andronicus-rhodius.de-passionibus-lib-1-sp andronicus_mullach_fpg3_0245.4
( Aristoteles Phys . lib . I cap . 3 pag . 186 . a . 22 ed . Bekker . Simplicius fol . 25 ὡς ὁ Ἀλέξανδρος ἱστορεῖ , ὁ μὲν Θεόφραστος οὕτως ἐκτίθεται ἐν τῇ πρώτῃ τῆς φυσικῆς ἱστορίας · τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐχ ὂν , τὸ οὐχ ὂν οὐδὲν · ἐν ἄρα τὸ ὂν . Εὐδήμους δὲ οὕτως · τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐχ ὂν · ἀλλὰ καὶ μοναχῶς λέγεται τὸ ὂν · ἐν ἄρα τὸ ὂν . Τοῦτο δὲ εἰ μὲν ἀλλαγῶν που γέγραφε ν οὕτως ἀσαφῶς ὁ Εὐδήμους , οὐχ ἔγω λέγειν , ἐν τοῖς Φυσικοῖς δὲ περὶ Παρμενίδου τάδε γράφει , ἐξ ὧν ἴσως συνάγειν τὸ εἰρημένον δυνατόν · « Παρμενίδης δὲ οὐ φαίνεται δεῖκνυσιν , ὅτι ἐν τὸ ὂν , οὕδ’ εἰ τις αὐτῷ συγχωρήσειε μοναχῶς λέγεσθαι τὸ ὂν , εἰ μὴ τὸ ὂν ἐν τῷ τί κατῃγορούμενον ἕκαστον ὡσπερ τῶν ἀνθρώπων ὁ ἄνθρωπος , καὶ ἀποδοιχόμενος τῶν λόγων καθ’ ἕκαστον ἀνυπάρχειν ὁ τοῦ ὄντος λόγος ἐν ἀπασιν εἰς καὶ ὁ αὐτός , ὥσπερ καὶ ὁ τοῦ ζῴου ἐν τοῖς ζῴοις . Ὦσπερ δὲ εἰ πάντα εἴη τὰ ὄντα καλὰ καὶ μηδὲν εἴη λαβεῖν ὁ οὐχ ἔστι καλόν , καλὰ μὲν ἔσται πάντα , οὐ μὴν ἐν γε τὸ καλόν , ἀλλὰ πολλά · τὸ μὲν γὰρ χρῶμα καλόν ἐσται , τὸ δὲ ἐπιτήδευμα , τὸ δὲ ἄ , τι δήποτε , οὕτω δὴ καὶ ὄντα μὲν πάντα ἔσται , ἀλλ’ οὐχ ἐν οὐδὲ ταῦτό · ἕτερον μὲν γὰρ τὸ ὕδωρ , ἄλλο δὲ τὸ πῦρ . Παρμενίδου μὲν οὖν ἀγαθὴ τῶν ἀναξιόπιστος ἀκολουθία πάντων λόγων , καὶ ὑπὸ τούτων ἀπατηθέντος , ἄ οὕτω τότε διεσάφειτο . Οὔτε γὰρ τὸ πολλάκις [ add . ὧν ] ἔλεγεν οὐδεὶς , ἀλλὰ Πλάτων πρῶτος τὸ διπλοῦν εἰσήγαγεν , οὔτε τὸ καθ’ αὐτὸ καὶ κατὰ συμβεβηκὸς ( scil . ὂν ) , φαίνεται τε ὑπὸ τούτων διαφευγθῆναι . Ταῦτα δὲ ἐκ τῶν λόγων καὶ ἐκ τῶν ἀντιλογιῶν ἐθεωρήθη καὶ τὸ συλλογιζόμενον · οὐ γὰρ συνεχωρεῖτο εἰ μὴ φαίνοιτο ἀναγκαῖον , οἱ δὲ πρότεροι ἀναποδείκτως ἀπεφαίνοντο . » Καὶ μέχρι τούτου τὰ περὶ Παρμενίδην προσαγωγῶν ἐπὶ Ἀναξαγόραν μετέβη . Οὕτως μὲν οὖν αἱ κατὰ Θεόφραστον προτάσεις ψευδεῖς οὖσαι διελέγχονται . Ὡς δ’ ἀσυμπέραντοι , ὅτι τὸ μὲν ἀκολουθὸς ἐπαγόμενον συμπέρασμα ἦν , τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐδὲν , ὁ δὲ ἐπήγαγεν ἐν ἄρα τὸ ὂν . Κἂν μοναχῶς δὲ τις ὑπόθηται τὸ ὂν λέγεσθαι , ὡς μνημονεύει ὁ Εὐδήμους , ψευδὸς καὶ οὕτω λαμβάνει . Οὐ γὰρ μοναχῶς τὸ ὂν , εἴγε δεκαχῶς , ἔπειτα οὐδὲ οὕτω συμπεραίνει ὅτι ἐν τὸ ὂν . Κἂν ὑπόθηται δὲ τις μηδὲν ἄλλο παρὰ τὴν οὐσίαν εἶναι , οὐδὲν καλῶς · οὐσία μὲν εἶναι μόνας , πολλὰς δὲ ταύτας , ὥσπερ καὶ ὁ Εὐδήμους ἐδήλωσε διὰ τοῦ « οὐδὲ εἰ τις αὐτῷ συγχωρήσει μοναχῶς λέγεσθαι τὸ ὂν , καὶ τὸ ἐξῆς δὲ · ὡς γὰρ εἰ πάντα τὰ ὄντα καλὰ εἴη καὶ μηδὲν εἴη λαβεῖν , ὁ οὐχ ἔστι καλόν , καλὰ μὲν ἔσται πάντα , οὐ μὴν ἐν γε
