anna-comnena.alexias 14.4
Οἱ δὲ τοῦ Φραγγικοῦ στόλου ἡγεμόνες διὰ τῶν περισωθέντων ἀπὸ τῶν πέντε δρομάδων νηῶν τὰ περὶ τοῦ Ῥωμαϊκοῦ στόλου , ὡς εἴρηται , βεβαιωθέντες , καὶ ὅτι ὁ βασιλεὺς τὸν στόλον εὐτρεπίσας τὴν αὐτῶν ἔφοδον περὶ τὴν Χερρόνησον περιμένων ἐνδιατρίβει , τοῦ προτέρου σκοποῦ ἀπέστησαν μηδόλως τοῖς μέρεσι τῆς Ῥωμανίας πλησιάσαι θελήσαντες . παραχειμάσας οὖν ὁ βασιλεὺς εἰς Καλλιούπολιν μέτα τῆς βασιλίδος ( συνείπετο γὰρ αὐτῷ διὰ τὴν τῶν ὀδύνην , ὡς πολλάκις ἱστόρηται ) καὶ τὸν καιρόν , καθ’ ὃν ὁ τῶν Λατίνων εἴωθεν ἀποπλεῖν στόλος , εἰς τὴν βασιλεύουσαν ὑπέστρεψεν . οὐ πολὺς παρίππευκε χρόνος καὶ Τούρκων ἔφοδος καταγγέλλεται ἐξ ἁπασῶν τῶν τῆς ἀνατολῆς χωρῶν καὶ αὐτοῦ τοῦ Χορασὰν ὡς εἰς πεντήκοντα χιλιάδας συμποσουμένων . οὐδὲ γὰρ πρὸς βραχὺ ῥᾳστώνης μετειλήχει τὸν ἅπαντα τῆς αὐτοκρατορίας αὐτοῦ χρόνον ἄλλων καὶ ἄλλων ἐπιφυομένων πολεμίων δινηεκῶς . μετακαλεῖται τοίνυν ἁπανταχόθεν τὸ ὁπλιτικὸν ἅπαν , καὶ τοῦ καιροῦ στοχασάμενος , καθ’ ὃν σύνηθες τοῖς τὰς κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἐκδρομὰς ποιεῖσθαι , τὸν ἀναμεταξὺ Βυζαντίου καὶ Δαμάλεως διαπερᾷ πορθμόν . καὶ οὐδὲ ἡ ἐπελθοῦσα τούτῳ τῶν ποδῶν περιωδυνία ἀπεῖρξε τοῦ ἔργου . ἥτις οὔτε τινὶ τῶν προγόνων ξυμβέβηκέ ποτε , ἵνα τις ἐκ σπερματικῶν λόγων καὶ ἐς αὐτὸν κατιοῦσαν νομίζοι τὴν νόσον , οὔτε ἐκ διαίτης ἁβρᾶς , ὁποῖα τοῖς διαρρέουσι τὸν βίον φιληδόνοις συμβαίνειν εἴωθεν · ἀλλ’ ὅπως αὐτῷ ἡ διάθεσις τῶν ποδῶν ἐπηρέαζεν , ἐγὼ διηγήσομαι . ἐσφαί - ριζέ ποτε γυμναζόμενος συσφαιρίζοντα καὶ τὸν Τατίκιον ἔχων , περὶ οὗ πολλάκις διείλεγμαι . ὃς καὶ ὑπὸ τοῦ ἵππου παρασυρεὶς ἐμπίπτει τῷ βασιλεῖ · κἀντεἷθεν ἀλγήσας τὴν κεφαλίδα τοῦ γόνυος καὶ αὐτὸν ὅλον τὸν πόδα διὰ τὸ ἀκροβαρὲς τῆς καταφορᾶς οὐκ ἐνεδείξατο μὲν ἀλγῆσαι φερεπονώτατος ὤν , ὅμως μέντοι μικρᾶς τινος τυχὼν ἐπιμελείας καὶ κατ᾿ ὀλίγον ἐς τὸ ἀνώδυνον ἐλθὼν τῶν συνήθων διατριβῶν εἴχετο . αὕτη μὲν οὖν πρώτη αἰτία τῆς τῶν ποδῶν ἀλγηδόνος τοῦ βασιλέως · αἱ γὰρ ὀδύναι τῶν τόπων εἰς ἑαυτὰς