andronicus-rhodius.de-passionibus-lib-1-sp andronicus_mullach_fpg3_0191.2
( Cf . Philos . Gr . Fragm . vol . II , pag . 157 ) τὸ μὲν οὖ νοήσει μετὰ λόγου περιληπτὸν ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ ὄν , τὸ δ' αὐ δοξὴ μετ' αἰσθήσεως ἀλόγου δοξαστὸν γιγνόμενον καὶ ἀπολλύμενον , ὄντος δὲ οὐδέποτε ὄν . Sic enim pag . 78 . A ( pag . 183 ed . Schnei - der . ) explanato Platonis dogmate istum philo - sophum redarguit : ὅλως δὲ περὶ κριτηρίων ἤν ἔχει δοξάν ὁ Πλάτων , ἀπὸ τούτων ληπτέον . Ἄλλων γὰρ ἄλλο τὸ κριτήριον θεμένων , τῶν μὲν αἰσθήσιν , ὥσπερ οἱ Πρωταγόρειοι φασί , τῶν δὲ δόξαν , ὥσπερ οἱ λέγων δοκός ἐπὶ πᾶσι τέτυκται , τῶν δὲ λόγον , τῶν δὲ νοῦν , ὁ Πλάτων οἰκείως τοῖς πράγμασι τὴν τῶν κριτηρίων διεῖλεν οὐσίαν , τοῖς μὲν νοητοῖς νοῦν ἀπονείμας , τοῖς διανοητοῖς διάνοιαν , τοῖς δὲ δοξαστοῖς δόξαν , τοῖς δὲ αἰσθητοῖς αἴσθησιν . Καὶ μὴ διὰ τοῦτο αἴσθησις διεσπαρμένα τὰ κριτήρια κατ' αὐτὴν ὑπάρχειν . Ἡ γὰρ ψυχὴ καὶ ἓν ἐστι καὶ πλήθος . Εἰ τοίνυν τὸ κρίνον ψυχὴ ἐστιν ( οὐ γὰρ που σῶμα τὸ ἡμέτερον κριτικὴν ἔχει δύναμιν ) ἢ δὲ ψυχὴ ἓν ἐστι καὶ πλήθος , καὶ τὸ κριτικὸν ἄρα ἓν ἐστιν ἅμα καὶ πολλά , καὶ μονοειδὴς ἡ κριτικὴ δύναμις καὶ πολυειδής . Τίς οὖν ἡ μία δύναμις ; φαίτ' τις ἂν . Ὁ λόγος , φήσομεν . Οὕτως μὲν γὰρ ἐπὶ τὴν τῶν νοητῶν θέαν στελλόμενος ἐκαυτῷ τε χρήζεται καὶ τῇ νοήσει , οὐχ ὡς ὀργάνωι μὲν ἡ νόησις , τὸ δὲ χρώμενον αὐτῷ , ὡς ὑστερα Σεβήρος ὁ Πλατωνικός , χειρίω τοῦ λόγου τὴν νόησιν τιθέμενος , ἀλλ' ὅτι φῶς ἐστιν ἡ νόησις τοῦ λόγου , τελειουργὸς οὖσα καὶ ἀναγωγὸς αὐτοῦ καὶ ἀπολαμπρύνουσα τὴν ἐν αὐτῷ γνωστικὴν δύναμιν . Quid ? quod mundum per se sempiternum , hunc vero qui nunc sit et moveatur , ortum statuit . Nempe mirabiliter in - terpretatur ea quæ leguntur apudPlatonem Tim . p . 28 . C . ( cf . Philos . Gr . Fragm . vol . II , pag . 157 ) γένοντες γὰρ ἀπτός τέ ἐστι καὶ σῶμα ἔχων , πάντα δὲ τὰ τοιαῦτα αἰσθητά , τὰ δ' αἰσθητά , δοξὴ περιληπτὰ μετ' αἰσθήσεως , γιγνόμενα καὶ γεννητὰ ἔφην . Qua de re operæ pretium est audire Proculum ad Tim . p . 88 D ( pag . 207 ed . Schneider ) philosophantem , qui simul Severi sententiam explodit . Is igitur ait : ἀλλὰ μὴν ἀναγκαῖον ταῦτα συγχωρεῖν , εἰ γενετὸς κατὰ χρόνον ὁ κόσμος , ἀλλὰ μὴ τῇ ἀπειρίᾳ τοῦ χρόνου συνοφεστώς . Δοκοῦσι δὲ μοι καὶ εἰς αὐτὸν πλήμμελεῖν καὶ ἄλλως
