andronicus-rhodius.de-passionibus-lib-1-sp andronicus_mullach_fpg3_0233.1
εἰναί τινας , οὐχ ἂν σχοίεν τὸ κριτήριον καὶ τὸν κανόνα βέβαιον , οὐδ’ ἐχέγγυον . Οὐχ ὁρῶσι δέ , ὡς οὐχ ἂν φθάνοιεν οὕτω γε , καὶ τὰς δόξας ἀπάσας ἀληθεῖς ἀποφαίνοντες · πολλὰ γὰρ ἂν ταύταις περιυκαμεν κρίνειν , καὶ οὐδὲν ἦττον ἀξιοῦσιν αὐτῶν τὰς μὲν ἀληθεῖς εἶναι , τὰς δὲ ψευδεῖς . Ἐπειτα δὲ σκοποῦν ἴδοι τις ἂν , οὐδὲ τῶν ἄλλων κριτηρίων αἰεὶ καὶ διὰ παντὸς ἀξέυδε · οὐδὲν , οἷον λέγω ζυγόν , ἢ τόρνον , ἢ τι τῶν τοιούτων · ἀλλ’ ἕκαστον αὐτῶν , ᾧοὶ μὲν ἔχον , ὑμεῖς ἐστιν · ὧδὶ δέ , μοχθηρόν · καὶ τούτῳι μὲν χρωμένων τὸν τρόπον , ἀληθεύει · τούτῳι δέ , ψεύδεται . Καὶ μὴν εἰς πᾶσα αἴσθησις ἀληθὴς ἦν , οὐκ ἔδει τοσοῦτον διαφέρειν αὐτάς . Ἄλλαι γὰρ εἰσιν ἐγγύθεν καὶ πόρρωθεν , καὶ νοσούντων καὶ ὑβρωμένων , καὶ τεγνιτῶν καὶ ἀτέγνων , καὶ φρονίμων καὶ ἀφρόνων . Τὰς δὲ δὴ τῶν μεμηνημένων παντάπασιν ἂν εἴη ἄτοπον λέγειν ἀληθεῖς εἶναι , καὶ τὰς τῶν παρορώντων καὶ παρακουούντων . Εὐῆρδης γὰρ ἂν ἦν τὸ λεγόμενον , ὡς ὁ παραορῶν ἤτοι ὁρᾷ ἢ οὐχ ὁρᾷ . Φαίν γὰρ ἂν τις , ὅτι ὁρᾷ μὲν , ἀλλ’ οὐχ ὁρθῶς . Ὀπόταν μέντοι φύσιν , ὡς ἡ μὲν αἴσθησις οὕσα ἄλογος οὐδὲν προστίθησιν , οὐδ’ ἀφαιρεῖ , φαίνονται τάμποδῶν οὐχ ὁρώντες . Ἐπὶ γὰρ τοῦ ἐρεσμοῦ τοῦ ἐν τῷ ὕδατι , κάπὶ τῶν γραφῶν καὶ μυρίων ἄλλων ἡ αἴσθησις ἐστιν ἡ ἀπατώσσα . Διὸ καὶ μεμφόμεθα πάντες ἐπὶ τῶν τοιούτων οὐ τὸν νοῦν ἡμῶν , ἀλλὰ τὴν φαντασίαν . Ἐλέγχει γὰρ ὁ λόγος αὐτὸς ἑαυτόν , ἀξίων ἀπασαν ἀληθῆ φαντασίαν εἶναι . Τὴν γὰρ ἡμετέραν , δι’ ἣν οὐχ οἴόμεθα πᾶσαν εἶναι τοιαύτην , ψευδῆ πάντως ἀποφαίνει . Συμβαίνει τοίνυν αὐτοῖς ἀπασαν φαντασίαν ἀληθῆ καὶ ψευδῆ λέγειν εἶναι . Καθόλου δὲ ἀμαρτάνουσιν , ἀξιοῦντες , ὅποια ἂν ἡμῖν φαίνηται τὰ πράγματα , τοιαῦτα καὶ εἶναι . Τοῦναντίον γὰρ , ὅποια πέφυκε , τοιαῦτα φαίνεται , καὶ οὐχ ἡμεῖς αὐτὰ ποιοῦμεν οὕτως ἔχειν , ἀλλ’ ὑπ’ ἐκείνων αὐτοὶ διατιθέμεθα πως . Ἔπει καὶ γελοῖον εἴη ἂν , εἰ διανοησόμεθα ἡμεῖς , ὥσπερ οἱ ζωγράφοι καὶ πλάσται σκύλακας ἢ χιμαῖρας , ἀξιοῦν εὐθὺς εἶναι ταῦτα , καὶ διὰ τοῦτο φαντάζεσθαι , καθάπερ εὐτρεπῆ παρέσται . Διότι μὲν οὖν οὐχ ὁρθῶς λέγουσιν , οἱ φάσκοντες εἶναι πᾶσαν αἴσθησιν καὶ πᾶσαν φαντασίαν ἀληθῆ , δῆλον ἐκ τούτων . Ἄλλα γὰρ καὶ τούτων οὕτως ἔχόντων , αὐθὶς οἱ περὶ τὸν Ἐπίκουρον ἐκ τῆς Ἀριστίππου διαδοχῆς δριμώμενοι , πάντα ἡδονῆς ἐξῆπτον καὶ αἰσθήσεως , μόνα τὰ πάθη καταληπτὰ καὶ τέλος ἀγαθῶν τὴν ἡδονὴν εἶναι δριζόμενοι . Λέγεται δὲ ὁ Ἐπίκουρος ὑπὸ μὲν τινων μηδενὸς ἀρχεσθαι , ἐντυχειν δὲ τοῖς τῶν παλαιῶν συγγράμμασιν , ὑπὸ τινων δ’ ὅτι ἤκουσε Ξενοκράτους , ὕστερον δὲ καὶ Ναυσιφά -
