andronicus-rhodius.de-passionibus-lib-1-sp andronicus_mullach_fpg3_0244.2
ἐστὶ , διὰ δὲ τὴν ἀεικίνητον τοῦ παράγοντος ἐπιστάσιν καὶ ἐν ἀρχῇ ἀεὶ ἐστι καὶ αἰδίον ὑπάρχει , ὥστε τὸ κατὰ μέγεθος ἀρχὴν καὶ τέλος ἔχον καὶ κατὰ χρόνον ἔχει ταῦτα καὶ ἀνάπαλιν . Τὸ γὰρ ἀρχὴν ἔχον χρόνου καὶ τέλος οὐχ ἅμα πᾶν ἐστι . Διὸ ποιεῖται τὴν μὲν ἀπόδειξιν ἀπὸ τῆς κατὰ χρόνον ἀρχῆς καὶ τελευτῆς . Ἄναρχον δὲ οὕτω καὶ ἀτελεύτητον οὐ φησιν εἶναι δ μὴ πᾶν ἐστι , τοῦτ’ ἐστὶν ὁ μὴ ἅμα ὅλον ἐστίν , ὅπερ τοῖς ἀμερεσὶν ὑπάρχει καὶ τῷ ὂντι ἀπειροῖς , τῷ δὲ γε ἀπλῶς ὂντι καὶ κυριώτατα · τῷ γὰρ ὂντι πᾶν ἐκεῖνό ἐστι . Λέγει δὲ ταῦτα οὕτως ὁ Μέλισσος . « Ὁ τε τοίνυν οὐχ ἐγένετο ἐστι δὲ , ἀεὶ ἦν καὶ ἀεὶ ἔσται , καὶ ἀρχὴν οὐκ ἔχει , οὐδὲ τελευτήν , ἀλλ’ ἀπειρόν ἐστιν · εἰ μὲν γὰρ ἐγένετο , ἀρχὴν ἂν εἴχεν · ἤρξατο γὰρ ἂν ποτε γινόμενον , καὶ τελευτήν · ἐτελεύτησε γὰρ ἂν ποτε γινόμενον . Εἰ δὲ μήτε ἤρξατο μήτε ἐτελεύτησεν , ἀεὶ τε ἦν καὶ ἀεὶ ἔσται οὐκ ἔχον ἀρχὴν οὐδὲ τελευτήν · οὐ γὰρ ἀεὶ εἶναι ἀνυστὸν ἐστι , τι μὴ πᾶν ἐστι . » Καὶ ὅτι μὲν τὸ ποτὲ χρονικὸν ἐστι δῆλον , ὅτι τὸ γινόμενον τὸ κατ’ οὐσίαν γεννητὸν εἴπεν , ὁ ἕως ἂν ἦ , γινόμενον ἐστὶ καὶ οὐχ ὂν , δῆλον ἐκ τοῦ ἐτελεύτησεν ἂν ποτε γινόμενον , καὶ ἐκ τοῦ · οὐ γὰρ ἀεὶ εἶναι ἀνυστὸν δ , τι μὴ πᾶν ἐστι , ὡς τοῦ ἀεὶ ὄντος ὁ καὶ πᾶν ἐστιν , ἀντικειμένου τῷ γεννητῷ . Ὅτι δὲ ὧσπερ τὸ ποτὲ γεγόμενος πεπερασμένον τῇ οὐσίᾳ φησίν , οὕτω καὶ τὸ ἀεὶ ὂν ἀπειρον λέγει τῇ οὐσίᾳ , σαφῶς πεποίηκεν εἰπών · « ἀλλ’ ὧσπερ ἐστὶν ἀεὶ , οὕτω καὶ τὸ μέγεθος ἀπειρον ἀεὶ χρή εἶναι . » Μέγεθος δὲ οὐ τὸ διαστατὸν φησιν · αὐτὸς γὰρ ἀδιάμετον τὸ ὂν δεῖξνυσιν . Εἰ γὰρ διήρηται , φησὶ , τὸ ὂν , κινεῖται · κινούμενον δὲ οὐχ ἂν εἴη ἅμα . Μέγεθος οὖν τὸ διάγραμμα αὐτὸ λέγει τῆς ὑποστάσεως . Ὅτι γὰρ ἀσώματον εἶναι βούλεται τὸ ὂν , ἐδηλώσεν εἰπών , εἰ μὲν ὂν εἴη , δεῖ αὐτὸ ἐν εἶναι · ἐν δὲ ὂν δεῖ αὐτὸ σῶμα μὴ ἔχειν . Καὶ ἐφεξῆς δὲ τῷ αἰδίῳ τὸ ἀπειρον κατὰ τὴν οὐσίαν