andronicus-rhodius.de-passionibus-lib-1-sp andronicus_mullach_fpg3_0165.3
( Plutarchus Consol . ad Apoll . vol . VII , pag . 351 , ed . Hutten . Viri sapientes , qui in hac fuerunt sententia , appellantur Homerus , Theognis , Empedocles , Prodicus , alii . Empedoclis luculenti extant versus apud Plutarchum de exsilio p . 607 ἐστιν ἀνάγκης χρήμα , θεῶν ψήφισμα παλαιόν κτλ . ( Vid . Phil . Gr . Fragm . vol . I , p . 1 vs . 1-10 ) ; de quibus sic judicat Plotinus Ennead . IV , lib . VIII , cap . 1 , p . 468 ’Εμπεδοκλῆς τε εἰπὼν ἀμαρτανούσας νόμον εἶναι ταῖς ψυχαῖς πεσεῖν ἐνταῦθα καὶ αὐτὸς φυγὰς θεοῦ γενόμενος ἤκει πίσυνος μαινομένῳ νεῖκει , τοσοῦτον παρεγύμνου δσον καὶ Πυθαγόρας οἶμαι καὶ οἱ ἀπ’ ἐκείνου ἠνέποντο περὶ τε τούτου περὶ τε πολλῶν ἄλλων . Adde locos quos ad Empedoclem attuli pag . 15 seqq . Idem sensit Plato Phædr . p . 248 . Similiter Euripides in Stobæi Flor . CXX , 22 ἐχρὴν μὲν ἡμᾶς σύλλογον ποιουμένους τὸν φύσινα θρηνεῖν εἰς δρ’ ἔρχεται κακά , τὸν δ’ αὐ θανόντα καὶ πόνων πεπαιωμένον χαίροντας εὐφημοῦντας ἐκπέμπειν δόμων . ( Cf . Eur . Fragm . p . 728 ed . Wagner . ) Porro Crantoris dicto usus est Phalaris p . 252 ed . Lenpen . Inprimis autem Crantoris apophtegma celebravit Cicero in Consolatione teste Lactantio divin . institut . lib . III , cap . 18 § 10 et cap . 19 § 14 . Ac priore quidem loco Lactantius : Cicero , inquit , quam in principio Consolationis suæ dixisset , luendorum scelerum causa nasci homines , iteravit id ipsum postea quasi objurgans eum qui vitam pœnam non esse putet . Posteriore vero ait : Damnant igitur vitam omnem , plenamque nihil aliud , quam malis , opinantur . Hinc nata est inepta illa sententia , hanc esse mortem , quam nos vitam putamus ; illam vitam quam nos pro morte teneamus : ita primum bonum esse , non nasci ; secundum , citius mori . Quæ ut majoris sit auctoritatis , Sileno attribuitur . Cicero in Consolatione , Non nasci , inquit , longe optimum , nec in hos scopulos incidere vitæ : proximum autem , si natus sis , quam primum mori , et tanquam ex incendio effugere violentiam fortunæ . Huc pertinent etiam Aristotelis verba apud Plutarchum in Consol . ad Apoll . vol . VII , pag . 