τὰ ῥεύματα ἐφειλκύσαντο . δευτέρα δέ καὶ ἐναργεστέρα καὶ τῆς ὅλης ὀδύνης μήτηρ τοιαύτη τις ἦν . τίς οὐκ οἶδε τὰ ἄπειρα τῶν Κελτῶν ἐκεῖνα πλήθη τῶν τήν βασιλίδα πόλιν κατειληφότων , ὁπότε τῆς ἑαυτῶν ἁπανταχόθεν ἀπαναστάντες πρὸς ἡμᾶς ὥρμησαν ; τότε γὰρ οὗτος εἰς πέλα - γος ἀχανές φροντίδων ἐμπεπτωκὼς ἐκ πολλοῦ συνιδὼν αὐτοὺς τὴν ῾Ρωμαίων βασιλείαν ὀνειρώττοντας , ὑπὲρ τὴν ἄμμον δὲ καὶ τὰ ἄστρα τὴν αὐτῶν πληθὺν ὁρῶν , τὰς δὲ ῾Ρωμαϊκὰς ἁπάσας δυνάμεις οὐδὲ πρὸς πολλοστημόριον τούτων ἐξισουμένας , εἰ καὶ εἰς ἓν συναφθεῖεν , πολλῷ γε μᾶλλον διεσπαρ - Λ μένων τῶν πλειόνων ὄντων καὶ τῶν μὲν τὰ περὶ τὴν Σερβίαν τέμπη καὶ Δαλματίαν ἐπιτηρούντων , τῶν δὲ τὰ περὶ τὸν Ἴστρον ὡς τἀς τῶν Κομάνων καὶ Δακῶν ἐφόδοις πολλῶν δὲ καὶ τὴν τοῦ Δυρραχίου φρουρὰν ἐμπιστευομένων , ὡς μὴ ὑπὸ τῶν Κελτῶν καὶ αὐθις ἁλῴη , ταῦτα συνορῶν ὁ αὐτοκράτωρ ὅλος γίνεται τῶν Κελτῶν τἆλλα πάντα ἐν δευτέρῳ θέμενος . καὶ τὸ μέν πέριξ ὑποκινούμενον βαρβαρικὸν καὶ μήπω ἐς φῶς ἐκρῆξαν τὴν ἔχθραν ἀξιώμασιν ἀνεῖργε καὶ δωρεαῖς , τῶν δὲ Κελτῶν τὴν ἔφεσιν παντοίαις μεθοδείαις ἀναστέλλων καὶ τῶν οἴκοι τὴν στάσιν οὐχ ἧττον , ὅτι μὴ καὶ μᾶλλον ὑφορώμενος παντοίως φυλάττεσθαι ἔσπευδεν ἐντέχνως τούτων ἀπείργων τὰ βουλεύματα . ἀλλὰ τίς τῶν ἐπεισπεσόντων αὐτῷ κακῶν τὸν κυκεῶνα ἀπαγγεῖλαι δυνήσεται ; παντοῖος παντοῖος οὖν πρὸς πάντας γινόμενος ὡς ἐνὸν τοῖς πράγμασι πρὸς τὸ κατεπεῖγον ἐνίστατο καθάπερ τις δόκιμος ἰατρῶν τῷ τῆς τέχνης κανόνι χρώμενος . ἐπὶ τοῦ βασιλικοῦ τοίνυν ἅμα ἡμέρᾳ καὶ εἰθὺς ἡλίου τὸν ἀνατολικὸν ἀναθορόντος ὁρίζοντα καθῆστο θρόνου κελεύων τοὺς Κελτοὺς ἅπαντας ἀκωλύτως εἰσιέναι ἡμέραν ἑκάστην , ἅμα μέν τὰς ἑαυτῶν αἰτήσεις ἀπαγγέλλειν τούτους ἐθέλων , ἅμα δὲ καὶ τοῖς αἰτοῖ θελήμασιν ὑπάγεσθαι διὰ παντοίων λόγων αὐτοὺς μηχανώμενος . οἱ δὲ Κελτοὶ κόμητες φύσει μὲν τὸ ἀναίσχυντον καὶ ἰταμὸν ἔχοντες φύσει δὲ τὸ ἐρασιχρήματον καὶ πρὸς πᾶν τὸ αὐτοῖς βουλητὸν ἀκρατὲς καὶ πολυρρῆμον ὑπὲρ πᾶν γένος ἀνθρώπων κεκτημένοι οὐ σὺν εὐταξίᾳ τὴν πρὸς τὸν αὐτοκράτορα εἴσοδον