andronicus-rhodius.de-passionibus-lib-1-sp andronicus_mullach_fpg3_0241.1
συνεχῶν · καὶ εἰ τῷ ὅλῳ ἐν ἕκαστερον ὡς ἀδιαίρετον , ὅτι καὶ αὐτὰ αὐτοῖς . Ἄλλὰ μὴν εἰ ὡς ἀδιαίρετον , οὐδὲν ἔσται ποσὸν οὐδὲ ποιόν , οὐδὲ δὴ ἄπειρον τὸ ὅν , ὥσπερ Μέλισσός φησιν , οὐδὲ πεπερασμένον , ὥσπερ Παρμενίδης · τὸ γὰρ πέρας · ἀδιαίρετον , οὐ τὸ πεπερασμένον . Ἄλλὰ μὴν εἰ τῷ λόγῳ ἐν τὰ ὄντα πάντα ὡς ἅπασιν καὶ ἕκαστον , τὸν Ἡρακλείτου λόγον συμβαίνει λέγειν αὐτοῖς · ταύτῳν γὰρ ἔσται ἀγαθὸν καὶ κακὸν εἶναι καὶ μὴ ἀγαθὸν καὶ ἀγαθόν , ὥστε ταύτῳν ἔσται ἀγαθὸν καὶ οὐκ ἀγαθόν , καὶ ἄνθρωπος καὶ ἵππος , καὶ οὐ περὶ τὸ ἐν εἶναι τὰ ὄντα ὁ λόγος ἔσται αὐτοῖς ἀλλὰ περὶ τοῦ μηδὲν , καὶ τὸ τοιοῦθὶ εἶναι καὶ τοιοῦθὶ ταύτῳν . ( Aristoteles Phys . lib . I cap . 2 p . 185 . b . 5 ed . Bekker . Simplicius fol . 18 b . τὸ δὲ ἴσως οὐ πρὸς τὸν λόγον καίτοι πρὸς λόγον ὄντων τῶν εἰρημένων λέγεσθαι φησι [ Ἀλέξανδρος ] , διότι ἵκανα ἦν τὰ προλελεγμένα τοὺς οὕτως ἐν τὸ ὅν λέγοντας ὡς συνεχὲς διελέγχει . Ἴσως δὲ δτι ἡ ἐφ' ἑκάτερα ἀπορία τοῦ λόγου ἐξωτερικὴ τις ἦν ὡς Εὐδήμος φησι , διαλεκτικὴ μᾶλλον οὖσα , παραθήσομαι δὲ μετ' ὀλίγον καὶ τὴν τοῦ Εὐδήμου λέξιν ἐναργῶς τὸν σκοπὸν τοῦ λόγου δηλοῦσαν . Νῦν δὲ τὰ τοῦ Ἀλεξάνδρου προκείσθω . Λέγει γὰρ ὅτι ἔστω μὲν ἐπὶ τοῦ ταύτου συνηθέστερον τὸ δεδειγμένον · τὰ γὰρ τῇ αὐτῷ ταύτα καὶ ἀλλήλοις ἔστι ταύτα . Διὸ καὶ ὁ Εὐδήμος οὕτως ἐχρήσατο τῇ ἀποδείξει καὶ οἱ τοῦ Ἀριστοτέλους ἐξηγηταὶ τὸ ταύτῳν ἀντὶ τοῦ ἕνὸς λαβόντες . Ταῦτα μὲν Ἀλέξανδρος , δ μέντοι Εὐδήμος ὅτι μὲν διὰ τὸ δεῖχθῆναι τὸ συνεχὲς μὴ ὅν ἐν εἴρηκε ταῦτα , σαφῶς λέγει , μερῶν δὲ καὶ αὐτὸς ποτὲ μὲν διωρισμένων , ποτὲ δὲ συνεχῶν μέμνηται . Ἔχει δὲ οὕτως ἡ τοῦ Εὐδήμου λέξις · μετὰ τὸ δεῖξαι ὅτι οὐκ ἔστι τὸ ὅν οὕτως ἐν ὡς ἀδιαίρετον , ὅπερ αὐτὸς ἄτοπον ἐκάλεσεν , ἐπάγει · « ἀλλὰ μὴν οὐδὲ κατὰ συνέχειάν γε . Τὰ γὰρ διωρισμένα τῶν μερῶν οὐκ ἔσται τὰ αὐτά . Ἔχει δὲ αὐτὸ τοῦτο ἀπορίαν ἐξωτερικήν . Εἰ μὲν γὰρ ἔστι τῶν τῆς γραμμῆς μορίων ἕκαστον ταύτῳν τῇ ὅλῃ , καὶ αὐτοῖς ταῦτά ἔσται . Τὰ γὰρ ἐνὶ τὰ αὐτὰ ὡσαύτως καὶ ὅλοις τὰ αὐτά . Εἰ δὲ ἕτερον τῆς ὅλης ἕκαστον , ἄρα γε καὶ πάντα . Εἰ δὲ τοῦτο , πῶς δὴ ταῦτά ἔστιν ; ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἀφεῖσθω . » Ἐν δὴ τούτοις ὅτι μὲν οὐδὲ εἰ ὡς συνεχὲς λέγοιτο τὸ ὅν οὕτως ἐν ἔστι , δείκνυσιν κατ' ἄλλην ὡς σήμαι ἐπιβολήν . Τὰ γὰρ διωρισμένα , φησίν , τῶν μερῶν οὐκ ἔσται τὰ αὐτὰ τοῖς συνεχέσιν , ὥστε κἂν συγγωμὴσιν τις ἐν εἶναι τὸ συνεχὲς , ἐπειδὴ τὰ διωρισμένα μέρη ἄλλα παρὰ τὰ συνεχὴ ἔστι , πολλὰ τὰ ὄντα καὶ οὐχ ἐν . Καὶ περὶ τῶν μορίων δὲ ἀπορία τίς ἔστιν ἤν αὐτὸς μὲν ἐξωτερικήν καλεῖ , δ δ' Ἀριστοτέλης οὐδὲν πρὸς τὸν λόγον φησίν . Καὶ γὰρ διαλεκτικὴ μᾶλλοιν ἔστιν , ἐφ' ἑκάτερα ἐνδὲξως ἐπιχειροῦσα καὶ οὐχ ἵκανή τὸν τοῦ συνεχὲς λόγον ἐνοχλεῖν τὸν λέγοντα συνεχὲς εἶναι τὸ διαιρετὸν εἰς ἀεὶ διαιρετά . Εὐδιάλυτος δὲ ὡς δέδεικται ἡ ἀπορία , πλὴν δ μὲν Εὐδήμος ἐπὶ τῶν συνεχῶν μερῶν μόνον τὴν ἀπορίαν ἐκτίθεται τὰ ἐφ' ἑκάτερα ἐπιχειρήματα καὶ τὰ συναγόμενα ἀπ' αὐτῶν ἄτοπα τιθεῖς , δ δὲ Ἀριστοτέλης καὶ ἐπὶ τῶν μὴ συνεχῶν μερῶν ἀλλὰ διωρισμένων , δηλοῦντι τὴν αὐτὴν ἀπορίαν εἶναι φησι καὶ μόνον τίθησι τὸ ἐπόμενον ἄτοπον τοῖς τὸ αὐτὸ λέγουσι καὶ ἐν τὸ μέρος τῇ ὅλῃ . )
Lemmas: συνεχής · καί εἰμί ὁ ὅλος ἐν ἑκαστέρω ὡς ἀδιαίρετος , ὅτι καί αὐτός αὐτός . ἀλλά μήv εἰμί ὡς ἀδιαίρετος , οὐδείς εἰμί ποσός οὐδέ ποιός , οὐδέ δή ἤπειρος ὁ ὅς , ὥσπερ Μέλισσος φημί , οὐδέ περαίνω , ὥσπερ Παρμενίδης · ὁ γάρ πέρας · ἀδιαίρετος , οὖον ὁ περαίνω . ἀλλά μήv εἰμί ὁ λόγος ἐν ὁ εἰμί πᾶς ὡς ἅπας καί ἕκαστος , ὁ Ἡράκλειτος λόγος συμβαίνω λέγω αὐτός · οὗτος γάρ εἰμί ἀγαθός καί κακός εἰμί καί μή ἀγαθός καί ἀγαθός , ὥστε οὗτος εἰμί ἀγαθός καί οὐ ἀγαθός , καί ἄνθρωπος καί ἵππος , καί οὖον περί ὁ ἐν εἰμί ὁ εἰμί ὁ λόγος εἰμί αὐτός ἀλλά περί ὁ μηδείς , καί ὁ τοιοκορυς εἰμί καί τοιοκορυς οὗτος . ( Aristoteles Phys . lib . I cap . 2 p . 185 . b . 5 ed . Bekker . Simplicius fol . 