351 seqq . ed . Hutten . τοῦτο δὲ φησιν Ἀριστοτέλης καὶ τὸν Σειληνὸν συλληφθέντα τῷ Μίδα ἀποφήνασθαι . Βέλτιον δ’ αὐτὰς τὰς τοῦ φιλοσόφου λέξεις παραθέσθαι . Φησι δὲ ἐν τῷ Εὐδήμιῳ ἐπιγραφομένῳ , ἢ Περὶ ψυχῆς , ταυτὶ διόπερ , ὡ κρατίστε πάντων καὶ μαχαριστότατε , πρὸς τῷ μακαρίῳς καὶ εὐδαίμονας εἶναι τοὺς τετελευτηκότας νομίζειν , καὶ τὸ ψεύσασθαι τι κατ’ αὐτῶν καὶ τὸ βλασφημεῖν , οὐχ ὅσιον , ὡς κατὰ βελτιόνων , ἡγοῦμεθα , καὶ κρειττόνων ἢ τῶν γεγονότων . Καὶ ταύθ’ οὕτως ἀρχαία καὶ παλαιὰ διατελεῖ νενομισμένα παρ’ ἡμῖν , ὥστε τὸ παραπάν οὐδεὶς οἶδεν οὔτε τοῦ χρόνου τὴν ἀρχήν , οὔτε τὸν ὄντα πρῶτον , ἀλλὰ τὸν ἀπειρον αἰῶνα τυγχάνουσι διὰ τέλους οὕτω νενομισμένα . Πρὸς δὲ οὖ τούτοις , διὰ στόματος ἐν τοῖς ἀνθρώποις ὀρᾷς , ὡς ἐκ πολλῶν ἐτῶν , ἐκ παλαιοῦ χρόνου , περιφέρεται θρυλούμενον . Τί τοῦτ’ , ἔφη . Κάκείνος ὑπολαβὼν ὡς ἀρὰ μὴ γίνεσθαι μέν , ἔφη , ἄριστον πάντων , τὸ δὲ τεθνάναι τοῦ ζῆν ἐστὶ κρεῖττον . Καὶ πολλοῖς οὕτω παρὰ τοῦ δαιμονίου μεμαρτύρηται . Τοῦτο μέν ἐκείνῳ τῷ Μίδα λέγουσι δήπου μετὰ τὴν θῆραν , ὡς ἔλαβε τὸν Σειληνόν , διερωτῶντι καὶ πυθανομένῳ , τί ποτὲ ἐστι τὸ βέλτιον τοῖς ἀνθρώποις , καὶ τί τὸ πάντων ἀρετῶτατον , τὸ μέν πρῶτον οὐδὲν ἐθέλειν εἰπεῖν , ἀλλὰ σιωπῆν ἀρρήτους . ’Επειδὴ δὲ ποτὲ πολλὰς πᾶσαν μηχανὴν μηχανώμενος προσηγάγετο φθέγξασθαι τι πρὸς αὐτόν , οὕτως ἀναγκαζόμενον εἰπεῖν · δαίμονος ἐπιπόνου καὶ τύχης χαλεπῆς ἐφήμερον στέρεμα , τί με βιάζεσθι λέγειν , ὃ οὐκ ἄρεσιν μὴ γνῶναι ; μετ’ ἀγνοίας γὰρ τῶν οἰκείων κακῶν ἀλυπότατος ὁ βίος . Ἀνθρώποις δὲ πάμπαν οὐκ ἐστὶ γενέσθαι τὸ πάντων ἄριστον , οὐδὲ
Lemmas: ( Plutarchus Consol . ad Apoll . vol . VII , pag . 351 , ed . Hutten . Viri sapientes , qui in hac fuerunt sententia , appellantur Homerus , Theognis , Empedocles , Prodicus , alii . Empedoclis luculenti extant versus apud Plutarchum de exsilio p . 607 εἰμί ἀνάγκη χρήμα , θεός ψήφισμα παλαιός κτλ . ( Vid . Phil . Gr . Fragm . vol . I , p . 1 vs . 1-10 ) ; de quibus sic judicat Plotinus Ennead . IV , lib . VIII , cap . 1 , p . 468 Εμπεδοκλῆς τε εἶπον ἁμαρτάνω νόμος εἰμί ὁ Ψυχή πίπτω ἐνταῦθα καί αὐτός φυγάς θεός γίγνομαι ἥκω πίσυνος μαίνομαι νεῖκος , τοσοῦτος παραγυμνόω δίδωμι καί Πυθαγόρας οἴομαι καί ὁ ἀπό ἐκεῖνος ἐνέπω περί τε οὗτος περί τε πολύς ἄλλος . Adde locos quos ad Empedoclem attuli pag . 15 seqq . Idem sensit Plato Phædr . p . 248 . Similiter Euripides in Stobæi Flor . CXX , 22 χρή μέν ἐγώ σύλλογος ποιέω ὁ φύσινα θρηνέω εἰς δρῦς ἔρχομαι κακός , ὁ δέ αὖος θνῄσκω καί πόνος παίω χαίρω εὐφημέω ἐκπέμπω δόμος . ( Cf . Eur . Fragm . p . 728 ed . Wagner . ) Porro Crantoris dicto usus est Phalaris p . 