ἐποιοῦντο , ἀλλ᾿ ὁπόσους ἂν ἕκαστος τῶν κομήτων ἐβούλετο , συμπαραλαμβάνων εἰσῄει · καὶ τούτου ἐχομένως ἕτερος , ἐφεξῆς δ᾿ ἐκείνου ἄλλος . εἰσερχόμενοι δὲ οὐ πρὸς ὕδωρ , καθάπερ ποτὲ τοῖς ῥήτορσιν ἐφεῖτο , τὴν ὁμιλίαν ἐποιοῦντο , ἀλλ᾿ Ὀπόσον ἕκαστος καὶ ὁ τυχὼν ἠβούλετο προσομιλεῖν τῷ αὐτοκράτορι χρόνον , τοσούτου καὶ ἐτύγχανεν . οἱ δὲ τοιοῦτοι ὄντες τὸ τρόπον καὶ τὴν γλῶτταν ἀσύμμετροι καὶ μήτε τὸν αὐτοκράτορα αἰδούμενοι μήτε τὸν καιρὸν παραρρέοντα εὐλαβούμενοι μήτε τὴν τῶν ὁρώντων νέμεσιν ὐφορώμενοι οὐ τοῖς ὄπισθεν ἐρχομένοις ἕκαστος τόπον ὀμιλίας παρεῖχεν , ἀλλ᾿ ἀνέτως τὰς ὁμιλίας καὶ τὰς αἰτήσεις ἐποιοῦντο . τὸ λάλον δὲ τούτων καὶ θηρευτικὸν καὶ σμικρολόγον τῶν λέξεων ἅπαντες μὲν ἴσασιν , ὁπόσοις ἠθῶν ἀνθρώπων μέλει καταστοχάζεσθαι · τοὺς δὲ τότε παρόντας ἀκριβέστερον ἡ πεῖρα δεδίδαχε . καὶ γὰρ ἐπὰν ἑσπέρα καταλάβοι , ἄσιτος δι᾿ ὅλης διαμεμενηκὼς ἡμέρας ἐξανίστατο τοῦ θρόνου πρὸς τὸν βασιλικὸν κοιτωνίσκον ἀπονεύων · ἀλλ᾿ οὐδ᾿ οὕτως τῆς τῶν Κελτῶν ἠλευθεροῦντο ὀχλήσεως . ἄλλου γὰρ ἄλλον προφθάνοντος οὐ τῶν ἀπολειφθέτων μόνον τῆς ἡμερινῆς ὁμιλιας , ἀλλὰ κἀκείνων αὖθις ἐπανιόντων κὼ ἄλλας καὶ ἄλλας αἰτίας λόγων προβαλλομένων ἐκεῖνος ἵστατο ἀκλινὴς τῆς τοσαύτης γλωσσαλγίας ἀνεχόμενος περιστοιχούμενος ὑπὸ τῶν Κελτῶν . καὶ ἦν ἰδεῖν καὶ πρὸς τὰς ἁπάντων ὑποφορὰς ἑτοίμως τὸν αὐτὸν καὶ ἕω τὰς ἀνθυποφορὰς ποιούμενον . πέρας δέ τῆς ἀκαίρου τούτων γλωσσαλγίας οὐκ ἠν . ὁπηνίκα δέ τις ἀνακόψαι τῶν μεσαζόντων τούτους ἐπεχείρει , παρὰ τοῦ βασιλέως ἀνεκόπτετο . τὸ γὰρ τῶν Φρόγγων φύσει ὀργίλον γινώσκων ἐδεδίει , μὴ ἁ μικρᾶς προφάσεως μέγας πυρσὸς σκανδάλου ἀναφθῇ κἀκ τούτου μεγάλη ἐσεῖται βλάβη τῇ Ῥωμαίων ἀρχῇ . καὶ ᾦ ὡς ἀληθῶς παραδοξότατον τὸ φαινόμενον . ὥσπερ γὰρ σφυρήλατος ἀνδριὰς ἢ ἀπό τινος χαλκοῦ τυχὸν ἢ ψυχρηλάτου σιδήρου κατεσκευασμένος , οὕτω παννύχιος ἵστατο ἐξ ἑσπέρας πολλάκις μέν μέχρι μέσης νυκτός , πολλάκις δέ καὶ τρίτης ἀλεκτοροφωνίας , ἔστι δ’ ὅτε σχεδὸν καὶ περὶ τὰς σαφεστάτας ἡλίου αὐγάς . πάντες δέ κεκμηκότες