ammonius-philosophy.in-aristotelis-librum-de-interpretatione-commentarius 1
Πολὺ μὲν ἐν σοφοῖσι κοὐκ ἀνώνυμον τὸ Περὶ ἑρμηνείας τοῦ Ἀριστοτέλους βιβλίον τῆς τε πυκνότητος ἕνεκα τῶν ἐν αὐτῷ παραδιθομένων θεωρημάτων καὶ τῆς περὶ τὴν λέξιν δυσκολίας . διὸ καὶ πολλῶν ἐξηγητῶν πολλαὶ περὶ αὐτὸ κατεβλήθησαν φροντίδες . εἰ δέ τι καὶ εἰσενεγκεῖν περὶ τὴν τοῦ βιβλίου σαφήνειαν , ἀπομνημονεύσαντες τῶν ἐξηγήσεων τοὐ θείου ἡμῶν διδασκάλου Πρόκλου τοῦ Πλατωνικοῦ διαδόχου τοῦ εἰς ἄκρον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως τήν τε ἐξηγητικὴν τῶν δοκούντων τοῖς παλαιοῖς δύναμιν καὶ τὴν ἐπιστημονικὴν τῆς φύσεως τῶν ὄντων κρίσιν ἀσκήσαντος , πολλὴν ἄν τῷ λογίῳ θεῷ χάριν ὁμολογήσαιμεν . Ἀρχὴ τοίνυν ἡμῖν γενέσθω τῆς ἐξηγήσεως ἡ τῶν πέντε κεφαλαίων Υφήγησις τῶν προλαμβάνεσθαι τῆς τοῦ ῥητοῦ σαφηνείας εἰωθότων , καὶ λέγωμεν τίς τε ἡ πρόθεσις τοῦ Περὶ ἑρμηνείας καὶ τίνα ἔχει τάξιν πρὸς τὰ ἄλλα τῆς λογικῆς τοῦ Ἀριστοτέλους πραγματείας συγγράμματα τίς τε ἡ αἰτία ταύτης αὐτῆς τῆς Περὶ ἑρμηνείας ἐπιγραφῆς καὶ ὅτι | γνήσιόν ἐστι τὸ σύγγραμμα τοῦτο τοὐ Ἀριστοτέλους καὶ ἐπὶ πᾶσι τίς ἡ εἰς τὰ κεφάλαια τοῦδε τοῦ βιβλίου διαίρεσις · τὸ γὰρ ἐπιζητεῖν πρὸς τί χρήσιμον ἄν εἴη τῷ φιλοσοφεῖν βουλομένῳ τὸ Περὶ ἑρμηνείας βιβλίον ἡ πρόθεσις αὐτοῦ φανεῖσα ἡμῖν περίεργον ἐπιδείξει . Τίς οὖν ἡ πρόθεσις αὕτη ; τοῦτο γὰρ ἀνάγκη πρὸ τῶν ἄλλων ἀφορίζεδθαι καὶ πρὸς ταύτην τὰ ἐφεξῆς ἅπαντα συνείρειν . ἵνα δὴ τοῦτο διηρθρωμένως ἕλωμεν , ἀναμνησθῆναι χρὴ τῶν εἰρημένων ἐν τοῖς προλαμβανομένοις τῆς συναναγνώσεως τῶν Κατηγοριῶν , λέγω δὲ ὅτι ἡ μὲν λογικὴ πραγματεία τέλος ἔχει τὴν εὕρεσιν τῆς ἀποδείξεως , προηγεῖται δὲ ταύτης ἡ τοῦ ἁπλῶς συλλογισμοῦ γνῶσις , καὶ ταύτης πάλιν ἡ τῶν ἁπλῶν λόγων τῶν συντιθέντων τὸν συλλογισμὸν θεωρία , ταύτης δὲ ἡ κατάληψις πασῶν κατὰ γένη τῶν ἁπλῶν φωνῶν , ἐξ ὧν ὁ ἁπλοῦς λόγος ἔχει τὴν γένεσιν . παραδοὺς τοίνυν ὁ Ἀριστοτέλης ἐν τῷ βιβλίῳ τῶν Κατηγοριῶν τὴν περὶ τῶν ἁπλῶν φωνῶν πραγματείαν ἐν τούτῳ προτίθεται παραδοῦναι ἡμῖν τοὺς ἀπλοῦς λόγους τοὺς ἐκ τῆς συμπλοκῆς τῶν ἁπλῶν φωνῶν ἀποτελουμένους καὶ ὡς προτεινομένους ὑπὸ τῶν συλλογίσασθαί τι βουλομένων τοῖς καινωνοῖς τῶν λόγων προτάσεις ὑπὸ τῶν παλαιῶν ὀνομαζομένους . ἀλλὰ τοῦ λόγου πέντε ὄντων εἰδῶν , τοῦ τε κλητικοῦ ὡς τὸ ὦ μάκαρ Ἀτρείδη , καὶ τοῦ προστακτικοῦ ὡς τὸ βάσκ’ ἴθι , Ἶρι ταχεῖα , καὶ του ερωτηματικου ὡς τὸ τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶν ; καὶ τοῦ εὐκτικοῦ ὡς τὸ αἲ γάρ , Ζεῦ τε πάτερ , καὶ ἐπὶ τούτοις τοῦ ἀποφαντικοῦ , καθ’ ὃν | ἀποφαινόμεθα περὶ ὁτουοῦν τῶν πραγμάτων οἷον θεοὶ δέ τε πάντα ἴσασι , ‘πᾶσα ψυχὴ ἀθάνατος᾿ , οὐ περὶ παντὸς ἁπλοῦ λόγου κατὰ τήνδε τὴν πραγματείαν διδάσκει ἡμᾶς ὁ Ἀριστοτέλης , ἀλλὰ περὶ μόνου τοῦ ἀποφαντικοῦ . καὶ τοῦτο εἰκότως · μόνον γὰρ τοῦτο τὸ εἶδος τοῦ λόγου δεκτικόν ἐστιν ἀληθείς τε καὶ ψεύδους καὶ ὑπὸ τοῦτο τελοῦσιν αἱ ἀποδείξεις , ὑπὲρ ὧν ἡ λογικὴ πάσα πραγματεία τῷ φιλοσόφῳ συντέτακται . Καλοῦσι δὲ οἱ Στωικοὶ τὸν μὲν ἀποφαντικὸν λόγον ἀξίωμα , τὸν δὲ εὐκτικὸν ἀρατικόν , τὸν δὲ κλητικὸν προσαγορευτικόν , προστιθέντες τούτοις ἕτερα πέντε λόγων εἴδη σαφῶς ὑπό τινα τῶν ἀπηριθμημένων ἀναφερόμενα · λέγουσι γὰρ τὸ μέν τι εἶναι ὀμοτικὸν οἷον ἴστω νῦν τόδε γαῖα , τὸ δὲ ἐκθετικὸν οἷον ‘ἔστω εὐθεῖα γραμμὴ ἥδε᾿ , τὸ δὲ ὑποθετικὸν οἷον ὑποκείσθω τὴν γῆν κέντρον εἶναι τῆς τοῦ ἡλίου σφαίρας’ , τὸ δὲ ὅμοιον ἀξιώματι οἷον ὡς ὡραΐζεται ἡ τύχη εἰς τοὺς βίους , ἅπερ ἅπαντα δεκτικὰ ὄντα ψεύδους τε καὶ ἀληθείας ὑπάγοιντο ἂν τῷ ἀπολόγων ] φαντικῷ , τοῦ μὲν ὀμοτικοῦ τῇ μαρτυρίᾳ τοῦ θείου πλεονάσαντος ἰῆς αποφάνσεως τοῦ δ’ ὁμοίου τῷ ἀξιώματι τῇ τοὐ ὡς ἐπιτατικοῦ ἐπιρρήματος προσθήκῃ . πέμπτον δέ τι πρὸς τούτοις εἶναί φασι τὸ ἐπαπορητικὸν οἷον Δάος πάρεστι · τί ποτ’ ἀπαγγελῶν ἄρα ; ὅπερ ἐναργῶς ταὐτὸν ὂν τυγχάνει τῷ ἐρωτηματικῷ , πλὴν ὅτι προτίθησι τὴν πρόφασιν τῆς ἐρωτήσεως . Πἀλιν δὲ τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου δύο ὄντων εἰδῶν καὶ τοῦ μὲν κολουμένου κατηγο|πρικοῦ τοῦ δὲ ὑποθετικοῦ , κατηγορικοῦ μὲν τοῦ σ·ημαίνοντος τί τίνι ὑπάρχει ἢ οὐχ ὑπάρχει , ὡς ὅταν εἴπωμεν ‘Σωκράτης περιπατεῖ , Σωκράτης οὐ περιπατεῖ᾿ κατηγοροῦμεν γὰρ τὸ περιπατεῖν τοῦ Σωκράτους ποτὲ μὲν καταφατικῶς ποτὲ δὲ ἀποφατικῶς ) ὑποθετικοῦ δὲ τοῦ σημαί - νοντος τίνος ὄντος τί ἐστιν ἢ οὐκ ἔστιν , ἢ τίνος μὴ ὄντος τί ἐστιν ἡ οὐκ ἔστιν , ὡς ὅταν εἴπωμεν ‘εἰ ἄνθρωπός ἐστι , καὶ ζῷόν ἐστιν , εἰ ἄνθρωπός ἐστι , λίθος οὐκ ἔστιν , εἰ μὴ ἔστιν ἡμέρα , νύξ ἐστιν , εἰ μὴ ἔστιν ἡμέρα , οὐκ ἔστιν ἥλιος ὑπὲρ γῆν’ , τὸ κατηγορικὸν ἡμῖν μόνον εἶδος τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου παραδίδωσιν ὁ Ἀριστοτέλης ὡς αὐτοτελὲς καὶ χρήσιμον πρὸς τὰς ἀποδείξεις , τὸ δέ γε ὑποθετικὸν ὡς ἐλλιπὲς ὂν καὶ δεόμενον πάντως , τῆς διὰ τοῦ κατηγορικοῦ τελειότητος οὐδαμοῦ προηγουμένης ἀξιώσει σπουδῆς . οἱ γὰρ ὑποθετικοὶ συλλογισμοὶ τὴν καλουμένην μετάληψιν ἤτοι πρόσληψιν ἀναποδείκτως λαμβάνοντες ἐνίοτε δὲ καὶ τὸ συνημμένον ἢ τὸ διεζευγμένον λόγου δεόμενον ἐξ ὑποθέσεως ἔσχον τὴν πίστιν , ἥτις αὐτῶν τὰς πρώτας ὑποθέσεις παραδέχοιτο . πρὸς οὖν τὴν τῶν ὑποθέσεων τούτων κατασκευὴν εἰ μὲν ἑτέρῳ τις ὑποθετικῷ χρῷτο συλλογισμῷ , δεήσει πάλιν ἑτέρας αὐτῷ κατασκευῆς πρὸς τὴν πίστιν τῶν ἐν αὐτῷ ὑποθέσεων καὶ πρὸς ἐκείνην ἑτέρας , καὶ τοῦτο εἰς ἄπειρον , εἰ δι’ ὑποθέσεων ἐθέλοι τὰς ὑποθέσεις κρατύνειν . εἰ δέ γε μέλλει τελεία καὶ ἀπροσδεὴς ἡ ἀπόδειξις γίνεσθαι , δῆλον ὅτι κατηγορικοῦ συλλογισμοῦ | χρεία τοῦ δίχα τινὸς ὑποθέσεως ἐπαγγελλομένου τὸ προκείμενον δεικνύναι . διὸ καὶ τοὺς μὲν κατη - γορικοὺς ἁπλῶς οὕτως ὀνομάζομεν συλλογισμούς , τοὺς δὲ ὑποθετικοὺς τὸ μὲν ὅλον τοῦτο ἐξ ὑποθέσεως συλλογισμούς , ἀπλῶς δ’ οὐκέτι πρὸς τῷ καὶ ἄλλως τὰς ὑποθετικὰς ἀποφάνσεις ἐκ τῶν κατηγορικῶν τὴν γένεσιν ἔχειν · ἄλλης γὰρ πρὸς ἄλλην κατηγορικῆς προτάσεως ἢ ἀκολουθίαν ἢ διάἐπαπορρητικόν στσιν σημαίνουσι , συνδέουσι αὐτὰς πρὸς ἀλλήλας ἢ τῷ συμπλεκτικῷ ἢ τῷ διαζευκτικῷ προσαγορευομένῳ συνδέσμῳ πρὸς τὸ ἕνα δοκεῖν εἶναι τὸν ἐξ αὐτῶν συγκείμενον λόγον . διὰ ταῦτα τοίνυν τὸ κατηγορικὸν εἶδος τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου πολυπραγμονεῖ μόνον ὁ Ἀριστοτέλης . Ἔστιν οὖν ἡ πρόθεσις τῆς προκειμένης πραγματείας , ὡς συνελόντι φάναι , διαλεχθῆναι περὶ τῆς πρώτης συνθέσεως τῶν ἁπλῶν φωνῶν τῆς κατὰ τὸ κατηγορικὸν εἶδος τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου γινομένης . λέγω δὲ τὸ πρώτης , διότι καὶ τοὺς συλλογισμοὺς ἡ σύνθεσις τῶν ἁπλῶν ἐργάζεται φωνῶν , οὐ μέντοι ἡ πρώτη , ἀλλ’ ἡ διὰ τῆς συμπλοκῆς τῶν κατὰ τὴν πρώτην σύνθεσιν γεγονότων λόγων ἀποτελουμένη . διὸ τοὺς ἁπλοῦς τούτους λόγους κατὰ μὲν τήνδε τὴν πραγματείαν αὐτούς καθ’ αὑτοὺς θεωρῶν ὡς ἀποφάνσεις μόνον ἐπισκέψεται , καὶ οὐχ ὡς προτάσεις , ἐν δὲ τοῖς Ἀναλυτικοῖς ὡς μέρη τῶν συλλογισμῶν παραλαμβάνων ἅμα καὶ ὡς προτάσεις εἰκότως ἀξιώσει σκοπεῖν · ὡς γὰρ προτεινομένους αὐτοὺς ὑπὸ τῶν συλλογίσασθαί τι βουλομένων τοῖς κοινωνοῖς | τῶν λόγων οὕτως οἱ παλαιοὶ προτάσεις ἐπονομάζουσιν . Αὐτόθεν δὲ ἡμῖν ἐκ τῶν εἰρημένων καὶ ἡ τάξις ἀναφαίνεται τοῦ βιβλίου · εἰ γὰρ μέσην ἔχουσι τάξιν οἱ ἁπλοῖ λόγοι τῶν τε ἁπλῶν φωνῶν καὶ τῶν συλλογισμῶν , παραδιδόασι δὲ τὴν μὲν περὶ τῶν ἁπλῶν φωνῶν θεωρίαν αἱ Κατηγορίαι τὴν δὲ περὶ τῶν ἁπλῶν λόγων τὸ προκείμενον βιβλίον τὴν δὲ περὶ τῶν συλλογισμῶν τὰ Ἀναλυτικά , δῆλον ὅτι μέσην ἄν ἔχοι τάξιν τῶν τε Κατηγοριῶν καὶ τῶν Ἀναλυτικῶν , ἑπόμενον μὲν ταῖς Κατηγορίαις προηγούμενον δὲ τῶν τε Ἀναλυτικῶν̓ καὶ τῶν ἄλλων πάντων τῆς λογικῆς πραγματείας συγγραμμάτων . Ὅτι δὲ χρήσιμον τὸ προκείμενον βιβλίον πρὸς τὴν λογικὴν ταύτην πραγματείαν , αὕτη δὲ πρὸς πᾶσαν φιλοσοφίαν , ἐναργὲς ἐκ τῶν εἰρημένων . Ἐπὶ τούτοις οὖν τῆς ἐπιγραφῆς τὸ αἴτιον ἐπισκεπτόμενοι λέγομεν τί ποτε ἄρα καλῶν ὁ Ἀριστοτέλης ἑρμηνείαν οὕτως ἐπέγραψε τὸ βιβλίον Περὶ ἑρμηνείας · οὐ γὰρ δὴ καὶ αὐτὸς καθάπερ ὁ Δημήτριος ὁ τὸ περὶ τῆς λογογραφικῆς ἰδέας βιβλίον συγγράψας καὶ οὗτος αὐτὸ ἐπιγράψας Περὶ ἑρμηνείας ἀξιοῖ καλεῖν ἑρμηνείαν τὴν λογογραφικὴν ἰδέαν , ὡς δὴ περὶ ταύτης ἐν τῷ προκειμένῳ βιβλίῳ διαλεξόμενος . ῥητέον οὖν ὅτι τῆς ψυχῆς τῆς ἡμετέρας διττὰς ἐχούσης δυνάμεις , τὰς μὲν γνωστικὰς τὰς δὲ ζωτικὰς τὰς καὶ ὀρεκτικὰς λεγομένας λέγω δὲ γνωστικὰς μὲν καθ’ ἃς γινώσκομεν ἕκαστον τῶν ὄντων , οἷον νοῦν διάνοιαν δόξαν φαντασίαν αἴσθησιν , ὀρεκτικὰς δὲ καθ’ ἃς ὀρεγόμεθα τῶν ἀγαθῶν , | ἢ τῶν ὄντων ἡ τῶν δοκούντων , οἷον βούλησιν λέγω προαίρεσιν θυμὸν ἐπιθυμίαν ) , τὰ μὲν τέσσαρα εἴδη τοῦ λόγου τὰ παρὰ τὸ ἀποφαντικὸν ἀπὸ τῶν ὀρεκτικῶν δυνάμεων προέρχονται ( τῆς οὐκ αὐτῆς καθ’ αὑτὴν ἐνεργούσης ἀλλὰ πρὸς ἕτερον ἀποτεινομένης τὸν δυμβάλλεσθαι δοκοῦντα πρὸς τὸ τυχεῖν τῆς ὀρέξεως καὶ ἤτοι λόγον παρ’ αὐτοῦ ζητούσης καθάπερ ἐπὶ τοῦ πυσματικοῦ καὶ ἐρωτηματικοῦ καλουμένου λόγου , ἢ πρᾶγμα , καὶ εἰ πρᾶγμα , ἤτοι αὐτοῦ ἐκείνου τυχεῖν ἐφιεμένης πρὸς ὃν ὁ λόγος , ὥσπερ ἐπὶ τοῦ κλητικοῦ , ἤ τινος παρ’ αὐτοῦ πράξεως , καὶ ταύτης ἢ ὡς παρὰ κρείττονος , ὡς ἐπὶ τῆς εὐχῆς , ἢ ὡς παρὰ χείρονος , ὡς ἐπὶ τῆς κυρίως καλουμένης προστάξεως ) , μόνον δὲ τὸ ἀποφαντικὸν ἀπὸ τῶν γνωστικῶν , καὶ ἔστι τοῦτο ἐξαγγελτικὸν τῆς γενομένης ἐν ἡμῖν γνώσεως τῶν πραγμάτων ἀληθῶς ἢ φαινομένως . διὸ καὶ μόνον τοῦτο δεκτικόν ἐστιν ἀληθείας ἢ ψεύδους , τῶν δὲ ἄλλων οὐδέν . τοῦτο τοίνυν τὸ εἶδος τοῦ λόγου τὸ ἀποφαντικὸν ἑρμηνείαν ἀξιοῖ καλεῖν ὁ Ἀριστοτέλης ὡς ἑρμηνεῦον τὴν γνῶσιν τῆς ψυχῆς . ἐπεὶ οὖν , καθάπερ αὐτὸς ἐν τοῖς προοιμίοις ἐρεῖ τοῦδε τοῦ βιβλίου , εἰσὶ μὲν καὶ ἕτεροι λόγοι παρὰ τὸν ἀποφαντικόν καὶ γὰρ ἡ εὐχή , φησί , λόγος ) ὁ δὲ ἀποφαντικὸς τῆς νῦν θεωρίας , διὰ τοῦτο ἐπέγραψε τὸ βιβλίον Περὶ ἑρμηνείας , ὡς οὐδὲν διαφέρον ἢ οὕτως ἐπιγράφειν ἢ Περὶ τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου . Πρὸς δὲ τὸ γνήσιον εἶναι τοῦ φιλοσόφου τὸ βιβλίον οὐδεὶς ἠξίωσε περὶ τὰ συγγράμματα τοὐ Ἀριστοτέλους ἐσπου|δακότων ἀμφιβαλεῖν τῶν ( ?? ) εἴς τε τὸ πιθανὸν ἀποβλέπων τῆς ἀπαγγελίας καὶ εἰς τὴν ἔντεχνον καὶ τῷ φιλοσόφῳ συνήθη τῶν ἐν αὐτῷ παραδιδομένων θεωρημάτων διάθεσιν καὶ τὴν πρὸς τὰς ἄλλας αὐτοῦ πραγματείας ὁμολογίαν , πλὴν Ἀνδρονίκου τοῦ Ῥοδίου , ὃς ἑνδέκατος μὲν ἦν ἀπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους , ἀκούσας δὲ αὐτοῦ καλοῦντος ἐν τοῖς προοιμίοις τοῦδε τοῦ βιβλίου τὰ νοήματα παθήματα τῆς ψυχῆς καὶ προστιθέντος ‘ὡς περὶ τούτων εἴρηται ἐν τοῖς Περὶ ψυχῆς,’ διὰ τὸ μὴ συνιδεῖν ὅπου τῆς Περὶ ψυχῆς πραγματείας τὰ νοήματα παθήματα τῆς ψυχῆς ἐκάλεσεν ὁ φιλόσοφος , ἀναγκαῖον ᾠήθη τῶν δύο πραγματειῶν , ταύτης τε καὶ τῆς Περὶ ψυχῆς , τὴν ἑτέραν νόθον ἀποφήνασθαι τοῦ Ἀριστοτέλους , καὶ δεῖν ἐνόμισε ταύτην ἀθετεῖν μᾶλλον ἢ τὴν Περὶ ψυχῆς . ἰστέον δὲ ὅτι πολλαχοῦ ἐν τῇ Περὶ ψυχῆς ἔχομεν τὴν φαντασίαν παθητικὸν νοῦν ὑπὸ τοῦ φιλοσόφου καλουμένην , νοῦν μὲν ὡς ἔνδον ἐν ἑαυτῇ τὸ γνωστὸν ἔχουσαν καὶ ταύτῃ διαφέρουσαν τῆς αἰσθήσεως , ὅτι ἅπερ ἡ αἴσθησις ἔξω κείμενα γινώσκει δεομένη πάντως τῆς ἐκείνων παρουσίας πρὸς τὸ ἐνεργῆσαι περὶ αὐτά , τούτων ἡ φαντασία τοὺς τύπους διὰ τῶν αἰσθήσεων ἀπομαξαμένη ἐν ἑαυτῇ ἔχει καὶ μὴ δεομένη τῶν ἔξω κειμένων δύναται προσβάλλειν , διὸ κἀν τοῖς ὕπνοις τῶν αἰσθήσεων ἀνενεργήτων μενουσῶν ἐνεργοῦμεν κατά φαντασίαν , παθητικὸν δέ , διότι μετὰ μερισμοῦ τινος καὶ διαστάσεως ἕκαστον γινώσκει , ἅτε ἀχώριστον σώματος ἔχουσα τήν τε οὐσίαν καὶ τὴν ἐνέργειαν καὶ ἀρχή τις οὖσα τῶν αἰσθήσεων . ἀποφαινόμενος οὖν ἐν τοῖς Περὶ ψυχῆς ὁ Ἀριστοτέλης ἄνευ τοῦ παθητικοῦ τούτου νοῦ μηδὲν τῶν ἐνταῦθα πραγμάτων νοεῖν τὴν ἡμετέραν ψυχήν , δι’ ὧν φησιν “ οὐ μνημονεύομεν δέ , ὅτι τοῦτο μὲν ἀπαθές , ὁ δὲ παθητικὸς νοῦς φθαρτός , καὶ ἄνευ τούτου οὐδὲν νοεῖ ” καὶ ἑξῆς “ τὰ μὲν οὖν εἴδη τὸ νοητικὸν ἐν τοῖς φαντάσμασι νοεῖ ” καὶ ἐπὶ τούτοις “ τὰ δὲ δὴ πρῶτα νοήματα τί διοίσει τοῦ μὴ φαντάσματα εἶναι ; ἢ οὐδὲ τὰ ἄλλα φαντάσματα , ἀλλ’ οὐκ ἄνευ φαντασμάτων ” , δῆλος ἂν εἴη καὶ ἐν ἐκείνοις τὰ νοήματα παθήματα προσαγορεύων τῆς ψυχῆς . φαίνεται δὲ καὶ ἐπὶ πάσας τῆς ψυχῆς τὰς ἐνεργείας κοινότερον τὸ τοῦ πάθους ὄνομα ἐκτείνων · ἀπορίαν γοῦν φησιν ἐν ἐκείνοις ἔχειν τὰ πάθη τῆς ψυχῆς , πότερόν ἐστιν ἅπαντα κοινὰ καὶ τοῦ ἔχοντος ἤ ἐστί τι καὶ τῆς ψυχῆς ἴδιον αὐτῆς , καὶ ἐπικρίνων τὰ περὶ τῆς ἀπορίας ἐπιφέρει “ φαίνεται δὲ τῶν μὲν πλείστων οὐδὲν ἄνευ τοῦ σώματος πάσχειν οὐδὲ ποιεῖν , οἷον ὀργίζεσθαι θαρρεῖν ἐπιθυμεῖν , ὅλως αἰσθάνεσθαι . μάλιστα δὲ ἔοικεν ἴδιον τὸ νοεῖν · εἰ δέ ἐστι καὶ τοῦτο φαντασία τις ἢ μὴ ἄνευ φαντασίας , οὐκ ἐνδέχοιτ’ ἄν οὐδὲ τοῦτο ἄνευ σώματος εῑναι , ” καὶ ἔτι πρὸ τούτων ἐν τῷ προοιμίῳ τῆς αὐτῆς πραγματείας “ ἐπιζητοῦμεν δὲ θεωρῆσαι καὶ γνῶναι τήν τε φύσιν αὐτῆς καὶ τὴν οὐσίαν , εἶθ’ ὅσα συμβέβηκε περὶ αὐτήν , ὧν τὰ μὲν ἴδια πάθη τῆς ψυχῆς εἶναι δοκεῖ , τὰ δὲ κοινὰ καὶ τοῖς ζῴοις δι’ ἐκείνην ὑπάρχειν ” . δι’ ὧν δῆλός ἐστι καὶ τῆς λογικῆς ἡμῶν ψυχῆς τὴν νόησιν , καὶ εἰ χωρὶς γίνοιτο φαντασίας , πάθος καλεῖν οὐ παραιτούμενος , οὐ κατὰ τὴν ἔννοιαν δηλονότι τὴν προειρημένην , ἀλλὰ διὰ τὸ προυπάρχειν ἐπ’ αὐτῆς κατὰ χρόνον ἑκάστης ἐνεργείας τὴν ἄγουσαν ἐπ’ αὐτὴν δύναμιν , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν τοῦ τελείου τὸ ἀτελές , πρὸς διάκρισιν τῆς ἐνεργείας τοῦ νοῦ τοῦ αὐτοτελοῦς καλουμένου καὶ τῇ οὐσίᾳ σύνδρομον τὴν ἐνέργειαν ἔχοντος , ὥσπερ ἀπαθῆ καὶ ἀμιγῆ καὶ χωριστὸν παντὸς σώματος εἶναι . τοῦτον ἡμῶν τὸν νοῦν ἀποφαίνεται , διακρίνων αὐτὸν ἀπὸ τοῦ ἰδίως παθητικοῦ καλουμένου καὶ τῆς φαντασίας , ὡς ἐλέγομεν , οὐδαμῶς διαφέροντος . διὸ καὶ τοῦ μεμνῆσθαι ἡμάς ζητῶν τὴν αἰτίαν τὸ μὲν μόριον τῆς ψυχῆς καθ’ ὃ τὸ εἶναι ἔχομεν ἀπαθές , τὸν δὲ παθητικὸν νοῦν φθαρτὸν εἶναί φησι , καὶ τὴν νόησιν ἡμῶν πρὸς τοῦτον - φθαρτὸν ὄντα συμπεπλεγμένην τῆς λήθης ἴσχειν ἀποφαίνεται τὴν αἰτίαν . οὐκ ἄρα δικαίως ὁ Ἀνδρόνικος νόθον ὑπώπτευσεν εἶναι τοῦ φιλοσόφου τὸ βιβλίον . Λοιπὸν οὖν ἡμῖν τῶν ἐξ ἀρχῆς προτεθέντων τὸ παραδοῦναι τὴν εἰς τὰ κεφάλαια τοῦδε τοῦ βιβλίου διαίρεσιν . εἰς τέσσαρα τοίνυν ἐναργῶς αὐτοῦ τμήματα διαιρουμένου τὸ μὲν πρῶτόν ἐστι περὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου . καλῶ δὲ ἀρχὰς τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου τὰ συμβαλλόμενα πρὸς τὴν τούτου διδασκαλίαν , ὥσπερ ἀρχὰς ἂν εἴποις γεωμετρίας τούς τε ὅρους καὶ τὰ αἰτήματα καὶ τὰς κα|λουμένας κοινὰς ἐννοίας , ἅπερ 8r ὁ Ἀριστοτέλης ἐν ταῖς Κατηγορίαις στοιχεῖα τῶν διαγραμμάτων προσαγορεύειν ἠξίωσεν . ἐπεὶ τοίνυν ἐν τῇ διδασκαλίᾳ τῶν προτάσεων καλέσει τί ὄνομα καὶ τί ῥῆμα καὶ κατάφασιν καὶ ἀπόφασιν καὶ ἀπόφανσιν καὶ ἀνατίφασιν , εἰκότως πρὶν εἰπεῖν τι περὶ προτάσεων παραδίδωσιν ἡμῖν τί ἕκαστον τούτων τῶν ὀνομάτων σημαίνει · καὶ γὰρ ἦν ἀκόλουθον γνώριμα πρότερον αὐτὰ ποιήσαντα τοῖς εἰσαγομένοις οὕτω πρὸς τὴν τῶν προκειμένων διδασκολίαν παραβαλεῖν . τοῦτο οὖν ἐστι τὸ πρῶτον τοῦ βιβλίου κεφάλαιον τὸ περὶ τῶν εἰρημένων ἀρχῶν τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου διαλεγόμενον . τὰ δὲ τρία τὰ ἐφεξῆς αὐτὰς ἡμῖν παραδιδόασι λοιπὸν τὰς προτάσεις . ἀλλ’ ἐπειδὴ τῶν προτάσεων αἱ μὲν ἐκ δύο μόνων ἁπλῶν φωνῶν συμπλεκομένων ἀποτελοῦνται , τῆς μὲν ὑποκειμένης τῆς δὲ κατηγορουμένης , ὡς ὅταν εἴπω ‘Σωκράτης περιπατεῖ᾿ ( ἐνταῦθα γὰρ τὸ μὲν Σωκράτης ὑποκείμενος ὅρος τὸ δὲ περιπατεῖ κατηγορούμενος , διότι ἐν παντὶ κατηγορικῷ λόγῳ τὸ μέν ἐστι περὶ οὗ ὁ λόγος τὸ δὲ περὶ ἐκείνου λεγόμενον , καὶ τὸ μὲν περὶ οὖ ὁ λόγος , οἷόν ἐστιν ἐνταῦθα τὸ Σωκράτης , ὑποκείμενον λέγεται ὡς δεχόμενον τὰς κατ’ αὐτοῦ κατηγορίας , τὸ δὲ περὶ αὐτοῦ λεγόμενον , οἷόν ἐστιν ἐνταῦθα τὸ περιπατεῖ , κατηγορούμενον ὡς κατ’ ἐκείνου ἀγορευόμενον καὶ λεγόμενον ) . ἐπεὶ οὖν , ὥσπερ ἐλέγομεν , αἱ μὲν τῶν προτάσεων ἐξ ὑποκειμένου μόνου καὶ κατηγορουμένου συμπληροῦνται , αἱ δὲ καὶ τρίτον ἔχουσι προσκα|τηγορούμενον , ὡς ὅταν εἴπω ‘Σωκράτης δίκαιός ἐστιν᾿ ( ἐνταῦθα γὰρ ὑποκείμενον μέν ἐστι τὸ Σωκράτης κατηγρορούμενον δὲ τὸ δίκαιος προσκατηγορούμενον δὲ τὸ ἐστίν ) , αἱ δὲ πρὸς τούτοις καὶ τρόπον ἔχουσι προσκείμενον τὸν σημαίνοντα ὅπως ὑπάρχει τὸ κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ , 10 κειμένῳ , οἷον τὸ ἀναγκαῖον τὸ ἀδύνατον τὸ ἐνδεχόμενον τὸ καλῶς τὸ σαφῶς τὸ δικαίως , ὡς ὅταν εἴπω ‘Σωκράτην μουσικὸν εἶναι ἐνδέχεται᾿ ἢ ‘Σωκράτης σαφῶς ἐξηγεῖται᾿ , πλείονας δὲ τούτων ὅρους συμπλεκομένους ἀλλήλοις πρὸς μιᾶς προτάσεως γένεσιν οὐδ’ ἐπινοῆσαι δυνατόν , τὸ μὲν δεύτερον τοῦ βιβλίου κεφάλαιον παραδίδωσιν ἡμῖν τὰς ἁπλουστάτας προτάσεις 15 καὶ ἔσται περὶ προτάσεως ἤτοι ἀποφάνσεως ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου , τὸ δὲ τρίτον τὰς τούτων συνθετωτέρας διὰ τὴν τοῦ προσκατηγορομένου προσθήκην καὶ ἔσται περὶ προτάσεως ἤτοι ἀποφάνσεως ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου καὶ τρίτου προσκατηγορουμένου , τὸ δὲ τέταρτον τὰς μετὰ τρόπου προτάσεις . τοῦτον οὖν τὸν τρόπον πᾶσι τοῖς εἴδεσι τῶν προτάσεων ἐπεξελθὼν ὁ Ἀριστοτέλης καὶ ἀποφήνασθαι Θαρρήσας ὡς οὐκ εἰσὶ πλείους τούτων ἀντιφάσεις πέρας ἐπιτίθησι τῇ πραγματείᾳ . πρὸς δὲ αὐτῷ τῷ συμπεράσματι τοῦ βιβλίου γυμνασθήσεταί τι παρὰ ταῦτα πρόβλημα οἰκεῖον καὶ αὐτὸ τῇ προκειμένῃ θεωρίᾳ . Τούτων οὖν προειλημμένων ὥρα λοιπὸν ἡμῖν ἐπὶ τὴν ἐξήγησιν τῆς λέξεως χωρεῖν , ἣν συνεστραμμένην οὖσαν ἐμφάσεως τε καὶ πολυνοίας γέμουσαν καὶ ὑπὸ βραχείας παραλλαγῆς | ἅπαν ἐνίοτε τὸ νόημα ἐξαλλάττουσαν καὶ ἐν πολλοῖς τῶν ἀντιγράφων ἤδη τοῦτο πεπονθυῖαν ἅπασαν ἑξῆς ἐδοκιμάσαμεν παραθέσθαι πρὸς διάγνωσιν τῆς ἀκριβεστέρας εἶναι δοκούσης ἐκδόσεως . p . 16a1 Πρῶτον θέσθαι , τί ὄνομα καὶ ῥῆμα . Πρόκειται μέν , ὡς ἐλέγομεν , τῷ Ἀριστοτέλει παραδοῦναι ἡμῖν τὴν διδασκαλίαν τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου · ἐπεὶ δὲ πᾶσα ἀπόφανσις ἐξ ὀνομάτων καὶ ῥημάτων ἔχει τὴν γένεσιν , ὡς ὅταν εἴπω ‘Σωκράτης περιπατεῖ᾿ , δεῖ δὲ πανταχοῦ τὰ ἁπλούστερα προγινώσκεσθαι τῶν ἐξ αὐτῶν συγκειμένων , διὰ δὴ τοῦτο πρεπωδεστάτην ἀρχὴν ποιεῖται τῆς πραγματείας τὴν τῆς ὑπάρξεως τοῦ ὀνόματος καὶ τοῦ ῥήματος θεωρίαν · τὸ γὰρ θέσθαι νῦν ἀντὶ τοῦ ὁρίσασθαι παρείληπται , λεγόμενον μὲν καὶ κατ’ ἄλλων σημαινομένων ἐνταῦθα δὲ τὸν ὁρισμόν , ὅπερ ἐλέγομεν , σημαῖνον . ὅτι δὲ κατὰ πλείονας τρόπους τὸ θέσθαι λέγεται , φανερόν · τάς τε γὰρ ὑποθέσεις πολλάκις θέσεις προσαγορεύομεν , ὡς ὅταν εἴπωμεν ‘κείσθω τὸ θέατρον ἔχειν τοσόνδε τι πλῆθος᾿ , ‘κεῖσθω δὲ δεκάπηχυ μέγεθος ἔχειν᾿ ἢ ‘βασιλεύειν , τί οὖν ποιήσεις;’ καλοῦμεν δὲ θέσεις καὶ τὰς παραδόξους ὑπολήψεις τῶν γνωρίμων τινὸς κατὰ φιλοσοφίαν , οἷον τὸ πάντα κινεῖσθαι καὶ στάσεως μηδαμῶς τὰ ὄντα μετέχειν , ὥσπερ ἔλεγεν ‘Ηράκλειτος , ἢ ἓν εἶναι τὸ ὄν , | ὡς ἐδόκει Παρμενίδῃ . θέσεις δὲ λέγομεν καὶ τὰς ὁμολογίας , ὡς δὴ καὶ ἀναθέσθαι λέγομεν τὸ ἀναπαλαῖσαι τὴν ὁμολογίαν . ἀλλὰ καὶ τὰ ἐριρρήματα τὰ θετικὰ λεγόμενα θέσεις καλοῦσί τινες , οἷον γαμητέον πλευστέον . ἔτι δὲ λέγομεν θέσεις καὶ τοὺς ὁρισμοὺς ὡς προϋποκειμένους τῶν ἀποδείξεων · εἰ γὰρ αἱ ἀποδείξεις ἀπὸ τῶν κατ’ οὐσίαν ὑπαρχόντων τοῖς πράγμασιν ἐπιτελοῦνται , τὴν δὲ οὐσίαν ἑκάστου τῶν ὄντων οἱ ὁρισμοὶ σημαίνουσιν εἰκότως προϋποκεῖσθαι δεῖ τοὺς ὁρισμοὺς τῶν ἀποδείξεων . καὶ ἔτι τούτου κοινότερον θέσεις ἀξιοῖ καλεῖν ὁ Ἀριστοτέλης ἀπλῶς ἁπάσας τὰς ἀμέσους ἀρχὰς τῶν ἀποδείξεων τὰς ἀντιδιαιρουμένας τοῖς ἀξιώμασιν , οἷον τούς τε ὁρισμούς , ὡς εἴρηται , καὶ τὰ αἰτήματα καὶ τὰς ὑποθέσεις ἀποδείξεως μὲν ἤδη δεομένας ἄνευ δὲ ταύτης εἰλημμένας , ὡς ἐν τῷ πρώτῳ σαφῶς διώρισται τῶν Ἀποδεικτικῶν . κατὰ τοσούτους μὲν ἢ καὶ πλείονας . τρόπους τὸ θέσθαι λέγεται , νῦν δὲ ὁ Ἀριστοτέλης ἀντὶ τοῦ ὁρίσασθαι αὐτῷ χρῆται , ὡς δηλοῖ ἐπιφέρων τὸ τὸ ὄνομα καὶ τί ῥῆμα ” , τοῦ ‘τί ἐστι᾿ τὸν ὁρισμὸν ἡμῖν προφανέστατα σημαίνοντος . ᾿Απορήσειε δ’ ἄν τις διὰ τίνα αἰτίαν ἐν παντὶ τῷ βιβλίῳ τῶν Κατηγοριῶν περὶ ἁπλῶν φωνῶν πραγματευσάμενος ἐνταῦθα πάλιν περὶ ὀνόματος καί ῥήματος προτίθεται λέγειν , ὧν ἑκάτερον ἁπλῆ ἐστι δηλονότι φωνή . πρὸς ὃν ῥητέον ὡς ἁπλῆ φωνὴ καὶ ὄνομα καὶ ῥῆμα καὶ φάσις καὶ ὅρος τῷ μὲν ὑποκειμένῳ ταὐτά ἐστιν ἀλλήλοις , τῇ δὲ σχέσει μόνῃ διαφέρου|σιν , ὥσπερ τὸ σπέρμα καὶ ὁ καρπὸς πὸς καὶ ἡ ἀνάβασις καὶ ἡ κατάβασις · ὅταν μὲν γὰρ τὰς ἁπλᾶς φωνὰς ὡς σημαντικὰς τῶν πραγμάτων οἷς ἐτέθησαν θεωρῶμεν , αὐτὸ τοῦτο μόνον ἁπλᾶς φωνὰς προσαγορεύομεν αὐτὰς οὐ διορίζοντες κατὰ τοῦτο τὰ ὀνόματα τῶν ῥημάτων , ὅταν δὲ διπλόην τινὰ ἐν αὐταῖς θεασάμενοι καὶ τὰς μὲν αὐτῶν ἄρθροις συνταττομένας εὑρίσκοντες τὰς δὲ οὔ , ἢ καὶ τὰς μὲν χρόνον τινὰ προσσημαινούσας τὰς δὲ οὔ , διαιροῦμεν αὐτὰς ἀπ’ ἀλλήλων καὶ τὰς μὲν ἄρθροις συνταττομένας καὶ χρόνον μὴ προσσημαινούσας ὀνόματα καλεῖν ἀξιοῦμεν , τὰς δὲ ἄρθροις μὲν συντάττεσθαι μὴ δυναμένας κατὰ χρόνον δέ τινα λεγομένας ῥήματα . ὅταν δὲ αὖ πάλιν ἑκατέραν τῶν τοιούτων φωνῶν μὴ λαμβάνωμεν αὐτὴν καθ’ αὑτὴν ἀλλ’ ὡς μέρος οὖσαν καταφάσεως ἢ ἀποφάσεως , τότε φάσιν αὐτὴν καλεῖν ἀξιοῦμεν , ὡς ἐν τοῖς ἑξῆς σαφῶς ἡμᾶς ὁ Ἀριστοτέλης διδάξει . ὅταν δὲ ὡς ἐν συλλογισμῷ παραλαμβανομένας ἐπισκοπῶμεν , ὅρους αὐτὰς ὀνομάζομεν , ὡς ἐν τοῖς προοιμίοις ῥηθήσεται τῶν Ἀναλυτικῶν . οὕτω δὲ καὶ Πλάτων ἐν τῷ ἐνάτῳ τῶν Νόμων τἀς ἁπλᾶς φωνὰς ἐκάλεσεν ὅρους · φησὶ γοῦν τοὺς μὲν προσμιγνύναι τῶν ὅρων ἀλλήλοις , ὧν ἄμεσος ἡ ἀντίθεσις , οἷον τὸ θερμὸν καὶ οὐ θερμόν , τοὺς δὲ μεθόριον ἔχειν , ὧν ἔστι τι μέσον , οἷον τὸ θερμὸν καὶ τὸ ψυχρὸν ἢ τὸ ἑκούσιον καὶ τὸ ἀκούσιον . περὶ ὧν ἐν ἐκείνοις ὁ λόγος μέσον ἐχόντων τὴν κατὰ θυμὸν γινομένην βλάβην οὔτε ἑκούσιον οὖσαν καθαρῶς οὔτε ἀκούσιον . ἐπεὶ δὲ εἰ καὶ ταὐτόν ἐστι κατὰ τὸ ὑποκείμενον ὄνομα ἢ ῥῆμα εἰπεῖν καὶ | ἀπλῆν φωνήν , ἀλλὰ κατά γε τὴν εἰρημένην σχέσιν ταῦτα διαφέρουσιν ἀλλήλων τὸ δὲ τῶν Κατηγοριῶν βιβλίον περὶ μόνων ἁπλῶν φωνῶν ἡμᾶς ἐδίδαξεν οὐδὲν πολυπραγμονῆσαν τὴν τῶν ὀνομάτων πρὸς τὰ ῥήματα διαφοράν , ἧς πολλὴ χρεία πρὸς τὴν θεωρίαν τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου διὰ γὰρ ταύτης τοὺς ὑποκειμένους ἐν ταῖς ἀποφάνσεσιν ὅρους τῶν κατηγορουμένων διακρίνομεν ) , διὰ τοῦτο νῦν προχειρίζεται τὴν περὶ ὀνομάτων καὶ ῥημάτων θεωρίαν , ὡς ἄν προσεχεστάτην οὖσαν τῇ προκειμένῃ πραγματείᾳ · Διὰ τί δέ , φαίη τις ἄν , πλειόνων ὄντων τῶν παρὰ τοῖς γραμματικοῖς λεγομένων τοῦ λόγου μερῶν μόνα ταῦτα νῦν παραδίδοται ἡμῖν , τό τε ὄνομα καὶ τὸ ῥῆμα ; διότι , φήσομεν , ταῦτα μόνα δίχα τῶν ἄλλων δύναται ποιεῖν ἀποφαντικὸν λόγον , ὡς ὅταν εἴπωμεν ‘ἄνθρωπος ὑγιαίνει᾿ . περὶ τούτων οὖν μόνων ὁ Ἀριστοτέλης ἐν τούτοις ποιεῖται τὴν σκέψιν , ἃ ἐξ ἀνάγκης ἐν παντὶ ἀποφαντικῷ λόγῳ παραλαμβάνεται καὶ ἀρκεῖ πρὸς τὴν γένεσιν τῆς ἁπλῆς ἀποφάνσεως . Ἐπιστήσαι δὲ ἄξιον ὅτι τῶν θρυλλουμένων ὀκτὼ τοῦ λόγου μερῶν τὰ μέν ἐστι σημαντικὰ φύσεων τινων ἢ ἁπλῶς προσώπων ἢ ἐνεργειῶν ἢ παθῶν ἤ τινος τούτων συμπλοκῆς , καθάπερ ὄνομά τε καὶ ἀντωνυμία καὶ ῥῆμα καὶ μετοχή , ἅπερ καὶ μόνα δύναται ἀρκέσαι πρὸς ἀποφαντικοῦ λόγου γένεσιν , ὡς ὅταν εἴπωμεν ‘Σωκράτης περιπατεῖ᾿ ἢ ‘ἐγὼ περιπατῶ’ ἢ ‘ὁ ὁ τρέχων περιπατεῖ’ ἢ ‘ὁ ὁ Σωκράτης τρέχων ἕστο , τοῦ μὲν ὡς ὑποκειμένου τοῦ δὲ ὡς κατηγορουμένου λαμβανομένου , τὰ δὲ | ταῦτα μὲν οὐ σημαίνουσι , σχέσιν δέ τινα τοῦ κατηγορουμένου πρὸς τὸ ὑποκείμενον δηλοῦσιν , ὥσπερ τὰ πλεῖστα τῶν ἐπιρρημάτων · ἢ γὰρ ὅπως ὑπάρχει τὸ κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ ἢ πότε ἢ ποῦ ἢ ποσάκις , εἴτε ὡρισμένως εἴτε ἀορίστως , ἢ κατὰ ποίαν πρὸς ἕτερον τάξιν , οἷον ὅτι ὅδε ἑξῆς τῷδε τρέχει ἢ χωρὶς τοῦδε οἰκεῖ , ἢ τίνι παραπλησίως ἡ τίνος μᾶλλον ἢ ἧττον ἡ καὶ ὅτι μετ’ ἐπιτάσεως ὑπάρχει ἢ καὶ ὅπως ἡμεῖς ὑπάρχειν αὐτὸ ἢ μὴ ὑπάρχειν δοξάζομεν , ἢ ὡς εἰκάζοντες ἢ ὡς διαβεβαιούμενοι , ἢ καὶ ὅπως διακείμεθα πρὸς τὸ πρᾶγμα , περὶ οὗ ἀποφαινόμεθα , ἢ ὡς σχετλιάζοντες ἢ ὡς θαυμάζοντες ἢ καὶ τὴν ἀπόφανσιν ἐπισφραγιζόμενοι τῇ μαρτυρίᾳ τοῦ κρείττονος , ἡ καὶ ὅτι λυσιτελὲς ἡμῖν τὸ αἱρεῖσθαι τὸ κατηγορούμενον δηλοῦντες ὡς ἐπὶ τῶν θετικῶν λεγομένων ἐπιρρημαάτων , ἢ καὶ ἀνεπιτάτως τὴν κατ’ αὐτὸ τὸ ἀκρότατον ἀγαθὸν χαρακτηριζομένην τῆς ψυχῆς διάθεσιν ἀνευφημοῦντες ὡς ἐπὶ τῶν ἐνθουσιαστικῶν ἐπιρρημάτων ἐν τῷ εὖ εἶναι τοὺς κατόχους σημαινόντων , ἢ καὶ τὴν ῥηθεῖσαν παρ’ ἑτέρων ἀπόφανσιν οἰκειούμενοι διὰ τῆς συγκαταθέσεως ἢ ἀποσειόμενοι διὰ τῆς ἀρνήσεως ἢ ἀποφάσεως · λέγω δὲ σημαίνειν τὸ μὲν ὅπως ὑπάρχει , τά τε τῆς μεσότητος καὶ τὰ τῆς ποιότητος σημαντικὰ ἐπιρρήματα , οἷον ‘Σωκράτης καλῶς διαλέγεται’ ‘ὁ Μελάνθιος τὸν Ὀδυσσέα λὰξ ἔπληξεν · ‘αἱ μέλισσαι βοτρυδὸν πέτοντι’ , καὶ τὰ δηλοῦντα ὅτι ἀθρόοις τοῖς περὶ ὧν ὁ λόγος ἢ οὐκ ἀθρόοις ὑπάρχει τὸ κατηγορούμενον , | οἷοκν ‘ἅμα ἐπῆλθον οἱ πολέμιοι ἢ σποράδην’ ( εἰσὶ δὲ καὶ ταῦτα ποιότητές ὑπὸ γὰρ τὸ ποιὸν ἥ τε σύγκρισις καὶ ἡ διάκρισις ) · περὶ δὲ τῶν λοιπῶν ἐν τοῖς ἀπηριθμημένοις οὐδὲν πλέον χρὴ προστιθέναι · φανερὰ γὰρ καὶ τοῖς κατὰ βραχὺ δυναμένοις ἐφιστάναι τὰ ὑφ’ ἑκάστου δηλούμενα . ταῦτα μὲν οὖν , ὅπερ ἐλέγομεν , σχέσιν τινὰ τοῦ κατηγορουμένου πρὸς τὸ ὑποκείμενον δηλοῦντα συμβάλλεσθαί τι δοκοῦσι πρὸς τὴν γένεσιν τῶν τοιούτων ἀποφάνσεων , τὰ δὲ λοιπὰ τῶν ἐπιρρημάτων σημαίνουσι μέν , οὐ μέντοι χρήσιμα πρὸς ἀπόφανσιν , ἀλλὰ πρὸς ἄλλα ἄττα εἴδη τοῦ λόγου , καθάπερ τὰ μὲν εὐχῆς σημαντικὰ πρὸς τὸν εὐκτικὸν λόγον , τὰ δὲ τῆς ἀπαγορεύσεως ἢ τῆς παρακελεύσεως πρὸς τὸν προστακτικόν , τὰ δὲ τῆς ἐρωτήσεως πρὸς τὸν ἐρωτηματικόν . τὰ δὲ παρὰ ταῦτα τοὐ λόγου μέρη λεγόμενα καὶ παντάπασίν ἐστιν ἄσημα καθ’ αὑτά , καθάπερ ἄρθρον καὶ πρόθεσις καὶ σύνδεσμος . Τὰ μὲν οὖν φύσεων ἢ προσώπων ἢ ἐνεργειῶν ἢ παθῶν ἢ ποιᾶς συμπλοκῆς προσώπου πρὸς ἐνέργειαν ἢ πάθος σημαντικὰ πάντα ὁ Ἀριστοτέλης τέλης εἰς ὀνόματα διαιρεῖ καὶ ῥήματα , τὰ μὲν κατὰ χρόνον λεγόμενα ἢ κατηγορούμενα ἐν ταῖς προτάσεσι ῥήματα καλῶν , τὰ δὲ ἄνευ χρόνου λεγόμενα ἢ τὴν χρείαν συμπληροῦντα τῶν ὑποκειμένων ὀνόματα · τὰ δέ γε ἐν μηδετέρᾳ τούτων χώρᾳ παραλαμβανόμενα , κἂν ἄλλως προσκέωνται ταῖς προτάσεσι , τὸ ὑπάρχειν ἢ μὴ ὑπάρχειν ἢ πότε ἢ πῶς ἢ πασάκις ὑπάρχει τὸ κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ σημαίνοντα ἤ τινα ἄλλην αὐτῶν πρὸς | ἄλληλα σχέσιν , οὐδὲ κυρίως ἀξιοῖ μέρη τοῦ λόγου καλεῖν · ὥσπερ γὰρ τῆς νεὼς αἱ μέν σανίδες εἰσὶ τὰ κυρίως μέρη , γόμφοι δὲ καὶ λίνον καὶ πίττα συνδέσεως αὐτῶν καὶ τῆς τοῦ ὅλου ἑνώσεως ἕνεκα παρα - λαμβάνονται , τὸν αὐτὸν τρόπον κἀν τῷ λόγῳ σύνδεσμοι καὶ ἄρθρα καὶ προθέσεις καὶ αὐτὰ τὰ ἐπιρρήματα γόμφων τινῶν χρείαν ἀποπληροῦσι , μέρη δὲ οὐκ ἂν λέγοιντο δικαίως , ἅ γε μὴ δύνανται συντεθέντα καθ’ ἑαυτὰ τέλειον ἐργάσασθαι λόγον . λόγου μὲν οὖν ταῦτα οὐ μέρη , λέξεως δὲ μέρη , ἧς καὶ ὁ λόγος αὐτὸς μέρος , καθάπερ ἐν τοῖς Περὶ ποιητικῆς εἴρηται , καὶ εἰσὶ χρήσιμα πρὸς τὴν παρ’ ἄλληλα ποιὰν σύνθεσίν τε καὶ σύνταξιν τῶν τοῦ λόγου μερῶν , ὥσπερ καὶ ὁ δεσμὸς πρὸς τὴν ἐπίκτητον ἕνωσιν τῶν δεδεμένων καὶ ἡ κόλλα τῶν δι’ αὐτῆς συνεχομένων , ἀλλ’ οὕτε ἐκεῖνα μέρη τῶν δεδεμένων ἢ κεκολλημένων οὔτε σύνδεσμοι ἢ ἄρθρα ἢ προθέσεις ἢ ἐπιρρήματα τοῦ λόγου μόρια . Διαφέρει δὲ ὁ λόγος τῆς λέξεως , ὅτι ὁ μέν ἐστι πλήρωμα προηγου - μένως τῶν σημαινουσῶν τὰ πράγματα φωνῶν , ἡ δὲ πασῶν ἀπλῶς τῶν παραλαμβανομένων πρὸς τὴν διάλεκτον . ἔχεις δὲ τοῦ λόγου τὴν πρὸς τὴν λέξιν διαφορὰν καὶ ὑπὸ Πλάτωνος ἐν τῷ τρίτῳ τῆς Πολιτείας παρα - δεδομένην , ἐν οἷς φησι “ τὸ τὰ μὲν δὴ λόγων πέρι ἐχέτω τέλος , τὸ δὲ λέξεως μετὰ τοῦτο σκεπτέον , καὶ ἡμῖν ἅ τε λεκτέον καὶ ὡς λεκτέον παντελῶς ἐσκεμμένον ἔσται’’ . δι’ ὧν δῆλός ἐστι λόγον μὲν τὴν διάνοιαν καλῶν , λέξιν δὲ τὴν ἀπαγγελίαν , εἴτε διὰ τῶν ἀναγκαιοτάτων γίνοιτο μερῶν , ὀνόματός τε καὶ ῥήματος , καθ’ ἣν ὁ | ἐν προφορᾷ καὶ ἰδίως λεγόμενος θεωρεῖται λόγος , εἴτε καὶ τὰ λοιπὰ μέρη παραλαμβάνοι τοῦ κοινότερον λεγο - μένου λόγου , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν , τῆς πρὸς κάλλος ἤδη καὶ ποιὰν σύνταξιν ἀποβλεπούσης ἑρμηνείας . Τῷ μὲν οὖν ἀπὸ ἰῆς Ἀφροδισιάδος ἐξηγητῇ δοκεῖ καὶ τὰ ἐριρρήματα ὀνόματα εἶναι , καθάπερ καὶ τὰς ἀντωνυμίας καὶ τὴν καλουμένην παρὰ τοῖς γραμματικοῖς προσηγορίαν . οὐ μέντοι φαίνεται τοῦτο λόγον τινὰ ἔχειν , διότι τὰ μὲν τῶν ἐπιρρημάτων οὐδ’ ἂν ὑποπτευθεῖεν ὀνόματα εἶναι , οἷον τὰ τῆς συγκαταθέσεως ἢ τῆς ἀρνήσεως ἢ τῆς ἀπαγορεύσεως ἢ τὰ προταττόμενα τῶν ὅρκων καὶ πλεῖστα ἕτερα , τὰ δὲ τῷ μὲν παρῆχθαι ἀπό τινων ὀνομάτων ἔδοξεν αὐτῷ τὴν αὐτὴν ἔχειν τοῖς ὀνόμασι δύναμιν , οἷον τὸ καλῶς καὶ τὸ σαφῶς ἀπὸ τοὐ καλοῦ καὶ τοῦ σαφοῦς , καθάπερ καὶ τὸ δικαίως ἀπὸ τῆς δικαιοσύνης . εἰ δὲ τοῦτο οὕτως ἔχοι , τὸ γαμητέον καὶ τὸ πλευστέον ῥήματα προσαγορεύσομεν , ἀλλ’ οὐκ ὀνόματα , ὡς ἐκ τοῦ δεῖν γαμεῖν ἢ πλεῖν γεγονότα . οὐ μὴν εὔλογον ἢ ταῦτα ῥήματα ἢ τὰ πρότερα ὀνόματα καλεῖν , ἐπεὶ μήτε ὑποκεῖσθαι κατηγορεῖσθαί τι τούτων ἐν ταῖς προτάσεσι δυνατόν , ὧν θάτερον ἀνάγκη πάσχειν τό τε ὄνομα καὶ τὸ ῥῆμα · τὸ μὲν γὰρ ‘σαφὲς᾿ ὄνομα κατηγορούμενον εὑρήσεις ἐν τῷ λόγῳ τῷ λέγοντι ‘τόδε τὸ χωρίον τοῦ Περὶ ἑρμηνείας σαφές ἐστι᾿ τὸ δέ γε ‘σαφῶς᾿ οὐκέτι . οὐ μὴν οὐδὲ σύνθετόν τι κατηγορούμενον ἐξ αὐτοῦ τε καὶ τοῦ περὶ οὗ τὸ σαφῶς λέγεται γίνεσθαι φήσομεν , οἷον τὸ ‘σαφῶς ἐξηγεῖται’ , καθάπερ ἐπὶ τοῦ ‘νεκρὸς ἄνθρωπος καὶ ‘κίβδηλος δρα|χμή᾿ · ἔδει γὰρ οὕτως τῶν τοιούτων καταφάσεων τὰς ἀποφάσεις τὸν αὐτὸν γίνεσθαι τρόπον ταῖς ἁπλοῦν τι κατηγορούμενον ἐχούσαις , ὥσπερ ἐπὶ τῶν τῷ ὄντι συνθέτων κατηγορουμένων συμβαίνει · καθάπερ γὰρ τῆς ‘ὁ τεθνεὼς ἄνθρωπός ἐστι’ καταφάσεως ἀπόφασις τὸ ’ὁ τεθνεὼς ἄνθρωπος οὐκ ἔστι’ καὶ τῆς ‘ὁ τεθνεὼς νεκρός ἐστι’ τὸ ὁ τεθνεὼς νεκρὸς οὐκ ἔστιν’ , οὕτω καὶ τῆς ‘ὁ τεθνεὼς νεκρὸς ἄνθρωπός ἐστιν’ τὸ ‘ὁ τεθνεὼς νεκρὸς ἄνθρωπος οὐκ ἐστιν᾿ . ἐπὶ δέ γε τῶν μετὰ τρόπου προτάσεων ἀλλοιότερον ἀνάγκη γίνεσθαι τὰς ἀποφάσεις , καὶ οὐχ ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἄνευ τρόπου προτάσεων · τῆς μὲν γὰρ ‘Σωκράτης βαδίζει’ καταφάσεως ἀπόφασις τὸ ‘Σωκράτης οὐ βδίζει’ , τῆς δέ γε ‘Σωκράτη βαδίσαι δυνατόν’ οὐχ ἧς Σωκράτη μὴ βαδίσαι δυνατόν’ ἀλλ’ ἡ ‘Σωκράτη βαδίσαι οὐ δυνατόν’ , ὡς ἐν τῷ τελευταίῳ τμήματι τοῦδε τοῦ βιβλίου σαφέστατα ἡμᾶς ὁ Ἀριστοτέλης διδάξει . Διὸ πανταχοῦ συντίθεσθαι τὸν ἀποφαντικὸν λόγον φησὶν ἐξ ὀνόματος καὶ ῥήματος καὶ διαλύεσθαι εἰς ταῦτα , ὡς ἄν ταῦτα μόνα κυρίως μέρη λόγου προσαγορεύειν ἀξιῶν , τοῦ εἶναι καὶ τοῦ μὴ εἶναι τῶν μὲν ἀμέσως κατά τινων κατηγορουμένων , μερῶν τότε τῶν προτάσεων γινομένων , ὡς ἐν ταῖς ‘Σωκράτης ἐστί’ ‘Σωκράτης οὐκ ἔστιν’ , οὐ παρ’ ἔλαττον τῶν ὑποκειμένων , κειμένων , τῶν δὲ ἐν ταῖς ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου προτάσεσιν ἢ ταῖς μετὰ τρόπου παραλαμβανομένων , προστίθεσθαι τοῖς μέρεσι τῆς προτάσεως ἢ διαιρεῖσθαι ἤ τι τοιοῦτον ὑπομένειν λεγομένων , ὡς ἐν τοῖς προοιμίοις μαθησόμεθα τῶν Ἀναλυτικῶν̓ . ὥστε τὸ μὲν μέρος τῆς ἀροφάνσεως ἢ ὄνομα πάντως | ἢ ῥῆμα εἶναι χρή , οὐ μέντοι τὸ ῥῆμα 13v πάντως ἐστὶ τῆς προτάσεως μέρος , ὅταν μὴ αὐτόθεν τοῦ ὑποκειμένου κατηγορῆται ὡς ἐνέργειαν ἢ πάθος ἢ ἀπλῶς ὕπαρξιν ἢ ἀνυπαρξίαν τοῦ ὑποκειμένου σημῆναι ὀφεῖλον , ἀλλ’ ἕνεκα τοῦ συναρμόσαι τὸ κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ παραλαμβάνηται . ὅτι δὲ ταῦτα ὀρθῶς λέγομεν , δῆλον καὶ ἐξ αὐτῆς τῆς προσηγορίας τῶν ἄλλων τοῦ λόγου μερῶν λεγομένων περὶ τὸ ὄνομα καὶ τὸ ῥῆμα · τὴν μὲν γὰρ ἀντωνυμίαν ὡς ὄνομα οὖσαν οὐ φύσεων τινων ἀλλὰ προσώπων ἁπλῶς οὕτως ἐπονομάζουσι , καὶ τὴν μετοχὴν ὡς μετέχουσαν ἀμφοτέρων , ὀνόματός τέ φημι καὶ ῥήματος , εἰ καὶ μᾶλλον ἀποκλίνει πρὸς τὴν ἰδιότητα τῶν ῥημάτων χρόνων τινῶν οὖσα δηλωτική , τὸ δὲ ἄρθρον ὡς συναρτώμενον τοῖς ὀνόμασι καὶ τὴν ἀναφορὰν πρὸς ἐκεῖνα ἔχον . περὶ δὲ προθέσεως ἢ ἐπιρρήματος ἡ συνδέσμου τί δεῖ καὶ λέγειν ; ὧν τὴν μὲν ὡς ὁμοίως ὀνομάτων τε καὶ ῥημάτων προταττομένην οὕτως ἐπονομάζουσι , τὸ δὲ ὡς τοιώσδε τοῖς ῥήμασι συμπλεκόμενον , τὸν δὲ ὡς τοὺς άπηρτημένους συνδέοντα λόγους . εὑρήσεις δὲ ἔν τισι τὸν Ἀριστοτέλην συγχωρεῖν δοκοῦντα καὶ τὰ πάντα κοινότερον μέρη τοῦ λόγου προσαγορεύοντα , διόπερ ἐν τοῖς ἑξῆς ἐρεῖ τινα τῶν μερῶν τοῦ λόγου σημαντικὰ εἶναι ὡς ὄντων τινῶν καὶ ἀσήμων , εἰ μή τις ἡμῖν φανείη τῆς ῥήσεως ἐκείνης προσεχεστέρα ἐξήγησις οὐδὲν ἐναντίον ἔχουσα τοῖς νῦν εἰρημένοις . ἔπειτα τί ἐστιν ἀπόφασις καὶ κατάφασις καὶ ἀπόφανσις καὶ λόγος . Ὁτι μὲν τρεῖς εἰσιν οἱ κυρίως λεγόμενοι τῶν διαιρέσεων τρόποι , τοῦ γένους εἰς τὰ εἴδη καὶ τοῦ ὅλου εἰς τὰ μέρη καὶ τῆς ὁμωνύμου φωνῆς εἰς τὰ διάφορα σημαινόμενα , φανερόν , καὶ ὅτι ἡ ἀπόφανσις εἰς τὴν κατάφασιν διαιρεῖται καὶ τὴν ἀπόφασιν · λέγομεν γὰρ τῆς ἀποφάνσεως τὴν μὲν εἶναι καταφατικὴν τὴν δὲ ἀποφατικήν . ἐζήτηται δὲ παρὰ τοῖς ἐξηγηταῖς τοῦ Ἀριστοτέλους τίνα τρόπον διαιρεῖται ἡ ἀπόφανσις εἰς τὴν κατάφασιν καὶ τὴν ἀπόφασιν . καὶ οἱ μὲν εἵλοντο λέγειν αὐτὴν ὡς φωνὴν ὁμώνυμον εἰς διάφορα σημαινόμενα διαιρεῖσθαι , καθάπερ ὁ Ἀφροδισιεὺς Ἀλέξανδρος , οἱ δὲ ὡς γένος εἰς εἴδη , καθάπερ ὁ φιλόσοφος Πορφύριος · οὐδεὶς γὰρ ἐτόλμησεν εἰπεῖν διαιρεῖσθαι αὐτὴν ὡς ὅλον εἰς μέρη , ἐπείπερ οὔτε ὡς ὁμοιομερὲς ὅλον φαίνεται διαιρουμένη πολλὴ γὰρ ἡ διαφορὰ τῆς καταφάσεως πρὸς τὴν ἀπόφασιν ) οὐθ’ ὡς ἀνομοιομερές · οὐ γὰρ ἄν ἑκάτερον τῶν μερῶν ἐκαλεῖτο τῷ τοῦ ὅλου ὀνόματι . τὸ μὲν οὖν ἀληθὲς ὅπῃ ἔχει καὶ ὡς ἡ τοῦ φιλοσόφου κρατεῖ Πορφυρίου δόξα , προϊόντες κατὰ καιρὸν ἐπιδείξομεν ἐξηγούμενοι τοὺς ἀποδιδομένους αὐτῶν παρὰ τοῦ Ἀριστοτέλους ὁρισμούς . Νυνὶ δὲ ῥητέον πρῶτον μὲν ὅτι τὸ δεῖ θέσθαι , ὅπερ ἦν τὸ ὁρίὀνόματός σασθαι , κοινῶς καὶ ἐπὶ τούτων ληπτέον ‘ἔπειτα δεῖ θέσθαι τί ἐστιν ἀπόφασις καὶ κατάφασις καὶ ἀπόφανσις καὶ λόγος’ , πρὸς δὲ τούτῳ , ὅτι τέτταρα μὲν τὰ ἀπηριθμημένα δεῖν φησιν ὁρίσασθαι μετὰ τὸ ὄνομα καὶ τὸ ῥῆμα , διότι τὸ μὲν προκείμενόν ἐστιν , ὥσπερ ἐλέγομεν , τὸ κατηγορικὸν εἶδος τοῦ ἀποφντικοῦ λόγου παραδοῦναι , | τοῦτο δὲ πάντως ἢ καταφατικόν ἐστιν ἢ ἀποφατικόν , ἔδει οὖν διδάξαι περὶ καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως , ὥστε καὶ περὶ τοῦ κοινοῦ αὐτῶν γένους , τῆς ἀποφάνσεως . ἐπεὶ δὲ καὶ ἡ ἀπόφανσις ἕν τί ἐστι τῶν τοῦ λόγου εἰδῶν καὶ ἔδει τὸν λόγον ἐν τῷ ὁρισμῷ παραληφθῆναι τῆς ἀποφάνσεως , διότι καὶ πάντα τὰ γένη τοὺς ὁρισμοὺς συμπληροῦσι τῶν οἰκείων εἰδῶν , γνωριμώτερα δὲ εἶναι χρὴ τὰ πρὸς διδασκαλίαν ὁτουοῦν λαμβανόμενα τοῦ δι’ αὐτῶν δηλουμένου , διὰ τοῦτο ἔδοξεν ἀναγκαία εἶναι καὶ ἡ τοῦ λόγου θεωρία ὡς προληφθῆναι ὀφείλουσα τῆς ἀποφάνσεως . εἰ δέ τις ἀποροίη πῶς οὐχὶ καὶ τὸ τοῦ λόγου γένος , ἡ φωνή , διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν μνήμης ἠξίωται ὡς ὀφεῖλον καὶ αὐτὸ δι’ ὁρισμοῦ δηλωθῆναι , ῥητέον ὅτι φυσιολογίᾳ προσῆκον ἦν περὶ φωνῆς διαλεχθῆναι , διότι μόνης φύσεως ἐστιν ἔργον ἡ φωνή , καθάπερ τὸ ὁρᾶν καὶ τὸ ἀκούειν φύσει γάρ ἐσμεν φωνητικοί ) , λόγος δὲ καὶ ἀπόφανσις καὶ τὰ ταύτης εἴδη , κατάφασις καὶ ἀπόφασις , φωναὶ μέν τινές εἰσιν , ἀλλὰ προσλαβοῦσαι τὸ ἀπὸ τῆς ἡμετέρας ἐννοίας εἰδοποιεῖσθαι καὶ τοίως ἢ τοίως προφέρεσθαι . διὸ καὶ ἰδία τις ἀπονενέμηται αὐτοῖς πραγματεία παρὰ τὰς φυσικάς , ἡ λογικὴ κεκλημένη , ὥστε μηδὲ ἀπλῶς εἶναι τὴν φωνὴν τοῦ λόγου , ὥσπερ τινὲς ὑπολαμβάνουσι , γένος · οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν τοῦ γένους φύσει ὄντος τὸ εἶδος μὴ εἶναι φύσει , ἀλλ’ εἴπερ ἄρα , τῆς κατὰ τὸν λόγον φωνῆς τὴν ἀπλῶς φωνὴν ῥητέον γένος εἶναι , πρὸς μέντοι τὸν λόγον αὐτὸν ἐν ὕλης τάξει παραλαμβάνεσθαι τὴν φωνὴν ἐροῦμεν , ὅπερ καὶ αὐτὸς ὁ Ἀριστοτέλης ἐν τῷ πέμπτῳ τῶν Περὶ γε|νέσεως ζῴων ἀποφαίνεται τὰς κατὰ τὴν φωνὴν διαφορὰς τῶν ζῴων ἐπισκεπτόμενος , ἀλλ’ οὐ γένος αὐτοῦ τυγχάνειν , ὡς διὰ τῶν ἑξῆς ἔσται σαφέστερον . τὸν δέ γε ζητοῦντα , τί οὖν τοῦ λόγου τὸ γένος , ἀναμιμνήσκεσθαι χρὴ τῆς ἐν ταῖς Κατηγορίαις παραδεδομενης του πόσου διαιρέσεως . Προσεκτέον δὲ ὡς ἐν τοῖς τέτταρσι τοῖς ἀπηριθμημένοις ἀπὸ τῶν καταδεεστέρων τὴν ἀρχὴν ποιησάμενος ὁ Ἀριστοτέλης ἄνεισιν ἐπὶ τὰ τελειότερα καὶ ἀπὸ τῶν μερικωτέρων ἐπὶ τὰ ὁλικώτερα · τελειότερον γὰρ κατάφασις μὲν ἀποφάσεως ἅτε ὔπαρξιν σημαίνουσα τῆς ἀποφάσεως ἀνυπαρξίαν δηλούσης , τῆς δὲ καταφάσεως ἡ ἀπόφανσις ἅτε γένος αὐτῆς , ὡς ἐλέγομεν , τυγχάνουσα , τῆς δὲ ἀποφάνσεως ὁ λόγος , ἐπείπερ ἕν ἐστι τῶν πέντε εἰδῶν τοῦ λόγου τὸ ἀποφαντικόν . καὶ ἔστιν ἡ τάξις τῆς εἰρημένης ἀπαριθμήσεως πρὸς ἡμάς τοὺς ἀπὸ τῶν χειρόνων ἐπὶ τὰ κρείττονα καὶ ἀπὸ τῶν μερικωτέρων ἐπὶ τὰ ὁλικώτερα μεταβαίνειν πεφυκότας διὰ τὴν ἀπὸ τοῦ ἀτελοῦς τῆς γνώσεως ἡμῶν ἐπὶ τὸ τελειότερον προκοπήν . ἐν μέντοι τῇ περὶ αὐτῶν διδασκαλίᾳ ὥσπερ ἀνάπαλιν ὁδεύσει κατὰ τὴν φυσικὴν τῶν πραγμάτων τάξιν , τὰ μὲν γένη τῶν εἰδῶν προτιθεὶς τὰ δὲ τελειότερα τῶν ἀτελεστέρων . διὸ καὶ τὸν προειρημένον αὐτὰ τρόπον ἀπηριθμήσατο , ριθμήσατο , τὸ τέλος τῆς ἀπαριθμήσεως ἀρχὴν ποιήσασθαι βουλόμενος τῆς διδασκαλίας . Ἔστι μὲν οὖν τἀ ἐν τῇ δωνῇ τῶν ἐν τῇ ψυχῇ παθημάτων σύμβολα , καὶ τὰ γραφόμενα τῶν ἐν τῇ φωνῇ . καὶ ὥσπερ οὐδὲ γράμματα πάσι ἰὰ αὐτά , οὕτως οὐδὲ φωναὶlαἱαὐταί · ὦν μέντοι ταῦτα σημεῖα πρώτως , ταὐτὰ παθήματα τῆς ψηχῆς , καὶ ὧν ταῦτα ὁμοιώματα , πράγματα ἤδη ταὐτά . περὶ μὲν οὖν τούτων εἴρηται ἐν τοῖς Περὶ ψυχῆς · ἄλλης πραγματείας . Ἦν μὲν ἀκόλουθον κατὰ τὰ ἐπηγγελμένα τοὺς ὁρισμοὺς ἑξῆς ἀποδοῦναι τοῦ ὀνόματος καὶ τοῦ ῥήματος , ἀλλ’ ἐπεὶ οὐ πᾶσα λέξις ὄνομα ἢ ῥῆμα ἡ γὰρ ἄσημος οἷον βλίτυρι καὶ σκινδαψὸς οὐδέτερον τούτων ) καὶ διαδέρουσι φέρουσι τὰ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα τῶν ἀσήμων φωνῶν κατὰ τὸ σημαντικά τινων εἶναι , πρότερον ἡμᾶς ὁ Ἀριστοτέλης διδάσκει διὰ τούτων , τίνα ἐστὶ τὰ προηγουμένως καὶ προσεχῶς ὑπ’ αὐτῶν σημαινόμενα , καὶ ὅτι τὰ νοήματα , διὰ δὲ τούτων μέσων τὰ πράγματα , καὶ οὐδὲν ἕτερον δεῖ παρὰ ταῦτα ἐπινοεῖν μέσον τοῦ τε νοήματος καὶ τοῦ πράγματος , ὅπερ οἱ ἀπὸ τῆς Στοᾶς ὑποτιθέμενοι λεκτὸν ἠξίουν ὀνομάζειν . ταῦτά τε οὖν παραδο - θήσεται διὰ τῶν νυνὶ λεγομένων καὶ προηγουμένως ἐν τίσι τῶν ὁπωσοῦν ὄντων χρὴ ζητεῖν τὴν ἀλήθειαν καὶ τὸ ψεῦδος . ὑπὲρ ὧν νῦν ἡμῖν ἡ σκέψις , πότερον ἐν τοῖς πράγμασιν ἢ ἐν τοῖς νοήμασιν ἢ ἐν ταῖς φωναῖς ἢ ἐν δύο τισὶ τούτων ἢ καὶ ἐν πᾶσι , καὶ εἰ ἐν φωναῖς , ποίαις ταύταις , πότερον τοῖς ὀνόμασι καὶ τοῖς ῥήμασιν ἢ τοῖς ἐκ τούτων συγκειμένοις λόγοις . καὶ διορισθήσεται ὅτι τὰ μὲν ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα φωναί εἰσιν ἁπλαῖ μήτε ἀλήθειαν μήτε ψεῦδος σημαίνουσαι , ὡς καὶ ἐν τοῖς προοιμίοις εἴρηται τῶν Κατηγοριῶν . περὶ δὲ τὸν ἐκ τῆς συμπλοκῆς αὐτῶν ἀποτελούμενον ἀποφαντικὸν λόγον θεωρεῖται τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , καὶ ὡς πρὸ τῶν φωνῶν περὶ τὰ νοήματα θεωρεῖται ταῦτα ὡς αἴτια τῶν φωνῶν ὄντα • καὶ γὰρ τούτων τὰ μέν ἐστιν ἁπλᾶ τὰ ὑπὸ τῶν ἁπλῶν σημαινόμενα φωνῶν οὐδεμίαν οὔτε ἀλήθειαν οὔτε ψεδδος ἐπιδεχόμενα , τὰ δὲ σύνθετα θετὰ τὰ περὶ τῶν συνθέτων πραγμάτων καὶ ὑπὸ τῶν συμπεπλεγμένων δηλούμενα φωνῶν δεκτικὰ ὄντα ψεύδους τε καὶ ἀληθείας . ἐν δέ γε αὐτοῖς καθ’ αὑτὰ τοῖς πράγμασιν οὐκ ἄν τις ἔτι ταῦτα οὐδὲ τοῖς συνθέτοις ἐπινοήσειε . καὶ δῆλον ὅτι εἰκότως ἐν τούτοις ὁ Ἀριστοτέλης , πρὶν ἀποδοῦναι τοῦ ὀνόματος καὶ τοῦ ῥήματος τοὺς ὁρισμούς , περὶ τούτων διορίζεται · καὶ γὰρ ἔδει τὸν περὶ ψεύδους τε καὶ ἀληθείας ἐν τούτῳ πρῶτον τῷ βιβλίῳ θεωρήσαι προθέμενον παραδοῦναι ἡμῖν ἐκ προοιμίων τά τε δεκτικὰ τού · τῶν ἑκατέρου καὶ τὰ μηδέτερον αὐτῶν δέχεσθαι πεφυκότα , καὶ ὑπομνήσαντα ὅτι τὸ μὲν ἐν ταῖς συνθέτοις θεωρεῖται φωναῖς τὸ δὲ ἐν ταῖς ἁπλαῖς , ἐπὶ τούτῳ διελεῖν τὰς μὲν ἁπλᾶς φωνὰς καὶ ἀνεπιδέκτους ἢ ψεύδους ἢ ἀληθείας εἰς τὸ ὄνομα καὶ τὸ ῥῆμα , τὰς δὲ συνθέτους ἐκ τούτων καὶ πάντως ἢ ἀληθευούσας ἢ ψευδομένας ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν , τὰς κτὰ τὸν ἀποφαντικὸν λόγον ) εἰς τὰ οἰκεῖ πάλιν εἴδη , τήν τε κατάφασιν καὶ τὴν ἀπόφασιν . τούτων οὕτως ἐχόντων διαρθροῦντες ἡμεῖς τὰ ὑπὸ τοῦ φιλοσόφου παραδιδόμενα λέγομεν ὅτι τέτταρα ταῦτα παραλαμβάνει διὰ τούτων ὡς χρήσιμα πρὸς τὴν προκειμένην θεωρίαν , πράγματά τε καὶ νοήματα καὶ ἔτι φωνὰς καὶ γράμματα . ἐν οἷς πρώτην μὲν ἔχει τάξιν τὰ πράγματα δευτέραν δὲ τὰ νοήματα τρίτην αἱ φωναὶ καὶ τελευταίαν τὰ γράμματα · τὰ μὲν γὰρ νοήματα τέλος ἔχει τὴν τῶν πραγμάτων κατάληψιν , καὶ τότε ὄντως νοήματά ἐστιν , ὅταν αὐτοῖς ὥσπερ ἐφαρμοσθῇ τοῖς πράγμασιν · εἰκόνες γάρ εἰσιν ἐν τῇ ψυχῇ τῶν πραγμάτων . αἱ δὲ φωναὶ τῶν νοημάτων εἰσὶν ἐξαγγελτικαὶ καὶ διὰ τοῦτο δέδονται ἡμῖν ὑπὸ τῆς φύσεως πρὸς τὸ δι’ αὐτῶν σημαίνειν ἡμᾶς τὰς ἐννοίας τῆς ψυχῆς , ἵνα καὶ δυνώμεθα κοινωνεῖν ἀλλήλοις καὶ συμπολιτεύεσθαι · κοινωνικὸν γὰρ ζῷον ὁ ἄνθρωπος · διόπερ οἱ μὴ κεχρημένοι ταῖς αὐταῖς φωναῖς οὐδὲ κοινωνοῦσι πολιτείας ἀλλήλοις ὡς μὴ γινώσκοντες τὰς ἀλλήλων ἐννοίας . τὰ δὲ γράμματα τέλος ἔχει τὸ διαφυλάττειν τὴν μνήμην τῶν φωνῶν . τούτων δὲ τῶν τεττάρων τὰ μὲν δύο φύσει εἶναί φησιν ὁ Ἀριστοτέλης , τὰ δὲ δύο θέσει · φύσει μὲν τά τε πράγματα καὶ τὰ νοήματα , θέσει δὲ τάς τε φωνὰς καὶ τὰ γράμματα · διακρίνει δὲ τὰ φύσει τῶν θέσει κανόνι τοιούτῳ χρώμενος · τὰ παρὰ πᾶσι , φησί , τὰ αὐτὰ ὄντα ταῦτά ἐστι φύσει , τὰ δὲ μὴ παρὰ πᾶσι τὰ αὐτὰ ὄντα ταῦτα οὐ φύσει εἰσὶν ἀλλὰ θέσει . καὶ τοῦτο εἰκότως ·· μία γὰρ οὔσα ἡ τοῦ παντὸς φύσις ὅμοια δηλονότι πανταχοῦ ποιεῖ τὰ κατὰ τὸ αὐτὸ εἶδος εἶναι λεγόμενα · εἰ δέ τινα παρ’ ἄλλοις καὶ ἄλλοις διάφορα εἴη , ταῦτα οὐκ ἄν εἴη φύσεως δημιουργήματα . ἐπεὶ οὗν τὰ μὲν πράγματα καὶ τὰ νοήματα παρὰ πᾶσίν ἐστι τὰ αὐτά πανταχοῦ γὰρ τὸ αὐτὸ ἀνθρώπου εἶδος καὶ ἵππου καὶ λέοντος , καὶ νόημα ὡσαύτως τὸ αὐτὸ παρὰ πᾶσι περί τε ἀνθρώπου | καὶ λίθου καὶ τῶν ἄλλων πραγμάτων ἑκάστου ) , φωναὶ δὲ καὶ γράμματα οὐ παρὰ πᾶσι τὰ αὐτά φωναῖς τε γὰρ ἄλλαις μὲν Ἕλληνες , ἄλλαις δὲ Φοίνικες , Αἰγύπτιοι δὲ ἄλλαις χρῶνται · “ ἄλλη γὰρ ἄλλων γλῶσσα’’ φησὶν ἡ ποίησις · καὶ γράφουσι πάλιν δι’ ἄλλων καὶ ἄλλων γραμμάτων ἕκαστοι τὰς ἑαυτῶν φωνάς ) , διὰ τοῦτο τὰ μὲν πράγματα καὶ τὰ νοήματα φύσει εἶναι διισχυρίζεται , τὰς δέ γε φωνὰς καὶ τὰ γράμματα θέσει , καὶ οὐ φύσει . καὶ δῆλον ὅτι μᾶλλον τῶν φωνῶν περὶ τὰ γράμματα τὸ θέσει θεωρηθήσεται . διὸ καὶ ὅλως ἠξίωται μνήμης ὡς ἔχοντά τινα πρὸς τὰς φωνὰς οἰκειότητα , οὐ μόνον τῷ πρὸς τὴν μνήμην αὐτῶν συμβάλλεσθαι , ἀλλὰ καὶ ὡς ἐναργὲς ἔχοντα τὸ θέσει καὶ δυνάμενα δι’ ἑαυτῶν σαφέστερον ἡμᾶς ἐπιστῆσαι τῷ θέσει εἶναι τὰς φωνάς , ὅπερ οὐκ ἔστιν ὁμοίως γνώριμον τῷ θέσει τὰ γράμματα εἶναι περὶ γοῦν τῶν φωνῶν ζητεῖν ἠξίωσαν οἱ παλαιότεροι , πότερον φύσει εἶναι αὐτὰς ἢ θέσει ῥητέον , καὶ ἦν ἐν τούτοις προσῆκον διορισθῆναι , πότερος αὐταῖς τούτων τῶν τρόπων τῆς ὑποστάσεως ἁρμόσει , καὶ τούτῳ χρήσασθαι πρὸς τοὺς ὁρισμοὺς τοῦ τε ὀνόματος καὶ τοῦ ῥήματος καὶ τοῦ ἐξ αὐτῶν συγκειμένου λόγου · περὶ δὲ τῶν γραμμάτων οὐδεμία παρ’ αὐτοῖς γέγονεν ἀμφισβήτησις ) , ἐπεὶ ὅτι ἄλλως οὐδεμίαν ἡμῖν χρείαν παρέξει πρὸς τὴν θεωρίαν τῶν προκειμένων , αὐτὸς ἐφεξῆς δηλώσει , τὰ μὲν γράμματα παραλιπὼν μόνα δὲ τὰ πράγματα καὶ τὰ νοήματα καὶ τὰς φωνὰς θεωρῶν ὡς ποτὲ μὲν ἁπλᾶ ποτὲ δὲ σύνθετα . τούτων οὖν τὰ μὲν νοήματα ὁμοιώματα καλεῖ τῶν πραγμάτων , τὰς δὲ | φωνὰς οὐκ ἀξιοῖ καλεῖν ὁμοιώματα τῶν νοημάτων , ἀλλὰ σύμβολα καὶ σημεῖα , καὶ τὰ γράμματα τῶν φωνῶν ὡσαύτως · Διαφέρει δὲ τὸ ὁμοίωμα τοῦ συμβόλου , καθόσον τὸ μὲν ὁμοίωμα τὴν φύσιν αὐτὴν τοῦ πράγματος κατὰ τὸ δυνατὸν ἀπεικονίζεσθαι βούλεται , καὶ οὐκ ἔστιν ἐφ’ ἡμῖν αὐτὸ μεταπλάσαι τὸ γὰρ ἐν τῇ εἰκόνι γεγραμμένον μένον τοῦ Σωκράτους ὁμοίωμα εἰ μὴ καὶ τὸ φαλακρὸν καὶ τὸ σιμὸν καὶ τὸ ἐξόφθαλμον ἔχοι τοῦ Σωκράτους , οὐκέτ’ ἄν αὐτοῦ λέγοιτο εἶναι ὁμοί - ωμα ) , τὸ δέ γε σύμβολον ἤτοι σημεῖον ἀμφοτέρως γὰρ αὐτὸ ὁ φιλόσοφος ὀνομάζει ) τὸ ὅλον ἐφ’ ἡμῖν ἔχει , ἅτε καὶ ἐκ μόνης ὑφιστάμενον τῆς ἡμετέρας τέρας ἐπινοίας · οἷον τοῦ πότε δεῖ συμβάλλειν ἀλλήλοις τοὺς πολεμοῦντας δύναται σύμβολον εἶναι καὶ σάλπιγγος ἀπήχησις καὶ λαμπάδος ῥῖψις , καθάπερ φησὶν Εὐριπίδης ἐπεὶ δ’ ἀφείθη πυρσὸς ὣς Τυρσηνικῆς σάλπιγγος ἠχή , σῆμα φοινίου μάχης . δύναται δέ τις ὑποθέσθαι καὶ δόρατος ἀνάτασιν καὶ βέλους ἄφεσιν καὶ ἄλλα μυρία . ἐπεὶ οὖν τὰς μὲν αὐτὰς φωνὰς δυνατὸν δι’ ἄλλων καὶ ἄλλων ἀπογράφεσθαι γραμμάτων , ὡς αἱ τῶν ἰδιογράφων λεγομένων χαρακτήρων ἐπίνοιαι δηλοῦσι , καὶ τὰ αὐτὰ νοήματα δι’ ἄλλων καὶ ἄλλων ἐξαγγέλλειν φωνῶν , ὡς σημαίνει τὸ τῶν διαλέκτων πλῆθος καὶ κατὰ τὴν αὐτὴν διάλεκτον ἡ τῶν ὀνομάτων μετάθεσις τὸν γὰρ Ἀριστοκλέα ἔδοξε τοῖς παλαιοῖς καλέσαι Πλάτωνα καὶ τὸν Τύρταμον Θεόφραστον ) , τὸ μέντοι ἓν καὶ ταὐτὸν πρᾶγμα δι’ ἄλλων καὶ ἄλλων νοημάτων ἐπινοεῖν ἀδύνατον , ἀλλ’ ἀνάγ|κη τῶν νοημάτων μάτων ἕκαστον εἰκόνα εἶναι τοῦ πράγματος , οὗ ἄν ᾖ νόημα , ὥσπερ ἐν πίνακι τῇ ψυχῇ γεγραμμένον , εἴπερ ἐστὶ τὸ νοεῖν οὐδὲν ἕτερον ἢ τὸ δέξασθαι τὸ εἶδος τοῦ νοουμένου ἤτοι πρόχειρον ποιῆσαι · διὰ τοῦτο καλεῖ τὰ μὲν νοήματα τῶν πραγμάτων ὁμοιώματα , τὰ δέ γε ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα τῶν νοημάτων καὶ τὰ γράμματα τῶν ὀνομάτων καὶ ῥημάτων σύμβολα καὶ σημεῖα . τούτων δὴ τῶν τεττάρων , λέγω δὴ πραγμάτων νοημάτων φωνῶν γραμμάτων , χαίρειν ἐάσας τὰ γράμματα ὡς οὐδὲν ἀναγκαῖον καῖον ἔχοντα πρὸς τὴν προσεχῆ τῶν πραγμάτων ὑφήγησιν , ἃ προηγουμένως ὁ φιλόσοφος βούλεται θεωρεῖν , περὶ νοημάτων σκοπεῖ , δι’ ὧν ταῦτα γινώσκομεν , καὶ περὶ φωνῶν διορίζεται , ὧν χωρὶς ἀδύνατον μάθησιν ἢ διδασκαλίαν γενέσθαι . Διὰ ταῦτα οὖν τὰ γράμματα παραλιπὼν ὁ Ἀριστοτέλης τὰ πρά - γματα παραλαμβάνει καὶ τὰ νοήματα καὶ ἔτι τὰς φωνάς , καί φησιν ἕκαστον τούτων ὁτὲ μὲν ἁπλοῦν θεωρεῖσθαι , ὁτὲ δὲ σύνθετον · οἷον πρᾶγμα ἀπλοῦν ‘ὁ Σωκράτης' , πρᾶγμα δὲ σύνθετον ‘ὁ τρέχων Σωχράτης' ( προσείληφε γάρ ἐνταῦθα ἡ τοῦ Σωκράτους οὐσία τὴν κατὰ τὸ τρέχειν ἐνέργειαν ) , καὶ νόημα ὡσαύτως σύνθετον τὸ περὶ τοῦ τρέχοντος Σωκράτονς , καὶ φωνὴ σύνθετος ᾗ λέγομεν ‘Σωκράτης τρέχει' . καὶ τῶν συνθέτων δηλονότι νοημάτων τε καὶ φωνῶν ἐκ τῆς τῶν ἁπλῶν συνδρομῆς ἀποτελουμένων , ἡ οὖν ἀλήθεια , φησί , καὶ τὸ ψεῦδος ἐν οὐδενὶ τῶν ἁπλῶν θεωρηθήσεται , περὶ μόνα δὲ τὰ σύνθετα νοήματα καὶ τὰς συνθέτους φωνὰς ὑφίσταται · περὶ πράγματα γὰρ οὐδὲ σύνθετα ὑποσταίη ἄν ἀληθές τι , οἷον νῦν ζητοῦμεν , ἢ ψεῦδος , διότι ἐν σχέσει τινὶ τῶν νοημάτων ἢ τῶν φωνῶν ἰῇ πρὸς τὰ πράγματα τὸ τοιοῦτον ἀληθὲς ἀποτελεῖται καὶ τὸ ψεῦδος · ὅταν μὲν γὰρ οἷον ἐφαρμόσῃ τὰ νοήματα τοῖς πράγμασιν ἢ αἱ φωναὶ συνᾴδωσι τῇ τῶν πραγμάτων ὑποστάσει , τὸ ἀληθὲς τότε περὶ ἑκάτερον αὐτῶν ὑφί - στασθαί φαμεν , ὅταν δὲ μὴ οὕτως ἔχωσι , τὸ ψεῦδος · οἷον βαδίζοντος Σωκράτους εἰ μὲν καὶ ἡμεῖς ἢ νοοῖμεν ἡ λέγοιμεν ὅτι βαδίζει , τό τε νόημα ἀληθὲς καὶ ἡ ἀπόφανσις , εἰ δὲ μὴ βαδίζειν τὸν βαδίζοντα ἢ δοξά - ζοιμεν ἢ λέγοιμεν , ψεύδεσθαι ἀνάγκη . αὐτὰ δὲ καθ’ αὑτὰ τὰ πράγματα οὔτε ἀληθῆ λέγοιτο ἄν οὔτε ψευδῆ , κατὰ δὲ τὴν θεωρουμένην ἐν ταῖς γνώσεσιν ἀλήθειαν · καὶ γὰρ λέγειν εἰώθαμεν ἀληθῶς μὲν ἄνθρωπον εἶναι τὸν Σωκράτην , ψευδῶς δὲ τὸν ἀνδριάντα τοῦ Σωκράτους , οὐδὲν ἕτερον διὰ τούτου σημαίνοντες ἢ ὅτι τῆς μὲν τοῦ Σωκ·ράτους ἐννοίας ὁ τοὐ ἀνθρώπου λόγος ἀληθῶς κατηγορεῖται , τοῦ δὲ ἀνδριάντος οὐκέτι . τὸ δὲ κατηγορεῖσθαι αὐτὸ καὶ τὸ ὑποκεῖσθαι πρὸς κατηγορίαν τοῖς μὲν πράγμασιν οὐδαμῶς προσήκει , τοῖς δὲ νοήμασι πρώτως καὶ διὰ ταῦτα ταῖς φωναῖς , ὥστε καὶ περὶ ἀληθείας καὶ ψεύδους τῶν τοιούτων ὁ αὐτὸς ἁρμόσει λόγος , ἐπεὶ κατ’ ἄλλον τρόπον καὶ ἐν τοῖς πράγμασιν αὐτοῖς καθ’ αὑτὰ καὶ ἐν ἡδοναῖς μέντοι φήσομεν εἶναι τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος · οὐ γὰρ ὁμοίως ὄντα τά τε πάντῃ χωριστὰ τῆς ὕλης εἴδη καὶ ὡς ῥηθήσεται περὶ αὐτῶν ἐν τοῖς ἑξῆς ἄνευ δυνάμεως ἐνέργειαι ὄντα καὶ τὰ δεόμενα τῆς ὕλης πρὸς τὴν οἰκείαν ὑπόστασιν καὶ αὐτὴ ἡ πάντῃ ἀνείδεος καὶ ὑποστάθμη δικαίως προσαγορευομένη τῶν πραγμάτων ὕλη καὶ αἱ τῶν ὁρωμένων ἐν τοῖς κατόπτροις ἐμφάσεις , ἀλλὰ τὰ μὲν ἀληθῶς ὄντα τὰ δὲ οὐκ ἀληθῶς τὰ δὲ καὶ ψευδῶς , οὐδὲ ὁμοίως ἡδονὴ ἀληθὴς ἥ τε ταῖς νοεραῖς . καὶ ἡ ταῖς ἀκολά - στοις ἐνεργείαις καὶ ἡ ταῖς ψευδέσι παρεπομένη φαντασίαις . ἀλλ’ οὐδὲν ταῦτα πρὸς τὴν πρόθεσιν τῆς προκειμένης πραγματείας , διότι περὶ μόνης τῆς ἐν ταῖς λεκτικαῖς διαθέσεσι θεωρουμένης ἀληθείας ἐν τούτοις ὁ λόγος . τοσαῦτα μὲν οὖν περὶ τῆς ὅλης τῶν λεγομένων ἐννοίας ἔχομεν γράφειν . ἄνωθεν δὲ πάλιν τοῖς διὰ τοῦ ῥητοῦ λεγομένοις παρακολουθοῦντες καὶ ἐφιστάνοντες τοῖς ἐπιστάσεως ἀξίοις λέγομεν πρῶτον μὲν ὡς οὔτε ἀπὸ τῶν πραγμάτων οὔτε ἀπὸ τῶν νοημάτων ἤρξατο τῆς περὶ τούτων διδασκαλίας , ἀλλ’ ἀπὸ τῶν φωνῶν , ὡς προκείμενον τοῦτο ἔχων ἐν τῇδε τῇ πραγματείᾳ τὸ ἐπισκέψασθαι τὰς κατὰ τὸν ἀποφαντικὸν λόγον κατηγορικὰς φωνάς , ἔπειτα ὅτι οὐκ εἶπεν ‘εἰσὶ μὲν οὖν αἱ φωναὶ τῶν ἐν τῇ ψυχῇ παθημάτων , τοῦτ’ ἔστι τῶν νοημάτων , σύμβολα' , ἀλλὰ τὰ ἐν τῇ φωνῇ , συνεχῆ ποιῶν τὴν ὅλην περὶ ὀνομάτων καὶ ῥημάτων διδασκαλίαν · εἰπὼν γὰρ ἐξ ἀρχῆς ὅτι δεῖ θέσθαι τί ὄνομα καὶ ἐπεὶ ταῦτά τε καὶ ὁ ἐξ αὐτῶν συγκείμενος λόγος τριχῶς θεωρεῖται , ἢ ἐν τῇ ψυχῇ κατὰ τὰ ἀπλᾶ νοήματα καὶ τὸν ἐνδιάθετον καλούμενον λόγον ἢ ἐν αὐτῷ τῷ ἐκφωνεῖσθαι ἢ ἐν τῷ γράφεσθαι λέγομεν γὰρ καὶ τῶν γεγραμμένων τὸ μὲν εἶναι ὄνομα τὸ δὲ ῥῆμα τὸ δὲ λόγον ) , ἐπεὶ τοίνυν τριχῶς , ὅπερ ἐλέγομεν , θεωρεῖται 1 τὰ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα , ἃ ἔφη δεῖν θέσθαι ἢ ἐν τῷ νοεῖσθαι ἢ ἐν τῷ λέγεσθαι ἢ ἐν τῷ γράφεσθαι , διὰ τοῦτο οὕτως εἶπε τὰ ἐν τῇ φωνῇ σύμβολα εἶναι τῶν ἐν τῇ ψυχῇ νοημάτων , ἃ παθήματα αὐτῆς εἶναί φησι διὰ τὴν εἰρημένην κατ’ ἀρχὰς αἰτίαν , καὶ τὰ γραφόμενα τῶν ἐν τῇ φωνῇ σύμβολα εἶναι πάλιν . ἢ οὖν τούτου χάριν οὕτω προήγαγε τὸν λόγον τὰ ἐν τῇ φωνῇ εἰπών , ἡ μᾶλλον τοῦ ἐνδείξασθαι ὡς ἄλλο ἐστὶ φωνὴν εἰπεῖν καὶ ἄλλο ὄνομα ἢ ῥῆμα , καὶ ὡς τὸ σύμβολον εἶναι καὶ ὅλως τὸ θέσει οὐ τῇ φωνῇ ἀπλῶς προσήκει , ἀλλ’ ὀνόματι καὶ ῥήματι · φύσει γὰρ ἡμῖν ὑπάρχει τὸ φωνεῖν , καθάπερ τὸ ὁρᾶν καὶ τὸ ἀκούειν , τὰ μέντοι ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα ἐκ τῆς ἡμετέρας ἐπινοίας ἔχει τὴν γένεσιν ὕλῃ κεχρημένα τῇ φωνὴ • καθάπερ γὰρ ἡ θύρα λέγεται μὲν εἶναι ξύλον καὶ τὸ νόμισμα χαλκὸς ἢ χρυσὸς οὕτω δὲ λέγονται ὡς ἐκ τούτων ἔχοντα τὴν γένεσιν , φυσικῶν ὄντων πραγμάτων , ἀυτὰ κατὰ τοὺς ἐπιτεθέντας τοῖς ὑποκειμένοις χαρακτῆρας καὶ τὰ σχήματα τὸ εἶναι ἔχοντα · ὅταν γὰρ τὰ ξύλα τοίως ἢ τοίως συντεθῇ , τότε λέγομεν γεγονέναι θύραν ἢ θρόνον , ἄλλως δὲ οὔ , καὶ ὅταν ὁ χρυσὸς τοιούσδε δέξηται τύπους , τότε γίνεται νόμισμα ) , τὸν αὑτὸν καὶ ἐνταῦθα τρόπον οὐχ ἀπλῶς φωναὶ τὰ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα , ἀλλὰ τοιώσδε μορφωθεῖσαι καὶ διαπλασθεῖσαι ὑπὸ τῆς λεκτικῆς φαντασίας καὶ σύμβολα νομισθεῖσαι τῶν ἐν τῇ ψυχῇ διανοημάτων . ἴδοι δὲ ἄν τις ὃ λέγομεν ἐναργῶς , ὅτι φύσει μὲν αἰ φω-ναι’ τὰ δὲ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα κατὰ συνθήκην ἐπὶ τῶν ἐκ γενετῆς κωφῶν · ] ὁρῶνται γὰρ οὗτοι φωνὰς μὲν ἀνάρθρους τινὰς ἀφιέντες , οὖ μὴν‘ ὂνόμασιν - ἢ ῥήμασι κεχρημένοι . ταῦτα οὖν παριστὰς εἰκότως εἶπε τα,ι ἐν τ,ῃ φωνῇ , ὃ ταὐτὸν ἐστι τῷ τὰ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα , cp(ov7.1 ὄντα ουχ̀ ἀπλῶς ἀλλὰ τοιώσδε ἔχουσαι καὶ μορφωθεῖσαι , καθὸ καὶ εισι σημαντικαὶ τῶν νοημάτων , θέσει εἰσὶ καὶ διὰ τοῦτο σύμβολα ἄν λέγοιντο τῶν ἐν τῇ ψυχῇ παθημάτων . Ἀλλὰ τὸ ἐφεξῆς τί ποτε βούλεται τὸ μὴ εἰρῆσθαι τὰ στοιχεῖα σύμβολα εἶναι τῶν ἐν τῇ φωνῇ μήτε τὰ γράμματα , ἀλλὰ τἂ γραφόμενα ; λέγομεν οὖν ὅτι τριχῶς , ὅπερ εἴρηται , τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν ῥημάτων λεγομένων , τῶν νοουμένων τῶν ἐκφωνουμένων τῶν γραφ̀ομὲνων’ τά τε ἐκφωνούμενα σύμβολα εἶναι τίθεται τῶν νοουμένω-ν κ,αι τᾷ γραφὸμε-να τῶν ἐκφωνουμένων . καὶ οὕτω μέν , εἴ τις ὡς πεοὶ τῶν ον-οματῳν κ,αι τίων ῥημάτων ἐκδέχοιτο τὸ λεγόμενον · εἰ δὲ ἐπὶ πάσαν ἁπλω-ς λεξιιν εκτεινὲ - ἐκτείνεσθαι τὴν θεωρίαν ἀξιοῖ , ῥητέον ὅτι γράμμα καὶ στοιχεῖον λέγεται,αι ἴμεν καὶ ὁ γραφόμενος ἑκάστου τῶν στοιχείων τύπος , λέγεται δὲ καὶ ᾖ εκφὡνῃ - ἐκφώνησίς , καθ’ ἣν ἕκαστον φθεγγόμεθα . καὶ λέγεται μὲν ἐπ’ ἀμφοτέρων εκα - τερον τῶν ὀνομάτων , ἀλλὰ τὸ μὲν τοῦ γράμματος ὄνομά προηγουμένως τὸν διὰ ξύσεως ἀποτελούμενον χαρακτῆρα σημαίνει , τὸ οε του στοιχείου τὴν ἐκφώνησιν , “ διὰ τὸ ἔχειν στοῖχόν τινα καὶ τάξιν’’ φησὶν ὁ Διονύσιος . ἀλλ’ ἡ μὲν ἐκφώνησιί οὐκ ἂν λέγοιτο σύμβολον εἶναι του ονομα,ιτος’ ὰλλα μέρος , ὁ μέντοι χαρακτὴρ διὰ τὸ τῆς αὐτῆς ἐκφωνήσεως ἄλλος ἐπινοεῖσθαι καὶ ἄλλος εἰκότως ἄν εἶναι σύμβολον λέγοιτο · δία τοῦτο ουͅν οὔτε στοιχεῖα εἶπεν 1 οὔτε γράμματα , ἐπειδὴ τῶν ὀνομάτων τοὺ́των - ἑκα - τερον φέρεται καὶ ἐπὶ τῆς ἐκφωνήσεως , τὸ μὲν κυριώτερον τὸ του στοι - χείου , τὸ δὲ κοινότερον τὸ τοῦ γράμματος , ἀλλὰ ιτὰ γραφο-μενα’ ἴνα φανε - ρώτερον ᾖ τὸ λεγόμενον τοὺς τύπους τῶν στοιχείων σημαῖνον . Εἶτα τὸν αἰτίαν ἑξῆς ἐπιφέρει τοῦ σύμβολα εἰρῆσθαι τὰς x£ φωνᾳς τῶν νοημάτων καὶ τὰ γράμματα τῶν φωνῶν , καὶ θέσει εἶναι , αμ-φω’ τας̀ τε φωνὰς καὶ τὰ γράμματα , τοῦτο δέ ἐστι τὸ μηδετͅερα αυτων - παρὰ πᾶσιν εἶναι τὰ αὐτά · φησὶ γὰρ καὶ ὥσπερ οὐδὲ γραμμα-τα πασιι τὰ10 αὐτά , οὐδὲ φωναὶ αἱ αὐταί . καὶ ἅμα διὰ τούτου δηλονι ‘εν ὅτι διὰ τὴν χρείαν τῶν φωνῶν καὶ τὰ γράμματα μνήμης ἠξιωσεν’ ὡς προφανέστερον ἔχοντα τὸ θέσει καὶ δηλοῦντα ἡμῖν ὅπως καὶ αἱ φωναὶ κατὰ τὴν πρὸς αὐτὰ ὁμοιότητα λέγοιντο ἄν εἶναι σύμβολα τῶν νοημάτων , ὡς ταῦτα τῶν φωνῶν . τούτῳ δὲ προστίθησι τὸ περὶ τῶν νοημάτων καὶ τῶν πραγμάτων , ὅτι τούτων ἑκάτερον φύσει διὰ τὸ τὰ αὐτὰ εἶναι παρὰ πᾶσι . λέγει γὰρ ὧν μέντοι ταῦτα σημεῖα πρώτως , ταῦτα λέγων τὰ ἐν τῇ φωνῇ , τοῦτ’ ἔστι τά τε ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα , ὧν οὖν πρώτως ταῦτα σημεῖά ἐστι λέγει δὲ τῶν νοημάτων · σημαίνεται γὰρ ὑπ’ αὐτῶν καὶ τὰ πράγματα , οὐ μέντοι προσεχῶς , ἀλλὰ διὰ μέσων τῶν νοημάτων , τὰ μέντοι νοήματα οὐκέτι δι ἄλλων μέσων σημαίνεται , ἀλλὰ πρώτως καὶ πρωσεχῶς ) , ὦν τοίνυν πρώτως σημεῖά ἐστι τὰ ἐν τῇ φωνῇ , τοῦτ’ ἔστι σημαντικὰ ὡς σύμβολα ὄντα , ταῦτα νοήματά ἐστι παθήματα ὄντα τῆς ψυχῆς καὶ ὄντα παρὰ πᾶσι τὰ αὐ τά , διὸ καὶ φύσει . τὸ οὖν ΤΑΥΤα ἐν τῷ ταὐτὰ πᾶσι π‘αθήματα τῆς ψυχῆς ὀξυτόνως ἀναγνωστέον . καὶ ὧν ταῦτα φησίν , ὁμοιώματα ταῦτα δὲ λέγε . τὰ παθήματα τῆς ψυχῆς ) , ὧν οὖν τὰ παθήματα τῆς ψυχῆς ὁμοιώματά ἐστι τίνων δέ ἐστιν ὁμοιώματα ; ἢ δηλονότι τῶν πραγμάτων ) , ταῦτα πράγματά ἐστι , φησί , παρὰ πᾶσιν ὄντα τὰ αὐτά . διὸ καὶ ἐνταῦθα τὸ ΤΑΥΤΑ ἐν τῷ πράγματα ἤδη ταὐτὰ ὀξυτόνως ἀναγνωστεον , γνωστεον , καὶ οὐ προπερισπωμένως , ὥσπερ Ἐρμῖνος , ἵνα τελεία φαίνηται του ‘Απιστοτέλους ἡ διδασκαλία τά τε γράμματα καὶ τὰς φωνὰς ἀπὸ τοῦ μὴ παρὰ πᾶσιν εἶναι τὰ αὐτὰ θέσει εἶναι κατασκευάζουσα , καὶ τὰ νοήματα καὶ τὰ πράγματα φύσει ἀπὸ τοῦ τὰ αὐτὰ εἶναι παρὰ πᾶσιν . Ἀλλ’ ἐπειδὴ ταῦτα διήθρωται , προσθετέον ἑξῆς τοῖς βουλομένοις ἀνάγειν ἑαυτοὺς ἐπὶ τὴν τῶν ὄντων θεωρίαν καὶ τὰς ἐξῃρημένας τούτων περὶ ὧν ὁ λόγος αἰτίας σκοπεῖν , ὅτι τριῶν ὄντων ὑπὲρ τὰς φυσικὰς οὐσίας τῶν ἀρχικῶν διακόσμων , τοῦ τε θείου καὶ τοῦ νοεροῦ καὶ πρὸς τούτοις ἔιι τοῦ ψυχικοῦ , τὰ μὲν πράγματα θεόθεν παράγεσθαί φαμεν , ἀπὸ δὲ τῶν νόων ὑφίσταθαι τὰ νοήματα , καὶ ὑπὸ τῶν ψυχῶν τῶν κατὰ τὸ λογικὸν χαρακτηριζομένων καὶ παντὸς σώματος χωριστὴν οὐσίαν ἐχουσῶν ἀποτελεῖσθαι τὰς φωνάς · νῦν γὰρ ὁ λόγος ἡμῖν οὐ περὶ τῆς τυχούσης φωνῆς , ἀλλὰ πέρι τῆς σημαινούσης τὰ πράγματα διὰ μέσων τῶν νοημάτων κάτα τινα συνθήκην καὶ ὁμολογίαν αὐτῆς τε σημαίνεσθαι διὰ γραμμάτων δυναμένης , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν , τῆς ἐνάρθρου καὶ ἀνθρωπίνης καὶ διαλέκτου κα λουμένης , ἣν οἱ ἰατροὶ κατὰ τὰ ὄργανα καλῶς διορίζοντες ἀπὸ τῆς ἀπλῶς λεγομένης φωνῆς ἄλλα μὲν εἶναι τὰ φωνητικὰ τῶν όργανων φασίν , ὥσπερ πνεύμονα καὶ τὴν τραχεῖαν ἀρτηρίαν , ὧν ὁ μὲν τὴν ὕλην χορηγεῖ τῆς φωνῆς ἡ δὲ πρὸς τὴν οἷον διαμόρφωσιν αὐτῆς τὴν κατὰ τὸ βαρὺ καὶ ὀξὺ καὶ τὰ παραπλήσια τούτοις συμβάλλεται , ἄλλα δὲ τὰ χρήσιμα πρὸς τὴν διάλεκτον , καθάπερ γλῶτταν καὶ ὑπερῴαν καὶ χείλη καὶ ὀδόντας , ἃ διαφερόντως τῇ ὁρμῇ τῆς λογικῆς ψυχῆς ὑπηρετούμενα τὴν ὡς ἀπὸ ζῴου ἀπλῶς προϊεμένην βαρεῖαν ἢ ὀξεῖαν φωνὴν ὥσπερ τινὰ ὕλην διαμορφοῦσιν εἰς γραμμάτων καὶ συλλαβῶν καὶ ὅλως διαλέκτου γένεσιν , ὑφ’ ἣν καὶ τὸ ἀποφαντικὸν τῶν λόγων ἀνάγεται εἶδος τὸ κατὰ τήνδε ἡμῖν τὴν πραγματείαν προκείμενον . τῶν δέ γε ἀνάρθρων φωνῶν , ὁποίας εἶναι τὰς τῶν ἀλόγων ζῴων φαμέν , εἴ τις ἐπιζητοίη τὴν αἰτίαν , οὐδὲν μὲν ζητεῖ τοῖς προκειμένοις ἀναγκαῖον , δῆλον δὲ ὅτι προσεχῶς αὐτῶν αἰτιασόμεθα τὰς ἐν αὐτοῖς ἀλόγους ψυχάς , καθ’ ἃς τὸ εἶναι εἰλήχασιν · αὗται γὰρ ταῖς τῶν προσπιπτόντων αἰσθήσεσί τε καὶ φαντασίαις ἑπόμεναι φωνεῖν τε παρασκευάζουσι τὰ ἔχοντα ταύτην τὴν δύναμιν κατὰ τὴν ἑαυ τῶν ἕκαστα φύσιν καὶ κινεῖσθαι πάσας ἃς πεφύκασι κινήσεις κατὰ τὰ ἑκάστοτε αὐτοῖς ὑπάρχοντα πάθη . τὸ μέντοι καὶ ταύτας ὑπολαμβάνειν σημαίνεσθαι διὰ γραμμάτων , ὅπερ ἤδη τῶν προσποιουμένων εἶναι γραμματικῶν τινες πεπόνθασι , γελοῖον ἂν εἴη · μιμοῦνται μὲν γὰρ οἱ κωμῳδοποιοί τοὺς βατράχους διὰ τοῦ ᾿᾿βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ ” καὶ τοὺς χοίρους διὰ τοῦ “ κοῒ κοΐ ” καὶ καὶ ἄλλα καὶ ἄλλα τῶν ὀρνέων δι’ ἄλλων καὶ ἄλλων ἐγγραμμάτων φωνῶν , οὐ μὴν αὐτὰς ταύτας ἡγητέον εἶναι τὰς ἐκείνων φωνάς , ἐπεὶ καὶ τὸν τῆς θαλάσσης ἀπήχησιν καὶ τῶν τροχιλίων καὶ πολλῶν ἄλλων ἀψύχων τοὺς ψόφους ἐνάρθρους εἶναι ὁμολογήσομεν , διότι καὶ τούτων ἕκαστα μιμεῖσθαι τολμῶσαν τὴν κωμῳδίαν ὁρῶμεν . εἰ δέ τινα χρὴ καὶ ἐπὶ τῶν στοιχείων ἀνάλογον ταύταις αἰτίαν θεωρεῖν , ὡς μὲν ποιητικὴν οὐδεμίαν αἰτιασόμεθα πλὴν τῆς μερικῆς ψυχῆς , ἧς ἡ ἐπίνοια δίδωσιν αὐτοῖς τὴν γένεσιν , παράδειγμα δὲ αὐτῶν οὐδὲν κωλύει λέγειν τὴν φυσικὴν αὐτῆς ποίησιν ὄγκους καὶ διαστήματα περιτιθεῖσαν ἑκάστῳ τῶν δι’ αὐτῆς ἀποτελουμένων , καθ’ ἃ καὶ τὰ γράμματα τῶν φωνῶν ἐπλεόνασε . Περὶ δὲ τούτων εἰρῆσθαί φησιν ἐν τοῖς Περὶ ψυχῆς , ἐν οἷς τε ἔλεγε “ τὰ δὲ πρῶτα νοήματα τί διοίσει τοῦ μὴ φαντάσματα εἶναι ; ἢ οὐδὲ τὰ ἄλλα φαντάσματα , ἀλλ’ οὐκ ἄνευ φαντασμάτων ” καὶ ἐν οἷς ἠξίου τὴν φαντασίαν παθητικὸν νοῦν ὀνομάζειν . p . 16a9 ἐστι δὲ ὥσπερ ἐν τῇ ψυχῇ ὁτὲ μὲν νόημα ἄνευ τοῦ ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι ὁτὲ δὲ ἤδη ᾧ ἀνάγκη τούτων ὑπάρχειν θάτερον , οὕτω καὶ ἐν τῇ φωνῇ · τερὶ γὰρ σύηνθεσιν καὰ διαίρεσίν ἐστι τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος . τὰ μὲν οὖν ὀνόματα αὐτὰ καὶ τὰ ῥήματα ἔοικε τῷ ἄνευ συνθέσεως καὶ διαιρέσεως νοήματι , οἷον τὸ ἄνθρωπος ἢ τὸ λευκόν , ὅταν μὴ προστεθῇ τι · γὰρ ψεῦδος οὔτε ἀληθές πω . σημεῖον δ’ ἐστὶ τοῦδε · καὶ γὰρ ὁ τραγέλαφος σημαίνει μέν τι , οὔπω δὲ ἀληθὲς ἢ ψεῦδος , ἄν μὴ τὸ εἶναι ἢ μὴ εἶναι προστεθῇ , ἢ ἀπλῶς ἢ χρόνον . Τὸ χρήσιμον τῶν ῥηθέντων πρὸς τὴν πρόθεσιν τῆς προκειμένης πραγματείας διὰ τούτων παραδίδωσιν ὁ φιλόσοφος · λέγει γὰρ ὅτι τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος θεωρεῖται μὲν ἔν τε τοῖς νοήμασι καὶ τοῖς ἐν τῇ φωνῇ , οὐ μέντοι τοῖς ἁπλοῖς , ἀλλὰ τοῖς συνθέτοις . καὶ ἅμα τὴν ἀναλογίαν ἡμᾶς διδάσκει τῶν φωνῶν πρὸς τὰ νοήματα , τοῖς μὲν ἁπλοῖς νοήμασιν ἐοικέναι λέγων τὰ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα καὶ περὶ μηδέτερα τούτων μήτε ἀλήθειαν θεωρεῖσθαι μήτε ψεῦδος , τοῖς δὲ σύνθεσιν ἢ διαίρεσιν ἐπιδεχομένοις νοήμασι τὸν ἐκ τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν ῥημάτων ἢ ὡς συντιθεμένων ἢ ὡς διαιρουμένων συμπεφορημένον λόγον , ὧν ἑκατέρῳ ἀνάγκη τούτων θάτερον ὑπάρχειν , ἢ τὸ ἀληθὲς ἢ τὸ ψεῦδος . Ὅτι μὲν οὖν τῶν ἁπλῶν νοημάτων οὐδὲν οὔτε ἀληθείας οὔτε ψεύδους ἐστὶ δεκτικόν , ἐκ τῆς ἐπαγωγῆς φανερόν · ὁ γὰρ προχειριζόμενος ἐν ἑαυτῷ τὸ περὶ τοῦ Σωκράτους νόημα οὔτε ἀληθὲς οὔτε ψεῦδος οὐδὲν ἐνόησεν , ἐὰν μὴ προστεθῇ αὐτῷ τὸ βαδίζειν ἢ ἀναγινώσκειν ἢ εἶναι · τότε γὰρ ἄν μὲν τύχῃ τὸ πρᾶγμα οὕτως ἔχον , ὡς ἡ ἐπίνοια δοξάζει , ἀληθὲς ἔσται τὸ νόημα , εἰ δέ τοῦ πράγματος ἄλλως ἔχοντος τὸ ἀντικείμενον ἡ ψυχὴ δοξάζει καὶ μὴ βαδίζοντος φέρε τοῦ Σωκράτους ἡμεῖς ἐπινοοῦμεν αὐτὸν βαδίζοντα , ψεύδεσθαι ἀνάγκη . ὁμοίως δὲ τούτοις δῆλον ὅτι καὶ τὰ κατὰ τὴν φωνὴν ἔχει · ὁ γὰρ τὸ ὄνομα τοῦ Σωκράτους μυριάκις φθεγξάμενος οὐδὲν οὔτε ἀληθὲς οὔτε ψεῦδος εἶπεν , οὐδὲ ὁ τὸ ᾿Βαδίζει' ῥῆμα καθ’ ἑαυτὸ λέγων · ὁ μέντοι συντιθεὶς ἄμφω καὶ λέγων ῾Σωκράτης βαδίζει’ ἢ ἀληθὲς εἶπεν ἢ ψεῦδος . καὶ ὁ ἀναιρῶν μέντοι τὸ βαδίζειν ἀπὸ τοῦ Σωκράτους ἣν ἀναίρεσιν αὐτὸς διαίρεσιν ἐκάλεσεν ὡς χωρίζουσαν τὸ κατηγορούμενον ἀπὸ τοῦ ὑποκειμένου διὰ τοῦ ἀρνητικοῦ μορίου διαιρετικοῦ τινος ὀργάνου χρείαν ἐν τῷ λόγῳ ποιοῦντος ) καὶ λέγων Σωκράτης οὐ βαδίζει' λόγον πάλιν εἶπεν ἀληθείας ἢ ψεύδους δεκτικόν . διόπερ ὁ Ἀριστοτέλης οὕτως εἶπε περὶ γὰρ σύνθεσιν καὶ διαίρεσιν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , σύνθεσιν μὲν καλῶν τὴν κατάφασιν διαίρεσιν δὲ τὴν ἀπόφασιν , εἴτε ἐν ψυχικαῖς ἐπινοίαις εἴτε ἐν προφορικοῖς λόγοις θεωροῖντο . ἡ μὲν οὖν ἀλήθεια καὶ τὸ ψεῦδος πάντως περὶ συωθεσιν ἢ διαίρεσιν , οὐ μέντοι πᾶσα σύνθεσις ἢ διαίρεσις θατέρου τούτων ἐστὶ δεκτική · καὶ γὰρ ὁ εὐχόμενος ἢ ἄλλῳ τινὶ λόγῳ παρὰ τὸν ἀποφαντικὸν χρώμενος συντίθησιν ὀνόματά τε καὶ ῥήματα , μηδὲν μήτε ἀληθὲς μήτε ψεῦδος λέγων · ἀλλὰ δεῖ τὴν σύνθεσιν ἢ τὴν διαίρεσιν ὑπαρκτικὴν εἶναι , τοῦτ’ ἔστι δηλωτικὴν τοῦ ἄλλο ἄλλῳ ὑπάρχειν ἢ μὴ ὑπάρχειν , ὅπερ περὶ μόνον τὸν ἀποφαντικὸν λόγον θεωρεῖται . οὐ μὴν οὐδὲ κατὰ τὸν ἀποφαντικὸν λόγον ἡ τυχοῦσα τῶν ὀνομάτων πρὸς τὰ ῥήματα συμπλοκὴ πλοκὴ τέλειον ποιήσει λόγον , τοῦτ’ ἔστιν ἀληθῆ ἢ ψευδῆ · ἀμέλει αἱ τοῦ ὀνόματος πτώσεις τῷ ἔστι συμπλεκόμεναι οὐδὲν οὔτε ἀληθὲς οὔτε ψεῦδος σημαίνουσιν , ἀλλ’ ἤτοι ἡ τοῦ ἔστι συμπλοκὴ πρὸς τὰ κατὰ τὴν εὐθεῖαν λεγόμενα ὀνόματα , ἢ ἐν ταῖς πλαγίαις ἡ πρὸς τῷ κατηγορουμένῳ συμφόρησις τῶν ἀρκούντων πρὸς γένεσιν αὐτοτελοῦς λόγου , ὡς ὅταν εἴπωμεν | ‘Σωκράτους ἐστὶ τὸ βιβλίον' . δῆλον οὗν ὅτι τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος περὶ μόνον τὸν ἀποφαντικὸν θεωρηθήσεται λόγον καὶ τὰ τούτου εἴδη , τήν τε κατάφασιν καὶ τὴν ἀπόφασιν , ὑπὲρ ὧν πρόκειται νὺν προγματεύσασθαι . ὥστε μάλιστα κατορθοῖ ἡ τοῦ Ἀφροδισιέως ἐξήγησις πρὸς τοῦτο λέγουσα τείνειν τὴν παραδοθεῖσαν τῶν πραγμάτων καὶ τῶν νοημάτων καὶ τῶν φωνῶν θεωρίαν . ταῦτα μὲν οὖν ταύτῃ . Δεῖ δὲ ἐφιστάνειν ὅτι μὴ πᾶσαν ἀλήθειαν ὁ φιλόσοφος περὶ σύνθεσιν ἔχειν ἢ διαίρεσιν ἀποφαίνεται ποία γὰρ ἂν εἴη σύνθεσις ἢ διαίρεσις ἐπὶ τῆς νοητῆς παρὰ Πλάτωνι καὶ αὐτῷ μέντοι τῷ Ἀριστοτέλει λεγομένης ἀληθείας τῆς κατὰ τὴν ὕπαρξιν τῶν ὄντως ὄντων ἁπλουστάτων ὄντων θεωρουμένης ἢ τῆς κατὰ τὴν νοερὰν αὐτῶν ἀντίληψιν ὑφισταμένης πάσης τε πρὸς τὸ ψεῦδος ἀντιθέσεως ἐξῃρημένης , ὑπὲρ ἧς καὶ αὐτὸς ἔν τε τῇ Θεολογικῇ διείλεκται πραγματείᾳ καὶ ἐν τῷ τρίτῳ βιβλίῳ τῶν Περὶ ψυχῆς ; ) , ἀλλὰ τὴν ἐν ταῖς λεκτικαῖς ὑφισταμένην κινήσεσιν , ἥτις δέδεικται τῶν λεκτῶν πάντων περὶ μόνον τὸν ἀποφαντικὸν λόγον ὑφίστασθαι δυναμένη . τούτῳ τε οὖν ἐπιστῆσαι χρὴ καὶ ὅτι τὰ ὀνόματα αὐτά , τοῦτ’ ἔστι καθ’ ἑαυτά , καὶ τὰ ῥήματα εἰπὼν τοῖς ἁπλοῖς ἐοικέναι νοήμασι , παραδείγματα τούτων παραθέσθαι βουληθεὶς ἐπήγαγεν οἷον ὁ ἄνθρωπος ἢ τὸ λευκόν , ὅταν μὴ προστεθῇ τι , ὡς μὲν ὄνομα τὸ ἄνθρωπος λαβὼν ὡς δὲ ῥῆμα τὸ λευκόν , καίτοι οὐδὲν ἧττον τοὐ ἄνθρωπος ὄνομα εἶναι δοκοῦν , οὐχὶ κατὰ τὸν εἰωθότα λέγεσθαι περὶ τῶν ῥημάτων διορισμὸν συναριθμῆσαι τὸ λευκὸν τοῖς ῥήμασιν ἀξιώσας , ἀλλὰ κατὰ τὸν πᾶσαν φωνὴν κατηγοροῦ . μένον ὅρον ἐν προτάσει ποιοῦσαν ῥῆμα καλεῖσθαι διαταττόμενον · περὶ οὗ σαφέστερον ἐροῦμεν ἐξηγούμενοι τὸν περὶ τοῦ ῥήματος λόγον . Εἰ δέ τις ἀποροίη πῶς ὁ Ἀριστοτέλης εἶπε μηδὲν μήτε τῶν ὀνομάτων τῶν μήτε τῶν ῥημάτων ἀληθείας ἢ ψεύδους ὑπάρχειν δεκτικόν , καίτοι σαφέστατα τῶν τοῦ πρώτου παρὰ τοῖς γραμματικοῖς λεγομένου προσώπου ῥημάτων πάντων ἢ ἀλήθειν ἢ ψεῦδος δηλούντων , ὡς ὅταν εἴπω ῾περιπατῶ᾿ , καὶ τῶν τοῦ δευτέρου ὡς τοῦ περιπατεῖς , καὶ τῶν τοῦ τρίτου , ὅσα ἐπί τινος ὡρισμένου λέγεται , ὡς τὸ ὕει ἢ βροντᾷ ἢ ἀστράπτει , ῥητέον ὅτι οὐ τὰ ῥήματα αὐτὰ καθ’ ἑαυτά ἐστι τὰ τὴν ἀλήθειαν ἢ τὸ ψεῦδος σημαίνοντα , ἀλλ’ ἡ τῶν τοιούτων ῥημάτων πρὸς τὰ ὀνόματα τῶν προσώπων , ἐφ’ ὧν λέγονται , συμπλοκή · καὶ γὰρ εἰ μὴ κατ’ ἐνέργειαν ἐκεῖνα λέγονται , ἀλλὰ προσυπακούονταί γε τοῖς μὲν τοῦ πρώτου προσώπου τὸ ἐγώ , τοῖς δὲ τοῦ δευτέρου τὸ σύ , τοῖς δὲ τοῦ τρίτου τοῖς ἐπί τινος ὡρισμένου λεγομένοις αὐτὸ ἐκεῖνο τὸ ὡρισμένον , καθ’ οὗ λέγονται , ὡς ἐπὶ τοῦ ὕει βροντᾶ τὸ ὁ Ζεύς , ὥστε καὶ ἐνταῦθα ὁ ὅλος λόγος ἐστὶν ὁ ἐκ τοῦ ῥήματος καὶ τοῦ προσυπακουμένου αὐτῷ ὀνόματος ὁ τὴν ἀλήθειαν ἢ τὸ ψεῦδος δεχόμενος , ‘ἐγὼ περιπατῶ᾿ ‘σὺ πριπατεῖς᾿ ὁ Ζεὺς ὕει’ · καὶ διὰ τοῦτο ὅσα τῶν τοῦ τρίτου προσώπου ἐπὶ μηδενὸς λέγεται ὡρισμένου , οὐδὲν οὔτε ψεῦδος οὔτε ἀληθὲς σημαίνει ὡς τὸ περιπατεῖ · μὴ γὰρ ὄντος δήλου περὶ τίνος λέγεται τὸ περιπατεῖ , οὐδὲν ἂν οὔτε ἀληθὲς οὔτε ψεῦδος σημαίνοιτο . ἀλλὰ ταῦτα μὲν φανερά · τὸ δέ γε ὅταν μὴ προστεθῇ τι σημαίνοι ἄν ὡς δέοι πρὸς τὸ γενέσθαι λόγον ἀληθῆ ἢ ψευδῆ προστίθεσθαι ἢ τῷ ὀνόματι ῥῆμα ἢ τῷ ῥήματι ὄνομα · ὅτι γὰρ οὐχ ἡ τυχοῦσα προσθήκη γινομένη τοῖς ὀνόμασιν ἢ τοῖς ῥήμασι τὸν ἀποφαντικὸν ἐργάζεται λόγον , ἐδήλωσε τὸ τραγέλαφος ὄνομα παραθέμενος , ἐν ᾧ προστίθεται μὲν τῷ ἔλαφος ὀνόματι τὸ τράγος , εἰ καὶ μὴ ἅπαν , οὐδὲν δὲ ἀληθὲς οὕτε ψεῦδος ἐκ τούτου γε σημαίνεται . καὶ ἅμα δεικτικὸν ἂν εἴη τοῦτο ἀπὸ τοῦ μᾶλλον τοῦ μηδὲν τῶν ἁπλῶν ὀνομάτων ἀληθές τι ἢ ψεῦδος σημαίνειν · εἰ γὰρ ἃ μᾶλλον εἰκὸς ἐν τοῖς ὀνόμασι δέχεσθαί τι τούτων μὴ δέχεται τοιαῦτα δέ ἐστι τὰ σύνθετα , οἷον τὸ τραγέλαφος , κατ’ αὐτὸ τὸ σύνθετα εἶναι τοῖς ὁμολογουμένως δεκτικοῖς οὖσι τούτων λόγοις ἐοικότα ) , σχολῇ γ’ ἂν τὰ ἁπλᾶ τῶν ὀνομάτων ἀληθές τι ἢ ψεῦδος σημαίνοι , μᾶλλον τῶν συνθέτων διεστῶτα τῶν ἀποφαντικῶν λόγων . τῷ οὖν τραγέλαφος ὀνόματι σημαίνοντί τι ἐν μόνῃ τῇ ἐπινοίᾳ κείμενον νόημα τὸ μὲν μὴ εἶναι προστιθέμενον ἀληθῆ ποιήσει λόγον τὸ δὲ εἶναι ψευδῆ , πρὸ τῆς προσθήκης οὐδέτερον τούτων σημαίνοντι . Τὸ δὲ ἀπλῶς ἢ κατὰ χρόνον τίποτε βούλεται ; λέγω δὴ ὅτι τὸ μὲν ἁπλῶς σημαίνοι ἄν τὸ ἀορίστως , ἁπλῶς οὕτως εἰπεῖν ‘τραγέλαφος ἦν᾿ ἢ ῾τραγέλαφος ἔστιν᾿ ἢ ῾τραγέλαφος ἔσται’ , τὸ δὲ κατὰ χρόνον τὸ μετὰ προσθήκης τοῦ χρόνου , καθ’ ὃν ἦν ἢ ἔσται , οἷον ῾τραγέλαφος ἦν χθὲς ἡ πέρυσιν ἢ ἔσται αὔριον ἢ εἰς τὸ ἑξῆς ἔτος᾿ . τὸ μὲν οὗν ἁπλῶς ἢ κατὰ χρόνον τοῦτ῾ ἂν σημαίνοι . Προσεκτέον δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα αὐτὰ καὶ τὰ ῥήματα εἰπὼν ἐοικέναι τῷ ἄνευ συνθέσεως ἡ διαιρέσεως νοήματι οὐδὲν ἔτι ἐπήγαγεν , ὅπερ ἦν ἀκόλουθον περὶ τῶν ἐκ τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν ῥημάτων συγκειμένων λόγων ὡς ἐοικότων τοῖς μετὰ συνθέσεως ἢ διαιρέσεως νοήμασιν . οὐ μὴν οὐδὲ παντάπασιν αὐτὸ παραλέλοιπεν , ἀλλ’ ἐνεδείξατο διὰ τοῦ εἰπεῖν ὅταν μὴ προστεθῇ τι · τοῦτο γὰρ αὐτόθεν ἐστὶ δηλωτικὸν τοῦ ὅτι τὰ μετὰ προσθήκης ἀλλήλων λεγόμενα ὀνόματά τε καὶ ῥήματα οὐκέτι τοῖς ἁπλοῖς ἐοίκασι νοήμασιν , ἀλλὰ τοῖς μετὰ συνθέσεως τῶν ἁπλῶν ἢ διαιρέσεως γινομένοις . ἐπεὶ τοίνυν τὰ περὶ τούτων ἀνελλιπῶς ἡμῖν ἐξείργασται , μεταβατέον ἐφεξῆς ἐπὶ τὴν θεωρίαν τοῦ τε ὀνόματος καὶ τοῦ ῤήματος καὶ τῶν ἄλλων , περὶ ὧν ἐκ προοιμίων ὑπέσχετο ἡμᾶς ὁ Ἀριστοτέλης διδάξαι . p . 16ai9 Ὅνομα μὲν οὖν ἐστι φωνὴ σημαντικὴ κατὰ συνθήκην ἄνευ χρόνου , ἧς μηδὲν μέρος σημαντικόν ἐστι κεχωρισμένον . Ὅτι μὲν εἰκότως προτετίμηται τὸ ὄνομα τοῦ ῥήματος ἐν τῇ διδακαὶ σκαλίᾳ , φανερόν · τὰ μὲν γὰρ ὀνόματα τὰς ὑπάρξεις σημαίνουσι τῶν πραγμάτων τὰ δὲ ῥήματα τὰς ἐνεργείας ἢ τὰ πάθη , προηγοῦνται δὲ τῶν ἐνεργειῶν καὶ τῶν παθῶν αἱ ὑπάρξεις . ἐν δὲ τῷ ἀποδεδομένῳ τοῦ ὀνόματος λόγῳ παρείληπται ἡ μὲν φωνὴ ὕλης ἔχουσα λόγον πρός τε τὸ ὄνομα καὶ τὸ ῥῆμα καὶ τὸν ἐκ τούτων συγκείμενον λόγον ὡς γένος τῆς κατὰ τὸ ὄνομα φωνῆς , πρὸς διάκρισιν τῶν ἁπλῶς ψόφων , οἳ καὶ ἀπὸ ἀψύχων πολλάκις γίνονται σωμάτων · διαφέρει γὰρ ὁ ψόφος τῆς φωνῆς ὡς γένος εἴδους , καὶ ψόφος μέν ἐστι πληγὴ ἀέρος αἰσθητὴ ἀκοῇ , φωνὴ δὲ ψόφος ἐμψύχου γινόμενος ὅταν διὰ τῆς συστολῆς τοῦ θώρακος ἐκθλιβόμενος ἀπὸ τοῦ πνεύμονος ὁ εἰσπνευθεὶς ἀὴρ προσπίπτῃ ἀθρόως τῇ τε τραχείᾳ καλουμένῃ ἀρτηρίᾳ καὶ τῇ ὑπερῴᾳ ἤτοι τῷ γαργαρεῶνι καὶ διὰ τῆς πληγῆς ἀποτελῇ τινα ἦχον αἰσθητὸν κατά τινα ὁρμὴν τῆς ψυχῆς , ὅπερ ἐπὶ τῶν ἐμπνευστῶν παρὰ τοῖς μουσικοῖς καλουμένων ὀργάνων συμβαίνει , οἷον αὐλῶν καὶ συρίγγων , τῆς γλώττης καὶ τῶν ὀδόντων καὶ τῶν χειλέων πρὸς μὲν τὴν διάλεκτον ἀναγκαίων ὄντων , πρὸς δὲ τὴν ἁπλῶς φωνὴν οὐ πάντως συμβαλλομένων . To δὲ σημαντικὴ καὶ τὰ ἑξῆς ὡς διαφοραὶ τοῦ ὀνόματος πορὸς τὰς ἄλλας φωνὰς παραλαμβάνονται . τὸ μὲν οὖν σημαντικὴ διακρίνει τὸ ὄνομα τῶν ἀσήμων φωνῶν , οἷον βλίτυρι κνάξ · εἰ γὰρ τὸ ὄνομά τινός ἐστι τοῦ ὀνομαζομένου , δῆλον ὅτι αἱ ἄσημοι φωναὶ μὴ ὄντος τοῦ ὀνομεζομένου οὐκ ἄν εἶεν ὀνόματα . τὸ δὲ κατὰ συνθήκην χωρίζει αὐτὸ τῶν φύσει σημαντικῶν φωνῶν . τοιαῦται δέ εἰσιν αἱ τῶν ἀλόγων ζῴων φωναί · ξένου γάρ τινος ἐπιστάντος ὁ κύων ὑλακτήσας ἐσήμανε τὴν τοῦ ξένου παρουσίαν . ἀλλ’ οὐ κατά τινα συνθήκην πρὸς ἀλλήλους καὶ ὁμολογίαν προίενται τὴν τοιαύτην φωνὴν οἱ κύνες . ἴδοι δὲ ἄν τις καὶ ἐπὶ ἀνθρώπων τοιαύτας φωνάς , ἃς ἐν τοῖς σφοδροῖς πάθεσιν ὄντος φθεγγόμεθα , οἷον στεναγμὸν λέγω | καὶ καγχασμὸν καὶ ὅπερ ἐλέγομεν ἐπὶ τῶν ἐκ γενετῆς τῆς κωφῶν ἢ τῶν παίδων τῶν ἀδιαρθρώτως φθεγγομένων , πρὶν δύνασθαι παρακολουθεῖν . αἷς ἐοίκασιν αἱ τῶν ἀλόγων ζῴων φωναὶ ποτὲ μὲν θορυβωδῶς ποτὲ δὲ προσηνῶς καὶ μετά τινος γαληνιαίας διαθέσεως ὑπ’ αὐτῶν προαγόμεναι . τῶν οὖν τοιούτων φωνῶν χωρίζει τὸ ὄνομα προστεθὲν τὸ κατὰ συνθήκην , ταὐτὸν σημαῖνον τῷ θέσει · συνέθεντο γὰρ πρὸς ἀλλήλους Ἕλληνες μὲν τοῖσδε τοῖς ὀνόμασι τὰ πράγματα καλεῖν , Ἰνδοὶ δὲ ἑτέροις καὶ Αἰγύπτιοι ἄλλοις , καὶ οἱ αὐτοὶ τὰ αὐτὰ ποτὲ μὲν ἄλλοις ποτὲ δὲ ἑτέροις . καὶ εἰσὶ ταῦτα τῶν νοημάτων τῶν ἡμετέρων σημαντικά . στεναγμοὶ δὲ καὶ καγχασμοὶ καὶ αἱ τῶν παιδίων ἢ τῶν ἀλόγων ζῴων φωναὶ νόημα μὲν οὐδὲν σημαίνουσι , πάθη δέ τινα τῆς ψυχῆς καὶ διαθέσεις . εἰς δύο γὰρ διχῇ τῆς ἀπλῶς φωνῆς διαιρουμένης , εἴς τε τὴν σημαντικὴν καὶ τὴν ἄσημον καὶ τὴν ἐγγράμματόν τε καὶ ἀγράμματον , ὧν τὴν μὲν ἔναρθρον τὴν δὲ ἄναρθρον καλοῦσι , διότι ἄρθροις ἑνὸς ζῴου διακρίνεσθαι δυναμένοις ἀπ’ ἀλλήλων ἐοίκασιν αἱ συμπληροῦσαι τὴν διάλεκτον συλλαΒὶ κατ’ ἐνέργειαν ἀπ’ ἀλλήλων διακεκριμέναι ( καθάπερ τὰ στοιχεῖα , ὧν ἡ ποιὰ σύλληψις ποιεῖ τὰς συλλαβάς , τοῖς φυσικοῖς αὐτοῖς στοιχείοις , ὧν ἡ ποιὰ σύγκρασις ἀποτελεῖ τῶν ἄρθρων ἕκαστον ) , τέιταρας μὲν συμβαίνει γίνεσθαι κατὰ τὰς συμπλοκὰς τῶν ἁπλῶν συζυγίας , ἐκ δὲ τούτων μίαν εἶναι , ὑφ’ ἣν ἀνάγονται τό τε ὄνομα καὶ τὸ ῥῆμα καὶ οἱ ἐκ τούτων συγ κείμενοι λόγοι · συμβήσεται γὰρ τὴν μὲν εἶναι φωνὴν σημαντικὴν καὶ ἐγγράμματον ὡς τὴν ἄνθρωπος , τὴν δὲ σημαντικὴν καὶ ἀγράμματον ὡς τὴν κυνὸς ὑλακήν . τὴν δὲ ἄσημον καὶ ἐγγράμματον ὡς τὸ βλίτυρι , τὴν δὲ ἄσημον καὶ ἀγράμματον ὡς τὸν μάτην καὶ οὐ τοῦ σημῆναί τι χάριν γινόμενον μένον συριγμὸν ἢ <τὴν> φωνῆς τινος τῶν ἀλόγων ζῴων μίμησιν , οὐ μιμήσασθαι χάριν γινομένην ( τοῦτο γὰρ ἤδη σημαντικόν ) ἀλλ’ ἀτάκτως καὶ ἀσκόπως . ἐπεὶ τοίνυν τὸ ὄνομα σημαντική τε καὶ ἐγγράμματός ἐστι φωνή , διαφέρει τῶν μὲν ἀσήμων , εἴτε ἐγγραμμάτων εἴτε μή , τῷ σημαντικὴ εἶναι , τῶν δὲ σημαντικῶν μὲν ἀγγραμμάτων δέ , ὁποῖαί εἰσιν αἱ Φύσει ῥηθεῖσαι , τῷ ἐγγράμματος εἶναι , ὅπερ ὁ Ἀριστοτέλης ἐκάλεσε κατὰ συνθήκην , εἰκότως , ἐπείπερ ἡ περὶ τὰς φωνὰς συνθήκη μόνων ἐστὶν ἀνθρώπων ἔργον · οὔτε γὰρ τῶν ὑπὲρ τὸν ἄνθρωπον οὔτε τῶν ὑπὸ τὸν ἄνθρωπον οὐδὲν πέφυκε τῇ συνθήκῃ - χρῆσθαι · τὰ μὲν γὰρ οὐ δεῖται , τὰ δὲ οὐ δύναται πρὸς ἄλληλα συντίθεσθαι ) . μόνων οὖν ἀνθρώπων ἔργον ἡ συνθήκη , καὶ ἐπεὶ οὐκ ἠδύναντο πασῶν μεμνῆσθαι τῶν φωνῶν , ἐπενόησαν τὰ γράμματα ἕκαστοι , δι’ ὧν τὰς παρ’ αὐτοῖς ἀπογράψονται φωνάς . ὥσ·τε τῷ κατὰ συνθήκην τῆς ἰδιότητος τῶν πραγμάτων σημαντικῷ , περὶ οὗ τοῖς φιλοσόφοις ὁ λόγος , τὸ ἐγγράμματον ἕπεται , καὶ ἔμπαλιν · οὐδὲ γὰρ ἄλλο τί ἐστι τῶν γραμμάτων ἔργον ἢ τὸ σύμβολα εἶναι τῶν φωνῶν τῶν ἀνθρωπίνων , ἃς κατὰ συνθήκην οὔσας ἐδείκνυμεν . διὸ καὶ αὐτὸς ἐν τοῖς ἑξῆς ἀγραμμάτους ψόφους προσαγορεύσει τὰς φωνὰς τῶν ἀλόγων ζῴων . | ἁλλ’ ἐπεὶ ταῦτα πάντα κοινά ἐστι τῷ ὀνόματι πρὸς τὸ ῥῆμα ( κἀκεῖνο κεῖνο γὰρ φωνὴ σημαντικὴ κατὰ συνθήκην ) , προστίθεται τὸ ἄνευ χρόνου πρὸς διάκρισιν τῶν ῥημάτων . τὸ δὲ ἄνευ χρόνου ὅτι οὐ τοῦτο σημαίνει τὸ μηδέποτε μηδαμῶς χρόνον σημαίνειν , ἀλλὰ τὸ μὴ προσσημαίνειν χρόνον ; καλῶς ὁ φιλόσοφος Πορφύριος ἐπεσημήνατο · ὀνόματα μὲν γὰρ τὸ σημερινὸν καὶ χθεσινὸν καὶ περυσινόν , χρόνου δηλωτικὰ ὄντα , ἀλλ’ ὡς αὐτόθεν σημαίνοντα χρόνον τινὰ καὶ οὐχὶ προσσημαίνοντα , καθάπερ τὰ ῥήματα · τούτων γὰρ ἕκαστον προηγουμένως μὲν ἐνέργειάν τινα ἢ πάθος σημαίνει , κατὰ δεύτερον δὲ λόγον καὶ τὸν χρόνον , καθ’ ὃν ἐνεργεῖν ἢ πάσχειν συμβέβηκεν , ὥσπερ τὸ περιπατῶ πρώτως μὲν τὴν τοιάνδε τοῦ σώματος κίνησιν δηλοῖ , δευτέρως δέ γε τὸν νῦν χρόνον . διὸ καὶ προσσημαίνειν τὸν χρόνον ῥηθήσεται τὰ ῥήματα ἐν τοῖς περὶ αὐτῶν λόγοις , ὡς ἄν πρὸς τῷ ἕτερόν τι προηγουμένως σημαίνειν ἔχοντα καὶ τὴν τοῦ χρόνου μήνυσιν ὥσπερ ἑπομένην . τὸ δέ γε χθεσινὸν οὐ προσσημαίνει τὸν χρόνον , ἀλλὰ σημαίνει , ὡς αὐτῷ τούτῳ τῷ μέρει τοῦ χρόνου κείμενον ὄνομα , μᾶλλον δὲ πράγματι κατὰ τοῦτο τὸ μέρος τοῦ χρόνου γεγονότι · τὸν γὰρ χρόνον αὐτὸν οἷον τὴν προσεχῶς ἠνυσμένην ἡμέραν ἢ διὰ τοῦ χθὲς ἐπιρρήματος σημαίνομεν ἢ δι’ αὐτοῦ τούτου τοῦ λόγου τὴν προσεχῶς ἠνυσμένην ἡμέ · ραν λέγοντες , τοῦ μὲν λόγου τὸν χρόνον αὐτὸν καθ’ αὑτὸν δηλοῦντος τοῦ δὲ ἐπιρρήματος τὴν προσθήκην τῶν ἐν αὐτῷ γινομένων ἐνεργειῶν ἢ παθῶν ἀπαιτοῦντος | κατὰ τὸν νόμον τῶν ἐπιρρημάτων . διαφέροι δ’ ἄν 27v καὶ τὰ τοιαῦτα ὀνόματα τῶν ῥημάτων τῷ μηδεμίαν ἐνέργειαν ἢ πάθος δηλοῦν , ὥσπερ τὰ ῥήματα , καὶ τῷ μᾶλλον ἐκείνων περιγράφειν τοὺς χρόνους , καθ’ οὗς αἱ γενέσεις . Τὸ δὲ ἧς μηδὲν μέρος σημαντικὸν κεχωρισμένον τῶν ἐκ πλείονων ὀνομάτων συμπεφορημένων φωνῶν διακρίνει τὸ ὄνομα , ὡς ὅταν εἴπω ‘ζῷον λογικὸν θνητόν’ · τῷ γὰρ τοιούτῳ λόγῳ ἀτελεῖ πρὸς ἀπόφανσιν ὄντι πάντα τὰ ἄλλα ἐφαρμόσει . διαφέρουσι δὲ τὰ ὀνόματα τῶν τοιούτων λόγων , ὅτι τούτων μὲν τὰ μέρη σημαντικά ἐστι καθ’ ἑαυτὰ λεγόμενα , τὸ ζῷον τὸ λογικὸν τὸ θνητόν , τῶν δὲ ὀνομάτων οὐδαμῶς τὰ μέρη σημαίνει , καθάπερ ἡ ἂν συλλαβὴ ἐπὶ τοῦ ἄνθρωπος ὀνόματος , ἀλλὰ συσσημαίνειν μὲν λέγεται τοῖς ἄλλοις τοῦ ὀνόματος συνταττομένη μέρεσιν , οὐ μέντοι σημαίνειν . p . 