Lemmas: ( Cf . Philos . Gr . Fragm . vol . II , pag . 157 ) ὁ μέν οὖον νοέω μετά λόγος περιληπτός ἀεί κατά ὁ αὐτός εἰμί , ὁ δέ αὖος δόξα μετά αἴσθησις ἄλογος δοξαστός γίγνομαι καί ἀπόλλυμι , εἰμί δέ οὐδέποτε εἰμί . Sic enim pag . 78 . A ( pag . 183 ed . Schnei - der . ) explanato Platonis dogmate istum philo - sophum redarguit : ὅλως δέ περί κριτήριον ἐάν ἔχω δόξα ὁ Πλάτων , ἀπό οὗτος ληπτέος . Ἄλλων γάρ ἄλλος ὁ κριτήριον τίθημι , ὁ μέν αἴσθησις , ὥσπερ ὁ πρωταγόρειος φημί , ὁ δέ δόξα , ὥσπερ ὁ λέγω δοκός ἐπί πᾶς τεύχω , ὁ δέ λόγος , ὁ δέ νόος , ὁ Πλάτων οἰκεῖος ὁ πρᾶγμα ὁ ὁ κριτήριον διαιρέω οὐσία , ὁ μέν νοητός νόος ἀπονέμω , ὁ διανοητός διάνοια , ὁ δέ δοξαστός δόξα , ὁ δέ αἰσθητός αἴσθησις . καί μή διά οὗτος αἴσθησις διασπείρω ὁ κριτήριον κατά αὐτός ὑπάρχω . ὁ γάρ ψυχή καί εἷς εἰμί καί πλήθος . εἰμί τοίνυν ὁ κρίνον ψυχή εἰμί ( οὖον γάρ ποῦ σῶμα ὁ ἡμέτερος κριτικός ἔχω δύναμις ) ἢ δέ ψυχή εἷς εἰμί καί πλήθος , καί ὁ κριτικός ἄρα εἷς εἰμί ἅμα καί πολύς , καί μονοειδής ὁ κριτικός δύναμις καί πολυειδής . Τῖς οὖν ὁ εἷς δύναμις ; φημί τις εἄν . ὁ λόγος , φημί . οὕτως μέν γάρ ἐπί ὁ ὁ νοητός θέα στέλλω καίω τε χρῄζω καί ὁ νοέω , οὐ ὡς ὄργανον μέν ὁ νόησις , ὁ δέ χράω αὐτός , ὡς ὕστερος Σεβήρος ὁ Πλατωνικός , χειριάω ὁ λόγος ὁ νόησις τίθημι , ἀλλά ὅτι φάος εἰμί ὁ νόησις ὁ λόγος , τελειουργός εἰμί καί ἀναγωγός αὐτός καί ἀπολαμπρύνω ὁ ἐν αὐτός γνωστικός δύναμις . Quid ? quod mundum per se sempiternum , hunc vero qui nunc sit et moveatur , ortum statuit . Nempe mirabiliter in - terpretatur ea quæ leguntur apudPlatonem Tim . p . 28 . C . ( cf . Philos . Gr . Fragm . vol . II , pag . 157 ) γίγνομαι γάρ ἁπτός τε εἰμί καί σῶμα ἔχω , πᾶς δέ ὁ τοιοῦτος αἰσθητής , ὁ δέ αἰσθητής , δόξα περιληπτός μετά αἴσθησις , γίγνομαι καί γεννητός φημί . Qua de re operæ pretium est audire Proculum ad Tim . p . 88 D ( pag . 207 ed . Schneider ) philosophantem , qui simul Severi sententiam explodit . Is igitur ait : ἀλλά μήv ἀναγκαῖος οὗτος συγχωρέω , εἰμί γίγνομαι κατά χρόνος ὁ κόσμος , ἀλλά μή ὁ ἀπειρία ὁ χρόνος συνοφεστώς . δοκέω δέ ἐγώ καί εἰς αὐτός πλημμελέω καί ἄλλως