πολλάκις μεθιστάμενοι ἀνέπαυον ἑαυτοὺς καὶ αὖθις εἰσῂεσαν δυσχεραίνοντες . † κἀντεῦθεν οὐδεὶς ἠδύνατο τῶν συνόντων αὐτῷ πρὸς τὴν τοσαύτην ἀμετακλινῆ στάσιν , ἀλλὰ μετώκλαζον ἅπαντες ἄλλοτε ἄλλος · καὶ ὁ μὲν ἐφηδράζετο , ὁ δ’ ἐπλαγίαζε τὴν κεφαλὴν ἐρεισάμενος , ὁ δ’ εἰς τοῖχον ὑπήρειδεν ἑαυτόν . μόνος πρὸς τὸν τοσοῦτον πόνον ἀμειλίκτως εἶχεν ὁ βασιλεύς . καὶ τίς γὰρ τῆς ἐκείνου φερεπονίας λόγος ἐφίκοιτο ; μυριάνδρου γὰρ οὔσης τῆς διαλέξεως πολλὰ μὲν ἕκαστος ἐλάλει καὶ ἀμετροεπῶς ἐκολῴα καθ’ Ὅμηρον · ἄλλος μεταστὰς παρεδίδου ἑτέρῳ τὴν λαλιὰν κἀκεῖνος εἰς ἄλλον μετέπεμπεν , εἶτ’ αὖθις οὗτος εἰς ἕτερον . καὶ ἦν μὲν ἐν διαλείμμασι τούτοις ἡ στάσις , ὁ δέ τὴν στάσιν εἶχεν ἀπέραντον μέχρι πρώτης ἡ καὶ δευτέρας ἀλεκτοροφωνίας . μικρὸν δέ διαναπαπαυόμενος ἡλίου πάλιν ἀνίσχοντος ἐπὶ τοῦ θρόνου καθῆστο , καὶ πάλιν ἕτεροι πόνοι καὶ ἀγῶνες διπλοῖ τοὺς νυκτερινοὺς ἐκείνοις διαδεχόμενοι . ἐκ ταίτης τοιγαροῦν τῆς αἰτίας ἡ ὀδύνη τῶν ποδῶν ἐνσκήπτει τοῦ αὐτοκράτορος . ἔκτοτε δέ μέχρι τέλους ἐκ διαστημάτων τινῶν χρονικῶν ἐπῄει τὸ ῥεῦμα ὀδύνην ἐπάγον σφοδράν . ὁ δὲ τοδοῦτον ἐγκαρτερῶν ἢν , ὡς μηδέποτε γογγυστικὸν ῥῆμα , ἀλλὰ τὸ “ ἀξίως πάσχω · εὐλόγως μοι ταῦτα διὰ τὴν τῶν ἐμῶν ἁμαρτιῶν πληθύν ” . εἰ καί που δὲ τῶν χειλέων αὐτοῦ ῥῆμα μικροψυχίας ἐκδεδραμήκει , εὐθὺς τῷ τοῦ σταυροῦ σημείῳ κατὰ τοῦ παλαμναίου ἐχρῆτο δαίμονος “ φεῦγε ” λέγων “ ἐξ ἐμοῦ πονηρέ · οὐαί σοι καὶ τοῖς σοῖς κατὰ τῶν Χριστιανῶν μηχανήμασιν ” . ἀλλὰ τὰ μέν τῆς τῶν ποδῶν ἀλγηδόνος ἱκανῶς ἡμῖν εἰρήσθω τὰ νῦν · εἰ δέ τις τῇ νόσῳ ταύτῃ συνήρατο κἀκ τοῦ κερασθέντος τούτῳ μεστοῦ πικρίας κρατῆρος , καθὼς ὲν ὀλίγοις ἐνσημανούμεθα , ἵνα μὴ λέγω τὸ πᾶν , καὶ τὰς ἀλγηδόνας συνηύξανε , κἂν ἡ βασιλις μέλιτι τὸν κρατῆρα περιχρίουσα τὰ πολλὰ διολισθαίνειν τῶν κακῶν προσεμηχανᾶτο φύλαξ ἀνύστακτος τοῦ αὐτοκράτορος οἶσα , προσερρίφθω καὶ οὗτος τῷ λόγῳ καὶ ἔστω τρίτη τις αἰτία τῆς νόσου τοῦ βασιλέως οὐ προχαταρκτικὴ μόνον , ἀλλὰ καὶ αυνεκτικωτάτη κατὰ τοὺς παῖδας τῶν ἰατρῶν οἱ καθάπαξ προσκεκρουκὼς ἐκεῖνος ἀπῆν , ἀλλὰ συμπαρῆν καὶ συμπαρωμάρτει ὡς ἐν τοῖς ἀγγείοις οἱ πονηρότατοι τῶν χυμῶν · μᾶλλον δέ , εἴ τις εἰς τὶν ἐκείνου φύσιν ἀπεῖδεν , οὐ μόνον αἰτία νοσήματος ἢν , ἀλλὰ καὶ ἄντικρους νόσημα καὶ βαρύτατον σύμπτωμα . ἀλλ' ἐπέχειν τὸν λόγον ἀνάγκη τὴν γλῶτταν ἐνδακόντας καὶ μὴ παρεκθέειν τῆς λεωφόροι , κἂν ὅτι μάλιστα προθυμότατος ᾐ κατὰ τῶν κακουργοτάτων ἐφάλλεσθαι . εἰς καιρὸν γὰρ τὸν προσήκοντα τὰ περὶ τούτου τεταμιεύσθω μοι .
Lemmas: ὁ δέ ὁ Φραγγικός στόλος ἡγεμών διά ὁ περισῴζω ἀπό ὁ πέντε δρομάς ναός ὁ περί ὁ Ῥωμαϊκός στόλος , ὡς εἴρω , βεβαιόω , καί ὅτι ὁ βασιλεύς ὁ στόλος εὐτρεπίζω ὁ αὐτός ἔφοδος περί ὁ Χερρόνησος περιμένω ἐνδιατρίβω , ὁ πρότερος σκοπός ἀφίστημι μηδόλως ὁ μέρος ὁ Ῥωμανία πλησιάζω ἐθέλω . παραχειμάζω οὖν ὁ βασιλεύς εἰς καλλιουπολις μετά ὁ βασιλίς ( συνέπομαι γάρ αὐτός διά ὁ ὁ ὀδύνη , ὡς πολλάκις ἱστορέω ) καί ὁ καιρός , κατά ὅς ὁ ὁ Λατῖνος εἴωθα ἀποπλέω στόλος , εἰς ὁ βασιλεύω ὑποστρέφω . οὖον πολύς παριππεύω χρόνος καί Τοῦρκος ἔφοδος καταγγέλλω ἐκ ἅπας ὁ ὁ ἀνατολή χώρα καί αὐτός ὁ Χορασὰν ὡς εἰς πεντήκοντα χιλιάς συμπίνω . οὐδέ γάρ πρός βραχύς ῥᾳστώνη μεταλαγχάνω ὁ ἅπας ὁ αὐτοκρατορία αὐτός χρόνος ἄλλος καί ἄλλος ἐπιφύω πολέμιος δινηεκῶς . μετακαλέω τοίνυν ἁπανταχόθεν ὁ ὁπλιτικός ἅπας , καί ὁ καιρός στοχάζομαι , κατά ὅς συνήθης ὁ ὁ κατά ὁ Χριστιανός ἐκδρομή ποιέω , ὁ ἀναμεταξύ Βυζάντιον καί Δάμαλις διαπεράω πορθμός . καί οὐδέ ὁ ἐπέρχομαι οὗτος ὁ πούς περιωδυνία ἀπείργω ὁ ἔργον . ὅστις οὔτε τις ὁ πρόγονος συμβαίνω ποτός , ἵνα τις ἐκ σπερματικός λόγος καί εἰς αὐτός κατέρχομαι νομίζω ὁ νόσος , οὔτε ἐκ δίαιτα ἁβρός , ὁποῖος ὁ διαρρέω ὁ βίος φιλήδονος συμβαίνω εἴωθα · ἀλλά ὅπως αὐτός ὁ διάθεσις ὁ πούς ἐπηρεάζω , ἐγώ διηγέομαι . σφός - Ριζέ ποτός γυμνάζω συσφαιρίζω καί ὁ τατικιων ἔχω , περί ὅς πολλάκις διαλέγω . ὅς καί ὑπό ὁ ἵππος παρασύρω ἐμπίπτω ὁ βασιλεύς · ἀναΐσσω ἀλγέω ὁ κεφαλίς ὁ γόνυ καί αὐτός ὅλος ὁ πούς διά ὁ ἀκροβαρής ὁ καταφορά οὐ ἐνδείκνυμι μέν ἀλγέω φερέπονος