί ὁ ξίφος κινέω ὁ Μακεδών · ὁ δέ γε κατά ἐγώ διήγημα οὖον τοπικός τις κίνησις , οὐδέ πρός ὅπλον καί μάχη , ἀλλά εἰς δάκρυ ὁ ἀκροατής συγκινέω νέος , καί οὐ αἰσθητικός μόνος , ἀλλά καί ἄψυχος φύω εἰς πάθος καταναγκάζω . ὁ μέντοι πάθος ὁ περί ὁ Καῖσαρ καί ὁ κατά αὐτός ἀνέλπιστος θάνατος αὐτός ἐγώ καθικνέομαι ὁ Ψυχή καίω εἰς βάθος ὁ τραῦμα ἐργάζομαι . καί ἡγέομαι ὁ προλαμβάνω συμφορά πρός οὗτος ὁ ἄπληστος συμφορά ψακάς ὡς εἰμί πρός ὅλος Ἀτλαντικός μετά - λαγώς ὅς ὁ Ἀδριατικός πέλαγος ὁ κῦμα · μᾶλλον δέ , ὡς ἔοικα , εἰμί ἐκεῖνος οὗτος προοίμιον , καί ἐγώ προκαταλαμβάνω ὁ καπνός ὁ καμινιαῖος οὗτος πυρός καί ὁ καύσων ἐκεῖνος ὁ ἄρρητος οὗτος φλόγωσις καί ὁ κατά ἡμέρα πυρός ὁ ἄφατος πυρκαϊά . ὦ πυρός ἄνευ ὕλη ἀποτρέφω , πυρός ἐν ἀπόρρητος δᾳδουχέω καί καίω μέν , μή καταφλέγω δέ , καί ὁ Καρδία μέν περιφρύγω , δόξα δέ παρέχω , ὅτι οὖον συμφρύγω , καίτοι μέχρι ὀστέον καί μυελός καί μερισμός Ψυχή ὁ πυράκτωση δέχομαι . ἀλλά γάρ ἐμαυτοῦ αἰσθάνομαι διά οὗτος παραφέρω ὁ πρόκειμαι , καί ὁ Καῖσαρ ἐγώ ἐφίστημι καί ὁ ὁ Καῖσαρ πένθος πένθος ἐγώ ἐπιστάζω διωλύγιος . ἀποψάω οὖν ὁ δάκρυ ὁ ὄμμα καί ἐμαυτοῦ ἀναλέγω ὁ πάθος , ὁ ζῶ ἱκνέομαι , διπλόος κατά ὁ τραγῳδία κερδαίνω δάκρυ , οἷος ἐπί συμφορά συμφορά μιμνήσκω . ὁ γάρ εἰς μέσος προτίθημι τοιοῦτος ξασιλαος ὑπόθεσις καί τοσοῦτος πρός ἀρετή ἀνάμνησις εἰμί καί ὁ κατά ἐκεῖνος θαῦμα , ὅσπερ ἐγώ πρός δάκρυ θερμός καταφέρω , μετά πᾶς ὁ οἰκέω δακρυουταω . ὁ γάρ ἐκεῖνος μιμνήσκω πω ὁ αὐτός βασίλεια εἰς μέσος ἄγω ἐγώ μέν θρῆνος ὑπόθεσις , ὁ ἄλλος δέ ζημία ἀνάμνησις . ἀρκτέος τοίνυν ἐνθένδε ὁ ἱστορία ἐγώ πατήρ , ὅθεν καίω ἄρχω ἀγαθός · ἀγαθός δέ ὅθεν σαφής τε καί ἱστορικός ὁ λόγος γίγνομαι .