16a21 ’Ev γὰρ τῷ Κάλλιππος τὸ ἵππος οὐδὲν αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ σημαίνει , ὥσπερ ἐν τῷ λόγῳ ἰῷ καλὸς ἵππος . οὐ μὴν οὐδ’ ὥσπερ ἐν τοῖς ἁπλοῖς ὀνόμασιν , οὕτως ἔχει καὶ ἐν τοῖς πεπλεγμένοις · ἐν ἐκείνοις μὲν γὰρ οὐδαμῶς τὸ μέρος σημαντικόν , ἐν δὲ τούτοις βούλεται μέν , ἀλλ’ οὐδενὸς κεχωρισμένον , οἷον ἐν τῷ ἐπακτροκέλης τὸ κέλης . τὸ δὲ κατὰ συνθήκην , θήκην , ὅτι φύσει τῶν ὀνομάτων οὐδέν ἐστιν , ἀλλ’ ὅταν γένηται σύμβολον , ἐπεὶ δηλοῦσί γέ τι καὶ οἱ ἀγράμματοι Ψόδφοι οἶον θηρίων , ὦν οὐδέν ἐστιν ὄνομα . ῾Η χρεία τῶν παραληφθεισῶν ἐν τῷ λόγῳ τοῦ ὀνόματος διαφορῶν παραδίδοται διὰ τούτων , ἀρχομένης τῆς διδασκαλίας ἐκ τῆς τελευταίας ῥηθείσης · λέγεται | γὰρ πρῶτον τίνος ἕνεκα προστέθειται τὸ ἧς μηδὲν μέρος σημαντικὸν κεχωρισμένον . φησὶν οὖν ὅτι πρὸς διάκρισιν εἴρηται τοῦτο τῶν ἐξ ὀνομάτων συγκειμένων λόγων · ἐπὶ γοῦν τοὐ Κάλλιππος ὀνόματος τὸ ἵππος οὐδαμῶς σημαίνει τὸ τοιόνδε ζῷον , καίτοι ἐν τῷ καλὸς ἵππος λόγῳ σημαντικὸν αὐτοῦ τυγχάνον , οὐδὲ ἐν τῷ ἐπακτροκέλης , ὅπερ ἐστὶ νεὼς ὄνομα λῃστρικῆς , τὸ κέλης , οὐδὲ ἐπ’ ἄλλου τῶν τοιούτων οὐδενός · ἁπλῶν γάρ εἰσι νοημάτων σημαντικὰ τὰ τοιαῦτα ὀνόματα , κἂν δοκῇ τινα κατὰ τὴν λέξιν σύνθεσιν ἔχειν , ὥσπερ οἱ λόγοι τῶν συνθέτων εἰσὶ δηλωτικοὶ νοημάτων κατὰ τὰ πρότερον περὶ τούτων διωρισμένα . καὶ ἐπὶ τοῦ Κάλλιππος τοίνυν , εἴπερ ἐστὶν ἁπλοῦ δηλωτικὸν νοήματος τοῦ ἀνθρώπου , ᾧ κεἶται τοῦτο τὸ ὄνομα , δῆλον ὅτι τὸ ἵππος ὅταν ὡς μέρος αὐτοῦ λαμβάνηται , οὐκ ἔχει τὴν αὐτὴν δύναμιν τῷ καθ’ ἑαυτὸ λεγομένῳ · καθ’ ἑαυτὸ μὲν γὰρ ὡς ὄνομα ῥηθὲν τὸ ἵππος σημαίνει τὸ τοιόνδε ζῷον , ὅταν δὲ ὡς μέρος τοῦ Κάλλιππος ληφθῇ , ἀποσπασθὲν τῆς οἰκείας ὁλότητος , νεκρόν τι κατὰ τὸ σημαίνειν γίνεται , μηδὲν διαφέρον τῶν παντάπασιν ἀσήμων συλλαβῶν , αἳ μέρη εἰσὶν ἁπλῶν ὀνομάτων , ὡς ἐπὶ τοῦ Πλατῶν ἢ Δίων , πλὴν τούτῳ μόνον , ὅτι τὰ μὲν τῶν ἁπλῶν ὀνομάτων μέρη οὐδὲ δόκησιν ἔχει τοῦ καθ’ ἑαυτὰ σημαντικὰ εἶναι , τὰ δὲ τῶν διπλῶν φαντασίαν μέν τινα παρέχει τοῦ σημαίνειν , ὅπερ Ἀριστοτέλης βούλεσθαι εἶπεν , οὐ μέντοι καὶ κατὰ ἀλήθειαν τοῦτο ἐργάζεται . κτὰ τοῦτον οὖν τὸν κανόνα διαστήσομεν πολλάκις ὀνόματα λόγων διὰ τῶν αὐτῶν ἐκφω|νουμένων τοῖς ὀνόμασι συλλαβῶν , ὡς ἐπὶ τοῦ Νεάπολις καὶ Ἡλιούπολις · ὅταν μὲν γὰρ τό τε νέα καὶ τὸ πόλις ἢ ἡλίου καὶ τὸ πόλις ὡς σημαντικὰ λαμβάνηται , λόγος ἔστι σημαντικὸς ἢ τῆς νῦν κτισθείσης πόλεως ἢ τῆς ἡλίου ἱερᾶς , ἑκατέρου τῶν μερῶν ἰδίαν τινὰ δηλοῦντος ἔννοιαν · ὅταν δὲ μηδέτερον αὐτῶν σημαντικὸν ᾖ καθ’ ἑαυτό , κύριον ἔσται ὄνομα τῆσδε τῆς πόλεως , ἑνὸς μόνου νοήματος ἐκ τοῦ ὅλου σημαινομένου καὶ διὰ τοῦτο τῶν μερῶν οὐδετέρου σημῆναί τι δυναμένου . Ταῦτα μὲν οὖν ὁ Ἀριστοτέλης ἐπήγαγε τὴν τελευταίαν ἀποδοθεῖσαν τοῦ ὀνόματος διαφορὰν ἐξηγούμενος . ἀκόλουθον δὲ ὂν ἐφεξῆς τὴν πρὸ ταύτης ῥηθεῖσαν διαφορὰν παραστῆσαι , λέγω δὴ τὸ ἄνευ χρόνου , τοῦτο μὲν παρῆλθεν ὡς εὐκαιρότερον ἐν τῇ τοῦ ῥήματος διδασκαλίᾳ περὶ αὐτοῦ διαλεξόμενος , ἐν οἷς διδάξει πῶς ἀφορίζεται τὸ ῥῆμα , κατὰ τὸ προσσημαίνειν χρόνον . τὸ δέ γε πρὸ τούτου τὸ κατὰ συνθήκην ἐξηγούμενός φησι · τὸ δὲ κατὰ συνθήκην , ὅτι φύσει τῶν ὀνομάτων οὐδέν ἐδτικἀνταῦθα ζητῆσαι ἄξιον πῶς τοῦ ἐν Κρατύλῳ Σωκράτους ἀγωνιζομένου πρὸς τὸν Ἑρμογένην λέγοντα θέσει τὰ ὀνόματα εἶναι καὶ δεικνύντος φύσει , διισχυρίζεται διὰ τούτων ὁ Ἀριστοτέλης μηδὲν τῶν ὀνομάτων εἶναι φύσει . καὶ ῥητέον ὅτι διχῶς λέγεται τὸ φύσει παρὰ τοῖς φύσει εἶναι τὰ ὀνόματα διαταξαμένοις , ὁμοίως δὲ καὶ τὸ θέσει διχῶς παρὰ τοῖς θέσει αὐτὰ εἶναι τιθεμένοις · τῶν μὲν γὰρ φύσει αὐτὰ εἶναι ἀξιούντων οἱ μὲν οὕτω τὸ φύσει λέγουσιν , ὡς φύσεως αὐτὰ οἰόμενοι εἷναι δημιουργήματα , καθάπερ ἠξίου Κρατύλος ὁ Ἡρακλείτειος ἑκάστῳ τῶν πραγμάτων ὑπὸ φύσεως ἀφωρίσθαι τι λέγων οἰκεῖον ὄνομα , ὥσπερ καὶ αἴσθησιν ἄλλην ἐπ’ ἄλλοις τῶν αἰσθητῶν ὁρῶμεν τεταγμένην · ἐοικέναι γὰρ τὰ ὀνόματα ταῖς φυσικαῖς ἀλλ’ οὐ ταῖς τεχνηταῖς εἰκόσι τῶν ὁρατῶν , οἷον ταῖς σκιαῖς καὶ τοῖς ἐν ὕδασιν ἢ τοῖς κατόπτροις ἐμφαίνεσθαι εἰωθόσι , καὶ ὀνομάζειν μὲν ὄντως τοὺς τὸ τοιοῦτον ὄνομα λέγοντας , τοὺς δὲ μὴ τοῦτο μηδὲ ὀνομάζειν ἀλλὰ ψοφεῖν μόνον , καὶ τοῦ ἐπιστήμονος τοῦτο ἔργον εἶναι , τὸ θηρᾶν τὸ ὑπὸ τῆς φύσεως κατεσκευασμένον οἰκεῖον ἑκάστῳ ὄνομα , ὥσπερ τοὐ ὀξὺ βλέποντος τὸ ἀκριβῶς διαγινώσκειν τὰς οἰκείας τῶν ἑκάστων ἐμφάσεις . οἱ δὲ οὕτως αὐτὰ φύσει φασὶν εἶναι ὡς τῇ φύσει προσήκοντα τῶν ὀνομαζομένων ὑπ’ αὐτῶν πραγμάτων , ὥστε τοὐ ἀρχικὴν ( λόγου χάριν ) ἔχοντος φρόνησιν φύσει ὀνόματα εἶναι τὸ Ἀρχίδαμος καὶ Ἀγησίλαος καὶ Βασιλίσκος καὶ ὅσα τοιαῦτα , τοῦ δὲ ἀνοήτου μηκέτι , καὶ τοῦ μὲν δεξιᾷ τῇ τύχῃ χρωμένου τὸ Εὐτύχιος καὶ Εὔπρακτος , τοῦ δὲ ἀτυχοῦς οὐκέτι · ἐοικέναι καὶ οὗτοι τὰ ὀνόματα λέγοντες εἰκόσιν , οὐ ταῖς φυσικαῖς ἀλλὰ ταῖς ὑπὸ τῆς ζωγραφικῆς τέχνης ἀποτελουμέναις , ἣ διάφορα μὲν ὁμοιώματα κατασκευάζει τῶν διαφόρων παραδειγμάτων , καὶ ἑκάστου μέντοι σπουδάζει κατὰ δύναμιν ἀποτυποῦσθαι τὸ εἶδος , καθ’ ὃ καὶ πολλάκις ἀπὸ τῶν ὀνομάτων ἐπιχειροῦμεν τὰς φύσεις τῶν ὀνομαζομένων ὑπ’ αὐτῶν πραγμάτων θηρᾶν , | καὶ ταύτας γινώσκοντες πειρώμεθα τὰ κείμενα τοῖς πράγμασιν ὀνόματα σύμφωνα ταύταις δεικνύναι . Τῶν δὲ αὖ θέσει εἶναι τὰ ὀνόματα διαταττομένων οἱ μὲν οὕτως τὸ θέσει λέγουσιν , ὡς ἐξὸν ὁτῳοῦν τῶν ἀνθρώπων ἕκαστον τῶν πραγμάτων ὀνομάζειν , ὅτῳ ἄν ἐθέλῃ ὀνόματι , καθάπερ Ἑρμογένης ἠξίου , οἱ δ’ οὕτως , ἀλλὰ τίθεσθαι μὲν τὰ ὀνόματα ὑπὸ μόνου τοῦ ὀνοματοθέτου , τοῦτον δὲ εἶναι τὸν ἐπιστήμονα τῆς φύσεως τῶν πραγμάτων οἰκεῖον τῇ ἑκάστου τῶν ὄντων φύσει ἐπιφημίζοντα ὄνομα , ἡ τὸν ὑπηρετούμενον τῷ ἐπιστήμονι καὶ διδασκόμενον μὲν παρ’ ἐκείνου τὴν οὐσίαν ἑκάστου τῶν ὄντων , ἐπιταττόμενον δὲ πρεπῶδες αὐτῷ καὶ οἰκεῖον ὄνομα ἐπινοῆσαι καὶ θέσθαι . κατ’ αὐτὸ δὲ τοῦτο θέσει εἶναι τὰ ὀνόματα , διότι οὐ φύσις ἀλλὰ λογικῆς ἐπίνοια ψυχῆς ὑπέστησεν αὐτὰ πρός τε τὴν ἰδίαν ὁρῶσα τοῦ πράγματος φύσιν καὶ πρὸς τὴν ἀναλογίαν τοῦ ἄρρενος καὶ θήλεος , τῶν κυρίως ἐν τοῖς θνητοῖς ζῴοις ὁρᾶσθαι πεφυκότων · οὐ γὰρ ἀσκέπτως τοὺς μὲν ποταμοὺς ἀρρενικῶς τὰς δὲ θαλάσσας καὶ τὰς λίμνας θηλυκῶς οἱ τῶν ὀνομάτων δημιουργοὶ προσηγόρευσαν , ἀλλ’ ἐκείνας μὲν ὡς ὑποδοχὰς οὔσας τῶν ποταμῶν διὰ τοῦ θηλυκοῦ γένους ὀνομάζειν δοκιμάσαντες , τοὺς δὲ ποταμοὺς ὡς ἐμβάλλοντας εἰς αὐτὰς οἰκείως ἔχειν πρὸς τὴν τοῦ ἄρρενος ἀναλογίαν νομίσαντες καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀπάντων ὡσαύτως ἢ τρανότερον ἢ ἀμυδρότερον τὴν ἀναλογίαν εὑρόντες · κατὰ ταύτην γὰρ τὴν ἔννοιαν καὶ τὸν μὲν νοῦν ἀρρενικῶς τὴν δὲ | ψυχὴν θηλυκῶς λέγειν διέταξαν , τὸν μὲν ἐλλάμπειν δυνάμενον τὴν δὲ ἐλλάμπεσθαι πεφυκυῖαν ὑπ’ αὐτοῦ θεασάμενοι . προϊόντες δὲ οὕτως οὐδ’ ἐπ’ αὐτῶν τῶν θεῶν τῇ τοιαύτῃ κατὰ τὰ γένη διαφορᾷ χρήσασθαι ὤκνησαν , τὸν μὲν ἥλιον ἀρρενικῶς τὴν δὲ σελήνην ἅτε παρὰ τοῦ ἡλίου τὸ φῶς δεχομένην θηλυκῶς λέγειν ὁρίσαντες · γὰρ εἰ ἀρρενικῶς Αἰγύπτιοι τὴν σελήνην ὀνομάζειν εἰώθασιν , ἀλλ’ ὡς πρὸς τὴν γῆν , οἶμαι , αὐτὴν παραβάλλοντες , οὐχ ὑπὸ ἡλίου μόνον ἀλλὰ καὶ ὑπ’ αὐτῆς φωτιζομένην . διὸ καὶ ὁ ἐν τῷ Συμποσίῳ τοῦ Ἀριστοφάνους λόγος τὸ μὲν ἄρρεν τῷ ἡλίῳ προσήκειν ἔφη , τὸ δὲ θῆλυ τῇ γῇ , τῇ σελήνῃ δὲ τὸ ἀρρενόθηλυ . καὶ φανερὸν ὅτι κατορθοῦσι μᾶλλον τῶν Αἰγυπτίων οἱ Ἕλληνες , ἐπεὶ καὶ δέχεται μὲν κατὰ πρῶτον λόγον ἡ σελήνη παρὰ τοῦ ἡλίου τὸ φῶς , διαπορθμεύει δὲ αὐτὸ κατὰ τὴν ἀφ’ ἑαυτῆς ἀνάκλασιν ἐπὶ τὴν γῆν . οὕτω δὲ καὶ τὸν μὲν οὐρανὸν ἀρρενικῶς , τὴν δὲ γῆν θηλυκῶς λέγουσιν ὡς τὴν ἐκείνου δραστήριον δύναμιν ὑποδεχομένην καὶ γεννητικὴν διὰ τοῦτο τῶν φυομένων γινομένην . παραπλησίως δὲ τούτοις καὶ τῶν ὑπερκοσμίων διαφόρους οὔσας τὰς ἐνεργείας ἰδόντες , οἷς ταῦτα ὁρᾶσθαι πέφυκεν ὄμμασι , πόρρωθεν μὲν εἰλήφασι δὲ ὅμως καὶ ἐπὶ τῶν ταῦτα σημαινόντων ὀνομάτων τὴν αὐτὴν ἀναλογίαν . | ἐκ δὲ τούτων συλλογίζεσθαι ῥᾴδιον καὶ τῶν οὐδετέρων λεγομένων ὀνομάτων τὴν ἔννοιαν ἢ ἐπὶ τὸ πρὸ ἀμφοῖν ἀγομένην , ὡς ὅταν τὸ πρῶτον λέγωμεν , ἢ ἐπὶ τὸ ἐξ ἀμφοῖν . ὡς ὅταν τὸ παιδίον , ἢ κατὰ τὸ προιὸν ἐκ τοῦ κρείττονος εἰς τὸ χεῖρον , ὡς ὅταν τὸ σπέρμα καὶ τὸ ὕδωρ , ἢ κατὰ τὸ κοινῶς ἐπ’ ἀμφοῖν , ὡς ὅταν τὸ ζῷον , ἢ κατ’ ἄλλους τοιούτους τρόπους , ἵνα μὴ παρὰ καιρὸν περὶ ταῦτα διατρίβωμεν . Δῆλον οὖν ὅτι συντρέχει τὸ δεύτερον τῶν <τοῦ> φύσει σημαινομένων τῷ δευτέρῳ τῶν <τοῦ> θέσει · τὰ γὰρ ὑπὸ τοῦ ὀνοματοθέτου τιθέμενα ὡς μὲν κείως ἔχοντα πρὸς τὰ πράγματα , οἷς κεῖνται , φύσει ἂν καλοῖντο , ὡς δὲ τεθέντα ὑπό τινος θέσει . ὁ τοίνυν ἐν τῷ Κρατύλῳ Σωκράτης διαιτῶν τῷ τε Κρατύλῳ καὶ τῷ Ἑρμογένει διαφερομένοις ἀπὸ διαμέτρου περὶ τοῦ ‘φύσει εἶναι τὰ ὀνόματα ἢ θέσει δείκνυσιν ὡς οὔτε οὕτως ἐστὶ θέσει , ὡς ῾Ερμογένης γενῆς ἠξίου εἶναι γὰρ ἐν αὐτοῖς καὶ τὸ φύσει κατὰ τὸ δευτερον του φύσει σημαινόμενον , καὶ μάλιστα τούτοις , δι’ ὧν τὰ καθόλου καὶ ἁπλῶς τὰ ἴδια τῶν πραγμάτων σημαίνομεν , ὡς ἂν ὡρισμένην καὶ ἡμῖν καταληπτὴν ἕχοντα τὴν φύσιν · πρὸς γὰρ τὸ κατορθοῦν τὴν πρώτην τῶν ὀνομάτων θέσιν ἐπὶ τῶν καθ’ ἕκαστα παντοδαπῶς μεταβάλλεσθαι πεφυκότων τύχην δεῖ καλεῖν τῇ φήμῃ συνεργόν ) οὔτε οὕτως φύσει , ὡς ὁ Ἡράκλειτος ἔλεγεν · γὰρ αὐτὰ καὶ θέσει , τὰ μὲν πολλὰ τῶν τιθεμένων τοῖς καθ᾿ ἕκαστά καὶ κατὰ τὸ φορτικὸν τοῦτο τὸ ὑπὸ τοῦ Ἑρμογένους λεγόμενον θέσει , καὶ μέντοι τὴν ἀίδιον σημαίνουσι φύσιν , καὶ ταῦτα θέσει κατὰ τὸ δεύτερον τῶν τοῦ θέσει σημαινομένων . οὐδὲν οὖν πρὸς ταῦτα διάφορον οὐδὲ ὁ Ἀριστοτέλης ἐν τούτοις οιατάττεται λέγων οὐδὲν τῶν ὀνομάτων εἶναι φύσει · τοῦτο γὰρ αὐτῶν αποφλασκει τὸ φύσει , ὅπερ ἐπρέσβευον οἱ ῾Ηρακλείτειοι , καθάπερ καὶ Πλάτων , οὐκ ἄν οὐδὲ αὐτὸς παραιτησάμενος οὕτως αὐτὰ καλέσαι φύσει , ὡς ὁ θεῖος ἀξιοῖ Πλάτων . δηλοῖ δὲ τοῦτο ἐν πολλαῖς τῶν πραγματειῶν ἑαυτοῦ ,, σύμφωνὰ δεικνύναι τοῖς πράγμασι τὰ ὀνόματα πειρώμενος , καθάπερ ὲν τῇ Φυσικῇ ἀκροάσει τὸ τοῦ αὐτομάτου ὄνομα καὶ τὸ του κενουμ , ὲν οε τοις Μετεώροις τὸ τῆς ψεκάδος καὶ τὸ τοῦ ὑετοῦ , 1 καὶ ὅσα μέντοι τιθέντα ν αὐτὸν ὀνόματα ἴσμεν , ὡς τὸ τῆς ἐντελεχείας ἐπὶ του εἴδους ἡ τιὸ του ὅρου ἐπὶ τῶν ἁπλῶν ἐν τοῖς . συλλογισμοῖς φωνῶν ἢ , τὸ του σχηματος ἐπὶ τῆς τοιᾶσδε τῶν προτάσεων συμπλοκῆς , καὶ ἐν αὐτῷ τούτῳ τῷ Περὶ ἑρμηνείας βιβλίῳ τὸ τοὐ ἀορίστου ὀνόματος ἢ ἀορίστου ῥήματος ἥ τὸ τῆς ἀντιφάσεως ὑπ’ αὐτοῦ τεθέντα σαφέστατα δῆλοι τὴν πέρι τούτων του φιλοσόφου διάνοιαν . Εἰ δέ τις οἴοιτο δεικνύναι μηδὲ κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον ὀφείλοντα πύσει τὰ ὀνόματα λέγεσθαι , ἀπό τε τῆς γενομένης μεταθέσεως τῶν ὀνομάτων ἐπιχειρῶν καὶ ἀπὸ τοῦ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα πλείοσι πολλάκις ὀνόμασιν ὀνομάζεσθαι , τὴν μὲν μετάθεσιν ἐροῦμεν καὶ μάλα ἐναργῶς δεικνύναι τὸ φύσει τῶν δνομάτων · δῆλον γὰρ ὅτι ὡς ἐπί τινα οἰκειότερα τοῖς πράγμασιν ὀνόματά μεταβαίνοντες κεχρήμεθα τῇ μεταθέσει , τὸ δὲ πλῆθος τῶν μάτων μάτων οὐδαμῶς φήσομεν κωλύειν ἕκαστον αὐτῶν οἰκεῖον εἶναι τῇ φύσει τ,ου ὀνομαζομένου · καθάπερ γὰρ εἰκόνας ἐνδέχεται πλείονας εἶναι τοῦ αὐτοῦ ἀνθρώπου , ὕλης , μὲν οὔσας διαφόρου , χαλκῆς , εἰ τύχοι , ἢ ξυλίνης ἢ λιθίνης , πάσας δὲ ἐχούσας τὴν πρὸς αὐτὸν ὁμοιότητα · τὸν αὐτὸν καὶ ἐνταῦθα πρόπον οὐδὲν κωλύει τὴν αὐτὴν φύσιν δι’ ἄλλων καὶ ἄλλων ὀνομάζεσθαι συλλαβῶν , μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς οὐσίας κατ’ ἄλλην καὶ ἄλλην ἔννοιαν ἐκ πασῶν σημαινομένης , ὥσπερ τὸ ἄνθρωπος ὄνομα καὶ τὸ μέροψ καὶ τὸ βροτὸς σημαίνει ταὐτόν , ἀλλὰ τὸ μὲν καθ’ ὃ ἀναθρεῖ ἃ ὄπωπε , τὸ δὲ καθ᾿ ὃ μεριστὴν ἕχει φωνήν , τὸ δὲ κατὰ τὴν εἰς γένεσιν τῆς ψυχῆς πτῶσιν καὶ I τὸν ἐντεῦθεν μολυσμόν · ἢ καὶ ὡς πρὸς τὸ σύνθετον , ἄνθρωπος μὲν κατὰ τὸ διαρθροῦν τὴν ὄπα ἢ ἄνω ἔχειν τοὺς ὦπας , μέροψ δὲ ὡς μεμερισμένη χρώμενος τῇ ὀπί , βροτὸς δὲ ὡς μορτὸς καὶ μοιρητός , διὸ καὶ ὅ ἐδείμαμεν ἄστεα μορτοί φησιν ὁ Κυρηναῖος · εἰ δὲ ταῦτα ὀρθῶς λέγεται , δῆλον ὡς οὐκ ἀποδεξόμεθα τὸν Διαλεκτικὸν Διόδωρον πᾶσαν οἰόμενον φωνὴν σημαντικὴν εἶναι καὶ πρὸς πίστιν τούτου καλέσαντα τῶν ἑαυτοῦ τινα οἰκετῶν Ἀλλαμὴν καὶ ἅλλον ἄλλῳ συνδέσμῳ · ποίαν γὰρ ἕξουσιν αἱ τοιαῦται φωναὶ σημασίαν φύσεως τινὸς‘ ᾖ προσώπου , καθάπερ τὰ ὀνόματα , ἢ ἐνεργείας ἢ πάθους , καθάπερ τὰ ῥήματα , χαλεπὸν καὶ πλάσαι . ’EtteI δὲ ἕτεροι τὸ θέσει τῶν ὀνομάτων ἐξορίζειν ἐπιχειροῦσιν ὥσπερ ὁ Πετραῖος Δουσάρειος , τὰς εὐχὰς ἡμῖν καὶ τὰς ἀρὰς παραδέροντες , ἐν αἶς τὰ ὀνόματα ἡμῶν λεγόμενα ἢ ὠφελοῦσιν ἐναργῶς τοὺς ὀνομαζομένους ἣ βλάπτουσι , καίτοι τῆς συνθήκης ἀνθρώπων μὲν εικοτως πρὸς ἀνθρώπους γενομένης , ἀνθρώπων δὲ πρὸς θεοὺς οὐδὲ μέχρι ἐπινοίας ὑφίστασθαι δυναμένης , ῥητέον καὶ πρὸς τούτους ὅτι λογικοὺς κοὺς ἡμᾶς καὶ αὐτοκινήτους ὑποστήσαντες οἱ θεοὶ πολλῶν πράξεων κυρίους εικοτως κατέστησαν , ὁρῶντές τε πάντα τὰ ἡμέτερα ἀτρέπτως καὶ τὰς θέσεις τὰς ἡμετέρας παραδεχόμενοι πρὸς ταύτας ἡμῖν ὡς αὐτοκινήτοις τὸ κὰτ ἀξίαν ἀφορίζουσι , μᾶλλον δὲ ἡμεῖς διὰ τῶν ἐπὶ ταῖς θέσεσι τοιῶνδε φαντασιῶν , ὀρέξεων τε καὶ ἐγκλίσεων , τοιόνδε ζωῆς τύπον ἐν ἑαυτοῖς κατασκευάζοντες κατὰ τοῦτον ἀπολύομεν | τῆς προσηκούσης ἡμῖν τῶν θεῶν προνοίας · ὥσπερ τὰ σώματα ὁρῶμεν , ἐπειδὰν μὲν ἐκπυρωθῶσι , κοῦφά τε καὶ ἀνώφορα κατὰ φύσιν γινόμενα , μεταβάλλοντα δὲ πάλιν ἐπὶ τὸ γεωδέστερόν τε καὶ ἐμβριθέστερον ἔμπαλιν κάτω φερόμενα κατὰ τὴν τότε αὐὑπὲρ τοῖς ὑπάρχουσαν ῥοπήν · καὶ τοῦ βασιλέως ἡλίου πρὸς τῇ μεσημβρίᾳ τὸ ὑπὲρ γῆν ἅπαν ἡμισφαίριον καταλάμποντος οἱ μὲν ἐγρηγορότες καὶ τὰ ὄμματα κατὰ φύσιν ἔχοντες ἀπολαύουσι τῶν ἀπὸ τοῦ φωτὸς ἀγαθῶν , οἱ δὲ καθεύδοντες ἢ μύοντες ἢ ἄλλως ἐγκαλυψάμενοι τὰς ὄψεις οὐ τυγχάνουσι παρὰ τὴν ἑαυτῶν αἰτίαν , ἀλλ’ οὐ φθόνῳ τινὶ τοῦ τὸ φῶς ἀφθόνως ἅπασι χορηγοῦντος θεοῦ . Αλλὰ ταῦτα μὲν ἐπὶ πλέον ἐμηκύναμεν , τὴν συμφωνίαν τῶν φιλοσόφων σόφων ἐπιδεῖξαι βουλόμενοι καὶ τὸ θεώρημα ζητεῖσθαι παρὰ τοῖς παλαιοῖς εἰωθὸς οὐ παντάπασιν ἀδιερεύνητον παραδραμεῖν δοκιμάσαντες . ἑξῆς δὲ τούτοις ἐπισκεψώμεθα τὸν συλλογισμόν , ὃν ὁ Ἀφροδισιεὺς ἐξηγητὴς ἐκτίθεται , κατασκευάζειν δοκοῦντα μόνως εἶναι φύσει τὰ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα · τὰ γὰρ ὀνόματα , φησί , καὶ τὰ ῥήματα φωναί , αἱ δὲ φωναὶ φύσει , τὰ ἄρα ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα φύσει . πρὸς ταῦτα τοίνυν ῥητέον ὅτι τὰ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα οὐχ ἁπλῶς ἄν λέγοιντο εἶναι φωναί , ἀλλὰ κατὰ τὴν ὕλην . ὥσπερ οὖν εἴ τις ἔλεγεν ‘ἡ θύρα ξύλον , τὸ ξύλον φύσεως ἔργον , ἡ ἄρα θύρα φύσεως ἔργον’ , γελοῖος ἄν ἦν λέγεται γὰρ ἡ θύρα ξύλον κατὰ τὴν ὕλην , οὐκ ἀνάγκη δὲ τὸ ὕλῃ χρώμενον φυσικῇ καὶ αὐτὸ φύσει εἶναι , διότι πάντα τὰ τεχνητὰ | τὴν ὑπόστασιν ἐκ τῆς ἡμετέρας ἐπτινοίας ἔχοντα περὶ τὴν φυσικὴν ὕλην ὑφίσταται ) , τὸν αὐτὸν κἀνταῦθα τρόπον ῥητέον ὅτι φύσεως μέν ἐστιν ἔργον ἡ φωνή φύσει γάρ ἐσμεν φωνητικοί ) : τὰ δὲ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα λέγοιντο ἂν εἶναι φωναὶ οὐχ ἀπλῶς , ἀλλὰ τοιώσδε μορφωθεῖσαι καὶ διαπλασθεῖσαι ὑπὸ τῆς λεκτικῆς καλουμενης φαντασίας τοιώσδε καὶ τοιώσδε τὰ φωνητικὰ κινούσης ὄργανα , καθάπερ τὸ ξύλον ὑπὸ τοῦ τέκτονος πρὸς τὴν τῆς θύρας γένεσιν . ὥσπερ οὖν τὸ ξύλον πρὶν εἰδοποιηθῆναι οὐκ ἄν τις ὀνομάσοι θύραν , οὕτως οὐδὲ τὰς μὴ τοιώσδε μορφωθείσας φωνὰς ὀνόματα ἢ ῥήματα , ὥστε κατὰ τὸ εἶδος αὐτὰ λέγεσθαι εἶναι τοιαῦτα ἐξ ἐπινοίας ἡμετέρας γεγονότα καὶ ὄντα διὰ τοῦτο θέσει . ταῦτα μὲν οὖν πρὸς τὸν συλλογισμόν . ῾Ο δέ γε Ἀριστοτέλης ὅτι κατὰ συνθήκην τὸ ὄνομα ὑπομιμνήσκει ἀπὸ τοῦ συναναφαίνεσθαι τῇ πρώτῃ γενέσει καὶ θέσει τοῦ ὀνόματος τὸ σύμβολον αὐτὸ εὐθὺς εἶναι τοὐ ὀνομαζομένου , καὶ οὐχ ὁμοίωμα φυσικόν , ἀλλ’ εἴπερ ἄρα , τὸ ὅλον τοῦτο κτὰ τέχνην ὁμοίωμα · διὸ καὶ εἴ τις ἐπιζητοίη τοῦ ὀνόματος τὸ γένος , ἐπειδὴ τὴν φωνὴν ὕλης πρὸς αὐτὸ λόγον ἔχειν ἀποφαινόμεθα , τὸ σύμβολον ἀποδώσομεν , ὥστ’ εἶναι αὐτοῦ τὸν ὄντως ὁρισμὸν ῾σύμβολον ἐκ φωνῆς σημαντικῆς κατὰ συνθήκην ἄνευ χρόνου , ἧς μηδὲν μέρος σημαντικὸν κεχωρισμένον ὑπάρξεως τινος ἢ προσώπου δηλωτικόν᾿ , τοῦ μὲν γένους αὐτοῦ νῦν παραδοθέντος , τῶν δὲ πρότερον νῦν ἐν ὁρισμοῦ τάξει ῥηθέντων εἰς ἔννοιαν ἡμᾶς ἀγόντων τοῦ ὀνόματος ἀπό τε | τῆς ὕλης αὐτοῦ καὶ τοῦ προσεχοῦς εἴδους . ὡς εἴ τις θρόνον δηλῶσαι βουλόμενος αὔταρκες ἡγεῖται πρὸς τὸ παραστῆσαι αὐτοῦ τὴν ἔννοιαν τὸ εἰπεῖν ὅτι ἐστὶ ξύλον τοιώσδε ἐσχηματισμένον , καίτοι δυνατὸν ὂν ἀκριβολογούμενον λέγειν ὅτι ἐστὶ σκεῦος πρὸς τόδε χρήσιμον ἐκ ξύλου τοιώσδε ἐσχηματισμένον . ἔσται δὲ τὸ αὐτὸ τοῦτο δηλονότι καὶ τοῦ ῥήματος καὶ τοῦ λόγου γένος κατὰ τὴν σημαντικὴν ἐν αὐτοῖς δύναμιν · πρὸς ἄλληλα γὰρ λέγεται τό τε σημαῖνον καὶ τὸ σημαινόμενον , ὥστε σύμβολα εἰκότως τὰ κατὰ συνθήκην σημαίνοντα τῶν σημαινομένων . κατὰ δὲ τὴν λέξιν καὶ τὸ πλῆθος τῶν συμπληρουσῶν αὐτὴν συλλαβῶν ὑπὸ τὸ ποσὸν ἕκαστον αὐτῶν ἀνοίσομεν . εἰ δὲ τὸ ὄνομα καὶ σύμβολον καὶ ὁμοίωμα τεχνητὸν ἀξιοῦμεν καλεῖν , οὐ θαυμαστόν · ἔσται γὰρ τὸ μὲν ἀσκόπως τεθὲν μόνως σύμβολον , τὸ δὲ κατὰ λόγον ὡς μὲν δυνάμενον ἐξ ἄλλων καὶ ἄλλων συγκεῖσθαι συλλαβῶν ἐοικὸς τοῖς συμβόλοις , ὡς δὲ τῇ φύσει τοῦ ὀνομαζομένου προσῆκον ὁμοίωμα , καὶ οὐ σύμβολον . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὥσπερ πορίσματα ληπτέον ἐκ τῶν εἰρημένων , συνᾴδοντα τοῖς ἐν Κρατύλῳ περὶ τοῦ ὀνόματος ὑπὸ τοῦ Σωκράτους παραδεδομένοις · καὶ γὰρ ἐκεῖνος τὸ ὄνομα μίμημά φησιν εἶναι τῆς ἑκάστου οὐσίας διὰ φωνῆς ἐνάρθρου , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν ἐκ στοιχείων καὶ συλλαβῶν κατεσκευασμένον , ὥσπερ τὰ ῥήματα τῶν ἐπακολουθοὐντων ( τοῦτ᾿ ἔστι τῶν ὑπαρχόντων ) ταῖς οὐσίαις μιμήματα εἶναι , δὲ τὸν ἐξ ἀμφοῖν , τοῦ τε ὀνόματος καὶ τοῦ ῥήματος , συγκείμενον , ὡς ἂν καὶ αὐτὸς διά τε τούτων καὶ τῶν ἐν Σοφιστῇ ῥηθέντων πρὸ | τοῦ ᾿Αριστοτέλους μόνα τοῦ λόγου κυρίως μερη τὸ ὄνομα καὶ τὸ ῥῆμα εἶναι τιθέμενος . τὴν δὲ χρείαν τοῦ κατὰ συνθήκην ὁ φιλόσοφος ἐπιδεικνύς , ἐπεὶ σημαίνουσί τι , φησί , καὶ οἱ ἀγράμματοι ψόφοι , τοῦτ’ ἔστιν αἱ ἄναρθροι φωναί τῷ γὰρ ψόφῳ νῦν ὡς γένει τῆς φωνῆς ἀντὶ τοῦ εἴδους ἐχρήσατο ) , οἷον θηρίων , ὧν οὐδέν ἐστιν ὄνομα , ὡσανεὶ ἔλεγεν , ἐπεὶ δίχα τῆς προσθήκης ταύτης οὐδὲν μᾶλλον τὸ ὄνομα ἐδηλοῦμεν ἢ τὰς φύσει προφερομένας φωνὰς τὰς ἀγραμμάτους , οἷον τὰς τῶν ἀλόγων ζῴων , ἃ θηρία ἐκάλεσεν , ὥσπερ καὶ Πλατῶν , ὡς σύστοιχον μᾶλλον ἔχοντα τὸ ἄγριον διὰ τὸ ἄλογον καὶ ὡς οὐ πεφυκότα πολιτεύεσθαι , ἀλλ’ ἐπίκτητον δεχόμενα τὸ ἥμερον , ἐν ὅσοις αὐτῶν καὶ δοκεῖ ποτε τοῦτο ὑπάρχειν τιθασσευομένοις . τὸ δὲ ὧν οὐδέν ἐστιν ὄνομα ἢ ἀντὶ τοῦ οὐδεὶς εἴρηται ’ὧν ψόφων οὐδείς ἐστιν ὄνομα᾿ , ἤ κατ’ ἔλλειψιν τοῦ φθέγμα ὧν θηρίων οὐδὲν φθέγμα ἐστὶν ὄνομα' · οὐ γὰρ δήπου λέγοι ἂν μὴ εἶναι ὀνόματα τῶν φωνῶν τῶν ἀλόγων ζῴων · λέγεται γὰρ ἡ μέν τις ὑλακὴ ἡ δὲ χρεμετισμὸς ἢ μυκηθμός . ταῦτα ἐξηγησάμενος περὶ μὲν τῶν λοιπῶν οὐδὲν προστίθησι , τοῦ τε φωνὴ καὶ τοῦ σημαντική , ὡς προφανῶν λίαν ὄντων . προχειρίζεται δὲ τὸν περὶ τοῦ ἀορίστου ὀνόματος λόγον καί φησι · Τὸ δὲ οὐκ ἄνθρωπος οὐκ ὄνομα . οὐ μὴν κεῖταί γε ὄνομα ὅτι δεῖ καλεῖν αὐτό · οὔτε γὰρ λόγος οὔτε ἀπόφασις . ἀλλ’ ἔστω ὄνομα ἀόριστον , ὅτι ὁμοίως ἐφ’ ὁτουοῦν ὑπάρχει καὶ ὂντος μὴ ὄντος . Τοῦτο δὲ νῦν ἐκίνησε τὸ θεώρημα , διότι ἑώρα μὲν καὶ τὰς τοιαύτας φωνὰς παραλαμβανομένας πολλάκις ἐν ταῖς ἀποφάνσεσιν , ὡς ὅταν εἴπωμεν ᾿οὐκ ἄνθρωπος περιπατεῖ᾿ , οὐδενός γε ὀνόματος ἠξιωμένας ὑπὸ τῶν παλαιοτέρων . διδάσκει τοίνυν καὶ τίσι τῶν ὠνομασμένων φωνῶν ὑποπτευθεῖεν ἄν αἱ αὐταὶ εἶναι , μὴ οὖσαι κατὰ ἀλήθειαν αἱ αὐταί , καὶ πῶς δίκαιον αὐτὰς ὀνομάζειν . ἐπεὶ οὖν μάλιστα ἄν τις ὑποπτεύσειεν αὐτὰς εἶναι ὀνόματα διά τε τὸ παραπλησίως τοῖς ὄντως ὀνόμασι τὴν τῶν ὑποκειμένων χώραν καταλαμβάνειν ἐν ταῖς προτάσεσι καὶ διὰ τὸ ἐφαρμόζειν αὐταῖς τὸν ἀποδεδομένον τοῦ ὀνόματος λόγον τά τε γὰρ ἄλλα προφανῶς αὐταῖς ὑπάρχει καὶ οὐδ’ ἐπὶ τούτων τὰ μέρη σημαντικά ἐστι καθ’ ἑαυτά , τό τε ‘οὔκ᾿ καὶ τὸ ῾ἄνθρωπος᾿ , ὅταν ὡς ἑνὸς τοῦ ‘οὐκ ἄνθρωπος᾿ λαμβάνωνται ) , οὐ μὴν ὁ Ἀριστοτέλης ἀξιοῖ αὐτὰς ἁπλῶς ὀνόματα καλεῖν , διότι τὸ μὲν ὄνομα μιᾶς ἐστι φύσεως σημαντικόν , τῆς τοῦ ὀνομαζομένου , τῶν δὲ τοιούτων ἑκάστη φωνῶν ἓν μὲν ἀναιρεῖ , τὸ σημαινόμενον ὑπὸ του ὀνόματος τοῦ δίχα τῆς ἀρνήσεως λεγομένου , πάντα δὲ τὰ ἄλλα τὰ παρ’ ἐκεῖνο εἰσφέρει καὶ ὄντα καὶ μὴ ὄντα · τὸ γὰρ οὐκ ἄνθρωπος ἐπ’ ἀνθρωπου μὲν οὐ λέγεται μόνου , λέγεται δὲ ἐπὶ ἵππου καὶ κυνὸς καὶ ἐπὶ τραγελάφου καὶ ἱπποκενταύρου καὶ πάντων ἁπλῶς ὄντων τε καὶ μὴ ὄντων . διὰ ταῦτα τὸ ὅλον τοῦτο ἀόριστα ὀνόματα κελεύει αὐτὰς προσαγορεύεσθαι · ὀνόματα μέν , διότι , ὅπερ ἐν τοῖς ἑξῆς ῥηθήσεται περὶ αὐτῶν , ἕν πως σημαίνει καὶ ταῦτα , τὸ παρὰ τὸ ὡρισμένον ἅπαν ὡς ἕν , οἷον τὸ οὐκ ἄν . θρωπος τὸ παρὰ τὸν ἄνθρωπον | ἅπαν ὡς ἓν κατ’ αὐτὸ τοῦτο , καθ’ ὃ πάντα κοινόν τι ἔχει τὸ μὴ εἶναι ὅπερ ἄνθρωπος · ἀόριστα δέ , διότι τὸ ὑπ’ αὐτῶν σημαινόμενον οὐχ ὕπαρξίν τινα πράγματος σημαίνει , ὅπερ τοῖς ὀνόμασιν ἔθος , ἀλλ’ ἀνυπαρξίαν οὖσί τε ὁμοίως καὶ μὴ οὖσιν ἐφαρμόζουσαν . ἐπεὶ δὲ ὑπέλαβεν ἄν τις ἢ ἀποφάσεις εἶναι τὰς τοιαύτας φωνὰς διὰ τὴν τοῦ ἀρνητικοῦ μορίου προσθήκην , ἢ ὅλως λόγους , διότι σύνθεσίν τινα ἐμφαίνουσι , διὰ τοῦτο ἐπισημαίνεται ὡς οὐδέτερον τούτων δυνατὸν αὐτὰς ὀνομάζειν , οὔτε ἀπόφασιν οὔτε ἁπλῶς λόγον . ἀποφάσεις μὲν οὗν οὐκ εἰσί , διότι πᾶσα ἀπόφασις τοῦ ἀρνητικοῦ μορίου ἀφαιρεθέντος γίνεται κατάφασις , ἐπεὶ καὶ τούτῳ πλεονάζει τῆς καταφάσεως · αἱ δὲ τοιαῦται φωναὶ τοῦ ἀρνητικοῦ μορίου ἀφαιρεθέντος ὀνόματα ποιοῦσιν , ἀλλ’ οὐ καταφάσεις . ἀλλὰ μὴν οὐδὲ ἁπλῶς λόγοι · οὔτε γὰρ εὐχαὶ οὔτε προστάξεις οὔτε κλήσεις οὔτε ἐρωτήσεις οὔτε ἀποφάνσεις ὅλως , ἐπεὶ πᾶσα ἀπόφανσις ἢ άληθείας ἢ ψεύδους ἐστὶ σημαντική , τούτων δὲ οὐδέτερον ὑπὸ τῶν τοιούτων σημαίνεται φωνῶν . ἐπεὶ οὖν οὔτε τούτων οὐδέτερον καλεῖν αὐτὰς δυνατόν , λόγον ἢ ἀπόφασιν , οὔτε ἄλλο τι ἔχομεν ἐν τῇ συνηθείᾳ κείμενον ὄνομα ταῖς τοιαύταις φωναῖς , ὥσπερ ταῖς μὲν τοιαῖσδε τὸ τοῦ ὀνόματος ταῖς δὲ · τοιαῖσδε τὸ τοῦ ῥήματος καὶ ταῖσδε τὸ τῆς καταφάσεως καὶ ἄλλαις ἄλλο , καλέσωμεν ἡμεῖς αὐτάς , φησίν , ἀόριστα ὀνόματα , διὰ τοῦ ἀλλ’ ἔστω ὄνομα ἀόριστον δηλῶν ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ τὸ ὄνομα τοῦτο θέμενος ταῖς τοιαύταις φωναῖς . Τὸ δὲ Φίλωνος ἢ Φίλωνι καὶ ὅσα τοιαῦτα οὐκ |τα ἀλλὰ πτώσεις ὀνόματος . λόγος δέ ἐστιν αὐτοῦ τὰ μὲν ἄλλα κατὰ τὰ αὐτά , ὅτι δὲ μετὰ τοῦ ἔστιν ἢ ἦν ἢ ἔσται οὐκ ἀληθεύει ἢ ψεύδεται , τὸ δὲ ὄνομα ἀεί , οἷον Φίλωνος ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν · οὐδὲν γάρ πω οὔτε ἀληθεύει ψεύδεται . Περὶ τῆς κατ’ εὐθεῖαν γινομένης τῶν ὀνομάτων προφορᾶς εἴωθε παρὰ τοῖς παλαιοῖς ζητεῖσθαι πότερον πτῶσιν αὐτὴν προσήκει καλεῖν ἢ οὐδαμῶς , ἀλλὰ ταύτην μὲν ὄνομα ὡς κατ’ αὐτὴν ἑκάστου τῶν πραγμάτων ὀνομαζομένου , τὰς δὲ ἄλλας πτώσεις ὀνόματος ἀπὸ τοῦ μετασχηματισμοῦ τῆς εὐθείας γινομένας . τῆς μὲν οὖν δευτέρας προίσταται δόξης ὁ Ἀριστοτέλης , καὶ ἕπονταί γε αὐτῷ πάντες οἱ ἀπὸ τοῦ Περιπάτου , τῆς δὲ προτέρας οἱ ἀπὸ τῆς Στοᾶς καὶ ὡς τούτοις ἀκολουθοῦντες οἱ τὴν γραμματικὴν μετιόντες τέχνην . λεγόντων δὲ πρὸς αὐτοὺς τῶν Περιπατητικῶν ὡς τὰς μὲν ἄλλας εἰκότως λέγομεν πτώσεις διὰ τὸ πεπτωκέναι ἀπὸ τῆς εὐθείας , τὴν δὲ εὐθεῖαν κατὰ τίνα λόγον πτῶσιν ὀνομάζειν δίκαιον ὡς ἀπὸ τίνος πεσοῦσαν ; δῆλον γὰρ ὅτι πᾶσαν πτῶσιν ἀπό τινος ἀνωτέρω τεταγμένου γίνεσθαι προσήκει ) , ἀποκρίνονται οἱ ἀπὸ τῆς Στοᾶς ὡς ἀπὸ τοῦ νοήματος τοῦ ἐν τῇ ψυχῇ καὶ αὕτη πέπτωκεν · ὃ γὰρ ἐν ἑαυτοῖς ἐχομεν τὸ Σωκράτους νόημα δηλῶσαι βουλόμενοι , τὸ Σωκράτης ὄνομα προφερόμεθα · φερόμεθα · καθάπερ οὖν τὸ ἄνωθεν ἀφεθὲν γραφεῖον καὶ ὀρθὸν παγὲν πεπτωκέναι τε λέγεται καὶ τὴν πτῶσιν ὀρθὴν ἐσχηκέναι , τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὴν εὐθεῖαν πεπτωκέναι μὲν ἀξιοῦμεν ἀπὸ τῆς ἐννοίας , ὀρθὴν δὲ εἶναι | διά τὸ ἀρχέτυπον τῆς κατὰ τὴν ἐκφώνησιν προφορᾶς . ἀλλ’ εἰ διὰ τοῦτο , φασὶν οἱ ἀπὸ τοῦ Περιπάτου , τὴν εὐθεῖαν πτῶσιν ἀξιοῦτε λέγειν , συμβήσεται καὶ τὰ ῥήματα πτώσεις ἔχειν καὶ τὰ ἐπιρρήματα τὰ μηδὲ κλίσεων ἀνέχεσθαι πεφυκότα · ταῦτα δὲ ἐναργῶς ἄτοπα καὶ ταῖς ὑμῶν αὐτῶν παραδόσεσι μαχόμενα . διὰ ταῦτα μὲν οὖν τὴν Περιπατητικὴν περὶ τούτων διάταξιν προτιμητέον . ’Ev δὲ τούτοις ὁ Ἀριστοτέλης διακρίνει τοῦ ὀνόματος τὰς πτώσεις , καὶ ταῦτα ὁμοίως αὐτῷ τὸν ἀποδεδομένον τοῦ ὀνόματος ὁρισμὸν ἐπιδεχοκαὶ τῷ τὸ μὲν ὄνομα μετὰ τοῦ ἔστιν ἢ ἦν ἢ ἔσται ἀληθεύειν ἢ ψεύ - δεσθαι , τὰς δὲ πτώσεις μηκέτι · ὁ μὲν γὰρ εἰπὼν ῾Θίλων ἔστιν’ ἤ᾿Θίλων ἦν’ ἢ ᾿Φίλων ἔσται’ ἡ ἀληθὲς εἶπεν ἢ ψεῦδος , ὁ δὲ ᾿Φίλωνος ἔστιν’ εἰπὼν ἢ ῾ἦν᾿ ἤ ‘ἔσται᾿ ἢ ‘Θίλωνι ἔστιν’ ἢ ᾿ἦν᾿ ἢ ‘ἔσται᾿ οὐδὲν οὔτε ἀληθὲς εἶπε , διότι δέονται προσθήκης τινὸς πρὸς τὸ ἀπαρτίσαι διάνοιαν οἱ τοιοῦτοι λόγοι . ἄν οὖν μὴ προστεθῇ τὸ υἱὸς οὗτος ἡ ἀγρός , οἷον ‘Θίλωνός ψεῦδος ἀποτελεῖται · ἄλλο μὲν γάρ τι τοῦ λόγου εἶδος , οἷον τὸ κλητικόν , ἐνδέχεται δηλοῦσθαι καὶ διὰ μιᾶς μόνης τοῦ ὀνόματος πτώσεως τῆς δι’ αὐτὸ τοῦτο κλητικῆς ὀνομαζομένης οὐδενὸς ῥήματος πρὸς τὸ σημῆναι δεηθείσης , οἷον ὦ μάκαρ Ἀτρείδη , μοιρηγενές , ὀλβιόδαιμον . διὸ καὶ τὴν φωνὴν ἐν τούτῳ διαναπαύομεν καὶ τὸν καλούμενον , εἰ μή τι κωλύει , κινοῦμεν πρὸς τὴν ἀπόκρισιν , ὡς τῆς κατὰ τοῦτο διανοίας ἀπηρτισμένης . ἀπόφανσιν μέντοι ποιῆσαι ἢ ταύτην ἢ ἄλλην τινὰ πτῶσιν οὐδὲ τὸ ἔστι προσλαμβάνουσαν δυνατόν . Πάνυ δὲ καλῶς ὁ φιλόσοφος ἐπεσημήνατο Πορφύριος ὅτι τὸ ἔστιν οὐκ ἀντὶ παντὸς εἴληπται ῥήματος , ἀλλ’ αὐτὸ μόνον τὸ ἀπὸ τοῦ ὄντος παρηγμένον καὶ τὴν ὕπαρξιν σημαῖνον λαμβάνεται ὡς μετὰ μὲν τοῦ ὀνόματος αὐτοτελῆ ποιοῦν λόγον μετὰ δὲ τῶν πτώσεων ἐλλιπῆ · τινὰ γάρ ἐστι ῥήματα συνταττόμενα ταῖς πτώσεσι καὶ ποιοῦντα λόγους ἀληθεῖς ἢ ψευδεῖς , τοῖς δὲ ὀνόμασι συτάττεσθαι οὐ δυνάμενα , ὡς τὸ μεταμέλει , οἷον ‘Σωκράτει μεταμέλει᾿ , καίτοι τὸ ‘Σωκράτης ἐν οἷς καὶ προσιστορεῖ τὴν τῶν Στωϊκῶν διάταξιν περὶ τῶν κατηγορουμένων ὅρων ἐν ταῖς προτάσεσιν οὖσαν τοιαύτην · “ τὸ κατηγορούμενον ἤτοι ὀνό μάτος μάτος κατηγορεῖται ἡ πτώσεως , καὶ τούτων ἑκάτερον ἤτοι τέλειόν ἐστιν ὡς κατηγορούμενον καὶ μετὰ τοῦ ὑποκειμένου αὔταρκες πρὸς γένεσιν ἀποφάνσεως , ἢ ἐλλιπὲς καὶ προσθήκης τινὸς δεόμενον πρὸς τὸ τέλειον ποιῆσαι κατηγορούμενον . ἂν μὲν οὖν ὀνόματός τι κατηγορηθὲν ἀπόφανσιν ποιῇ , κατηγόρημα καὶ σύμβαμα παρ’ αὐτοῖς ὀνομάζεται ( σημαίνει γὰρ ταὐτόν ) , ὡς τὸ περιπατεῖ , οἷον ῾Σωκράτης περπατεῖ᾿ · ἂν δὲ πτώσεως , παρασύμβαμα , ὡσανεὶ παρακείμενον τῷ συμβάματι καὶ ὂν οἷον παρακατηγόρημα , ὡς ἔχει τὸ μεταμέλει , οἷον ‘Σωκράτει μεταμέλει᾿ . τὸ μὲν γὰρ μεταμελεῖται σύμβαμα εἶναι , τὸ δὲ μεταμέλει παρασύμβαμα οὐ δυνάμενον ὀνόματι συνταχθὲν ἀπόφανσιν ἐργάσασθαι , οἷον ῾Σωκράτει μεταμέλει᾿ οὐδεμία γὰρ τοῦτο ἀπόφανσις ) , ἀλλ’ οὔτε κλίσιν ἐπιδέξασθαι δυνάμενον . ὡς τὸ περιπατῶ περιπατεῖς περιπατεῖ , οὕτε συμμετασχηματισθῆναι τοῖς ἀριθμοῖς · ὥσπερ γὰρ λέγομεν ῾τούτῳ μεταμέλει᾿ , οὕτως καὶ ‘τούτοις μεταμέλει᾿ . καὶ πάλιν ἂν μὲν τὸ τοῦ ὀνόματος κατηγορούμενον δέηται προσθήκης πτώσεως ὀνόματός τινος πρὸς τὸ ποιῆσαι ἀπόφανσιν , ἔλαττον ἢ κατηγόρημα λέγεται , ὡς ἔχει τὸ φιλεῖ καὶ τὸ εὐνοεῖ , οἷον ῾Πλάτων Πλατῶν φιλεῖ᾿ ( τούτῳ γὰρ προστεθὲν τὸ τινά , οἷον Δίωνα , ποιεῖ ὡρισμένην ἀπόφανσιν τὴν ῾Πλάτων Δίωνα φιλεῖ ) , ἄν δὲ τὸ τῆς πτώσεως κατηγορούμενον ἡ τὸ δεόμενον ἑτέρᾳ συνταχθῆναι πλαγίᾳ πτώσει πρὸς τὸ ποιῆσαι ἀπόφανσιν , ἔλαττον ἢ παρασύμβαμα λέγεται , ὡς ἔχει τὸ μέλει , οἷον ῾Σκωκράτει ᾿Αλκιβιάδου μέλει' . ταῦτα δὲ πάντα καλοῦσι ῥήματα ” . Καὶ τοιαύτη μὲν ἡ τῶν Στωϊκῶν περὶ τούτων παράδοσις . ἡμεῖς δὲ συγκεφαλαιούμενοι τὰ περὶ τοῦ ὀνόματος ῥηθέντα τῷ | Αριστοτέλει λέως έσται τὸ κάτα τὴν νυν παράδοσιν κυρίως ὄνομα φωνὴ σημαντιὴ πατὰ συνθήκην ἄνευ χρόνου , ἧς μηδὲν μέρος ἐστὶ σημαντικὸν κεχωρισμένον , ὡρισμένον τι σημαίνουσα καὶ μετὰ τοῦ ἔστιν ἢ ἦν ἢ ἔσται ἀληθεύουσα ἢ ψευδομένη . ἀλλὰ διὰ τίνα αἰτίαν οὐκ ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἀρισιοτέλης τοῦτον ἀποδέδωκε τοῦ ὀνόματος τὸν ὁρισμόν , ὥστε μηδὲν ἐνοχλεῖν τὸν λόγον μήτε τὰ ἄοριστα ὀνόματα μήτε τὰς πτώσεις ; φαμὲν δὴ ὅτι πολλά ἐστι παρ’ αὐτῷ τοῦ ὀνόματος τὰ σημαινόμενα · καὶ γὰρ πᾶσαν φωνὴν κατὰ συνθήκην σημαντικὴν ὁτουοῦν τῶν ὄντων τῆς τοῦ ὀνόματος ἀξιοῖ προσηγορίας , ὥσπερ καὶ ὁ ἐν τῷ Σοφιστῇ σοφὸς τὸ ἁπλῶς ὄνομα διαιρῶν εἰς τὸ ἰδίως λεγόμενον ὄνομα καὶ ῥῆμα , καθ’ ὃ σημαινόμενον λέγοιντο ἄν καὶ τὰ ῥήματα πάντα ὀνόματα δηλοῖ δὲ αὐτὸς ἐν τοῖς ἑξῆς λέγων “ αὐτὰ μὲν οὖν καθ’ ἑαυτὰ λεγόμενα τὰ ῥήματα ὀνόματά ἐστι καὶ σημαίνει τι ” , ὡς ἄν διὰ τὴν σημαντικὴν δύναμιν ἀξιώσας αὐτὰ καλεῖν ὀνόματα , ἐπεὶ καὶ ἔστι τῶν ἐνεργειῶν ἢ τῶν παθῶν τῶν ὑπ’ αὐτῶν σημαινομένων ὥσπερ ὀνόματα ) , καὶ πᾶσαν φωνὴν ὑποκείμενον ἐν προτάσει ποιοῦσαν ὄνομα παρ’ αὐτῷ λεγομένην εὑρήσεις . ὡς ἐν τῷ τρίτῳ τοῦ βιβλίου κεφαλαίῳ δηλώσει λέγων “ μετατιθέμενα δὲ τὰ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα ταὐτὸν σημαίνει ” , ὥστε κατὰ τοῦτο τὸ σημαινόμενον τὸ μὲν καλὸς καὶ τὸ δίκαιος καὶ ὅσα τοιαῦτα ἐν μεθέξει θεωρούμενα ἑτέρων τινῶν ὑποκειμένων τῶν μετεχόντων καὶ ὧν πέφυκε καταηγορεῖσθαι ῥήματα λέγεσθαι καὶ οὐκ ὀνόματα , τὸ δὲ βαδίζειν καὶ τὸ φιλοσο φεῖν ἔμπαλιν ὀνόματα καὶ οὐ ῥήματα , διότι ὑποκειμένους ποιοῦσιν ὅρους ἐν ταῖς προτάσεσι ταῖς λεγούσαις ‘τὸ βαδίζειν κινεῖσθαί ἐστι’ , ῾τὸ φιλοσοφεῖν ὠφέλιμόν ἐστι' . διὸ καὶ συντάττεται αὐτοῖς τὸ ῾τό᾿ ἄρθρον , ἅτε ὀνομάτων νῦν χώραν ἐκπληροῦσι . λέγεται δὲ καὶ ἄλλως ὄνομα κατὰ τὸν ἐξ ἀρχῆς ἀποδεδομένον τοῦ ὀνόματος ὁρισμὸν “ πᾶσα φωνὴ σημαντικὴ κατὰ συνθήκην ἄνευ χρόνου , ἧς μηδὲν μέρος σημαντικὸν κεχωρισμένον ” , καθ’ ὃ καὶ τὸ καλός καὶ τὸ δίκαιος καὶ τὸ οὐκ ἄνθρωπος καὶ τὸ Φίλωνος καὶ Φίλωνι ὀνόματα ἄν εἶεν . καὶ πρὸς τούτοις ὄνομα λέγεται πᾶσα φωνὴ τὸν ἀποδοθέντα τοῦ ὀνόματος ὁρισμὸν δεχομένη καὶ ὡρισμένον τι σημαίνουσα , καθ’ ὃ σημαινόμενον τὰς μὲν πτώσεις οὐδὲν κωλύει λέγειν ὀνόματα , τὰ δὲ ἀόριστα λεγόμενα οὐκέτι δυνατὸν ὀνόματα καλεῖν . τούτου δὲ ἡμῖν ἔννοιαν δίδωσιν , ὁπόταν λέγῃ πᾶσαν κατάφασιν καὶ ἀπόφασιν ἢ ἐξ ὀνόματος εἶναι καὶ ῥήματος ἢ ἐξ ἀορίστου ὀνόματος καὶ ῥήματος , πρὸς τὸ ἀόριστον ὄνομα μόνον διακρίνας τὸ ὄνομα , οὐκέτι μέντοι πρὸς τὰς πτώσεις . ἔτι δὲ παρὰ τοὺς ἀπηριθμημένους τοῦ ὀνόματος ἅπαντας τρόπους ὄνομα λέγεται τὸ ἐκ τῶν προστεθέντων τῷ ἀποδοθέντι τοῦ ὀνόματος ὅρῳ διορισμῶν ἀποτελεσθέν , ἀποκεκριμένων τῶν τε πτώσεων καὶ τῶν ἀορίστων ὀνομάτων . πενταχῶς τοίνυν τοῦ ὀνόματος λεγομένου , ἅπαντα ὀρθῶς ἔχειν ῥητέον τὰ διὰ τούτων ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους λεγόμενα · καὶ γὰρ ὁ ἀποδεδομένος τοῦ ὀνόματος ὁρισμὸς ὑγιής ἐστι κατὰ τὸ τρίτον τῶν ἀπηριθμημένων αὐτοῦ σημαινομένων , καὶ οἱ προστεθέντες ὕστερον διορισμοὶ τὸν ὁρισμὸν οὐ διαβάλλουσιν , ἄλλα τινὰ παραδιδόντες ἡμῖν τοῦ ὀνόματος σημαινόμενα , ὁ μὲν περὶ τῶν ἀορίστων ὀνομάτων τὸ τέταρτον , ὁ δὲ περὶ τῶν πτώσεων τὸ πέμπτον . Τῆς ῥήσεως τὸ λόγος δέ ἐστιν αὐτοῦ τὰ μὲν ἄλλα κατὰ τὰ αὐτὰ λέγεται μὲν περὶ τοῦ προφερομένου κατά τινα πτῶσιν ὀνόματος ὅτι ἕξει τὸν ὁρισμόν , ὃν ἐκάλεσε λόγον , κατὰ μὲν τὰ ἄλλα μηδὲν διαφέροντα τοῦ ἐξ ἀρχῆς ἀποδοθέντος ὁρισμοῦ τοῦ ὀνόματος ( καὶ γὰρ τοῦτο φωνὴ σημαντικὴ κατὰ συνθήκην ἄνευ χρόνου , ἧς μηδὲν μέρος σημαντικὸν κεχμρισμένον ) πλεονάσαντα δὲ τούτου τῇ διακρινούσῃ τὰς πτώσεις ἀπὸ τοῦ κυρίως ὀνόματος διαφορᾷ , τῷ τὰς μὲν πτώσεις μετὰ μόνου τοῦ ἔστιν ἢ ἦν ἢ ἔσται λεγομένας μήπω ποιεῖν τελείαν ἀπόφανσιν , διὸ μήτε ψεύδεσθαι μήτε ἀληθεύειν , τῷ δὲ ὀνόματι καὶ μόνον ἕν τι τῶν ῥημάτων ἀρκεῖν πρὸς τὴν γένεσιν τῆς τελείας ἀποφάνσεως . εἴληπται δὲ ἀπὸ Ἀττικῆς συνηθείας τῶν εἰς τὸν δῆμον πλείονα ἅμα ψηφίσματα εἰσφερόντων · ὁ γάρ τοι γραμματὺς τὸ μὲν πρῶτον τῶν γεγραμμένων ψηφισμάτων ἀναγινώσκων τῷ δήμῳ τό τε ὄνομα ἔλεγε τοῦ γεγραφότος καὶ τὸν πατέρα καὶ τὸν δῆμον , οἷον ‘Δημοσθένης Δημοσθένους Παιανιεὺς ψήφισμα εἰσφέρει τοιόνδε᾿ , μέντοι δεύτερον ἢ καὶ τρίτον , εἰ οὕτως ἔτυχεν , ἐμφανίζων ἐνεδείκνυτο 2 καλῶς F 6 οὐκέτι ] οὐκ ἔστι Ma 7 τούτων AMa ὁπόταν λέγη ] p . 19b10 9 ὄνομα ( post ἀόρ . ) om . G μόνον om . M 10 παρὰ ] πρὸς FGMa τοῦ ὀνόματος om . F 14 τὰ διὰ τούτων ] διὰ τοῦτο τὰ AM 16 scribas τριττὸν ἀπηριθμημένον F σημαινόμενον FMa 17 ἄλλα scripsi : ἀλλὰ libri 18 . 19 κατὰ τὸ τέταρτον AM 19 κατὰ τὸ πέμπτον AM 22 ὅτι—ὀνόματος ( 23 ) suppl . G2 25 πλεονάσαν G : πλεονάσαντος Ma διακρινούσει F 26 μόνου ] μὲν FG 27 ἀπόφασιν E 28 τούτων τῶν M 29 δέ καὶ a ἀπὸ ] παρὰ AM τῆς ἀττικῆς a 30 τῶν ] τὸν F τὸν om . Ma 32 post πατέρα add . καὶ τὸ πρᾶγμα Ma 33 παιανιεὺς om . FG τοιόνδε εἰσφ · Α 34 τὸ τρίτον Α μόνον ὡς καὶ ἄλλο τοὐ αὐτοῦ ἀνδρὸς ἀναγνώσεται ψήφισμα τῷ πρὸ τῆς ἀναγνώσεως αὐτοῦ λέγειν πρὸς τὸν δῆμον ῾τὰ μὲν ἄλλα κατὰ τὰ αὐτά , ψηφί ζεται δὲ καὶ τάδε᾿ . διὸ καὶ ὁ ἐν τῷ Γοργίᾳ Σωκράτης τῇ 39r αὐτῇ ταύτῃ λέξει χρησάμενος τοῖς ἐν τῷ δήμῳ συγγραφομένοις αὐτὴν ἀνέθηκεν . ῾Ρῆμα δέ ἐστι τὸ προσσημαῖνον χρόνον , αὖ μέρος οὐδὲν σημαίνει χωρίς , καὶ ἔστιν ἀεὶ τῶν καθ’ ἑτέρου λεγομένων σημεῖον . λέγω δὲ ὅτι προσσημαίνει χρόνον , οἷον ὑγεία μὲν ὄνομα , τὸ δὲ ὑγιαίνει ῥῆμα · προσσημαίνει γὰρ τὸ νῦν ὑπάρχειν . καὶ ἀεὶ τῶν καθ’ ἑτέρου λεγομένων σημεῖόν ἐστιν , οἶον τῶν καθ’ ὑποκειμένου ἢ ἐν ὑποκειμένῳ . τὸ δὲ οὐχ ὑγιαίνει καὶ τὸ οὐ κάμνει οὐ ῥῆμα λέγω · προσσημαίνει μὲν γὰρ χρόνον καὶ ἀεὶ κατά τινος ὑπάρχει , τῇ δὲ διαφορᾷ ὄνομα οὐ κεῖται · ἀλλ’ ἔστω ἄοριστον ῥῆμα , ὅτι ὁμοίως ἐφ’ ὁτουοῦν ὑπάρχει , καὶ ὄντος καὶ μὴ ὄντος . ὁμοίως δὲ καὶ τὸ ὑγίανεν ἧτό ὑγιανεῖ οὐ ῥῆμα , ἀλλὰ πτῶσις ῥήματος . διαφέρει δὲ τοῦ ῥήματος , ὅτι τὸ μὲν τὸν παρόντα προσσημαίνει χρόνον , τὰ δετὸν πέριξ . Ἡ μὲν τελεία τοὐ ὁρισμοῦ τοῦ ῥήματος ἀπόδοσις εἴη ἂν παραπλησίως τῷ ἀποδοθέντι τοῦ ὀνόματος ὅρῳ ‘φωνὴ σημαντικὴ κατὰ συνθήκην προσσημαίνουσα χρόνον , ἧς μέρος οὐδὲν σημαίνει χωρίς' , ἅτε δὲ συντοκμίας μίας ὢν ἐραστὴς ὁ Ἀριστοτέλης , ὅσα κοινὰ ἦν τῷ ῥήματι πρὸς τὸ ὄνομα ὑπερβὰς ὡς ἤδη ῥηθέντα ἐν τῷ τοῦ ὀνόματος λόγῳ ἀπὸ τοῦ καθ’ ὃ διαφέρει φέρει τὸ ῥῆμα τοῦ ὀνόματος διαφέρει δὲ τῷ προσσημαίνειν χρόνον ) | ποιεῖται τὴν περὶ αὐτοῦ διδασκαλίαν . ἀλλ’ εἰ τοῦθ’ οὕτως ἔχει , τί δή προστίθεται τὸ οὗ μέρος οὐδὲν σημαίνει χωρίς , ὅπερ καὶ ἐν τῷ λόγῳ τοῦ ὀνόματος παρείληπται ; λεγέσθω τοίνυν πρὸς ταύτην τὴν ἀπορίαν ἐκεῖνο τὸ Πορφυρίειον , ὡς εἰσὶ λόγοι τινὲς ἐκ ῥημάτων συγκείμενοι κείμενοι ὧν τὰ μέρη σημαντικά ἐστιν , αὐτὰ λέγω τὰ ῥήματα ἐξ ὧν οἱ λόγοι συντέθεινται , οἷον ὅταν εἴπω ῾τὸ τὸ βαδίζειν κινεῖσθαί ἐστι' · τὸ γὰρ βαδίζειν καὶ τὸ κινεῖσθαι καὶ τὸ ἔστι τοῦ ὅλου λόγου μέρη ὄντα σημαντικά ἐστι καθ’ ἑαυτά . ἵνα οὖν διακρίνῃ τὰ ῥήματα τῶν τοιούτων λόγων , οἷς τὰ ἄλλα μέρη τοῦ ὁρισμοῦ τοῦ ῥήματος ἐφαρμόττει , λέγω δὲ τὸ φωνὴ τὸ σημαντικὴ τὸ κατὰ συνθήκην τὸ προσσημαίνουσα χρόνον , ταύτην ἀναγκαίως καὶ ἐνταῦθα προστέθεικε τὴν διαφοράν . ἀλλὰ πῶς οὐ σημαίνειν χρόνον , ἀλλὰ προσσημαίνειν ἔφη τὸ ῥῆμα ; ἢ διότι σημαίνειν μέν ἐστιν , ὡς καὶ πρότερον ἐλέγομεν , τὸ προηγουμένως δηλοῦν τι , προσσημαίνειν δὲ τὸ πρὸς τῷ πρώτως δηλουμένῳ κατὰ δεύτερον λόγον καὶ ἄλλο τι συνεμφαίνειν · φαίνειν · τὰ δὲ ῥήματα προηγουμένως μὲν ἐνεργείας τινὰς ἢ πάθη δηλῶσαι βουλόμενοι φθεγγόμεθα , τοὺς δὲ προσόντας χρόνους ταῖς ἐνεργείαις ἢ τοῖς πάθεσι καθ’ οὓς εἶναι λέγονται ἢ γεγονέναι ἢ ἔσεσθαι , μετὰ τούτων ὥσπερ συναναφανομένους ὁρῶμεν . Ἐξῆς δὲ λοιπὸν καὶ τὴν τάξιν , ἣν ἐν ταῖς προτάσεσι κατέχει τὸ ῥῆμα , διδάσκει ἡμᾶς ὁ Ἀριστοτέλης λέγων καὶ ἔστιν ἀεὶ τῶν καθ’ ἑτέρου λεγομένων σημεῖον , τοῦτο δέ ἐστιν ὅτι τὴν τοῦ κατηγορουμένου χώραν ἀεὶ καταλαμβάνει τὰ ῥήματα , καὶ | οὐχὶ τὴν τοῦ ὑποκειμένου . καὶ τοῦτο εἰκότως · εἰ γὰρ ἐνεργειῶν ἢ παθῶν εἰσι σημαντικά , ταῦτα δὲ οὐκ ἔστιν ἀπολελυμένα καὶ καθ’ ἑαυτὰ ὑφεστῶτα , ἀλλ’ ἐφ’ ἕτερα τὴν ἀναφορὰν ἔχοντα τὰ ἐνεργοῦντα ἢ πάσχοντα , δῆλον ὅτι προσῆκον ἄν αὐτοῖς εἴη τὸ κατηγορεῖσθαι ἐκείνων . οὕτω δὲ καὶ Πλατῶν περὶ τούτων διατάττεται λέγων ἐν τῷ Σοφιστῇ περὶ μὲν τοῦ πᾶσαν φωνὴν σημαντικὴν καλεἶσθαι ὄνομα · “ Φέρε δὴ καθάπερ περὶ τῶν εἰδῶν καὶ τῶν γραμμάτων ἐλέγομεν , περὶ ὀνομάτων πάλιν ὡσαύτως ἐπισκεψώμεθα · φαίνεται γάρ πῃ ταύτῃ τὸ νῦν ζητούμενον . Τὸ ποῖον οὖν δὴ περὶ τῶν ὀνομάτων ὑπακουστέον ; εἴτε πάντα ἀλλήλοις ξυναρμόττει εἴτε μηδέν · εἴτε τὰ μὲν ἐθέλει τὰ δὲ μή . Δῆλον τοῦτό γε ὅτι τὰ μὲi ἐθέλει τὰ δὲ οὔ . Τὸ τοίονδε λέγεις ἴσως ὅτι τὰ μὲν ἐφεξῆς λεγόμενα καὶ δηλοῦντά τι ξυναρμόττει , τὰ δὲ μηδὲν σημαίνοντα τῇ συνεχείᾳ ἀναρμοστεἶ ” . δι’ ὧν κἀκεῖνο φανερὸν ὅτι πρὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ἕνα λόγον εἶναί φησι τὸν ἑνὸς πράγματος ὄντα σημαντικόν τοῦτο γὰρ τὸ “ δηλοῦντά τι ” ) , ἐπεὶ καὶ τὰ ἀναρμόστως ἔχοντα τοῦτο δέ ἐστι τὰ ἐφεξῆς ἀλλήλοις εἰρημένα ὀνόματα χωρὶς ῥήματος ἢ ῥήματα χωρὶς ὀνόματος ) σημαίνει πάντως , ἀλλὰ πλείονα καὶ οὐ τί . περὶ δὲ τοῦ δύο μόνα εἴδη τῶν σημαντικῶν εἶναι φωνῶν , ὄνομα καὶ ῥῆμα , τὸ μὲν ὑπάρξεων δηλωτικόν , τὸ δὲ ἐνεργειῶν ἢ παθῶν , ἃς κοινῶς ὠνόμασε πράξεις · ῾Ὅπερ ᾠήθην ὑπολαβόντα σε προσομολογεῖν · ἔστι γὰρ ἡμῖν τῶν τῇ φωνῇ περὶ τὴν οὐσίαν δηλωμάτων διττὸν γένος , τὸ μὲν ὄνομα κληθέν , τὸ δὲ ῥῆμα , τὸ μὲν | ἐπὶ ταῖς πράξεσι ῥῆμά που λεγόταὺτην ] μένον , τὸ δὲ ἐπ’ αὐτοῖς τοῖς ἐκεῖνα πράττουσι σημεῖον τῆς φωνῆς ἐπιτεθὲν ὄνομα᾿ . δι’ ὧν δῆλός ἐστιν οὐ μόνον ἐνεργειῶν ἢ παθῶν τὸ ῥῆμα λέγων εἶναι δηλωτικόν ) ὅπερ σημαίνεται διὰ τῆς πράξεως , ἀλλὰ καὶ σημεῖον αὐτὸ πρὸ τοῦ Ἀριστοτέλους καλῶν , τοῦ σημείου τὸ σημαντικὸν παρ’ ἀμφοτέροις δηλοῦντος , καὶ σημαντικὸν θέσει , ἀλλ’ οὐ φύσει , κατὰ τὰ πρότερον ἐν τῷ περὶ τοῦ ὀνόματος λόγῳ περὶ τούτων διωρισμένα . Καὶ τὸ ἀεὶ δὲ μάτην πρόσκειται ἐν τῷ καὶ ἔστιν ἀεὶ καθ' ἑτέρου λεγομένων σημεῖον · τοῦτο γὰρ μάλιστα τὴν ἰδιότητα τῶν ῥημάτων ἐμφανίζει , ἐπεὶ καὶ ὀνόματά τινα οὐδὲν κωλύει κατηγορεῖσθαί ποτε , ὡς τὸ ζῷον τοῦ ἀνθρώπου , ἀλλ’ ἐκεῖνα οὔτε τῶν μόνως καὶ ἀεὶ κατηγορουμένων ἐστὶν οὔτε καθ’ ἑαυτὰ δίχα ῥήματός τινος κατηγορούμενα , οἷον τοῦ ἔστιν ἢ οὐκ ἔστι , τέλειον πεφύκασιν ἐργάζεσθαι λόγον , τὰ δέ γε ῥήματα τὴν οἰκείαν σώζοντα δύναμιν μόνως καὶ ἀεὶ καὶ καθ’ ἑαυτὰ κατηγορεῖσθαι γορεῖσθαι συμβέβηκε . ταῦτα περὶ τοῦ ῥήματος εἰπὼν ἑξῆς ἕκαστον τῶν παραληφθέντων πρὸς τὴν διδασκαλίαν ἐξηγεῖσθαι πειρᾶται , καὶ πρῶτον εἰκότως τὸ προσσημαίνειν σημαίνειν χρόνον , ὅπερ ὅτι ἀναγκαίως παρείληπται , διιστὰς ἱκανῶς τοῦ ὀνόματος τὸ ῥῆμα , συντόμως ἐδήλωσε παραθεὶς ἀλλήλοις ὄνομά τι καὶ ῥῆμα περὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα στρεφόμενα , τὴν ὑγείαν καὶ τὸ ὑγιαίνει , καὶ δείξας ὅτι τὸ μὲν ὄνομα οὐδενός ἐστι χρόνου δηλωτικόν , τὸ δέ γε ῥῆμα πρὸς τῇ τοιᾷδε διαθέσει , ἣν προηγουμένως δηλοῖ , καὶ τὸν χρόνον ἐσήμηνε . μετὰ δὲ τοῦτο ὑπερβὰς τὸ οὗ μέρος οὐδὲν | σημαίνει χωρίς , ὡς ἱκανῶς τυχὸν ἐξηγήσεως ἐν τοῖς περὶ τοῦ ὀνόματος εἰρημένοις , ἐπὶ τὸ λοιπὸν μεταβαίνει καί φησι τῶν καθ’ ἑτέρου λεγομένων εἰρῆσθαι σημαντικὰ εἶναι τὰ ῥήματα , τῶν καθ’ ὑποκειμένου ἢ ἐν ὑποκειμένῳ . τοῦτο δέ , διότι τῶν ῥημάτων ὥσπερ καὶ τῶν ὀνομάτων τὰ μὲν ὡς κατ’ οὐσίαν ὑπάρχοντα τοῖς ὧν κατηγοροῦνται καὶ συμπληρωτικὰ αὐτῶν ὄντα λέγονται κατηγορεῖσθαι , ὅπερ ἐν Κατηγορίαις ἐλέγετο καθ’ ὑποκειμένου , τὰ δὲ ὡς συμβεβηκότα τοῖς ὑποκειμένοις , ὅπερ ἐν ὑποκειμένῳ προσαγορεύομεν · καθάπερ γὰρ τοῦ ἀνθρώπου κατηγοροῦντες τό τε ζῷον καὶ τὸ λευκόν , ὀνόματα ὄντα , οὐ τὸν αὐτὸν τρόπον ἀμφότερα κατηγοροῦμεν , ἀλλὰ τὸ μὲν ζῷον ὡς καθ’ ὑποκειμένου τοῦ ἀνθρώπου λέγομεν , τὸ δὲ λευκὸν ὡς ἐν ὑποκειμένῳ αὐτῷ τὸ εἶναι ἔχον , τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἐπὶ τῆς τῶν ῥημάτων ἕξει κατηγορίας · ὅταν μὲν γὰρ εἴπω ῾τὸ βαδίζειν κινεῖσθαι κατὰ τόπον ἐστίν' ἢ ῾τὸ θερμαίνειν ποιεῖν ἐστιν’ , ὡς καθ’ ὑποκειμένου κατηγόἣ ρησα τοὐ μὲν βαδίζειν τὸ κινεῖσθαι κατὰ τόπον τοῦ δὲ θερμαίνειν τὸ ποιεῖν , ἐπείπερ ἐστὶν αὐτῶν γενικώτερα , ὅταν δὲ εἴπω ‘Σωκράτης περιπατεῖ' ἢ ῾Πλάτων ἀναγινώσκει᾿ , κατὰ συμβεβηκὸς ἐνταῦθα κατηγορεῖται τὰ κατηγορούμενα τῶν ὑποκειμένων . ἵνα οὖν ἄμφω τὰ εἴδη τῆς κατηγορίας παραστήσῃ , διὰ τοῦτο εἰπὼν ὅτι ἀεὶ κατηγορεῖσθαι φιλεῖ τὰ ῥήματα , ἐπήγαγεν ὅπως , ὅτι ποτὲ μὲν καθ’ ὑποκειμένου , ποτὲ δὲ ὡς ἐν ὑποκειμένῳ ἀλλ’ αὕτη μὲν ἡ ἐξήγησις ἁρμόσει τῆς γραφῆς οὕτως ἐχούσης , ὡς παρεθέμεθα , καθάπερ ἐν τοῖς πλείστοις ἀντιγράφοις | εὑρίσκομεν . εἰ δὲ καὶ οὕτω τινὲς ἐθέλοιεν ἔχειν τὴν γραφὴν καὶ ἀεὶ τῶν ὑπαρχόντων σημεῖόν ἐστιν , οἷον τῶν καθ’ ὑποκειμένου , καθάπερ ὁ φιλόσοφος Πορφύριός φησιν , ἐροῦμεν ἐνταῦθα τὸ καθ’ ὑποκειμένου παρειλῆφθαι καὶ ἀντὶ τοῦ ἐν ὑποκειμένῳ · εἴωθε γὰρ ἔστιν ὅτε τὸ ἐν ὑποκειμένῳ ἀδιαφόρως καλεῖν καθ’ ὑποκειμένου . τούτων μὲν οὖν τὴν προτέραν γραφήν τε καὶ ἐξήγησιν αἱρετέον . Oxi δὲ καὶ ὑποκείμενα γίνεταί ποτε ῥήματα , ὡς τὸ διλοσφεῖν ἐν τῷ ῾τὸ τὸ φιλοσοφεῖν ὠφέλιμόν ἐστι’ καὶ τὸ βαδίζειν ἐν τῷ ῾τὸ βαδίζειν κινεῖσθαί νεῖσθαί ἐστι᾿ , καὶ ὅτι τότε οὐχ ὡς ῥήματα ἀλλ’ ὡς ὀνόματα ἐν τοῖς λόγοις παραλαμβάνεται , διὸ καὶ τὸ ἄρθρον αὐτῶν προτάττεται , πρότερον εἴρηται . καὶ μήποτε δεῖ λέγειν ὅτι αἱ ἐνέργειαι καὶ τὰ πάθη καὶ φύσεις τινὰς ἔχουσι καὶ ἰδιότητας , καθ’ ἃς καὶ διαφέρουσιν ἀλλήλων , καὶ ἄλλων τινῶν λέγονται εἶναι τῶν ἐνεργούντων ἢ πασχόντων , καὶ σημαίνομεν αὐτὰς ποτὲ μὲν ὡς τῶν ὄντων οὔσας καὶ φύσιν τινὰ ἐχούσας ὁρῶντες ποτὲ δὲ ὡς περὶ ἄλλα ἄττα ὑποκείμενα αὐτὰς ὑφεστώσας θεωροῦντες , καὶ δεῖ τὰς μὲν φωνὰς τὰς σημαινούσας αὐτῶν τὰς ὑπάρξεις ὀνόματα καλεῖν , τὰς δὲ τὴν ἀναφορὰν τὴν πρὸς τὰ ὑποκείμενα δηλούσας ῥήματα · ὥστε τὸ φιλοσοφεῖν καὶ τὸ περιπατεῖν καὶ πάντα τὰ παρὰ τοῖς γραμματικοῖς ἀπαρέμφατα λεγόμενα , καθ’ ὃ μὲν προσσημαίνουσι χρόνον , ῥήματα λέγεσθαι καὶ οὐκ ὀνόματα , καθ’ ὃ δὲ ὁπωσοῦν ὑφεστῶτά τινα σημαίνουσιν , αὐτὰς λέγω τὰς ἐνεργείας ἡ τὰ πάθη , καὶ ἄρθρον αὐτῶν προτάττεται τὸ μόνον εἰωθὸς τῶν ὀνομάτων προηγεῖσθαι | καὶ οὐκ ἀεὶ τὴν τῶν κατηγορουμένων ἐπέχουσι τάξιν , ὅπερ ἴδιον εἶναι βούλεται τοῦ ῥήματος ὁ Ἀριστοτέλης , ὀνόματα καὶ οὐ ῥήματα . ἐπίστησι δὲ χρὴ ὡς καὶ ὅταν κατηγορούμενα γένηται ταῦτα , καθάπερ τὸ κινεῖσθαι ἐν τῷ ’xo περιπατεῖν κινεῖσθαί ἐστιν᾿ ἢ τὸ ὠφελεῖθαι ἐν τῷ ’τὸ φιλοσοφεῖν ὠφελεῖσθαί ἐστιν᾿ , οὐδὲν διάφορον ἔχει κατὰ τὸ κατηγορεῖσθαι τῶν ὁμολογουμένων ὀνομάτων , οἷον τοῦ ζῷον · οὐδὲ γὰρ ταῦτα δύναται δίχα τῆς προσθήκης τοῦ ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν ἢ λέγεται ἢ μέλλω ἐν τῷ ‘λέγειν μέλλω᾿ ἤ τινος τοιούτου τέλειον ἐργάσασθαι λόγον . ὅταν οὖν ὡς ὅπως ποτὲ ὄντων τινῶν ὀνόματα ὄντα ταῦτα λάβωμεν , τότε