εἰμί , ὅμως μέντοι μικρός τις τυγχάνω ἐπιμέλεια καί κατά ὀλίγος εἰς ὁ ἀνώδυνος ἔρχομαι ὁ συνήθης διατριβή ἔχω . οὗτος μέν οὖν πρῶτος αἰτία ὁ ὁ πούς ἀλγηδών ὁ βασιλεύς · ὁ γάρ ὀδύνη ὁ τόπος εἰς ἑαυτοῦ ὁ ῥεῦμα ἐφέλκω . δύο δέ καί ἐναργής καί ὁ ὅλος ὀδύνη μήτηρ τοιοῦτος τις εἰμί . τίς οὐ οἶδα ὁ ἤπειρος ὁ Κελτός ἐκεῖνος πλῆθος ὁ ὁ βασιλίς πόλις καταλαμβάνω , ὁπότε ὁ ἑαυτοῦ ἁπανταχόθεν ἀπανίστημι πρός ἐγώ ὁρμάω ; τότε γάρ οὗτος εἰς πελάω - γος ἀχανής φροντίς ἐμπίπτω ἐκ πολύς σύν-εἶδον αὐτός ὁ Ῥωμαῖος βασίλειος ὀνειρώσσω , ὑπέρ ὁ ἄμμος δέ καί ὁ ἄστρον ὁ αὐτός πληθύς ὁράω , ὁ δέ Ῥωμαϊκός ἅπας δύναμις οὐδέ πρός πολλοστημόριον οὗτος ἐξισόω , εἰμί καί εἰς εἷς συνάπτω , πολύς γε μᾶλλον διασπείρω - Λ Μένων ὁ πλείων εἰμί καί ὁ μέν ὁ περί ὁ Σερβία Τέμπη καί Δαλματία ἐπιτηρέω , ὁ δέ ὁ περί ὁ Ἴστρος ὡς εἰς ὁ κομάς καί Δάκης ἔφοδος πολύς δέ καί ὁ ὁ Δυρράχιον φρουρά εμπιστεύομαι , ὡς μή ὑπό ὁ Κελτός καί αὖθις ἁλώϊος , οὗτος σύνορος ὁ αὐτοκράτωρ ὅλος γίγνομαι ὁ Κελτός ἄλλος πᾶς ἐν δύο τίθημι . καί ὁ μέν πέριξ ὑποκινέω βαρβαρικός καί μήπω εἰς φάος ἐκρήγνυμι ὁ ἔχθρα ἀξίωμα ἀνείργω καί δωρεά , ὁ δέ Κελτός ὁ ἔφεσις παντοῖος μεθοδεία ἀναστέλλω καί ὁ οἴκοι ὁ στάσις οὐ κακός , ὅτι μή καί μᾶλλον ὑφοράω παντοῖος φυλάσσω σπεύδω ἔντεχνος οὗτος ἀπείργω ὁ βούλευμα . ἀλλά τίς ὁ ἐπεισπίπτω αὐτός κακός ὁ κυκεών ἀπαγγέλλω δύναμαι ; παντοῖος παντοῖος οὖν πρός πᾶς γίγνομαι ὡς ἐν-εἰμί ὁ πρᾶγμα πρός ὁ κατεπείγω ἐνίστημι καθάπερ τις δόκιμος ἰατρός ὁ ὁ τέχνη κανών χράω . ἐπί ὁ βασιλικός τοίνυν ἅμα ἡμέρα καί εἴθυς ἥλιος ὁ ἀνατολικός ἀναθρῴσκω ὁρίζων κάθημαι θρόνος κελεύω ὁ Κελτοί ἅπας ἀκωλύτως εἴσειμι ἡμέρα ἕκαστος , ἅμα μέν ὁ ἑαυτοῦ αἰτέω ἀπαγγέλλω οὗτος ἐθέλω , ἅμα δέ καί ὁ αἰτέω θέλημα ὑπάγω διά παντοῖος λόγος αὐτός μηχανάομαι . ὁ δέ Κελτοί κόμης φύσις μέν ὁ ἀναίσχυντος καί ἰταμός ἔχω φύσις δέ ὁ ἐρασιχρήματος καί πρός πᾶς ὁ αὐτός βουλητός ἀκρατής καί πολυρρήμων ὑπέρ πᾶς γένος ἄνθρωπος κτάομαι οὖον σύν εὐταξία ὁ πρός ὁ αὐτοκράτωρ εἴσοδος ποιέω , ἀλλά