Lemmas: εἰμί τις , οὐ εἄν ἔχω ὁ κριτήριον καί ὁ κανών βέβαιος , οὐδέ ἐχέγγυος . οὐχ ὁράω δέ , ὡς οὐ εἄν φθάνω οὗτος γε , καί ὁ δόξα ἅπας ἀληθής ἀποφαίνω · πολύς γάρ εἄν οὗτος περικαίω κρίνω , καί οὐδείς ἀίσσω ἀξιόω αὐτός ὁ μέν ἀληθής εἰμί , ὁ δέ ψευδής . ἔπειτα δέ σκοπέω ὁράω τις εἄν , οὐδέ ὁ ἄλλος κριτήριον ἀεί καί διά πᾶς αὐξύνω · οὐδείς , οἷος λέγω ζυγόν , ἢ τόρνος , ἢ τίς ὁ τοιοῦτος · ἀλλά ἕκαστος αὐτός , Ἴ μέν ἔχω , σύ εἰμί · ὧδε δέ , μοχθηρός · καί οὗτος μέν χράω ὁ τρόπος , ἀληθεύω · οὗτος δέ , ψεύδω . καί μήv εἰς πᾶς αἴσθησις ἀληθής εἰμί , οὐ ἐσθίω τοσοῦτος διαφέρω αὐτός . ἄλλος γάρ εἰμί ἐγγύθεν καί πόρρωθεν , καί νοσέω καί ὑβρωμένων , καί τεγνιος καί ἀτέγνων , καί φρόνιμος καί ἄφρων . ὁ δέ δή ὁ μιμνῄσκω παντάπασι εἄν εἰμί ἄτοπος λέγω ἀληθής εἰμί , καί ὁ ὁ παροράω καί παρακούω . Εὐῆρδης γάρ εἄν εἰμί ὁ λέγω , ὡς ὁ παραοροος ἤτοι ὁράω ἢ οὐ ὁράω . Φάιν γάρ εἄν τις , ὅτι ὁράω μέν , ἀλλά οὐ ὀρθῶς . ὁπόταν μέντοι φύσις , ὡς ὁ μέν αἴσθησις εἰμί ἄλογος οὐδείς προστίθημι , οὐδέ ἀφαιρέω , φαίνω ταμποδηω οὐ ὁράω . ἐπί γάρ ὁ ἐρεσμοῦ ὁ ἐν ὁ ὕδωρ , κάπος ὁ γραφεύς καί μυρίος ἄλλος ὁ αἴσθησις εἰμί ὁ ἀπατάω . Διὸ καί μέμφομαι πᾶς ἐπί ὁ τοιοῦτος οὖον ὁ νόος ἐγώ , ἀλλά ὁ φαντασία . ἔλεγχος γάρ ὁ λόγος αὐτός ἑαυτοῦ , ἄξιος ἅπας ἀληθής φαντασία εἰμί . ὁ γάρ ἡμέτερος , διά ὅς οὐ οἴομαι πᾶς εἰμί τοιοῦτος , ψευδής πάντως ἀποφαίνω . συμβαίνω τοίνυν αὐτός ἅπας φαντασία ἀληθής καί ψευδής λέγω εἰμί . Κάθολος δέ ἁμαρτάνω , ἄξιος , όποιος εἄν ἐγώ φαίνω ὁ πρᾶγμα , τοιοῦτος καί εἰμί . τουναντίον γάρ , όποιος φύω , τοιοῦτος φαίνω , καί οὐ ἐγώ αὐτός ποιέω οὕτως ἔχω , ἀλλά ὑπό ἐκεῖνος αὐτός διατίθημι πως . ἔπος καί γελοῖος εἰμί εἄν , εἰμί διανοέομαι ἐγώ , ὥσπερ ὁ ζωγράφος καί πλάστης σκύλαξ ἢ χίμαιρα , ἀξιόω εὐθύς εἰμί οὗτος , καί διά οὗτος φαντάζω , καθάπερ εὐτρεπής πάρειμι . διότι μέν οὖν οὐ ὀρθῶς λέγω , ὁ φάσκω εἰμί πᾶς αἴσθησις καί πᾶς φαντασία ἀληθής , δῆλος ἐκ οὗτος . ἄλλος γάρ καί οὗτος οὕτως ἔχοω , αὐθίς ὁ περί ὁ Ἐπίκουρος ἐκ ὁ Ἀρίστιππος διαδοχή δριμώμενοι , πᾶς ἡδονή ἐξάπτω καί αἴσθησις , μόνος ὁ πάθος καταληπτός καί τέλος ἀγαθός ὁ ἡδονά εἰμί δριζομενω . λέγω δέ ὁ Ἐπίκουρος ὑπό μέν τίνω μηδείς ἄρχω , ἐντυγχάνω δέ ὁ ὁ παλαιός σύγγραμμα , ὑπό τίνω δέ ὅτι ἀκούω Ξενοκράτης , ὕστερος δέ καί Ναυσιφά -