andronicus-rhodius.de-passionibus-lib-1-sp andronicus_mullach_fpg3_0235.1
τῆλγηθὸς διάγνωσιν . Ἡ δεινὸν γ’ ἂν εἴη , ° πεφυκότας ἀνθρώπους , ἡδονὰς καὶ πόνους ἀλόγοις ἐπιτρέπειν ἑαυτούς , ἀφέντας τὸν θεióτατον κριτὴν νοῦν . Ταῦτα ἀπὸ τῶν Ἀριστοχλέους . ( Eusebii Praeparat . Evang . lib . XIV , cap . 21 πρὸς τοὺς κατ’ Ἐπίκουρον ἡδονὴν τέλος ὁρίζομένους . Ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ . Scripsi : a τὰ δὲ πάθη ] e Vigcrii conjectura ; codd . τοιαῦτα δὲ πάθη . b διὸ ταῦτα ] cum Vigero ; codd . διὰ ταῦτα . — ° ἡ δεινὸν γ’ ἂν εἴη ] libri ἡ δεινὸν γ’ ἂν εἴη . — 7 . Πῶς γὰρ οἷόν τε , καθάπερ φησὶν Ἐπίκουρος ἐν τῇ περὶ τῶν ἐπιστημάτων ἐπιστολῇ , νέον μὲν ὄντα καταφαγεῖν αὐτὸν τὴν πατριῶν ὀυσίαν , ἔπειτα δὲ ἐπὶ τὸ στρατεύεσθαι συνειδοῦσαι · κακῶς δὲ πράττοντα ἐν τούτοις ἐπὶ τὸ φαρμακοπολεῖν ἐλθεῖν · ἔπειτα ἀναπεπταμένω τοῦ Πλάτωνος περιπάτω πᾶσι , παραλαβεῖν αὐτόν · ἡ πῶς ἂν τις ἀποδείξαιτο Τιμαίου τοῦ Ταυρομενίτου , λέγοντος ἐν ταῖς ἱστορίαις , ἀδὸξον θύρας αὐτὸν ἰατρεῖον καὶ τὰς τυγούσας , διὰ τῆς ἡλικίας , κλεῖσαι · τὶς δ’ ἂν πεισθείη τοῖς ὑπ’ Ἀριστοξένου τοῦ μουσικοῦ λεγομένοις ἐν τῷ βίῳ τοῦ Πλάτωνος · ἐν γὰρ τῇ πλάνῃ καὶ τῇ ἀποδημίᾳ φησὶν ἐπανίστασθαι καὶ ἀντοιχοδομεῖν αὐτῷ τινὰς Περίπατον ξένους ὄντας . Οἴονται οὖν ἕνοι ταῦτα περὶ Ἀριστοτέλους λέγειν αὐτόν , Ἀριστοξένου διὰ παντὸς εὐφημοῦντος Ἀριστοτέλην . Καταγέλαστα δ’ εἰκότως εἶναι φαῖν τις ἂν καὶ τὰ ἀπομνημονεύματα τὰ Ἀλεξίνου τοῦ Ἐριστικοῦ . Ποιεῖ γὰρ Ἀλέξανδρον παῖδα διαλεγόμενον τῷ πατρὶ Φιλίππῳ , καὶ διαπτύοντα μὲν τοὺς τοῦ Ἀριστοτέλους λόγους , ἀποδεχόμενον δὲ Νικαγόραν , τὸν Ἐρμὴν ἐπιχληθέντα . Καὶ Ἐδουελίδης δὲ προδήλως ἐν τῷ κατ’ αὐτοῦ βιβλίῳ ψεύδεταί , πρῶτον μὲν ποιήματα ψυχρὰ προφερόμενος , a ὡς γεγραφότων ἄλλων περὶ τοῦ γάμου , καὶ τῆς πρὸς Ἐρμείαν οἰκειότητος αὐτῷ γεγενημένης · ἔπειτα Φιλίππῳ φάσκων αὐτὸν προσκόβμι , καὶ τελευτῶντι Πλάτωνι μὴ παραγενέσθαι , τὰ τε βιβλία αὐτοῦ διαφθεῖραι . Τὴν μὲν γὰρ Δημοχάρους κατηγορίαν κατὰ τῶν φιλοσόφων τὴ χρι λέγειν · οὐ γὰρ Ἀριστοτέλην μόνον , ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄλλους κακῶς εἴργκεν . Ἔτι γε μὴν αὐτὰς τὰς διαδολὰς σκοπῶν ἂν τις ληρεῖν αὐτὸν φαῖν . Λέγει γὰρ Ἐπιστολὰς Ἀριστοτέλους ἀλῶναι κατὰ τὰς πόλεις τῆς Ἀθηναίων , καὶ Στάγειρα τὴν πατρίδα b προδοῦναι Μακεδόσιν αὐτόν . Ἔτι δὲ κατασχορήσεις Ὀλύνθου , μηνύειν , ἐπὶ τοῦ λαφυροπωλείου , Φιλίππῳ τοὺς πλουσιωτάτους τῶν Ὀλυνθίων . Ἡλίδια δὲ διαβέβληχεν αὐτὸν καὶ Κηρισόδωρος , δ Ἰσοκράτους μαθητής , τρυφερὸν καὶ τένδην , καὶ ἄλλα τοιαῦτα λέγων αὐτὸν εἶναι . Πάντα δ’ ὑπερπαλαίει μωρίᾳ τὰ ὑπὸ Λύκωνος εἰρημένα , τοῦ λέγοντος εἶναι Πυθαγορικὸν ἑαυτόν . Φησὶ γὰρ ὕδειν Ἀριστοτέλην θυσίαν τετελευτηκυίᾳ τῇ γυναικὶ τοιαύτην , ὁποίαν Ἀθηναῖοι τῇ Δήμητρι , καὶ ἐν ἐλαίῳ θερμῷ λουόμενον , τοῦτο δή πιπράσκειν . Ἡνίκα δὲ εἰς Χαλκίδα ἀπῆλθε , τοὺς τελῶνας εὑρεῖν ἐν τῷ πλοίῳ λοπάδια χαλχῇ πέντε καὶ ἑβδομήκοντα . Καὶ σχεδὸν οἱ μὲν πρῶτοι διαβαλόντες
Lemmas: τῆλγηθὸς διάγνωσις . ὁ δεινός γε εἄν εἰμί , ° φύω ἄνθρωπος , ἡδονά καί πόνος ἄλογος ἐπιτρέπω ἑαυτοῦ , ἀφίημι ὁ θεióτατον κριτής νόος . οὗτος ἀπό ὁ αριστοχλεος . ( Eusebii Praeparat . Evang . lib . XIV , cap . 21 πρός ὁ κατά Ἐπίκουρος ἡδονά τέλος ὁρίζω . ἀπό ὁ αὐτός . Scripsi : a ὁ δέ πάθος ] e Vigcrii conjectura ; codd . τοιοῦτος δέ πάθος . b διό οὗτος ] cum Vigero ; codd . διά οὗτος . — ° ὁ δεινός γε εἄν εἰμί ] libri ὁ δεινός γε εἄν εἰμί . — 7 . Πῶς γάρ οἷος τε , καθάπερ φημί Ἐπίκουρος ἐν ὁ περί ὁ ἐπίστημα ἐπιστολή , νέος μέν εἰμί κατεσθίω αὐτός ὁ πατριά οὐσία , ἔπειτα δέ ἐπί ὁ στρατεύω συνειδιδωμι · κακῶς δέ πράσσω ἐν οὗτος ἐπί ὁ φαρμακοπολέω ἔρχομαι · ἔπειτα ἀναπετάννυμι ὁ Πλάτων