καὶ ἀποφαίνεσθαί τι περὶ τῶν ὑπ’ αὐτῶν σημαινομένων καὶ κατηγορεῖν αὐτῶν ὄντως ῥήματά τινα ἐγχειροῦμεν , καθάπερ εἰώθαμεν ποιεῖν ἐπὶ τῶν ὄντως ὀνομάτων . ἀλλὰ ταῦτα μὲν εἴρηται περὶ τῶν ῥημάτων τῆς ἀπαρεμφάτου παρὰ τοῖς γραμματικοῖς λεγομένης ἐγκλίσεως , δι’ ὧν καὶ μόνων εἰώθαμεν κυρίως σημαίνειν τὰς ἐνεργείας ἢ τὰ πάθη τὰς ἐν ὑποκειμένων τάξει παραλαμβανομένας , ὅταν δέῃ τι περὶ αὐτῶν λέγειν . εἰ δέ τί ποτε καὶ κατὰ τὰς ἄλλας ἐγκλίσεις ὑποκείμενον γίνεται , καθάπερ τὸ ὑγιαίνω ἐν τῷ ‘τὸ ὑγιαίνω ῥῆμά ἑστιν' , ἐπιστῆσαι χρὴ ὅτι τότε οὐ περὶ αὐτῆς σημαινομένης διαθέσεως ποιούμεθα τὸν λόγον , ἀλλὰ περὶ τῆς σημαινούσης αὐτὴν φωνῆς ὡς φωνὴν αὐτὴν ἐπισκεπτόμενοι καὶ διοριζόμενοι τὸ ἑπιφημισθὲν ὄνομα τῇ τοιᾷδε φωνῇ · καὶ γὰρ καὶ αἱ φωναὶ τῶν ὄντων , καὶ ταύτας , ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα διακρίνοντες ἀλλήλων ὀνόμασιν αὐτάς , τὰς μὲν ἄλλοις τὰς | δὲ ἄλλοις σημαίνομεν . διόπερ οὐκ ἐπὶ ῥημάτων μόνων τὸ τοιοῦτον γινόμενον εὑρήσεις , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πάσης φωνῆς σημαντικῆς τε καὶ ἀσήμου · λέγομεν γὰρ μὲν σύνδεσμος᾿ ‘τὸ τὸ ἄρθρον' ῾ἡ κνὰξ φωνὴ ἄσημος' . ὁ δέ γε Ἀριστοτέλης οὐκ αὐτὴν καθ’ αὑτὴν τὴν τοῦ ῥήματος φωνὴν εἶπεν εἶναι τὴν ἀεὶ κατηγορεῖσθαι βουλομένην , ἀλλὰ τὸ ὑπ’ αὐτῆς σημαινόμενον , ὅπερ ἐστὶν ἡ ἐνέργειά τις ἢ πάθος . διὸ καὶ οὕτως εἶπεν ὅτι ἔστιν ἀεὶ τῶν καθ’ ἑτέρου λεγομένων σημεῖον . τούτων μὲν οὖν ἅλις . Περὶ δὲ τοῦ ἀορίστου ῥήματος οὐ δεησόμεθα πολλῶν λόγων · τὰ αὐτὰ γὰρ ἐροῦμεν τοῖς περὶ τοῦ ἀορίστου ὀνόματος , ὅτι τε οὐ παντάπασιν ἐκβέβηκε τῆς φύσεως τῶν ῥημάτων , ὅπερ συντόμως ὑπέμνησεν ὁ ῾Αριστοτέλης εἰπὼν προσσημαίνει μὲν γὰρ χρόνον καὶ ἀεὶ κατά τινος ὑπάρχει , καὶ ὡς διὰ τὸ μὴ ἐπί τινος ὡρισμένου λέγεσθαι τὸ ὅλον τοῦτο ἀόριστον ῥῆμα προσαγορεύεται . ὅταν δὲ λέγῃ τῇ δὲ διαφορᾷ ὄνομα οὐ κεῖται , διαφορὰν καλεῖ τὴν ἑτερότητα τοῦ ἀορίστου ῥήματος πρὸς τὸ ὡρασμένον . ταύτῃ δὲ τῇ ἑτερότητι μηδέν φησι κεῖσθαι ὄνομα , καθ’ ὃ δυνάμεθα δηλῶσαι ὡς ἕτερόν ἐστι τὸ ἀόριστον ῥῆμα τοῦτο , περὶ οὗ ὁ λόγος , παρὰ ἔχομεν ὄνομα τοῦτ’ αὐτὸ τὸ καλεῖσθαι τὸ μὲν ὄνομα τὸ δὲ ῥῆμα . ἐπεὶ οὗν οὐχ οὕτως καὶ ἐπὶ τοῦ ῥήματος καὶ τοῦ ἀορίστου ῥήματος ὀνόματα δύο ἔχομεν κείμενα τὰ δηλῶσαι ἡμῖν δυνάμενα ὅτι ταῦτα διάφορά ἐστιν ἀλλήλων , ἀλλὰ τὸ μὲν ἕτερον αὐτῶν ἔσχε τι ὄνομα τὸ καλεῖσθαι ῥῆμα , τὸ δὲ ἕτερον παρεώραται | ὑπὸ τῶν τὰ ὀνόματα θεμένων καὶ οὐδεμίαν ἔχει τοιαύτην φωνὴν σημαίνουσαν αὐτό , τῇ διαφορᾷ φησι μὴ κεῖσθαι ὄνομα ἐν τῇ συνηθείᾳ , τοῦτ’ ἔστι τῇ ἰδιότητι τοῦ ἀορίστου ῥήματος , ἣν ἔχει παρὰ τὸ ὡρισμένον , ἣν ἰδιότητα ἐχρῆν τοὺς τῶν ὀνομάτων πατέρας ἰδίας τινὸς ἐπωνυμίας ἀξιῶσαι · διόπερ αὐτὸς ὄνομα αὐτῷ τιθέμενος ἀξιοῖ αὐτὸ καλεῖν ἀόριστον ῥῆμα , ὅτι ὁμοίως , φησίν , ἐφ’ ὁτουοῦν ὑπάρχει , καὶ ὄντος καὶ μὴ ὄντος , τὸ ὑπάρχειν ἀντὶ τοῦ ἀληθῶς κατηγορεῖσθαι λαμβάνων · κατηγορεῖσθαι μὲν γὰρ ἀληθῶς τι καὶ τοῦ μὴ ὄντος ὡς μὴ ὑπάρχον αὐτῷ μηδὲ πεφυκὸς ὑπάρχειν οὐδὲν κωλύει , οἷον ὅταν εἴπω ῾ὁ ἱπποκένταυρος οὐχ ὑγιαίνει ἢ οὐ κάμνει’ , ὑπάρχειν δέ τι τῷ μὴ ὄντι ἀδύνατον . ῾Επὶ τούτοις τὴν διαφορὰν ἡμῖν παραδίδωσι τῶν ῥημάτων πρὸς τὰς πτώσεις σεῖς αὐτῶν , καθάπερ ἐπὶ τῶν ὀνομάτων ἐποίει , καί φησι τὰ μὲν ἐπί τοῦ ἐνεστῶτος χρόνου λεγόμενα , ὁποίου ποτ’ ἄν ὦσι προσώπου , ῥήματα καλεῖν , οἷον τὸ ὑγιαίνω καὶ τὸ ὑγιαίνεις καὶ τὸ ὑγιαίνει , ἐνεστῶτος δέ τοῦ ἐν πλάτει δηλονότι κατὰ γὰρ τὸν ἀκαριαῖον λεγόμενον οὔτε ποιῆσαί τι οὔτε φθέγξασθαι δυνατόν ) , τὰ δὲ τὸν πέριξ χρόνον προσσημαίνοντα ( καλεῖ πέριξ τόν τε παρεληλυθότα καὶ τὸν μέλλοντα ὡς τὸν ἐνεστῶτα περιέχοντας ) πτώσεις ῥήματος , ὡς ἄν γινόμενα κατὰ παρασχηματισμὸν τὸν ἀπὸ τῶν ῥημάτων τῶν ἐπὶ τοῦ ἐνεστῶτος χρόνου λεγομένων · ὥστε τὸ κυρίως ῥῆμα τοῦτο εἶναι τὸ ἐπὶ τοὐ ἐνεστῶτος χρόνου λεγόμενον καὶ ὡρισμένον τι σημαῖνον . εἰ δὲ κἀνταῦθά τις ἀποροίη διὰ τί μὴ ἐξ ἀρχῆς | τὰς διαφορὰς 43v ταύτας προσετίθει τῷ λόγῳ τοῦ ῥήματος ὁ Ἀριστοτέλης , οὐκ ἐλλιπῆ εἶναι φήσομεν ἡμεῖς , καθάπερ ῾Ερμῖνος . τὸν ἐξ ἀρχῆς ἀποδιδόμενον λόγον , ἀλλὰ πλείονα εἶναι παρὰ τῷ φιλοσόφῳ καὶ τοῦ ῥήματος τὰ σημαινόμενα , καὶ ἄλλου μὲν εἶναι σημαινομένου τὸν ἐξ ἀρχῆς ἀποδιδόμενον λόγον , ἄλλο δέ τι διὰ τῶν νυνὶ προστιθεμένων τὸν φιλόσοφον ὑπογράφειν · τριχῶς γὰρ τὸ ῥῆμα παρὰ τῷ Ἀριστοτέλει λεγόμενον εὑρήσεις , ἤτοι πᾶσαν φωνὴν προσσημαίνουσαν χρόνον , ἧς μέρος οὐδὲν σημαίνει χωρίς , ἀεὶ καθ᾿ ἑτέρου λεγομένην , ὥσπερ ἐξ ἀρχῆς ὡρίσατο , καθ’ ὃ σημαινόμενον εἶεν ἂν ῥήματα καὶ τὰ ἀόριστα ῥήματα καὶ αἱ πτώσεις τοῦ ῥήματος , ἢ πᾶσαν φωνὴν προσσημαίνουσα τὸν ἐνεστῶτα μόνον χρόνον καὶ ὡρισμένον τι δηλοῦσαν ὃ σημαινόμενον παραδίδοται ἡμῖν διὰ τῶν νυνὶ λεγομένων , ἢ πᾶσαν φωνὴν κατηγορούμενον ἐν προτάσει ποιοῦσαν , ὥστε κατὰ τοῦτο τὸ σημαινόμενον τὸ καλὸς καὶ δίκαιος καὶ λευκὸς καὶ ζῷον , ὅταν κατηγορούμενα ληφθῇ , ῥήματα λέγεσθαι , ὅπερ κατ’ οὐδέτερον ἦν τῶν προτέρων σημαινομένων . ὅτι δὲ καὶ τοῦτο οἶδε τοῦ ῥήματος τὸ σημαινόμενον , ἤδη μὲν καὶ κατ’ ἀρχὰς τῆσδε τῆς πραγματείας ἐπεσημήνατο , ἐν οἷς ἔλεγε ῾τὰ μὲν οὖν ὀνόματα αὐτὰ καὶ τὰ ῥήματα ἔοικε τῷ ἄνευ συνθέσεως καὶ διαιρέσεως νοήματι , οἷον τὸ ἄνθρωπος ἢ τὸ λευκόν , ὅταν μὴ προστεθῇ τι’’ . κἀν τοῖς ἑξῆς δὲ τὴν αὐτὴν εὑρήσεις αὐτὸν ἔχοντα περὶ τούτου διάνοιαν , ἐν οἷς φησι “ μετατιθέμενα δὲ τὰ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα τὸ αὐτὸ σημαίνει ” · τοῦτο γὰρ εἰπὼν μετατίθησι | τό τε ἄνθρωπος καὶ τὸ λευκός , ὡς ἂν τούτων θατέρου μὲν ὄντος ὀνόματος θατέρου δὲ ῥήματος . εἰ τοίνυν ἐν τῇ λεγούσῃ προτάσει ῾ὁ ἄνθρωπος λευκός ἐστι᾿ τὸ ἄνθρωπος ὡς ὄνομα παραλαμβάνεται , ὥσπερ καὶ κατ’ ἀρχὰς εἴληπται , δῆλον ὅτι τὸ λευκὸς ἄν εἴη τὸ ὡς ῥῆμα παρακαμβνόμενον , κἀν τῇ πρὸς ταύτην ἀντιστρεφούσῃ καὶ τὸ μὲν λευκὸς ὑποκείμενον λαμβανούσῃ τὸ δὲ ἄνθρωπος κατηγορούμονον ποιούσῃ δῆλον ὅτι τὸ μὲν λευκὸς ὄνομα εἶναι ῥηθήσεται τὸ δὲ ἄνθρωπος ῥῆμα . ἀλλ’ αὕτη μὲν παρὰ φύσιν ἡ κατηγορία , ὥσπερ καὶ ὅταν τῷ δεσπότῃ τὸν ἄνθρωπον συμβεβηκέναι λέγωμεν · διὸ καὶ οὐ κυρίως εἴποις ἄν καλεῖσθαι τὸ ἄνθρωπος ῥῆμα τοῦ λευκοῦ ὀνόματος ὄντος , ἅτε μηδὲ κατὰ φύσιν αὐτοῦ κατηγορούμενον . ὅταν δὲ τὸ λευκὸν τοῦ ἀνθρώπου κατηγορήσωμεν , ἥ τε κατηγορία κατὰ φύσιν ἔσται καὶ ῥῆμα εἰκότως τὸ κατηγορούμενον κληθήσεται , ἅτε σημαῖνον τὸ μετεχόμενον ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου καὶ κατηγορεῖσθαι αὐτοῦ πεφυκὸς ὡς ὑποκειμένου . τούτων οὖν διωρισμένων ἐπισκεψώμεθα τὰ ἐφεξῆς ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους λεγόμενα περὶ τοῦ ῥήματος . Αὐτὰ μὲν οὖν καθ’ ἑαυτὰ λεγόμενα τὰ ῥήματα ὀνόματά ἐστι καὶ σημαίνει τι ἵστησι γὰρ ὁ λέγων τὴν διαίνοιαν καὶ ὁ ἀκούσας ἠρέμησεν ) , ἀλλ’ εἰ ἔστιν ἢ μή , οὔπω σημαίνει · οὐδὲ γὰρ τὸ εἶναι σημεῖόν ἐστι τοῦ πράγματος ἢ μὴ εἶναι , οὐδ' ἄν τὸ ὂν εἴπῃς αὐτὸ ψιλόν · αὐτὸ μὲν γὰρ οὐδέν ἐστι , προσσημαίνει δὲ σύνθεσίν τινα , ἣν ἄνευ τῶν συγκειμένων οὐκ εστἲ νοησαι . Παραδοὺς ἡμῖν διὰ τῶν προειρημένων τὸν τοῦ | ῥήματος ὁρισμὸν κοινότερόν τε καὶ ἰδικώτερον , βούλεται διὰ τούτων εἰπεῖν ὅπως ἔχουσι τὰ ῥήματα πρὸς τὸ σημαίνειν τι ἀληθὲς ἢ ψεῦδος , ἤδη μὲν κατ’ ἀρχάς , ἐν οἷς περὶ τῆς πρὸς ἄλληλα σχέσεως τῶν τε πραγμάτων καὶ τῶν νοημάτων καὶ τῶν φωνῶν διελέγετο , κοινῶς εἰπὼν περὶ πασῶν τῶν ἁπλῶν φωνῶν ὡς ἐοίκασι τοῖς ἄνευ συνθέσεως ἢ διαιρέσεως νοήμασι καὶ οὔτε ἀληθείας οὔτε ψεύδους εἰσὶ δεκτικαί , σαφέστερον δὲ νῦν αὐτὸ κατασκευάσαι βουληθεὶς διὰ τοῦ δεῖξαι τὸ μάλιστα δοκοῦν ἐν ταῖς ἁπλαῖς φωναῖς ἀλήθειαν δέχεσθαι καὶ ψεῦδος , τὸ ῥῆμα λέγω , μηδέτερον τούτων σημαῖνον · τὸ μὲν γὰρ ἕτερον τοῦ λόγου μέρος , τὸ ὄνομα , δι’ ἐκείνων προχειρισάμενος ἐδείκνυ , κἂν ὅτι μάλιστα σύνθετον ᾖ ὡς τὸ Κάλλιππος ἢ τὸ τραγέλαφος , σημαντικὸν μὲν ὡς φύσεως τινος ἢ ἐννοίας , οὐ μέντοι ἀληθοῦς ἢ ψευδοῦς , ἐὰν μή τι αὐτῷ προστεθῇ ῥῆμα · διὰ δὲ τούτων περὶ τοὐ ῥήματος τὰ αὐτὰ ἡμῖν παραδιδοὺς θεωρήματα , ὅτι σημαντικὸν μέν ἐστιν ἐνεργειῶν τινων ἢ παθῶν , οὐ μέντοι ἀληθείας ἢ ψεύδους , ἐὰν μή τι αὐτῷ συμπλακῇ ὄνομα , φησὶν αὐτὰ μὲν οὗν καθ’ ἑαυτὰ λεγόμενα τὰ ῥήματα ὀνόματά ἐστι καὶ σημαίνει τι , ὀνόματα λέγων ἀντὶ τοῦ σημαντικά , διὸ καὶ ἐπήγαγε σαφέστερον τοῦτο ποιῶν τὸ καὶ σημαίνει τι · ἔπειτα τοῦτο κατασκευάζων ὅτι ἐστὶ σημαντικά τινων τὰ ῥήματα ἑξῆς ἐπάγει τὸ ἵστησι γὰρ ὁ λέγων τὴν διάνοιαν καὶ ὁ ἀκούσας ἡρέμησεν , ἢ τοῦτο λέγων ὅτι φέρε εἰπεῖν τοῦ ὑγιαίνει ῥήματος τὴν ἔννοιαν συμπαρεκτεινομένην τῷ μήκει τῆς προφορᾶς ἀποπεραιοῦμεν καὶ ὥσπερ | ἐν μήκει προφερομένην μετὰ τῆς κατὰ τὴν λέξιν παραστάσεως ἵσταμεν ὅλον τὸ ῥῆμα εἰπόντες ἢ ἀκούσαντες , ἢ ὅτι τοῦ ἐρωτήσαντος ‘τί ποιεῖ , τυχόν , Σωκράτης;’ ἀμφιβάλλουσαν καὶ ὥσπερ πλανωμένην ἔχοντος τὴν διάνοιαν διὰ τὸ πλείονα μὲν ἐννοεῖν , ὧν ἕκαστον αὐτῷ ουναται ὑπάρχειν , πέρι μηδενὸς δὲ αὐτῶν αραροτως εἰδέναι ὅτι τοιοῦτόν ἐστι τὸ ὑπάρχον , ὁ ἀποκρινόμενος καὶ εἰπὼν ῾περιπατεῖ' ἢ ῾διαλέγεται᾿ τὴν διάνοιαν ἔστησε τοῦ ἀμφιβάλλειν ἀπαλλάξας , καὶ ὁ ἠρωτηκὼς ὥσπερ πλανωμένην πρότερον καὶ ἀόριστον τὴν διάνοιαν ἔχων ἀκούσας τῆς διὰ τοὺ ῥήματος ἀποκρίσεως ἠρέμησεν · ὥστε φανερῶς ἐσήμηνέ τι τὸ ῥῆμα ῥηθέν , εἴπερ ταῦτα ῥηθέντος αὐτοῦ γέγονε , καὶ ὁ μὲν ἐποίησέ τι τὸ ῥῆμα εἰπών ἔστησε γὰρ τὴν διάνοιαν τοῦ ἐρωτήσαντος ) , ὁ δὲ πέπονθεν ἀκούσας · ἠρέμησε γάρ . ὅτι μὲν οὖν σημαίνει τὰ ῥήματα , διὰ τούτων δῆλον . Ἀλλ’ εἰ ἔστι , φησίν , ἢ μή , οὕπω δῆλον . σημαίνει δὲ αὐτῷ τὸ μὲν ἔστι τὴν κατάφασιν τὸ δὲ ἢ μὴ τὴν ἀπόφασιν , ἢ μᾶλλον τὸ μὲν ἔστι τὸ ἀληθὲς τὸ δὲ ἢ μὴ τὸ ψεῦδος · ὁ μὲν γὰρ ὡς ἔστι τὰ ὄντα καὶ ἔχει φύσεως λέγων τὰ ἀληθῆ λέγει , ὁ δὲ ὡς οὐκ ἔστι ψευδῆ . σημαίνει μὲν οὖν τι , φησί , τὰ ῥήματα πάθος ἢ ἐνέργειαν , ἀλλὰ ἀλήθειαν ἢ ψεῦδος οὐδέπω σημαίνει . καὶ τοῦτο συλλογιζόμενος ἐπάγει · οὐδὲ γὰρ τὸ εἶναι σημεῖόν ἐστι τοῦ πράγματος ἢ μὴ εἶναι . ἔστι δὲ τοῦτο κατασκευὴ ἀπὸ τοῦ μᾶλλον τοῦ μὴ δέχεσθαι τὰ ῥήματα τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος · εἰ γὰρ τὰ ἀρχοειδέστατα καὶ κοινότατα τῶν ῥημάτων καὶ εἰς ἃ πάντα τὰ ἄλλα ἀναλύεται , αὐτὸ προσεχῶς τὸ ὑπάρχειν | ἢ μὴ ὑπάρχειν σημαίνοντα . καθ’ ἑαυτὰ λεγόμενα μὴ ἀληθεύει ἢ ψεύδεται , πολλῷ δήπου μᾶλλον τὰ ἄλλα ῥήματα οὐκ ἄν τι δέχοιντο τούτων · ἀλλὰ μὴν εἰ τὸ πρῶτον , καὶ τὸ δεύτερον ἄρα . πάντων δὲ λαμβάνει τῶν ῥημάτων ἀρχοειδέστατα τὸ ἔστι καὶ τὸ οὐκ ἔστιν , ἅπερ εἶναι καλεῖ καὶ μὴ εἶναι , ὡς ἄν ἑκάστου τῶν ῥημάτων εἴς τε μετοχὴν ἀναλυομένου καὶ θάτερον τούτων , τῶν μὲν ὡρισμένων εἰς τὸ ἔστι , τῶν δὲ ἀορίστων εἰς τὸ οὐκ ἔστιν , οἷον τρέχει — τρέχων ἐστίν , ὑγιαίνει — ὑγιαίνων ἐστίν , οὐ τρέχει — τρέχων οὐκ ἔστιν , οὐχ ὑγιαίνει — ὑγιαίνων οὐκ ἔστιν . εἰ τοίνυν ταῦτα οὕτως ἔχοντα μηδὲν καθ’ ἑαυτὰ σημαίνει ἀληθὲς ἢ ψεῦδος , πῶς ἂν ἔχοι λόγον τὰ ὕστερα τούτων καὶ τὸ ὑπάρχειν ὅλως ἢ μὴ ὑπάρχειν κατὰ τὴν τούτων μετουσίαν σημαίνοντα δηλοῦν τι ἀληθὲς ἢ ψεῦδος ; ὅτι δὲ τὸ ἔστιν ἢ τὸ οὐκ ἔστιν οὐδὲν καθ’ ἑαυτὸ ἀληθὲς ἢ ψεῦδος σημαίδύνασθαι νεῖ , τυχὸν μὲν καὶ αὐτόθεν δῆλον · ὁ γὰρ μυριάκις εἰπὼν ῾ἔστιν , ἔστιν’ ἢ ῾οὐκ ἔστιν , οὐκ ἔστιν᾿ οὐδέτερον τούτων ἐσήμηνε . κατασκευάζει δὲ καὶ τοῦτο τὸν ὅμοιον τρόπον ἀπὸ τοῦ μᾶλλον λαβών τι τοῦ ἔστιν ἀρχοειδέστερον τὸ ὄν , ἀφ’ οὗ παρήχθη τὸ ἔστι καὶ τὸ οὐκ ἔστι · φησὶ γὰρ ὡς οὐδὲ τὸ ὂν τοῦτο ὄνομα ὄν , καθάπερ οὐδὲ τὸ ἀπ’ αὐτοῦ παρηγμένον ῥῆμα τὸ ἔστι , σημεῖόν ἐστι τοῦ πράγματος . τοῦτ’ ἔστι δηλωτικόν ἐστι τοῦ εἶναι ἀληθῶς τὸ πρᾶγμα , ῥηθὲν αὐτὸ ψιλόν , ὅπερ ἐστὶ καθ’ ἑαυτὸ λεγόμενον · σημαίνει μὲν γάρ τι καὶ τὸ ἔστι καθ’ ἑαυτὸ ῥηθὲν καὶ τὸ ὂν ὁμοίως , ἀλλ’ οὐδέτερον τούτων τίθησιν ἑαυτὸ καὶ ὑπάρχειν λέγει , κἂν μυριάκις ῥηθῇ , ὥστε σημῆναί τι ἄλη θὲς ἢ ψεῦδος · μόνοι γάρ , ὧς εἴρηται πολλάκις , οἱ ἐξ ὀνομάτων καὶ ῥημάτων συγκείμενοι λόγοι δέχεσθαι θάτερον τούτων πεφύκασι , τούτων δὲ ἑκάτερον , τό τε ὃν λέγω καὶ τὸ ἔστιν , ἀπλοῦν καὶ πόρρω πάσης τοιαύτης συνθέσεως . Εἰ μὲν οὖν οὕτως ἔχει τὸ ῥητόν , ὡς παρεθέμεθα , οὐδὲ γὰρ τὸ εἶναι σημεῖόν ἐστι τοῦ πράγματος ἢ μὴ εἶναι , τὴν εἰρημένην ἐξήγησιν μόνην αὐτὸ καθιστῶσαν εὑρήσεις , εἰ δ’ ὥσπερ ὁ φιλόσοφος γράφει Πορφύριος , οὐ γὰρ τὸ εἶναι σημεῖόν ἐστι τοῦ πράγματος μὴ εἶναι , εἰ καὶ προιὼν ἐπὶ τὴν προτέραν γραφήν τε καὶ ἐξήγησιν φέρεται , λέγοι ἄν περὶ πάντων κοινῶς τῶν ῥημάτων , ὄα σημαντικὰ μέν ἐστιν , ὅπερ εἴρηται , τινῶν , ἀλλ’ οὐκ ἀληθείας ἡ ψεύδους , ὅπερ ἐδήλωσε διὰ τοῦ ἀλλ’ εἰ ἔστιν ἢ μή , οὔπω σημαίνει , τούτου δὲ τὴν αἰτίαν εἴη ἄν ἀποδιδοὺς διὰ τοῦ οὐ γὰρ τὸ εἶναι σημεῖόν ἐστι τοῦ πράγματος ἢ μὴ εἶναι · τοῦτο δέ ἐστιν · οὐ γάρ ἐστι σημαντικὸν τὸ ῥῆμα καθ’ ἑαυτὸ λεγόμενον τοῦ ὑπάρχειν ἢ μὴ ὑπάρχειν τὸ ὑπ’ αὐτοῦ δηλούμενον πρᾶγμα , ὅπερ εἰ ἐποίει , τότε μόνως ἦν ἂν δεκτικὸν ψεύδους καὶ ἀληθείας · ὁ γὰρ εἰπὼν ‘περιπατεῖ᾿ ἐσήμηνε μέν τινα ἐνέργειαν , οὔτε δὲ ἀληθές τι περὶ εἶπεν οὔτε ψεῦδος , ἐᾶν μή τι προστεθῇ ὑποκείμενον , ᾧ ἢ ὑπάρχον ἢ μὴ ὑπάρχον τὸ περιπατεῖν ποιήσει λόγον ἀληθῆ ἢ ψευδῆ . τὸ οὖν οὐ γὰρ τὸ εἶναι σημεῖόν ἐστι τοῦ πράγματος ἢ μὴ εἶναι ἴσον ἐστὶ τῷ ὅτι τὸ ῥῆμα καθ’ ἑαυτὸ λεγόμενον οὐκ ἔστι σημαντικὸν οὔτε τοὐ εἶναι τὸ πρᾶγμα , τοῦτ’ ἔστι τὸ ὑπ’ αὐτοῦ σημαινόμενον , ὅπερ ἡ κατάφασις εἴωθε σημαίνειν , οὔτε τοῦ μὴ εἶναι , ὅπερ δηλοῦ ται διὰ τῆς ἀποφάσεως . Ταῦτα μὲν οὖν κοινῶς περὶ παντὸς εἴρηται ῥήματος · τὸ δέ γε οὐδ’ ἂν τὸ ὂν εἴπῃς αὐτὸ ψιλὸν εἴη ἄν καὶ κατὰ τὴν ἐξήγησιν κτασκευαστικὸν ἀπὸ τοῦ μᾶλλον τοῦ μηδὲν τῶν ῥημάτων ἀληθείας εἶναι καὶ ψεύδους δεκτικόν . πῶς δ’ ἄν γένοιτο τοῦτο ἐκείνου κατασκευαστικόν , εἰ μὴ διὰ μέσου πάλιν τοῦ ἔστιν , ὃ παρηγμένον ἀπὸ τοῦ ὄντος πάντων ἐστὶ κοινὸν τῶν ῥημάτων ; ἑξῆς δὲ ἐπάγει τὸ αὐτὸ μὲν γὰρ οὐδέν ἐστι · λέγει δὲ οὐδὲν εἶναι τὸ ὂν οὔθ’ ὡς ἄσημον οὔθ’ ὡς ὁμωνύμως κατηγορούμενον κατὰ τῶν πραγμάτων , ἀλλ’ οὐδέν ἐστί φησιν οὔτε ἀληθὲς οὕτε ψεῦδος . προσσημαίνει δὲ σύνθεσίν τινα , ἣν ἄνευ τῶν συγκειμένων οὐκ ἔστι νοῆσαι · τοῦτο δέ ἐστι · μέρος δὲ γίνεται συνθέσεως , οἷον τῆς λεγούσης ‘τὸ ὂν ἔστι᾿ , περὶ ἣν τὸ ἀληθὲς θεωρεῖται καὶ τὸ ψεῦδος , ἥντινα σύνθεσιν ἄνευ τῶν συγκειμένων , τοῦτ’ ἔστι τῶν ἁπλῶν , οὐκ ἔστι νοῆσαι . τὸ μὲν οὖν λεγόμενον δῆλον . τὸ δὲ προσσημαίνειν τὸ ὂν τὴν σύνθεσιν , καὶ οὐ τοῦτο μόνον ἀλλὰ καὶ τῶν ἁπλῶν ἑκάστην ὡσαύτως φωνῶν , οὐκ ἔοικεν εἰρῆσθαι κατὰ τὸν τρόπον , καθ’ ὃν ἐλέγετο τὸ ῥῆμα προσσημαίνειν χρόνον , ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ πρὸς ἑτέρῳ τινὶ σημαίνειν , τοῦτ’ ἔστι συμπλεκόμενον ἑτέρῳ τινὶ σημαίνειν σύνθεσιν δεκτικὴν ἤδη ψεύδους τε καὶ ἀληθείας , ἧς συνθέσεως δεῖ τὰ ἀπλᾶ προεπινοεῖσθαι . εἰ δέ τις μὴ προσίοιτο ταύτην τοῦ προσημμαίνειν τὴν ἐξήγησιν , πειθέσθω τῷ Ἀλεξάνδρῳ λέγοντι διὰ τοῦ αὐτὸ μὲν γὰρ οὐδέν ἐστι καὶ τῶν ἐφεξῆς περὶ τοῦ ἔστι διαλέγεσθαι πάλιν τὴν Ἀριστοτέλην μετὰ τὸ εἰπεῖν διὰ μέσου περὶ τοῦ ὄντος , ὡς οὐδὲ | τούτου ὅταν καθ’ αὑτὸ λέγηται δυναμένου σημαίνειν τι ἀληθὲς ἢ ψεῦδος , καὶ λέγειν ὅτι τοῦτο τὸ ἔστιν ἢ καὶ τὸ οὐκ ἔστιν ὁ αὐτὸς γὰρ περὶ ἑκατέρου λόγος ) αὐτὸ καθ’ αὑτὸ λεγόμενον ἀληθὲς μέν τι σημαίνειν ἢ ψεῦδος οὐ πέφυκεν , ὄνομα δέ τι ὄν , ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα ῥήματα , δύναμιν ἔχει προηγουμένως μὲν σημαντικὴν τῆς τοῦ ὄντος μεθέξεως ἢ στερήσεως , κατὰ δεύτερον δὲ λόγον καὶ κατηγορουμένου τινὸς πρὸς ὑποκείμενον συμπλοκῆς , οἷς προστιθέμενον τέλειόν τε ποιεῖ τὸν λόγον καὶ σημαντικὸν ἢ ἀληθείας ἢ ψεύδους · καὶ γὰρ ἄν ἀμέσως κατηγορῆται τοῦ ὑποκειμένου , καὶ τότε δυνάμει τὸ μὲν ἔστι συμπλοκὴν αὐτοῦ πρὸς τὸ ὂν σημαίνει , οἷον ‘Σωκράτης ὄν ἐστι᾿ , τὸ δὲ οὐκ ἔστι διαίρεσιν , ἢ καὶ ἀμφότερα σύνθεσιν · ὅπερ γὰρ εἴρηται ἐν τοῖς Περὶ ψυχῆς , ῾καὶ ὁ μὴ εἶναί τι λευκὸν φάσκων τὸ μὴ εἶναι λευκὸν συνέθηκε τῷ ὑποκειμένῳ῾ . Παραδοὺς δὲ ἡμῖν ὁ Ἀριστοτέλης τὴν θεωρίαν τῶν τοῦ λόγου μερῶν , ὀνόματός τε καὶ ῥήματος , ἑξῆς καὶ ἐπὶ τὸν ἐξ αὐτῶν συγκείμενον λόγον μεταβαίνει καί φησι · Λόγος δέ ἐστι φωνὴ σημαντική , ἦς τῶν μερῶν τι σημανδὲ οἷον ἄνθρωπος σημαίνει τι , ἀλλ’ οὐχ ὅτι ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν · ἀλλ’ ἔσται κατάφασις ἢ ἀπόφασις , ἐάν τι προστεθῇ · ἀλλ’ οῦχὶ τοῦ ἀνθρώπου συλλαβὴ μία · οὐδὲ γὰρ ἐν τῷ μῦς τὸ υς σημαντικόν , ἀλλὰ φωνή ἐστι νῦν μόνον . ἐν δὲ τοῖς διπλοῖς σημαίνει μέν , ἀλλ’ οὐ καθ’ ἑαυτό , ὥσπερ εἴρηται . Δι’ ἣν μὲν οὖν αἰτίαν οὐ κατὰ τὰς ἐξ ἀρχῆς ὑποσχέσεις μετὰ τὸν περὶ ὀνόματος καὶ ῥήματος λόγον περὶ ἀποφάσεως διαλέγεται καὶ καταφάσεως , ἔπειτα περὶ ἀποφάνσεως καὶ τελευταῖον περὶ λόγου , ἀλλ’ ἀντιστρέφει κατὰ τὴν περὶ αὐτῶν διδασκαλίαν τὴν τάξιν , καθ’ ἣν πεποίηται αὐτῶν ἐν τῷ προοιμίῳ τοῦδε τοῦ βιβλίου τὴν ἀπαρίθμησιν ὡς παραδοθῆναι ὀφειλόντων , λόντων , εἴρηται πρότερον . τῶν δὲ παραληφθέντων εἰς παράστασιν τῆς ἰδιότητος τοῦ λόγου τὴν ἐξήγησιν ποιούμενοι τὸ μὲν ὅτι φωνὴ καὶ σημαντιὴ παρίεμεν ὡς προφανῆ λίαν κἀν τοῖς ὁρισμοῖς τῶν τοῦ λόγου μερῶν ἤδη παρειλημμένα . τὸ δὲ κατὰ συνθήκην νυνὶ παραλελεῖφθαί φαμεν ὡς γνώριμόν τε ὂν ἐκ τῶν περὶ τοῦ ὀνόματος ὡς κτὰ συνθήκην ὄντος εἰρημένων ἐπὶ δὲ τοῦ ῥήματος ὡς ὁμοίως ἔχοντος παραλελειμμένον ) καὶ ὡς ὀλίγον ὕστερον εὐκαίρως προστεθησόμενον μετὰ τὸ ἀναιρεθῆναι τὸν δοκοῦντα τὸ ἀντικείμενον κατασκευάζειν λόγον , ὅτι οὐ θέσει ἐστὶν ἀλλὰ φύσει , τάχα δὲ καὶ ὡς ὑπὸ τῆς ἑξῆς διαφορᾶς περιεχόμενον · τὸ γὰρ ἧς τῶν μερῶν τι σημαντικόν ἐστι κεχωρισμένον μόνῃ πρόσεστι τῇ ἐνάρθρῳ φωνῇ κατὰ τὴν ἡμετέραν συνθήκην ὑφισταμένῃ . αὐτὸ δὲ τὸ ἔχειν τι σημαντικὸν μέρος διακρίνει τὸν λόγον τῶν αὐτοτελῶν αὐτοῦ μερῶν , ὀνόματός τε καὶ ῥήματος , διότι ἐπ’ ἐκείνων οὐδετέρου ἦν τι μέρος σημαντικόν , τοῦ δὲ λόγου μέρη τινά , τὰ ὀνόματά φημι καὶ τὰ ῥήματα , σημαντικά ἐστιν . οὐχ ἁπλῶς δὲ εἴρηται τὰ μέρη τοῦ λόγου σημαντικὰ εἶναι καθ’ ἑαυτὰ λαμβανόμενα , ἀλλὰ τῶν μερῶν τι , διὰ τὸ ἐν ταῖς ἀποφάσεσιν ἀρνητικὸν μόριον καὶ τὰ ἄρθρα καὶ τοὺς συνδέσμους , οἷον ὅταν εἴπω ῾ὁ ἄνθρωπος ζῷόν ἐστιν' ἢ Σωκράτης μὲν κάθηται , Πλατῶν δὲ περιπατεῖ᾿ • ταῦτα γὰρ μέρη μὲν κοινότερον λέγεται τοῦ λόγου , ἔστι δὲ ἄσημα καθ’ ἑαυτὰ θεωρούμενα . καὶ οὐ ταῦτα μόνον , ἀλλὰ καὶ τὰ μέρη τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν ῥημάτων , οὐδὲν ἧττον εἶναι δοκοῦντα μέρη καὶ τοῦ ἐξ αὐτῶν συγκειμένου λόγου , παντελῶς εἰσιν ἄσημα , καθάπερ εἴρηται πολλάκις . διὰ ταῦτα μὲν οὖν ἀποφαίνεται τῶν μερῶν τι τοῦ λόγου σημαντικὸν εἶναι . Σημαντικὸν δέ φησιν εἶναι ὡς φάσις , ἀλλ’ οὐχ ὡς κατάφασις ἔστι δὲ φάσις , ὡς καὶ πρότερον ἐλέγομεν , ἡ ἁπλῆ φωνή , ὅταν ὡς μέρος ἀποφαντικοῦ λόγου λαμβάνηται · δηλοῖ δὲ τοῦτο σαφῶς ἐν τοῖς ἑξῆς ὁ Ἀριστοτέλης , λέγων “ τὸ μὲν οὖν ὄνομα ἢ ῥῆμα φάσις ἔστω μόνον , ἐπειδὴ οὐκ ἔστιν εἰπεῖν οὕτω δηλοῦντά τι τῇ φωνῇ ὥστε ἀποφαίνεσθαι ” . διότι οὖν πᾶς μὲν λόγος ἔχει σημαντικά τινα μόρια , ταῦτα δ’ ἐπὶ μὲν τινῶν λόγων ἁπλαῖ τυγχάνουσιν ὄντα φωναί , ἃς ἐλέγομεν ὡς ἐν προτάσεσι καλεῖσθαι φάσεις , ἐπὶ δὲ τινῶν καταφάσεις ὅλαι ἢ καὶ ἀποφάσεις , οἷον ἐν τῷ λέγοντι λόγῳ ῾Σωκράτης κάθηται καὶ Πλατῶν οὐ κάθηται᾿ τὸ ῾Σωκράτης κάθηται' καὶ τὸ ῾Πλατῶν οὐ κάθηται' , ἀλλ’ οἱ μὲν καταφάσεις ἡ ἀποφάσεις ἔχοντες τὰ μέρη λόγοι καὶ φάσεις ἔχουσιν , ἐξ ὧν ἐκεῖναι τὴν γένεσιν ἔσχον , οἱ δὲ φάσεις ἔχοντες οὐ πάντως ἔχουσι καὶ καταφάσεις ἢ ἀποφάσεις · διὰ τοῦτο βουλόμενος ὁ φιλόσοφος παραστῆσαι τὸ ἀεὶ ὂν ἐν τοῖς λόγοις σημαντικὸν μόριον ταῦτα προσέθηκεν , ἵνα μὴ θεασάμενος αὐτὸς τινὰς λόγους ἔχοντας μέρη καταφάσεις ἢ ἀποφάσεις ὑπολάβῃς οὕτω δεῖν τοῦ λόγου τὰ μέρη σημαντικὰ εἶναι ὡς σημαίνοντά τι κατά τινος ὑπάρχον ἢ μὴ ὑπάρχον , ἀλλ’ εἰδείης ὅτι ὡς φαντικὸν μόνον καὶ δηλωτικὸν φύσεως τινος ἢ ἐνεργείας δεῖ τὸ μέρος τοῦ λόγου θεωρεῖν . καὶ μήποτε τὸ τινὰ τῶν μερῶν τοῦ λόγου σημαντικὰ εἶναι οὐ καθ’ ἑαυτὸ νοητέον κατὰ τὴν πρὸς τὰ ἄρθρα καὶ τοὺς συνδέσμους καὶ τὰ παραπλήσια τούτοις ἀντιδιαστολήν , ἀλλὰ τὸ ὅλον ἐφεξῆς ἀναγνωστέον , ὅτι τῶν μερῶν τι σημαντικόν ἐστιν ὡς φάσις , πρὸς διάκρισιν τῶν συντεθέντων μερῶν καὶ κατά ἀπόφανσιν ἤδη λεγομένων , ὡς ἄν πάντων μὲν τῶν ὄντων μερῶν τοῦ λόγου σημαντικῶν ὄντων , ἀλλὰ τῶν μὲν κατὰ τὸν τρόπον τῶν φάσεων καὶ ἐν παντὶ λόγῳ ἐξ ἀνάγκης θεωρουμένων , τῶν δὲ κατὰ τὸν τρόπον τῶν ἀποφάνσεων καὶ ἐν τοῖς ἁπλοῖς λόγοις θεωρεῖσθαι μὴ δυναμένων ἵνα καὶ ταῦτα συνάδῃ τῇ ἄλλῃ πάσῃ παραδόσει τοῦ τε Ἀριστοτέλους καὶ τοῦ Πλάτωνος περὶ τῶν τοῦ λόγου μερῶν , ὡς εἰς μόνον καὶ ῥήματα διαιρουμένων . Οὐ χρὴ δὲ θαυμάζειν , εἰ τὰ μέρη τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν ῥημάτων μὴ ἀξιοῦμεν τοῦ συγκειμένου ἐξ αὐτῶν λόγου μέρη κυρίως ὀνομάζειν · ἐπὶ πάντων γὰρ τῶν διηρθρωμένων καὶ τελείων ἕκαστον τῶν μερῶν ἐκ τῆς προσεχοῦς ὁλότητος εἰώθαμεν σημαίνειν , ὥσπερ τὸ βραχὺ ξύλον τὸ ἐκ τοῦ πηδαλίου τῆς νεὼς ἡ τῆς τρό|πιδος ἀφαιρεθὲν αὐτῶν μὲν τούτων μέρη προσαγορεύομεν , οὐ μὴν ἐπὶ τὴν νῦν ἀναφέροντες λέγομεν . καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν τε κατὰ τέχνην καὶ τῶν κατὰ φύσιν ὡσαύτως . ἀμέλει συλλαβὰς μὲν ὀνομάζομεν τὰς πρώτας μόνας τῶν στοιχείων συμπλοκάς . τὸ δὲ ὄνομα τρισύλλαβον ἢ τετρασύλλαβον λέγομεν , ὡς ἕκαστον τῶν ἁπλῶν ἐπὶ τὸ προσεχῶς ἐξ αὐτῶν συγκείμενον ἀναφέροντες . ἄλλως τε τὰ μέρη τῶν ὀνομάτων καὶ ῥημάτων κατὰ μόνην τὴν ἐκφώνησιν , ἀλλ’ οὐ κατὰ τὴν σημαντικὴν δύναμιν λέγοιντο ἂρ εἶναι αὐτῶν μέρη · διὸ καὶ πρότερον ἐλέγετο μηδὲν μέρος αὐτῶν εἶναι σημαντικὸν κεχωρισμένον · ὥστε καὶ τῶν λόγων κατὰ τὰ αὐτὰ λέγοιντο ἂν εἶναι καὶ μὴ εἶναι μέρη . αὐτὰ μέντοι τὰ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα διὰ τῆς οἰκείας συνθέσεως οὐ μόνον τὴν ἐκφώνησιν ἀλλὰ καὶ τὴν σημασίαν ἀποτελοῦντα τῶν λόγων καὶ πρῶτα τὴν σημαντικὴν ἔχοντα δύναμιν εἰκότως καὶ μέρη τοῦ λόγου πρῶτα εἶναί φαμεν . διὸ καὶ ὁ ἐν τῷ Κρατύλῳ Σωκράτης σμικρότατον τοῦ λόγου μόριον εἶναι τὸ ὄνομά φησι , τὸ κοινῶς δηλαδὴ τοῦ τε ἰδίως καλουμένου ὀνόματος καὶ του ρηματος κατηγορουμενον . Εἰ δέ τις ἀποροίη πῶς ἀξιοῦμεν πάντα λόγον ἔχειν σημαντικὸν τὸ μόριον , καίτοι πρὸς τὸν κλητικὸν καλούμενον καὶ μίαν πτῶσιν ἑνὸς ὀνόματος ἀρκοῦσαν ὁρῶντες , ὡς τὸ “ Ἕκτορ ” ἄλλου γὰρ λόγου , τοῦ ἀποφαντικοῦ , τὸ “ ἀτάρ σύ μοί ἐσσι’’ ) καὶ τὸ “ Μέντορ”' τὸ γὰρ “ ἄμυνον , ἀρήν ” προστάξεως λοιπόν , ἀλλ’ οὐ κλήσεως ) , λύσομεν τὴν ἀπορίαν κλῆσιν μὲν ἢ ἀνάκλησιν καὶ δι’ ἑνὸς ὀνόματος | κατὰ ταύτην τὴν πτῶσιν προφερομένου γίνεσθαι λέγοντες , λόγον δὲ μὴ εἶναι κλητικόν , εἰ μὴ τὸν ἐκ πλειόνων οὕτω λεγομένων ὀνομάτων ἢ πτώσεων συμπεφορημένον , οἷον “ ὦ μάκαρ ᾿Ατρείδη ” καὶ “ ὦ Νέστορ Νηλειϊάδη ” καὶ τὰ παραπλήσια τούτοις , εἴπερ 6 μὴ ταὐτὸ ὄνομα καὶ λόγος . εἰπὼν δὲ τὸ μέρος τοῦ λόγου σημαντικὸν εἶναι ὡς φάσιν , ἀλλ’ οὐχ ὡς κατάφασιν , οὐκ ἐπήγαγεν ὅτι ῾ούδὲ οὐδὲ ὡς ἀπόφασιν᾿ , ὡς ὂν προφανὲς ὅτι ὁ μὴ ἀξιῶν τὰ μέρη τοὐ λόγου θεωρεῖν ὡς καταφάσεις , ἀλλ’ ὡς ἁπλᾶς φωνάς , πολλῷ δήπου μᾶλλον ὡς ἀποφάσεις αὐτὰ παραλαβεῖν οὐκ ἄν ποτε ἀξιώσειεν , ἐπεὶ καὶ ἀνάγκη ἐν τῇ ἀποφάσει περιέχεσθαι καὶ τὴν κατάφασιν . ταῦτα δὲ καὶ αὐτὸς ἐξηγούμενος παράδειγμα λαμβάνει τῆς φάσεως τὸν ἄνθρωπον , διότι σημαίνει τί φησιν , ἀλλ’ οὐχ ὅτι ἔστιν ἢ οὐκ ἔστι , τοῦτ’ ἔστιν ἀλλ’ οὐ κατάφασιν ἢ ἀπόφασιν . ὅπερ σαφέστερον ποιῶν ἐπήγαγεν ἀλλ’ ἔσται κατάφασις ἢ ἀπόφασις , ἐάν τι προστεθῇ , ῥῆμα δηλονότι ἢ καταφασκόμενον ἢ ἀποφασκόμενον . ὥστε κἀκ τούτων δῆλον ὡς τὸ μέρος τῆς ἀποφάνσεως σημαντικὸν ὃν δι’ αὐτὸ τὸ σημαίνειν καλεῖ διὰ τούτων ὁ Ἀριστοτέλης φάσιν . ὅτι δὲ κατὰ τὸ σημαντικὰ ἔχειν μέρη διαφέρουσιν οἱ λόγοι τῶν ἁπλῶν φωνῶν , ὑπομιμνήσκων φησὶν ἀλλ’ οὐχὶ τοὐ ἀνθρώπου συλλαβὴ μία , κοινῶς προσυπακουομένου σημαίνει τι · εἴρηται γὰρ λέγω δὲ οἷον ἄνθρωπος σημαίνει τι , πρὸςτοῦτο οὖν συντακτέον τὸ ἀλλ’ οὐχὶ τοῦ ἀνθρώπου συλλαβὴ μία . τοῦτο δὲ πάλιν κατασκευάζων τὸ τῶν ἁπλῶν φωνῶν τὰ μέρη μηδενὸς εἶναι καθ’ ἑαυτὰ σημαντικὰ καὶ τὴν κατα σκευὐν ἀπὸ τοῦ μᾶλλον κἀνταῦθα ποιούμενος , οὐδὲ γὰρ ἐν τῷ μῦς , φησί , τὸ υς σημαντικόν , ἀλλὰ ἐστι νῦν μόνον , τοῦτο δέ ἐστιν ὅτι τὸ υς καθ' ἑαυτὸ μὲν λεγόμενον σημαίνει τὸν χοῖρον , ὅταν δὲ ὡς μέρος αὐτὸ τοῦ μῦς ὀνόματος λάβῃς , παντάπασίν ἐστιν ἄσημον , καὶ νῦν , ὅπερ ἐστὶν ἐν τῷ θεωρεῖσθαι ὡς μέρος , φωνή ἐστι μόνον οὐδὲν διαφέρουσα μιᾶς τῶν ἀσήμων . ἀλλ’ ἐπὶ μὲν τῶν ἁπλῶν ὀνομάτων , ὥσπερ εἴρηται καὶ πρότερον , οὐδαμῶς ἄν εἴη τὰ μέρη σημαντικά , οἷον ἐπὶ τοῦ ἄνθρωπος ἢ μῦς . καὶ γὰρ ἐπὶ τούτου τὸ υς μέρος οὐχ ὡς συντεθὲν ἑτέρῳ τινὶ ἀπετέλεσε τὸ μῦς ὄνομα , ἀλλὰ κατὰ τύχην συνηνέχθη τῷ σημαίνοντι τὸν χοῖρον ὀνόματι , διόπερ ὡς μέρος ἁπλοῦ ὀνόματος τοῦ μῦς λαμβανόμενον οὐδὲν οὐδὲ κατὰ φαντασίαν σημαίνει · οὐδεὶς γὰρ τὸ μῦς ἀκούσας ὄνομα εἰς ἔννοιαν ἔρχεται τοῦ ὑός , καθάπερ ὁ τὸ Κάλλιππος ἀκούσας ἢ τὸ τραγέλαφος οὐκ ἀνεννόητος μένει τοῦ ἵππου ἤ τοῦ ἐλάφου . ἐν μὲν οὗν τοῖς ἁπλοῖς ἐν δὲ τοῖς διπλοῖς , φησί , βούλεται μὲν ἀλλ’ οὐδενὸς κεχωρισμένον , τοῦτ’ ἔστι δοκεῖ μὲν εἶναι τὰ μέρη σημαντικά , διότι καὶ σύνθεσίς τις ἐν αὐτοῖς ἐναργῶς κατὰ τὴν λέξιν φαίνεται πλειόνων ὀνομάτων , εἰ καὶ ἕν ἐστι τὸ ἐξ αὐτῶν σημαινόμενον νόημα καὶ πρᾶγμα , κατ’ ἀλήθειαν δὲ οὐδενός ἐστιν οὐδὲ ταῦτα σημαντικὰ καθ’ ἑαυτὰ λεγόμενα . ὡς οὖν συνελόντι φάναι , τὸ ἐπιχείρημα τοιοῦτον ἄν εἴη · εἰ αἱ καθ’ ἑαυτὰς σημαντικαὶ οὖσαι φωναί , καθάπερ τὸ υς , ὅταν ὀνομάτων τινῶν γένωνται μέρη , παντελῶς εἰσιν ἄσημοι τῶν οἰκείων ὁλοτήτων ἀφαιρούμεναι , τί χρὴ διανοεῖσθαι περὶ τῆς μιᾶς | τοῦ ἀνθρώπου συλλαβῆς ἢ τῶν ἄλλων μερῶν τῶν ὀνομάτων , ὅσα καὶ δίχα τῆς ἐν τοῖς ὀνόμασι παραλήψεως οὐδενὸς φαίνεται σημαντικὰ ὄντα ; ταῦτα μὲν οὖν δῆλα . δεῖ δὲ ἀπὸ τῶν ἐν τούτοις εἰρημένων τῷ Ἀριστοτέλει συλλογίζεσθαι ὅτι λόγον οὐ μόνον ἀξιοῖ καλεῖν τὸν αὐτοτελῆ διάνοιαν ἀπαρτίζοντα καὶ τέλειον , ἀλλὰ καὶ τὸν ἐλλιπῆ · πάντα γὰρ ἐφαρμόττει κἀκείνῳ τὰ περὶ τοῦ λόγου ῥηθέντα . ἐστι δὲ λόγος ἅπας μὲν σημαντικός , οὐχ ὡς ὄργανον δέ , ἀλλ’ ὥσπερ εἴρηται , κατὰ συνθήκην . ἀποφαντικὸς δὲ οὐ πᾶς , ἀλλ’ ἐν ᾧ τὸ ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι ὑπάρχει . οὐκ ἐν ἅπασι δὲ ὑπάρχει , οἷον ἡ εὐχὴ λόγος μέν , ἀλλ’ οὔτε ἀληθὴς οὔτε ψευδύς . οἱ μὲν οὖν ἀφείσθωσαν · ῥητορικῆς γὰρ ἢ ποιητικῆς οἰκειοτέρα ἡ σκέψις · ὁ δὲ ἀποφαντικὸς τῆς νῦν θεωρίας . Συλλογισμὸν ἐλέγχει τινὰ διὰ τούτων ὁ Ἀριστοτέλης δεικνύναι δοκοῦντα ὡς ὁ λόγος οὐ θέσει ἐστίν , ἀλλὰ φύσει . τίς οὖν ὁ συλλογισμός ; ὁ λόγος , φησίν , ὄργανόν ἐστι ἰῆς φωνητικῆς ἐν ἡμῖν δυνάμεως φύσει οὔσης · δι’ αὐτοῦ γοῦν σημαίνομεν ἀλλήλοις ὅσα βουλόμεθα ὡς ὄντος ὀργάνου . πᾶν ὄργανον φυσικῆς δυνάμεως καὶ αὐτὸ φύσει , καθάπερ ὀφθαλμοὶ μὲν τῆς ὀπτικῆς ἐν ἡμῖν δυνάμεως ὄργανα ὄντες φύσεως εἰσι καὶ οὐ τέχνης ἔργον , ὦτα δὲ τῆς ἀκουστικῆς , καὶ ἄλλο τι μόριον ἄλλης . ὁ λόγος ἄρα φύσει ἐστίν , οὐδὲν ἐκ τῆς ἡμετέρας ἔχων ἐπινοίας . δύο τοίνυν οὐσῶν τῶν ἐν τῷ συλλογισμῷ παραληφθεισῶν προτάσεων ὁ Ἀριστοτέλης τῇ μὲν μείζονι συγχωρεῖ , τῇ λεγούσῃ πᾶν ὄργανον πάσης φυσικῆς δυνάμεως φύσει εἶναι , τῆς δὲ ἐλάττονος ἐπιλαμβάνεται , τῆς λεγούσης τὸν λόγον ὄργανον εἶναι τῆς φωνητικῆς ἐν ἡμῖν δυνάμεως . τί ἂν οὖν εἴη τὸ ὄργανον τῆς φωνητικῆς δυνάμεως ῥητέον , ἐπειδὴ φυσικὴ οὖσα δεῖται ὀργάνου , καθάπερ ἑκάστη τῶν ἄλλων | φυσικῶν δυνάμεων , καὶ τί ὢν αὐτῆς ὁ λόγος , ἐπειδὴ λέγεται μὴ εἶναι ὄργανον , οὐκ ἔστι φύσει , ἀλλὰ θέσει . τὰ μὲν οὖν ὄργανα τῆς φωνητικῆς δυνάμεως εἰσιν ὅ τε πνεύμων καὶ ἡ τραχεῖα καλουμένη ἀρτηρία . ταῦτα μὲν ὡς ἁπλῶς φωνῆς , ὡς δὲ διαλέκτου ἥ τε γλῶττα καὶ ἡ ὑπερῴα καὶ τὰ ἄλλα οὑτωσὶ λεγόμενα φωνητικὰ ἢ διαλεκτικὰ ὄργανα . ὁ δὲ λόγος εἴη ἂν αὐτῆς ἀποτέλεσμα διὰ τῆς τοιᾶσδε κινήσεως τῶν ὀργάνων τούτων γινόμενος . διόπερ οὐδὲ ἀνάγκη αὐτὸν εἶναι φύσει · τὰ γὰρ ἀποτελέσματα τῶν φυσικῶν δυνάμεων οὐδὲν κωλύει θέσει εἶναι , καθάπερ ἐπὶ τῆς ὀρχήσεως ἔχει · φυσικῆς γὰρ ἐν ἡμῖν δυνάμεως οὔσης τῆς κατὰ τόπον κινήσεως , ἀποτέλεσμα ταύτης ἡ ὄρχησις οὖσα θέσει ἐστί · καὶ γὰρ ἔστιν ἐν τῷ ὀρχηστῇ τοίως ἢ τοίως κινοῦντι τὰς χεῖρας σημαίνειν φέρε τὸν Ἀχιλλέα τῷ ἄλλοτε ἄλλα διὰ τῶν σχημάτων ὑποδεικνύναι καὶ παραδηλοῦν τῶν περὶ αὐτὸν συμβεβηκότων . καθάπερ οὖν τὸ μὲν κατὰ τόπον κινεῖσθαι φύσει τὸ δὲ ὀρχεῖσθαι θέσει καὶ κατὰ συνθήκην , καὶ τὸ μὲν ξύλον φύσει ἡ δὲ θύρα θέσει , οὕτω καὶ τὸ μὲν φωνεῖν φύσει τὸ δὲ σημαίνειν δι’ ὀνομάτων ἢ ῥημάτων ἢ τῶν ἐκ τούτων συγκειμένων λόγων , ὡς ἐξ ὕλης τῆς ἀρυθμίστου φωνῆς τὸ εἶναι ἐχόντων , εἰδοποιουμένων δὲ ὑπὸ τῆς ἡμετέρας διανοίας , κατὰ συνθήκην καὶ οὐ φύσει . καὶ ἔοικε τὴν μὲν φωνητικὴν δύναμιν ὄργανον οὖσαν τῶν ψυχικῶν ἐν ἡμῖν δυνάμεων , γνωστικῶν ἢ ὀρεκτικῶν , κατὰ φύσιν ἔχειν ὁ ἄνθρωπος παραπλησίως τοῖς ἀλόγοις ζῴοις , | τὸ δὲ ὀνόμασιν ἢ ῥήμασιν ἢ τοῖς ἐκ τούτων συγκειμένοις λόγοις χρῆσθαι πρὸς τὴν σημασίαν , οὐκέτι φύσει οὖσιν ἀλλὰ θέσει , ἐξαίρετον ἔχειν παρὰ τὰ ἄλογα ζῷα , διότι καὶ μόνος τῶν θνητῶν αὐτοκινήτου μετέχει ψυχῆς καὶ τεχνικῶς ἑ\νεργεῖν δυναμένης , ἵνα καὶ ἐν αὐτῷ τῷ φωνεῖν ἡ τεχνικὴ αὐτῇς διαφαίνηται δύναμις . δηλοῦσι δὲ ταῦτα οἱ εἰς κάλλος συντιθέμενοι λόγοι μετὰ μέτρων ἢ ἄνευ μέτρων . Ὅτι μὲν οὖν κατὰ συνθήκην ὁ λόγος καὶ τὰ τούτου μέρη , τό τε ὄνομα καὶ τὸ ῥῆμα , διὰ πολλῶν ἀποδέδεικται · ἀλλ’ ἐπεὶ καὶ ὄργανον αὐτὸν εἶναί φαμεν τῆς τῶν νοημάτων ἢ τῶν πραγμάτων σημασίας , τί ποτέ ἐστι τὸ χρώμενον αὐτῷ ὡς ὀργάνῳ ῥητέον . φανερὸν δὴ ὅτι ἡ διανοητικὴ ψυχή · μόνης γὰρ ταύτης ἔργον τὸ χρῆσθαι λόγῳ . πῶς δὲ δύναται κατὰ συνθήκην ὢν ὄργανον εἶναι φυσικῆς τινος δυνάμεως , εἴ τῳ φαίνοιτο θαυμαστὸν διὰ τὸν λέγοντα κανόνα φύσει εἶναι πᾶν φυσικῆς δυνάμεως ὄργανον , ὑπερφυῆ ταύτην ἐροῦμεν εἶναι τὴν λογικήν τε καὶ τεχνικὴν ἐν ἡμῖν δύναμιν , ἅτε καὶ χωριστὴν παντὸς σώματος ἔχουσαν οὐσίαν . ταῦτα δὲ ὅτι καὶ αὐτῷ τῷ Ἀριστοτέλει δοκοῦντα λέγομεν , δηλοῖ τὰ πρὸς τῷ πέρατι τοῦ δευτέρου βιβλίου τῆς Φυσικῆς ἀκροάσεως παρ’ αὐτοῦ λεγόμενα περὶ τοῦ τὰ ἄλογα ζῷα διανοίας ἐστερημένα μὴ κατὰ τέχνην ἀλλὰ κατὰ φύσιν ἐνεργεῖν , ὡς ἄν τῆς τέχνης ἔκ τινος ὑπὲρ τὴν φύσιν τεταγμένης ἐν ἡμῖν δυνάμεως προαγομένης , ἐν οἷς οὐ τέχνῃ ἀλλὰ φύσει τινί φησιν ἐργάζεσθαι τὴν μὲν χελιδόνα τὴν νεοττιὰν τὸν δὲ ἀράχνην τὸ ἀράχνιον . τί γὰρ δεῖ λέγειν τὰς ἐν τῇ Περὶ ψυχῆς ἀποδείξεις τοῦ χωριστὸν εἶναι τὸν νοῦν τοῦ σώματος ; οὐδὲν οὖν θαυμαστὸν ταύτην διὰ τῶν φυσικῶν ἐνεργοῦσαν δυνάμεων χρῆσθαι μὲν καὶ τοῖς ἐκείνων ὀργάνοις φυσικοῖς ἀναγκαίως οὖσι καὶ ἄλλα δέ τινα ποιεῖν ἑαυτῇ τεχνητὰ ὄργανα πρὸς τὰς οἰκείας ἐνεργείας . καθάπερ οὖν πρὸς τὸ σώζειν τὸ σῶμα καὶ τοὺς πολεμίους ἀμύνεσθαι χρῆται μὲν τοῖς φυσικοῖς ὀργάνοις τῆς κατὰ τόπον κινητικῆς δυνάμεως φύσει οὔσης , χερσὶ καὶ ποσί , χρῆται δὲ καὶ τεχνητοῖς , ξίφει καὶ δόρατι , καὶ ἐπὶ γεωργίας καὶ οἰκοδομίας καὶ τῶν ἄλλων πρακτικῶν ἢ ποιητικῶν ἐνεργειῶν ὡσαύτως · τὸν αὐτὸν καὶ ἐπὶ τοῦ σημαίνειν τρόπον χρῆται μὲν ἡ ψυχὴ τοῖς φυσικοῖς ὀργάνοις τῆς φωνητικῆς καὶ τῆς λεκτικῆς δυνάμεως , πνεύμονι καὶ γλώττῃ καὶ ὑπερῴᾳ καὶ ὀδοῦσι καὶ χείλεσι , χρῆται δὲ καὶ τῷ λόγῳ ἢ τοῖς τούτου μέρεσι , τεχνικῶς μὲν αὐτὰ καὶ κατὰ συνθήκην ὑφιστῶσα ὡς ὄργανα τοῦ σημαίνειν ἐσόμενα περὶ φυσικὴν δὲ ὕλην τὴν φωνὴν ἐργαζομένη καὶ τὴν τούτων γένεσιν , καθάπερ τὴν μὲν τοῦ ξίφους περὶ τὸν σίδηρον τὴν δὲ τοῦ πηδαλίου περὶ τὸ ξύλον . Ἅχρι τούτων ὁ Ἀριστοτέλης παραστήσας ἡμῖν τά τε στοιχεῖα τοῦ λόγου , τὸ ὄνομά φημι καὶ τὸ ῥῆμα , καὶ τὸν ἐξ αὐτῶν συγκείμενον καὶ κοινῶς λεγόμενον λόγον , ἐξ ὧν πᾶσα διάλεκτος ἔχει τὴν γένεσιν , ἑξῆς κατὰ τὰ ἐξ ἀρχῆς διωρισμένα μεταβαίνει ἐπὶ τὴν τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου θεωρίαν , ὃν ἐλέγομεν ἕν τι εἶδος εἶναι τοῦ ἁπλοῦ λόγου , καθάπερ τὸν κλητικὸν τὸν εὐκτικὸν τὸν ἐρωτηματικὸν τὸν προστακτικόν , ὧν ἕκαστον αὐτοτελές ἐστι καὶ καθ’ ἑαυτὸ σημαντικὸν ἀπηρτισμένης διανοίας · καθάπερ γὰρ τὸ ῾ἡ ψυχὴ ἀθάνατός ἐστιν’ ἐδήλωσέ τι , οὕτω καὶ τὸ ‘ἄνδρες δικασταί’ καὶ τὸ αἴθε φιλοσοφήσαιμι’ καὶ τὸ ‘ιπότε ἦλθες;’ καὶ τὸ ‘ἄπελθε πρὸς τόνδε’ . καὶ τοὺς μὲν ἄλλους οὐδὲν προσήκειν φησὶ τῇ προκειμένῃ πραγματείᾳ φιλοσόφῳ τε οὔσῃ καὶ διαλεκτικῇ , ῥητορικῆς δὲ ἢ ποιητικῆς οἰκείαν εἶναι τὴν περὶ τούτων θεωρίαν , διότι οἱ τούτων ἑκατέραν ἐπιτηδεύοντες περί τε τοὺς λόγους αὐτοὺς καθ’ αὑτοὺς ἔχουσι , ῥήτορες μὲν τοὺς ῥυθμοὺς αὐτῶν καὶ τὰς περιόδους καὶ τὰ σχήματα πολυπραγμονοῦντες , γραμματικοὶ δὲ τά τε μέτρα καὶ τῶν πρώτων λέξεων τοὺς σχηματισμοὺς ἢ συσχηματισμοὺς ἢ παρασχηματισμοὺς καὶ κλίσεις καὶ ὅσα τοιαῦτα , καὶ ἔτι μιμεῖσθαί τινας εἰώθασι καλοῦντας ἑτέρους ἢ προστάσσοντας ἢ ἐρωτῶντας ἢ εὐχομένους περί τινων , πολλάκις δὲ καὶ αὐτοπροσώπως κατά τινας τῶν ἐνεργειῶν τούτων ἐνεργοῦσι “ πρώτον μέν , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , τοῖς θεοῖς εὔχομαι πᾶσι καὶ πάσαις ” λέγοντες ἢ “ ἀπόκριναι γὰρ δεῦρό μοι ἀνασιάς’’ . οἱ οὖν περὶ τῶν τεχνῶν τούτων πραγματευόμενοι καὶ τοὺς λόγους εἰς θεωρίαν ὑποκείμενον ἔχοντες σκοπούντων εἴτε μόνα | ταῦτα παρὰ τὸ ἀποφαντικὸν τοῦ λόγου τὰ εἴδη εἴτε καὶ ἄλλο τι , καὶ εἴτε εἰς πεπερασμένα εἴτε εἰς ἄπειρα τούτων ἕκαστον διαιρεῖται , μᾶλλον δὲ διὰ ποίων πεπερασμένων ἀριθμῶν καθ’ ἕκαστον αὐτῶν ἡ ἀπὸ τοῦ ἑνὸς ἐπὶ τὸ ἄπειρον γίνεται πρόοδος · τοῦτο γὰρ προσήκει τῷ καθ’ ἕκαστα τεχνίτῃ περὶ τῶν ὑποβεβλημένων αὐτῷ πραυμάτων θεωρεῖν , ὡς διώρισεν ὁ ἐν τῷ Φιλήβῳ Σωκράτης . δοκεῖ δὲ τοῦτο ἔργον εἶναι ῥητορηκῆς μὲν ἢ ποιητικῆς οὐκ αὐτόθεν , τῆς δὲ κοινῶς λεγομένης τῶν λόγων τέχνης , περὶ ἧς ὁ θειότατος Πλατῶν μετὰ τὴν ἐν τῷ Φαιδρῷ παλινῳδίαν ἡμᾶς ἐδίδαξεν , ἧς ἐστιν ἔργον καὶ ποιητικῆς καὶ ῥητορικῆς τὰς ἀρχὰς ἐπισκέψασθαι . τῇ δὲ προκειμένῃ πραγμαιείᾳ προσήκειν φησὶ μόνην τὴν τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου θεωρίαν , διότι προῃρήμεθα μὲν 13 παραδοῦναι τὰς ἀρχὰς τῆς ἀποδεικτικῆς ἐπιστήμης , τὸν δὲ περὶ τούτων πραγματευόμενον οὐδὲν ἄλλο εἶδος τοῦ λόγου πολυπραγμονεῖν χρὴ παρὰ τὸ ἀποφαντικόν , ὃ μόνον προσήκει τῷ φιλοσόφῳ θεωρεῖν ὡς τὴν ἀπόδειξιν περιειληφὸς καὶ πρὸς τὴν κατάληψιν αὐτῆς ἀναγκαῖον , δι’ ἧς μόνης γινώσκειν δυνατὸν ἀκριβῶς τῶν ὄντων τὴν φύσιν . Διττῆς γὰρ οὔσης τῆς τοῦ λόγου σχέσεως , καθὰ διώρισεν ὁ φιλόσοφος Θεόφραστος , τῆς τε πρὸς τοὺς ἀκροωμένους , οἷς καὶ σημαίνει τι , καὶ τῆς πρὸς τὰ πράγματα , ὑπὲρ ὧν ὁ λέγων πεῖσαι προτίθεται τοὺς ἀκροωμένους , περὶ 25 μὲν τὴν σχέσιν αὐτοῦ τὴν πρὸς τοὺς ἀκροατὰς καταγίνονται ποιητικὴ καὶ ῥητορική , διόπερ ἔργον αὐταῖς ἐκλέγεσθαί τε τὰ σεμνότερα τῶν ὀνομάτων , ἀλλὰ μὴ τὰ κοινὰ καὶ δεδημευμένα , | καὶ ταῦτα ἐναρμονίως συμπλέκειν ἀλλήλοις , ὥστε διὰ τούτων καὶ τῶν τούτοις ἑπομένων , οἷον σαφηνείας γλυκύτητος καὶ τῶν ἄλλων ἰδεῶν ἔτι τε μακρολογίας καὶ βραχυλογίας , κατὰ καιρὸν πάντων παραλαμβανομένων , ἧσαί τε τὸν ἀκροατὴν καὶ ἐκπλῆξαι καὶ πρὸς τὴν πειθὼ χειρωθέντα ἔχειν . τῆς δέ γε πρὸς τὰ πράγματα τοῦ λόγου σχέσεως ὁ φιλόσοφος προηγουμένως ἐπιμελήσεται τό τε ψεῦδος διελέγχων καὶ τὸ ἀληθὲς ἀποδεικνύς , ὧν ἑκάτερον ἀπόφανσίν τινα ἀμφισβητουμένην δι’ ἐναργῶν ἀποφάνσεων προτίθεται συμπεραίνεσθαι . αὐτὸς δὲ οὗτος ὁ ἀποφαντικὸς λόγος κοινωνῶν τοῖς ἄλλοις ἅπασιν εἴδεσι τοῦ λόγου κτὰ τὸ σημαντικὸς εἶναι τίνα ποτὲ ἔχει φύσιν καὶ πῇ τῶν ἄλλων τοῦ λόγου εἰδῶν διαφέρει , πρὸ τούτων παραδίδωσιν ὁ Ἀριστοτέλης ἀποφαντικὸς δὲ οὐ πᾶς λέγων , ἀλλ’ ἐν ᾧ τὸ ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι ὑπάρχει . καὶ δεῖ ἐφιστάνειν ὅτι τὸν ὁρισμὸν τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου διὰ τούτων ἀποδίδωσιν οὐδὲν προσδεηθεὶς καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως πρὸς τὴν τούτου διδασκαλίαν , ὅπερ ἐν τοῖς ἐξῆς δόξας τισὶ ποιεῖν δέδωκεν αὐτοῖς ὑπονοεῖν ὅτι τὸν τῶν ὁμῶ · νύμων φωνῶν εἰς τὰ σημαινόμενα τρόπον διαιρεῖται ἡ ἀπόφανσις εἴς τε τὴν κατάφασιν καὶ τὴν ἀπόφασιν , ἀλλ’ οὐχὶ τὸν τῶν γενῶν εἰς τὰ εἴδη . καίτοι τίς ἄν εἴη ὁρισμὸς φωνῆς ὁμωνύμου μηδεμίαν κοινὴν φύσιν σημαινούσης ; εἰ δὲ καὶ πρὸς τὸν ὁρισμὸν τῆς καταφάσεως καὶ τῆς ἀποφάσεως ἡ ἀπόφανσις παραλαμβάνεται , δι’ ὧν ῥηθήσεται “ κατάφασις μέν ἐστιν ἀπό · φάνσις τινος κατά τινος , ἀπό|φασις δὲ ἀπόφανσίς τινος ἀπό τινος’’ , πῶς οὐ σαφέστατα γένος ἀμφοῖν ἡ ἀπόφανσις ἀναφαίνεται οὖσα , τῶν ὁμωνύμων φωνῶν οὐδέποτε πρὸς τὴν τῶν ὁρισμῶν συμπλήρωσιν παραλαμβανομένων ; διόπερ συνάπτει τοῖς διορισμοῖς περὶ τοῦ ἀποφαντικοῦ εἴδους τοῦ λόγου , περὶ οὗ λοιπὸν προηγουμένως ποιήσεται τὴν διδασκαλίαν , τὴν τῶν εἰδῶν αὐτοῦ θεωρίαν , καταφάσεως τε καὶ ἀποφάσεως , λέγων · Ἔστι δὲ εἷς πρῶτος λόγος ἀποφαντικὸς κατάφασις , εἶτα ἀπόφασις · οἱ δὲ ἄλλοι πάντες συνδέσμῳ εἷς . Δι’ ὧν διττὴν εἶναι τῶν λόγων φησὶ τὴν ἕνωσιν , τὴν μὲν αὐτῶν καθ’ αὑτοὺς οἷον αὐτοφυῶς αὐτοῖς ἐνυπάρχουσαν , καθάπερ ἐπὶ τοῦ ‘Σωκράτης περιπατεῖ’ , τὴν δὲ θέσει τινὶ ἔξωθεν αὐτοῖς ἐπιγινομένην ὑπὸ τοῦ δι’ αὐτὸ τοῦτο καλουμένου συνδέσμου , καθάπερ ἐπὶ τοῦ ‘Σωκράτης κάθηται καὶ Πλατῶν περιπατεὶ’ · δύο γὰρ ὄντας ἐναργῶς ἐνταῦθα τοὺς λόγους , τὸν ‘Σωκράτης κάθηται’ καὶ τὸν ‘Πλάτων περιπατεῖ’ , ὁ καί σύνδεσμος ἐμβληθεὶς μέσος ὥσπερ συνδεῖν δι’ ἑαυτοῦ μέσου καὶ ἑνοῦν ἔδοξε . τὸν αὐτὸν · δὲ ἔχουσι τρόπον καὶ οἱ ὑποθετικοὶ πάντες λεγόμενοι λόγοι · καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ἐκ πλειόνων μέν εἰσιν ἁπλῶν λόγων ἡνωμένων δὲ ὑπὸ τοῦ συναπτικοῦ προσαγορευομένου συνδέσμου , οἷον ‘εἰ ἡμέρα ἐστίν , ἥλιος ὑπὲρ γῆν ἐστι’ · δύο γὰρ πάλιν ὄντας λόγους τὸν ‘ἡμέρα ἐστί’ καὶ τὸν ‘ἥλιος ὑπὲρ γῆν ἐστιν’ ὁ εἰ σύνδεσμος συνάψας τὴν τῆς ἑνώσεως ἀπετέλεσε φαντασίαν . καὶ ἔστι τὸ ἓν τῶν τοιούτων λόγων εἶδος οὐχὶ ὑπάρξεως μιᾶς δηλωτικόν ἐναργῶς γὰρ πολλὰ τὰ ὑπ’ αὐτῶν σημαιν|όμενα ) , ἀλλ’ ἀκολουθίας μιᾶς τῶν ὑπ’ αὐτῶν σημαινομένων ὑπάρξεων ἢ διαστάσεως μιᾶς , ὥσπερ ἐπὶ τῶν κατὰ διάζευξιν λεγομένων λόγων , οἷον ‘ἤτοι ἡμέρα ἐστὶν ἢ νύξ ἐστι’ . διὸ καὶ τῶν λόγων ὁ μὲν ὕπαρξιν μίαν σημαίνων ὁ κυρίως εἷς ἀνάλογος ἂν εἴη τῷ μηδέπω τετμημένῳ ξύλῳ καὶ διὰ τοῦτο ἑνὶ λεγομένῳ , ὁ δὲ πλείονας ὑπάρξεις δηλῶν διά τινα δὲ σύνδεσμον ἡνῶσθαί πως δοκῶν ἀναλογεῖ τῇ νηὶ τῇ ἐκ πολλῶν μὲν συγκειμένῃ ξύλων ὑπὸ δὲ τῶν γόμφων φαινομένην ἐχούσῃ τὴν ἕνωσιν . Τοῦ δὲ κυρίως ἑνὸς ὄντος λόγου καὶ διὰ τοῦτο φύσει προτέρου ὄντος τοῦ συνδέσμῳ τὸ ἓν ἔχοντος ὁ μέν τίς ἐστι κατάφασις ὁ δὲ ἀπόφασις . ἔστι δέ τις καὶ τῆς καταφάσεως πρὸς τὴν ἀπόφασιν διαφορὰ οὐ κατὰ τὸ ἕν ὁμοίως γὰρ εἷς τῶν λόγων τούτων ἑκάτερος οὐδεμιᾶς ἔξωθεν βοηθείας δεηθεὶς πρὸς τὴν ἕνωσιν ) , ἀλλὰ κατὰ τὸ πρῶτον · οὐ γὰρ ὁμοίως πρῶτος λόγος . τούτων ἑκάτερος , ἀλλὰ προτέρα τῆς ἀποφάσεως ἡ κατάφασις κατὰ τὴν ἁπλότητα τῆς λέξεως , διότι τὸ ἀρνητικὸν προσλαβοῦσα μόριον ἀπόφασις γίνεται , προυφεστάναι δὲ ἀνάγκη τὸν τὴν προσθήκην δεχόμενον τοὐ ἐκ τῆς προσθέσεως ἀποτελουμένου . διὰ τοῦτο μὲν οὖν καὶ ὁ Ἀριστοτέλης οὕτως εἶπεν ἕνα πρῶτον εἶναι λόγον ἀποφαντικὸν τὴν κατάφασιν , εἶτα τὴν ἀπόφασιν , τὸ εἶτα οὐ περὶ τοῦ ἑνὸς ἀλλὰ περὶ τοῦ πρώτου λέγων . δι’ αὐτὸ δὲ τοῦτο λόγον ἔχειν ἡ τοῦ Ἀφροδισιέως δόξα περὶ τῆς ἀποφάνσεως δοκεῖ , μὴ συγχωροῦσα γένος αὐτὴν εἶναι καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως · πῶς γὰρ ἐν οἷς τὸ πρότερον καὶ τὸ ὕστερον τὸ τούτων κοινῶς κα|τηγορούμενον ὁμοίως γὰρ αὐτῶν ἑκατέρα δεκτικὴ ψεύδους τε καὶ ἀληθείας ) ἀλλὰ κατά τι συμβεβηκὸς ἔξωθεν , οἷον τὴν τῶν λέξεων ἁπλότητα . τότε δὲ τὸν είρημένον κανόνα χώραν ἔχειν λέγομεν , ὅταν κατ’ αὐτὸ τὸ κοινῶς κατηγορούμενον ἔχωσι τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον τὰ ὑπ’ αὐτό . τοῦτο μὲν οὖν πολλαχοῦ διὰ πολλῶν ἀποδέδεικται · ἐνταῦθα δὲ κατηγοροῦντες τὴν ἀπόφανσιν κοινῶς καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως , οὐ λέγομεν τὴν μὲν κατάφασιν πρώτην ἀπόφανσιν εἶναι , τὴν δὲ ἀπόφασιν δευτέραν ἀπόφανσιν , ἀλλὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύιερον , ὡς εἴρηται , κατὰ τὴν ἁπλότητα τῶν λέξεων νοητέον . Τοῦ δὲ Ἀριστοτέλους σαφῶς λέγοντος ὅτι τῶν παρὰ τὴν κατάφασιν καὶ τὴν ἀπόφασιν ἀποφαντικῶν λόγων ἕκαστος συνδέσμῳ πάντως ἐστὶν εἷς , ἐπιζητήσειεν ἄν τις τί ἐροῦμεν περὶ τοῦ λόγου τοῦ λέγοντος ‘ἡλίου ὑπὲρ γῆν ὄντος ἡμέρα ἐστίν’ · οὔτε γὰρ ἁπλοῦς οὗτος ὁ λόγος οὔτε συνδέσμου πρὸς τὴν ἕνωσιν φαίνεται δεηθείς . πρὸς ὃν ῥητέον ὅτι δύο μὲν αὐτοτελεῖς ἀποφάνσεις συμπλακῆναι ἀλλήλαις πρὸς ἑνὸς λόγου γένεσιν συνδέσμου χωρὶς ἐνεργείᾳ ληφθέντος ἀδύνατον · τὸ γοῦν ‘ἥλιος ὑπὲρ γῆν ἐστιν’ αὐτοτελὲς ὂν τῷ ‘ἡμέρα ἐστίν’ αὐτοτελεῖ καὶ αὐτῷ ὄντι πῶς ἄν συγκραθείη δίχα τοῦ συναπτικοῦ συνδέσμου ; πολλάκις δέ γε τὴν ἡγουμένην τῶν προτάσεων ἅμα τῷ συνδέσμῳ μεταρρυθμίζομεν οὕτως , ὥστε μηκέτι μὲν αὐτοτελῆ εἶναι πρὸς ἀπόφανσιν , τῷ δὲ δυνάμει περιέχειν τὸν σύνδεσμον ἢ τὸ τῷ συνδέσμῳ ἰσοδυναμοῦν κτὰ τοῦτο ἐπίρρημα πρὸς τὴν ἑπομένην τῶν προτάσεων καὶ αὐτοτελῆ μεμενηκυῖαν συμφύεσθαι , καθάπερ ἔχει καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου · τὸ γὰρ ‘ἡλίου ὑπὲρ γῆν ὄντος’ ἀτελὲς πρὸς ἀπόφανσιν δυνάμει δὲ περιέχον ἡ τὸ ὅτε ἐπίρρημα ἢ τὸν εἰ συναπτικὸν σύνδεσμον καὶ ταὐτὸν φθεγγόμενον τῷ ‘ὅτε ἥλιος ὑπὲρ γῆν ἐστι’ καὶ τῷ ‘ εἰ ὁ ἥλιος ὑπὲρ γῆν ἐστιν’ , ὧν ἑκάτερον ἀτελές ἐστι πρὸς <τὸ> τὴν προτεθεῖσαν σασθαι ἀπόφανσιν διὰ τὴν τοῦ συνδέσμου ἢ τοῦ ἐπιρρήματος προσθήκην , παραπλησίως τῷ δυνάμει ταῦτα ἐν ἑαυτῷ περιέχοντι , οἷον τῷ ‘ἡλίου ὑπὲρ γῆν ὄντος’ · διὸ καὶ συμφύεσθαι παραπλησίως ἐκείνοις δύναται πρὸς τὸ ἑπόμενον τὸ ‘ἡμέρα ἐστίν’ . Ἀνάγκη δὲ πάντα λόγον ἀποφαντικὸν ἐκ ῥήματος εἶναι ἢ πτώσεως ῥήματος · καὶ γὰρ ὁ τοῦ ἀνθρώπου λόγος , ἐὰν μὴ τὸ ἔστιν ἢ ἦν ἢ ἔσται ἤ τι τοιοῦτον προστεθῇ , οὔπω λόγος ἀτοφαντικός , διότι δὴ ἕν τί ἐστιν ἀλλ’ οὐ πολλὰ τὸ ζῷον πεζὸν δίπουν · οὐ γὰρ δὴ τῷ σύνεγγυς εἰρῆσθαι εἷς ἔσται . ἔστι δὲ τοῦτο ἄλλης πραγματείας εἰπεῖν . Προθέμενος διαλεχθῆναι περὶ τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου καὶ τῶν τούτου εἰδῶν , καταφάσεως τε καὶ ἀποφάσεως , ἐπειδὴ τούτων ἑκάτερον τὸ μέν τι ἔχει κατηγορούμενον τὸ δὲ ὑποκείμενον . διαφοράν τινα τούτων ἡμῖν παραδίδωσι δίδωσι συμβαλλομένην αὐτῷ πρὸς τὴν διάρθρωσιν τῶν ἐφεξῆς ῥηθησομένων · λέγει γὰρ ὅτι τὸν μὲν κατηγορούμενον ὅρον ἐν τῇ προτάσει πᾶσα ἀνάγκη ῥῆμα εἶναι ἢ πτῶσιν ῥήματος ( ἴσως δέ ποτε | καὶ ἀόριστον ῥῆμα , καθάπερ ἐν ταῖς ἀποφάσεσιν , ὅπερ ἔοικε συμπεριειληφέναι τῷ ῥήματι διὰ τούτων ὁ Ἀριστοτέλης ἡ ὡς προηγουμένως μὲν περὶ καταφάσεως διαλεγόμενος παραλελοιπέναι ) , τὸν δὲ ὑποκείμενον οὐ πάντως ὄνομα ἡ πτῶσιν ὀνόματος ἢ ἀόρισον ὄνομα , ἀλλ’ ἔστιν ὅτε καὶ λόγον ἐκ πλειόνων ὀνομάτων συγκείμενον · ὅταν μὲν γὰρ εἴπω ‘Σωκράτης ὑγιαίνει’ ‘Σωκράτης ὑγίανε’ , τοῦ ὑποκειμένου ἐν τούτοις ὀνόματος ὄντος ὁ κατηγορούμενος ποτὲ μέν ἐστι ῥῆμα ποτὲ δὲ πτῶσις ῥήματος , ὅταν δὲ εἴπω ‘ Σωκράτης ἐστί’ ‘Σωκράτει μεταμέλει’ ‘οὐ Σωκράτης ἐστί’ ‘ζῷον λογικὸν θνητόν ἐστι’ , τὸ ὑποκείμενον ἐν τούτοις οὐ μόνον ἐστὶν ὄνομα ἢ πιῶσις ὀνόματος , ἀλλὰ ποτὲ καὶ ἀόριστον ὄνομα ποτὲ δὲ λόγος ἐξ ὀνομάτων συνεστὼς πλειόνων . ἀλλ’ οὐχ οὕτω λέγεται ταῦτα σαφῶς ὑπὸ τοὐ Ἀριστοτέλους διὰ τὸ σύντομον τῆς ἀπαγγελίας · εἰπὼν γὰρ σαφῶς τὸ περὶ τοὐ κατηγορουμένου ᾐνίξατο μόνον τὸ κατὰ τὸν ὑποκείμενον , εἰπὼν καὶ γὰρ ὁ τοῦ ἀνθρώπου λόγος , ἐὰν μὴ τὸ ἔστιν ἢ τὸ οὐκ ἔστιν ἢ ᾖν ἢ ἔσται ἤ τι τοιοῦτον προστεθῇ , οὔπω λόγος ἀποφαντικός . Ἀλλὰ διὰ τί περὶ μὲν τοῦ κατηγορουμένου λέγεται διὰ τούτων , ὡς ἄνευ τούτου μὴ ἂν γενομένης προτάσεως , περὶ δὲ τοῦ ὑποκειμένου τὸ ὅμοιον οὐ προστίθεται , καίτοι ὁμοίως ἑκατέρου τούτων τῆς προτάσεως δεομένης καὶ ῥηθέντων ἤδη τούτων ἐν τοῖς προλαβοῦσιν ὡς οὔτε τὸ ὄνομα , κἄν ἡ σύνθετον , δύναται σημῆναί τι ἀληθὲς ἢ ψεῦδος ῥήματος χωρὶς οὔτε τὸ ῥῆμα δίχα ὑποκειμένου τινός , ὡς ἐδιδάχθημεν ἐν τῷ συμπεράσματι τῶν περὶ τοῦ ῥήματος λόγων ; | ἔστι μὲν οὖν πρὸς τὴν ἀπορίαν ταύτην ἀπαντῶντας λέγειν , ἅπερ φησὶν ὁ φιλόσοφος Πορφύριος , ὡς ἐν τῷ κατηγορικῷ εἴδει τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου τὸ κῦρος ἔχει μάλιστα τὸ κατηγορούμενον ὡς τὴν ὕπαρξιν ἢ ἀνυπαρξίαν τῆς ἀποφάνσεως σημαῖνον διὸ καὶ ἐντεῦθεν ὁ ὅλος λόγος κατηγορικὸς ὀνομάζεται , καὶ τὸ ἀρνητικὸν μόριον ἐν ταῖς ἀποφάσεσιν ὡς κυριωτέρῳ τούτῳ προστίθεμεν , ἵνα τῆς καταφάσεως ἀναιρεθείσης διὰ τῆς ἀναιρέσεως τοῦ κυριωτάτου τῶν ἐν αὐτῇ μορίων ἡ ἀπόφασις γένηται ) , καὶ διὰ τοῦτο περὶ μόνου τούτου τοῦ μορίου ποιεῖται τὸν λόγον ἐν τούτοις ὁ Ἀριστοτέλης , ὡς τούτου χωρὶς ἀποφάνσεως οὐκ ἂν γενομένης . μήποτε δὲ προσφυέστερον ᾖ τοῖς προκειμένοις τὸ λέγειν ὅτι ἐν οἷς μὲν περὶ τοῦ ὀνόματος ἦν ὁ λόγος , ἐπεσημήνατο ὡς οἷον ἄν ληφθῇ , οὐκ ἄν γένοιτο δίχα ῥήματος αὔταρκες πρὸς τὸ ποιῆσαι ἀπόφανσιν ( “ καὶ γὰρ ὁ τραγέλαφος φησί , σημαίνει μέν τι , οὔπω δὲ ἀληθὲς ἢ ἐὰν μὴ τὸ εἶναι ἢ τὸ μὴ εἶναι προστεθῇ , ἢ ἁπλῶς ἢ κατὰ χρόνον’’ ) , καὶ πάλιν ἐν οἷς διελέγετο περὶ τοῦ ῥήματος , τὰ αὐτὰ καὶ περὶ τούτου ἐπισημαινόμενος ἔλεγεν ὡς οὐκ ἔστιν αὔταρκες αὐτὸ καθ’ αὑτὸ λεγόμενον πρὸς ἀποφάνσεως γένεσιν · ἐνταῦθα δὲ οὐκέτι προσετίθει τὸ ‘δίχα ὀνόμτος’ αὐτόθεν γὰρ ὁ λόγος ἠλέγχετο διὰ τὰς λόγοις ὑποκειμένοις χρωμένας προτάσεις ) , ἀλλ’ ὅτι μόνον χρεία καὶ ἑτέρου τινός , ᾧ προστιθέμενον καὶ συντιθέμενον τὸ ῥῆμα ποιήσει τὴν ἀπόφανσιν τὴν τὸ εἶναι ἢ τὸ μὴ εἶναι σημαίνουσαν · ἐν δὲ τοῖς μετ’ ἐκεῖνα παραδεδομένοις περὶ λόγου διαλεχθεὶς καὶ εἰπὼν ὅτι ἐστὶ σημαντικὴ φωνὴ | μέρος ἔχουσα σημαντικόν , ὅπερ κοινῶς ὑπάρχειν τοῖς τελείοις καὶ τοῖς ἀτελέσι λόγοις ἐλέγομεν , καὶ μεταβὰς ἐπὶ τὴν θεωρίαν τῆς ἀποφάνσεως καὶ τῶν ταύτης εἰδῶν , ὥσπερ δείσας μή τις ὑπολάβῃ τοὺς ὁριστικοὺς λόγους ἅτε συνθέτους ἐκ πλειόνων ὄντας καὶ σημαντικοὺς μιᾶς φύσεως ὑπάρχοντας δύνασθαι ποιεῖν ἀπόφανσιν , διὰ τοῦτο νῦν ταῦτα προστίθησι , περὶ ὧν οὐδέπω φαίνεται διειλεγμένος . ἐπεὶ δὲ ὅλως ὁρισμῶν ἐν τούτοις πεποίηται μνείαν , οὗτοι δέ εἰσιν ἐκ πλειόνων ὀνομάτων συγκείμενοι λόγοι περὶ τὴν οὐσίαν τοῦ αὐτοῦ πράγτὸ μάτος στρεφομένων καὶ διὰ τοῦτο εἷς ἕκαστος τούτων , πολλῆς δὲ πραγματείας ἡ τούτου δεῖται θεωρία ποτὲ μὲν γὰρ ἐκ τῶν συμπεφορημένων ὀνομάτων οὐσία μία σημαίνεται καὶ εἷς ἐξ αὐτῶν ἀποτελεῖται λόγος , ποτὲ δὲ οὐχ εἷς ) , ἀναβάλλεται τὴν τούτων παράδοσιν εἰς τελειοτέραν τινὰ πραγματείαν , ἧς ἔργον ἐστὶ τὰ ὄντα ᾗ ὄντα ἐστὶν ἐπισκοπεῖν . διόπερ ἔν τε τῷ ἑβδόμῳ καὶ ἐν τῷ ὀγδόῳ βιβλίῳ τῆς Μετὰ τὰ φυσικὰ πολὺν περὶ τούτου ποιήσεται λόγον , τὸ μὲν γένος , ἵνα συνελόντες εἴπωμεν τὸ κεφάλαιον τῶν ἐν ἐκείνοις παραδεδομένων , ὕλης ἐν τῷ ὁρισμῷ λόγον ἔχειν ἀποφαινόμενος , τὴν δὲ διαφορὰν καὶ μάλιστα τὴν ἐσχάτην καὶ μόνῳ τῷ ὁριστῷ πράγματι ἐφαρμόττουσαν εἰδοποιὸν γίνεσθαι καὶ τελειωτικὴν τῆς οἰκεία·ς ὕλης , οὐδενὸς ἑτέρου δεηθεῖσαν πρὸς τὴν ἕνωσιν τὴν πρὸς αὐτήν · οὐ γὰρ πρὸς κεχωρισμένον τι καὶ καθ’ αὑτὸ ὑφεστηκὸς ἴσχει τὴν ἕνωσιν , ἀλλ’ ἔστι τὸ εἶδος διάθεσίς τις τῆς προσεχοῦς ὕλης , τό τε καθόλου καὶ νοητὸν τῆς | νοητῆς λεγομένης ὕλης , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν τῆς κατὰ τὸ γενικώτερον ἐπινοουμένης , καὶ τὸ αἰσθητὸν καὶ καθ’ ἕκαστα τῆς κατ’ αὐτὸ διατίθεσθαι πεφυκυίας . διὰ ταῦτα τοίνυν ὅ τε ὁριστικὸς λόγος εἷς , οὐκ ἐκ διακεκριμένων πρότερον ἔπειτα συνελθουσῶν ἀλλήλαις ἰδιοτήτων συγκείμένος , καὶ τῶν καθ’ ἕκαστα πραγμάτων ἕκαστον ἕν · οὕτω γὰρ ἔχειν ἀνάγκη τὸ διακείμενον μετὰ τῆς οἰκείας ὑφεστὸς διαθέσεως οἷον ἐπὶ τῆς χαλκῆς σφαίρας , καὶ οὐδ’ ἄν ἐπινοήσειέ τις τὸ διακείμενον μὴ καὶ τὴν διάθεσιν συνεπινοήσας . τὸ μὲν οὖν κυρίως τόν τε ὁριστικὸν λόγον ἕνα ποιοῦν , καὶ αὐτὸ μέντοι τὸ ὁριστὸν πρᾶγμα , τοῦτο παραδίδωσιν ἐν ἐκείνοις · ἣν δὲ ἄν τις ἀπερισκέπτως ἀποδέδωκεν αἰτίαν τῆς τοῦ ἑνὸς λόγου γενέσεως , τὸ ἐφεξῆς ἀλλήλοις τὰ συμπληροῦντα αὐτὸν ὀνόματα λέγεσθαι μὴ διαλαμβανόμενα σιωπῇ μέσῃ , ταύτην ὡς ἀνόητον ἐπιρραπίζει λέγων οὐ γὰρ δὴ τῷ σύνεγγυς εἰρῆσθαι εἷς ἔσται · δεῖ μὲν γὰρ ἐπὶ τοῦ ἑνὸς ἐσομένου λόγου τὰ ὀνόματα ἐξ ὧν ἐστιν ἐφεξῆς λέγεσθαι μὴ διαναπαυομένης τῆς φωνῆς , ὡς ὅταν γε αὐτὸ καθ’ αὑτὸ εἴπωμεν ἕκαστον οὐ λεγόντων ἡμῶν ὁρισμόν , ἀλλ’ οὐδὲ μίαν ποιούντων πρότασιν κοινῶς ἐπαγομένου πάσι του ῥήματος , ἀλλὰ τοσαύτας ὅσα καὶ τὰ ὡς ἐν ἀσυνδέτῳ ἀπαριθμήσει λεγόμενα ὀνόματα οἷον ‘ζῷον’ εἶτα ‘λογικόν’ εἶτα ‘θνητόν ἐστι’ · δόξει γὰρ ἑκάστῳ προσυπακούεσθαι τὸ ἐστίν . οὐ μὴν αὔταρκες τὸ τὰ τυχόντα ὀνόματα ἐφεξῆς ἀλλήλοις καὶ ἀδιακόπως εἰπεῖν πρὸς τὸ ἕνα ποιῆσαι λόγον ἢ ὁριστικὸν ἢ ἀποφαντικόν · ὅταν γὰρ ἢ μόνων οὐσιῶν συμ|φύεσθαι μὴ δυναμένων , οἷον εἰδῶν ἢ ἀτόμων , ἢ μόνων συμβεβηκότων τύχωσιν ὄντα σημαντικά , οὐκ ἄν ποτε γένοιτο ἐξ αὐτῶν εἷς λόγος , οἷον ὅταν εἴπω ‘ἄνθρωπος βοῦς ἵππος’ ἢ ‘Σωκράτης Πλάτων Ἀλκιβίδης’ ἢ ‘φιλόσοφος σιμὸς φαλακρὸς βαδίζει’ , διὰ τὸ ταῖς μὲν οὐσίαις συμφύεσθαι τὰ συμβεβηκότα ὡς ἐν ὑποκειμέναις αὐταῖς ὑφίστασθαι πεφυκότα , μήτε δὲ τὰς κατ’ εἶδος ἡ κατ’ ἀριθμὸν διακεκριμένας οὐσίας ἀλλήλαις , μήτε μὴν τὰ συμβεβηκότα , ὧν οὐδὲ ὑφίστασθαί τι δυνατὸν δίχα τῶν ὑποκειμένων · διὸ καὶ τοῖς εἰρημένοις ἀνάγκη τὸ ‘τὶς’ ἀόριστον ὄνομα προσυπακούεσθαι , τὴν χρείαν πληροῦν τοῦ ὑποκειμένου καὶ ποιοῦν τὸν ὅλον λόγον ψεύδεσθαι ἢ ἀληθεύειν . ἔστι δὲ εἷς λόγος ἀποφαντικὸς ἢ ὁ ἓν δηλῶν ἢ ὁ συνδέσμῳ εἷς , πολλοὶ δὲ οἱ πολλὰ καὶ μὴ ἓν ἢ οἱ ἀσύνδετοι . Παραδοὺς τὴν κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον διαφορὰν τῶν ἁπλῶν καὶ ἀποφαντικῶν λόγων καὶ διδάξας ὡς προηγεῖται τὸ καταφατικὸν εἶδος τοῦ ἀποφατικοῦ , διὰ τούτων προστίθησι τὴν κατὰ τὸ ἓν καὶ τὸ πλῆθος αὐτῶν ἀντίθεσιν ἑτέραν οὖσαν παρὰ τὴν κατὰ τὸ πρῶτον καὶ ὕστερον . ἰστέον γὰρ ὅτι δύο τούτων ἐξ ἀνάγκης περὶ πάντα λόγον θεωρουμένων , λέξεως τε καὶ σημασίας , περὶ μὲν τὴν λέξιν δύο θεωροῦνται τοῦ ἑνὸς λόγου διαφοραί , μία μὲν κατὰ τὸ ἁπλοῦν καὶ σύνθετον ἐκ πλειόνων ἁπλῶν λόγων , ἑτέρα δὲ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον προηγουμένως μὲν ἐν τοῖς ἁπλοῖς , διὰ τούτους δὲ καὶ ἐν τοῖς συνθέτοις , ἐκ τῆς ποιότητος δηλονότι τῶν προτάσεων , τοῦ κατα|φατικοῦ λέγω καὶ ἀποφατικοῦ , τῆς τοιαύτης τάξεως ἀναφαινομένης ) , περὶ δέ γε τὴν σημασίαν μία , ἡ κατὰ τὸ ἓν καὶ τὸ πλῆθος τῶν σημαινομένων . τῶν οὖν περὶ τὴν λέξιν θεωρουμένων ἀντιθέσεων μίαν παραδοὺς διὰ τῶν προλαβόντων τὴν κατὰ τὸ πρῶτον καὶ ὕστερον , δι’ ὧν ἔλεγεν ἔστι δὲ εἷς πρῶτος λόγος ἀποφαντικὸς κατάφασις , εἶτα ἀπόφασις , εἶτα διδάξας ὡς οὐ μόνους τούτους τοὺς λόγους ἀξιοῦμεν τῆς τοῦ ἑνὸς προσηγορίας τῷ ἐπαγαγεῖν οἱ δὲ ἄλλοι πάντες συνδέσμῳ εἷς , τοῦτ’ ἔστιν οὐ κυρίως , οὐ μὴν ἔτι προσθεὶς ὅτι οὗτοι οἱ συνδέσμῳ τὸ ἓν ἔχειν λεγόμενοι λόγοι σύνθετοί εἰσιν ἐκ τῆς ἁπλῆς καταφάσεως καὶ τῆς ἁπλῆς ἀποφάσεως , δι’ οὗ παραδέδωκεν ἂν καὶ τὴν κατὰ τὸ ἁπλοῦν καὶ σύνθετον διαφορὰν τῶν ἀποφαντικῶν λόγων , ἀλλὰ τοῦτο εἰς ἕτερον καιρὸν ἀναβαλλόμενος , ἐν τούτοις τὴν ἀπὸ τῶν σημαινομένων ἡμῖν διὰ κρίσιν αὐτῶν προστίθησι , τὸν μὲν ἕνα ποιοῦσαν λόγον καὶ ἀληθῶς καὶ φαινομένως , τὸν δὲ φαινομένως μὲν ἕνα κατὰ ἀλήθειαν δὲ πολλούς · προσθήσει δὲ σαφῶς ὀλίγον ὕστερον καὶ τὴν κατὰ τὸ ἁπλοῦν καὶ τὸ σύνθετον αὐτῶν ἀντίθεσιν . τίνα οὖν τρόπον ἀπὸ τῶν σημαινομένων τόν τε ἕν λόγον καὶ τοὺς πολλοὺς διακρίνομεν ; φησὶ δὴ ὡς ἔνθα μὲν ἑκάτερος τῶν συμπληρούντων τὴν πρότασιν ὅρων μιᾶς τινος φύσεως ἐστι δηλωτικός , μίαν εἶναί φαμεν ταύτην τὴν πρότασιν , κἄν ὁρισμὸν ὅλον ἀντὶ ὀνόματος ἢ ὑποκείμενον ἢ κτηγορούμενον ἢ καὶ ἄμφω λάβῃς , οἷον ὅταν εἴπω ‘ τὸ ζῷον λογικὸν θνητὸν οὐσία ἔμψυχος αἰσθητική ἐστιν’ · ὅταν δὲ πλειόνων πραγμάτων ὁποτεροσοῦν τῶν ὅρων | σημαντικὸς ὢν τυγχάνῃ , πλείονας εἶναί φαμεν ταύτας τὰς προτάσεις , καὶ τοσαύτας , ὅσον ἐστὶ τὸ πλῆθος τῶν σημαινομένων , κἄν ὑπὸ ἑνὸς ὀνόματος ταῦτα σημαίνηται · ὅταν γὰρ εἴπωμεν ‘Αἴας ἐμονομάχησεν Ἕκτορι’ μὴ διορισάμενοι περὶ ποτέρου τῶν Αἰάντων ἄπο · φαινόμεθα πῶς ἄν τις νοῦν ἔχων μίαν εἴποι ταύτην τὴν πρότασιν , ἣν ἅμα καὶ ἀληθεύουσαν καὶ ψευδομένην ὁρῶμεν ; καὶ τὸ ὅπως δῆλον . ταύτην οὖν τὴν ἀπὸ τῶν σημαινομένων θεωρουμένην ἐν ταῖς προτάσεσι διαφορὰν παραδιδοὺς ἡμῖν διὰ τούτων ἕνα λόγον ἀποφαντικὸν εἶναί φησι κυριώτατα μὲν τὸν ἓν σημαίνοντα , δευτέρως δὲ καὶ τὸν συνδέσμῳ τὸ ἓν ἔχειν λεγόμενον , πολλοὺς δὲ τοὺς πολλὰ σημαίνοντας καὶ μὴ ἓν ἢ τοὺς ἀσυνδέτους . ἐν δὴ τούτοις συνδέσμῳ μὲν ἕνα λόγον ἀκουστέον οὐ τὸν ἐν μόναις ταῖς λέξεσιν ἐπίκτητον ἔχοντα τὴν ἕνωσιν διὰ τὸν σύνδεσμον , παραπλησίως τῷ φακέλλῳ , ὃς διὰ τὸν συνέχοντα τὰ πλείονα λάχανα δεσμὸν εἷς λέγεται εἶναι , ὡς ὅταν εἴπωμεν ‘Σωκράτης κάθηται καὶ Ἀλκιβιάδης περιπατεῖ’ ἢ ‘Σωκράτης κάθηται καὶ Ἀλκιβιάδης κάθηταί ἢ ‘Σωκράτης καὶ Ἀλκιβιάδης κάθηνται πάντες γὰρ · οἱ οὕτως λεγόμενοι πλείονες ὄντες περὶ μόνην τὴν λέξιν ἔχουσι τὴν ἐμγαινομένην διὰ τὸν σύνδεσμον ἕνωσιν ) , ἀλλὰ τοὺς ἐν τοῖς ὑποθετικοῖς καλουμένοις συλλογισμοῖς κατὰ τὸ συνημμένον ἢ τὸ διεζευγμένον λεγόμενον παραλαμβανομένους , οἷον ἱεῖ ὁ θεὸς ἀγαθός , ἀίδιον τὸ πᾶν’ καὶ ‘ἤτοι ἀίδιον τὸ πᾶν ἢ γεννητόν’ · πλείονες μὲν γὰρ καὶ οὗτοι ὄντες συνδέονται κατὰ τὴν λέξιν , οἱ μὲν | ὑπὸ τοῦ συναπτικοῦ λεγομένου συνδέσμου οἱ δὲ ὑπὸ τοῦ διαζευκτικοῦ , ἀλλ’ ἔχουσί τι πλέον τῶν προειρημένων , ὅτι τῶν ἐν αὐτοῖς παραλαμβανομένων πλειόνων πραγμάτων ἢ ἀκολουθίαν ἢ διάστασιν σημαίνουσιν · αὐτὸ οὖν τοῦτο ἕν τί ἐστιν ὑπ’ αὐτῶν σημαινόμενον ἡ ἀκολουθία αὐτὴ τῶν πραγμάτων ἢ ἡ διάστασις . τούτους μὲν οὖν διὰ ταῦτα δευτέρως λέγεσθαι τὸ ἓν ἔχειν ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ῥητέον μετὰ τοὺς ἕν τι κατηγορούμενον καθ’ ἑνὸς ὑποκειμένου σημαίνοντας , ὥστε εἶναι τὸ λεγόμενον ὅτι εἷς λόγος ἀποφαντικός ἐστιν ἢ ὁ ἕν τι καθ’ ἑνὸς κατηγορῶν καταφατικῶς ἢ ἀποφατικῶς καὶ διὰ τοῦτο λεγόμενος κατηγορικός , ἢ ὁ σχέσιν μίαν ὑπάρξεων δύο σημαίνων ἢ κατὰ ἀκολουθίαν ἢ κατὰ διάστασιν ἐμφαινομένην ὑπὸ τῶν ταύτην τὴν δύναμιν ἐχόντων συνδέσμων καὶ λέγων ἡ τίνος ὄντος τί ἐστιν ἢ τίνος ὄντος τί οὐκ ἔστι , καὶ διὰ τοῦτο λεγόμενος ὑποθετικός . τοὺς δέ γε περὶ μόνην τὴν λέξιν τὴν ἐπίκτητον ἕνωσιν ἐμφαίνοντας ὑπάρξεων μὲν ἀπηρτισμένων ὄντας σημαντικούς , σχέσιν δὲ αὐτῶν οὐδεμίαν σημαίνοντας , οὐδαμῶς οἰητέον ἐν τούτοις παρειλῆφθαι , καὶ εἰ προσχρῷντο τοῖς συμπλεκτικοῖς λεγομένοις συνδέσμοις τῆς ἐν τῇ λέξει συνεχείας χάριν · ποῖον γὰρ ἄν ἔχοι λόγον τὸν μὲν ὁμώνυμον ἔχοντα τὸν ἕτερον τῶν ὅρων μὴ ἀνέχεσθαι καλεῖν ἕνα διὰ τὸ πλῆθος τῶν σημαινομένων , καὶ ταῦτα κατὰ τὴν λέξιν ὄντα ἁπλοῦν , τῷ δὲ καὶ κατὰ τὴν λέξιν προφανῆ τὴν σύνθεσιν ἔχοντι καὶ παντάπασι τοῦ κατὰ φύσιν ἑνὸς ἀποπεπτωκότι πλέον τι κατ’ αὐτὸ τοῦτο νέμειν ἐκείνου τῷ ἀξιοῦν αὐτὸν | τῆς τοῦ ἑνὸς προσηγορίας ; εἰπὼν δὲ πολλοὺς εἶναι λόγους τοὺς πολλὰ σημαίνοντας , προσέθηκε κα μὴ ἓν διὰ τοὺς περὶ τῶν καθόλου τινὸς ἀποφαινομένους · ἐκεῖνοι γὰρ πολλὰ μὲν σημαίνουσι καὶ αὐτοὶ πράγματα τὰ ὑπὸ τὸ καθόλου περὶ οὗ διαλέγονται ἀναφερόμενα , πρὸς δέ γε τῶν πολλῶν τὴν μίαν φύσιν τὴν κατὰ πάντων ἐκείνων κατηγορουμένην , καθ’ ἣν καὶ μία γίνεται πρότασις ἡ τοὺ καθόλου τούτου κατηγοροῦσά τι · αἱ δέ γε ὁμώνυμοι φωναὶ μόνως πολλῶν εἰσι σημαντικαὶ πραγμάτων , κοινοῦ δὲ ἐπ’ αὐτοῖς οὐδενός · οὐ γὰρ ἄν ἦσαν ὁμώνυμοι . δυνατὸν δὲ καί , ὡς ὁ φιλόσοφος ἐξηγεῖται Πορφύριος , ὡς πρὸς διάκρισιν εἰρημένου τῶν ὁρισμῷ χρωμένων ὑποκειμένῳ ἢ καὶ κατηγορουμένῳ προτάσεων ἀκούειν τοῦ πολλὰ καὶ μὴ ἕν , ὅτι δοκοῦσι μὲν πολλὰ κἀκεῖναι σημαίνειν , οἷον ἡ λέγουσα ‘ζῷον λογικὸν θνητὸν περιπατεῖ’ τὸ ζῷον τὸ λογικὸν τὸ θνητὸν · ἀλλὰ ταῦτα παρελήφθη πρὸς τὸ ἕν τι περιγράψαι τὸ ἐξ αὐτῶν συνιστάμενον , διὸ μίαν εἶναί φαμεν ταύτην τὴν πρότασιν . εἰ δέ τις πρότασις ἢ ὁμώνυμον ἔχει τὸν ἕτερον τῶν ὅρων ἢ καὶ ἐνεργείᾳ πολλὰ συνείρει ὀνόματα οὐ δυναμένων συμπλύκεσθαι ἀλλήλοις τῶν πραγμάτων , οἷον ‘Σωκράτης Πλάτων Ἀλκιβιάδης περιπατεῖ’ ἢ ‘Σωκράτης περιπατεῖ διαλέγεται θερμαίνεται’ , μόνως αὕτη πολλαί , διότι καὶ τὰ σημανθέντα πράγματα μόνως ἐστὶ πολλὰ καὶ οὐ δυνάμενα μίαν τινὰ φύσιν πράγματος συμπληροῦν . Ἀλλὰ πῶς ὁ Ἀριστοτέλης τοὺς πολλὰ σημαίνοντας λόγους ἀπαριθμούμενος τούς τε | ὁμώνυμόν τινα τῶν ὅρων ἔχοντας καὶ τοὺς ἀσυνδέτους μόνους παρέλαβεν , ὧν ἐν οὐδετέρᾳ τετάξονται χώρᾳ οἱ κατὰ μόνην τὴν λέξιν τὴν διὰ τὸν σύνδεσμον ἕνωσιν ἔχοντες ; ἢ ῥητέον ὅτι καὶ οὗτοι τῶν πολλὰ καὶ μὴ ἕν εἰσι σημαινόντων , ἀλλ’ οὐκέτι δι’ ὁμωνυμίαν ἀλλὰ διὰ τὸ ἐνεργείᾳ πλείονας εἶναι κατὰ τὴν λέξιν τοὺς τὰ διάφορα πράγματα σημαίνοντας ὅρους . εἰ δέ τινες αὐτοῖς τὸ ἓν ἀξιοῖεν νέμειν , οὐ καθ’ αὑτοὺς ἀλλὰ κατὰ τὴν πρὸς τοὺς ἀσυνδέτους παραβολήν , ἴστωσαν ἀντὶ τῆς ἐννοίας ἐπὶ τὴν λέξιν πάλιν καταφερόμενοι . τοὺς δὲ ἀσυνδέτους λόγους δηλουότι λέγοι ἄν τοὺς μηδὲ τὴν ὑπὸ τοῦ συνδέσμου φαινομένην ἕνωσιν ἔχοντας , οἷον ‘ἡμέρα ἐστί , φῶς ἐστιν , ἡμέρα οὐκ ἔστι , νύξ ἐστιν’ ἢ αὖ πάλιν ‘Σωκράτης κάθηται , Ἀλκιβιάδης περιπατεῖ‘῝ · ἐν γὰρ τούτοις πᾶσιν οὔτε ἀκολουθία οὐδεμία οὔτε διάζευξίς τις , οὔτε κατὰ τὴν λέξιν ἐπίκτητος γοῦν ἕνωσίς τις ἐμφαίνεται . Τὸ μὲν οὖν ὄνομα ἢ ῥῆμα φάσις ἔστω μόνον , ἐπειδὴ οὐκ ἔστιν εἰπεῖν οὕτω δηλοῦντά τι τῇ φωνῇ ὥστε ἀτοφαίνεσθαι , ἢ ἐρωτῶντός τινος ἢ μή , ἀλλ’ αὐτὸν προαιρούμενον . Μέλλων διὰ τῶν ἐφεξῆς διδάσκειν περί τε ἀποφάνσεως καὶ περὶ καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως καὶ ἔτι ἀντιφάσεως , ἐπεὶ ἐν ἅπασι τούτοις τὸ τῆς φάσεως ὄνομα παραλαμβάνεται , διὰ τοῦτο εἰκότως πρὸ τῆς ἐκείνων διδασκαλίας · τὴν τῆς φάσεως ἔννοιαν ὑφηγεῖται | καί φησιν εἶναι ταύτην ὄνομα ἢ ῥῆμα , ὡς μέρη τοὐ ἀποφαντικοῦ λόγου λαμβανόμενα . καὶ ὅτι τοῦτο οὕτως ἔχει , σαφῶς ἐδήλωσε τοῦ ὀνόματος τῆς φάσεως τὴν αἰτίαν εὐθὺς ἐπαγαγών · ἐπειδὴ γάρ , φησί , δηλοῖ μέν τι τούτων ἑκάτερον , οὐ μὴν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος , διὰ δὴ τοῦτο φάσις μὲν ὀνομάζοιτο ἂν δικαίως ὡς σημαῖνόν τι καὶ φαῖνον , οὐ μὴν ἀπόφανσις ἅτε οὐδέτερον δηλοῦν τῶν ὑπὸ τῆς ἀποφάνσεως πάντως σημαινομένων , λέγω δὲ τὸ ἀληθὲς ἢ τὸ ψεῦδος . τοῦτο δὲ τὸ μὴ δεῖν προσκεῖσθαι τὴν ἀπό πρόθεσιν τῇ προσηγορίᾳ τῆς φάσεως ἐπὶ τοῦ ὀνόματος ἢ τοῦ ῥήματος ἐδήλωσε διὰ τοῦ μόνον , φάσις ἔστω μόνον εἰπών . εἶτα ἀμφοῖν ἅμα τὰς αἰτίας ἀποδέδωκε , τοῦ τε προσήκειν αὐτοῖς τὸ τῆς φάσεως ὄνομα καὶ τοῦ μὴ προσήκειν τὸ τῆς ἀποφάνσεως , διὰ τοῦ ἐπειδὴ οὐκ ἔστιν εἰπεῖν οὕτω δηλοῦντά τι τῇ φωνῇ καὶ τῶν ἐξῆς τούτοις , ὅπερ εστιν επειοη καὶ εἰ σημαντικὴν πραγμάτων τινων ἔχουσι δύναμιν , ἀλλ’ αὐτό γε καθ’ αὑτὸ τούτων ἑκάτερον οὐδεμιᾶς ἀποφάνσεώς ἐστι ποιητικόν . εἶτα προστίθησι τοὺς τρόπους , καθ’ οὓς ἀποφαίνεσθαι εἰώθαμεν , καὶ διὰ τούτου σημαίνων ὡς οὐδὲν προσήκει τοῖς ὀνόμασιν ἢ τοῖς ῥήμασι τὸ ὄνομα τῆς ἀποφάνσεως , εἴ γε δύο τρόπων ὄντων , ὧν κατά θάτερον ἀποφαίνεσθαι ἀνάγκη , κατὰ μηδέτερον τούτων τὸ ὄνομα ἡ τὸ ῥῆμα λέγοντες ἀποφαινόμεθα , ὡς ἑξῆς δῆλον ποιήσομεν . κατ’ ἀρχὰς μὲν οὖν τῆς πραγματείας διέκρινε τὰ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα τῆς ἀποφάνσεως σεως ἀπ’ αὐτῆς τῆς οὐσίας τῆς ἀποφάνσεως ποιούμενος τὴν ἐπιχείρησιν τοῦ μηδὲν δηλοῦν ἀληθὲς | ἡ ψεῦδος , ὅπερ ἐστὶν ἴδιον τῆς ἀποφάνσεως , ἐν δέ γε τούτοις ἀπὸ τῶν τρόπων τῆς χρήσεως τῶν ἀποφαντικῶν λόγων διακρίνειν αὐτὰ πάλιν ἐπιχειρεῖ · ἐπειδὴ γὰρ ἢ ὑπό τινος ἐρωτηθέντες καὶ πρὸς τὴν ἐρώτησιν ἀπαντῶντες ἀποφαινόμεθα ἢ καὶ μηδενὸς ἐρωτῶντος αὐτοὶ προελόμενοι τοῖς πέλας ἐκφῆναι τὴν ἡμετέραν διάνοιαν , ὁ δὲ τὸ ὄνομα ἢ τὸ ῥῆμα εἰπὼν κατ’ οὐδέτερον τούτων ἀποφαίνεται τῶν τρόπων , φανερὸν ὡς ἕτερα ἄν εἴησαν ταῦτα τῆς ἀποφάνσεως . Ὅτι μὲν οὖν αὐτὰ καθ’ αὑτὰ τὰ ὀνόματα ἢ τὰ ῥήματα λέγοντες μηδενὸς ἡμᾶς ἐρωτῶντος οὐκ ἀποφαινόμεθα , πολλάκις εἴρηται . ἀλλὰ μὴν οὐδὲ πρὸς ἐρώτησιν διὰ τούτων ἡμάς ἀποκρινομένους ἐνδέχεταί τι λέγειν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος , καίτοι τοῦτό γε ὑπολάβοι ἄν τις · ‘τί γὰρ ὄνομα τῷδε;’ τινὸς ἐρομένου ‘Σωκράτης’ εἰπόντες ἐσημήναμέν τι ἀληθὲς ἢ ψεῦδος , καὶ ‘τί ποιεῖ Σωκράτης,’ ἐρωτηθέντες καὶ άποκρινόμενοι ὅτι ‘ περιπατεῖ’ δηλοῦμέν τι ἀληθὲς ἢ ψεῦδος · ἀλλ’ ὅπερ καὶ ἐν ταῖς ἐξηγήσεσι τῶν περὶ ῥήματος εἰρημένων ἐλέγομεν , ἡ συμπλοκὴ τῆς ἐρωτήσεως πρὸς τὴν ἀπόκρισιν τελείαν ἀπόφανσιν ἐργασαμένη τὸ ἀληθὲς ἢ τὸ ψεῦδος ἐσήμηνεν , οὔτε ὀνόματος κατὰ ἀλήθειαν οὔτε ῥήματος γενομένης τῆς ἐρωτήσεως , ἀλλὰ τούτων μὲν τὸ ἕτερον ἀπαιτούσης , οὐ μὴν κατὰ ταῦτα προενεχθείσης · οὐδὲ γὰρ ἔστιν ἐν ἐρωτήσει ἢ ὄνομά τι προενεχθῆναι ἢ ῥῆμα . ὅτι δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει , μάθοιμεν ἄν ἀπὸ τῶν ἐν ἐρωτήσει προφερομένων ἀποφάνσεων , πρὸς ἃς καὶ πρόκειται τὰς τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν ῥημάτων ἐρωτήσεις , εἴπερ ὅλως | εἰσί , παραβαλεῖν · κατάφασιν μὲν γὰρ ἐρωτῶντες ἐροῦμεν ‘ἆρα ἡ ψυχὴ ἀθάνατός ἐστι;’ καὶ ἀπόφασιν ὁμοίως ‘ἆρα ἡ ψυχὴ οὐκ ἔστιν ἀθάνατος;’ · οὐκοῦν καὶ τὸ ὄνομα , εἴπερ ἐν ἐρωτήσει προφέρεσθαι καθ’ αὑτὸ οἷόν τε ἦν , ἔδει λέγειν ἡμᾶς ‘ἆρα , εἰ τύχοι , ἄνθρωπος;’ ‘ἆρα ζῶον;᾿ καὶ ἐπὶ τοῦ ῥήματος ὡσαύτως ‘ἆρα τρέχει;’ · τούτων δὲ ἕκαστον ἀδιανόητον . εἰ δὲ τὸ ‘ἆρα λούσομαι;’ οὐκ ἀδιανόητον ἀλλὰ προφανές , ὡς οὐκ ἔστι μόνου τοῦ ῥήματος ἐρώτησις ἀλλ’ ὅλης δυνάμει τῆς καταφάσεως τῆς ‘ἆρα ἐγὼ λούσομαι;’ . καὶ ἐπὶ πάντων τῶν ἐπὶ ὡρισμένου προσώπου λεγομένων ὁ αὐτὸς λόγος . Ἀποδεδειγμένου δὴ τοῦ ὅτι ἡ φάσις ἕτερόν τί ἐστι τῆς ἀποφάνσεως , οὐκέτι προστέθεικεν ὁ Ἀριστοτέλης τὴν πρὸς τὴν κατάφασιν ἢ τὴν ἀπόφασιν ἢ τὴν ἀντίφασιν αὐτῆς διαφορὰν ὡς προφανῆ λίαν οὖσαν · ὃ γὰρ μὴ ἔστιν ὅλως ἀπόφανσις , πῶς ἄν ποτε εἴη κατάφασις ἢ ἀπόφασις , ὧν ἑκάτερον ἀπόφανσίς ἐστι ; καὶ ὃ μὴ ἔστι κατάφασις ἢ ἀπόφασις μηδὲ διαιρεῖται εἰς ταύτας , πῶς ἂν εἴη ἀντίφασις , ἥτις ὅλον τί ἐστιν ἐκ τῶν μερῶν τούτων τὴν σύνθεσιν ἔχον ; τὸ μέντοι περὶ τῆς ἀποφάνσεως ὅτι ἕτερον τῆς νῦν καλουμένης φάσεως λόγου τινὸς δεόμενον εἰκότως ἐξήτασται ὑπὸ τοῦ φιλοσόφου , πρότερόν τε ἀπὸ τῆς οὐσιώδους ἐννοίας τῆς ἀποφάνσεως καὶ νῦν , ὡς ἐλέγομεν , ἀπὸ τῆς ἡμετέρας χρήσεως . δῆλον δὲ ὅτι τὸ ἔστω ἐν τῷ τὸ μὲν ὄνομα ἢ ῥῆμα φάσις ἔστω μόνον τοῦ Ἀριστοτέλους εἶναι σημαίνει τὴν θέσιν τοὐ ὀνόματος τῆς φάσεως ἐπὶ τῶν ἁπλῶν , ὅπερ ἐλέγομεν , ἐν ταῖς προτάσεσι φωνῶν , ἐπεὶ καὶ πρὸ τοῦ Αριστο|τέλους ὁ παρὰ Πλάτωνι Τίμαιος χρῆται τῷ ὀνόματι τῆς φάσεως , ἀλλ’ ἐπὶ μόνων τῶν ὁπωσοῦν κατηγορουμένων · τὰ γοῦν ἔνυλα εἴδη τὰ ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ τὴν ὑπόστασιν ἔχοντα διὰ τὴν συνεχῆ ῥύσιν φεύγειν φησὶν οὐχ ὑπομένοντα τὴν 0 τοῦ τόδε καὶ τοῦτο καὶ πᾶσαν ὅση μόνιμα αὐτὰ ὡς ὄντα ἐνδείκνυται φάσις . τούτων δέη μὲν ἁπλὴ ἐστιν ἀπόφανσις , οἷόν τι κατά τινος ἤ τι ἀπό τινος , ἡ δὲ ἐκ τούτων συγκειμένη , οἷον λόγος τις ἤδη σύνθετος . ἔστι δὲ ἡ μὲν ἁπλὴ ἀπόφανσις φωνὴ σημαντικὴ περὶ τοῦ <εἰ> ὑπάρχει τινὶ ἢ κατάφασις δέ ἐστιν ἀπόφανσίς τινος κατά τινος , ἀπόφασις δέ ἐστιν ἀπόφανσίς τινος ἀπό τινος . Τούτων μὲν λέγει ὧν ἀποφαινόμενοι λέγομεν ἢ ἐρωτηθέντες ὑπό τινος ἢ αὐτοὶ προελόμενοι , περὶ ὧν ἦν αὐτῷ προσεχῶς ὁ λόγος . εἶναι δὲ αὐτῶν φησι τὴν μὲν ἁπλῆν ἀπόφανσιν τὴν δὲ σύνθετον ἐκ πλειόνων , οὐ λέξεων ἀλλὰ λόγων , τὸν συνδέσμῳ τὸ ἓν ἔχοντα λόγον , εἴτε κατηγορικῶς εἴτε ὑποθετικῶς , σύνθετον λέγων ἐκ τῶν ἁπλῶν ἀποφάνσεων , τοῦτ’ ἔστιν ἢ δύο καταφάσεων ἢ δύο ἀποφάσεων ἢ καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως . ἐνίοτε δὲ καὶ δίχα συνδέσμου πλείονας λόγους ἐφεξῆς λέγοντες ὡς ἕνα τὸν ἐκ πάντων λέγομεν , τῆς συνεχείας ἢ τῆς ἐφεξῆς ῥήσεως τὴν χρείαν τοῦ συνδέσμου ποιούσης , οἷον ‘διὰ τὸ δυσχεραίνειν πρὸς τὴν ὕβριν Ἀλκιβιάδης ἐπολέμησε τῇ πατρίδι , Ἀχιλλεὺς τοῖς Ἀχαιοῖς ἐμήνισεν , Αἴας ἀπέσφαξεν ἑαυτόν᾿ , καὶ ὅσα ἄλλα λέγειν ἀσυνδέτως εἰώθαμεν . ἐνίοτε δὲ καὶ πλείονα συνείροντες ἀλλήλοις ἀσυνδέτως , οὐ συμπλεκόμενα πρὸς ἑνός τινος σημα|σίαν , καθάπερ ἐπὶ τῶν ὁρισμῶν , ἀλλὰ δηλωτικὰ πραγμάτων ἀπηρτισμένων ἕν τι αὐτῶν κατηγοροῦμεν , πλείονας μὲν πάντως λόγους λέγοντες διὰ τὸ πλείονα εἶναι τὰ ὑποκείμενα , τὴν δὲ ἐφεξῆς γινομένην ἀπαρίθμησιν ἀντὶ συνδέσμου παραλαμβάνοντες , οἷον ‘Ἀχιλλεὺς Αἴας Διομήδης ἄριστοι τῶν ‘Ελλήνων’ . καὶ φανερὸν ὅτι πολλοὶ οἱ λόγοι , διότι δυνατὸν τὸν μὲν αὐτῶν ἀληθῆ τὸν δὲ ψευδῆ εἶναι , οἷον εἴ τις ἀντὶ τούτων τινὸς ἢ καὶ πρὸς τούτοις ἀπαριθμοῖτο τὸν Ἐπειόν . ὁ δὲ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῶν ἑνὸς ὑποκειμένου πολλά τινα κατηγορουσῶν ἀσυνδέτως προτάσεων , οἷον ‘Σωκράτης τρίβει τὸ σκέλος διαλέγεται ἥδεται’ · ὡς ἅτε τῶν συγκειμένων λόγων ἐκ πλειόνων ἁπλουστέρων καὶ διὰ τοῦτο πολλῶν λεγομένων τοὺς μὲν ἐξ ὁλοκλήρων κατ’ ἐνέργειαν συγκεῖσθαι λόγων , ἢ ἀσυνδέτων ἢ συνδεδεμένων , τοὺς δὲ μὴ ἐκ διακεκριμένων συγκεῖσθαι λόγων , ἀλλ’ ἤτοι ἐξ ὑποκειμένων μόνον πλειόνων ἀσυνδέτων ἢ συνδεδεμένων ἢ ἐκ κατηγορουμένων ἢ καὶ ἐξ ἀμφοῖν , ὡς εἰ λέγοιμεν ‘Δωκράτης καὶ Πλάτων βαδίζουσι καὶ διαλέγονται’ , ἢ αὐτὰ ταῦτα χωρὶς τοῦ συνδέσμου προφέροιμεν . ἔστι δὲ δὴ καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς ἁπλοῖς λεγομένοις λόγοις ἄλλον τρόπον εὑρεῖν πολλήν τινα κατὰ τὸ ἁπλοῦν καὶ σύνθετον διαφοράν , οὐκέτι κατὰ τὸ μὴ συγκεῖσθαι ἢ συγκεῖσθαι ἐκ πλειόνων λόγων , ἀλλὰ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν παραληφθεισῶν πρὸς τὴν σύστασιν αὐτοῦ λέξεων · ἁπλούστατος μὲν γὰρ ὄντως καὶ πρώτιστος ὁ ἐκ τῶν ἀναγκαιοτάτων μερῶν συγκείμενος , ὀνόματός τε 1 καὶ ῥήματος , οὐκέτι δὲ κατά γε τοῦτο κυρίως ἁπλοῦς οὐδὲ πρῶιος ὁ καθ’ ὁτιοῦν τούτου πλεονάσας , διόπερ τὴν κατάφασιν ἁπλῶς πρὸς τὴν ἀπόφασιν παραλαβὼν ὁ Ἀριστοτέλης προτέραν ἔχειν τάξιν τὴν κατάφασιν ἀπεφαίνετο , καίτοι κατὰ τὸ ἓν ὁμοίως ἐχόντων τῶν λόγων εἰ μὴ παραλαμβάνοιεν ὁμώνυμον ὅρον ) καὶ κτὰ τὸ ἁπλοῦν , ὡς μὴ συγκειμένων ἐκ πλειόνων λόγων . καὶ ἐν αὐταῖς μέντοι ταῖς καταφάσεσι πολλὴν ἄν εὕροις πρὸς ἀλλήλα διαφοράν , καὶ ἐν ἀποφάσεσιν ὁμοίως · αἰ γὰρ ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου προτάσεις προτέραν ἔχουσι κατὰ τὴν ἁπλότητα τάξιν τῶν ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου , καὶ αὗται τῶν μετὰ τρόπου . καὶ πάλιν ἐν μὲν ταῖς ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου προηγοῦνται αἱ ἐξ ὡρισμένου τοῦ ὑποκειμένου τῶν ἐξ ἀορίστου , καὶ αἱ ὀνόματι ὑποκειμένῳ προσχρώμεναι τῶν ὁρισμὸν ἀντὶ ὀνόματος παραλαμβανουσῶν . ἐν δὲ ταῖς ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου αἱ ὄνομα ἤτοι ῥῆμα κατηγοροῦσαι τῶν ὁρισμὸν ὅλον ποιουσῶν κατηγορούμενον , οἷον ἡ ‘Σωκράτης ἄνθρωπός ἐστι’ τῆς ‘Σωκράτης ζῷον λογικὸν θνητόν ἐστι’ . Ταῦτα μὲν οὖν διὰ τὸ προφανὲς οὐ πολλῆς ἐπιστάσεως ἄξια · πῇ δὲ διοίσει τὰ διὰ τούτων λεγόμενα τῶν ὀλίγῳ πρότερον εἰρημένων ἔστι δὲ εἷς λόγος αποφαντικὸς ἢ ὁ ἓν δηλῶν ἢ ὁ συνδέσμῳ εἷς , πολλοὶ δέοι πολλὰ καὶ μὴ ἓν ἡ οἱ ἀσύνδετοι καὶ τῶν ἔτι πρὸ ἐκείνων ἔστι δὲ εἷς πρῶτος λόγος ἀποφαντικὸς κατάφασις , εἶτα ἀπόφασις , ἄξιον ἐπισκέψασθαι . ῥητέον οὖν ὅτι τῆς διαφοράς τῶν λόγων λαμβανομένης , ὡς καὶ πρότερον ἐλέγομεν , | ἢ ἀπὸ τῶν λέξεων ἢ ἀπὸ τῶν σημαινομένων , καὶ τῆς μὲν περὶ τῶν λέξεων διαφορᾶς ποιούσης τὸν μὲν ἐξ ἑνὸς κατὰ τὴν λέξιν ὑποκειμένου καὶ ἐξ ἑνὸς κατηγορουμένου θετικῶς ἢ ἀρνητικῶς συγκείμενον , εἴτε προσκατηγοροῖτο τὸ ἔστιν εἴτε καὶ μή , καὶ εἴτε προσκέοιτο τρόπος τις εἴτε μή , καὶ ἀπλῶς εἰπεῖν κατάφασιν μόνην ἢ ἀπόφάσιν μόνην , τὸν δὲ σύνθετον ἐκ δύο καταφάσεων ἢ ἀποφάσεων ἢ καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως , ὃν συνδέσμῳ ἕνα κέκληκεν ὁ Ἀριστοτέλης , καὶ ἐν αὐτοῖς πάλιν τοῖς τε ἁπλοῖς λόγοις καὶ τοῖς συνδέσμῳ τὸ ἓν ἔχειν λεγομένοις θεωρουμένης τῆς κατὰ τὸ · καταφατικὸν καὶ τὸ ἀποφατικὸν διαφορᾶς , τῆς δέ γε ἀπὸ τῶν σημαινομένων διακρίσεως τῶν λόγων τῆς μὲν ποιούσης ἕνα τῆς δὲ πολλούς , τρεῖς ἔσονται τῶν λόγων ἀντιθέσεις , ἁπλοῦ πρὸς σύνθετον , πρώτου πρὸς ὕστερον , ἑνὸς πρὸς πολλούς . δι’ ὧν μὲν οὖν ἔλεγεν ἔστι δὲ εἷς πρῶτος λόγος ἀποφαντικός τὴν κατὰ τὸ πρῶτον καὶ ὕστερον τῆς καταφάσεως πρὸς τὴν ἀπόφασιν παρεδίδου διαφοράν , ἐνδεικνύμενος ὅτι μόνους τούτους ἁπλοῦς ὄντας λόγους κυρίως ἀξιοῦμεν τῆς τοῦ ἑνὸς προσηγορίας τῷ προστιθέναι οἱ δὲ ἄλλοι πάντες συνδέσμῳ εἷς , ὡς ἄν οὐ δυναμένων ἡμῶν ἁπλῶς ἕνα τῶν λόγων ἐκείνων τινὰ ὀνομάζειν , τὸ δὲ κοινὸν τῆς καταφάσεως πρὸς τὴν ἀπόφασιν , ὅτι ἄμφω εἰσὶν ἁπλαῖ ἀποφάνσεις , καθ’ ὃ καὶ διακρίνονται τῶν συνδέσμῳ τὸ ἓν ἐχόντων . ἐν ἐκείνοις οὖν προστιθεὶς δι’ ὧν ἔλεγεν ἔστι δὲ εἷς πρῶτος λόγος ἀποφαντικὸς ὁ ἓν δηλῶν , πολλοὶ δὲ οἱ πολλὰ καὶ μὴ ἕν , τὴν ἐπὶ τῶν σημαινομένων διαίρεσιν ἡμῖν παρεδίδου τοῦ τε ἑνὸς λόγου καὶ τῶν πολλῶν . ἐν δέ γε τοῖς νῦν προκειμένοις τὴν κατὰ τὸ ἁπλοῦν καὶ τὸ σύνθετον διαίτῶν ] ρεσιν αὐτῶν παραδίδωσιν , αὐτὸ τοῦτο σαφέστατα διοριζόμενος ὅτι κατὰ τὴν ἁπλότητα διαφέρουσιν ἡ κατάφασις καὶ ἡ ἀπόφασις τῶν συνδέσμῳ τὸ ἓν ἐχόντων λόγων · τὴν γὰρ κοινοτέραν λεγομένην ἀπόφανσιν διελὼν πρῷ . τὸν εἰς τὴν ἁπλῆν καὶ τὴν σύνθετον , πάλιν τὴν ἁπλῆν εἰς τὴν κατάφασιν διαιρεῖ καὶ τὴν ἀπόφασιν , ὧν τὴν πρὸς ἀλλήλας τάξιν ἔμπροσθεν παραδέδωκε . δῶκε . καὶ εἴ γε τὴν τάξιν τῆς διδασκαλίας τῶν διαιρέσεων ἐναλλάξας τὴν μὲν διαφορὰν τῆς ἁπλῆς ἀποφάνσεως πρὸς τὴν σύνθετον πρότερον ἦν ἡμῖν παραδούς , ἐπὶ δὲ ταύτῃ τὰ πρότερον εἰρημένα περὶ τῆς τάξεως , ἣν ἔχουσι πρὸς ἀλλήλας ἥ τε κατάφασις καὶ ἡ ἀπόφασις , τελευταίαν δὲ προσθεὶς τὴν ἀπὸ τῶν σημαινομένων διαφορὰν τοῦ ἑνὸς λόγου πρὸς τοὺς πολλούς , ὥστε οὕτως ἐξ ἀρχῆς εἰπεῖν ‘τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου ὁ μέν ἐστιν ἁπλοῦς ὁ δὲ σύνθετος ἐκ πλειόνων λόγων , καὶ τοῦ ἁπλοῦ ὁ μὲν πρῶτος ὁ δὲ δεύτερος , καὶ ἑκάτερος τούτων ὁ μὲν εἷς ὁ ἓν σημαίνων ὁ δὲ πολλοὶ ὁ πολλὰ σημαίνων’ , οὐδενὶ ἄν ἔδοξε τὰ αὐτὰ πολλάκις περὶ τῶν αὐτῶν εἰρηκέναι . οὐ δεῖ δὲ οἴεσθαι τὸν ὁρισμὸν τῆς ἁπλῆς ἀποφάνσεως ἤ , ὡς φαῖεν ἄν τινες , ὑπογραφὴν ἐκ τῆς καταφάσεως ἀποδίδοσθαι καὶ τῆς ἀποφάσεως διὰ τὸ λέγεσθαι ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ἁπλῆ ἀπόφανσίς ἐστι οἷόν τι κατά τινος ἤ τι ἀπό τινος καὶ πάλιν φωνὴ σημαντικὴ περὶ τοῦ εἰ ὑπάρχει τι ἢ μὴ ὑπάρχει , ὧν τὰ μέν εἰσι δηλον|ότι καταφάσεις τὰ δὲ ἀποφάσεις · ὅπερ τινὲς ὑπολαβόντες οὐ γένος εἶναι τὴν ἀπόφανσιν ἐνόμισαν , ἀλλὰ φωνὴν ὁμωνύμως εἰς διάφορα σημαινόμενα διαιρουμένην τὰ ὑπ’ αὐτήν · ταῖς γὰρ ὁμωνύμοις φωναῖς προσήκουσιν αἱ ἀπὸ τῶν σὴ · μαινομένων ὑπ’ αὐτῶν διδασκαλίαι διὰ τὸ ταύτας μηδεμιᾶς κοινῆς φύσεως εἶναι δηλωτικάς , ἣν οἱ ὁρισμοὶ σημαίνουσι · τὸν μὲν γὰρ ὁρισμὸν τῆς ἀποφάνσεως ἔχομεν ἤδη διὰ τῶν ἔμπροσθεν παραδεδομένων , ὅτι ἐστὶ λόγος · ἐν ᾧ τὸ ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι ὑπάρχει · ἐν δέ γε τούτοις προθέμενος δία · κρῖναι τὴν ἁπλῆν ἀπόφανσιν ἀπὸ τῆς συνθέτου καὶ εἰπεῖν τίνες αἱ ἁπλαῖ ἀποφάνσεις , ἐξ ὧν αἱ σύνθετοι ἔχουσι τὴν γένεσιν , ὅτι κατάφασις καῖ ἀπόφασις , καὶ τοὺς ὁρισμοὺς αὐτῶν ἀποδοῦναι , τὴν εἰς τὰ εἴδη διαίρεσιν αὐτῆς εἰκότως παραδίδωσιν , ἤτοι λόγον ἐννοηματικὸν ἀπὸ τῆς εἰς τὰ εἴδη διαιρέσεως εἰλημμένον . ὅτι δὲ γένος εἶναι βούλεται τὴν ἀπόφανσιν ὁ φιλόσοφος , σαφῶς ἐδήλωσεν ἐν τοῖς ὁρισμοῖς τῆς τε καταφάσεως καὶ τῆς ἀποφάσεως αὐτὴν παραλαβὼν καὶ ταύτῃ ὡς γένει τὰς διαφορὰς προστιθείς , ἐπὶ μὲν τῆς καταφάσεως τὸ τινὸς κατά τινος , ἐπὶ δὲ τῆς ἀποφάσεως τὸ τινὸς ἀπό τινος . ἐπεὶ δὲ τὸ εἰ ὑπάρχει τινὶ ἢ μὴ ὑπάρχει ὡς κατὰ μόνον τὸν ἐνεστῶτα προενήνεκται χρόνον , αἱ δὲ ἀποφάνσεις καὶ κατὰ 25 τὸν παρεληλοθότα καὶ κατὰ τὸν μέλλοντα λέγεσθαι ὁμοίως δύνανται , διὶ τοῦτο προσέθηκετὸ ὡς οἱ χρόνοι διῄρηνται . | ἐπεὶ δὲ ἔστι καὶ τὸ ὑπάρχον ἀποφαίνεσθαι ὡς μὴ ὑπάρχον καὶ τὸ μὴ ὑπάρχον ὡς ὑπάρχον καὶ τὸ ὑπάρχον ὡς όὑπάρχον καὶ τὸ μὴ ὑπάρχον ὡς μὴ ὑπάρχον , καὶ περὶ τοὺς ἐκτὸς δὲ τοῦ νῦν χρόνους ὡσαύτως , ἅπαν ἂν ἐνδέχοιτο καὶὃ κατέφησέτις ἀποφῆσαι καὶ ὃ ἀπέφησε καταφῆσαι · ὥστε πάσῃ καταφάσει ἐστὶν ἀπόφασις ἀντικειμένη καὶ πάσῃ ἀποφάσει κατάφασις . καὶἔστω τοῦτο ἀντίφασις , κατάφασις καὶἀπόφασις 1Oαἱ ἀντικείμεναι . λέγω δὲ ἀντικεῖσθαι τὴν τοῦ αὐτοῦ κατατοῦ αὐτοῦ , μὴ ὁμωνύμωςδέ,καὶὅσαἄλλατῶντοιούτωνπροσδιοριζόμεθα πρὸς τὰς σοφιστικὰς ἐνοχλήσεις . Βούλεται μὲν διὰ τούτων παραδοῦναι τὸν ὁρισμὸν τῆς ἀντιφάσεως καὶ εἰπεῖν ὅτι ἐστὶ μάχη καταφάσεως καὶ ἀπο?̔άσεως διαιρουσῶν ἀεὶ τό 16 τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , ὥστε τῆς ἑτέρας αὐτῶν ψευδομένης ἀληθεύειν τὴν ἑτέραν καὶ ἔμπαλιν . πρὸ δέ γε τούτου προλαβεῖν ἐξ ἀνάγκης ἔδει ὅτι ἔστι μάχη ψευδοῦς τε ἀποφάσεως πρὸς ἀληθῆ κατάφασιν καὶ ψευδοῦς καταφάσεως πρὸς ἀληθῆ ἀπόφασιν . ἵνα οὖν τοῦτο οὕτως | ἔχον ἐπιδεί́ςῃ , λαμβάνει δύο ἀντιθέσεις , μίαν μὲν ἀπὸ τῶν πραγμάτων αὐτῶν , ἑτέραν δὲ ἀπὸ τῆς ἡμετέρας περὶ τῶν πραγμάτων ἐπικρίσεως · ἐπεὶ γὰρ περὶ καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως ὁ λόγος , ἑκατέρα δὲ τούτων ἐν συμπλοκῇ θεωρεῖται κατηγορουμένου τινὸς πρὸς ὑποκείμενον , ἀπὸ μὲν τῶν πραγμάτων ἀντίθεσις · λαμβάνεται ἡ λέγουσα ὅτι τὸ κατ·Ο ἴ̀ορουuενον τῷ ὑποκειμένῳ ὑπάρχει ἢ οὐχ ὑπάρχει , ἀπὸ δὲ τῆς ἡμετέρας περὶ αὐτῶν ἐννοίας ἡ προφορὰ ἡ λέγουσα ὅτι τὸ · κατη-ίορούμενον ἢ λέγομεν ἡμεῖς ὑπάρχειν τῷ ὑποκειμένῳ 10 ἢ λέγομεν μὴ ὑπάρχειν . τούτων οὖν τεττάρων ὄντων τμημάτων τῶν δύο ἀντιθέσεων , τοῦ ὑπάρχειν , τοῦ μὴ ὑπάρχειν , τοῦ λέγεσθαι ὑπάρχειν , τοῦ λέγεσθαι μὴ ὑπάρχειν , τέτταρες ἔσονται συμπλοκαί · ἢ γὰρ τὸ ὄντως ὑπάρχον καὶ ἡμεῖς λέγομεν ὑπάρχειν ἢ τὸ ὄντως ὑπάρχον ἡμεῖς λέγομεν μὴ ὑπάρχειν ἢ τὸ μὴ ὑπάρχον ἡμεῖς λέγομεν ὑπάρχειν ἢ τὸ μὴ ὑπάρχον μὴ ὑπάρχειν φαμέν . εἰ μὲν οὖν τὸ ὑπάρχον ὑπάρχειν λέγομεν , οἷον τὸν Σωκράτην δίκαιον εἶναι , κατάφασιν ἀληθῆ ποιοῦμεν τὸ ὄντως ὑπάρχον τῷ Σωκράτει τὸ δίκαιον λέγοντες ὑπάρχειν , εἰ δὲ τὸ ὑπάρχον μὴ ὑπάρχειν , ἀπόφασιν ψευδῆ , οἶον εἰ λέγοιμεν τὸν Σωκράτην δίκαιον μὴ εἶναι , διότι ὑπάρχον τῷ Σωκράτει τὸ δίκαιον λέγομεν ἡμεῖς μὴ ὑπάρχειν , εἰ δὲ αὖ τὸ μὴ ὑπάρχον ὑπάρχειν λέγοιμεν , οἷον τὸν Σωκράτην ἄδικον εἶναι , κατάφασιν ψευδῆ ποιοῦμεν μὴ ὑπάρχον τῷ Σωκράτει τὸ ἄδικον λέγοντες ὕπαρ · χεῖν , εἰ δὲ λοιπὸν τὸ μὴ ὑπάρχον μὴ ὑπάρχειν ἀποφαινόμεθα , οἷον τὸν Σωκράτην μὴ εἶναι ἄδικον , ἀπόφασιν λέγομεν ἀληθῆ · ὃ γὰρ κατὰ ἀλήθειαν θείαν οὐχ ὑπάρχει τῷ Σωκράτει τὸ ἄδικον , τοῦτο καὶ ἡμεῖς μὴ ὑπάρχειν φαμέν · ποιεῖ γὰρ κατάφασιν μὲν ἢ ἀπόφασιν τὸ λέγειν ἡμᾶς ὑπάρχειν ἢ λέγειν μὴ ὑπάρχειν φανερὸν γὰρ ὡς ὁ μὲν ὑπάρχειν τι λέγων καταφάσκει τοῦτο ὅ φησιν ὑπάρχειν ἐκείνου ᾧ φησιν αὐτὸ ὑπάρχειν , ὁ δὲ μὴ ὑπάρχειν λέγων ἀποφάσκει ) , ἀληθῆ δὲ ἢ ψευδῆ τὸ συμφώνως ἢ μὴ συμφώνως τοῖς πράγμασιν ἀποφαίνεσθαι · δῆλον γὰρ πάλιν ὅτι συνᾳδόντως μὲν τοῖς πράγμασιν ἀποφαινόμενοι τῆς ἀληθείας τευξόμεθα , οἷον τὸ ὑπάρχον ὑπάρχειν εἰπόντες ἢ τὸ μὴ ὑπάρχον μὴ ὑπάρχειν , διαφωνοῦντες δὲ πρὸς τὴν τῶν πραγμάτων φύσιν ψευσόμεθα , οἷον τὸ ὑπάρχον μὴ ὑπάρχειν εἰπόντες ἡ τὸ μὴ ὑπάρχον ὑπάρχειν . τέτταρες οὖν ἡμῖν ἐντεῦθεν ἀνεφάνησαν προτάσεις , δύο μὲν καταφάσεις ἥ τε τὸ ὑπάρχον ὑπάρχειν καὶ ἡ τὸ μὴ ὑπάρχον ὑπάρχειν λέγουσα , δύο δὲ ἀποφάσεις αἱ λοιπαί . καὶ τῶν καταφάσεων ἡ μὲν ἀληθὴς ἡ δὲ ψευδής , ἀληθὴς μὲν ἡ τὸ ὑπάρχον ὑπάρχειν εἰποῦσα , ψευδὴς δὲ ἡ τὸ μὴ ὑπάρχον ὑπάρχειν . καὶ τῶν ἀποφάσεων πάλιν ἡ μὲν ἀληθὴς ἡ δὲ ψευδής , ἀληθὴς μὲν ἡ τὸ μὴ ὑπάρχον μὴ ὑπάρχειν εἰποῦσα , ψευδὴς δὲ ἡ τὸ ὑπάρχον μὴ ὑπάρχειν . οὐκοῦν εὕρομεν ὡς ἔστι πάντως τῇ ἀληθεῖ καταξάσει μαχομένη τις πρότασις ἡ ἀπόφασις ἡ ψευδὴς καὶ τῇ ψευδεῖ καταφάσει ἡ ἀληθὴς ἀπόφασις . ὥστε ἀνέφηνεν ἡμῖν ἐμμέθοδος ὁ λόγος ἐκ τῶν δύο διαιρέσεων ὁρμηθεὶς τέτταρα μὲν τὰ | κοινότατα τῶν προτάσεων εἴδη μετὰ τῆς ποιότητος τοῦ ἀληθοῦς καὶ τοῦ ψευδοῦς θεωρούμενα , δύο δὲ ἀντιθέσεων ἐν προτάσεσιν , ἓν μὲν ἀληθοῦς καταφάσεως πρὸς ψευδῆ ἀπόφασιν , ἕτερον δὲ ψευδοῦς καταφάσεως πρὸς ἀληθῆ ἀπόφασιν . ἅπερ προέκειτο εὑρεῖν ὡς ἀναγκαῖα πρὸς τὴν κατάφασιν ληψιν τῆς ἀντιφάσεως , περὶ ἧς νῦν ἡμῖν ὁ λόγος . Ταύτην γὰρ τὴν μάχην τῆς καταφάσεως πρὸς τὴν ἀπόφασιν ἀντίφασιν ὀνομάζειν ὁ Ἀριστοτέλης ἀξιοῖ , ὡς ἂν τῶν μορίων αὐτῆς τάναντία φασκόντων ἀλλήλοις κατὰ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , αὐτὸς τοὔνομα αὐτῇ τοῦτο τιθέμενος , ὡς δηλοῖ λέγων καὶ ἔστω τοῦτο ἀντίφασις , καίτοι οὔτε ἐπὶ καταφάσεως οὔτε ἐπὶ ἀποφάσεως ἢ ἀποφάνσεως τοιοῦτον οὐδὲν εἰπών · ἔστι γὰρ τούτων τῶν ὀνομάτων ἕκαστον εὑρεῖν καὶ παρὰ τῷ θειοτάτῳ Πλάτωνι κείμενον , ὥσπερ καὶ τὰ πλεῖστα τῶν ἐν τούτοις παραδεδομένων περὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου θεωρημάτων εὕροις ἄν πολλαχῇ τε παρ’ αὐτῷ διεσπαρμένα καὶ διαφερόντως ἐν τῷ Σοφιστῇ παραδεδομένα μετὰ τοὺς πολλοὺς καὶ θαυμαστοὺς λόγους τοὺς περὶ τοῦ συγκεκραμένου τῷ ὄντι μὴ ὄντος , δι’ ὧν δείκνυσιν ὅτι καὶ ἐν διανοίαις καὶ ἐν δόξαις καὶ ἐν τῷ προϊόντι μὲν ἀπὸ τούτων ἔξω δὲ ῥέοντι λόγῳ θεωρεῖται τὸ σύστοιχον αὐτοῖς μὴ ὄν , τοῦτ’ ἔστι τὸ ψεῦδος · ἐν ἐκείνοις γὰρ τὸν προσήκοντα τῷ πρώτῳ φιλοσόφῳ τρόπον αὔταρκες ὑπολαμβάνων τὸ καὶ τῆς λογικῆς πραγματείας μόνα θεωρῆσαι τά περὶ τὰς ἀρχάς , ὅσα προσῆκον ἦν περὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου διείλεκται , . τοῖς προηγουμένως περὶ αὐτὴν ἐσπουδακόσι καταλιπὼν τὰς παντοδαπὰς διαφορὰς τῶν τε εἰδῶν τῶν προτάσεων καὶ τῶν ἀντιθέσεων καὶ τῶν ἀκολουθήσεων ἐξυφαίνειν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἐκεῖθεν ἔξεστιν ἀναλέγεσθαι τοῖς φιλομαθέσιν . ἐπιστῆσαι δὲ χρὴ ὅτι ἐν τῇ τῶν προτάσεων ἀπαριθμήσει βουλόμενος ὁ Ἀριστοτέλης ἀπὸ τῶν χειρόνων ἐπὶ τὰ κρείττονα προαγαγεῖν τὸν λόγον καὶ οἷον ἀπὸ στερήσεων ἐπὶ εἴδη , πρώτας μὲν παρέδωκε τὰς ψευδεῖς προτάσεις , ἐπὶ δὲ ταύταις τὰς ἀληθεῖς , καὶ ἐν ταῖς ψευδέσι προέταξε τὴν ψευδῆ ἀπόφασιν τῆς ψευδοῦς καταφάσεως , διότι καὶ ἡ ἀπόφασις αὐτὴ καθ’ αὑτὴν χείρων ἐστὶ τῆς καταφάσεως στερήσεως πρὸς αὐτὴν ἔχουσα λόγον , ἐν δέ γε τῇ καταριθμήσει τῶν ἀληθῶν προτέρας μὲν μνημονεῦσαι βουληθεὶς τῆς ἀντικειμένης τῇ προτέρᾳ παραληφθείσῃ τῶν ψευδῶν , ἵνα ἡ προτέρα καταριθμηθεῖσα τῶν ψευδῶν μάχηται τῇ προτέρᾳ τῶν ἀληθῶν , δευτέρας δὲ τῆς τῇ δευτέρᾳ τῶν ψευδῶν ἀντικειμένης , ἵνα πάλιν ἡ δευτέρα τῶν ψευδῶν μάχηται τῇ δευτέρᾳ τῶν ἀληθῶν , διὰ τοῦτο προέταξεν ἀναγκαίως τὴν ἀληθῆ κατάφασιν τῆς ἀληθοῦς ἀποφάσεως . ἔχεις οὖν ἐντεῦθεν ἀναφαινομένας δύο ἀντιφάσεις , μίν μὲν ψευδοῦς ἀποφάσεως πρὸς ἀληθῆ ἐπινοῆσαι παρὰ ταύτας ἄλλην ἐνδέχεται . διὰ τοῦτο μὲν οὖν συναγαγὼν ὅτι πάσῃ καταφάσει μάχεταί τις ἀπόφασις , τῇ μὲν ἀληθεῖ ἡ ψευδής , τῇ δὲ ψευδεῖ ἡ ἀληθής , καὶ πάσῃ ἀποφάσει κατάφασις ὡσαύτως , ὡρίσατο τὴν ἀντίφασιν μάχην καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως τῶν κατὰ τὸ ἀληθὲς καὶ | τὸ ψεῦδος ἀντικειμένων . ἐπεὶ δὲ οὔπω τὸ ἀκριβὲς εἶχεν ὁ τῆς ἀντιφάσεως ὁρισμός οὐ γὰρ ἡ τυχοῦσα ψευδὴς ἀπόφασις ἀντίφασιν ποιεῖ πρὸς τὴν τυχοῦσαν ἀληθῆ κατάφασιν , οὐδ’ ἡ τυχοῦσα ἀληθὴς ἀπόφασις πρὸς τὴν τυχοῦσαν ψευδῆ κατάφασιν · τίς γὰρ ἄν ἀντιφάσκειν εἴποι πρὸς τὸν εἰπόντα ‘ὁ ἄνθρωπος ζῷόν ἐστι’ τὸν λέγοντα ‘ὁ ἄνθρωπος δίπους οὐκ ἔστι’ διὰ τὸ εἶναι τὴν μὲν κατάφασιν ἀληθῆ τὴν δὲ ἀπόφασιν ψευδῆ , ἢ πρὸς τὸν εἰπόντα ‘ὁ ἄνθρωπος τετράπους ἐστί’ τὸν λέγοντα ‘ὁ ἄνθρωπος λίθος οὐκ ἔστι’ διὰ τὸ ἔμπαλιν ἔχειν τὰς προτάσεις ; ) , διὰ τοῦτο προστίθησιν εἰκότως τίνας οἴεσθαι χρὴ τὰς ἀντικειμένας καταφάσεις καὶ ἀποφάσεις , ὅτι τὰς ὑποκειμένῳ τε τῷ αὐτῷ χρωμένας καὶ τὸν αὐτὸν αὐτοῦ κατηγορούσας κατηγορούμενον , ὅπερ ἐδήλωσεν εἰπὼν τὴν τοῦ αὐτοῦ κατὰ τοῦ αὐτοῦ , τοῦτο δέ ἐστιν ἀντιφάσκειν λέγω πρότασιν προτάσει τὴν τοὐ αὐτοῦ κατηγορουμένου ποιουμένην τὴν κατηγορίαν κατὰ τοῦ αὐτοῦ ὑποκειμένου τῷ παραληφθέντι καὶ ἐν τῇ ἑτέρᾳ προτάσει , πρὸς ἣν ἡ ἀντίθεσις · μάχεται γὰρ τῇ λεγούσῃ προτάσει ‘ὁ ἄνθρωπος ζῷόν ἐστιν’ ἡ λέγουσα ‘ὁ ἄνθρωπος ζῷον οὐκ ἔστιν’ , ἀλλ’ οὐχ ἡ λέγουσα ‘ὁ ἄνθρωπος δίπους οὐκ ἔστιν’ , ἐπειδὴ αἱ μὲν κατὰ ἄμφω τοὺς ὅρους κοινωνοῦσιν αἱ δὲ κατὰ τὸν κατηγορούμενον διαφέρουσι , καὶ τῇ λεγούσῃ ‘ὁ ἄνθρωπος λίθος ἐστίν’ ἡ λέγουσα ‘ὁ ἄνθρωπος λίθος οὐκ ἔστιν’ , ἀλλ’ οὐχ ἡ λέγουσα ‘ὁ ἵππος λίθος οὐκ ἔστι’ · καὶ γὰρ αὗται διαφόροις χρῶνται τοῖς ὑποκειμένοις . Ἵνα δὲ μὴ νομίσωμεν αὔταρκες εἶναι τὸ κατὰ μόνην τὴν λέξιν τὸν αὐτὸν εἶναι ὑποκείμενον ὅρον καὶ τὸν αὐτὸν κατηγορούμενον , τοὺς ἀκριβοῦντας 68v ταῦτα διορισμοὺς προχείρους ἡμᾶς ἔχειν βουλόμενος προσέθηκε μὴ ὁμωνύμως δέ , καὶ ὅσα ἄλλα τῶν τοιούτων προσδιοριζόμεθα πρὸς τὰς σοφιστικὰς ἐνοχλήσεις · οὐ γὰρ ἀντιφάσκει πρὸς τὸν είπόντα Αἴας ἐμονομάχησεν Ἕκτορι’ ὁ λέγων ‘Αἴας οὐκ ἐμονομάχησεν Ἕκτορι’ · καὶ γὰρ ἀληθεύειν ἄμφω καὶ ψεύδεσθαι ὁμοίως δυνατόν , καίτοι δοκοῦσιν ἐκ τῶν αὐτῶν ὑπάρχειν ὅρων αἱ προτάσεις · ἀλλ’ ἡ ταὐτότης αὐταῖς κατὰ τὴν λέξιν μόνην , οὐ μὴν κατὰ τὸ σημαινόμενον , ὅταν συναληθευούσας αὐτὰς ἢ συμψευδομένας λάβωμεν . εἰ μέντοι διορισάμενοι περὶ ποτέρου τῶν Αἰάντων ὁ λόγος κατηγοροῖμεν αὐτοῦ τὸ μονομαχῆσαι ἢ ἄλλ’ ὁτιοῦν καταφατοῦτο ] τικῶς τε καὶ ἀποφατικῶς , ἅμα καὶ τοὺς ἄλλους διορισμοὺς οὓς ἑξῆς προσθήσομεν παραφυλάττοντες , ἀνάγκη τὴν μὲν ἀληθῆ τῶν προτάσεων εἶναι τὴν δὲ ψευδῆ . τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ κατηγορουμένου συμβαίνει πολλάκις διὰ τὸ καὶ ἐν ῥήμασιν εἶναι τὴν ὁμωνυμίαν · τὸ γοῦν ἐρῶ ῥῆμα σημαίνει μὲν καὶ τὸ ἐρωτικῶς διάκειμαι , σημαίνει δὲ καὶ τὸ λέξω , καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἀντίφασις τὸ ‘ἐγὼ ἐρῶ — ἐγὼ οὐκ ἐρῶ’ , εἴπερ ἐπ’ ἄλλου καὶ ἄλλου λαμβάνοιτο σημαινομένου . τοῦτό τε οὖν παραφυλακτέον τὸ μηδέτερον τῶν ὅρων ὁμώνυμον παραλαμβάνεσθαι , καὶ ἔτι τὸ μὴ πρὸς ἄλλο καὶ ἄλλο παραλαμβανόμενον καὶ διὰ τοῦτο δυνάμενον καταφάσκεσθαί τε ἀληθῶς καὶ ἀποφάσκεσθαι ( οἶον εἰ λέγοιμεν ‘τὰ δέκα πλείο|να — τὰ δέκα οὐ πλείονα' · δῆλον γὰρ ὡς ἡ μὲν κατάφασις ἐπὶ τῶν ἐλαττόνων αὐτῶν ἀληθεύσει , ἡ δὲ ἀπόφασις ἐπί τε τῶν ἴσων αὐτοῖς καὶ τῶν πλειόνων ) , μήτε κατ’ ἄλλο καὶ ἄλλο τῷ αὐτῷ ὑπάρχον τε καὶ μὴ ὑπάρχον οἷον εἰ λέγοιμεν ‘ὁ Αἰθίοψ μέλας’ καὶ ‘οὐ μέλας’ · μέλας μὲν γὰρ κατὰ τὴν τοῦ δέρματος ἐπιφάνειαν , οὐ μέλας δὲ κατὰ ἰοὺς ὀδόντας ) , μήτε ἐν ἄλλῳ καὶ ἄλλῳ χρόνῳ τῷ αὐτῷ ὑπάρχειν τε καὶ μὴ ὑπάρχειν δυνάμενον , ἀλλ’ εἶναι διωρισμένον καὶ τὸν χρόνον , καθ’ ὃν ὑπάρχειν τι ἡ μὴ ὑπάρχειν ἀποφαινόμεθα · τὸ γὰρ ‘ὑγίανε Σωκράτης’ καὶ τὸ ‘οὐχ ὑγίαινεν’ ἐνδέχεται συναληθεύειν , εἰ τὸ μὲν κατὰ τὸν πέρυσιν , εἰ τύχοι , χρόνον λαμβάνοιτο , τὸ δὲ κατὰ τὴν χθὲς ἡμέραν . δεῖ δὲ πρὸς τούτοις καὶ ὡσαύτως λαμβάνεσθαι τὸν κατηγορούμενον καταφασκόμενόν τε καὶ ἀποφασκόμενον . λέγω δὲ τὸ ὡσαύτως ἢ καθ’ ἑκατέραν τῶν προτάσεων ἐνεργείᾳ ἢ καθ’ ἑκατέραν δυνάμει , ἐπεὶ ἡ λέγουσα κατάφασις περὶ τοῦ καθεύδοντος ὅτι ὁρᾷ συναληθεύει τῇ ἀπαφάσει τῇ μὴ ὁρᾶν αὐτὸν ἀποφαινομένῃ , τῆς μὲν λαμβανομένης ἐπὶ τοῦ πεφυκέναι κατὰ τὴν ὀπτικὴν δύναμιν ἐνεργεῖν , ἂν μή τι κωλύσῃ , πρὸς διάκρισιν τοῦ τε μήπω ἀπειληφότος τὴν δύναμιν καὶ τοῦ ἀποβεβληκότος , τῆς δὲ ἐπὶ τοῦ μὴ ἐνεργεῖν τότε κατ’ αὐτήν . Περὶ τούτων οὖν ὁ Ἀριστοτέλης τελειότατα μὲν ἐν τῇ 〈 Περὶ 〉 τῶν σοφιστικῶν ἐλέγχων ἐπιγραφομένῃ πραγματείᾳ διείλεκται , τούς τε τρόπους ἅπαντας ἐκτιθέμενος τρισκαίδεκα ὄντας , καθ’ οὓς οἱ σοφισταὶ τοὺς ἀνεπιστάτως αὐτοῖς διαλεγομένους πειρῶνται παραλογίζεσθαι , τούς τε παρὰ τὴν λέξιν ἓξ καὶ τοὺς ἑπτὰ τοὺς παρὰ τὴν διάνοιαν ἤτοι ἔξωθεν | ἁπλῶς τῆς λέξεως ὑπ’ 69v αὐτῶν λαμβανομένους , καὶ τοὺς ἐλέγχους αὐτῶν παραδιδούς . ἐν δέ γε τούτοις ἑνὸς τρόπου τοῦ παρὰ τὴν ὁμωνυμίαν μνημονεύσας , ὅς ἐστιν εἷς τῶν παρὰ τὴν λέξιν , ἀξιοῖ τὸν ὅμοιον ἡμᾶς τρόπον καὶ τοὺς ἄλλους ἅπαντας διοριἀλλήλαις προτάσεων ἀντίθεσιν , παραιτησάμενος ὡς οὐκ ὂν ἐν καιρῷ τὸ νῦν ἡμῖν παραδιδόναι τὴν περὶ τούτων ἀκριβολογίαν . ἐνοχλήσεις δὲ πάνυ εἰκότως εἶπε σοφιστικὰς τὰς ἀκαίρους αὐτῶν ἐνστάσεις , πραγματειῶδες μὲν οὐδὲν ἐχούσας , ὄχλον δὲ μόνον καὶ περιολκὴν ματαίαν τοῖς νοῦν ἔχουσι Ἀλλ’ ἐπεὶ τὰ περὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου διεπερανάμεθα , τούτοις ἐφεξῆς τὰ περὶ τῶν προτάσεων αὐτῶν ἀπ’ ἄλλης ἀρχῆς ἐπισκεψώμεθα . ἐπεὶ δέ ἐστι τὰ μὲν καθόλου τῶν πραγμάτων τὰ δὲ καθ’ ἕκαστον λέγω δὲ καθόλου μὲν ὃ ἐπὶ πλειόνων πέφυκε κατηγορεῖσθαι , καθ’ ἕκαστον δὲ ὃ μή , οἷον ἄνθρωπος μὲν τῶν καθόλου , Καλλίας δὲ τῶν καθ’ ἕκαστον ) , ἀνάγκη δὲ ἀποφαίνεσθαι ὡς ὑπάρχει ἢ μὴ ὁτὲ μὲν τῶν καθόλου τινὶ ὁτὲ δὲ τῶν καθ’ · ἕκαστον , ἐὰν μὲν | καθόλου ἀποφαίνηται ἐπὶ τοῦ καθόλου ὅτι ὑπάρχει τι ἢ μή , ἔσονται ἐναντίαι αἱ ἀποφάνσεις λέγω δὲ ἐπὶ τοῦ καθόλου ἀποφαίνεσθαι καθόλου οἷον ἶπάς ἄνθρωπος λευκός — οὐδεὶς ἄνθρωπος λευκός’ ) , ὅταν δὲ ἐπὶ τῶν καθόλου μέν , μὴ καθόλου δέ , αὗται μὲν οὐκ εἰσὶν ἐναντίαι , τὰ μέντοι δηλούμενα ἔστιν εἶναί ποιὲ ἐναντία . λέγω δὲ τὸ μὴ καθόλου ἀποφαίνεσθαι ἐπὶ τῶν καθόλου οἷον ‘ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος — οὐκ ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος’ · καθόλου γὰρ ὄντος τοῦ ἄνθρωπος οὐχ ὡς καθόλου κέχρηται ἀποφάνσει · τὸ γὰρ πᾶς οὐ τὸ καθόλου σημαίνει , ἀλλ’ ὅτι καθόλου . Ἄρχεται μὲν ἐντεῦθεν τὸ δεύτερον τοῦ βιβλίου κεφάλαιον , ὅπερ ἐλέγομεν εἶναι περὶ τῶν ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου προτάσεων ἢ ἀποφάνσεων · δεῖ δέ γε ἡμᾶς πρὸ τῆς ἐξηγήσεως τῶν διὰ τοῦ ῥητοῦ λεγομένων θεωρῆσαι τὰ πρὸς κατανόησιν τοῦ κεφαλαίου παντὸς ἀναγκαῖα · ταῦτα δέ ἐστι πρῶτον μὲν τίνα τρόπον ἐκ τῶν καταφάσεων τούτων ποιοῦδιορισμοὺς μεν τὰς ἀποφάσεις , ἔπειτα πῶς ἂν λάβοιμεν ἐκ διαιρέσεως άπάσας τὰς ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου προτάσεις , ἵνα θαρροῦντες ἀποφαινώμεθα ὡς οὐκ ἂν εἴη κατὰ τοῦτο τῶν προτάσεων τὸ εἶδος ἄλλη παρὰ ταύτας πρότασις , καὶ ἐπὶ τούτοις τίνες μέν εἰσιν ἐν αὐταῖς αἱ ἀντιφατικῶς ἀλλήλαις ἀντικείμεναι , τίνες δὲ αἱ δοκοῦσαι μὲν ἀντιφάσκειν , κατὰ ἀλήθειαν δὲ οὐκ ἀντιφάσκουσαι , καὶ πῶς τὰς ἐκείνων πρὸς ἀλλήλας ἀντιθέσεις προσα γορευτεον . Οτι μὲν οὖν ἡ κατάφασις τὸ ἀρνητικὸν προσλαβοῦσα μό|ριον ἀπόφασις γίνεται , φανερόν . ποῦ δὲ τῆς καταφάσεως αὐτὸ θετέον , ἵνα τὴν ἀπόφασιν ποιήσωμεν , καὶ διὰ τί τοῦτο , διορίσασθαι χρή . φημὶ τοίνυν ὡς οὐ τῷ ὑποκειμένῳ αὐτὸ συντακτέον , ἀλλὰ τῷ κατηγορουμένῳ , πρῶτον μὲν διότι κυριώτερόν ἐστι τὸ κατηγορούμενον , ὡς εἴρηται , καὶ πρότερον τοῦ ὑποκειμένου , ὅθεν καὶ ὅλος ὁ λόγος καλεῖται κατηγορικός βουλομένους οὖν ἡμᾶς ἀνελεῖν τὴν κατάφασιν καὶ ποιῆσαι ἀπόφασιν οὐ χρὴ τὸ ἀρνητικὸν μόριον τὸ τῆς ἀναιρέσεως αἴτιον τῷ ἀκυροτέρῳ τῶν μορίων ἐπιφέρειν ἀλλὰ τῷ κυριωτέρῳ , ἐπεὶ καὶ τῶν ζῴων μᾶλλον δὲ πάντων τῶν ἐμψύχων οὐ τὸ τυχὸν τῶν μορίων ἀναιρεθὲν ἔφθειρε τὸ ὅλον ἀλλά τι τῶν κυριω - τέρων ) , ἔπειτα ὅτι τὴν κατάφασιν κατὰ τὸ λέγειν τι ὑπάρχειν ἔφαμεν χαρα - κτηρίζεσθαι , τοῦτο δὲ ἔτι λέγει ἡ πρότασις ἡ συντάξασα τὸ ἀρνητικὸν μόριον τῷ ὑποκειμένῳ · ὁ γὰρ εἰπὼν ‘οὐ Σωκράτης περιπατεῖ’ οὐ τὸ περι - πατεῖν ἀνεῖλεν ἀπὸ τοῦ Σωκράτους , ὅπερ ἔδει ποιεῖν τὸν ἀπόφασιν εἰπεῖν προθέμενον , ἀλλ’ ἄλλον τινὰ παρὰ τὸν Σωκράτην φησὶ περιπατεῖν · πῶς οὖν ἄν εἴη ἀπόφασις τῆς ‘Σωκράτης περιπατεῖ’ ἡ μήτε περὶ τοῦ αὐτοῦ ὑποκειμένου διαλεγομένη καὶ ἄλλῳ τὸ περιπατεῖν λέγουσα ὑπάρχειν ; ἀνάγκη ἄρα πρὸς τῷ κατηγορουμένῳ μόνως τιθεμένην τὴν ἄρνησιν ἀπόφασιν ποιεῖν , ὡς ἔχει ἡ λέγουσα πρότασις ‘Σωκράτης οὐ περιπατεῖ’ . ἡ ἄρα ἰού Σωκράτης περιπατεῖ’ ἐπειδὴ δέδεικται μὴ οὖσα ἀπόφασις , πᾶσα δὲ πρότασις ἢ ἀπόφασίς ἐστιν ἢ κατάφασις , κατάφασις ἔσται ἀόριστον ἔχουσα τὸ ὑποκείμενον τὸ γὰρ ὄνομα τὸ ἀρνητικὸν μόριον προσλαβὸν ἀόριστον προσαγορεύομεν ὄνομα ) , καὶ ταύτης ἀπόφασιν κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον εὑρήσομεν οὖσαν τὴν ‘οὐ Σωκράτης οὐ περιπατεῖ’ , πρὸς τῷ κατηἀποφην . γορουμένῳ ἐν τῇ καταφάσει τὸ ἀρνητικὸν τιθεῖσαν μόριον . ὥστε περὶ τὸ αὐτὸ ὑποκείμενο : δύο γίνονται ἀντιφάσεις , μία μὲν ὡς ὡρισμένῳ αὐτῷ χρωμένη , ἑτέρα δὲ ὡς ὰορίστῳ . Τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων ἑξῆς ἐπισκεψώμεθα τὰς διαιρέσεις , ἀφ’ ὧν οἷόν τε τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου προτάσεων ἑλεῖν , καὶ πρότερον τὰς γινομένας ἐν αὐταῖς ἀντιφάσεις ἀριθμήσωμεν · φανερὸν γὰρ ὅτι αἱ προτάσεις διπλασίους ἔσονται τῶν ἀντιφάσεων . ἐπεὶ οὖν αἱ προτάσεις αὗται δύο τε μόνον ὅρους ἔχουσι , τὸν ὑποκείμενον καὶ τὸν κατηγορούμενον , καὶ ἔτι τὴν σχέσιν τοῦ κατηγορουμένου πρὸς τὸν ὑποκείμενον καὶ οὐδὲν ἄλλο παρὰ ταῦτα , πᾶσα ἀνάγκη καὶ τὰς διαιρέσεις αὐτῶν ἢ ἀπὸ μόνου γίνεσθαι τοῦ ὑποκειμένου ἢ ἀπὸ μόνου τοῦ κατηγορουμένου ἢ ἀπὸ τῆς σχέσεως τοῦ κατηγορουμένου πρὸς τὸν ὑποκειμένων . λέγω δὲ σχέσιν καθ’ ἣν ὁ κατηγορούμενος ἢ ἀεὶ ὑπάρχει τῷ ὑποκειμένῳ , ὡς ὅταν εἴπωμεν τὸν ἥλιον κινεῖσθαι ἢ τὸν ἄνθρωπον ζῷον εἶναι , ἢ οὐδέποτε ὑπάρχει , ὡς ὅταν εἴπωμεν τὸν ἥλιον ἑστάναι ἢ τὸν ἄνθρωπον πτερωτὸν εἶναι , ἢ ποτὲ μὲν ὑπάρχει ποτὲ δὲ οὐχ ὑπάρχει , ὡς ὅταν εἴπωμεν τὸν Σωκράτην βαδίζειν ἡ ἀναγινώσκειν . ταύτας δὲ τὰς σχέσεις καλοῦσιν , οἷς ἐμέλησε τῆς τούτων τεχνολογίας , τῶν προτάσεων ὕλας , καὶ εἶναι αὐτῶν φασι τὴν μὲν ἀναγκαίαν τὴν δὲ ἀδύνατον τὴν δὲ ἐνδεχομένην . | καὶ τούτων μὲν τῶν ὀνομάτων ἡ αἰτία προφανής , ὅλως δὲ καλέσαι τὰς σχέσεις ταύτας ὕλας ἠξίωσαν , ὅτι τοῖς ὑποκειμένοις ταῖς προτάσεσι πράγμασι συναναφαί - νονται καὶ οὐκ ἀπὸ τῆς ἡμετέρας οἰήσεως ἢ κατηγορίας ἀλλ’ ἀπ’ αὐτῆς τῆς τῶν πραγμάτων λαμβάνονται φύσεως · τὸ γὰρ οὕτως ἔχον ὡς ἀεὶ ὑπάρχειν φαμὲν τὴν ἀναγκαίαν ὕλην ποιεῖν , καὶ τὸ ἀεὶ μὴ ὑπάρχον τὴν ἀδύνατον , καὶ τὸ ἐπαμφοτερίζον κατὰ τὸ ὑπάρχειν ἢ μὴ ὑπάρχειν τὴν ἐνδεχομένην . ἐπεὶ οὖν τὰ πράγματα ταῖς προτάσεσιν ὑπόκεινται , τὸ δὲ ὑποκείμενον πανταχοῦ ἢ ὕλην εἶναί φαμεν ἢ ὕλης λόγον ἔχειν πρὸς ἐκεῖνο ὧ ὑπόκειται , διὰ τοῦτο ὕλας αὐτὰς προσαγορεύειν ἠξίωσαν . ‘Η μὲν οὖν ἀπὸ τοῦ ὑποκειμένου διαίρεσις τοῦτον γίνεται τὸν τρόπον · ὁ ὑποκείμενος ἐν τῇ προτάσει ἤτοι καθ’ ἕκαστά ἐστιν ἢ καθόλου . καὶ ἔστιν ἄμεσος ἡ διαίρεσις · μίαν μὲν γάρ , ὡς ἐλέγομεν , εἶναι χρὴ φύσιν τὴν ὑπὸ τοῦ ὑποκειμένου σημαινομένην , καθάπερ καὶ τὴν ὑπὸ τοῦ κατηγορουμένου , εἴπερ μέλλοι μία ὄντως εἶναι ἡ πρότασις . ταύτην δὲ τὴν μίαν φύσιν ἀναγκαῖον ἤτοι κατά τινων πλειόνων κατηγορεῖσθαι ἢ καθ’ ἑνὸς μόνου . καὶ εἰ μὲν εἴη τῶν καθ’ ἑνὸς μόνου κατηγορουμένων τὸ ὡς ὑπο - κείμενον παραληφθὲν οἷον Σωκράτης ἢ Πλάτων , δῆλον ὅτι καθ’ ἕκαστα ἔστι ἡ πρότασις , εἰ δὲ τῶν κατὰ πλειόνων οἷον ἄνθρωπος ἢ ζῷον , καθόλου · καὶ παρὰ ταῦτα οὐκ ἔστιν . εἰ δὲ καθόλου εἴη , ἀναγκαῖον αὐτὸν ἤτοι δίχα προσδιορισμοῦ λέγεσθαι ἢ μετὰ προσδιορισμοῦ . προσδιορισμοὶ δὲ λέγονται προσρή|ματά τινα τὰ συνταττόμενα τοῖς ὑποκειμένοις καὶ δηλοῦντα ὅπως ἔχει τὸ κατηγορούμενον πρὸς τὸ πλῆθος τῶν ἀτόμων τῶν ὑπὸ τὸ ὑποκείμενον , εἴτε ὡς ὑπάρχον εἴτε ὡς μὴ ὑπάρχον λαμβάνοιτο · διὸ καὶ τέτταρές εἰσι τὸν ἀριθμόν , πᾶς καὶ οὐδείς , τίς καὶ οὐ πᾶς , δύο μὲν καθόλου ὁ πᾶς καὶ ὁ οὐδείς , δύο δὲ μερικοὶ ὁ τίς καὶ ὁ οὐ πᾶς . καὶ τῶν καθόλου ὁ μὲν καταφατικὸς ὁ πᾶς , οἷον ‘πᾶς ἄνθρωπος ζῷον,’ σημαίνων ὡς πᾶσι τοῖς ἀτόμοις τοῖς ὑπὸ τὸν ἄνθρωπον ὑπάρχει τὸ ζῷον , ὁ δὲ ἀποφατικὸς ὁ οὐδείς , οἷον ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος πτερωτός,’ σημαίνων ὡς οὐδενὶ τῶν καθ’ ἕκαστα ἀνθρώπων τὸ κατηγορούμενον ὑπάρχει . καὶ τῶν μερικῶν πάλιν ὁ μὲν καταφατικὸς ὁ δὲ ἀποφατικός · καταφατικὸς μὲν ὁ τίς , οἷον ‘τὶς ἄνθρωπος λευκός,’ σημαίνων ὅτι τὸ κατηγορούμενον ἑνί γέ τινι τῶν ὑπὸ τὸ ὑποκείμενον ἀτόμων ὑπάρχει , ἀποφατικὸς δὲ ὁ οὐ πᾶς , οἷον ἰού πᾶς ἄνθρωπος δἀκαιος,’ ἀναιρετικὸς ὢν τοῦ πᾶς καὶ σημαίνων ὡς οὐκ ἀλη - θὲς τὸ πᾶσι τοῖς ὑπὸ τὸ ὑποκείμενον ἀτόμοις τὸ κατηγορούμενον ὑπάρχειν . οὐ μόνον μέντοι ἐπὶ ἀτόμων ποιοῦνται τοὺς εἰρημένους ἀφορισμοὺς οἱ προσδιορισμοί , ἀλλ’ εἴπερ τύχοι γένος ὂν τὸ ἐν τῇ προτάσει ὑποκείμενον , προηγουμένως μὲν ἁρμόσουσιν ἐπὶ τῶν ὑπὸ τὸ γένος ἐκεῖνο ἀναφερομένων εἰδῶν , ὅταν οὐσιῶδές τι ᾖ τὸ κατ’ αὐτοῦ κατηγορούμενον , κατὰ δεύτερον δὲ λόγον καὶ τῶν ὑπὸ τὰ εἴδη ἐκεῖνα ἀτόμων , ἐπεὶ οὐδὲ ἄλλως μετέχειν τὰ ἄτομα τοῦ γένους δυνατόν , εἰ μὴ διὰ μέσων τῶν οἰκείων εἰδῶν . ὅταν οὖν εἴπωμεν ‘πᾶν ζῷον οὐσία’ ἢ ‘τὶ ζῷον πτηνόν’ , ἐπεὶ | κατ’ οὐσίαν τοῖς ὑποκειμένοις τὰ κατηγορούμενα ὑπάρχει , τὴν μὲν οὐσίαν προηγουμένως κατηγορεῖσθαι φήσεις πάντων ἀπλῶς τῶν εἰδῶν τοῦ ζῴου , τὸ δὲ πτηνὸν τῶν μετέχειν αὐτοῦ πεφυκότων , καὶ δι’ ἐκεῖνα τῶν ὑπὸ τὰ εἴδη ἀτόμων . ἐνίοτε δὲ περὶ μόνων εἰδῶν ποιούμεθα τὴν ἀπόφανσιν , ὡς ὅταν εἴπωμεν πᾶν εἶδος τοῦ ποσοῦ τοῦ συνεστῶτος ἐκ θέσιν ἐχόντων τῶν μορίων καὶ τοῦ συνεχοῦς ἐστιν εἶδος’ ἢ ‘πᾶν φυσικὸν εἶδος ἐν τῷ κόσμῳ ἔχει τὴν οἰκείαν ὑπόστασιν.’ δῆλον δὲ ὅτι τὰ συμβεβηκότα ἐπεισοδιώδη τε ὄντα καὶ πεφυκότα τῷ αὐτῷ ὑπάρχειν τε καὶ μὴ ὑπάρχειν τῶν μὲν ἀτόμων προη - γουμένως ἐροῦμεν κατηγορεῖσθαι παντοδαπῶς κατά τε ταῦτα καὶ κατὰ τὴν οὐσίαν μεταβάλλεσθαι πεφυκότων , οὐ μέντοι κυρίως τῶν εἰδῶν τῶν οὐδὲ τὴν ἀρχὴν διὰ τὴν ἀσώματον καὶ ἄτρεπτον ἑαυτῶν φύσιν μετέχειν αὐτῶν δυναμένων . Εἰ μὲν οὖν μηδεὶς τῶν προσδιορισμ[νω προσκέοιτο τῷ ὑποκειμένῳ , λέγεται ἡ πρότασις ἀπροσδιόριστος , οἷον ‘ἄνθρωπος ὑγιαίνει,’ εἰ δὲ προσδιο - ρισμόν τινα ἔχει , λέγεται ἡ πρότασις προσδιωρισμένη . ἀλλ’ εἰ μὲν τῶν καθόλου εἴη ὁ προσδιορισμός , λέγεται καθόλου , εἰ δὲ τῶν μερικῶν , μερική . ἀναΦαίνονται οὖν ἡμῖν ἐκ τῆς διαιρέσεως τοῦ ὑποκειμένου τέτταρα εἴδη τῶν ἐν προτάσεσιν ἀντιθέσεων , τῶν καθ’ ἕκαστα , τῶν ἀπροσδιορίστων , τῶν καθόλου ἤτοι καθόλου ὡς καθόλου ( καλοῦσι γὰρ αὐτὰς καὶ οὕτως νοντες τῶν ἄλλων τῶν ὁμοίως ταύταις ὑποκειμένῳ καθόλου χρωμένων τῷ ἐπὶ τούτων συντετάχθαι | τοὺς καθόλου προσδιορισμοὺς τοῖς καθόλου ὑποκειμένοις ) , καὶ ἐπὶ ταύταις τῶν μερικῶν ἤτοι καθόλου ὡς μερικῶν ἔχουσι γὰρ αὗται τοὺς μερικοὺς προσδιορισμοὺς συντεταγμένους τοῖς καθόλου ὑποκειμένοις , διὸ καὶ οὕτω προσαγορεύονται · διαφέρουσι δὲ τῶν καθ’ ἕκαστα αἱ μερικαὶ τῷ τὰς μὲν καθ’ ἕκαστα ἐπί τινος ἑνὸς ὡρισμένου ποιεῖσθαι τὴν ἀπόφανσιν , οἷον Σωκράτους , τὰς δὲ μερικάς , εἰ καὶ πρὸς ἕν τι βλέπουσαι ἀποφαίνοιντο , μηδὲν ὡρισμένον σημαίνειν ἀλλ’ ἐπί τινος τοῦ τυχόντος δύνασθαι ἀληθεύειν , ὡς ὅταν εἴπωμεν ‘τὶς ἄνθρωπος δίκαιός ἐστιν’ · οὐδὲν γὰρ μᾶλλον Σωκράτους χάριν ἀληθεύει ἡ πρότασις ἢ Πλάτωνος ἢ Ἀρι - στείδου · διόπερ ὀρθῶς ὁ Θεόφραστος τὴν μὲν καθ’ ἕκαστα ὡρισμένην καλεῖ τὴν δὲ μερικὴν ἀόριστον ) , καὶ ἀντιδιαιρεῖται πρὸς μὲν τὴν ἀπλῶς καθόλου ἡ καθ’ ἕκαστα , πρὸς δὲ τὴν καθόλου ὡς καθόλου ἡ μερική . Τοιαύτη μὲν οὖν ἡ ἀπὸ τοῦ ὑποκειμένου τῶν προτάσεων διαίρεσις · ἀπὸ δέ γε τοῦ κατηγουμένου ταῦτα πάντα τὰ τέτταρα εἴδη τριπλασιάζεσθαι ῥητέον · ἐπεὶ γὰρ ἀνάγκη τὸν κατηγορούμενον ῥῆμα εἶναι , τὸ δὲ ῥῆμα προσσημαίνειν ἐλέγομεν χρόνον , ὁ δὲ χρόνος λαμβάνεται τριχῶς , κατὰ τὸ παρεληλυθὸς τὸ ἐνεστὸς τὸ μέλλον , δῆλον ὅτι τῶν τεττάρων εἰδῶν τῶν προτάσεων ἕκαστον τριχῶς ποικίλλειν ἀπὸ τοῦ κατηγορουμένου δυνατόν , οἷον ἐπὶ τῶν καθ’ ἕκαστα λέγοντας ‘Σωκράτης ὑγίανε’ ‘Σωκράτης ὑγιαίνει’ ‘Σωκράτης υγιανεῖ’ , ὥστε διὰ τοῦτο δώδεκα γίνεσθαι τὰ τῶν ἐν προτάσεσιν ἀντιθέσεων εἴδη · ὅτι γάρ ποτε καὶ παρὰ τοὺς χρόνους γίνεταί τις τῶν προτάσεων διαφορά , | διδάσκοντος ἀκουσόμεθα τοῦ Ἀριστοτέλους . ἐπεὶ δὲ ἑκάστην τῶν δώδεκα τούτων ἀντιθέσεων τριχῶς λαμβάνεσθαι δυνατὸν κατὰ τὰς τρεῖς ὕλας , ἓξ καὶ τριάκοντα γίνεσθαι συμβαίνει τὰς πάσας αὐτῶν ἀντιθέσεις ὡρισμένου ὄντος τοῦ ὑποκειμένου . ταύταις δὲ ἴσας ἀνάγκη γίνεσθαι τὰς ἐξ ἀορίστου τοῦ ὑποκειμένου ( καθ᾿ ἑκάστην γὰρ τῶν χρωμένων τῷ ὑποκειμένῳ τὸ ἀρνητικὸν μόριον τῷ ὑποκειμένῳ προσθεὶς τὴν ἐξ ἀορίστου ποιήσεις ) , ὥστε δύο καὶ ἑβδομήκοντα γίνεσθαι τὰς πάσας ἀντιθέσεις τε καὶ ἀντιφάσεις τῶν προκειμένων ἡμῖν εἰς ἐπίσκεψιν προτάσεων . Ἀλλ’ ἐπεὶ τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν παραδεδώκαμεν , ἀκόλουθόν ἐστιν ἐφεξῆς ἐπικέψασθαι τίνες ἐν ταῖς ἀπηριθμημέναις ἀντιθέσεσιν αἱ ἀντιφατι - κῶς ἀλλήλαις ἀντικείμεναι προτάσεις , τίνες δὲ οὕ , καὶ τίνες μὲν αἱ πρὸς ἀλλήλας σχέσεις τῶν μὴ ἀντικειμένων ἀντιφατικῶς , τίς δὲ ἡ πρὸς ἑκα - τέραν τῶν ἐν αὐταῖς προτάσεων ἀντιφατικῶς μαχομένη · προείληπται γὰρ ὡς πάσῃ καταφάσει ἐστὶν ἀπόφασις ἀντιφατικῶς ἀντικειμένη καὶ πάσῃ ἀποφάσει κατάφασις . ὅτι μὲν οὖν αἱ καθ’ ἕκαστα μάχονται ἀντιφατικῶς , παρὰ πᾶσιν ὡμολόγηται παρέχει δέ τινα ἀπορίαν ἡ κατὰ τὸν μέλλοντα χρόνον αὐτῶν λῆψις , ἣν ἐν τοῖς ἑξῆς καὶ ἐκθήσεται καὶ ἐπιλύσεται ὁ Ἀριστοτέλης ) , τὰ δὲ περὶ τῶν ἀπροσδιορίστων διαφωνεῖται μὲν παρὰ τῶν ἀποφηναμένων τι περὶ τούτου τοῦ θεωρήματος , ὅπῃ δὲ τὸ ἀληθὲς ἔχει μαθεῖν ἀμήχανον , πρὶν ὅπως ἔχει τὰ περὶ τῶν προσδιωρισμένων ἐπισκε - ψώμεθα , περὶ ὧν οὐδεμία ἢ γέγονεν ἢ γένοιτο ἂν ἀμφισβήτησις · ὥστε πρότερον περὶ τούτων ῥητέον . Ἐπεὶ τοίνυν ὡριζόμεθα τὴν ἀντίφασιν μάχην καταφάσεως καὶ ἀπο - φάσεως ἀεὶ διαιρουσῶν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , δῆλον ὅτι ἃς ἂν εὕρωμεν προτάσεις ἢ συμψευδομένας ποτὲ ἢ συναληθευούσας , ταύτας οὐκ ἂν εἴποιμεν ἀντιφατικῶς ἀντικεῖσθαι πρὸς ἀλλήλας . αἱ μὲν οὖν καθόλου ὡς καθόλου λεγόμεναι ὡς συμψευδόμεναι κατὰ τὴν ἐνδεχομένην ὕλην οὐκ ἂν λέγοιντο ποιεῖν ἀντίφασιν . οὐ μὴν ἀλλ’ οὐδὲ τὰς μερικάς ἀντιφάσκειν ἐροῦμεν ὡς ἐπὶ τῆς αὐτῆς ὕλης συναληθευούσας . καίτοι καθ’ ἑκατέραν τῶν λοιπῶν ὑλῶν διαιροῦσιν ἄμφω τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος · ἐπὶ μὲν γὰρ τῆς ἀναγκαίας ὕλης αἱ μὲν καταφάσεις ἄμφω λέγουσαι εἶναι τὸ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχον ἀληθεῖς , αἱ δὲ ἀποφάσεις ἀναιρεῖν αὐτὸ πειρώμεναι ψευδεῖς , ἐπὶ δὲ τῆς ἀδυνάτου λεγομένης ἔμπαλιν εἰκότως ἔχουσιν · αἱ μὲν γὰρ ἀποφάσεις τὸ ἀδύνατον καὶ διὰ τοῦτο μηδέποτε ὑπάρχον λέγουσαι μὴ ὑπάρχειν ἀληθεῖς , αἱ δὲ καταφάσεις ὑπάρχειν αὐτὸ ἀποφαινόμεναι ψευδεῖς . ἐπὶ δὲ τῆς ἐνδεχομένης ἄμφω μὲν αἱ καθόλου ψευδεῖς , ἄμφω δὲ αἱ κατὰ μέρος ἀληθεῖς , διότι τὰ κατὰ ταύτην τὴν ὕλην κατηγορούμενα ποτὲ μὲν ὑπάρχειν τοῖς ὑποκειμένοις πεφύκασι ποτὲ δὲ μὴ ὑπάρχειν , καὶ τισὶ μὲν αὐτῶν ὑπάρχειν τισὶ δὲ μὴ ὑπάρχειν , οἷον ἶπάς ἄνθρωπος λευκός — οὐδεὶς ἄνθρωπος λευκός’ αὗται ψευδεῖς ἄμφω , ἡ μὲν κατάφασις διὰ τοὺς Αἰθίο - πᾶς , ἡ δὲ ἀπόφασις , εἰ τύχοι , διὰ τοὺς Σκύθας ) , ‘τὶς ἄνθρωπος λευκός — οὐ πᾶς ἄνθρωπος λευκός’ · | αὗται δῆλον ὅτι συναληθεύουσι . Τὰς μὲν οὖν καθόλου ὡς καθόλου δείξαντες μὴ ἀντιφασκούσας όνομάζουσιν ἐναντίας , ὅτι τῶν ἐναντίων εἰς ἄμεσα διαιρουμένων καὶ ἔμμεσα αἱ προτάσεις αὗται κατὰ μὲν τὴν ἀναγκαίαν καὶ τὴν ἀδύνατον ὕλην τοῖς ἀμέσοις ἐναντίοις ἐοίκασιν , ὧν τό τε ἕτερον ἐξ ἀνάγκης πάρεστι τῷ ὑποκειμένῳ μένω καὶ αὗται τὴν ἑτέραν τῶν προτάσεων ἔχουσιν ἀληθῆ καὶ διὰ τοῦτο τὴν τοῦ πράγματος ὕπαρξιν , ὥσπερ τὸ ψεῦδος εἰκών ἐστι τῆς ἀνυπαρξίας , κατὰ δὲ τὴν ἐνδεχομένην τοῖς ἐμμέσοις , ὧν δυνατὸν μηδέτερον παρεῖναι τῷ ὑποκειμένῳ . ἢ ἐπεὶ τὸ εἶναι ἄμεσά τινα τῶν ἐναντίων ἀμφι - σβητήσιμον , ὅπερ ὡς ὁμολογούμενον ἀξιοῦσι λαμβάνειν οἱ κατὰ τὸν προει - ρημένον τρόπον ἀποδιδόντες τὴν αἰτίαν τῆς ποσηγορίς τῶν ἐναντίων καλουμένων προτάσεων , μᾶλλον ῥητέον ὅτι τὰ ἐναντία συνυπάρχειν μὲν ἀλλήλοις κατ’ ἐνέογειαν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ὑποκειμένου ἀδύνατον , ἅμα δὲ αὐτοῦ ἀπεῖναι δυνατόν . αἱ οὖν προτάσεις αὗται οὐδέποτε μὲν συναληθεύουσαι ποτὲ δὲ καὶ συμψευδόμεναι καὶ ταύτῃ τὰ ἐναντία μιμούμεναι λέγοιντο ἄν εἰκότως ἐναντίαι . δυνατὸν δὲ λέγειν ὅτι καὶ ὡς τὴν πλείστην ἀλλήλων ἀφεστῶσαι διάστασιν ἐναντίαι προσαγορεύονται · τὰ γὰρ ἐναντία πλεῖστον ἀλλήλων διέστηκε τῶν ὑπὸ τὸ αὐτὸ γένος · οὕτω δὲ καὶ αὗται πρὸς ἀλλήλας ἔχουσιν , εἴπερ ἡ μὲν ἅπασί φησι τοῖς ὑπὸ τὸ ὑποκείμενον ἀτόμοις τὸ κατηγορούμενον ὑπάρχειν , ἡ δὲ οὐδενί . τὰς δέ γε μερικὰς καλοῦσιν ὑπεναντίας , ὡς ὑπὸ ταῖς ἐναντίαις τεταγμένας | κἀκείναις ἀκολουθούσας · ὅταν γὰρ ἡ ἑτέρα τῶν καθόλου ἀληθεύῃ , τότε καὶ ἡ ὑπ’ αὐτὴν τεταγμένη μερικὴ πρότασις ἀληθεύσει , ὡς οἷον μέρος αὐτῆς οὖσα καὶ περιεχομένη ὑπ’ αὐτῆς · διὸ καὶ ὑπαλλήλους καλοῦσι τάς τε καταφάσεις , τὴν μερικὴν καὶ τὴν καθόλου , καὶ τὰς ἀποφάσεις ὁμοίως . αἱ μὲν οὖν κατὰ μέρος οὐδ’ ἄν ἀντικεῖσθαι πρὸς ἀλλήλας κυρίως λέγοιντο · ποῖον γὰρ αὐταῖς εἶδος ἁρμόσει τῶν ἀντι - κειμένων ; εἰ δὲ τὰς ἀντιφατικῶς ταύταις ἀντικειμένας ζητοίης , εὑρήσεις ἀντιφασκούσας ταῖς καθόλου τὰς κατὰ μέρος μετὰ τῆς κατὰ τὸ ποιὸν ἀντιθέσεως , τοῦτ’ ἔστι τῇ μὲν καθόλου καταφάσει τὴν μερικὴν ἀπόφασιν , τῇ δὲ καθόλου ἀποφάσει τὴν μερικὴν κατάφασιν · ὥστε κατὰ τὸ ὑποκείμενον διάγραμμα τὰς διαγώνιον θέσιν πρὸς ἀλλήλας ἐχούσας τῶν προσδιωριεμένων προτάσεων ταύτας ἀντιφάσκειν ἀλλήλαις · ἀεὶ γὰρ αὗται διαιροῦσι τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος . καὶ τοῦτο εἰκότως · αἱ μὲν γὰρ ἐναντίαι καὶ ὑπεναντίαι κατὰ τὸ ποιὸν διαφέρουσαι τὸ ποσὸν τὸ αὐτὸ ἔχουσιν , αἱ δὲ ὑπάλληλοι κατὰ τὸ ποσὸν διαφέρουσαι τὸ ποιὸν τὸ αὐτὸ ἔχουσιν , αὗται δὲ κατ’ ἄμφω μαχόμεναι τελείαν ἔχουσι τὴν πρὸς ἀλλήλας διαφοράν . διὸ καὶ ἀδύνατον αὐτὰς ἢ συμψεύδεσθαι ἢ συναληθεύειν · ὅτι μὲν γὰρ ἐπὶ τῆς ἀναγκαίας ὕλης ἀληθευουσῶν τῶν καταφάσεων ψευδεῖς εἰσιν αἱ ἀποφάσεις , ἐπὶ δὲ τῆς ἀδυνάτου τοὐναντίον , προφανὲς ἐκ τῶν πρότερον εἰρημένων . ἐπὶ δὲ τῆς ἐνδεχομένης ψευδομένης τῆς καθόλου καταφάσεως ἡ μερικὴ ἀπόφασις ὡς ἀντιφάσκουσα πρὸς αὐτὴν ἀληθής , καὶ ψευδομένης τῆς καθόλου ἀποφάσεως | ἡ μερικὴ κατάφασις ὡς ἀντιφάσκουσα πρὸς αὐτὴν ἀληθής · 75v διὸ ἐκείνων ἅμα ψευδομένων αὗται ἀληθεύουσιν . καθ’ ἕκαστα Σωκράτης περιπατεῖ Σωκράτης οὐ περιπατεῖ απροσοιοριστοι ἄνθρωπος περιπατεῖ ἄνθρωπος οὐ περιπατεῖ <προσθιωρισμέναι> πᾶς ἄνθρωπος περιπατεῖ οὐδεὶς ἄνθρωπος περιπατεῖ εναντιαι καταφατικὰ ὑπάλληλοι αποφατικαι ὑπάλληλοι τὶς ἄνθρωπος περιπατεῖ οὐ πᾶς ἄνθρωπος περιπατεῖ ὑπεναντίαι οὐ πᾶς ἄνθρωπος περιπατεῖ Ἐπεὶ δὲ θορυβεῖν εἴωθε τοὺς ἁπλουστέρους ἡ μερικὴ ἀπό|φασις ἐπὶ τῆς ἀδυνάτου ὕλης συμψεύδεσθαι δοκοῦσα τῇ καθόλου καταφάσει , ὡς ὅταν εἴπωμεν ‘οὐ πᾶς ἄνθρωπος πτερωτός’ , διὰ τὸ δοκεῖν τῷ οὐ πᾶς συνεισά - γεσθαι τὸ ἀλλὰ τὶς μὲν τὶς δὲ οὔ , ὅπερ ἐστὶν ἐναργῶς ἐπὶ τῶν ἀδυνάτων ψεῦδος , ῥητέον τι καὶ περὶ τούτων . ἔξεστι μὲν οὖν ἐκ τῶν πρότερον εἰρη - μένων περὶ τοῦ οὐ πᾶς προσδιορισμοῦ προχείρως ἀποδοῦναι τῆς ἀπορίας τὴν λύσιν · ἐλέγομεν γὰρ ὅτι τὸ οὐ πᾶς αὐτὸ μόνον καθ’ αὑτὸ ληπτέον ὡς ἰδίαν ἔχον δύναμιν , καθ’ ἣν τὸν πᾶς προσδιορισμὸν ἀναιρεῖ , μηδὲν ἕτερον ἐπισυρόμενον . ἐφ’ ὧν οὖν πραγμάτων τὸ πᾶς φαίνεται ψευδόμενον , ἐπὶ τούτων τὸ οὐ πᾶς ἀληθές · ὥστε καὶ ἐπὶ τῶν προκειμένων ἐπειδὴ ὁ λέγων ‘πᾶς ἄνθρωπος πτερωτός’ ψεύδεται , ἀληθεύσει ὁ λέγων ‘οὐ πᾶς πτερωτός’ · ἡ γὰρ πᾶς ἢ οὐ πᾶς , ἀλλὰ τὸ πᾶς ψεῦδος , τὸ ἄρα οὐ πᾶς ἀληθές . ἵνα δὲ μᾶλλον αὐτῶν τὴν ἀπορίαν ἀποπληρώσωμεν , ῥητέον ὅτι ἡ μερικὴ ἀπόφασις παραπλησίαν ἔχει δύναμιν τῇ μερικῇ καταφάσει , κατ᾿ αὐτό γε τὸ μερικόν · ὅπως ἄν οὖν ἔχῃ ἀληθείας ἡ μερικὴ κατάφασις , εἴτε ὡς ἀεὶ τῇ μερικῇ ἀποφάσει συντρέχουσα εἴτε μή , τὸν αὐτὸν ἕξει δῆλον ὅτι τρόπον καὶ ἡ μερικὴ ἀπόφασις · ἐπεὶ οὖν αἱ μὲν καταφάσεις ἕξεσί τισιν ἀνάλογοί εἰσιν αἱ δὲ ἀποφάσεις στερήσεσι , γνωριμώτεραι δὲ τῶν στερήσεων αἱ ἕξεις , ἀπὸ τῆς καταφάσεως ὡς γνωριμωτέρας τὸ κατὰ τὴν ἀπόφασιν θεωρητέον . τῆς οὖν καθόλου καταφάσεως κατὰ μόνην τὴν ἀναγκαίαν ὕλην ἀληθευούσης τὴν μερικὴν κατάφασιν ἐπὶ δύο μὲν ὑλῶν ἀληθεύουσαν ὁρῶμεν , ταύτης τε καὶ τῆς ἐνδε|χομένης , οὐ μὴν ἐπ’ ἀμφοτέρων κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον , ἀλλ’ ἐπὶ μὲν τῆς ἐωδεχομένης δι’ ἑαυτήν , ὥστε τὸ κατηγοροῦ · μενον τινὶ μὲν ὑπάρχειν τῷ ὑποκειμένῳ τινὶ δὲ μὴ ὑπάρχειν , ὅτε καὶ συν - τρέχει ἡ μερικὴ κατάφασις τῇ μερικῇ ἀποφάσει , πρὸς δὲ τὴν καθόλου κατάφασιν διαφωνεῖ ) , ἐπὶ δὲ τῆς ἀναγκαίας οὐκέτι δι’ ἑαυτὴν ἀλλὰ διὰ τὴν καθόλου · διὸ καὶ οὐ συντρέχει τότε τῇ μερικῇ ἀποφάσει · τὸ γὰρ ‘τὶς ἄν · θρωπος ζῷον’ διὰ τὸ πᾶς ἀληθές , οὐκέτι μέντοι τὸ οὐ πᾶς ἀληθές , ὥσπερ ἐπὶ τῆς ἀδυνάτου διὰ τὴν καθόλου κατάφασιν ψευδομένην καθ’ ὅλην ἑαυτὴν καὶ ἡ μερικὴ κατάφασις ψευδής , ὡς ὅταν εἴπωμεν ‘τὶς ἄνθρωπος πτερωτός’ · οὐδὲ γὰρ αὕτη δι’ ἑαυτὴν ψευδής . τὸν αὐτὸν οὖν τρόπον καὶ τῆς καθόλου ἀποφάσεως κατὰ μόνην τὴν ἀδύνατον ὕλην ἀληθευούσης τὴν μερικὴν ἀπόφασιν ἐπὶ δύο ὑλῶν ἀληθεύειν ἀνάγκη , τῆς τε ἐνδεχομένης καὶ μήτε συμ - φυοῦς μήτε παντελῶς ἀλλοτρίας ὥστε καὶ δι’ ἑαυτὴν ἔστι ἀληθὴς καὶ συντρέχει τῇ μερικῇ καταφάσει , διαφωνήσει δὲ πρὸς τὴν καθόλου ἀπόφασιν ) καὶ ἔτι τῆς ἀδυνάτου , καθ’ ἣν συνέσεται μὲν τῇ καθόλου ἀποφάσει ἅτε δι’ ἐκείνην ἔχουσα τὸ ἀληθεύειν , διαφωνήσει δὲ πρὸς τὴν μερικὴν κατάφασιν περὶ μὲν οὖν τούτων πλείω τῆς ἀξίας ἐνδιατέτριφεν ὁ λόγος , ὅλως δὲ περὶ αὐτῶν τῶν ἀποφατικῶν προσδιορισμῶν , ὅσα γλαφυρωτέραν ἔχοντα θεωρίαν ὁ φιλόσοφος παραδίδωσι Πορφύριος , πειραθῶμεν εἰπεῖν , προσεπινοοῦντες εἴ τι δυνάμεθα καὶ αὐτοὶ πρὸς τὴν σαφεστέραν περὶ αὐτῶν διδασκαλίαν . Ἀπορήσειε γὰρ ἄν τις πῶς | ἐκ τῶν προσδιωρισμένων καταφάσεων τὰς ἀποφάσεις ποιοῦντες οὐ τοῖς κατηγορουμένοις , ὥσπερ ἔμπροσθεν ἠξιοῦμεν , συντάττομεν τὰς ἀρνήσεις ἀλλ’ αὐτοῖς τοῖς προσδιορισμοὶ οἳ γίνονται μέρη τῶν ὑποκειμένων , οὐ τῶν καθ’ αὑτοὺς λεγομένων ἀλλὰ τῶν ὥσπερ εἰδοποιηθέντων ὑπ’ αὐτῶν , κατηγοροῦνται δὲ οὐδαμῶς , εἴ γε ὑποκείμενον μέν ἐστι περὶ οὗ ὁ λόγος , κατηγορούμενον δὲ τὸ περὶ ἐκείνου λεγόμενον · ἀποφαινόμεθα γὰρ περὶ παντὸς ἀνθρώπου ὅτι ζῷόν ἐστιν , οὐ μὴν ὅτι ἄνθρωπος πᾶν ζῷόν ἐστι τοῦτο γοῦν καὶ ψεῦδος κα ) ἀδύνατον ὀλίγον ὕστερον ἀποδειχθήσετοι ) , καὶ περὶ τοῦ τινὸς ἀνθρώπου ὅτι λευκός ἐστιν , οὐ μὴν ὅτι τὸ λευκὸν τὶς ἄνθρωπός ἐστι . πῶς οὖν οὔ φαμεν ἀπόφασιν τῆς ‘πᾶς ἄνθρωπος περιπατεὶ’ τὴν ‘πᾶς οὐ περιπατεῖ’ ἀλλὰ τὴν ‘οὐ πᾶς περιπατεῖ’ , καὶ τῆς ‘τὶς περιπατεῖ’ τὴν τὶς οὐ περιπατεῖ’ ἀλλὰ τὴν ‘οὐδεὶς περιπατεῖ’ , καὶ τοῦτο τὸ οὐδεὶς ποίαν ποτὲ δύναμιν ἔχει , λεκτέον . ἄνωθεν οὖν πρὸς τὴν ἀπορίαν ἀπαντῶντες ἐροῦμεν κατὰ τοὺς πρότερον παραδεδομένους κανόνας τῷ κυριωτέρῳ πανταχοῦ τῆς προτάσεως μέρει δεῖν προσάγεσθαι τὰς ἀρνήσεις , ἵνα τὰς ἀποφάσεις ποιήσωμεν · ἐπὶ μὲν οὖν τῶν καθ’ ἕκαστα προτάσεων καὶ τῶν ἀπροσδιορίστων κυριώτερον ὁρῶντες τὸ κατηγορούμενον τοῦ ὑποκειμένου καὶ τούτου κυριώτερον οὐδὲν εὑρίσκοντες ἐν ταῖς τοιαύταις προτάσεσιν , εἰκότως αὐτῷ προσήγομεν τὸ ἀποφατικὸν μόριον , ἐπὶ δέ γε τῶν προσδιωρισμένων τὸ κυριώτατόν ἐστιν ὁ προσδιορισμός · διὸ καὶ ἐντεῦθεν ἡ πρότασίς ὀνομάζεται προσδιωρισμένη · καὶ γὰρ εἰ συντάττονται τοῖς ὑποκειμένοις | οἱ προσδιορισμοὶ καὶ γίνονται αὑτῶν , ὡς εἴρηται , μέρη , ἀλλ’ ἐφάπτονταί πως καὶ τῶν κατηγορουμένων δηλοῦντες εἴτε ἑνὶ τῶν ὑπὸ τὸ ὑποκείμενον εἴτε πᾶσιν ὑπάρχει τὸ κατηγορούμενον , ἐπειδὴ τὸ πλείοσι μὲν μὴ πᾶσι δὲ περιορίσαι δίχα τοῦ τὸν ἀριθμὸν προσθεῖναι οὐκ ἔστι . διὰ ταῦτα μὲν οὖν τούτοις εἰκότως τὸ ἀρνητικὸν συντάττεται μόριον καὶ αἱ τοῦτον τὸν τρόπον γινόμεναι ἀποφάσεις ἀντιφατικῶς ἀντίκεινται ταῖς καταφάσεσι , τῶν δὲ συνταττουσῶν αὐτὸ τῷ κατηγορουμένῳ ἡ μὲν ἐπὶ τῆς καθόλου καταφάσεως τοῦτο ποιοῦσα τῇ καθόλου ἀποφάσει τὴν αὐτὴν ἔχει δύναμιν ( τὸ γὰρ ‘πᾶς οὐ περιπατεῖ’ ταὐτὸν σημαίνει τῷ ‘οὐδεὶς περιπατεῖ’ ) , ἡ δὲ ἐπὶ τῆς μερικῆς τῇ μερικῇ ἀποφάσει · τί γὰρ ἄλλο σημαίνει τὸ ‘τὶς οὐ περιπατεῖ’ ἡ ὅτι οὐ πᾶς περιπατεῖ ; ὥστε ἐπὶ ταύτης συντρέχειν ἀλλήκαις τὰς καθ’ ἑκάτερον τὸν τρόπον γινομένας ἀποφάσεις . Τὸ μὲν οὖν οὐ πᾶς ὅτι σύνθετον ἔκ τε τοῦ πᾶς καὶ τοὺ ἀναιροῦντος αὐτὸ μορίου , φανερόν · τὸ δέ γε οὐδείς πόθεν ἐροῦμεν ἐσχηκέναι τὴν γένεσιν ; ἐχρῆν γὰρ ‘οὐχὶ τίς’ εἶναι τὴν προτιθεῖσαν τοῦ τίς προσδιορισμοῦ τὸ ἀρνητικὸν μόριον ἀπόφασιν . ἢ ῥητέον ὅτι οὐδὲν ὡρισμένον κατὰ τὸ ποσὸν ἐσήμηνεν ἄν οὕτως λεγομένη , καὶ γὰρ μηδενὸς περιπατοῦντος καὶ πλειόνων περιπατούντων ἀληθὲς τὸ ‘οὐχὶ τὶς περιπατεῖ’ . καὶ ἔτι σαφέστερον ταῦτα ἔπασχεν ἄν τὸ ‘οὐχὶ τὶς περιπατεῖ’ ἢ τὸ κατὰ τὴν ἀπὸ τούτου συναλοιφἡν γινόμενον οὐχ εἷς . βουλόμενοι οὗν ἐμφῆναι ὡς οὔτε πᾶσιν οὔτε πλείοσι μὲν οὐ πᾶσι δὲ οὔτε ἑνὶ γοῦν τῶν ὑπὸ τὸ καθόλου ὑποκείμενον | ὑπάρχει τὸ κατηγορούμενον λέγομεν τὸ οὐδείς σύνθετον ἐκ τριῶν τοῦ λόγου μερῶν , τοῦ οὐ ἀρνητικοῦ μορίου τοῦ δέ συνδέσμου εἴτε συμπλεκτικοῦ πρὸς τὸ μηδὲ πάντας μηδὲ πολλοὐς ὄντος εἴτε , ὡς ὁ φιλόσοφος ἀξιοῖ Πορφύριος , ἐπὶ φυλακῇ καὶ διαιρέσει τῆς ἀμφιβολίας εἰλημμένου ) , καὶ ἐπὶ τούτοις τοῦ εἷς ἀριθμητικοῦ ὀνόματος , ὃ καὶ κλινόμενον ὁρῶμεν ‘οὐδενὸς περιπατοῦντος’ λέγοντες καὶ κατὰ τὰς διαφορὰς τῶν τριῶν γενῶν ἀποδιδόμενον ‘οὐδεμία περιπατεῖ’ καὶ ‘οὐδὲν περιπατεῖ’ . τὸ μὲν οὖν οὐδείς ἀπὸ τοῦ δέ συνδέσμου κατὰ δυναλοιφὴν τὴν ἀπὸ τοῦ οὐ δὲ εἷς γέγονεν , ὁμοίως ἔχον τῷ μηδ’ ὅντινα γαστέρι μήτηρ καὶ ἀποκρινομένῳ τὸ παράπαν οὐδὲ γρῦ , τὸ δὲ οὐθείς ἀπὸ τοῦ τέ κατὰ συναλοιφὴν τοῦ οὔ τε εἷς . Ἀλλὰ πῶς τῆς καταφάσεως τίς εἰπούσης ἐν τῇ ἀναιρούσῃ αὐτὴν ἀποφάσει τὸ οὐδείς λέγομεν ; ἢ φήσομεν ὅτι τὸ εἷς ἁπλῶς μὲν θεωρούμενον τοῦ τίς ἐπὶ πλέον λαμβάνεται · τοῦ γὰρ τίς ἀεὶ βουλομένου συμπλέκεσθαι τῷ ὑποκειμένῳ , καθάπερ καὶ τῶν ἄλλων προσδιορισμῶν ἑκάστου διὰ τὸ σημαίνειν αὐτοὺς ὅπως ἔχουσι τὰ ὑπὸ τὸ ὑποκείμενον πρὸς τὸ μετέχειν ἢ μὴ τοῦ κατηγορουμένου , τὸ εἷς λαμβάνεται μὲν καὶ τοῦτον τὸν τρόπον ἐν τῶ εἷς δέ τις ἀρχὸς ἀνὴρ καὶ τῶ εἷς κοίρανος ἔστω , λαμβάνεται δὲ καὶ ὡς κατηγορούμενον οὐ μόνον ἐπὶ τῶν μοναδικῶς λεγομένων , οἷον ὅταν λέγωμεν ‘ἥλιος εἷς ἐστι’ ἢ ‘κόσμος εἷς ἐστιν’ , ὅτε καὶ τὸ μόνος ἢ κατ’ ἐνέργειαν ἢ πάντως κατὰ δύναμιν αὐτῷ προστίθεμεν , ἀλλὰ καὶ ἁπλῶς ἐπὶ ἑκάστου τῶν ὁπωσοῦν ὄντων , | ἵνα καὶ τὸ πλῆθος αὐτῶν ὑπόστασιν ἔχῃ , τῶν προσδιορισμῶν οὔτε καθ’ ἑαυτοὺς κατηγορεῖσθαι δυναμένων οὔτε ἄλλοις κατηγορουμένοις εὐλόγως συνδυαζομένων , ὡς διὰ τῶν ἑξῆς ὁ λόγος ἡμῖν ἐπιδείξει · διὰ ταῦτα μὲν οὖν τὸ εἷς , ὅπερ ἐλέγομεν , τοὐ τίς ἐπὶ πλέον λαμβάνεται , συντρέχοντα δὲ ἀλλήλοις ἐν τῷ συμπλέτὶς ] κεσθαι τοῖς ὑποκειμένοις , οὐ τοῖς καθ’ ἕκαστα διὰ τὸ μηδὲν εἶναι αὐτῶν μέρος , ἀλλὰ τοῖς κατὰ πλειόνων κατηγορεῖσθαι πεφυκόσιν , ἐοίκασιν ἔχειν τινὰ καὶ τότε πρὸς ἄλληλα διαφοράν · ἐπεὶ γὰρ τῶν πολλῶν ἕκαστον καὶ ὅλον τί ἐστι καὶ οἷον μέρος τοῦ κοινῶς κατ’ αὐτῶν κατηγορουμένου , ὡς μὲν ὅλον τι ὄν , κἄν ἄτομον εἴπῃς , ἀντιδιαστελλόμενον πρὸς τὰ ὁμοειδῆ τὴν τοῦ ἑνὸς ἐπιδέχεται πρὸς αὐτὸ συμπλοκήν , ὡς δὲ μέρος πως τοὐ κοινοῦ τυγχάνον τὴν τοῦ τινός · διὸ τῶν μόνως ὅλων οὐδὲ ἕν τι φάναι δυνατόν . καὶ ἔχει ταύτην τὸ ἕν πρὸς τὸ τί τὴν διαφορὰν ἐπὶ τῶν μερικῶν , ἥνπερ καὶ τὸ ἑνικὸν ἄρθρον πρὸς τὸ πᾶς ἐπὶ τῶν καθόλου · καὶ γὰρ ‘ὁ ἄνθρωπος ζῷον’ εἴποις ἂν καὶ ‘πᾶς ἄνθρωπος ζῷον’ · τὸ γὰρ ἄρθρον τὴν δύναμιν ἔχει τοῦ καθόλου προσδιορισμοῦ , ὡς μαθησόμεθα πρὸς τῷ πέρατι τοῦ βιβλίου . ἀλλὰ τὸ μὲν ἄρθρον τῇ ἑνώσει προσήκει τοῦ καθόλου ὑποκειμένου διὸ καὶ τῶν μοναδικῶν ἑκάστῳ καὶ τῶν ἀτόμων συντάττεται · καὶ γὰρ ‘ὁ ἥλιος’ λέγομεν καὶ ‘ὁ ὁ Σωκράτης’ · ἐνίοτε δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ὑπερέχοντος λέγεται τῶν ὁμοστοίχων , ὡς ὅταν ‘ὁ ποιητής’ εἴπωμεν ἢ ‘ὁ ῥήτωρ’ ) , τὸ δὲ πᾶς τῷ πλήθει τῶν ὑπ’ αὐτὸ ἀναφερομένων . ὅταν μὲν οὖν ὡς κατηγορούμενον τὸ εἷς ἀναιρῶμεν , τότε τὴν ἄρνησιν | οὐκ αὐτῷ συμπλέκομεν , ἀλλὰ τῷ ἐστί τῷ κατ’ ἐνέργειάν τε πάντως ἐν τῇ τοιαύτῃ προτάσει λεγομένῳ καὶ συνδεῖν τὸ κατηγορούμενον πρὸς τὸ ὑποκείμενον πεφυκότι · τῆς γὰρ καταφάσεως εἰπούσης λόγου χάριν ‘ὅδε ὁ λίθος εἷς ἐστιν’ ἡ ἀπόφασις ἐρεῖ · ὅδε ὁ λίθος εἷς οὐκ ἔστιν’ . ὅταν δὲ ὡς συμ - πλεκόμενον τῷ ὑποκειμένῳ τὸ εἷς ἢ τὸ τίς ἀναιρῶμεν τὴν ἀντιφάσκουσαν ἀπόφασιν τῇ μερικῇ καταφάσει ποιοῦντες , τὸ οὐδείς ἢ οὔτις λέγομεν , ἀλλ’ ὅταν μὲν τὸ οὐδείς λέγωμεν , οὐχ ὡς πρὸς τὸ τίς ἀλλ’ ὡς πρὸς τὸ εἷς ἀπαντῶμεν καὶ τὸ μὲν οὐχ εἷς ὡς ἀμφίβολον παραιτησάμενοι τὸ δὲ οὐ εἷς ὡς πρὸς τῷ ἀμφιβόλῳ καὶ κακόφωνον τὸ οὐδείς ἢ οὐθείς λέγομεν . πρὸς δέ γε τὸ τίς ἐοίκαμεν τότε κυρίως ἀπαντᾶν , ὅταν τὸ οὔτις λέγωμεν , οὐκ ἐπὶ τοῦ ‘τις’ τιθεμένης τῆς ὀξείας οὐ γὰρ οἶδε τὴν τοιαύτην προφορὰν ἡ ‘Ελληνικὴ χρήσις ) ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ οὔ , καθάπερ ἔχει τὸ οὔτις ἐμεῦ ζῶντος καὶ μήτις νῦν ἐνάρων . ἀλλὰ τοῦτο μὲν τῇ ποιητικῇ τὸ δὲ οὐδείς τῇ κοινῇ χρήσει μᾶλλον σύνηθες . Τοσαῦτα μὲν περὶ τῶν προσδιωρισμένων προτάσεων εἴχομεν λέγειν · αἱ δὲ ἀπροσδιόριστοι πῶς ἔχουσι πρὸς τὸ ἀντιφάσκειν ἢ μή , τοῦτο δέ ἐστιν εἴ τισι τῶν προσδιωρισμένων τὸ αὐτὸ δύνανται , διὰ τῶν ἑξῆς τῷ Ἀριστοτέλει συνοδεύοντες ζητήσωμεν . Ἐπὶ τούτοις οὖν τὴν ῥῆσιν αὐτὴν ἐπισκεψώμεθα , δι’ ἧς παραδιδοὺς ἡμῖν τὴν εἰρημένην ἀπὸ τοῦ ὑποκειμένου τῶν προτάσεων διαίρεσιν καὶ διακρίνας τὰ καθ’ ἕκαστα τῶν καθόλου τοῦτό φησιν εἶναι καθόλου ὃ ἐπὶ πλειόνων πέφυκε κατηγορεῖσθαι , τῶν ὁμωνύμως κατὰ | πλειόνων κατηγορουμένων τὰ καθόλου διακρίνων τῷ πεφυκέναι κατὰ πολλῶν κατηγορεῖσθαι , τοῦτο δέ ἐστι μὴ νόμῳ τινὶ καὶ θέσει , καθάπερ τὸ Αἴας καὶ τὸ Ἀλέξανδρος , ἀλλὰ τῷ φύσιν μίαν δηλοῦν , ἥτις ἑκάστῳ τῶν πλειόνων ὑπάρχουσα ποιεῖ καὶ τὸ σημαῖνον αὐτὴν ὄνομα κατ’ αὐτῶν κατηγορεῖσθαι . ὅλως δὲ περὶ φωνῶν διαλεγόμενος τῶν πραγμάτων ποιεῖται τὴν διαίρεσιν , διότι περὶ φωνῶν τοῖς φιλοσόφοις ὁ λόγος οὐ προηγουμένως , καθάπερ ῥήτορσί τε καὶ γραμματικοῖς , ὡς καὶ πρότερον ἐλέγομεν , ἀλλὰ τῆς τῶν πραγμάτων καταλύψεως ἕνεκεν . διελόμενος οὖν τὰ εἴδη τῶν προτάσεων εἴς τε τὰς καθόλου καὶ τὰς καθ’ ἕκαστα , προστίθησι τὴν τῶν καθόλου διαίρεσιν εἴς τε τὰς καθόλου ὡς καθόλου λεγομένας καὶ τὰς ἀπροσδιορίστους · τῶν γὰρ μερικῶν ἐφεξῆς ποιήσεται μνείαν . ἐν δέ γε τούτοις τὰς μὲν καθόλου ἐπὶ τῶν καθόλου ἀποφάνσεις ἐναντίας εἶναί φησι , δι’ ἃς ἐλέ - γομεν αἰτίας , τὰς δὲ ἐπὶ τῶν καθόλου μὴ καθόλου δέ , τοῦτ’ ἔστι τὰς ἀπροσδιορίστους , αὐτὰς μὲν μὴ εἶναι ἐναντίας , τὰ μέντοι δηλούμενα ὑπ’ αὐτῶν δύνασθαί ποτε εἶναι ἐναντία . ὅτι μὲν οὖν καθόλου μὴ καθόλου τὰς ἀπροσδιορίστους καλεῖ , καὶ τὰ παρατιθέμενα παρ’ αὐτοῦ παραδείγματα σαφῶς σημαίνουσιν , ‘ἄνθρωπος λευκός ἐστι’ καὶ ‘ἄνθρωπος λευκὸς οὐκ ἔστι’ . καλεῖ δὲ αὐτὰς οὕτως διὰ τὸ μὴ προσκεῖσθαι ἐπ’ αὐτῶν τῷ καθόλου ὑποκειμένῳ τοὺς καθόλου προσδιορισμούς , ὅπερ εἰ καὶ ἐπὶ τῶν μερικῶν ἁρμόζειν δυνατόν , ἀλλ’ ἔχουσί τι ἴδιον ἐκεῖναι , τοὺς μερικοὺς προσδιορισμούς , ὅθεν καὶ | ὀνομάζονται . πῶς δὲ λέγονται μὴ εἶναι μὲν ἐναντίαι , σημαίνειν δέ ποτε ἐναντία , τοῦτο ἤδη πολλὰ τοῖς ἐξηγηταῖς πράγματα παρέσχε · μύποτε δὲ ταῖς ῥήσεσιν αὐταῖς προσφυὲς ᾖ τὸ λέγειν ὅτι βούλεται μὲν ὁ Ἀριστοτέλης τὰς ἀπροσδιορίστους προτάσεις συναληθεύειν ἀλλήλαις , ὡς ἔσται διὰ τῶν ἑξῆς φανερόν , καὶ διὰ τοῦτο εἰκότως ἀποφαίνεται μὴ εἶναι αὐτὰς ἐναντίας · οὐ γὰρ ἐναντίων τὸ συνυπάρχειν ἀλλήλαις . Ἀλλ’ ἐπεὶ δυνατόν ποτε τὴν ἀπόφασιν ἐπὶ τῆς τοῦ ἐναντίου καταφάσεως ἀληθεύουσαν παρασχεῖν τισιν ὑποψίαν , ὅτι ἐναντίας χρὴ τότε καλεῖν ταύτας τὰς προτάσεις , ἅτε ἐναντία τινὰ σημαινούσας , διὰ τοῦτο προστίθησι τὸ αἴτιον τοῦ παραλογισμοῦ τοῖς οὕτως ὑπολαμβάνουσι , τὰ αὐτὰ λέγων τοῖς ἐν τῷ τελευταίῳ θεωρήματι τοὐ βιβλίου ῥηθησομένοις · τὸ μὲν δὴ τούτῳ οἴεσθαι τὰς ἐναντίας δόξας ὡρίσθαι , τῷ τῶν ἐναντίων εἶναι , ψεῦδος · τοῦ γὰρ ἀγαθοῦ ὅτι ἀγαθὸν καὶ τοῦ κακοῦ ὅτι κακόν , ἡ αὐτὴ ἴσως καὶ ἀληθής , εἴτε πλείους εἴτε μία ἐστίν · ἐναντία δὲ ταῦτα , ἀλλ’ οὐ τῷ ἐναντίων εἶναι ἐναντία , ἀλλὰ μᾶλλον τῷ ἐναντίως . ὅτι μὲν οὖν κατ’ οὐδένα τρόπον προσήκει ταῖς ἀπροσδιορίστοις τὸ τῶν ἐναντίων ὄνομα , σαφῶς ἀπεφήνατο διὰ τούτων ὁ Ἀριστοτέλης . πότε δὲ ἔστιν εἶναι τὰ δηλούμενα ἐναντία , καλῶς διήρθρωσεν ὁ φιλόσοφος Πορφύριος · οὐ γὰρ ἀεί , φησί , τῷ καταφασκομένῳ ἔστι τι ἐναντίον οὐδὲ τὴν ἀπόφασιν δυνατὸν ἀεὶ λέγειν ἀληθεύεσθαι κατὰ τοῦ ἐναντίου τῷ καταφαθέντι , ἀλλὰ ποτὲ μὲν κατὰ τοῦ ἐναντίου ποτὲ δὲ κατὰ | στερήσεως ποτὲ δὲ κατ’ οὐδετέρου τούτων , ἀλλ’ ἀναιρεῖν μόνον τὸ εἰρημένον διὰ τῆς καταφάσεως · τῷ μὲν γὰρ περιττῷ τὸ ἄρτιον καὶ τῷ λευκῷ τὸ μέλαν ἐναντίον , καὶ κατὰ τούτων ἀληθεύονται τὸ οὐ περιττὸν καὶ τὸ οὐ λευκόν ἐξ ἀνάγκης μὲν οὖν συνεισφερομένων ταῖς ἀποφάσεσιν ἐπὶ τῶν ἀμέσων εἶναι λεγομένων ἐναντίων , ἐνδεχομένως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἐμμέσων ) , τῷ μέντοι ὁρᾶν τὸ ἀντικείμενον στέρησις ἢ τῆς ἐνεργείας ἢ καὶ τῆς δυνάμεως , τῆς μὲν ἐνεργείας ὡς ἐπὶ τοῦ μὴ πηροῦ μὲν καθεὐδοντος δὲ ἢ μύοντος , τῆς δὲ δυνάμεως ὡς ἐπὶ τοῦ τυφλοῦ , ἅπερ σημαίνει τὸ μὴ ὁρᾶν ἐνίοτε δὲ καὶ τὸ μήπω τὴν δύναμιν τὴν προαγωγὸν τῆς ἐνερ - γείας ἀπειληφὸς τῇ ἀποφάσει τῆς ἐνεργείας σημαίνομεν ὡς ἐπὶ τοῦ σκυ - λακίου , καὶ τὸ μηδαμῶς τῆς δυνάμεως δεκτικὸν ὡς ἐπὶ τοῦ ξύλου · καὶ γὰρ τὸ ξύλον λέγομεν μὴ ὁρᾶν ) , καὶ κατ’ οὐδὲν τούτων ἐναντίον εἴποις ἄν εἶναι τῇ καταφάσει τὸ σημαινόμενον ὑπὸ τῆς ἀποφάσεως , ἀλλὰ ποτὲ μὲν στέρησιν ποτὲ δὲ οὐδὲ στέρησιν ἀλλ’ ἑτερότητα μόνον , τῷ δέ γε ζῴῳ ἢ ἄλλῃ οὐσίᾳ οὔτε ὡς ἐναντίον οὔτε ὡς στέρησιν τοιαύτην εὕροις ἄν ποτέ τι ἀντιτιθέμενον , οὐδὲ τῷ ἀφωρισμένῳ ποσῷ ἢ σχήματι οὐδὲ ταῖς ἐνερ - γείαις ταῖς μὴ κατά τι τῶν ἐναντίων γινομέναις · τῷ μὲν γὰρ θερμαίνειν ἐστὶν ἐναντίον τὸ ψύχειν , ἐπεὶ καὶ τῷ θερμῷ τὸ ψυχρόν , οὐ μὴν τῷ νοεῖν ἢ τῷ βαδίζειν εἴη ἄν τι ἐναντίον . διὰ ταῦτα οὖν τὸ ὑπὸ τῆς ἀποφάσεως σημαινόμενον ποτέ φησιν ἐναντίον εἶναι τῷ ὑπὸ τῆς καταφάσεως δηλουμένῳ , τῶν προτάσεων αὐτῶν μηδαμῶς ἀλλήλαις οὐσῶν ἐναντίων . τοῦτο δὲ εἰκότως ἐπὶ μόνων τῶν ἀπροσδιορίστων ἐπεσημήνατο , διότι μόναι αὗται τῶν καθόλου