andronicus-rhodius.de-passionibus-lib-1-sp andronicus_mullach_fpg3_0244.1
τέ ἐστι καὶ σῶμα ἔχων · ἀντὶ δὲ τοῦ νοητοῦ καὶ ἀμεροῦς τὸ ἀγέννητον , ὡς καὶ τοῦτο παλὶν ὁ Πλάτων , τί τὸ ὂν ἀεὶ , γένεσιν δὲ οὐκ ἔχον ; ὅταν οὖν λέγῃ τὸ γεννητὸν ἀρχὴν ἔχειν , τὸ αἰσθητὸν φησὶ καὶ διαστατὸν ἄτε περανθὲν ἀρχὴν ἔχειν καὶ πέρασ · οὐ γὰρ ἐστὶ σῶμα ἀπειρον . Καὶ συντίθεται καὶ ὁ Εὐδήμιος ὅτι χἤν καὶ ἐπ’ ἄλλων τινῶν ὀλίγων γεννητῶν οὐκ εἴσιν ἀρχαὶ αἱ κατὰ τὸ πρᾶγμα , ἀλλ’ ἐφ’ οὗ σημαινομένου λαμβάνει Μέλισσος , εἰσὶ . Γράφει δὲ οὕτως · « ἀλλ’ ἴσως ὀλίγων μὲν οὐκ εἰσὶν ἀρχαί , ἐφ’ ὧν δὲ λαμβάνει εὐλόγως εἶναι · διὸ τοῦτο μὲν παραχωρητέον , τὴν δὲ ἀκολουθίαν ἐπισκεπτέον . » Ὅταν δὲ ὁ Μέλισσος ἐπιφέρῃ τὸ μὴ γινόμενον ἀρχὴν οὐκ ἔχει , τότε λέγει ὅτι τὸ ὂντως ὂν ἀμερὲς ἐστι καὶ οὔτε ἀρχὴν ἔχει οὔτε τελευτήν , διὸ καὶ ἀπειρον . Καὶ οὕτως οὐδέτερον τῶν ἀξιωμάτων ψευδῶς ἐλῃπται · χἤν γὰρ ἔστιν ἀθρόως γενομένη ἀλλοίωσις , μάλιστα μὲν εἰ καὶ πάντα τὰ μέρη ἀλλοιοῦται , ἀλλ’ οὐχ ἅμα πᾶσα ἡ ἀλλοίωσις γίνεται , ἀλλ’ ἔχει καὶ αὐτὴ ἀρχὴν καὶ τελευτήν . Ἐπειτα καὶ ἐν τῇ ἀλλοιώσει τὸ ἀλλοιοῦμενον οὔγῃ ἡ λευκότης ἐστὶν ἀλλὰ τὸ σῶμα κατὰ τὴν λευκότητα , τὸ δὲ σῶμα ἀρχὴν ἔχει καὶ πέρασ τὸ ἀλλοιοῦμενον καὶ γινόμενον οὕτως ὡς ἀλλοιοῦμενον . Καὶ τὸ ἀγέννητον δὲ κατὰ τοῦτο τὸ σημαίνόμενον ἀληθῶς εἴρηται ἀρχὴν μὴ ἔχειν ἀδιάστατον καὶ ἀμερὲς ὑπάρχον . Ὁ γὰρ οὐρανὸς καὶ ὅδε ὁ κόσμος πολλῶν καὶ μακαρίων τετύγχε παρὰ τοῦ γεννήσαντος , ἀτὰρ κεκοινωνηκὲ γε σώματος , διὸ μέρη ἔχει καὶ ἀρχὴν καὶ τέλος . Ὅτι δὲ ἀγέννητον τὸ ὂν ἐστι καὶ Ἀριστοτέλης συγχωρεῖ καὶ αὐτὸ τὸ δόγμα ἐνασμενίζων καὶ τὴν Μελίσσου περὶ τοῦ δόγματος ἀπόδειξιν . Καὶ ὁ Εὐδήμιος δὲ τὸ ἀπλῶς ὂν ἀγέννητον εἶναι συγχωρεῖ λέγων · « τὸ μὲν γὰρ ἅπαν τὸ ὂν ἀθρόως μὴ γίνεσθαι καλῶς ἔχειν ( λέγ . ἔχει ) συγχωρεῖν , ἐπειδὴ οὐχ ὅλόν τε ἐκ μὴ ὄντος αὐτὸ γενέσθαι , ἀλλὰ κατὰ μέρος γίνεσθαι πολλὰ καὶ φθεῖρεσθαι εὐλόγως ὁπῷπου ἐστὶ , καὶ ὁρῶμεν τούτο . » Κοὶ οὕτως μὲν προτάσεις ἐλήφθησαν ἀληθῶς . Καὶ ἡ ἀντιστροφή δὲ ἐπὶ τῶν ἐξισαζόντων οὐ χωλεῦται ἀπὸ τοῦ ἡγομένου γίνεσθαι , ὡς ὅταν εἴπωμεν εἰ ἀνθρώπος ἐστι , καὶ ζῷον λογικὸν θνητὸν ἐστι , καὶ εἰ μὴ ἀνθρωπος , οὐδὲ ζῷον λογικὸν θνητὸν . Εἰ τοίνυν τὸ γεννητὸν ἐξισάζει πρὸς τὸ ἀρχὴν ἔχον καὶ τέλος , οὐδὲν διαφέρει καὶ ἀπὸ τοῦ ἡγομένου ἀντιστρέψαι . Ἐξισάζει γὰρ τὸ ἀγέννητον τῇ ἀρχῇ μὴ ἔχοντι , οὐχὲτι τοῦ κατὰ τὸν οὐρανὸν καὶ ὅλως τὰ αἰτία σώματα παραδείγματος ἐνχολούντος ἡμᾶς . Ἄγεννητα γὰρ ταῦτα οὐχ ὡς ἀμεροῦ , ἀλλ’ ὡς μὴ ἀπ’ ἀρχῆς χρόνου γεγενημένα . Ἐγχαλεῖται δὲ ὁ Μέλισσος καὶ ὡς τῆς ἀρχῆς πολλαχῶς λεγομένης ἀντὶ τῆς κατὰ χρόνον ἀρχῆς ἥτις ὑπάρχει τῷ γεννητῷ τὴν κατὰ τὸ πρᾶγμα λαβών , ἥτις καὶ τοῖς ἀθρόοις μεταβάλλουσιν οὐχ ὑπάρχει . Ἔοικε δὲ αὐτὸς καὶ πρὸ τοῦ Ἀριστοτέλους τεθεάσθαι καλῶς , ὅτι πᾶν σῶμα καὶ τὸ αἰδίον πεπερασμένον ὑπάρχον πεπερασμένην ἔχει δύναμιν καὶ ὅσον ἐφ’ ἑαυτῷ ἀεὶ ἐν τέλει χρόνου
Lemmas: τε εἰμί καί σῶμα ἔχω · ἀντί δέ ὁ νοητός καί ἀμερής ὁ ἀγέννητος , ὡς καί οὗτος πάλιν ὁ Πλάτων , τίς ὁ εἰμί ἀεί , γένεσις δέ οὐ ἔχω ; ὅταν οὖν λέγω ὁ γεννητός ἀρχή ἔχω , ὁ αἰσθητός φημί καί διαστατός αὔγ-ασμα περαίνω ἀρχή ἔχω καί πέρας · οὖον γάρ εἰμί σῶμα ἤπειρος . καί συντίθημι καί ὁ Εὐδήμιος ὅτι χήν καί ἐπί ἄλλος τις ὀλίγος γεννητής οὐ εἰμί ἀρχή ὁ κατά ὁ πρᾶγμα , ἀλλά ἐπί ὅς σημαίνω λαμβάνω Μέλισσος , εἰμί . γράφος δέ οὕτως · « ἀλλά ἴσως ὀλίγος μέν οὐ εἰμί ἀρχή , ἐπί ὅς δέ λαμβάνω εὔλογος εἰμί · διό οὗτος μέν παραχωρητέον , ὁ δέ ἀκολουθία ἐπισκεπτέος . » ὅταν δέ ὁ Μέλισσος ἐπιφέρω ὁ μή γίγνομαι ἀρχή οὐ ἔχω , τότε λέγω ὅτι ὁ εἰμί εἰμί ἀμερής εἰμί καί οὔτε ἀρχή ἔχω οὔτε τελευτή , διό καί ἤπειρος . καί οὕτως οὐδέτερος ὁ ἀξίωμα ψευδής