ὁπόσος εἄν ἕκαστος ὁ κόμης βούλομαι , συμπαραλαμβάνω εἰσέρχομαι · καί οὗτος ἔχω ἕτερος , ἐφεξῆς δέ ἐκεῖνος ἄλλος . εἰσέρχομαι δέ οὖον πρός ὕδωρ , καθάπερ ποτέ ὁ ῥήτωρ ἐφίημι , ὁ ὁμιλία ποιέω , ἀλλά ὁπόσος ἕκαστος καί ὁ τυγχάνω βούλομαι προσομιλέω ὁ αὐτοκράτωρ χρόνος , τοσοῦτος καί τυγχάνω . ὁ δέ τοιοῦτος εἰμί ὁ τρόπος καί ὁ γλῶσσα ἀσύμμετρος καί μήτε ὁ αὐτοκράτωρ αἰδέομαι μήτε ὁ καιρός παραρρέω εὐλαβέομαι μήτε ὁ ὁ ὁράω νέμος ὑφοράω οὖον ὁ ὄπισθεν ἐρχόμενος ἕκαστος τόπος ὁμιλία παρέχω , ἀλλά ανέτως ὁ ὁμιλία καί ὁ αἰτέω ποιέω . ὁ λάλος δέ οὗτος καί θηρευτικός καί σμικρολογος ὁ λέξις ἅπας μέν οἶδα , ὁπόσος ἠθέω ἄνθρωπος μέλος καταστοχάζομαι · ὁ δέ τότε πάρειμι ἀκριβής ὁ πείρω διδάσκω . καί γάρ ἐπάν ἑσπέρα καταλαμβάνω , ἄσιτος διά ὅλος διαμένω ἡμέρα ἐξανίστημι ὁ θρόνος πρός ὁ βασιλικός κοιτωνίσκος ἀπονεύω · ἀλλά οὐδέ οὕτως ὁ ὁ Κελτός ἐλευθερόω ὄχλησις . ἄλλος γάρ ἄλλος προφθάνω οὖον ὁ ἀπολείπω μόνος ὁ ἡμερινός ὁμιλία , ἀλλά ἐκεῖνος αὖθις ἐπανέρχομαι Κῶς ἄλλος καί ἄλλος αἴτιος λόγος προβάλλω ἐκεῖνος ἵστημι ἀκλινής ὁ τοσοῦτος γλωσσαλγία ἀνέχω περιστοιχέω ὑπό ὁ Κελτός . καί εἰμί ὁράω καί πρός ὁ ἅπας ὑποφορά ἑτοίμως ὁ αὐτός καί ἠώς ὁ ανθυποφορά ποιέω . πέρας δέ ὁ ἄκαιρος οὗτος γλωσσαλγία οὐ ἐάν . ὁπηνίκα δέ τις ἀνακόπτω ὁ μεσάζοντας οὗτος ἐπιχειρέω , παρά ὁ βασιλεύς ἀνακόπτω . ὁ γάρ ὁ Φρόγγων φύσις ὀργίλος γιγνώσκω δείδω , μή ὅς μικρός πρόφασις μέγας πυρσός σκάνδαλον ἀνάπτω ἐκ οὗτος μέγας σέω βλάβη ὁ Ῥωμαῖος ἀρχή . καί οἶς ὡς ἀληθής παράδοξος ὁ φαίνω . ὥσπερ γάρ σφυρήλατος ἀνδριάς ἢ ἀπό τις χαλκός τυγχάνω ἢ ψυχρηλατέω σίδηρος κατασκευάζω , οὗτος παννύχιος ἵστημι ἐκ ἑσπέρα πολλάκις μέν μέχρι μέσος νύξ , πολλάκις δέ καί τρίτος ἀλεκτοροφωνία , εἰμί δέ ὅτε σχεδόν καί περί ὁ σαφής ἥλιος αὐγή . πᾶς δέ κάμνω πολλάκις μεθίστημι ἀναπαύω ἑαυτοῦ καί αὖθις εἰσέρχομαι δυσχεραίνω . † ἐντεῦθεν οὐδείς δύναμαι ὁ σύνειμι αὐτός πρός ὁ τοσοῦτος ἀμετακλινῆ στάσις , ἀλλά μετοκλάζω ἅπας ἄλλοτε ἄλλος · καί ὁ μέν ἐφηδράζετο , ὁ δέ πλαγιάζω ὁ κεφαλή