συνέταξεν εἰπών , ἀρχὴν δὲ καὶ τέλος ἔχον οὐδὲν οὔτε αἰδίον οὔτε ἀπειρόν ἐστιν , ὥστε τὸ μὴ ἔχον ἀπειρόν ἐστιν · ἀπὸ τοῦ ἀπειροῦ δὲ τὸ ἐν συνελογίσαστο ἐκ τοῦ εἰ μὴ ἐν εἴη , περαινεῖ πρὸς ἄλλο . Τοῦτο δὲ αἰτιάζεται Εὐδήμιος ὡς ἀδιόριστως λεγόμενον γράφων οὕτως · « εἰ δὲ ὁ συγχωρησάμε τις ἀπειρον εἶναι τὸ ὂν , διὰ τί καὶ ἐν ἔσται ; οὐ γὰρ διότι πλεῖονά , περαινεῖ πρὸς πρὸς ἄλληλα . Δοκεῖ γὰρ καὶ ὁ παρεληλυθὼς χρόνος περαίνειν πρὸς τὸν παρόντα . Πάντη μὲν οὖν ἀπειρα τὰ πλεῖον τάχα οὐχ ἂν εἴη , ἐπὶ θάτερα δὲ φαίνεται ἐνδέχεσθαι . Χρῆ ( λέγ . χρῆν ) οὖν διορίσαι πῶς ἀπειρα οὐχ ἂν εἴη εἰ πλεῖον . Quippe pro χρή in verbis extremis cum Spengelio legendum est χρήν , siquidem Melissus debebat definire , cur plura infinita esse non possent . Is autem in loco praecaro , quem e Simplicii Comm . in Aristo - telis Phys . f . 22 b . attuli Phil . Græc . Fragm . vol . I pág . 261 seq . hac via et ratione progredi - tur : primum τὸ ὂν οὐ γέγονε i . e . ἀεὶ ἦν , deinde τὸ ὂν οὐ φθαρήσεται i . e . ἀεὶ ἔσται , tum τὸ ἐν ἀοχὴν
Lemmas: εἰμί , διά δέ ὁ ἀεικίνητος ὁ παράγω ἐπίστασις καί ἐν ἀρχή ἀεί εἰμί καί ἀΐδιος ὑπάρχω , ὥστε ὁ κατά μέγεθος ἀρχή καί τέλος ἔχω καί κατά χρόνος ἔχω οὗτος καί ἀνάπαλιν . ὁ γάρ ἀρχή ἔχω χρόνος καί τέλος οὐ ἅμα πᾶς εἰμί . Διὸ ποιέω ὁ μέν ἀπόδειξις ἀπό ὁ κατά χρόνος ἀρχή καί τελευτή . ἄναρχος δέ οὗτος καί ἀτελεύτητος οὖον φημί εἰμί δ μή πᾶς εἰμί , οὗτος εἰμί ὁ μή ἅμα ὅλος εἰμί , ὅσπερ ὁ ἀμερής ὑπάρχω καί ὁ εἰμί ἤπειρος , ὁ δέ γε ἀπλόος εἰμί καί κύριος · ὁ γάρ εἰμί πᾶς ἐκεῖνος εἰμί . Λέγος δέ οὗτος οὕτως ὁ Μέλισσος . « ὁ τε τοίνυν οὐ γίγνομαι εἰμί δέ , ἀεί εἰμί καί ἀεί εἰμί , καί ἀρχή οὐ ἔχω , οὐδέ τελευτή , ἀλλά ἀπερός εἰμί · εἰμί μέν γάρ γίγνομαι , ἀρχή εἄν ἔχω · ἄρχω γάρ εἄν ποτός γίγνομαι , καί τελευτή · τελευτάω γάρ εἄν ποτός γίγνομαι . εἰμί δέ μήτε ἄρχω μήτε τελευτάω , ἀεί τε εἰμί καί ἀεί εἰμί οὐ ἔχω ἀρχή οὐδέ τελευτή · οὖον γάρ ἀεί