andriscus.fragmenta 4.1
Περὶ Πολυκρίτης . Ἡ ἱστορία αὕτη ἐλήφθη ἐκ τῆς α’ Ἀνδρίσκου Ναξιακῶν · γράφει περὶ αὐτῆς καὶ Θεόφραστος ἐν τῷ δ’ τῶν Πρὸς τοὺς καιρούς . Καθ’ ὃς δὲ χρόνον ἐπὶ Ναξίους Μιλήσιοι συνέβησαν σὺν ἐπικούροις καὶ τεῖχος πρὸ τῆς πόλεως ἐνοικοδομησάμενοι τήν τε χώραν ἔτεμνον καὶ πατείρξαντες τοὺς τοὺς Ναξίους ἐφρούρουν , τότε παρθένος ἀπολειφθεῖσα κατά τινα δαίμονα ἐν Δηλίῳ ἱερῷ , ὃ πλησίον τῆς πόλεως κεῖται , Πολυκρίτη ὄνομα αὐτῇ , τὸν τῶν Ἐρυθραίων ἡγεμόνα Διόγνητον εἷεν , ὃς οἰκείαν δύναμιν ἔχων συνεμάχει τοῖς Μιλησίοις . Πολλῶ δὲ ἐνεχόμενος πόθῳ διεπέμπετο πρὸς αὐτήν · οὐ γὰρ δή γε θεμιτὸν ἦν , ἱκέτιν οὖσαν ἐν τῷ ἱερῷ βιάζεσθαι · ἡ δὲ ἕως μέν τινος οὐ προσίετο τοὺς παραγινομένους · ἐπεὶ μέντοι πολὺς ἐνέκειτο , οὐκ , ἔφη πεισθήσεσθαι αὐτῷ , εἰ μὴ ὀμόσειεν ὑπηρετήσειν αὐτῇ ὅ τι ἂν βουληθῇ . Ὁ δὲ διόγνητος , οὐδὲν ὑποτοπήσας τοιόνδε , μάλα προθύμως ὤμοσεν Ἄρτεμιν , χαριεῖσθαι αὐτῇ ὅ τι ἂν προαιρῆται · κατομοσαμένου δὲ ἐκείνου , καὶ λαβομένη τῆς χειρὸς αὐτοῦ ἡ Πολυκρίτη μιμνήσκεται περὶ προδοσίας τοῦ χωρίου , καὶ πολλὰ καθικετεύει αὐτήν τε οἰκτείρειν καὶ τὰς συμφορὰς τῆς πόλεως . Ὁ Διόγνητος ἀκούσας τοῦ λόγου ἐκτός τε ἐγένετο αὑτοῦ καὶ σπασάμενος τὴν μάχαιραν ὥρμησεν διεργάσασθαι τὴν κόρην . Ἐν νῷ μέντοι λαβὼν τὸ εὔγνωμον αὐτῆς καὶ ἅμα ὑπ’ ἔρωτος κρατούμενος ( ἔδει γὰρ , ὡς ἔοικε , καὶ Ναξίοις μεταβολὴν γενέσθαι τῶν παρόντων κακῶν ) , τότε μὲν οὐδὲν ἀπεκρίνατο , βουλευόμενος τί ποιητέον εἴη · τῇ δ’ ὑστεραίᾳ καθωμολογήσατο προδώσειν . Καὶ ἐν τῷ δὴ τοῖς Μιλησίοις ἑορτὴ μετὰ τρίτην ἡμέραν Θαργήλια ἐπῄει , ἐν ᾗ πολύν τε ἄκρατον εἰσφοροῦνται καὶ τὰ πλείστου ἄξια καταναλίσκουσι · τότε παρεσκευάζετο προδιδόναι τὸ χωρίον . Καὶ εὐθέως διὰ τῆς Πολυκρίτης ἐνθέμενος εἰς ἄρτον μολυβδίνην ἐπιστολὴν [ ἐπιστέλλει ] τοῖς ἀδελφοῖς αὐτῆς , ἐτύγχανον δὲ ἄρα τῆς πόλεως ἡγεμόνες οὗτοι , ὅπως εἰς ἐκείνην τὴν νύκτα παρασκευασάμενοι ἥκωσιν · σημεῖον δὲ αὐτοῖς ἀνασχήσειν αὐητὸς ἔφη λαμπτῆρα . Καὶ ἡ Πολυκρίτη δὲ τῷ κομίζοντι τὸν ἄρτον φράζειν ἐκέλευε τοῖς ἀδελφοῖς μὴ ἐνδοιασθῆναι , ὡς τῆς πράξεως ἐπὶ τέλος ἀχθησομένης , εἰ μὴ ἐκεῖνοι ἐνδοιασθεῖεν . Τοῦ δὲ ἀγγέλου ταχέως εἰς τὴν πόλιν ἐλθόντος , Πολυκλῆς , ὁ τῆς Πολυκρίτης ἀδελφὸς , ἐν πολλῇ φροντίδι ἐγίνετο , εἴτε πεισθείη τοῖς ἐπεσταλμένοις , εἴτε μή · τέλος δὲ , ὡς ἐδόκει πᾶσι πείθεσθαι καὶ νὺξ ἐπῆλθεν , ἐν ᾗ προσετέτακτο πᾶσι παραγίνεσθαι , πολλὰ κατευξάμενοι τοῖς θεοῖς , δεχομένων αὐτοὺς τῶν ἀμφὶ Διόγνητον , ἐσπίπτουσιν εἰς τὸ τεῖχος τῶν Μιλησίων , οἱ μέν τινες κατὰ τὴν ἀνεῳγμένην πυλίδα , οἱ δὲ καὶ τὸ τεῖχος ὑπερελθόντες , ἀθρόοι τε ἐντὸς γενόμενοι κατέκαινον τοὺς Μιλησίους · ἔνθα δὴ κατ’ ἄγνοιαν ἀποθνήσκει Διόγνητος . Τῇ δ’ ἐπιούσῃ οἱ Νάξιοι πάντες πολὺν πόθον εἶχον θεάσασθαι τὴν κόρην · καὶ οἱ μέν τισιν αὐτὴν μίτραις ἀνέδουν , οἱ δὲ ζώναις , αἷς βαρηθεῖσα ἡ παῖς διὰ πλῆθος τῶν ἐπιρριπτουμένων ἀπεπνίγη . Καὶ αὐτὴν δημοσίᾳ θάπτουσιν ἐν τῷ πεδίῳ , πάντα ἑκατὸν ἐναγίσαντες αὐτῇ . Φασὶ δέ τινες καὶ Διόγνητον ἐν τῷ αὐτῷ καῆναι , ἐν ᾧ καὶ ἡ παῖς , σπουδασάντων Ναξίων .
Lemmas: περι Πολυκρίτης . ὁ ἱστορία οὗτος λαμβάνω ἐκ ὁ ὅς Ἀνδρίσκος ναξιακός · γράφω περί αὐτηες͂ς καί Θεόφραστος ἐν ὁ δέ ὁ πρός ὁ καιρός . κατά ὅς δέ χρόνος ἐπί Νάξιος Μιλήσιος συμβαίνω σύν ἐπίκουρος καί τεῖχος πρό ὁ πόλις ἐνοικοδομέω ὁ τε χώρα τέμνω καί πατερίζω ὁ ὁ Νάξιος φρουρέω , τότε παρθένος ἀπολείπω κατά τις δαίμων ἐν Δήλιος ἱερός , ὁ πλησίος ὁ πόλις κεῖμαι , Πολυκρίτη ὄνομα αὐτός , ὁ ὁ Ἐρυθραῖος ηγεμόνας Διόγνητος εἰμί , ὅς οἰκεῖος δύναμις ἔχω συμμαχέω ὁ Μιλήσιος . Πολύς δέ ἐνέχω πόθος διαπέμπω πρός αὐτός · οὐ γάρ δή γε θεμιτός εἰμί , ἱκέτης εἰμί ἐν ὁ ἱερός βιάζω · ὁ δέ ἠώς μέν τις οὐ προσίημι ὁ παραγίγνομαι · ἐπεί μέντοι πολύς ἔγκειμαι , οὐ , φημί πείθω αὐτός , εἰμί μή ὄμνυμι ὑπηρετέω αὐτός ὁ τίς ἄν βούλομαι . ὁ δέ Διόγνητος , οὐδείς ὑποτοπέω