περίπατος πᾶς , παραλαμβάνω αὐτός · ὁ πῶς εἄν τις ἀποδείκνυμι Τίμαιος ὁ Ταυρομενίτης , λέγω ἐν ὁ ἱστορία , ἄδοξος θύρα αὐτός ἰατρεῖον καί ὁ τυγουω , διά ὁ ἡλικία , καλέω · τις δέ εἄν πείθω ὁ ὑπό Ἀριστόξενος ὁ μουσικός λέγω ἐν ὁ βίος ὁ Πλάτων · ἐν γάρ ὁ πλάνη καί ὁ ἀποδημία φημί ἐπανίστημι καί αντοιχοδομεω αὐτός τις περίπατος ξένος εἰμί . οἴομαι οὖν ἕνος οὗτος περί Ἀριστοτέλης λέγω αὐτός , Ἀριστόξενος διά πᾶς εὐφημέω Ἀριστοτέλης . καταγέλαστος δέ εἰκότως εἰμί φαίνω τις εἄν καί ὁ ἀπομνημόνευμα ὁ Ἀλεξῖνος ὁ ἐριστικός . ποιός γάρ Ἀλέξανδρος παῖς διαλέγω ὁ πατήρ Φίλιππος , καί διαπτύω μέν ὁ ὁ Ἀριστοτέλης λόγος , ἀποδέχομαι δέ Νικαγόρη , ὁ Ἑρμῆς ἐπικαλέω . καί εδουελιδηω δέ πρόδηλος ἐν ὁ κατά αὐτός βιβλίον ψεύδω , πρῶτος μέν ποίημα ψυχρός προφέρω , a ὡς γράφω ἄλλος περί ὁ γάμος , καί ὁ πρός Ἑρμῆς οἰκειότης αὐτός γίγνομαι · ἔπειτα Φίλιππος φάσκω αὐτός προσκόπτω , καί τελευτή Πλάτων μή παραγίγνομαι , ὁ τε βιβλίον αὐτός διαφθείρω . ὁ μέν γάρ Δημοχάρης κατηγορία κατά ὁ φιλόσοφος ὅς χρις λέγω · οὖον γάρ Ἀριστοτέλης μόνος , ἀλλά καί ὁ ἄλλος κακῶς ἔργω . ἔτι γε μήv αὐτός ὁ διαδολαας σκοπός εἄν τις ληρέω αὐτός φαίνω . Λέγος γάρ Ἐπιστολή Ἀριστοτέλης ἁλίσκομαι κατά ὁ πόλις ὁ Ἀθηναῖος , καί Στάγειρος ὁ πατρίς b προδίδωμι Μακεδών αὐτός . ἔτι δέ κατασχορησις Ὄλυνθος , μηνύω , ἐπί ὁ λαφυροπωλείου , Φίλιππος ὁ πλούσιος ὁ Ὀλύνθιος . Ἡλίδια δέ διαβάλλω αὐτός καί Κηρισόδωρος , δ Ἰσοκράτης μαθητής , τρυφερός καί τένδα , καί ἄλλος τοιοῦτος λέγω αὐτός εἰμί . Πάν δέ ὑπερπαλαίει μωρία ὁ ὑπό Λύκων εἴρω , ὁ λέγω εἰμί Πυθαγορικός ἑαυτοῦ . φημί γάρ ὑδέω Ἀριστοτέλης θυσία τελευτάω ὁ γυνή τοιοῦτος , ὁποῖος Ἀθηναῖος ὁ Δημήτηρ , καί ἐν ἔλαιον θερμός λούω , οὗτος δή πέρνημι . ἡνίκα δέ εἰς Χαλκίς ἀπέρχομαι , ὁ τελώνης εὑρίσκω ἐν ὁ πλοῖον λοπάδιον κάλχη πέντε καί ἑβδομήκοντα . καί σχεδόν ὁ μέν πρῶτος διαβάλλω