εἰμί ἀνυστός εἰμί , τίς μή πᾶς εἰμί . » καί ὅτι μέν ὁ ποτέ χρονικός εἰμί δῆλος , ὅτι ὁ γίγνομαι ὁ κατά οὐσία γεννητός εἶπον , ὁ ἠώς εἄν εἰμί , γίγνομαι εἰμί καί οὐ εἰμί , δῆλος ἐκ ὁ τελευτάω εἄν ποτός γίγνομαι , καί ἐκ ὁ · οὖον γάρ ἀεί εἰμί ἀνυστός δ , τίς μή πᾶς εἰμί , ὡς ὁ ἀεί εἰμί ὁ καί πᾶς εἰμί , ἀντίκειμαι ὁ γεννητός . ὅτι2 δέ ὡς ὁ ποτέ γίγνομαι περαίνω ὁ οὐσία φημί , οὗτος καί ὁ ἀεί εἰμί ἤπειρος λέγω ὁ οὐσία , σαφῶς ποιέω εἶπον · « ἀλλά ὡς εἰμί ἀεί , οὗτος καί ὁ μέγεθος ἤπειρος ἀεί χρή εἰμί . » μέγεθος δέ οὖον ὁ διαστατός φημί · αὐτός γάρ ἀδιάμετον ὁ εἰμί δείκνυμι . εἰμί γάρ διαιρέω , φημί , ὁ εἰμί , κινέω · κινέω δέ οὐ εἄν εἰμί ἅμα . μέγεθος οὖν ὁ διάγραμμα αὐτός λέγω ὁ ὑπόστασις . ὅτι2 γάρ ἀσώματος εἰμί βούλομαι ὁ εἰμί , δηλόω εἶπον , εἰμί μέν εἰμί εἰμί , δεῖ αὐτός ἐν εἰμί · ἐν δέ εἰμί δεῖ αὐτός σῶμα μή ἔχω . καί ἐφεξῆς δέ ὁ ἀΐδιος ὁ ἤπειρος κατά ὁ οὐσία συντάσσω εἶπον , ἀρχή δέ καί τέλος ἔχω οὐδείς οὔτε ἀΐδιος οὔτε ἀπερός εἰμί , ὥστε ὁ μή ἔχω ἀπερός εἰμί · ἀπό ὁ ἤπειρος δέ ὁ ἐν συλλογίζομαι ἐκ ὁ εἰμί μή ἐν εἰμί , περαίνω πρός ἄλλος . οὗτος δέ αἰτιάζομαι Εὐδήμιος ὡς ἀδιορίστως λέγω γράφω οὕτως · « εἰμί δέ ὁ συγχωρώ τις ἤπειρος εἰμί ὁ εἰμί , διά τίς καί ἐν εἰμί ; οὖον γάρ διότι πολύς , περαίνω πρός πρός ἀλλήλων . δοκέω γάρ καί ὁ παρέρχομαι χρόνος περαίνω πρός ὁ πάρειμι . Πάντη μέν οὖν ἤπειρος ὁ πλείων τάχα οὐ εἄν εἰμί , ἐπί ἕτερος δέ φαίνω ἐνδέχομαι . χράω ( λέγω3 . χράω ) οὖν διορίζω πῶς ἤπειρος οὐ εἄν εἰμί εἰμί πλείων . Quippe pro χρή in verbis extremis cum Spengelio legendum est χράω , siquidem Melissus debebat definire , cur plura infinita esse non possent . Is autem in loco praecaro , quem e Simplicii Comm . in Aristo - telis Phys . f . 22 b . attuli Phil . Græc . Fragm . vol . I pág . 261 seq . hac via et ratione progredi - tur : primum ὁ εἰμί οὖον γίγνομαι i . e . ἀεί εἰμί , deinde ὁ εἰμί οὖον φθείρω i . e . ἀεί εἰμί , tum ὁ ἐν ἀοχὴν