ληπτός · χήν γάρ εἰμί ἀθρόος γίγνομαι ἀλλοίωσις , μάλιστα μέν εἰμί καί πᾶς ὁ μέρος ἀλλοιόω , ἀλλά οὐ ἅμα πᾶς ὁ ἀλλοίωσις γίγνομαι , ἀλλά ἔχω καί αὐτός ἀρχή καί τελευτή . ἔπειτα καί ἐν ὁ ἀλλοιόω ὁ ἀλλοιόω οὔγῃ ὁ λευκότης εἰμί ἀλλά ὁ σῶμα κατά ὁ λευκότης , ὁ δέ σῶμα ἀρχή ἔχω καί πέρας ὁ ἀλλοιόω καί γίγνομαι οὕτως ὡς ἀλλοιόω . καί ὁ ἀγέννητος δέ κατά οὗτος ὁ σημαίνω ἀληθής εἴρω ἀρχή μή ἔχω ἀδιάστατος καί ἀμερής ὑπάρχω . ὁ γάρ οὐρανός καί ὅδε ὁ κόσμος πολύς καί μακάριος τυγχάνω παρά ὁ γεννάω , ἀτάρ κοινωνέω γε σῶμα , διό μέρος ἔχω καί ἀρχή καί τέλος . ὅτι2 δέ ἀγέννητος ὁ εἰμί εἰμί καί Ἀριστοτέλης συγχωρέω καί αὐτός ὁ δόγμα ἐνασμενίζω καί ὁ Μέλισσος περί ὁ δόγμα ἀπόδειξις . καί ὁ Εὐδήμιος δέ ὁ ἀπλόος εἰμί ἀγέννητος εἰμί συγχωρέω λέγω · « ὁ μέν γάρ ἅπας ὁ εἰμί ἀθρόος μή γίγνομαι καλῶς ἔχω ( λέγω3 . ἔχω ) συγχωρέω , ἐπεί οὐ ὅλος τε ἐκ μή εἰμί αὐτός γίγνομαι , ἀλλά κατά μέρος γίγνομαι πολύς καί φθείρω εὔλογος ὁράω εἰμί , καί ὁράω οὗτος . » κοί οὕτως μέν πρότασις λαμβάνω ἀληθής . καί ὁ ἀντιστροφή δέ ἐπί ὁ ἐξισάζω οὖον χωλεύω ἀπό ὁ ἡγέομαι γίγνομαι , ὡς ὅταν εἶπον εἰμί ἄνθρωπος εἰμί , καί ζῷον λογικός θνητός εἰμί , καί εἰμί μή ἄνθρωπος , οὐδέ ζῷον λογικός θνητός . εἰμί τοίνυν ὁ γεννητός ἐξισάζω πρός ὁ ἀρχή ἔχω καί τέλος , οὐδείς διαφέρω καί ἀπό ὁ ἡγέομαι ἀντιστρέφω . ἐξισάζω γάρ ὁ ἀγέννητος ὁ ἀρχή μή ἔχω , οὐχὲτι ὁ κατά ὁ οὐρανός καί ὅλως ὁ αἰτία σῶμα παράδειγμα ἐνοχλέω ἐγώ . αγέννητος γάρ οὗτος οὐ ὡς ἀμείρω , ἀλλά ὡς μή ἀπό ἀρχή χρόνος γίγνομαι . εγχαλειος δέ ὁ Μέλισσος καί ὡς ὁ ἀρχή πολλαχῶς λέγω ἀντί ὁ κατά χρόνος ἀρχή ὅστις ὑπάρχω ὁ γεννητός ὁ κατά ὁ πρᾶγμα λαμβάνω , ὅστις καί ὁ ἀθρόος μεταβάλλω οὐ ὑπάρχω . ἔοικα δέ αὐτός καί πρό ὁ Ἀριστοτέλης θεάομαι καλῶς , ὅτι πᾶς σῶμα καί ὁ ἀΐδιος περαίνω ὑπάρχω περαίνω ἔχω δύναμις καί ὅσος ἐπί ἑαυτοῦ ἀεί ἐν τέλος χρόνος