Lemmas: ( Aristoteles Phys . lib . I cap . 3 pag . 186 . a . 22 ed . Bekker . Simplicius fol . 25 ὡς ὁ Ἀλέξανδρος ἱστορέω , ὁ μέν Θεόφραστος οὕτως ἐκτίθημι ἐν ὁ πρῶτος ὁ φυσικός ἱστορία · ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί , ὁ οὐ εἰμί οὐδείς · ἐν ἄρα ὁ εἰμί . Εὔδημος δέ οὕτως · ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί · ἀλλά καί μοναχός λέγω ὁ εἰμί · ἐν ἄρα ὁ εἰμί . οὗτος δέ εἰμί μέν ἀλλαγή ποῦ γράφω Ν οὕτως ἀσαφής ὁ Εὔδημος , οὐ ἐγώ λέγω , ἐν ὁ φυσικός δέ περί Παρμενίδης ὅδε γράφω , ἐκ ὅς ἴσως συνάγω ὁ εἴρω δυνατός · « Παρμενίδης δέ οὖον φαίνω δείκνυμι , ὅτι ἐν ὁ εἰμί , οὐδέ εἰμί τις αὐτός συγχωρέω μοναχός λέγω ὁ εἰμί , εἰμί μή ὁ εἰμί ἐν ὁ τίς κατηγορέω ἕκαστος ὡς ὁ ἄνθρωπος ὁ ἄνθρωπος , καί ἀποδοιχόμενος ὁ λόγος κατά ἕκαστος ἀνυπάρχειν ὁ ὁ εἰμί λόγος ἐν ἅπας εἰς καί ὁ αὐτός , ὥσπερ καί ὁ ὁ ζῷον ἐν ὁ ζῷον . ὥσπερ δέ εἰμί πᾶς εἰμί ὁ εἰμί καλός καί μηδείς εἰμί λαμβάνω ὁ οὐ εἰμί καλός , καλός μέν εἰμί πᾶς , οὖον μήv ἐν γε ὁ καλός , ἀλλά πολύς · ὁ μέν γάρ χρῶμα καλός εἰμαι , ὁ δέ ἐπιτήδευμα , ὁ δέ ὅς , τίς δήποτε , οὗτος δή καί εἰμί μέν πᾶς εἰμί , ἀλλά οὐ ἐν οὐδέ αὐτός · ἕτερος μέν γάρ ὁ ὕδωρ , ἄλλος δέ ὁ πῦρ . Παρμενίδης μέν οὖν ἀγαθός ὁ ἀναξιόπιστος ἀκολουθία πᾶς λόγος , καί ὑπό οὗτος ἀπατάω , ὅς οὗτος τότε διασαφέω . οὔτε γάρ ὁ πολλάκις [ add . ὅς ] λέγω οὐδείς , ἀλλά Πλάτων πρῶτος ὁ διπλόος εἰσάγω , οὔτε ὁ κατά αὐτός καί κατά συμβαίνω ( scil . εἰμί ) , φαίνω τε ὑπό οὗτος διαφεύγω . οὗτος δέ ἐκ ὁ λόγος καί ἐκ ὁ ἀντιλογία θεωρέω καί ὁ συλλογίζομαι · οὖον γάρ συγχωρέω εἰμί μή φαίνω ἀναγκαῖος , ὁ δέ πρότερος ἀναπόδεικτος ἀποφαίνω . » καί μέχρι οὗτος ὁ περί Παρμενίδης προσαγωγός ἐπί Ἀναξαγόρας μεταβαίνω . οὕτως μέν οὖν ὁ κατά Θεόφραστος πρότασις ψευδής εἰμί διελέγχω . ὡς δέ ἀσυμπέραντος , ὅτι ὁ μέν ἀκόλουθος ἐπάγω συμπέρασμα εἰμί , ὁ παρά ὁ εἰμί οὐδείς , ὁ δέ ἐπάγω ἐν ἄρα ὁ εἰμί . κἀν μοναχός δέ τις ὑποτίθημι ὁ εἰμί λέγω , ὡς μνημονεύω ὁ Εὔδημος , ψευδός καί οὗτος λαμβάνω . οὖον γάρ μοναχός ὁ εἰμί , εἰ δεκαχῶς , ἔπειτα οὐδέ οὗτος συμπεραίνω ὅτι ἐν ὁ εἰμί . κἀν ὑποτίθημι δέ τις μηδείς ἄλλος παρά ὁ οὐσία εἰμί , οὐδείς καλῶς · οὐσία μέν εἰμί μόνος , πολύς δέ οὗτος , ὥσπερ καί ὁ Εὔδημος δηλόω διά ὁ « οὐδέ εἰμί τις αὐτός συγχωρέω μοναχός λέγω ὁ εἰμί , καί ὁ ἑξῆς δέ · ὡς γάρ εἰμί πᾶς ὁ εἰμί καλός εἰμί καί μηδείς εἰμί λαμβάνω , ὁ οὐ εἰμί καλός , καλός μέν εἰμί πᾶς , οὖον μήv ἐν γε