252 ed . Lenpen . Inprimis autem Crantoris apophtegma celebravit Cicero in Consolatione teste Lactantio divin . institut . lib . III , cap . 18 § 10 et cap . 19 § 14 . Ac priore quidem loco Lactantius : Cicero , inquit , quam in principio Consolationis suæ dixisset , luendorum scelerum causa nasci homines , iteravit id ipsum postea quasi objurgans eum qui vitam pœnam non esse putet . Posteriore vero ait : Damnant igitur vitam omnem , plenamque nihil aliud , quam malis , opinantur . Hinc nata est inepta illa sententia , hanc esse mortem , quam nos vitam putamus ; illam vitam quam nos pro morte teneamus : ita primum bonum esse , non nasci ; secundum , citius mori . Quæ ut majoris sit auctoritatis , Sileno attribuitur . Cicero in Consolatione , Non nasci , inquit , longe optimum , nec in hos scopulos incidere vitæ : proximum autem , si natus sis , quam primum mori , et tanquam ex incendio effugere violentiam fortunæ . Huc pertinent etiam Aristotelis verba apud Plutarchum in Consol . ad Apoll . vol . VII , pag . 351 seqq . ed . Hutten . οὗτος δέ φημί Ἀριστοτέλης καί ὁ Σειληνός συλλαμβάνω ὁ Μίδας ἀποφαίνω . Ἀγαθός δέ αὐτός ὁ ὁ φιλόσοφος λέγω παρατίθημι . φημί δέ ἐν ὁ ευδημιος ἐπιγράφω , ἢ περι Ψυχή , οὗτος διόπερ , εἰμί ἀγαθός πᾶς καί μαχαριστοτατος , πρός ὁ μακάριος καί εὐδαίμων εἰμί ὁ τελευτάω νομίζω , καί ὁ ψεύδω τίς κατά αὐτός καί ὁ βλασφημέω , οὐ ὅσιος , ὡς κατά ἀγαθός , ἡγέομαι , καί ἀγαθός ἢ ὁ γίγνομαι . καί αὐτός οὕτως ἀρχαῖος καί παλαιός διατελέω νομίζω παρά ἐγώ , ὥστε ὁ παράπαν οὐδείς οἶδα οὔτε ὁ χρόνος ὁ ἀρχή , οὔτε ὁ εἰμί πρῶτος , ἀλλά ὁ ἤπειρος αἰών τυγχάνω διά τέλος οὗτος νομίζω . πρός δέ οὖον οὗτος , διά στόμα ἐν ὁ ἄνθρωπος ὁράω , ὡς ἐκ πολύς ἔτος , ἐκ παλαιός χρόνος , περιφέρω θρυλέω . τις οὗτος , φημί . κενός ὑπολαμβάνω ὡς ἀρά μή γίγνομαι μέν , φημί , ἀγαθός πᾶς , ὁ δέ θνήσκω ὁ ζῶ εἰμί ἀγαθός . καί πολύς οὗτος παρά ὁ δαιμόνιος μαρτυρέω . οὗτος μέν ἐκεῖνος ὁ Μίδας λέγω δήπου μετά ὁ θήρ , ὡς λαμβάνω ὁ Σειληνός , διερωτάω καί πυνθάνομαι , τίς ποτέ εἰμί ὁ ἀγαθός ὁ ἄνθρωπος , καί τίς ὁ πᾶς ἀρετάω , ὁ μέν πρῶτος οὐδείς ἐθέλω εἶπον , ἀλλά σιωπή ἄρρητος . Επειδή δέ ποτέ πολύς πᾶς μηχανή μηχανάομαι προσάγω φθέγγομαι τίς πρός αὐτός , οὕτως ἀναγκάζω εἶπον · δαίμων ἐπίπονος καί τυγχάνω χαλεπός ἐφήμερος στέρεμα , τίς ἐγώ βιάζω λέγω , ὅς οὐ ἄρεσις μή γιγνώσκω ; μετά ἄγνοια γάρ ὁ οἰκέω κακός ἄλυπος ὁ βίος . Ἄνθρωπος δέ πάμπαν οὐ εἰμί γίγνομαι ὁ πᾶς ἀγαθός , οὐδέ