τοιόσδε , μάλα πρόθυμος ὀμνύω Ἄρτεμις , χαρίζω αὐτός ὁ τίς ἄν προαιρέω · κατόμνυμι δέ ἐκεῖνος , καί λαμβάνω ὁ χείρ αὐτός ὁ Πολυκρίτη μιμνήσκω περί προδοσία ὁ χωρίον , καί πολύς καθικετεύω αὐτός τε οἰκτίρω καί ὁ συμφορά ὁ πόλις . ὁ Διόγνητος ἀκούω ὁ λόγος ἐκτός τε γίνομαι αὐτός καί σπάω ὁ μαχαιρᾶς ὁρμάω διεργάζομαι ὁ κόρη . ἐν νόος μέντοι λαμβάνω ὁ εὐγνώμων αὐτηες͂ς καί ἅμα ὑπό ἔρως κρατώ ( δέω γάρ , ὡς ἔοικα , καί Νάξιος μεταβολή γίγνομαι ὁ πάρειμι κακός ) , τότε μέν οὐδείς ἀποκρίνομαι , βουλεύω τίς ποιέω εἰμί · ὁ δέ ὑστεραῖος καθομολογέω προδίδωμι . καί ἐν ὁ δή ὁ Μιλήσιος ἑορτή μετά τρίτος ἡμέρα Θαργήλια ἐπέρχομαι , ἐν ὅς πολύς τε ἄκρατος εἰσφορέω καί ὁ πλεῖστος ἄξιος καταναλίσκω · τότε παρασκευάζω προδίδωμι ὁ χωρίον . καί εὐθύς διά ὁ Πολυκρίτης ἐντίθημι εἰς ἄρτος μολύβδινος ἐπιστολή [ ἐπιστέλλω ] ὁ ἀδελφός αὐτηες͂ς , τυγχάνω δέ ἄρα ὁ πόλις ἡγεμών οὗτος , ὅπως εἰς ἐκεῖνος ὁ νύξ παρασκευάζω ἥκω · σημεῖον δέ αὐτός ἀνέχω αυαβλης φημί λαμπτήρ . καί ὁ Πολυκρίτη δέ ὁ κομίζω ὁ ἄρτος φράζω κελεύω ὁ ἀδελφός μή ἐνδοιάζω , ὡς ὁ πρᾶξις ἐπί τέλος ἄγω , εἰμί μή ἐκεῖνος ἐνδοιάζω . Τοῦ δέ ἄγγελος ταχέως εἰς ὁ πόλις ἔρχομαι , Πολυκλῆς , ὁ ὁ Πολυκρίτης ἀδελφός , ἐν πολύς φροντίς γίνομαι , εἴτε πείθω ὁ ἐπιστέλλω , εἴτε μή · τέλος δέ , ὡς δοκέω πᾶς πείθω καί νύξ ἐπέρχομαι , ἐν ὅς προστάσσω πᾶς παραγίγνομαι , πολύς κατεύχομαι ὁ θεός , δέχομαι αὐτός ὁ ἀμφί Διόγνητος , εἰσπίπτω εἰς ὁ τεῖχος ὁ Μιλήσιος , ὁ μέν τις κατά ὁ ἀνοίγνυμι πυλίς , ὁ δέ καί ὁ τεῖχος ὑπερέρχομαι , ἀθρόος τε ἐντός γίγνομαι κατακαίνω ὁ Μιλήσιος · ἔνθα δή κατά ἄγνοια ἀποθνήσκω Διόγνητος . ὁ δέ ἔπειμι ὁ Νάξιος πᾶς πολύς πόθος ἔχω θεάομαι ὁ κόρη · καί ὁ μέν τις αὐτός μίτρα ἀναδέω , ὁ δέ ζώνη , ὅς βαρέω ὁ παῖς διά πλῆθος ὁ ἐπιρριπτέω ἀποπνίγω . καί αὐτός δημοσίᾳ θάπτω ἐν ὁ πεδίον , πᾶς ἑκατόν ἐναγίζω αὐτός . φημί δέ τις καί Διόγνητος ἐν ὁ αὐτός καίω , ἐν ὅς καί ὁ παῖς , σπουδάζω Νάξιος .