ἐρείδω , ὁ δέ εἰς τοῖχος ὑπερείδω ἑαυτοῦ . μόνος πρός ὁ τοσοῦτος πόνος ἀμείλικτος ἔχω ὁ βασιλεύς . καί τίς γάρ ὁ ἐκεῖνος φερεπονία λόγος ἐφικνέομαι ; Μυρίανδρος γάρ εἰμί ὁ διάλεξις πολύς μέν ἕκαστος λαλέω καί ἀμετροεπῶς κολῳάω κατά Ὅμηρος · ἄλλος μεθίστημι παραδίδωμι ἕτερος ὁ λαλιά ἐκεῖνος εἰς ἄλλος μεταπέμπω , εἶτα αὖθις οὗτος εἰς ἕτερος . καί εἰμί μέν ἐν διάλειμμα οὗτος ὁ στάσις , ὁ δέ ὁ στάσις ἔχω ἀπέραντος μέχρι πρῶτος ὁ καί δύο ἀλεκτοροφωνία . μικρός δέ διαναπαύω ἥλιος πάλιν ἀνίσχω ἐπί ὁ θρόνος κάθημαι , καί πάλιν ἕτερος πόνος καί ἀγών διπλόος ὁ νυκτερινός ἐκεῖνος διαδέχομαι . ἐκ ταΐτης τοιγάρ ὁ αἴτιος ὁ ὀδύνη ὁ πούς ἐνσκήπτω ὁ αὐτοκράτωρ . ἔκτοτε δέ μέχρι τέλος ἐκ διάστημα τις χρονικός ἔπειμι ὁ ῥεῦμα ὀδύνη ἐπάγω σφοδρός . ὁ δέ τοδουος ἐγκαρτερέω εἄν , ὡς μηδέποτε γογγυστικός ῥῆμα , ἀλλά ὁ “ ἀξίως πάσχω · εὔλογος ἐγώ οὗτος διά ὁ ὁ ἐμέω ἁμαρτία πλῆθος ” . εἰμί καί ποῦ δέ ὁ χεῖλος αὐτός ῥῆμα μικροψυχία ἐκτρέχω , εὐθύς ὁ ὁ σταυρός σημεῖον κατά ὁ παλαμναῖος χράω δαίμων “ φεύγω ” λέγω “ ἐκ ἐγώ πονηρός · οὐαί σύ καί ὁ σός κατά ὁ Χριστιανός μηχάνημα ” . ἀλλά ὁ μέν ὁ ὁ πούς ἀλγηδών ἱκανῶς ἐγώ εἴρω ὁ νῦν · εἰμί δέ τις ὁ νόσος οὗτος συναίρω ἐκ ὁ κεράννυμι οὗτος μεστός πικρία κρατήρ , καθώς εἰμί ὀλίγος ἐνσημαίνω , ἵνα μή λέγω ὁ πᾶς , καί ὁ ἀλγηδών συναυξάνω , κἀν ὁ Βασιλίς μέλι ὁ κρατήρ περιχρίω ὁ πολύς διολισθάνω ὁ κακός προσμηχανάομαι φύλαξ ἀνύστακτος ὁ αὐτοκράτωρ εἰμί , προσρίπτω καί οὗτος ὁ λόγος καί ἵστημι τρίτος τις αἰτία ὁ νόσος ὁ βασιλεύς οὖον προκαταρκτικός μόνος , ἀλλά καί αυνεκτικωτάτη κατά ὁ παῖς ὁ ἰατρός ὁ καθάπαξ προσκρούω ἐκεῖνος ἄπειμι1 , ἀλλά συμπάρειμι καί συμπαρομαρτέω ὡς ἐν ὁ ἀγγεῖον ὁ πονηρός ὁ χυμός · μᾶλλον δέ , εἰμί τις εἰς σύ ἐκεῖνος φύσις ἀφοράω , οὖον μόνος αἰτία νόσημα εἄν , ἀλλά καί ἄντικρους νόσημα καί βαρύς σύμπτωμα . ἀλλά ἐπέχω ὁ λόγος ἀνάγκη ὁ γλῶσσα ἐνδάκνω καί μή παρεκθέω ὁ λεωφόρος , κἀν ὅτι μάλιστα πρόθυμος ὁ κατά ὁ κακοῦργος ἐφάλλομαι . εἰς καιρός γάρ ὁ προσήκω ὁ περί οὗτος ταμιεύω ἐγώ .