προτάσεων κτὰ τοὺς κατηγορουμένους ὅρους μόνους ἔχουσι τὰς καταφάσεις καὶ ἀποφάσεις γινομένας , ἀλλ’ οὐ κατά τινα ; προσδιορισμούς , οἳ οὐδ’ ἄν ὑποπτευθεῖεν καθ’ ἑαυτοὺς λαμβανόμενοι καταφατικῶς καὶ ἀποφατικῶς , οἷον πᾶς , οὐ πᾶς , τίς , οὐδείς , ἐναντιότητα πραγμάτων σημαίνειν , καθάπερ οἱ κατηγορούμενοι , καὶ μάλιστά γε ὅταν ἐπὶ τῶν ἐμέσων λεγομένων ἐναντίων ποιώμεθα τὴν κατάφασιν καὶ τὴν ἀπόφασιν ( ἔργον γὰρ τῶν προσδιορισμων , ὡς πολλάκις εἰρήκαμεν , μόνην σημαίνειν τὴν κατὰ τὸ πλῆθος διαφορὰν τῶν ὑπὸ τὸ ὑποκείμενον ἀναφερομένων ὡς μετεχόντων ἢ μὴ μετεχόντων τοῦ ἐν τῇ προτάσει κατηγορουμένου ) , καὶ ὅτι προφανῆ τὰ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀντιθέσεων συμβαίνοντα , οἷον ὅτι αἱ καθόλου ὡς καθόλου συμψεύδονται , διὸ ἐναντίαι , ὅτι αἱ μερικαὶ συναληθεύουσι καὶ οὐδ’ ἄν ὑποπτεύσειέ τις προσήκειν αὐταῖς τὸ ὄνομα τῶν ἐναντίων , ὅτι αἱ διαγώνιοι καὶ αἱ καθ’ ἕκαστα μερίζουσι τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος · ἐπὶ δὲ τῶν ἀπροσδιορίστων ἐπεὶ μήτε καθ’ ἕκαστα καὶ ὡρισμένος οὗτός ἐστιν ὁ ὑποκείμενος μήτε πρόσκειταί τις αὑτῷ τῶν προσδιορισμῶν , οὐ σφόδρα ἐστὶ φανερὸς ὁ τῆς ἀντιθέσενς αὐτῶν τρόπος , ἀλλὰ καὶ ὡς ἐναντίας ὑποπτεύσειεν ἄν τις αὐτὰς ἀντικεῖσθαί ποτε . καὶ τοῦτο διισχυρίζεται σημαίνειν ὁ ἀπὸ τῆς Ἀφροδισιάδος ἐξηγητὴς τὸ τὰ δηλούμενα ὑπ’ αὐτῶν ἐναντία εἶναί ποτε , καὶ ταῦτα τοῦ Ἀριστοτέλους ἐν τοῖς ἑξῆς βοῶντος ὡς ταῖς μερικαῖς τὴν αὐτὴν ἔχουσι δύναμιν , | τῶν δὲ μερικῶν ἀπὸ διαμέτρου πρὸς τὰς ἐναντίας ἐχουσῶν . καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ τῷ Ἀριστοτέλει δοκοῦν συναληθεύειν αὐτὰς ἐπί τινος ὕλης ἕτερος ἄν τις οἰηθείη καὶ ἀντιφάσκειν πρὸς ἀλλήλας , ἀλλ’ ὡς παραπλησίως τῇ ἑτέρᾳ τῶν διαγωνίων τῇ τίς καὶ οὐδείς . διὰ ταῦτα τοίνυν ἐν μὲν τοῖς προκειμένοις ὁ Ἀριστοτέλης τοσοῦτον ἐπεσημήνατο μόνον , ὅτι μὴ δίκαιον καλεῖν αὐτὰς ἐναντίας , καὶ εἰ ἐναντίων πραγμάτων γίνοιντό ποτε δηλωτικαί , προϊῶν δὲ καὶ ὅτι συναληθεύουσιν ἀλλ’ οὐκ ἀντιφάσκουσι κατασκευάσαι πειράσεται . Τὸ δὲ αἴτιον εἰπὼν τοῦ καθόλου μὴ καθόλου λέγεσθαι τὰς ἀδιορίστους . ὅτι πεοὶ τῶν καθόλου ὑποκειμένων οὐ καθόλου ἀποφαίνονται , μὴ συντάττουσαι αὐτοῖς τοὺς καθόλου προσδιορισμούς , οἳ ποιοῦσι καθόλου ἡμᾶς ἀποφαίνεσθαι περὶ τῶν καθόλου , αὐτοῦ τούτου πάλιν τὸ αἴτιον ἀποδίδωσι τοῦ τοιούτων ἀποφάνσεων αἰτίους γίνεσθαι τοὺς καθόλου προσδιορισμοὺς ὡς ἐπὶ τοῦ καταφατικοῦ τοὐ πᾶς τὴν διδασκαλίαν ποιούμενος , ὡς ἂν τῶν αὐτῶν λόγων ἁρμοζόντων καὶ ἐπὶ τοῦ οὐδείς . τί οὖν τούτου τὸ αἴτιον ; ὅτι τὸ πᾶς , φησίν , οὐ τὸ καθόλου σημαίνει , ἀλλ’ ὅτι καθόλου , τοῦτ’ ἔστιν οὐκ αὐτὴν σημαίνει τὴν τοῦ εἴδους τοῦ καθόλου φύσιν , οἷον τοῦ ἀνθρώπου τὸ γὰρ εἶδος ἓν κατὰ τὴν ἑαυτοῦ φύσιν ὂν καὶ τὴν ἀεὶ γινομένην ἀπειρίαν τῶν ἀτόμων συλλαμβάνειν καὶ ἑνοῦν λέγεται · περὶ δὲ ἑνὸς πῶς ἄν ἔχοι χώραν λέγεσθαι τὸ πᾶς ; ) , οὐκ αὐτὸ οὖν τὸ καθόλου σημαίνει τὸ πᾶς , ἀλλ’ ὅτι καθόλου , τοῦτο δέ ἐστιν ἀλλ’ ὅτι κατὰ πάντων τῶν ὑπὸ τὸ εἶδος ἀτόμων καταφάσκεσθαι τὸ κατηγορούμενον ἀποφαινόμεθα . Ἐπὶ δὲ τοῦ κατηγορουμένου καθόλου τὸ καθόλου κατηγορεῖν οὐκ ἔστιν ἀληθές · οὐδεμία γὰρ κατάφασις ἔσται , ἐν ᾗ τοῦ κατηγορουμένου καθόλου κατηγορεῖται τὸ καθόλου , οἷον ὅτι ἐστὶ πᾶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον . Ζητεῖ μὲν διὰ τούτων ὁ Ἀριστοτέλης εἰ ὥσπερ τῷ ὑποκειμένῳ προστεθεὶς ὁ καταφατικὸς προσδιορισμὸς ἕτερον εἶδος ἀπειργάσατο προτάσεων , οὕτω καὶ τῷ κατηγορουμένῳ δύναται προστεθεὶς ἑτέραν ἀπεργάσασθαι πρότασιν . ἀποφαίνεται δὲ μηδὲ τὴν ἀρχὴν ὑφίστασθαι τοιαύτην κατάφασιν , οἷον τὴν λέγουσαν ‘πᾶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷόν ἐστι’ , διότι ὁ τοῦτο λέγων ἕκαστον τῶν κατὰ μέρος ἀνθρώπων ἅπαν εἶναι ζῷόν φησι , καὶ ἵππον καὶ βοῦν καὶ τὰ ἄλλα πάντα · ὥστε ἀδύνατον ἀληθεύειν τὸν οὕτως ἀποφηνάμενον · εἰκότως οὖν φησι μηδὲ γενέσθαι ἄν τοιαύτην κατάφασιν , κατ’ ἔλλειψιν τοῦτο λέγων τοῦ ἀληθῆ · οὐδεμία γὰρ κατάφασις ἀληθὴς ἔσται , ἐν ᾗ τοῦ κατηγορουμένου καθόλου κατηγορεῖται τὸ καθόλου , τοῦτ’ ἔστιν ἐν ᾗ συντάττεσθαι δυνατὸν τῷ καθόλου κατηγορουμένῳ τὸν καθόλου προσδιορισμὸν καὶ λέγειν ὅτι ἄνθρωπος , καθ’ οὗ παντός , ὅ φησι καθόλου , κατηγορεῖται τὸ ζῷον , οὐχ ἁπλῶς ἐστι ζῷον , ἀλλὰ πᾶν ζῷον . διὰ ταῦτα μὲν οὖν ἀποφαίνεται μηδὲ ὑφίστασθαι τοιαύτην κατάφασιν ὡς οὐδέποτε τυγχάνουσαν ἀληθείας , ἐπεὶ καὶ αὕτη κατάφασίς ἐστιν , ἀλλ’ ἀεὶ ψευδὴς καὶ διὰ τοῦτο κίβδηλος καὶ παντάπασιν ἄχρηστος πρὸς τὴν συλλογιστικὴν μέθοδον , εἴπερ ἀεὶ παρὰ φύσιν ἔχει καὶ πρὸς εὕρεσιν ἀληθείας οὐκ ἄν | γένοιτο χρήσιμος , ὅπερ ἐστὶ τέλος τῆς λογικῆς πραγματείας . πολλῶν δὲ δυναμένων γενέσθαι προτάσεων ἐκ τῆς διαφόρου συμπλοκῆς τῶν προσδιορισμῶν πρός τε τὸν ὑποκείμενον ὅρον ἐν τῇ προτάσει καὶ τὸν κατηγορούμενον , εἰκότως ταύτην προεχειρίσατο μόνην καὶ διέγραψε τῶν ὑγιῶς λεγομένων προτάσεων τὴν ἑκατέρῳ τῶν ὅρων τὸν πᾶς προσδιορισμὸν συντάττουσαν , ὃ καὶ ἐν τῷ πρώτῳ βιβλίῳ τῶν Ἀναλυτικῶν κατ’ ἀρχὰς τοῦ περὶ εὐπορίας προτάσεων κεφαλαίου διορίζεται · περὶ γὰρ ἐκλογῆς τῶν καθόλου προτάσεων διαλεγόμενος , ἐν αἷς τὸ κατηγορούμενον παντὶ ἕπεται τῷ ὑποκειμένῳ , ἐπήγαγεν “ αὐτὸ δὲ τὸ ἑπόμενον οὐ ληπτέον ὅλον ἕπεσθαι , λέγω δὲ οἷον ἀνθρώπῳ πᾶν ζῷον ἢ μουσικῇ πᾶσαν ἐπιστήμην , ἀλλὰ μόνον ἀπλῶς ἀκολουθεῖν , καθάπερ καὶ προτεινόμεθα · καὶ γὰρ ἄχρηστον θάτερον καὶ ἀδύνατον , οἷον πάντα ἄνθρωπον εἶναι πᾶν ζῷον ἢ δικαιοσύνην πᾶν ἀγαθόν ” . καὶ ἐν τῷ προτέρῳ μέντοι τῶν Ἀποδεικτικῶν εἰπὼν ὡς ἐπὶ τῶν τὰ καθόλου καταφατικὰ συμπεράσματα συναγόντων συλλογισμῶν τό τε μεῖζον ἄκρον κατὰ τοῦ μέσου λέγεται παντὸς καὶ τοῦτο πάλιν κατὰ τοῦ ἐλάσσονος παντός , τοῦτ’ ἔστιν ὅτι ἐν ἑκατέρᾳ τῶν συμπληρουσῶν τὸν συλλογισμὸν προτάσεων τὸ κατηγορούμενον κατὰ παντὸς λέγεται τοῦ οἰκείου ὑποκειμένου , προσέθηκε “ τὸ δὲ κατηγορούμενον οὐ λέγεται πᾶν’’ . Ὅτι μὲν οὖν εἰκότως ταύτης μόνης ὡς ἀρχήστου πανταχοῦ καταψηφίζεται , μάθοιμεν ἄν ἐννοήναντες ὅτι τεττάρων οὐσῶν , ὡς ἑξῆς ἐπιδείξομεν , τῶν ἀεὶ ψευδομένων προτάσεων , δύο μὲν καταφάσεων δύο δὲ ἀποφά|σεων , τῶν μὲν καθόλου τῶν δὲ κατὰ μέρος , διὰ μιᾶς τῆς κατὰ τὸ ποσὸν καὶ κατὰ τὸ ποιὸν τῶν ἄλλων σεμνοτέρας καὶ ταῖς λοιπαῖς τρισὶ τὴν πρόφασιν τοῦ ἀεὶ ψεύδεσθαι , ὡς εἰσόμεθα , παρεχούσης ἠβουλήθη καὶ τὰς ἄλλας τὰς ταύτῃ ὁμοίως ἡμαρτημένας τοῦ καταλόγου τῶν ὑγιῶς προφερομένων προτάσεων διαγράψαι · εἰ γὰρ δεῖ καὶ τὴν περὶ τούτων τεχνολογίαν ἀκριβῶς διερευνήσασθαι καὶ τὸ φαινόμενον περὶ αὐτῶν λέγειν , ἓξ καὶ δέκα γινομένας εὑρήσομεν προτάσεις ἐκ τῆς διανομῆς τῶν προσδιορισμῶν καθ’ ἑκάτερον τῶν τῆς προτάσεως ὅρων , εἴπερ τεττάρων αὐτῶν ὄντων , ἑνὸς δὲ αὐτῶν ὁποιουοῦν συντεταγμένου τῷ ὑποκειμένῳ τὸν κατηγορούμενον ἑκάστῳ τῶν τεττάρων προσδιορισμῶν συμπλεκόμενον τέτταρα προτάσεων συμβαίνει ποιεῖν εἴδη , ὥστε διὰ τούτων τετράκις τέτταρας — δέκα καὶ ἓξ γίνεσθαι τὰς πάσας προτάσεις . ἔστω οὖν πρῶτον ὁ πᾶς προσδιορισμὸς συντεταγμένος τῷ ὑποκειμένῳ · εἰ οὖν ἐθέλοιμεν καὶ τῷ κατηγορουμένῳ συντάττειν τινὰ προσδιορισμόν , ἐροῦμεν ἢ ‘πᾶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ ἢ ἶπάς ἄνθρωπος οὐδεὶς λίθος’ ἢ ‘πᾶς ἄνθρωπος τὶ ζῷον’ ἢ ‘πᾶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ . καὶ φανερὸν ὅτι τῶν λοιπῶν τριῶν παρὰ τὴν ἀποκεκριμένην ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ἑκάστη ἀληθής . ἀλλὰ δὴ ὁ οὐδείς προσδιορισμὸς συντετάχθω τῷ ὑποκειμένῳ · πάλιν οὖν ἐροῦμεν ἢ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ ἢ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος οὐδὲν ζῷον’ ἢ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος τὶς λίθος’ ἢ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ . καὶ φανερὸν ὅτι ἑκατέρα μὲν τῶν συνταττουσῶν τῷ κατηγορουμένῳ τῶν καθόλου τομὰ | προσδιορισμῶν ἀληθής , ἐπείπερ τὶ μὲν ζῷόν ἐστιν ἄνθρωπος τὶ δὲ οὐκ ἐστιν , ὥστε διότι μέν ἐστι τὶ ζῷον , οὐ δύναται εἶναι μηδέν , καὶ ἀληθεύει ἡ λέγουσα πρότασις ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος οὐδὲν ζῷον’ , διότι δὲ τὶ οὐκ ἔστιν , οὐ δύναται εἶναι ἅπαν , καὶ ἀληθεύει ἡ λέγουσα πρότασις ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ . ἀληθὴς δὲ ἐπὶ τῆς ἀδυνάτου ὕλης καὶ ἡ τὸν μερικὸν καταφατικὸν διορισμὸν συντάττουσα τῷ κατηγορουμένῳ , ὡς ἡ λέγουσα ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος τὶς λίθος’ . μόνη δὲ ἀεὶ ψευδὴς ἡ τὸν ἐπὶ μέρους ἀποφατικὸν προσδιορισμὸν συμπλέκουσα τῷ κατηγορουμένῳ τοῦ ὑποκειμένου τὸν καθόλου ἀποφατικὸν προσδιορισμὸν ἔχοντος , ὡς ἡ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ ἢ ἰού πᾶς λίθος’ ἢ ‘οὐ πᾶν λευκόν’ · ἐπεὶ γὰρ ἀεὶ ψευδὴς ἡ ἑκατέρῳ τῶν ὅρων τὸν πᾶς προσδιορισμὸν συμπλέκουσα , δῆλον ὡς ἀεὶ ἀληθὴς ἡ ἀναιροῦσα τὸ τοῦ ψεύδους αἴτιον , τοῦτ’ ἔστι τὸν συνταττόμενον τῷ κατηγορουμένῳ καθόλου καταφατικὸν προσδιορισμόν , οἷον ἡ λέγουσα ‘πᾶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ · ὥστε ἡ ἐναντία πρὸς αὐτὴν ἡ λέγουσα ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ ἀεὶ ἔσται ψευδής · οὐ γὰρ δυνατὸν τὰς ἐναντίας ἅμα ἀληθεύειν . ἀλλὰ δὴ πάλιν ὁ τίς προσδιορισμὸς συμπλεκέσθω τῷ ὑποκειμένῳ · οὐκοῦν ἐροῦμεν ἢ ‘τὶς ἄνθρωπος πᾶι ζῷον’ ( καὶ αὕτη ψευδὴς ἀεί , δι’ ἣν καὶ ἡ ὁλικωτέρα ταύτης ἡ ‘πᾶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ ἀεὶ ψεύδεται · ὥστε καὶ αὕτη περιεχομένη ὑπ’ αὐτῆς καὶ πάντως αὐτῇ ἑπομένη ἀεὶ φεύσεται ) ἢ ‘τὶς ἄνθρωπος οὐδεὶς λίθος’ ἢ ‘τὶς ἄνθρωπος τὶ ζῷον’ ἢ ‘τὶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ · | καὶ αὗται πᾶσαι ἀληθεῖς . λοιπὸς οὖν ὁ οὐ πᾶς προσδιορισμὸς συμπλεκέσθω τῷ ὑποκειμένῳ · πάλιν οὖν ἐροῦμεν ἢ ‘οὐ οὐ πᾶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ καὶ αὕτη ἀεὶ ἀληθὴς ὡς ἀντιφάσκουσα πρὸς τὴν ἀεὶ ψευδῆ τὴν ‘πᾶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ ) ἢ ‘οὐ πᾶς ἄνθρωπος οὐδὲν ζῷον’ καὶ πάλιν αὕτη ἀληθὴς ἐπί τε τῆς ἀναγκαίας καὶ τῆς ἐνδεχσμένης ὕλης , διότι ψευδὴς ἐπὶ τούτων ἡ ἀντιφάσκουσα πρὸς αὐτὴν ἡ ἶπάς ἄνθρωπος οὐδὲν ζῷον’ ἢ ‘οὐδὲν λευκόν’ ) ἢ τοὐ πᾶς ἄνθρωπος τὶς λίθος καὶ φανερὸν ὅτι καὶ αὕτη ἀληθὴς ἐπὶ τῇς ἀδυνάτου ὕλης , διότι ψευδὴς ἐπὶ ταύτης ἡ ἀντιφάσκουσα πρὸς αὐτὴν ἡ ‘πᾶς ἄνθρωπος τὶς λίθος’ ) ἢ τὸ ὑπόλοιπον ἰού πᾶς ἄνθρωπως οὐ πὰν ζῷον’ · καὶ ταύτην πάλιν ἀεὶ ψευδῆ εἶναι συμβέβηκεν ὡς άναιροῦσαν τὴν ἀεὶ ἀληθῆ τὴν ‘πᾶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ · τοῦ δὲ ἀεὶ ταύτην ἀληθεύειν τὸ αἴτιον ἤδη προείπομεν , ὅτι ἐστὶ τὸ ἀναιρεῖν τὸν κακῶς συνταττόμενον τῷ κατηγορουμένῳ καθόλου καταφατικὸν προσδιορισμὸν ὑπὸ τῆς λεγούσης ἶπάς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ καὶ μηδὲ ἐπὶ τῆς ἀναγκαίας ὕλης , ἐφ’ ἧς ἐξ ἀνάγκης τὸ κατηγορούμενον ὑπάρχει τῷ ὑποκειμένῳ , συγχωροῦντα αὐτὴν ἀληθεύειν . ᾖστε ταῖς ἓξ καὶ δέκα προτάσεσιν ἐπεξελθόντες τέτταρας μὲν εὕρομεν ἀεὶ ψευδομένας τέτταρας δὲ ἀεὶ ἀληθεῖς , τὰς δὲ λοιπὰς καὶ ἀληθεύειν καὶ ψεύδεσθαι κατ’ ἄλλην καὶ ἄλλην ὕλην δυναμένας , καὶ ἐν ταῖς ἀεὶ ψευδομέναις δύο μὲν καταφάσεις κοινωνούσας μὲν κατὰ τὸ συμπλέκειν τῷ κατηγορουμένῳ τὸν πᾶς προσδιορισμὸν διαφερούσας | δὲ κατὰ τοὺς συντεταγμένους τῷ ὑποκειμένῳ καταφατικοὺς προσδιορισμοῦ τήν τε ‘πᾶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ καὶ τὴν ‘τὶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ , δύο δὲ ἀποφάσεις κοινωνούσας μὲν κατὰ τὸ συμπλέκειν τῷ κατηγορουμένῳ τὸν οὐ πᾶς προσδιορισμὸν διαφερούσας δὲ κατὰ τοὺς συντεταγμένους τῷ ὑποκειμένῳ ἀποφατικοὺς προσδιορισμούς , τήν τε ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ καὶ τὴν ἰού πᾶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ , ἐν δὲ ταῖς ἀεὶ ἀληθευούσαις δύο μὲν πάλιν καταφάσεις τὰς ἀντιφασκούσας ταῖς ἀεὶ ψευδομέναις ἀποφάσεσι , τὴν ἶπάς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ καὶ τὴν ‘τὶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ ἢ ἰού πᾶς λίθος’ ἢ ἰού πᾶν λευκόν’ , δύο δὲ ἀποφάσεις τὰς ἀντιφασκούσας ταῖς ἀεὶ ψευδομέναις καταφάσεσι , τὴν ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ καὶ ἰού πᾶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ ἢ ‘πᾶς λίθος’ ἢ ‘πᾶν λευκόν’ . αἱ δὲ ἄλλαι πᾶσαι καὶ ἀληθεύουσαι καὶ ψευδόμεναι κατ’ ἄλλην καὶ ἄλλην ὕλην , ὥσπερ ἐλέγομεν , καταλαμβάνονται · τῶν γοῦν τῷ μὲν ὑποκειμένῳ τὸν ἕτερον τῶν καταφατικῶν προσδιορισμῶν συμπλεκουσῶν τῷ δὲ κατηγορουμένῳ μόνον τὸν ἐπὶ μέρους καταφατικὸν ἡ μὲν ἐπὶ μέρους κατά τε τὴν ἀναγκαίαν καὶ τὴν ἐνδεχομένην ὕλην ἀληθεύουσα καταλαμβάνεται , ἡ δὲ καθόλου κατὰ μόνην τὴν ἀναγκαίαν ἐπὶ ταύτης γὰρ μόνης δύναται τὸ κατηγορούμενον ἅπασι τοῖς ὑπὸ τὸ ὑποκείμενον ἀτόμοις ὑπάρχειν ) , κατὰ δὲ τὰς λοιπὰς δῆλον ὅτι ψευδομένη . καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν ὡσαύτως . Ἀλλ’ ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἐπισκέψασθαι προεθέμεθα , διὰ τίνα αἰτίαν πλειόνων οὐσῶν τῶν ἀεὶ ψευδομένων προτάσεων μόνην ἀπεδοκίμασεν | ὁ Ἀριστοτέλης τὴν ἑκατέρῳ τῶν ὅρων τὸν καθόλου καταφατικὸν προσδιορισμὸν συμπλέκουσαν ; ἢ ἐπὶ τῶν λοιπῶν τὴν μὲν μερικὴν κατάφασιν , οἷον τὴν λέγουσαν ‘τὶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ , ἐναργῶς ἑώρα διὰ τὸ περιέχεσθαι ὑπὸ τῆς καθόλου ἀεὶ ψευδομένην , τὰς δέ γε ἀποφάσεις συντρεχούσας ταῖς καταφάσεσιν , ἅτε ἀναιρούσας τὸν συντεταγμένον τῷ κατηγορουμένῳ μερικὸν ἀποφατικὸν προσδιορισμὸν διὰ τῶν σὺν τῷ ὑποκειμένῳ λεγομένων ἀποφατικῶν καὶ αὐτῶν ὄντων · συμβαίνει γὰρ οὕτως ἑκατέρας τῶν ἀρνήσεων ἀναιρουμένης ὑπὸ τῆς ἑτέρας περιίστασθαι πάλιν τὴν πρότασιν εἰς τὴν ἐξ ἀρχῆς κατάφασιν · τί γὰρ διαφέρει τὸ εἰπεῖν ἶπάς ἄνθρωπος πᾶν ζῷόν ἐστι’ τοῦ εἰπεῖν ἰού πᾶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷόν ἐστι’ ; δυνάμει γὰρ δῆλον ὅτι λέγομεν ‘πᾶς ἄνθρωπος οὐχὶ οὐ πᾶν ζῷόν ἐστιν’ ἤτοι ‘οὐχὶ πᾶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷόν ἐστιν’ καὶ καθ’ ἑκατέραν εἰσφέρομεν τὴν ἐξ ἀρχῆς τὴν ‘πᾶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷόν ἐστιν’ . ἢ πάλιν τί διαφέρει τὸ εἰπεῖν ‘τὶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷόν ἐστι’ τοῦ εἰπεῖν ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷόν ἐστι’ ; δυνάμει γὰρ πάλιν λέγομεν ὅτι ‘ἄνθρωπος οὐχὶ οὐ πᾶν ζῷόν ἐστιν’ ἤτοι ‘οὐχὶ οὐδεὶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷόν ἐστι’ καὶ εἰσφέρομεν τὴν ‘τὶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷόν ἐστι’ . διὸ καὶ θεωρεῖν ἔξεστι τὰς εἰρημένας ἀποφάσεις μαχομένας πρὸς ταύτας τὰς προτάσεις τῶν ἀεὶ ἀληθῶν , πρὸς ἃς ἐμάχοντο καὶ αἱ ἀεὶ ψευδόμεναι καταφάσεις · πρὸς μὲν γὰρ τὴν ‘πᾶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον ἀεὶ ἀληθῆ κατάφασιν μάχονται ἥ τε ‘πᾶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ ἀεὶ ψευδὴς κατάφασις | διὰ τὸν κατηγορούμενον καὶ ἡ ‘οὐ πᾶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ διὰ τὸν ὑποκείμενον ὥστε συντρέχουσιν ἀλλήλαις ) . πρὸς δὲ τὴν λέγουσαν ‘τὶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζ̔͂ͅῷον’ μάχονται ὁμοίως ἥ τε ‘τις ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ διὰ τὸν κατηγορούμενον καὶ ἡ οὐδεὶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ διὰ τὸν ὑποκείμενον , ὥστε καὶ αὗται συντρέχουσιν . εἰ τοίνυν αἱ εἰρημέναι ἀποφάσεις τὴν αὐτὴν ἔχουσι δύναμιν ταῖς καταφάσεσιν ὁ τὴν ἀεὶ ψευδομένην καθόλου κατάφασιν καὶ σὺν αὐτῇ τὴν ἀεὶ ἑπομένην αὐτῇ μερικὴν κατάφασιν ἀποκρίνας τοῦ καταλόγου τῶν προτάσεων διὰ τούτων ἄν εἴη καὶ τὰς λοιπάς , τοῦτ’ ἔστι τὰς δύο ἀποφάσεις τὰς διὰ τὸ συνᾴδειν ταῖς εἰρημέναις καταφάσεσιν ἀεὶ καὶ αὐτὰς ψευδομένας , ἀποδοκιμάσας · χρὴ γὰρ ἐφιστάνειν ὅτι ταῖς τε ἀεὶ ψευδομέναις τὴν αἰτίαν τοὐ ἀεὶ ψεύδεσθαι μόνη παρέσχεν ἡ συμπλοκὴ τοῦ πᾶς πρὸς τὸ κατηγορούμενον ἐν πάσαις γοῦν αὐταῖς ἐνυπάρχει ἢ κατ’ ἐνέργειαν ἢ κτὰ δύναμιν ) καὶ ταῖς ἀεὶ ἀληθευλύσαις ἡ τούτου ἀναίρεσις · καὶ γὰρ αὗται πᾶσαι τὸ οὐ πᾶς ἔχουσι συντεταγμένον τῷ κατηγορουμένῳ ἢ κατ’ ἐνέργειαν πάλιν , ὡς αἱ ἐν αὐταῖς καταφάσεις , ἡ κατὰ δύναμιν , ὡς αἱ ἀποφάσεις · τὸ γὰρ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ διὰ τοῦτο ἀληθές , διότι πᾶς οὐ πᾶν ἐστι ζῷον , καὶ τὸ ‘οὐ πᾶς ἄωθρωπος πᾶν ζῷον’ ὡσαύτως , διότι καὶ ὁ κατὰ μέρος οὐ πᾶν ζῷον . ὥστε εἰκότως μόνου τοῦ πᾶς τὴν πρὸς τὸ κατηγορούμενον συμπλοκὴν ἀδοκίμους ὁ φιλόσοφος ἀποφαίνεται ποιεῖν τὰς προτάσεις . Δῆλον δὲ ὅτι κἄν ἄνευ προσδιορισμοῦ λαμβάνωμεν τὸ ὑποκείμε|νον ἢ τὸ ἄρθρον αὐτῷ συντάττοντες ἢ μηδὲ τὸ ἄρθρον , τὸ αὐτὸ ἔσται τῶν οὕτω γινομένων προτάσεων ἁμάρτημα ταῖς μετὰ τῶν εἰρημένων προσδιορισμῶν λεγομέναις · παραπλησίαν γὰρ ἕξει τὴν δύναμιν ἡ μὲν ‘ὁ ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ λέγουσα τῇ ‘πᾶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ , ἡ δὲ ‘ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ τῇ τὶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ . διὰ τὰ αὐτὰ δὲ κἄν τὸν καθ’ ἕκαστα λαμβάνωμεν ὑποκείμενον , παραιτησόμεθα τῷ κατ’ αὐτοῦ κατηγορουμένῳ τὸν πᾶς προσδιορισμὸν συμπλέκειν · οὐ γὰρ οἷόν τε σωφρονοῦντα λέγειν , ὡς ἀληθῶς λέγοντα , ὅτι Σωκράτης πᾶς ἄνθρωπός ἐστιν . οὐ μὴν ἀλλ’ οὐδὲ ἵνα ἡ ἀεὶ ἢ ποτὲ ἀληθεύουσαι γένωνται προτάσεις , ἀξιοῖ ὁ Ἀριστοτέλης προστιθέναι τινὰ τῷ κατηγορουμένῳ προσδιορισμόν · ὅλως μὲν γὰρ τὰς ἀεὶ ἀληθεῖς οὐχ ἧττον τῶν ἀεὶ ψευδῶν παραιτητέον τοῖς προθεμένοις ἐπισκοπεῖν τὰς ἄνευ περιττῆς ποικιλίας προφερομένας ἀποφάνσεις , ὡς οὔτε διάφορόν τι κατὰ τὴν ἀναγκαίαν ἢ τὴν ἀδύνατον ὕλην σημαινούσας οὔτε πρὸς διάκρισιν ἡμῖν τῆς τε ἀληθείας καὶ τοῦ ψεύδους συμβαλλομένας . οὐ μέντοι οὐδὲ τὰς παρὰ μέρος ἑκάτερον δέχεσθαι τούτων δυναμένας ἔχειν τινὰ δεῖ πρὸς τῷ κατηγορουμένῳ διορισμόν · τὴν αὐτὴν γὰρ αὐταῖς δύναμιν ἐχούσης τῆς ἄνευ προσδιορισμοῦ τὴν κατηγορίαν ποιουμένης προτάσεως , διὰ τί μὴ τὰς ἁπλουστέρας ἀντὶ τῶν παρέλκοντά τινα προσλαμβανουσῶν έπιλεξώμεθα , οἷον ἀντὶ τῆς ‘πᾶς ἄνθρωπος τὶ ζῷον’ ἢ ‘πᾶς ἄνθρωπος οὐ πᾶν ζῷον’ τὴν ‘πᾶς ἄνθρωπος ζῷον’ καὶ ἀντὶ τῆς ‘πᾶς πᾶς ἄνθρωπος οὐδεὶς λίθος’ τὴν ‘πᾶς ἄν|θρωπος λίθος οὐκ ἔστιν’ ἢ τὴν ταύτης ἁπλούστερόν τε καὶ αὐτοφυέστερον ἀποφαινομένην τὴν ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος λίθος ἐστίν’ ; ἐπεὶ καὶ ὅταν εὑρίσκωμεν τῶν παλαιῶν τινας δοκοῦντας τὸν ἐπὶ μέρους κατα - φατικὸν προσδιορισμὸν τῷ κατηγορουμένῳ συμπλέκειν , ὡς ὅταν αὐτὸς μὲν ὁ Ἀριστοτέλης τὴν ψυχὴν ἐντελέχειάν τινα ὀνομάζῃ , Πλατῶν δὲ τὴν ῥητορικὴν ρικὴν ἐμπειρίαν τινά , τὸ τίς ἐπὶ τούτων παρειλῆφθαι ῥητέον ἐνδείξεως χάριν τοῦ μὴ ἀντιστρέφειν τὸ κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ ἀλλ’ εἶναι αὐτοῦ γένος καὶ δεῖσθαι προσθήκης διαφορῶν τινων , ἵνα ποιησῇ τὸν ὁρισμὸν τοῦ ὑποκειμένου . Ἀλλὰ πῶς , φασίν , οὐκ ἐπ’ αὐτῶν τῶν πραγμάτων ὁ τοῦ Ἀριστοτέλους ἐλέγχεται λόγος , εἴπερ λέγοντες ‘πᾶς ἄνθρωπος πάσης ἐπιστήμης ἐστὶ δεκτικός’ καὶ τῷ καθόλου κατηγορουμένῳ τὸν καθόλου προσδιορισμὸν συντάττοντες ἀληθεύομεν ; πρὸς ὃ ῥητέον ὅτι τὸ πάσης οὐ τῷ κατηγορουμένῳ κατὰ ἀλήθειαν συμπλέκομεν · κατηγορεῖται μὲν γὰρ τὸ περὶ τοῦ ὑποκειμένου λεγόμενον , λέγεται δὲ περὶ τοῦ ἀνθρώπου οὐχ ὅτι ἐστὶν ἐπιστήμη , ἀλλ’ ὅτι δεκτικός ἐστιν ἐπιστήμης . εἰ μὲν οὖν τῷ δεκτικῷ συνταττομένου τοῦ πᾶς δύναται τότε ἀληθεύειν ἡ πρότασις , οἷον λεγόντων ἡμῶν ‘πᾶς ἄνθρωπος πᾶν δεκτικὸν ἐπιστήμης ἐστίν’ , ἐλέγχοιτο ἄν τοῦ Ἀριστοτέλους ὁ λόγος · νῦν δὲ ἀδύνατον αὐτὴν ἀληθεύειν · ὁ γὰρ τοῦτο λέγων οὐδὲν ἄλλο φησὶν ἢ ὅτι τῶν ἀνθρώπων ἕκαστος πᾶς ἄνθρωπός ἐστιν , οἷον ὁ Σωκράτης οὐ μόνον ἐστὶ Σωκράτης ἀλλὰ καὶ Πλατῶν καὶ Ἀλκιβιάδης καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστος · | εἰ γάρ ἐστι πᾶς ἄνθρωπος πᾶν δεκτικὸν ἐπιστήμης , εἷς δὲ τῶν πάντων καὶ Σωκράτης , καὶ οὗτος ἄρα πᾶν δεκτικὸν ἐπιστήμης ἐστίν , ὥστε καὶ Πλατῶν ἔσται καὶ Ἀλκιβιάδης ὁ Σωκράτης , ἐπειδὴ καὶ οὗτοι δεκτικοί εἰσιν ἐπιστήμης · εἰ γὰρ μὴ εἴη ὁ Σωκράτης καὶ Πλατῶν ἅμα καὶ Ἀλκιβιάσης , οὐκέτι ἔσται πᾶν δεκτικὸν ἐπιστήμης . τὸ οὖν πάσης οὐκ ἔστιν ἐνταῦθα τοῦ κατηγορουμένου προσδιορισμός , ἀλλὰ μέρος · αὐτὸ γὰρ τοῦτο λέγεται περὶ τοῦ ἀνθρώπου , ὅτι δεκτικός ἐστι πάσης ἐπιστήμης . ὅτι δὲ οὐκ ἔστι τὸ πάσης προσδιορισμὸς τοῦ κατηγορουμένου , δῆλον ἐκ τοῦ συμπλέκοντας ἡμᾶς ταύτῃ τῇ προτάσει ἑτέραν μείζονα πρότασιν καὶ τὸ ἐν ταύτῃ κατηγορούμενον , αὐτὸ λέγω τὸ δεκτικὸν πάσης ἐπιστήμης , ὑποκείμενον ἑτέρῳ τινὶ καθόλου κατ’ αὐτοῦ κατηγουμένῳ ποιοῦντας , ἵνα συμπέρασμά τι ἐξ αὐτῶν συναγάγωμεν , προστιθέναι αὐτῷ τότε τὸν καθόλου προσδιορισμὸν ἅτε μὴ ἔχοντι , οἷον εἰ λέγοιμεν ‘πᾶς ἄνθρωπος πάσης ἐπιστήμης ἐστὶ δεκτικός , πᾶν τὸ πάσης ἐπιστήμης δεκτικὸν λογικόν , πᾶς ἄρα ἄνθρωπος λογικός’ , καίτοι εἰ τὸ πάσης προσδιορισμὸς ἦν , τί ἡμῖν ἔδει καὶ ἑτέρου προσδιορισμοῦ ; πῶς δὲ οἷόν τε ἦν δύο προσδιορισμοὺς ἐφεξῆς ἀλλἠλοις λοις λέγεσθαι ; ἀλλὰ δῆλον ὅτι οὔτε τὸ πάσης προσδιορισμὸν εἶναι τοῦ κατηγορουμένου δυνατὸν οὔτε τὸ κατηγορούμενον ἡ ἐπιστήμη ἐστὶν ἀλλὰ τὸ δεκτικόν , ᾧ ἐν τῇ δευτέρᾳ προτάσει ὑποκειμένῳ γινομένῳ κτὰ τὸν νόμον τῶν ἐν τῷ πρώτῳ χρήματι συμπλεκομένων προτάσεων ποτὲ μὲν τὸ ἄρθρον ποτὲ δὲ | τὸν καθόλου προσδιορισμὸν προστίθεμεν . Οτι μὲν οὖν οὐ χρὴ τῷ κατηγορουμένῳ προστιθέναι τὸν καθόλου προσδιορισμὸν τὸν καταφατικόν , εἴτε κοινότερον εἴη τοῦ ὑποκειμένου τὸ κατηγορούμενον ὡς ἐπὶ τῆς ‘πᾶς ἄνθρωπος πᾶν ζῷον’ , εἴτε καὶ ἐξισάζον πρὸς αὐτὸ ὡς ἐπὶ τῆς ‘πᾶς ἄνθρωπος πᾶν γελαστικόν’ , φανερὸν ἐκ τῶν εἰρημένων · καὶ γὰρ καὶ ἐπὶ τῶν ἐξισαζόντων ὅρων παραπλήσιον τὸ ἄτοπον , διότι ὁ πάντα ἄνθρωπον ἅπαν γελαστικὸν εἶναι ἀποφηνάμενος ἕκαστον τῶν κατὰ μέρος ἀνθρώπων ἅπασιν εἶναι τὸν αὐτὸν ἀποφαίνεται , οἷον τὸν Σωκτάτην , διότι ἐστὶν ἄνθρωπος , ἅπαν εἶναι γελαστικόν , τοῦτο δέ ἐστι τὸν Σωκράτην πάντα ἄνθρωπον εἶναι . τοῦτο μὲν οὖν καὶ διὰ τῶν πρότερον εἰρημένων δῆλον , ἐν οἷς ἐδείκνυμεν ὡς οὐ δυνατὸν λέγειν ὅτι πᾶς ἄνθρωπος πᾶν δεκτικὸν ἐπιστήμης ἐστί · καὶ γὰρ τὸ δεκτικὸν ἐπιστήμης ἐξισάζει πρὸς τὸν ἄνθρωπον . ἀλλὰ τί τὸ αἴτιον τοῦ μὴ πεφυκέναι τὸ κατηγορούμενον ἀνέχεσθαι τῆς προσθήκης τοῦ πᾶς προσδιορισμοῦ , καίτοι τῷ οὐδεὶς συμφύεσθαι δοκοῦν ; ἢ ὅτι τὸ καταφατικῶς κατηγορούμενον εἰ καθόλου κατηγοροῖτο τοῦ ὑποκειμένου , ἀεὶ περιλαμβάνειν ἐθέλει τὸ ὑποκείμενον , ἢ ὡς ἐξισάζον καὶ οἷον ἐφαρμόζον αὐτῷ ἢ καὶ ὡς ὑπερτεῖνον , καὶ ἔτι τὸ πλῆθος ἅπαν τῶν ὑπὸ τὸ ὑποκείμενον ἀτόμων τῇ ἑαυτοῦ μεθέξει συνδεῖν αὐτὸ πρὸς ἑαυτὸ καὶ ἑνοῦν πέφυκεν · ὅπερ γὰρ ἔλεγεν ἐν τοῖς προλαβοῦσιν ὁ Ἀριστοτέλης , τὸ πᾶς οὐ τὸ καθόλου σημαίνει , ἀλλ’ ὅτι καθόλου . εἰ τοίνυν τὸ μὲν καταφατικῶς κατηγορούμενον συνάγειν ἐπείγεται καὶ τὰ φύσει διῃ|ρημένα , ὡς ἄν αὐτῶν πολλῶν πρότερον κατὰ τὴν ἁπλότητα τὴν αὐτοῦ θεωρουμένων , τὸ δὲ πᾶς οὐχ ἑνός τινος ἀλλὰ πλήθους ἐστὶν ἐμφαντικόν , φανερὸν ὡς συμπλέκεσθαι αὐτὰ πρὸς ἄλληλα τῶν ἀδυνάτων . ὅταν δὲ παωτελῶς ᾖ κεχωρισμένον τὸ ἀποφατικῶς κατηγορούμενον τοῦ ὑποκειμένου , τότε καὶ ἕκαστον τῶν ὑπὸ τὸ κατηγορούμενον ἀποφάσκειν δυνάμεθα τοῦ ὑποκειμένου , οἷον λέγοντες ‘πᾶς ἄνθρωπος οὐδεὶς λίθος ἐστί , πλὴν ἐστοιβασμένην ποιήσομεν τὴν πρότασιν , ἐξὸν ἁπλούστερον λέγειν τὸ ἶπάς ἄνθρωπος λίθος οὐκ ἔστι’ καὶ τούτου ἔτι ἁπλούστερον τὸ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος λίθος ἐστίν᾿ , ἵνα μὴ ἐπὶ ἀναιρέσεως τὸν καταφατικὸν προσδιορισμὸν παρα - λαμβάνωμεν . Ἀντικεῖσθαι μὲν οὖν κατάφασιν ἀποφάσει λέγω ἀντιφατικῶς τὴν τὸ καθόλου σημαίνουσαν τῷ αὐτῷ ὅτι οὐ καθόλου , οἷον πᾶς ἄνθρωπος λευκός—οὐ πᾶς ἄνθρωπος λευκός , οὐδεὶς ἄνθρωπος λευκός — ἔστι τις ἄνθρωπος λευκός · ἐναντίως δὲ τῆν τοῦ καθόλου κατάφασιν καὶ τὴν τοῦ καθόλου ἀπόφασιν , οἷον πᾶς ἄνθρωπος δίκαιος — οὐδεὶς ἄνθρωπος δίκαιος . διὸ ταύτας μὲν οὐχ οἷόν τε ἅμα ἀληθεῖς εἶναι , τὰς δὲ ἀντικειμένας αὐταῖς ἐνδέχεταί ποτε ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἀληθεύειν , οἷον οὐ πᾶς ἄνθρωπος λευκός καὶ ἔστι τις ἄνθρωπος λευκός . Τὰς ἀντιθέσεις ἁπάσας τῶν προσδιωρισμένων προτάσεων ἐν τούτοις παραδίδωσιν ἡμῖν ὁ Ἀριστοτέλης , τάς τε τῶν διαγώνιον θέσιν ἐχουσῶν ἐν τῷ ἐκτε|θέντι πρότερον διαγράμματι καὶ τὴν τῶν καθόλου ὡς καθόλου καὶ ἔτι τὴν τῶν καθόλου ὡς μερικῶν λεγομένων . καὶ τὰς μὲν διαγωνίους φησὶν ἀντιφατικῶς ἀντικεῖσθαι πρὸς ἀλλήλας , τοῦτ’ ἔστιν ἀεὶ διαιρεῖν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , τήν τε καθόλου κατάφασιν μετὰ τῆς μερικῆς ἀποφάσεως καὶ τὴν καθόλου ἀπόφασιν μετὰ τῆς μερικῆς καταφάσεως , αὐτὰς δὲ τὰς καθόλου ὡς καθόλου προτάσεις μηκέτι ἀντιφατικῶς ἀλλ’ ἐναντίως ἀντικεῖσθαι πρὸς ἀλλήλας διὰ τὸ συμψεύδεσθαι ἀλλήλαις ἐπὶ τῆς ἐνδεχομένης ὕλης , ἐφ’ ἧς τὰς μερικὰς καὶ ὑπεναντίας λεγομένας συναληθεύειν ἀλλήλαις ἀνάγκη διὰ τὸ ἑκατέραν αὐτῶν ἀληθῆ εἶναι , ὅταν ἡ ἀντιφατικῶς αὐτῇ μαχομένη καθόλου πρότασις ψεύδηται , ὥστε κατὰ μηδένα τρόπον μάχεσθαι ταύτας ἀλλήλαις . δῆλα δὲ ταῦτα διά τε τῶν ὑπὸ τοῦ φιλοσόφου παρατεθέντων παραδειγμάτων καὶ ἐξ ὧν ἡμεῖς πρότερον περὶ αὐτῶν διεληλύθαμεν . εἰδέναι μέντοι χρὴ ὅτι γράφεται ἀντὶ τοῦ ἀντιφατικῶς καὶ ἀποφαντικῶς , σημαίνοντος , ὥς φησιν ὁ φιλόσοφος Πορφύριος , τοῦ Ἀριστοτέλους διὰ τούτου ποίας καταφάσεως πρὸς ποίαν ἀπόφασιν ἀξιοῖ τὴν ἀντίθεσιν λαμβάνειν , ὅτι τῆς ὡς ἀποφάνσεως , ἐπείπερ , ὥς φησιν , εἰώθασι καὶ τὰ ὡρισμένα ῥήματα καλεῖν καταφάσεις τὰ δὲ ἀόριστα ἀποφάσεις , καὶ ὑπώπτευσεν ἄν τις , εἰ μὴ προσέθηκε τὸ ἀποφαντικῶς , περὶ τῆς ἀντιθέσεως τῶν τοιούτων φωνῶν γίνεσθαι τὸν λόγον . δῆλον δὲ ὅτι τὰ ἐπαγό|μενα συνᾴδουσι μᾶλλον τῇ προτέρᾳ γραφῇ · ἀποφαντικῶς γὰρ λέγοιντο ἄν ἀντι - κεῖσθαι κατὰ τοῦτο καὶ αἱ ἐναντίαι , ἃς ὡς καθ’ ἕτερον τρόπον τῶν πρὸ αὐτῶν ἀντικειμένας παρέθετο εὐθὺς ὁ Ἀριστοτέλης . Ὅσαι μὲν οὖν ἀντιφάσεις τῶν καθόλου εἰσὶ καθόλου , ἀνάγκη τὴν ἑτέραν ἀληθῆ εἶναι ἢ ψευδῆ , καὶ ὅσαι ἐπὶ τῶν καθ’ ἕκαστα , οἷον ἔστι Σωκράτης λευκός — ούκ ἔστι Σωκράτης λευκός · ὅσαι ἐπὶ τῶν καθόλου μὲν μὴ καθόλου δέ , οὐκ ἀεὶ ἡ μὲν ἀληθὴς ἡ δὲ ψευδής · ἅμα γὰρ ἀληθές ἐστιν εἰπεῖν ὅτι ἔστιν ἄνθρωπος λευκὸς καὶ ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκὸς καὶ ὅτι ἔστιν ἄνθρωπος καλὸς καὶ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος καλός · εἰ γὰρ αἰκρός , καὶ οὐ καλός , καὶ εἱ γίνεταί τι , καὶ οὐκ ἔστι . δόξειε δ’ ἄν ἐξαίφνης ἄτοπον εἶναι διὰ τὸ φαίνεσθαι σημαίνειν τὸ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός ἅμα καὶ ὅτι οὐδείς ἐστιν ἄνθρωπος λευκός · τὸ δὲ οὔτε ταὐτὸν σημαίνει οὔθ’ ἅμα ἐξ ἀνάγκης . Τῶν ἐκ τῆς διαιρέσεως τοῦ ὑποκειμένου γινομένων ὀκτὼ προτάσεων τίνες μέν εἰσιν αἱ ἀντιφατικῶς ἀντικείμεναι πρὸς ἀλλήλας τίνες δὲ αἱ δοκοῦσαι μὲν ἀντιφάσκειν , οὐ μέντοι ἀντιφάσκουσαι , παραδίδωσιν ἡμῖν ὁ φιλόσοφος διὰ τούτων , τὰς μὲν διαγωνίους , ἃς καθόλου ὡς καθόλου προσαγορεύει διὰ τὸ ἔχειν τὴν ἑτέραν τῶν προτάσεων καθόλου ὡς καθόλου , μάχεσθαι πρὸς ἀλλήλας ἀντιφατικῶς ἀποφαινόμενος , τὴν πᾶς κατάφασιν τῇ οὐ πᾶς ἀποφάσει καὶ τὴν οὐδείς ἀπόφασιν τῇ τίς καταφάσει , καὶ ἔτι τὰς καθ’ ἕκαστα , τὴν ‘Σωκράτης λευκός ἐστι’ τῇ ‘Σωκράτης Σωκράτης λευκὸς οὐκ ἔστι’ · τὰς δέ γε ἀπροσδιορίστους , ἃς καὶ ἐν τούτοις καθόλου | μὴ καθόλου προσηγόρευσεν , οὐ φάσκων ἀντιφάσκειν ἀλλήλαις · οὐδὲ γὰρ ἀεὶ διαιρεῖν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , ἀλλὰ ταῖς μερικαῖς τὴν αὐτὴν ἐχούσας δύναμιν συναληθεύειν ἐπὶ τῆς ἐνδεχομένης ὕλης , ἐφ’ ἧς καὶ ἐκεῖναι συναληθεύουσαι κατελαμβάνοντο · ἀληθεύειν γὰρ ἅμα τήν τε ‘ἔστιν ἄνθρωπος λευκός’ ἀπροσδιόριστον κατάφασιν ἐπί τινος φέρε τῶν Σκυθῶν λαμβανομένην καὶ τὴν ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός’ ἀπροσδιόριστον ἀπόφασιν ἐπί τινος τῶν Αἰθιόπων , καὶ τὴν ‘ἔστιν ἄνθρωπος καλός’ ἐπὶ τοῦ Ἀχιλλέως ἢ Νιρέως καὶ τὴν ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος καλός’ ἐπὶ τοῦ Θερσίτου . ταῦτα τοίνυν οὕτως τοῦ Ἀριστοτέλους ἀποφαινομένου καὶ ἀντιφθεγγομένων πρὸς αὐτὸν κλεινῶν τε καὶ ἐμοὶ σεβασμίων ἀνδρῶν , προσῆκον ἄν εἴη φιλτέραν ἅμα καὶ αἰδοιοἕτερον ] τέραν ἁπάντων τὴν ἀλήθειαν ἡμᾶς ἡγησαμένους , ὅπερ καὶ αὐτοὶ ἑπιτηδεύειν ἡμῖν παρακελεύονται , μὴ ἀβασανίστως τὸ θεώρημα παρελθεῖν , ἀλλ’ ἐπισκέψασθαι τήν τε τοῦ Ἀριστοτέλους διάνοιαν , καθ’ ἣν ἀξιοῖ συναληθεύειν ἀλλήλαις τὰς ἀπροδιορίστους προτάσεις , καὶ τὰ παρὰ τῶν ἀντιδιαταττομένων αὐτῷ περὶ τούτων λεγόμενα , καὶ ἔτι πρὸς τούτοις αὐτὴν τῶν πραγμάτων τὴν φύσιν καὶ τὴν τῶν προτάσεων τούτων αὐτῶν καθ’ αὑτὰς δύναμιν , ὅπως ἄν τῶν τε ἐναντίων λόγων διακηκοότες καὶ τὰ πράγματα , περὶ ὧν ὁ λόγος , καθ’ ἑαυτὰ Θεωρήσαντες ἀκριβέστερον ἐπικρῖναι τὴν περὶ αὐτῶν ἀλήθειαν δυνηθῶμεν . Ὁ μὲν οὖν Ἀριστοτέλη ὅπερ καὶ πρότερον ἐλέγομεν , ἀξιοῖ τὰς ἀπροσδιορίστους ταῖς μερικαῖς τὸ αὐτὸ φθέγγεσθαι , | τὴν μὲν κατάφασιν τῇ καταφάσει τὴν δὲ ἀπόφασιν τῇ ἀποφάσει · ταὐτὸν γὰρ σημαίνειν τὸν λέγοντα ‘ἔστιν ἄνθρωπος λευκός’ τῷ λέγοντι ‘τὶς ἄνθρωπος λευκός ἐστι’ καὶ τὸν λέγοντα ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός’ τῷ λέγοντι ‘τὶς ἄνθρωπος λευκὸς οὐκ ἔστιν’ ἢ ἰού πᾶς ἄνθρωπος λευκός ἐστὶ · διὸ ἐφ’ ἧς ὕλης αἱ μερικαὶ συναληθεύουσι ( συναληθεύουσι δὲ ἐπὶ τῆς ἐνδεχομένης ) , ἐπὶ ταύτης καὶ ἀπροσδιορίστους συντρέχειν ἀλλήλαις . εἰ δέ γε ὄντως ταύτην ἔχουσι τὴν δύναμιν αἱ προκείμεναι προτάσεις , ἐπισκεψώμεθα τὴν ἀρχὴν τῆς ἐτικρίσεως ἀπό τινος κοινῆς περὶ αὐτῶν ἐννοίας ποιούμενοι τῆσδε · τὰς ἀπροσδιορίστους ἅπαντες ὁμολογοῦμεν ὕλης ἔχειν λόγον πρὸς τὰς προσδιωρισμένας προτάσεις , ἐπείπερ προσλαμβάνουσαι τοὺς προσδιορισμοὺς εἴδεσιν ἀναλογοῦντας ἀποτελοῦσι τὰς προσδιωρισμένας οἷον συναμφότερόν τι . ἐπεὶ οὖν ἡ ὕλη ἅτε ἀνείδεος οὖσα πάντων μὲν ὑφεῖται τῶν εἰδοπεποιημένων , πλησιάζει δὲ μᾶλλον τοῖς χείροσιν αὐτῶν καὶ τοῖς μήπω διηρθρωμένον ἔχουσι τὸ εἶδος ἅτε ἀμυδροτέραν ἔχουσι δύναμιν καὶ οὐ πολὺ αὐτῆς κατ’ οὐσίαν ὑπερέχουσι , δῆλον ὅτι καὶ τὰς ἀπροσδιορίστους προτάσεις ταῖς χείροσι τῶν προσδιωρισμένων ἰσοδυναμεῖν ἀναγκαῖον . οὐκοῦν ἐπισκεψώμεθα τῶν προσδιωρισμένων προτάσεων τίνας εἶναι χείρονας ῥητέον , καὶ ταύταις ἐροῦμεν τὰς ἀπροσδιορίστου τὸ αὐτὸ φθέγγεσθαι . τῶν μὲν οὖν καταφάσεων τῶν προσδιωρισμένων ἀναμφισβητήτως ἡ μερικὴ τῆς καθόλου χείρων , διόπερ ἀνάγκη τὴν ἀπροσδιόριστον κατάφασιν ἰσοδυναμεῖν | τῇ μερικῇ καταφάσει . περὶ δὲ τῶν ἀποφάσεων ἀμφισβητοῦσιν οἱ ἐξηγηταὶ πρὸς ἀλλήλους καὶ οἱ μὲν ἑπόμενοι τῷ Ἀριστοτέλει τὴν μερικὴν χείρονα εἶναί φασι τῆς καθόλου σεμνότερον γὰρ ἐν τῇ κατὰ τὸ ποσὸν τῶν προτάσεων ἀντιθέσει τὸ καθόλου τοῦ κατὰ μέρος , ὥσπερ ἐν τῇ κατὰ τὸ ποιὸν τὸ καταφατικὸν τοῦ ἀποφατικοῦ ) , οἱ δὲ τὴν καθόλου χείρονα εἶναι τῆς μερικῆς ἀποφαίνοντι , διότι οὐ μόνον τὸ ποσὸν ἐν ταῖς προτάσεσι ταύταις λαμβάἁπάντων ] νομεν , ἀλλὰ μετὰ τῆς πρὸς τὴν ἀποφατικὴν ποιότητα συμπλοκῆς · ἔργον δὲ ταύτης τὴν τῶν πραγμάτων ὕπαρξιν ἀναιρεῖν . τῆς οὖν μερικῆς ἀποφάσεως τὴν καθόλου μόνον κατάφασιν ἀναιρεῖν ἐπιχειρούσης καὶ δυναμένης ποτὲ συμφθέγγεσθαι τῇ μερικῇ καταφάσει , καθάπερ ἐπὶ τῶν ἐνδεχομένων ( τὸ γὰρ ‘οὺ πᾶς ἄνθρωπος λευκός’ συναληθεύει τῷ ‘τὶς ἄνθρωπος λευκός ὲστιν’ ) , εἰ κατὰ μὲν τὴν καθόλου ἀπόφασιν οὐδεμίαν ἔμφασιν ὑπάρξεως καταλείπεσθαι δυνατόν , κατὰ δὲ τὴν μερικὴν οὐκ ἀνεννόητοι μένομεν ἐπὶ μέρους ὑπάρξεως τινος , δῆλόν φασιν ὡς ἀνάγκη χείρονα εἶναι τὴν καθόλου ἀπόφασιν τῆς μερικῆς ἀποφάσεως . ὅτι δὲ ταῦτα οὕτως ἔχει καὶ τῇ καθόλου ἀποφάσει τὴν αὐτὴν ἔχει δύναμιν ἡ ἀπροσδιόριστος ἀπόφασις , εἴπερ ὡς τελεία λαμβάνοιτο πρότασις , δηλοῖ , φασίν , οὐ μόνον ἡ ἄλλη πᾶσα τῶν ‘Ελλήνων χρῆσις ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ Ἀριστοτέλης πολλαχοῦ τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀντὶ τῆς καθόλου ἀποφάσεως τῇ ἀπροσδιορίστῳ χρώμενος , ὥσπερ ὅταν ἀποφήνασθαι βουλόμενος ὡς οὐκ ἐνδέχεται κίνησιν αὐτὴν καθ’ αὑ|τὴν εἶναι δίχα τῶν κινουμένων πραγμάτων λέγῃ “ οὐκ ἔστι δὲ κίνησις παρὰ τὰ πράγματα‘ , δίχα μὲν προσδιορισμοῦ τὴν ἀπόφασιν ποιούμενος ταὐτὸν δὲ λέγων τῷ ‘οὐδεμία κίνησίς ἐστι παρὰ τὰ πράγματα’ , ἀλλ’ οὐχὶ τῷ ‘οὐ πᾶσα’ . καὶ ἀντὶ τοῦ εἰπεῖν ‘οὐδεμία αἴσθησίς ἐστι παρὰ τὰς πέντε αἰσθήσεις λέγει ὅτι “ οὐκ ἔστιν αἴσθησις ἑτέρα παρὰ τὰς πέντε ” · οὐκοῦν καὶ ὅταν λέγωμεν ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος δίκαιος’ , ταὐτὸν λέγομεν τῷ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος δίκαιος’ . εἰ δέ τις ἀξιοίη τὸν Ἄνυτον προσυπακούειν , ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος δίκαιος ( ὁ Ἄνυτος)’ ἢ ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκὸς ὁ Αἰθίοψ)’ , καὶ νομίζοι τὸ αὐτὸ φθέγγεσθαι τὴν ἀπροσδιόριστον ἀπόφασιν τὴν ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος δίκαιος’ τῇ ‘οὐ πᾶς ἄνθρωπος δίκαιος’ καὶ τὴν ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός’ τῇ ἰού πᾶς ἄνθρωπος λευκός’ πρῶτον μὲν οὐκέτι συγχωρεῖ , φασί , τελείαν εἶναι τὴν πρότασιν , ἔπειτα οὐδὲ φυλάξει τὰ εἰρημένα παρὰ τοῦ Ἀριστοτέλους περὶ τῆς ἀντιθέσεως τῶν ἀποφάσεων πρὸς τὰς καταφάσεις · ἐλέγετο γὰρ ὡς ἀντίκεινται πρὸς ἀλλήλας αἱ τὸν αὐτὸν ὑποκείμενον καὶ τὸν αὐτὸν κατηγορούμενον παραλαμβάνουσαι , δι’ ὧν ἔφασκε “ λέγω δὲ ἀντικεῖσθαι τὴν τοῦ αὐτοῦ κατὰ τοῦ αὐτοῦ , μὴ ὁμωνύμως δέ , καὶ ὅσα ἄλλα τῶν τοιούτων προσδιοριζόμεθα πρὸς τὰς σοφιστικὰς ἐνοχκήσεις ” . εἰ δὲ τῆς καταφάσεως εἰπούσης ‘ἄνθρωπος δίκαιός ἐστι’ καὶ 25 ἀληθευούσης διὰ τὸν Σωκράτην τὴν ἀπόφασιν αὐτῆς τὴν ‘ἄνθρωπος δίκαιος οὐκ ἔστιν ἀληθεύειν λέγοιμεν διὰ τὸν Ἄνυτον , ἕτερον ποιήσομεν τ.