18 b . ὁ δέ ἴσως οὖον πρός ὁ λόγος καίτοι πρός λόγος εἰμί ὁ εἴρω λέγω φημί [ Ἀλέξανδρος ] , διότι ἱκανός εἰμί ὁ προλέγω ὁ οὕτως ἐν ὁ ὅς λέγω ὡς συνεχής διελέγχω . ἴσος δέ δ ὁ ἐπί ἑκάτερος ἀπορία ὁ λόγος ἐξωτερικός τις εἰμί ὡς Εὔδημος φημί , διαλεκτικός μᾶλλον εἰμί , παρατίθημι δέ μετά ὀλίγος καί ὁ ὁ Εὔδημος λέξις ἐναργής ὁ σκοπός ὁ λόγος δηλόω . νῦν δέ ὁ ὁ Ἀλέξανδρος πρόκειμαι . Λέγος γάρ ὅτι ἵστημι μέν ἐπί ὁ αὐτός συνήθης ὁ δείκνυμι · ὁ γάρ ὁ αὐτός οὗτος καί ἀλλήλων εἰμί οὗτος . Διὸ καί ὁ Εὔδημος οὕτως χράω ὁ ἀποδείκνυμι καί ὁ ὁ Ἀριστοτέλης ἐξηγητής ὁ οὗτος ἀντί ὁ εἷς λαμβάνω . οὗτος μέν Ἀλέξανδρος , δ μέντοι Εὔδημος ὅτι μέν διά ὁ δείκνυμι ὁ συνεχής μή ὅς ἐν εἴρω οὗτος , σαφῶς λέγω , μέρος δέ καί αὐτός ποτέ μέν διά-ὁρίζω , ποτέ δέ συνεχής μιμνήσκω . ἔχις δέ οὕτως ὁ ὁ Εὔδημος λέξις · μετά ὁ δείκνυμι ὅτι οὐ εἰμί ὁ ὅς οὕτως ἐν ὡς ἀδιαίρετος , ὅσπερ αὐτός ἄτοπος καλέω , ἐπάγω · « ἀλλά μήv οὐδέ κατά συνέχεια γε . ὁ γάρ διά-ὁρίζω ὁ μέρος οὐ εἰμί ὁ αὐτός . ἔχις δέ αὐτός οὗτος ἀπορία ἐξωτερικός . εἰμί μέν γάρ εἰμί ὁ ὁ γραμμή μόριον ἕκαστος οὗτος ὁ ὅλος , καί αὐτός οὗτος εἰμί . ὁ γάρ ἐν ὁ αὐτός ὡσαύτως καί ὅλος ὁ αὐτός . εἰμί δέ ἕτερος ὁ ὅλος ἕκαστος , ἄρα γε καί πᾶς . εἰμί δέ οὗτος , πῶς δή οὗτος εἰμί ; ἀλλά οὗτος μέν ἀφίημι . » ἐν δή οὗτος ὅτι μέν οὐδέ εἰμί ὡς συνεχής λέγω ὁ ὅς οὕτως ἐν εἰμί , δείκνυμι κατά ἄλλος ὡς σημαι ἐπιβολή . ὁ γάρ διά-ὁρίζω , φημί , ὁ μέρος οὐ εἰμί ὁ αὐτός ὁ συνεχής , ὥστε κἀν συγγωμὴσιν τις ἐν εἰμί ὁ συνεχής , ἐπεί ὁ διά-ὁρίζω μέρος ἄλλος παρά ὁ συνεχής εἰμί , πολύς ὁ εἰμί καί οὐ ἐν . καί περί ὁ μόριον δέ ἀπορία τίς εἰμί ἐάν αὐτός μέν ἐξωτερικός καλέω , δ δέ Ἀριστοτέλης οὐδείς πρός ὁ λόγος φημί . καί γάρ διαλεκτικός Μαλλός εἰμί , ἐπί ἑκάτερος ἐνδὲξως ἐπιχειρέω καί οὐ ἱκανός ὁ ὁ συνεχής λόγος ἐνοχλέω ὁ λέγω συνεχής εἰμί ὁ διαιρετός εἰς ἀεί διαιρετός . εὐδιάλυτος δέ ὡς δείκνυμι ὁ ἀπορία , πλήν δ μέν Εὔδημος ἐπί ὁ συνεχής μέρος μόνος ὁ ἀπορία ἐκτίθημι ὁ ἐπί ἑκάτερος ἐπιχείρημα καί ὁ συνάγω ἀπό αὐτός ἄτοπος τιθεῖς , δ δέ Ἀριστοτέλης καί ἐπί ὁ μή συνεχής μέρος ἀλλά διά-ὁρίζω , δηλόω ὁ αὐτός ἀπορία εἰμί φημί καί μόνος τίθημι ὁ ἔπω ἄτοπος ὁ ὁ αὐτός λέγω καί ἐν ὁ μέρος ὁ ὅλος . )