ὸν ὑποἀντιφατικἠν κείμενον ἐν τῇ ἀποφάσει παρὰ τὸν εἰλημμένον ἐν τῇ καταφάσει , | καὶ οὐ ποιήσει τοῦτο ἀντίφασιν . ὥστε εἰ φυλάξομεν τὴν ἔννοιαν τῆς ἀντιφάσεως καὶ τὰς ἀπροσδιορίστους ὡς τελείας προτάσεις παραλάβοιμεν , ἀλλὰ ἡ ποιοῖμεν μεταπίπτειν εἰς τὸ τῶν καθ’ ἕκαστα εἶδος προσυπακούοντες αὐταῖς καθ’ ἕκαστά τινας ὑποκειμένους ὡς αὐταῖς καθ’ αὑτὰς ἀτελέσιν οὔσαις , ἀνάγκη , φασί , τὴν ἀπροσδιόριστον ἀπόφασιν τῇ καθόλου συμφθέγγεσθαι . τούτου οὖν οὕτως ἔχοντος καὶ τῆς ἀπροσδιορίστου καταφάσεως τῇ μερικῇ συντρεχούσης , ὡς ὅταν εἴπωμεν ‘ἄνθρωπος πεντάπηχύς ἐστιν’ ( οἰόμεθα γὰρ ἀληθεύειν τοῦτο λέγοντες , κἄν εἷς μόνος τύχῃ τηλικοῦτον ἔχων μέγεθος ) , ἀξιοῦσι τὰς ἀπροσδιορίστους προτάσεις ἀντιφατικῶς ἀντικεῖσθαι πρὸ ἀλλήλας , ὥσπερ ἔχουσιν ἥ τε μερικὴ κατάφασις καὶ ἡ καθόλου ἀπόφασις . Εἰ δὲ λέγοι τις ἐπὶ τῶν κακῶν αἱρετωτέραν εἶναι τὴν καθόλου ἀπόφασιν τῆς μερικῆς ἀποφάσεως , πρῶτον μὲν ἀγνοεῖ ὅτι ἐν τῇ λογικῇ πραγματείᾳ οὐ τὰς τῶν πραγμάτων ἐπισκεπτόμεθα φύσεις ἀλλὰ τῶν φωνῶν αὐτῶν καθ’ αὑτὰς τὴν δύναμιν , ἔπειτα οὐδὲ οὕτως δεῖξαι δυνήσεται συμφθεγγομένας ἀλλήλαις τὰς ἀπροσδιορίστους προτάσεις · δῆλον γὰρ ὅτι κατὰ τὴν αὐτὴν διάνοιαν αἱρετωτέραν ἐπὶ τῶν κακῶν φήσει εἶναι τὴν μερικὴν κατάφασιν τῆς καθόλου καταφάσεως · ὥσπερ γὰρ βέλτιον τὸ παντελῶς μὴ εἶναι τὰ κακὰ τοῦ ἐπὶ μέρους μὴ εἶναι , οὕτως καὶ τὸ ἐπὶ μέρους εἶναι τοῦ παντελῶς εἶναι . συμβήσεται οὖν ἐπὶ τούτων τὴν ἀπροσδιόριστον κατάφασιν τῇ καθόλου καταφάσει ὡς χείρονι τῆς μερικῆς συναληθεύειν . ἀλλὰ μὴν τὴν ἀπόφα|σιν ἐπὶ τούτων ἠξίου τῇ μερικὴ ἀποφάσει διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν συναληθεύειν · ἀντικείσονται ἄρα καὶ ἐπὶ τῶν κακῶν αἱ ἀπροσδιόριστοι τοῦτον τὸν τρόπον , ὃν ἡ μερικὴ ἀπόφασις πρὸς τὴν καθόλου κατάφασιν . ταύτας δὲ συντρέχειν πρὸς ἀλλήλας ἀδύνατον · ὥστε καὶ οὕτως διαιρήσουσιν ἀεὶ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος αἱ ἀπροσδιόριστοι προτάσεις . εἰ δέ τις ἀξιοίη τὴν ἀπροσδιόριστον ἀπόφασιν ποτὲ μὲν τῇ μερικῇ ἀποφάσει συντρέχειν ποτὲ δὲ τῇ καθόλου παροξυτόνως μὲν γὰρ λαμβανομένου τοὐ ἔστιν ἐν τῷ ‘ἄνθρωπος δίκαιος οὐκ ἔστι’ ταὐτὸν φθέγγεσθαι τῷ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος δίκαιός ἐστιν’ , ὀξυτύνως δὲ τῷ ‘οὐ πᾶς ἄνθρωπος δίκαιός ἐστι’ ) , πρῶτον μὲν οὗ πείθειν ἀλλὰ νομοθετεῖν ἡμῖν λέγοιτο ἄν , ἔπειτα ῥητέον πρὸς αὐτὸν ὡς οὐκ οἶδεν ἡ ‘Ελληνικὴ χρῆσις ἐπὶ τέλους τὸ ἔστιν ὀξυτονούμενον ἢ καὶ ἐν οἵᾳ δήποτε χώρᾳ τῇ ἀρνήσει ὑποτεταγμένον . εἰ οὖν ὁμολογεῖ καὶ αὐτὸς βαρυνομένου τοῦ ἔστι τὴν ἀπροσδιόριστον ἀπόφασιν τῇ καθόλου τὸ αὐτὸ φθέγγεσθαι , ἀεὶ δὲ βαρυτονεῖσθαι αὐτὸ ἀναγκαῖον ἐν ταῖς τοιαύταις προτάσεσι , δῆλον ὅτι συνδραμεῖται τῇ τοῦ καθόλου ἀποφάσει καὶ ἀντίφασιν ποιήσει πρὸς τὴν οἰκείαν κατάφασιν . Ταῦτα μὲν οὖν ὁ τῶν ἀντιφθεγγομένων τῷ Ἀριστοτέλει λόγος . μήποτε δὲ δυνατὸν πρὸς ἕκαστον τῶν ἐπιχειρηθέντων ἀπαντᾶν λέγοντας ὡς οὔτε εὔλογον τὴν καθόλου ἀπόφασιν χείρονα λέγειν τῆς κατὰ μέρος , εἴπερ κατὰ μὲν τὸ ποιὸν οὐ διαφέρουσι , κατὰ δὲ τὸ ποσὸν μόνον παραβάλλοντες τὰς προτάσεις πρὸς ἀλλήλας ὁμολογοῦμεν κρείττονα εἶναι τὴν | καθόλου τῆς κατὰ μέρος ὡς ὅλην μέρους , οὐ προσποιούμενοι τὰ πράγματα , περὶ ὧν ποιοῦνται τοὺς ἀφορισμούς οὕτω γὰρ οὐκέτι φυλάξομεν τὴν ὑπόθεσιν , λέγω δὲ τὸ περὶ μόνης τῆς κατὰ τὸ ποσὸν διαφορᾶς τῶν προτάσεων ποιἠσασθαι τὴν ἐπίκρισιν ) , οὔτε τὴν κατὰ μέρος ἀπόφασιν ὕπαρξίν τινα καθ’ αὑτήν εἰσάγειν ἐροῦμεν , ἀλλ’ ἀναιρεῖν μόνον τὴν καθόλου κατάφασιν , καὶ οὐδὲν ἧττον ἀποφάσκειν τῆς καθόλου , ἀλλ’ ἐλαττόνων ἐνίοτε μόνον διὸ καὶ ὑφίεσθαι αὐτῆς λέγεται κατὰ τὸ ποσόν , ὥσπερ καὶ ἡ κατάφασις ἡ κτὰ μέρος ἔχει πρὸς τὴν καθόλου κατάφασιν ) , οὔτε εἰ φαίνοιτο χρώμενος ὁ Ἀριστοτέλης τῇ ἀπροσδιορίστῳ ἀποφάσει ἀντὶ τῆς καθόλου . θαυμαστὸν οὐδέν · συμφθέγγεται γὰρ αὐτῇ κατὰ τὴν ἀδύνατον ὕλην , ὥσπερ καὶ ἡ κατὰ μέρος . δῆλον δὲ ὅτι κατὰ ταύτην προήγαγεν ὁ φιλόσοφος τὰς εἰρημένας ἀποφάσεις · οὐ γὰρ ἐνδέχεσθαι ἀξιοῖ μηδεμίαν εἶναι κίνησιν παρὰ τὰ κινούμενα πράγματα ἢ μηδεμίαν αἴσθησιν παρὰ τὰς πέντε , ἀλλ’ ἀδύνατον εἶναι . καὶ εἰ φαίνοιντο τῶν παλαιῶν τινες ἐπὶ τῆς ἐνδεχομένης ὕλης οὕτως αὐτῇ καταχρησάμενοι , ὡς ταὐτὸν δυναμένῃ τῇ καθόλου καὶ ἀληθευούσῃ ἐφ’ ὧνπερ ἐκείνη ( τοῦτο γάρ ἐστι τὸ ταὐτὸν δύνασθαι ) , φανερὸν ὅτι οὐκ ἀπαραλλάκτως , ἐπεὶ αὐτόθεν ἀδύνατον αὐτὴν ἀν·τὶ ἐνδεχομένης εἶναι ὁμολογήσομεν ( κατὰ μόνην γάρ τὴν ἀδύνατον ὕλην ἡ καθόλου ἀποφατικὴ πρότασις ἀληθής , κατὰ δὲ τὴν ἀναγκαίαν καὶ τὴν ἐνδεχομένην , ὅπερ ἔμπροσθεν ἐλέγομεν , ψευδής ) , ἀλλὰ τῷ τε χρόνῳ ὁριζομένην , οἷον ὅτι νῦν οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος δίκαιος | ἢ σοφός , καὶ ὡς πρὸς τοὺς συνεγνωσμένους ἡμῖν ἢ ἐκ συνουσίας ἢ καὶ ἐξ ἀκοῆς · οὐ γὰρ δὴ περὶ ὧν μηδεμίαν ἔχομεν ἢ ἐκ πείρας ἢ ἐκ μαρτυρίας γνῶσιν , εἰ μὴ τοῦ Κνήμωνος καὶ τοῦ Τίμωνος εἴημεν μισανθρωπότεροι , τολμήσομεν ἀποφαίνεσθαι , ὡς οὐδαμῶς μετεχόντων οὗ πέφυκεν ἡ φύσις ἡ ἀνθρωπεία μετέχειν , ἅτε ὄντος ἐνδεχομένου κατὰ τὴν ὑπόθεσιν . τοῦτο δὲ οὐκ ἔστι ταὐτὸν τῇ καθόλου ἀποφάσει · τὸ γὰρ ὁρίζειν ἢ κατ’ ἐνέργειαν ἢ κατ’ ἐπίνοιαν τὰ ἄτομα , ὧν τὸ κατηγορούτὴν μένον ἀποφάσκει , δῆλον ὅτι συγχωρεῖ τινα αὐτὸ ἐν τοῖς λοιποῖς ἐνίοτε ὑπόστασιν ἔχειν . ὅλως τε τοὺς ἀδιόριστον ἀπόφασιν ἀντὶ τῆς καθόλου εἰπόντας καὶ ἀληθῶς ἀποφηναμένους , ὡς οὐκ ἔστιν οἰκεῖν οἰκίαν ἄνευ κακοῦ καὶ οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη , κατὰ ποίαν ὕλην ἐροῦμεν χρήσασθαι τῇ ἀποφάσει ; εἰ μὲν γὰρ κατὰ τὴν ἀδύνατον , οὐδὲν πρὸς τὸν λόγον · εἰ δὲ κατὰ τὴν ἐνδεχομένην δεῖ γὰρ καὶ κατὰ ταύτην , εἴπερ ἀεὶ τὸ αὐτὸ δύνανται ) , πρῶτον μὲν συμβήσεται μηκέτι ψεύδεσθαι τὰς καθόλου κατὰ τὴν ἐνδεχομένην , καίτοι διὰ τοῦτο προσαγορεύομεν αὐτὰς ἐναντίας , ἔπειτα σαφῶς ὁμολογήσομεν αὐτοὺς ἐκείνους κρα - τύνειν τὸ παρὰ τοῦ Ἀριστοτέλους λεγόμενον , ὅτι αἱ ἀδιόριστοι κατὰ τὴν ἐνδεχομένην ὕλην συναληθεύουσιν · εἰ γὰρ τῇ ἀποφάσει χρῶνται ὡς ἀληθεῖ , περὶ δὲ τῆς καταφάσεως οὔτε γέγονεν οὔτε γένοιτ’ ἄν ἀμφισβήτησίς τις ὡς οὐ πάντως ἀληθευούσης ἐπὶ τῶν ἐνδεχομένων , ὥσπερ οὐδὲ τῆς κατὰ μέρος , δῆλον ὅτι συναληθεύειν ἀλλήλαις ἀνάγκη τὰς ἀπροσδιορίστους προτάσεις . | εἰ δέ τις φαίη κατὰ μόνην τὴν ἀδύνατον ὕλην ἀληθεύειν τὴν ἀδιόριστον ἀπόφασιν παραπλησίως τῇ καθόλου , πρῶτον μὲν αὐτὸ αἰτή - σεται τὸ ἐξ ἀρχῆς , ἔπειτα πῶς οὐκ ἀποκληρωτικὸν τὸ ἐπὶ μὲν τῆς καταφάσεως τῆς ἀπροσδιορίστου ὁμολογεῖν ὅτι ὁ ὑποκείμενος ταὐτὸν σημαίνων τῷ λεγομένῳ μετὰ τοῦ τίς προσδιορισμοῦ , καὶ μηδενὸς τῶν καθ’ ἕκαστα ἐνεργείᾳ λαμβανομένου , τελείαν τε ποιεῖ τὴν πρότασιν καὶ ἀληθεύουσαν κατὰ τὴν ἐνδεχομένην ὕλην , ἐπὶ δὲ τῆς ἀποφάσεως μηδέτερον τούτων συγχωρεῖν ; διὰ τί γὰρ ἡ μὲν ‘ἄνθρωπος λευκός ἐστι᾿ ταὐτὸν δύναται τῇ ‘τὶς ἄν·θρωπος λευκός ἐστιν᾿ , ἡ δὲ ‘ἄνθρωπος λευκὸς οὐκ ἔστιν’ οὐ δυνή - σεται ταὐτὸν τῇ ‘τὶς ἄνθρωπος λευκὸς οὐκ ἔστι’ σημαινούσῃ ὅτι ἔστιν ἄνθρωπος οὐ λευκός ; ὡρισμένα γὰρ ἄτομα προσυπακούειν ταῖς ἀπροσδιορίστοις , ἵνα συναληθεύσωσιν , οὐδαμῶς ἀναγκαῖον , εἰ μὴ καὶ ταῖς κατὰ μέρος . εἰ δὲ λέγοιμεν τὴν μὲν ‘ἔστιν ἄνθρωπος καλός’ ἀληθεύειν διὰ τὸν Νιρέα , τὴν δὲ ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος καλός’ διὰ τὸν Θερσίτην , οὔτε ἀτελεῖς διὰ τοῦτο ποιοῦμεν τὰς προτάσεις οὔτε διαφόρους τοὺς ὑποκειμένους , εἰ μὴ μέλλοιμεν τὰ αὐτὰ καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ μέρος ἀπορεῖν , ἃς ὁμολογοῦμεν καὶ τελείας εἶναι καὶ συναληθεύειν ἀλλήλαις . διὰ μέντοι τὰ διάφορα μέρη τοῦ ὑποαὐτῶ κειμένου φήσομεν αὐτὰς ἀληθεύειν καθάπερ ἐκείνας , οἷον ‘τὶς ἄνθρωπος δίκαιός ἐστι — τὶς ἄνθρωπος δίκαιος οὐκ ἔστιν’ . εἰ δὲ ὡς ἄτοπον ἐπιφέροιμεν τὸ μὴ ποιεῖν αὐτὰς οὕτω λαμβανομένας ἀντίφασιν , οὐδὲν ἐροῦμεν ὑπεναντίον τοῖς ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέ|λους περὶ αὐτῶν λεγομένοις · αὐτὸ γὰρ τοῦτό ἐστι τὸ διὰ τούτων λεγόμενον , ὡς διὰ τὸ ποτὲ συντρέχειν οὐ ποιοῦσι τὴν κυρίως καλουμένην ἀντίφασιν . Ταῦτά τε οὖν ὑπὲρ τοῦ Ἀριστοτέλους μᾶλλον δὲ ὑπὲρ τῆς φαινομένης ἡμῖν ἀληθείας ἀπολογούμενοι λέγομεν καὶ ὅπερ ἐξ ἀρχῆς προεθέμεθα προσεξευπορῦντες πρὸς ἐπίκρισιν τοῦ θεωρήματος , ὅσα ἐπὶ νοῦν ἦλθε δίχα τῶν ἐφ’ ἑκάτερα καταβεβλημένων περὶ αὐτοῦ λόγων , ἐφιστάνειν ἀξιοῦμεν πρῶτον μὲν ὅτι τὴν κατὰ μέρος κατάφασιν , ἣν ὁμολογοῦμεν τὴν αὐτὴν ἔχειν δύναμιν τῇ ἀδιορίστῳ , ἀναιρεῖν μὲν ἐπιχειροῦμεν τὸ ἀρνητικὸν μόριον αὐτῇ συμπλέκοντες , τοῦτο δὲ ποιοῦμεν κατὰ δύο τρόπους · ἢ γὰρ τῷ ἔστιν ἢ τῷ προσδιορισμῷ τοῦτο συνείροντες . ἀλλ’ ὅταν μὲν προτάξωμεν αὐτὸ τοῦ προσδιορισμοῦ , τότε ὡς προσδιωρισμένην ἀναιροῦμεν τὴν πρότασιν , ὅταν δὲ τοῦ ἔστιν , ὡς τὸ αὐτὸ δυναμένην τῇ ἀπροσδιορίστῳ , ἐπεὶ καὶ κατὰ μόνον τὸν προσδιορισμὸν ἐπλεόνασεν αὐτῆς ἡ προσδιωρι - σμένη , τῆς δὲ ἀπροσδιορίστου τὴν ἀπόφασιν κατὰ μόνον τὸ ἔστι γίνεσθαι ἀνάγκη . ἀλλὰ μὴν εἰ ἡ τῷ ἔστι συμπλέκουσα τὴν ἄρνησιν ἀπόφασις κατὰ μέρος ἐστὶν ὥσπερ ἡ πρὸ τοῦ διορισμοῦ αὐτὴν τιθεῖσα καθόλου , καὶ τῆς ἀπροσδιορίστου ἄρα καταφάσεως ἡ ἀπόφασις τὸ αὐτὸ τῇ κατὰ μέρος δυνή - σεται . πρὸς δέ γε τούτῳ τὰς ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι γινομένας συλλογιστικὰς συμπλοκὰς ἐννοεῖν ἄξιον · εἰ γὰρ ὁμολογοῦμεν τὴν ἀπροσδιόριστον κατάφασιν ταὐτὸν δύνασθαι τῇ κατὰ μέρος καὶ διὰ τοῦτο χείρονα εἶναι κατὰ τὸ ποσὸν ἑκατέρας τῶν κα|θόλου καὶ τὸ συμπέρασμα δεῖν ἐοικέναι τῇ ἑτέρᾳ τῶν εἰλημμένων ἐν τῷ συλλογισμῷ προτάσεων καὶ ἕπεσθαι πάντως τῇ χείρονι κατά τε τὸ ποσὸν καὶ κατὰ τὸ ποιόν , καὶ ἔτι πρὸς τούτοις τῶν προτάσεων ἀληθῶν οὐσῶν καὶ τῆς συμπλοκῆς αὐτῶν ἀμέμπτως ἐχούσης τὸ συμπέρασμα ἐξ ἀνάγκης ἀληθεύειν , ποῖον ἐροῦμεν συμπέρασμα συνάγεσθαι ἐξ ἀδιορίστου καταφατικῆς τῆς ἐλάττονος καὶ καθόλου ἀποφατικῆς τῆς μείζονος ; ἀνάγκη μὲν γὰρ διὰ τὰ προειλημμένα ὁμολογεῖν ὅτι τε ἀπροσδιόριστον ἀποφατικὸν καὶ ἀληθῶν οὐσῶν ἐκείνων ἀληθές · πῶς δὲ δυνατὸν ἀληθεύειν αὐτὸ καθ’ αὑτὸ κατὰ τὴν ἐνδεχομένην ὕλην , εἴπερ τὸ αὐτὸ φθέγγοιτο τῇ καθόλου ἀποφάσει , οἷον ‘ἄθρωπος δίκαιός ἐστιν , οὐδὲν δίκαιον ἄδικόν ἐστιν , ἄνθρωπος ἄρα ἄδικος οὐκ ἔστιν’ ; ἆρα τοῦτο τῇ καθόλου συναληθεύειν ἐροῦμεν ἢ τῇ κατὰ μέρος ; ἀλλὰ μήπω μηδὲ τῶν προτέρων καταψηφιζώμεθα λόγων ὡς οὐδὲν ἀληθὲς λεγόντων · ἐοίκασι γάρ , εἰ δεῖ τὸ ἐμοὶ φαινόμενον λέγειν , οὐδὲ μάχεσθαι πρὸς τοὺς ὕστερον εἰρη - μένους , εἴ τις αὐτοῖς ἀδεκάστως διαιτήσειε περιελὼν ἑκατέρων τὸ διατείνεσθαι ὡς ἡ ἀπόφασις ἡ ἀπροσδιόριστος τῇ ἑτέρᾳ μόνον τῶν προσδιωρι - σμένων συμφθέγγεται καὶ οὐδέποτε τῇ λοιπῇ μήποτε γὰρ ἀνθ’ ἑκατέρας αὐτὴν παραλαμβάνεσθαι ῥητέον , οὐ κατὰ συμβεβηκὸς οἷον κατὰ τὴν ἀδύνατον ὕλην , καθ’ ἣν καὶ τὰς προσδιωρισμένας ἀποφάσεις συμβαίνει συν - τρέχειν ἀλλήλαις , ἀλλ’ αὐτόθεν κατὰ τὰς διαφόρους τῶν ἀποφαινομένων ἐννοίας . διὸ καὶ συναληθεύειν | δύναται τῇ οἰκείᾳ καταφάσει καὶ ἀντιφάσκειν πρὸς αὐτὴν κατ’ ἄλλην ἔννοιαν καὶ ἄλλην , ὡς εἴρηται , τῶν λεγόντων αὐτὴν ὡς καθ’ ἑαυτὴν οὐδεμίαν ὡρισμένην κατὰ τὸ ποσὸν ἔχουσαν δύναμιν . διόπερ ἴσως καὶ ἑκάτερος τῶν μάχεσθαι δοξάντων λόγων πολλαῖς δεδύνηται χρήσασθαι δικαιολογίαις . Ὅτι δὲ ταῦτα ἀληθῶς λέγομεν , μάθοιμεν ἄν ἐκ τοῦ ἰσοσθενεῖν μὲν ὁμολογουμένως τὰς καταφάσεις ἀλλήλαις , τήν τε ἀδιόριστον καὶ τὴν μερι - κήν , διὰ δὲ τοῦτο καὶ τὰς προτάσεις τὰς προτιθείσας τοῦ ἔστι τοῦ ἐνεργείᾳ ἢ δυνάμει ληφθέντος ἐν αὐταῖς τὸ ἀρνητικὸν μόριον , ἐπὶ δὲ τῆς κατὰ μέρος τὴν οὕτω γινομένην τῇ μὲν φωνῇ δοκοῦσάν πως εἶναι κατάφασιν διὰ τὸ μὴ συμπεπλέχθαι τὴν ἄρνησιν τῷ προσδιορισμῷ , δύναμιν δὲ ἔχουσαν ἀποφάσεως , ὅπερ ἐν τοῖς ἐξῆς σαφέστερον ἐπιδείξομεν , ποτὲ μὲν τῇ καθόλου ποτὲ δὲ τῇ κατὰ μέρος τὸ αὐτὸ δύνασθαι διὰ τὸ τὴν ἄρνησιν ἐνδέχεσθαι καὶ πρὸς τὸ τίς ἐξακούεσθαι καὶ πρὸς τὸ κατηγορούμενον , καὶ πρὸς μὲν τὸ τίς ἐξακουομένην ταὐτὸν σημαίνειν τῷ οὔτις καὶ οὐδείς , πρὸς δὲ τὸ · κατηγορούμενον τῷ οὐ πᾶς · τὸ γὰρ ‘τὶς ἄνθρωπος ἀθάνατος οὐκ ἔστιν’ ἀκούσαντες εἰ τὸ οὐκ ἔστι πρὸς τὸ τίς ἐξακούσαιμεν , τῷ οὐδεὶς ταὐτὸν οἰόμεθα σημαίνειν , ὅπερ σαφέστερον φαίνεται τοῦ οὐκ ἔστι πρὸ τοῦ τίς τιθεμένου ἐν τῷ οὐκ ἔστι θνητῶν ὅστις ἐστ’ ἐλεύθερος,¨ ‘οὐκ ἔστι τις ἄνθρωπος ἀθάνατος᾿ τοῦ τίς τῷ ἔστι συκγκλινομένου καὶ τόνον ἴδιον μὴ δέχεσθαι δυναμένου , τὸ δὲ ‘τὶς ἄνθρωπος ἐν γήρᾳ οὐ πολιοῦται᾿ ἡ ‘πενταδάκτυλος οὐκ ἔστιν’ ἀκούσαντες | εἰ τὸ οὐκ ἔστι πρὸς τὸ ἐν γήρᾳ μὴ πολιοῦσθαι ἢ μὴ εἶναι πενταδάκτυλον ἐξακούσαιμεν , ὅπερ σαφέστερον συμβαίνει ὑποστιζόντων ἡμῶν ἐν τῷ ‘τὶς ἄνθρωπος’ , τῷ ‘ἔστι τις μὴ τοιοῦτος’ ταὐτὸν οἰόμεθα σημαίνειν τὴν πρότασιν καὶ τῷ οὐ πᾶς ἐστι τοιοῦτος’ , ὡς ἐν τῷ καί τι ἔπος προέηκεν , ὅπερ τ’ ἄρρητον ἄμεινον · τοῦτο γὰρ οὐδὲν διαφέρει τοῦ εἰπεῖν ‘τὶ τῶν εἰρημένων ῥηθῆναι οὐκ ἔδει’ . καὶ τὸ μὲν πρότερον κατὰ τὴν ἀδύνατον ὕλην ἀληθῆ ποιεῖν τὴν πρότασιν ἀξιοῦμεν , τὸ δὲ δεύτερον κατὰ μὲν τὴν ἐνδεχομένην καθ’ αὑτὴν ἀληθῆ , κατὰ δὲ τὴν ἀδύνατον διὰ τὴν καθόλου . εἰ δὲ κατὰ μὲν τὴν προτέραν τὸ οὐκ ἔστι πρὸς τὸ ἀθάνατον ἐξακούσαιμεν , κατὰ δὲ τὴν δευτέραν πρὸς τὸ τίς , ἐκείνην μὲν κατὰ μέρος οἰησόμεθα εἶναι καὶ ἀληθῆ διὰ τὴν καθόλου , ἅτε τῆς ὕλης ἀδυνάτου οὔσης , ταύτην δὲ καθόλου καὶ κατὰ τὴν ἐνδεχομένην μένην ὕλην πάντως ψευδῆ . ὥστε καὶ ἐπὶ τῆς ἀποφάσεως τῆς ἀδιορίστου σημαίνεσθαι μὲν ἄμφω ῥητέον τό τε καθόλου καὶ τὸ κατὰ μέρος κατὰ τὰς ἐννοίας . ὡς πλεονάκις εἴρηται , τῶν ἀποφαινομένων , τῆς ἀρνήσεως πάλιν συνταττομένης ἤτοι ὡς πρὸς τὸ τίς τὸ δυνάμει περιεχόμενον ἐν τῇ ἀδιο - ρίστῳ καταφάσει ἢ ὡς πρὸς τὸ κατηγορούμενον , μᾶλλον μέντοι ἀποκλίνειν καὶ ταύτην πρὸς τὸ καθόλου , ὅταν ἀπὸ τῆς ἀρνήσεως ποιώμεθα τὴν ἀρχὴν τῆς ἀποφάσεως , ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος πτερωτὸς ἢ δίκαιος’ λέγοντες καὶ ἤτοι ἀληθεύοντες ἢ ψευδόμενοι . διὸ καὶ πάντες ἴσως οἱ τὴν ἀδιόριστον ἀπόφασιν ἀντὶ τῆς καθόλου εἰπόντες τοῦτον τὸν τρόπον αὐτῇ χρησάμενοι φαίνονται , “ οὐκ ἔστι | κίνησις παρὰ τὰ πράγματα’’ λέγοντες καὶ “ οὐκ ἔστιν αἴσθησις παρὰ τὰς πέντε’’ καὶ οὐκ ἔστιν οἰκεῖν οἰκίαν ἄνευ κακοῦ καὶ οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη καὶ οὐκ ἔστι θνητῶν ὅστις ἔστ’ ἐλεύθερος . Εἰ δὲ δεῖ κατὰ τὴν αὐτὴν μέθοδον καὶ τὰ περὶ τὴν καθόλου κατάφασιν συμβαίνοντα σκοπεῖν , ἐπειδὴ καὶ μνημονεύσει τοιούτων προτάσεων ἐν τοῖς ἑξῆς ὁ Ἀριστοτέλης , ῥητέον δηλονότι καὶ ἐν ταύτῃ πρὸ τοῦ ἔστι τῆς ἀρνήσεως τιθεμένης καὶ δυναμένης ἢ πρὸς τὸ πᾶς ἐξακούεσθαι ἢ πρὸς τὸ κατηγορούμενον συμβαίνειν τὴν πρότασιν ὡς μὲν ἀναιροῦσαν τὸ πᾶς ταὐτὸν δύνασθαι τῇ κατὰ μέρος ἀποφάσει , ὅπερ σαφέστερον πάλιν φαίνεται κατ’ ἀρχὰς τῆς προτάσεως τιθεμένου τοῦ οὐκ ἔστιν , ὡς ἐν τῷ ‘οὐκ ἔστι πᾶς ἄνθρωπος σοφός’ , ὡς δὲ τὸ κατηγορούμενον ἀναιροῦσαν ταὐτὸν δύνασθαι τῇ καθόλου ἀποφάσει ἶπάς ἄνθρωπος οὐ σοφός ἐστι’ καὶ ‘σοφὸς οὐκ ἔστιν’ , ἃ τῷ μηδένα εἶναι σοφὸν τὸ αὐτὸ δύναται . ταῦτα δὲ οὐ μόνον ἐπὶ τῶν ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου προτάσεων , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν ἐξ ὑποκει - μένου καὶ κατηγορουμένου συμβαίνειν ἐροῦμεν , οἷον τῆς ‘τὶς ἄνθρωπος οὐ γεωμετρεῖ ἢ ‘οὐ γεωμετρεῖ τις ἄνθρωπος᾿ καὶ ‘πᾶς ἄνθρωπος οὐ γεωμετρεῖ᾿ ἢ οὐ γεωμετρεῖ πᾶς ἄνθρωπος᾿ · καὶ γὰρ ἐπὶ τούτων ἡ μὲν πρώτη καὶ τρίτη ἔτι προφανέστερον τὸν κατηγορούμενον ἔχουσαι τὸ αὐτὸ ποσὸν ταῖς ἐξ ἀρχῆς καταφάσεσι φυλάττειν δοκοῦσιν , ἅτε αὐτόθεν τῷ κατηγορουμένῳ τῆς ἀρνήσεως συντεταγμένης καὶ οὐ πάνυ πρὸς ἄλλο τι ἐξακουομένης , αἱ δὲ λοιπαὶ τὰς ἀρνήσεις ἔχουσαι τοὺς ἑπομένους | αὐταῖς προσδιορισμοὺς ἀναιρεῖν δοκούσας ἐπὶ τὸ ἀντικείμενον ποσὸν φαίνονται μᾶλλον ἀποκλίνειν . ὥστε καὶ ἐπὶ τῆς ἀδιορίστου ἀποφάσεως τὰ αὐτὰ πάλιν ἐροῦμεν , ἅπερ ἐπὶ τῆς κατὰ μέρος τῆς ἐχούσης τὴν ἄρνησιν μὴ τῷ προσδιορισμῷ συμπλεκομένην ἀλλὰ τῷ κατηγορουμένῳ , καὶ οὐδέτερος τῶν ἐξ ἀρχῆς μάχεσθαι δοξάντων λόγων φαίνεται παντάπασιν ἀπὸ σκοποῦ βάλλων . Ὁ μὲν οὖν λόγος ἡμῖν ἐπιτρέπει παραλαμβάνειν τὴν ἀπροσδιόριστον ἀπόφασιν ἀνθ’ ἑκατέρας τῶν διωρισμένων · οὐ μέντοι φαίνεταί τις τῶν παλαιῶν ἀντὶ τῆς μερικῆς αὐτῇ χρησάμενος , ὡς ἀσαφέστερον ἴσως τοῦτο σημαινούσῃ , καθ’ ὃν καὶ διωρίσαμεν τρόπον , ἐπεὶ καὶ τῶν προσδιωρισμένων ἀποφάσεων αἱ τοῦ ἔστι προτιθεῖσαι τὴν ἄρνησιν τῶν συμπλεκουσῶν αὐτὴν τοῖς προσδιορισμοῖς σπανιώτεραι διὰ τοῦτο παρὰ τοῖς παλαιοῖς . εἰ δὲ τὸ ἐξ ἀδιορίστου καταφατικῆς τῆς ἐλάττονος καὶ καθόλου ἀποφατικῆς τῆς μείζονος συναγόμενον ἀδιόριστον ἀποφατικὸν συμπέρασμα φαίνεται ἀεὶ τῇ κατὰ μέρος , ἀλλ’ οὐ τῇ καθόλου συνᾷδον , οὐ θαυμαστόν · ἀνάγκη γὰρ ἐν τοῖς κατὰ τὸ πρῶτον σχῆμα συμπεράσμασι τὸ κατηγορούμενον κατηγορεῖσθαι κατὰ τοῦ ἐν τῇ ἐλάττονι προτάσει ληφθέντος ὑποκειμένου μὴ μόνον τῷ ὀνόματι καὶ τῷ σημαινομένῳ τοῦ αὐτοῦ μένοντος , ἀλλὰ καὶ τῷ ποσῷ , διότι συμβαίνει καὶ κατὰ τοῦτο τὸ σχῆμα τῷ ποσῷ τῆς ἐλάττονος ἕπεσθαι 25 τὸ ποσὸν τοῦ συμπεράσματος · ὥστε εἰ ἐν ἐκείνῃ δυνάμει εἴληπται τὸ κατη - γορούμενον ὡς τινὶ τῶν ὑποκειμένων ὑπάρχον , καὶ ἐν τῷ συμπεράσματι τινὶ αὐτὸ μὴ ὑπάρ|χειν ῥηθήσεται , ὅπερ φαίνεται σαφέστερον ἐν ταῖς ἐκ μερικῆς καταφατικῆς τῆς ἐλάττονος καὶ καθόλου ἀποφατικῆς τῆς μείζονος συζυγίαις συμπεράσματα συναγούσαις κατὰ μέρος ἀποφατικά , οἶον ’τὶς ἄνθρωπος δίκαιός ἐστιν , οὐδὲν δίκαιον ἄδικόν ἐστι , τὶς ἄρα ἄνθρωπος ἄδικος οὐκ ἔστιν’ , ᾦ ταὐτὸν δύναται κατὰ τὸν προειρημένον τρόπον τὸ ‘ἄνθρωπος ἄδικος οὐκ ἔστιν᾿ ὡς γὰρ συντόμως εἰπεῖν , ἡ ἀπόφασις ἐν μὲν ταῖς καθ’ ἕκαστα μηδὲ κατὰ φαντασίαν ἐπιδεχομέναις τινὰ κατὰ τὸ ποσὸν διαφορὰν τὸ αὐτὸ ποσὸν ἐξ ἀνάγκης τῇ καταφάσει φυλάττει , ἐν δὲ πάσαις ταῖς καθολικῷ ὑποκειμένῳ χρωμέναις καὶ διὰ τοῦτο ἐπαμφοτερίζειν δυναμέναις κτὰ τὸ καθόλου καὶ τὸ κατὰ μέρος , εἰ μὲν κατὰ τὸ ποσὸν ἀντιτεθείη πρὸς τὴν κατάφασιν ἢ κατ’ ἐνέργειαν ἢ κατὰ δύναμιν , ἡ ἀντιφάσκουσα ἔσται , εἰ δὲ κατὰ τὸ ἔστιν ἢ κατ’ ἐνέργειαν πάλιν ἢ κατὰ δύναμιν ἐν τῇ προτάσει περιεχόμενον , οὐκέτι , ἀλλ’ ἐπὶ μὲν τῆς καθόλου ἡ ποτὲ συμψευδομένη , ἐπὶ δὲ τῶν λοιπῶν ἡ συνᾴδειν δυναμένη . Tούτων οὖν διωρισμένων ἑξῆς ἐπισκεψώμεθα τὰς ἐπιχειρήσεις τοῦ Ἀριστοτέλους , δι’ ὧν ἀξιοῖ κατασκευάζειν ὡς συντρέχουσιν ἀλλήλαις ἐπὶ τῆς ἐνδεχομένης ὕλης αἱ ἀπροσδιόριστοι προτάσεις . δύο μὲν οὖν οὐσῶν τῶν ἐπιχειρήσεων ἡ μὲν ἀπὸ τῶν ἐναντίων ποιεῖται τὴν ἔφοδον τῆς κατασκευῆς , ἡ δὲ ἀπὸ τῶν μὴ ἐναντίων . λαμβάνει δὲ τῶν μὲν ἐναντίων παρα - δείγματα τό τε καλὸν καὶ τὸ αἰσχρόν , τῶν δὲ μὴ ἐναντίων τὸ γινόμενον καὶ τὸ ὄν · ταῦτα δὲ οὐκ ἐναντία , εἴπερ | ὁδὸς ἐπὶ τὸ εἶναι ἡ γένεσις . καὶ τὸ μὲν ἀπὸ τῶν ἐναντίων ἐπιχείρημα προάγεται τόνδε τὸν τρόπον · δύο λαμβάνει καταφάσεις ἀπροσδιορίστους συναληθευούσας ἀλλήλαις κατηγορουμένοις ἐναντίοις χρωμένας τήν τε ‘ἔστιν ἄνθρωπος καλός’ καὶ τὴν ἔστιν ἄνθρωπος αἰσχρός,᾿ ὧν ἡ μὲν ἀληθὴς διὰ τὸν Νιρέα τυχόν , ἡ δὲ διὰ τὸν Θερσίτην · ἐλέγομεν γὰρ τὰς ἀπροσδιορίστους καταφάσεις ταῖς μερικαῖς καταφάσεσι τὴν αὐτὴν ἀναμφισβητήτως δύναμιν ἔχειν . εἰ οὖν ἅμα ἀληθεῖς ἥ τε ‘τὶς ἄνθρωπος καλός’ καὶ ἡ ‘τὶς ἄνθρωπος αἰσχρός,’ δῆλον ὅτι καὶ αἱ ἀπροσδιορίστως λεγόμεναι συναληθεύουσι . τὴν οὖν ἑτέραν τῶν οὕτως εἰλημμένων καταφάσεων δεικνὺς ταὐτὸν φθεγγομένην τῇ τῆς ἑτέρας ἀποφάσει συνάγει ὅτι ἐπὶ τῶν τοιούτων προτάσεων τὴν κατάφασιν συμβαίνει συντρέχειν τῇ ἑαυτῆς ἀποφάσει · τῇ γὰρ ‘ἔστιν ἄνθρωπος αἰσχρός’ συναληθεύει , φησίν , ἡ ‘ἔστιν ἄνθρωπος οὐ καλός’ ( ὁ γὰρ ὢν αἰσχρὸς δῆλον ὡς εἴη ἄν οὐ καλός ) , ἡ δὲ ‘ἔστιν ἄνθρωπος οὐ καλός’ ἡ αὐτή ἐστι τῇ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος καλός᾿ ( ὁ γὰρ ὢν οὐ καλὸς δῆλον ὡς οὐκ ἄν εἴη καλός ) · ὥστε τῇ ‘ἔστιν ἄνθρωπος καλός’ καταφάσει ἅμα ἀληθεύσει ἡ ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος καλός’ ἀπόφασις . δοκεῖ μὲν οὖν , ὅπερ ἔμπροσθεν ἐλέγομεν , πρὸς τὸ καθόλου μᾶλλον ἀποκλίνειν ἡ ἀπὸ τῆς ἀρνήσεως ἀρχομένη ἀδιόριστος ἀπόφασις , ἅτε τῆς ἀρνήσεως προσεχέστερον ἐξακουομένης πρὸς τὸ τίς τὸ κατὰ δύναμιν ἐνυπάρχον ἐν τῇ ἀδιορίστῳ καταφάσει , ἀλλ’ ὁ Ἀριστοτέλης χρῆται οὕτως αὐτῇ ὡς ἴσον δυναμένῃ τῇ κατὰ μέρος , ἅτε καὶ κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον δυναμένης τῆς ἀρνήσεως μὴ τῷ προσδιορισμῷ ἀλλὰ τῷ κατηγορουμένῳ συμπλέκεσθαι . τὸ δὲ ἀπὸ τῶν μὴ ἐναν - τίων ἐπιχείρημα τὸν ὅμοιον τρόπον προϊὸν τῷ ἀπὸ τῶν ἐναντίων τοιαύτην ἔχει τὴν δύναμιν · δύο πάλιν λαμβάνει καταφάσεις ἀπροσδιορίστους τήν τε λέγουσαν ‘ἔστιν ἄνθρωπος᾿ κοὶ τὴν λέγουσαν ‘γίνεται ἄνθρωπος᾿ ὧν ἡ μὲν ἀληθὴς διὰ τὸν ἐνεργείᾳ ὄντα ἡ δὲ διὰ τὸν ἔτι κυόμενον . ἀξιοῖ οὖν τῇ λεγούσῃ ‘γίνεται ἄνθρωπος᾿ συναληθεύειν τὴν λέγουσαν ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος᾿ ὁ γὰρ γινόμενος ἄνθρωπος οὕπω ἔστιν ἄνθρωπος . εἰ οὖν τῇ μὲν ‘ἔστιν ἄνθρωπος᾿ ἡ ‘γίνεται ἄνθρωπος᾿ συναληθεύει , τῇ δὲ ‘γίνεται ἄνθρωπος᾿ ἡ ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος᾿ , δῆλον ὅτι τῇ ‘ἔστιν ἄνθρωπος’ ἡ ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος᾿ συναληθεύσει , ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἡμῖν προέκειτο δεῖξαι . Ἀπορήσειε δ’ ἄν τις πῶς ὅλως ἠξίωσεν ὁ Ἀριστοτέλης τὴν τῶν προτάσεων τάσεων τούτων ἀντίθεσιν προσαγορεύειν ἀντίφασιν , καίτοι συναληθεύειν αὐτὰς οἰόμενος τὴν δὲ ἀντίφασιν ὁριζόμενος ἐν τοῖς Ἀναλυτικοῖς “ ἀντίθεσιν ἧς οὐδὲν μεταξὺ καθ’ αὑτήν’’ , καὶ ἐν Κατηγορίαις μέντοι , ἐν οἷς διέκρινε τὰ εἴδη τῶν ἀντικειμένων , εἰπὼν ὅτι ὅσα ὡς κατάφασις καὶ ἀπόφασις ἀντίκειται , διαφέρει τῶν κατὰ τὰς ἄλλας ἀντιθέσεις ἀντικειμένων τῷ ἐπὶ μόνων τούτων ἐξ ἀνάγκης τὸ μὲν ἀληθὲς εἶναι τὸ δὲ ψεῦδος · πῶς οὖν ὁ ταῦτα πανταχοῦ διοριζόμενος ἐν τούτοις ἠξίωσε τὴν ἀντίθεσιν τῶν συναληθευουσῶν , ὡς αὐτός φησιν , ἀλλήλαις προτάσεων , τῶν ἀπροσδιο - ρίστων λέγω , καλεῖν ἀντίφασιν ; προειπὼν γοῦν ὅσαι μὲν οὖν ἀντιφάσεις τῶν καθόου | εἰσὶ ἐπήγαγεν ὅσαι δὲ ἐπὶ τῶν καθόλου μὲν μὴ καθόλου δέ , ὡς ἄν καὶ τῆς τούτων ἀντιθέσεως ἀντιφά - σεως καλουμένης . ῥητέον οὖν πρὸς τὴν ζήτησιν ὡς τὸ ὄνομα τῆς ἀντιφάσεως ποτὲ μὲν παραλαμβάνει ἐπὶ μάχης καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως διαιρουσῶν ἀεὶ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , ὡς δηλοῖ τά τε ἐν Κατηγορίαις ῥηθέντα καὶ ὁ ἐν τοῖς Ἀναλυτικοῖς ἀποδιδόμενος τῆς ἀντιφάσεως ὅρος , ποτὲ δὲ κοινότερον πᾶσαν ἀπλῶς ἀντίθεσιν καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως τῷ αὐτῷ ὑποκειμένῳ καὶ τῷ αὐτῷ κατηγορουμένῳ χρωμένων . δηλοῖ δὲ ἐφεξῆς λέγων ὡς οὐ πᾶσα ἀληθὴς ἢ ψευδὴς ἀντίφασις , ταὐτὸν · λέγων τῷ ‘οὐ πάσης ἀντιφάσεως τὸ μὲν τῶν μορίων ἀληθεύειν τὸ δὲ ψεύδεσθαι ἀνάγκη᾿ εἰ δὲ ἐν Κατηγορίαις ἐλέγετο τῶν ἀντικειμένων καταφάσεων καὶ ἀποφάσεων ἀληθευούσης τῆς ἑτέρας ψεύδεσθαι τὴν λοιπὴν καὶ ψευδομένης ἀληθεύειν , οὔτε προκεῖσθαι φήσομεν κατ’ ἐκείνην τὴν πραγματείαν τὴν περὶ τούτων ἀκριβολογίαν , ἀλλὰ καὶ περὶ μόνων τῶν καθ’ ἕκαστα προτάσεων διειλέχθαι τὸν φιλόσοφον ἐν ἐκείνοις τῶν ἀναμφισβητήτως ἀντιφασκουσῶν πρὸς ἀλλήλας κατὰ τὴν κυρίως λεγομένην ἀντίφασιν . μετὰ δέ γε τὰς ἐπιχειρήσεις , δι’ ὧν κατεσκεύασεν ὡς συναληθεύουσιν αἱ ἀπροσδιόριστοι προτάσεις , ἐφιστάνων καὶ αὐτὸς ὥς τισιν ἐνίοτε οὐ δόξει πιθανὰ λέγειν διὰ τὸ τὴν ἀπόφασιν τὴν ἀπροσδιόριστον μὴ δοκεῖν τῇ κατὰ μέρος ἀλλὰ τῇ καθόλου συντρέχειν , τοῖς ἐξαίφνης φησὶν ἀκούουσι λέγει δὲ τὸ ἐξαίφνης ἀντὶ τοῦ κατὰ πρώτην προσβολὴν καὶ ἀπερισκέ|πτως καὶ ἀβασανίστως ) ἄτοπον εἶναι δόξει τὸ παραδεδομένον περὶ τῶν ἀπροσδιορίστων θεώρημα διὰ τὸ δοκεῖν τὴν ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός᾿ ἀπροσδιό - ριστον οὖσαν ἀπόφασιν ταὐτὸν σημαίνειν τῇ ‘οὐδείς ἐστιν ἄνθρωπος λευκός’ , ὅπερ εἰ μὲν κατὰ ἀλήθειαν οὕτως εἶχε , τῆς ἀπροσδιορίστου καταφάσεως ἀναμφισβητήτως ἀεὶ συντρεχούσης τῇ μερικῇ καταφάσει , πάντως ἂν διῂρουν ἀεὶ τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος αἱ ἀπροσδιόριστοι προτάσεις , ὥσπερ ἡ μερικὴ κατάφασις καὶ ἡ καθόλου ἀπόφασις . νῦν δέ , φησίν , οὔτε ταὐτὸν σημαίνουσιν αἱ εἰρημέναι ἀποφάσεις , ἥ τε ἀπροσδιόριστος καὶ ἡ καθόλου , οὔτε ἅμα ἐξ ἀνάγκης ἀνηθεύουσιν , ὡς ἕτερον τοῦτο προστιθεὶς παρὰ τὸ ταὐτὸν σημαίνειν · εἰσὶ γὰρ αἳ ταὐτὸν μὲν οὐ σημαίνουσι προτάσεις ἅμα δέ εἰσιν ἀληθεῖς διὰ τὸ ἕπεσθαι ἀλλήλαις , ὥσπερ ἡ ‘ἀδύνατον εἶναι ἄνθρωπον πτερωτόν᾿ καὶ ἡ ‘ἀναγκαῖον μὴ εἶναι ἄνθρωπον πτερωτόν᾿ · δὲ τῆς μὲν καθόλου ἀληθευούσης καὶ ἡ ἀδιόριστος ἀληθής , οὐ μέντοι ἔμπαλιν . ἄχρι τούτων ἡ θεωρία προήχθη τῶν ἀντιθέσεων τῶν ὑπαρχουσῶν ἐν ταῖς προτάσεσι ταῖς γινομέναις ἐκ τῆς διαιρέσεως του υποκειμενου . Φανερὸν δὲ ὅτι καὶ μία ἀπόφασις μιᾶς καταφάσεως · τὸ γὰρ αὐτὸ δεῖ ἀποφῆσαι τὴν ἀπόφασιν , ὅπερ κατέφησεν ἡ κατάφασις , καὶ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ , ἢ τῶν καθ’ ἕκαστά τινος ἡ ἀπὸ τῶν καθόλου τινὸς ἡ ὡς καθόλου ἢ ὡς μὴ καθόλου , λέγω δὲ οἷον ἔστι Σωκράτης λευκός — οὐκ ἔστι Σωκράτης λευκός . ἐὰν δὲ ἄλλο τι ἢ ἀπ’ ἄλλου τὸ αὐτό , οὐχ ἡ ἀντικειμένη , ἀλλ’ ἔσται ἐκείνης ἑτέρα τῇ δὲ πᾶς ἄνθρωπος λευκός ἡ οὐ πᾶς | ἄνθρωπος λευκός , τῇ δὲ τὶς ἄνθρωπος λευκός ἡ οὐδεὶς ἄνθρωπος λευκός , τῇ δὲ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός ἡ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός . ὅτι μὲν οὖν μιᾷ ἀποφάσει μία κατάφασις ἀντίκειται ἀντιφατικῶς καὶ τίνες εἰσὶν αὗται , εἴρηται , καὶ ὅτι αἱ ἐναντίαι ἄλλαι καὶ τίνες εἰσὶν αὗται , καὶ ὅτι οὐ πᾶσα ἀληθὴς ἢ ψευδὴς ἀντίφασις καὶ διὰ τί καὶ πότε ἀληθὴς ἢ ψευδής . Πάσαις ἐπεξελθὼν ταῖς ἀντιθέσεσι τῶν προτάσεων ὁ Ἀριστοτέλης ὥσπερ πόρισμά τι συνάγει καὶ παραδίδωσιν ἡμῖν διὰ τούτων ὅτι τῇ μιᾷ καταφάσει μίαν μόνην ἀπόφασιν μάχεσθαι δυνατόν , πλείους δὲ μιᾷ ἀδύ - νατον . πῶς οὖν διὰ τῶν προειρημένων τοῦτο συνάγεσθαι φήσομεν ; ἢ ὅτι τῇ καθόλου ὡς καθόλου καταφάσει δύο μάχεσθαι ἀποφάσεις ἐδόκουν , ἥ τε καθόλου ὡς καθόλου καὶ ἡ κατὰ μέρος , ὧν ἡ μὲν κατὰ μέρος ὡς ἄντιφάσκουσα τῷ ὄντι πρὸς αὐτήν , ἡ δὲ καθόλου συμψευδομένη αὐτῇ κατὰ τὴν ἐνδε - χομένην ὕλην ἐφωρᾶτο . τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ τῇ μερικῇ καταφάσει δύο μὲν ἐδόκουν μάχεσθαι ἀποφάσεις αἱ προειρημέναι , τούτων δὲ ἡ μὲν καθόλου ὄντως ἐμάχετο πρὸς αὐτὴν ὡς ἀεὶ διαιροῦσα μετ’ αὐτῆς τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , ἡ δὲ μερικὴ συντρέχουσα πρὸς αὐτὴν ἐπὶ τῆς ἐνδεχομένης ὕλης κατελαμβάνετο . τοῦτο . οὖν παραδιδοὺς ἡμῖν ὅτι μία ἀπόφασις τῆς μιᾶς καταφάσεως καὶ τὴν αἰτίαν ἐπάγων τοῦ συμβαίνοντος τὸ γὰρ αὐτό φησιν ἀποφῆσαι δεῖ τὴν ἀπόφασιν , ὅπερ κατέφησεν ἡ κατάφασις , καὶ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ . λέγει δὲ τὸ αὐτὸ μὲν τὸ κατηγορούμενον , ἀπὸ δὲ τοῦ αὐτοῦ τοῦ | ὑποκειμένου · προείρηται γὰρ πολλάκις ὅτι καὶ ὑποκειμένῳ τῷ αὐτῷ καὶ κατηγορουμένῳ χρῆσθαι ἀνάγκη τὰς ἀντιφατικῶς ἀντικειμένας ἀλλήλαις προτάσεις . εἶτα ὥσπερ ἀναμιμνήσκων ἡμᾶς τῆς γενομένης ἀπὸ τοῦ ὑποκειμένου διαιρέσεως τῶν προτάσεων ἢ τῶν καθ’ ἔκαστά τινος φησιν ἢ ἀπὸ τῶν καθόλου τινὸς ἢ ὡς καθόλου ἢ ὡς μὴ καθόλου . λέγοι δ’ ἄν τὸ μὲν ἢ τῶν καθ’ ἕκαστα περὶ τῆς ἀντι - θέσεως τῶν κεθ᾿ ἕκαστα δηλονότι προτάσεων , τὸ δὲ ἢ ἀπὸ τῶν τινὸς περὶ πασῶν ἁπλῶς τῶν καθολικῷ ὑποκειμένῳ χρωμένων , καὶ τούτου τὸ μὲν ἢ ὡς καθόλου περὶ τῶν προσδιωρισμένων τὸ δὲ ἢ ὡς μὴ κα - θόλου περὶ τῶν ἀπροσδιορίστων . εἶτα τῶν καθ’ ἕκαστα παραδείγματα παραθέμενος διὰ τοῦ οἶον ἔστι Σωκράτης λευκός — οὐκ ἔστι Σωκράτης λευκός , πρὶν τὰ τῶν ἄλλων προτάσεων παραδείγματα ἐπαγαγεῖν , ἐξηγεῖται πρὸς τίνος διάκρισιν εἴρηται τὸ δεῖν τὸ αὐτὸ ἀποφῆσαι τὴν ἀπόφασιν , ὅπερ κατέφησεν ἡ κατάφασις , καί φησιν ἐὰν δὲ ἄλλο τι ἢ ἀπ’ ἄλλου τὸ αὐτό , οὐχ ἡ ἀντικειμένη , ἀλλ’ ἔσται ἐκείνης ἑτέρα , τοῦτο δέ ἐστιν ἐὰν ἄλλο τι ἀποφήσῃ ἡ ἀπόφασις κατηγορούμενον καὶ μὴ ὃ κατέφησεν ἡ κατάφασις , οἷον τῆς καταφάσεως εἰπούσης ‘ἄνθρωπος λευκός ἐστιν᾿ ἡ ἀπόφασις εἰ εἴποι ‘ἄνθρωπος δίκαιος οὐκ ἔστιν’ , οὐκ ἔσται αὕτη τῆς εἰρημένης καταφάσεως ἡ ἀπόφασις , ἀλλ’ ἑτέρα παρ’ ἐκείνην · ἡ μὲν γὰρ ἀπόφασις αὐτῆς ἔσται ἡ ‘ἄνθρωπος λευκὸς οὐκ ἔστιν’ , ἡ δὲ ‘ἄνθρω - πος δίκαιος οὐκ ἔστι’ κατὰ τὸ κατηγορούμενον διαφέρει τῆς ‘ἄνθρωπος λευκὸς οὐκ ἔστιν᾿ ὁμοίως δὲ κἀν ἀπὸ ἑτέρου τινὸς | ὑποκειμένου ἀποφήσῃ τὸ κατηγορούμενον ἡ ἀπόφασις καὶ μὴ ἀπ’ ἐκείνου , οὗ κατέφησεν αὐτὸ ἡ κατάφασις , οὐκ ἔσται πάλιν αὕτη τῆς καταφάσεως ἐκείνης ἀπόφασις τῆς γὰρ ‘ἄνθρωπος περιπατεῖ’ τίς ἂν ὑποπτεύσειεν ἀπόφασιν εἶναι τὴν ‘ἵππος οὐ περιπατεῖ’ ; δῆλον γὰρ ὅτι ἡ μὲν ὄντως οὖσα ἀπόφασις τῆς ‘ἄνθρωπος περιπατεῖ’ ἐστὶν ἡ ‘ἄνθρωπος οὐ περιπατεῖ’ , ἡ δὲ ‘ἵππος οὐ περιπατεῖ’ ἐξήλλακται αὐτῆς κατὰ τὸν ὑποκείμενον ὅρον . ταῦτα διὰ μέσου εἰπὼν προστίθησι τὰ λοιπὰ τῶν προτάσεων παραδείγματα λέγων τῇ δὲ ἶπάς ἄνθρωπος λευκός’ ( ἀντίκειται δηλονότι , τοῦτο γὰρ ἔξωθεν δεῖ προσυπακούειν ) ἡ ἰού πᾶς ἄνθρωπος λευκός’ , τῇ δὲ ‘τὶς ἄνθρωπος λευκός’ ἡ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος λευκός᾿ , τῇ δὲ ‘ἔστιν ἄνθρωπος λευκός’ ἡ ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός’ , ὧν δηλονότι αἱ μέν εἰσι προσδιωρισμέναι αἱ δὲ ἀπροσδιόριστοι . εἶτα συμπεραινόμενος τὰ διὰ τοῦ πορίσματος μὲν οὖν μιᾷ ἀποφάσει μία κατάφασις ἀντίκειται ἀντιφατικῶς καὶ τίνες εἰσὶν αὗται , εἴρηται · πᾶσι γὰρ ἐπεξῆλθε τοῖς εἴδεσι τῶν προτάσεων τῶν τε καθ’ ἕκαστα καὶ τῶν προσδιωρισμένων καὶ ἔτι τῶν ἀπροσδιορίστων , καὶ ἐπὶ πασῶν ἔδειξε τοῦτο συμβαῖνον . καὶ τὰ λοιπὰ δὲ τῶν εἰρημένων περὶ τῶν ἐν ταῖς προτάσεσιν ἀντιθέσεων συμπεραινόμενος ἐπήγαγε καὶ ὅτι αἱ ἐναντέαι ἄλλαι λέγει δὲ ἄλλαι παρὰ τὰς ἀντιφατικῶς ἀντικειμένας δηλονότι ) καὶ τίνες εἰσὶν αὗται κατὰ κοινοῦ καὶ ἐνταῦθα καὶ ἐπὶ τῶν ἐφεξῆς ῥηθησομένων ὑπακουομέου κουομένου τοῦ εἴρηται ) καἰ ὅτι οὐ πᾶσα ἀληθὴς ἢ ψευδὴς ἀντίφασις . τοῦτο δὲ τί αὐτῷ σημαίνει , φθάσαντες εἴπομεν , ὅτι τῆς κοινό - τερον λεγομένης ἀντιφάσεως καὶ σημαινούσης τὴν τυχοῦσαν ἀντίθεσιν τῆς καταφάσεως πρὸς τὴν ἀπόφασιν τῶν τοῖς αὐτοῖς ὅροις χρωμένων οὐ πάντως φησὶ τὰ μόρια διαιρεῖν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος . εἴρηται δὲ τοῦτο τῶν ἀπροσδιορίστων προτάσεων χάριν , ἃς ἠξίου συναληθεύειν ἐπὶ τῆς ἐνδε - χομένης ὕλης διὰ τὸ συμφθέγγεσθαι αὐτὰς ταῖς μερικαῖς προτάσεσιν , ὅπερ σημαίνει αὐτῷ τὸ καὶ διὰ τί . καὶ τὸ πότε δὲ ἀληθὴς ἢ ψεθδής περὶ τῶν ἀπροσδιορίστων προτάσεων καὶ αὐτὸ λέγεται · κατὰ γὰρ τὰς λοι - πᾶς τῶν ὑλῶν παρὰ τὴν ἐνδεχομένην , λέγω δὴ τήν τε ἀναγκαίαν καὶ τὴν ἀδύνατον , διαιροῦσι καὶ αὗται τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος . Μία δέ ἐστι κατάφασις καὶ ἀπόφασις ἡ ἓν καθ’ ἑνὸς σημαίνουσα ἢ καθόλου ὄντος καθόλου ἢ μὴ ὁμοίως , οἷον ἔστι πᾶς ἄνθρωπος λευκός — οὐκ ἔστι πᾶς ἄνθρωπος λευκός , ἔστιν ἄνθρωπος λευκός — οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός , οὐδεὶς ἄνθρωπος λευκός — ἔστι τις ἄνθρωπος λευκός , εἰ τὸ λευκὸν ἓν σημαίνει . εἰ δὲ δυοῖν ἓν ὄνομα κῖται , κεῖται , ἐξ ὧν μή ἐστιν ἕν , οὐ μία κατάφασις οὐδὲ ἀπόφασις μία · οἷον εἴ τις θεῖτο ὄνομα ἱμάτιον ἵππῳ καὶ ἀνθρώπῳ , τὸ ἔστιν ἱμάτιον λευκόν , αὕτη οὐ μία κατάφασις οὐδὲ ἀπόφασις μία οὐδὲν γὰρ διαφέρει τοῦτο εἰπεῖν ἢ ἔστιν ἵππος καὶ ἄνθρωπος λευκός . τοῦτο δὲ οὐδὲν διαφέρει τοῦ εἰπεῖν ἔστιν ἵππος λευκὸς καὶ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός . εἰ οὖν αὗται πολλὰ σημαίνουσι καὶ εἰσὶ πολλαί , δῆλον ὅτι καὶ ἡ πρώτη ἢ πολλὰ ἢ οὐδὲν σημαίνει · οὐ γάρ ἐστί τις ἄνθρωπος ἵππος . ὥστε οὐδὲ ἐν ταύταις ἀνάγκη τὴν μὲν ἀληθῆ τὴν δὲ ψευδῆ εἶναι ἀντίφασιν . Προειπὼν ὅτι τῇ μιᾷ καταφάσει μία μάχεται ἀπόφασις , τίς ποτέ ἐστιν ἡ μία κατάφασις καὶ ἡ μία ἀπόφασις προστίθησι διὰ τούτων , ἤδη μὲν καὶ διὰ τῶν προλαβόντων παραδοὺς ἡμῖν τὴν περὶ τούτων ἔννοιαν , δι’ ὧν ἔλεγεν ἔστι δὲ εἷς λόγος ἀποφαντικὸς ἢ ὁ ἓν δηλῶν ἢ ὁ συνδέσμῳ εἷς , πολλοὶ δὲ οἱ πολλὰ καὶ μὴ ἓν ἢ οἱ ἀσύνδετοι ” , ἀλλ’ ἐν ἐκείνοις αἰνιττόμενος τὴν διαφορὰν τοῦ τε ἑνὸς καὶ τῶν πολλῶν λόγων , ἐνταῦθα δὲ μετὰ πλείονος ἐπεξεργασίας τὸ θεώρημα παραδιδούς · μίαν γὰρ εἶναί φησι πρότασιν τὴν ἑνὶ χρωμένην κατὰ τὸ σημαινόμενον ὑποκειμένῳ καὶ ἑνὶ κατηγορουμένῳ , εἴτε καθόλου ὡς καθόλου εἴη εἴτε μὴ ὁμοίως , τοῦτ’ ἔστιν εἴτε μερικὴ εἴτε καὶ ἀπροσδιόριστος ἢ καὶ καθ’ ἕκαστα , εἰ καὶ μὴ τέθεικε τῶν καθ’ ἕκαστα παραδείγματα διὰ τούτων · τὴν γοῦν ‘ἔστιν ἄνθρωπος λευκός’ πρότασιν μίαν εἶναι , εἰ τό τε ἄνθρωπος μίαν τινὰ φύσιν σημαίνει καὶ τὸ λευκὸν μὴ ὁμώνυμον λαμβάνοιμεν ἀλλά τινος ὡρισμένου δηλωτικόν . εἰ δὲ ὁμώνυμον εἴη τὸ ὑποκείμενον ἐν τῇ προτάσει ἢ καὶ τὸ κατηγορούμενον , οὐκέτι μίαν εἶναι τὴν πρότασιν ἀλλὰ τοσαύτας , ὅσα ποιὲ ἄν εἴη τὰ σημαινόμενα ὑπὸ τῆς παραληφθείσης ὁμωνύμου φωνῆς . εἰ γοῦν ὅπερ αὐτός φησιν ὄνομα θείημεν τῷ τε ἀνθρώπῳ καὶ τῷ ἵππῳ τὸ ἱμάτιον , ἔπειτα λέγοιμεν ‘ἱμάτιον λευκόν ἐστιν’ , οὐδὲν ἄλλο λέγομεν ἢ ὅτι ‘ἔστιν ἵππος καὶ ἄνθρωπος λευκός’ , καὶ ἐνταῦθα μὲν ὁ καί συμπλεκτικὸς σύνδεσμος φαντασίαν παρέχει τοῦ μίαν τὴν | πρότασιν εἶναι συνδέειν δοκῶν τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν ἵππον . εἰ δὲ τὸν σύνδεσμον ἀφελόντες εἴπωμεν ‘εἴπωμεν ἵππος λευκός , ἔστιν ἄνθρωπος λευκός’ , οὐδεμία ἔτι φαντασία τοῦ μίαν εἶναι τὴν πρότασιν ὑπολειφθήσεται . εἰ οὖν αἱ οὕτως λεγόμεναι προτάσεις ὁμολογουμένως πολλαί , δῆλον ὅτι καὶ ἡ τὴν αὐτὴν ταύταις ἔχουσα δύναμιν ἡ εἰποῦσα ‘ἔστιν ἱμάτιον λευκόν’ , ἣν ἐκάλεσε πρώτην ὡς ἐκ ταύτης μεταβὰς ἐπὶ τὰς διαφόροις ὁμολογουμένως ὑποκειμένοις χρωμένας ἤτοι οὐδὲν ἢ πολλὰ σημαίνει · ἓν μὲν γὰρ σημαίνειν αὐτὴν οὐ δυνατόν , ὡς ἐδήλωσεν ἡ εἰς τὰ σημαινόμενα τῆς ὁμωνύμου φωνῆς , τοῦ ἱματίου λέγω , διαίρεσις . ἐπεὶ δὲ ἀνάγκη πᾶσαν φωνὴν ἢ ἄσημον εἶναι ἢ σημαίνειν τι , καὶ εἰ σημαίνοι , ἢ ἓν σημαίνειν ἡ πολλά , δῆλον ὅτι καὶ ἡ εἰρημένη πρότασις τάσις ἡ ‘ἔστιν ἱμάτιον λευκόν’ ἡ τῶν ἀσήμων ἔσται ἢ τῶν σημαντικῶν καὶ ἢ τῶν ἕν τι σημαινουσῶν ἢ τῶν πολλὰ καὶ μὴ ἕν . ἐληλεγμένου τοίνυν τοῦ ἕν τι αὐτὴν σημαίνειν , τὸ ἕτερον τῶν λοιπῶν δύο καταλεί - πεσθαι ἀνάγκη . ἀλλὰ μὴν τὸ μηδὲν σημαίνειν αὐτὴν ἄλογον , εἰ καὶ τοῦ τελείου τῆς διαιρέσεως ἕνεκεν παρείληπται καὶ τοῦτο ἐν τῇ ἐξετάσει τοῦ θεωρήματος . μόνως ἄρα πολλὰ σημαίνει , κἄν δοκῇ κατὰ τὴν φωνὴν μία εἶναι ἡ πρότασις τῷ τὸν ὑποκείμενον ἕνα εἶναι δοκεῖν διὰ τὸ ἓν εἶναι ὄνομα τῶν πλειόνων σημαινομένων , οἷον τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ ἵππου σημαντικὸν τὸ ἱμάτιον . Τὸ δὲ οὐ γάρ ἐστί τις ἄνθρωπος ἵππος εἰρῆσθαί μοι δοκεῖ διὰ τὸ δύνασθαί ποτε καὶ τὰς οὕτω λαμβανομένας προτάσεις μὴ πολλὰ σημαίνειν ἀλλὰ ἕν , ὅταν τοῖς ἔν | τινι ὁρισμῷ παραλαμβανομένοις πλείοσι πράγμασι , τῷ τε γένει φημὶ καὶ ταῖς διαφοραῖς , ἕν τις ὄνομα θῇ τὸ τυχόν · κείσθω γὰρ τῷ ζῴῳ τῷ λογικῷ τῷ θνητῷ τῷ νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικῷ κοινὸν ὄνομα , ὡς παρέλαβεν ὁ Ἀριστοτέλης , ἱμάτιον · ἆρ’ οὖν ὅταν εἴπωμεν ‘ἔστιν ἱμάτιον λευκόν’ , οὐ μίαν ἀλλὰ πολλὰς φήσομεν εἶναι ταύτην τὴν πρότασιν ; οὐδαμῶς , ἐπειδὴ ἐκ πάντων , οἷς κεῖται τὸ ἱμάτιον ὄνομα , μία τις φύσις ἡ τοῦ ἀνθρώπου συμπληροῦται καὶ ταὐτόν ἐστι τὸ εἰπεῖν ‘ἔστιν ἱμάτιον λευκόν’ καὶ ‘ἔστι ζῷον λογικὸν θνητὸν νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικὸν λευκόν’ , τοῦτο δὲ ταὐτὸν τῷ ‘ἔστιν ἄνθρωπος λευκός’ . ὥστε οὐκ ἂν λέγοι πλείους προτάσεις ὁ ἕν τι κατηγορῶν τοῦ τιθεμένου ὀνόματος κοινῶς ἅπασι τοῖς συμπληροῦσι τὸν αὐτὸν ὁρισμόν . τίς οὖν ὁ διορισμὸς τῶν πραγμάτων , ἐφ’ ὧν οὐκ ἐνδέχεται τὸ τεθὲν αὐτοῖς ὄνομα μίν ἐργά - σασθαι πρότασιν καὶ ἐφ’ ὧν δυνατόν ; ὅτι ἐφ’ ὧν μὲν οὐκ ἐνδέχεται μίαν γενέσθαι τὴν πρότασιν , ταῦτα διακεκρίσθαι ἀλλήλων ἀνάγκη , ὥσπερ ἐπὶ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ ἵππου ἐλέγομεν , ἐφ’ ὧν δὲ δυνατὸν μίαν εἶναι τὴν πρότασιν , ταῦτα ἐνίοτε μὲν καὶ καθόλου πάντως δὲ κατὰ μέρος κατα - φάσκεσθαι ἀλλήλων ἀνάγκη , οἷον ὡς ἐλέγομεν ἐπὶ τοῦ ζῴου καὶ λογικοῦ καὶ θνητοῦ καὶ πάντων ἀπλῶς τῶν πρὸς συμπλήρωσιν ἑνός τινος ὁρισμοῦ παραλαμβανομένων · τούτων γὰρ ἕκαστον τοῦ τε ὁριστοῦ πράγματος καθόλου κατηγορούμενον καὶ καθ’ ἑκάστου τῶν τὸν αὐτὸν ὁρισμὸν αὐτῷ συμπλη - ρούντων κατὰ μέρος καταφάσκεσθαι ἀνάγκη · ἐπεὶ γὰρ τὸ ζῷον κατὰ παντὸς ἀνθρώπου κατηγο|ρεῖται καὶ τὸ λογικόν ὡσαύτως , δῆλον ὅτι ἀνάγκη ἑκάτερον αὐτῶν τοῦ ἑτέρου κατηγορεῖσθαι κατὰ μέρος · καὶ γὰρ τὶ λογικὸν ζῷον καὶ τὶ ζῷον λογικόν . ὁ δὲ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ ζῴου καὶ θνητοῦ καὶ γὰρ τὶ θνητὸν ζῷον καὶ τὶ ζῷον θνητόν ) καὶ λογικοῦ καὶ θνητοῦ καὶ γὰρ τὶ λογικὸν θνητὸν καὶ τὶ θνητὸν λογικόν ) , εἰ καί τινα τούτων ἀληθῆ εἶναι διὰ τὰ καθόλου συμβαίνει . ταῦτα οὖν αὐτὸς συντόμως ἐνεμόνος δείξατο οὐ γάρ ἐστί τις ἄνθρωπος ἵππος . ὅπως δὲ καὶ τοῦτο τὸ θεώρημα συμβάλλεται πρὸς τὴν τῆς κυρίως λεγομένης ἀντιφάσεως θεωρίαν , διδάσκων ἐπήγαγεν ὥστε οὐδὲ ἐν ταύταις ἀνάγκη τὴν μὲν ἀληθῆ τὴν δὲ ψευδῆ εἶναι ἀντίφασιν , ταὐτὸν λέγων τῷ ‘ὥστε οὐδὲ ἐν ταῖς τοιαύταις ἀντιφάσεσι ταῖς ὁμωνύμῳ χρωμέναις ὑποκειμένῳ ἢ κατηγορουμένῳ ἀνάγκη τὴν μὲν τῶν προτάσεων ψεύδεσθαι τὴν δὲ ἀληθεύειν᾿ καὶ τοῦτο εἰκότως , ἐπείπερ οὐδὲν κωλύει τῶν ὑπὸ τῆς ὁμωνύμου φωνῆς σημαινομένων διφόρων πραγμάτων τὸ μὲν μετέχειν τοῦ κοινῶς αὐτῶν κατηγορηθέντος τὸ δὲ μὴ μετέχειν , ὥσπερ ἐλέγομεν ἐπὶ τοῦ ‘Αἴας ἐμονομάχησεν Ἕκτορι᾿ καὶ ‘Αἴας οὐκ ἐμονομάχησε᾿ , καὶ ὡς ἐπὶ τοῦ εἰρημένου παραδείγματος τοῦ ‘ἔστιν ἱμάτιον λευκόν’ καὶ ‘οὐκ ἔστιν ἱμάτιον λευκόν᾿ · δυνατὸν γὰρ ἀνθρώπου μέν , εἰ οὕτως ἔτυχεν , ὄντος λευκοῦ ἵππου δὲ μὴ λευκοῦ , ἀμφοτέρας τε ἀληθεύειν τὰς προτάσεις καὶ ἀμφοτέρας ψεύδεσθαι καὶ τὴν μὲν ψεύδεσθαι τὴν δὲ ἀληθεύειν . Ἐπὶ μὲν οὖν τῶν ὄντων καὶ γενομένων ἀνάγκη τὴν κα - τάφασιν ἡ τὴν ἀπόφασιν ἀληθῆ ἢ ψευδῆ εἶναι , καὶ ἐπὶ | μὲν τῶν καθόλου ὡς καθόλου ἀεὶ τὴν μὲν ἀληθῆ τὴν δὲ ψευδῆ , καὶ ἐπὶ τῶν καθ’ ἕκαστα ὥσπερ εἴρηται , ἐπὶ δὲ τῶν καθόλου λεχ - θέντων μὴ καθόλου οὐκ ἀνάγκη · εἴρηται δὲ καὶ περὶ τούτων . ἐπὶ δὲ τῶν καθ’ ἕκαστα καὶ μελλόντων οὐχ ὁμοίως . Παραδοὺς ἡμῖν διὰ τῶν προλαβόντων ὁ Ἀριστοτέλης τὴν ἀπὸ τοῦ ὑποκειμένου τῶν προτάσεων διαίρεσιν καὶ διακρίνας τάς τε συναληθεύειν ἢ συμψεύδεσθαί ποτε δυναμένας προτάσεις καὶ τὰς ἀεὶ διαιρούσας τό τε ἀληθὲς θὲς καὶ τὸ ψεῦδος , διὰ τούτων προστίθησι τὴν ἀπὸ τοῦ κατηγορουμένου γινομένην ἐν αὐταῖς διαφορὰν πρὸς τὸ διαιρεῖν πάλιν ἢ μὴ διαιρεῖν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος · ἐπεὶ γὰρ τὸ κατηγορούμενον ἐν ταῖς προτάσεσι ῥῆμα εἶναι ἀναγκαῖον τὸ δὲ ῥῆμα χρόνον ἐλέγομεν προσσημαίνειν τὸν δὲ χρόνον τριχῇ διαιροῦμεν εἴς τε τὸ παρεληλυθὸς καὶ τὸ ἐνεστὸς καὶ τὸ μέλλον , ἀνάγκη τῶν προτάσεων ἑκάστην καθ’ ἕνα τῶν τριῶν λαμβάνεσθαι χρόνων . τεττάρων οὖν οὐσῶν ἐν ταῖς προτάσεσιν ἀντιθέσεων κατὰ τὴν ἀπὸ τοῦ ὑποκειμένου διαίρεσιν , δύο μὲν τῶν διαγωνίων , τῆς πᾶς πρὸς τὴν οὐ πᾶς καὶ τῆς τίς πρὸς τὴν οὐδείς , τρίτης δὲ τῆς τῶν ἀπροσδιορίστων , καὶ ἐπὶ ταύταις τῆς τῶν καθ’ ἕκαστα , πάνυ προσεκτικῶς τὰ μὲν τρία τῶν ἐν ταῖς προτάσεσιν ἀντιθέσεων εἴδη κατὰ πάντα χρόνον ὁμοίως ἔχειν φησὶ πρὸς τὸ διαιρεῖν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος ἢ συναληθεύειν , λέγω δὴ τάς τε δια - γωνίους καὶ τὰς ἀπροσδιορίστους , τὰς δὲ καθ’ ἕκαστα οὐκέτι . Γινέσθω δὲ ἡμῖν ὁ λόγος ἐπὶ μιᾶς τῶν εἰρημένων τριῶν ἀντιθέσεων , ἵνα καὶ ὅπῃ διαφέρουσιν αὐτῶν κατὰ τὸν εἰρημένον τρόπον αἱ καθ’ ἕκαστα προτάσεις γένηται φανερόν , τῶν αὐτῶν ἁρμόσαι ἡμῖν δηλονότι δυναμένων πρὸς τὴν διάκρισιν τῶν καθ’ ἕκαστα προτάσεων ἀπὸ τῶν λοιπῶν δύο ἀντιθέσεων . εἰλήφθωσαν οὖν ἥ τε μερικὴ κατάφασις καὶ ἡ καθόλου ἀπόφασις . ταῦτα τοίνυν εἰ μὲν κατὰ τὴν ἀναγκαίαν ὕλην λαμβάνοις , ἀεὶ τὴν μὲν κατάφασιν ἀληθεύουσαν εὑρήσεις τὴν δὲ ἀπόφασιν ψευδομένην , εἰ δὲ κατὰ τὴν ἀδύνατον , τὴν μὲν κατάφασιν ψευδομένην τὴν δὲ ἀπόφασιν ἀληθεύουσαν · ἐπὶ δὲ τῆς ἐνδεχομένης τὴν μὲν κατάφασιν ἅτε ἐπὶ μέρους εἶναι τὸ ἐνδεχόμενον λέγουσαν , ὥσπερ καὶ πέφυκεν ὑπάρχειν , ἀληθεύουσαν πάλιν πάλιν εὑρήσεις , τὴν δὲ ἀπόφασιν παντελῶς ἀναιροῦσαν τὸ ἐνδεχόμενον τὸ τισὶ μὲν πεφυκὸς ὑπάρχειν τισὶ δὲ μὴ ὑπάρχειν ἐξ ἀνάγκης ψευδομένην · ὥσπερ γὰρ κατὰ τὸν ἐνεστῶτα χρόνον τὸ μὲν ‘τὶς ἄνθρωπος λευκός ἐστιν ) ἀληθὲς τὸ δὲ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος λευκός ἐστι’ ψεῦδος , οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ παρεληλυθότος τὸ μὲν ‘τὶς ἄνθρωπος λευκὸς ἦν’ ἀληθὲς τὸ δὲ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος λευκὸς ἦν᾿ ψεῦδος , καὶ ἐπὶ τοῦ μέλλοντος ὡσαύτως τὸ μὲν ‘τὶς ἄνθρωπος λευκὸς ἔσται’ ἀληθὲς τὸ δὲ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος λευκὸς ἔδται᾿ ψεῦδος . ὁ δὲ αὐτὸς δηλονότι λόγος ἁρμόσει καὶ ἐπὶ τῆς ἑτέρας τῶν δία . γωνίων ἀντιθέσεων , τῆς πᾶς καὶ οὐ πᾶς · καὶ γὰρ ἐκείνης τὰ μόρια καθ’ οἵαν ἄν ὕλην ληφθῶσι , παραπλησίως ἔχοντα κατὰ πάντα χρόνον πρὸς τὸ διαιρεῖν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος καταλαμβάνονται καὶ τὰς | ἀπροσδιορίστους μέντοι λεγομένας προτάσεις εἰ μὲν ἐπὶ τῆς ἀναγκαίας ἢ τῆς ἀδυνάτου ὕλης θεωροίης , ὄψει κατὰ πάντα χρόνον ὁμοίως διαιρούσας τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος · ἐπὶ δὲ τῆς ἐνδεχομένης εἴτε συναληθεύοιεν , ὡς ἐλέγετο πρότερον , κατὰ πάντα χρόνον ὑπάρξει αὐταῖς τὸ συναληθεύειν , καὶ οὐ κατὰ μὲν τὸν ἐνεστῶτα , εἰ τύχοι , συναληθεύουσι κατὰ δὲ τὸν παρεληλυθότα ἢ τὸν μέλλοντα οὐχ οὕτως ἕξουσιν , εἴτε διαιροῖεν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , τῆς ἀδιορίστου ἀποφάσεως οὐ τῇ μερικῇ ἀποφάσει ταὐτὸν φθεγγομένης ἀλλὰ τῇ καθόλου , κατὰ πάντα πάλιν χρόνον ἕξουσι τὸ ἀντιφάσκειν πρὸς ἀλλήλας παραπλησίως τῇ τῆς μερικῆς καταφάσεως πρὸς τὴν καθόλου ἀπόφασιν ἀντιθέσει . Τῶν οὗν εἰρημένων τριῶν ἀντιθέσεων κατὰ πάντα χρόνον ὁμοίως ἐχουσῶν κατὰ τὸ ποιεῖν ἀντίφασιν ἢ μὴ ποιεῖν , τὰς καθ’ ἕκαστα προτάσεις φησὶν ὁ ‘Ἀριστοτέλης ἐπὶ μὲν τῆς ἀναγκαίας ὕλης καὶ τῆς ἀδυνάτου διαιρεῖν ὁμοίως ταῖς ἄλλαις κατὰ πάντα χρόνον ὡρισμένως τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος κατὰ μὲν γὰρ τὴν ἀναγκαίαν ὕλην τὴν μὲν κατάφασιν ἀληθεύειν ἀνάγκη τὸ ἀναγκαίως ὑπάρχον ὑπάρχειν λέγουσαν , τὴν δὲ ἀπόφασιν ψεύ - δεσθαι ἅτε ἀναιροῦσαν τὸ ἀναγκαίως ὑπάρχον , κατὰ δὲ τὴν ἀδύνατον τὴν μὲν κατάφασιν ψεύδεσθαι τὸ ἀδύνατον ὑπάρχειν λέγουσαν , τὴν δὲ ἀπόφασιν ἅτε ἀναιροῦσαν αὐτὸ ἀληθεύειν ) , κατὰ δέ γε τὴν ἐνδεχομένην ὕλην οὐκέτι φησὶν ὁμοίως αὐτὰς ἔχειν κατὰ πάντα χρόνον λαμβανομένας πρὸς τὴν διάκρισιν τοῦ τε ἀληθοῦς καὶ τοῦ ψεύδους · ἐπὶ μὲν | γὰρ τοὐ παρεληλθθότος καὶ τοῦ ἐνεστῶτος , ἅτε δὴ τοῦ πράγματος ἐκβεβηκότος περὶ οὗ ὁ λόγος , φανερὰν εἶναι τῶν καθ’ ἕκαστα προτάσεων τήν τε ἀληθεύουσαν καὶ τὴν ψευδομένην · εἰ γὰρ τύχοι λουόμενος ἢ λουσάμενος χθὲς ὁ Σωκράτης , ἡ μὲν κατάφασις ἀληθεύσει ἡ λέγουσα ‘Σωκράτης λούεται᾿ ‘Σωκράτης χθὲς ἐλούσατο᾿ , ἡ δὲ ἀπόφασις ἀναιρεῖν πειρωμένη τὸ ὑπάρχον ἢ ὑπάρξαν δῆλον ὅτι ψευδὴς ἔσται , καὶ εἰ τύχοι μὴ λουόμενος ἢ μὴ λελουμένος τῇ προτεραίᾳ , δῆλον ὅτι τὴν μὲν ἀπόφασιν κατὰ τὸν ἐνεστῶτα χρόνον καὶ τὸν παρεληλυθότα λαμβανομένην ἀληθεύειν ἀνάγκη , τὴν δὲ κατάφασιν ὑπάρχειν ἢ ὑπάρξαι λέγουσαν τὸ μὴ ἐκβεβηκὸς ψεύδεσθαι . κατὰ δέ γε τὸν μέλλοντα χρόνον διαιρεῖν μὲν καὶ οὕτως φησὶ τὰς καθ’ ἕκαστα προτάσεις τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , οὐκέτι μέντοι ὁμοίως ταῖς κατὰ τὸν ἐνεστῶτα χρόνον ἢ τὸν παρεληλυθότα λαμβανομέναις · οὐ γὰρ ἔτι ὡρισμένως ἔστιν εἰπεῖν ποτέρα μὲν αὐτῶν ἀληθεύσει ποτέρα δὲ ψεύσεται , μήπω τοῦ πράγματος ἐκβεβηκότος δυναμένου δὲ καὶ ἐκβῆναι καὶ μὴ ἐκβῆναι . Τοῦτο μέντοι τὸ θεώρημα τὸ νῦν ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους κινούμενον δοκεῖ μὲν εἶναι λογικόν , κατὰ ἀλήθειαν δὲ πρὸς πάντα τὰ μόρια τῆς φιλο - σοφίας ἐστὶν ἀναγκαῖον · κατά τε γὰρ τὴν ἠθικὴν φιλοσοφίαν πᾶσαν ἀνάγκη προσλαμβάνειν ὡς οὐ πάντα ἔστι καὶ γίνεται ἐξ ἀνάγκης , ἀλλ’ ἔστι τινὰ καὶ ἐφ’ ἡμῖν , ἐπείπερ κύριοι πράξεων τινων ὄντες καὶ ἐφ’ ἡμῖν ὂν ἑλέσθαι ἢ μὴ ἑλέσθαι τάδε τινὰ καὶ πρᾶξαι ἢ μή , τὰς μὲν ἐπαινετὰς τὰς δὲ ψεκτὰς εἶναι τῶν τε | προαιρέσεων καὶ τῶν πράξεων λέγομεν , καὶ προτρέπειν μὲν τοὺς πέλας ἀξιοῦμεν ἐπὶ τὰς καλὰς καὶ ἀγαθὰς πράξεις ἀποτρέπειν δὲ ἐκ τῶν ἐναντίων . καὶ μέντοι καὶ πρὸς φυσιολογίαν φαίνεται χρήσιμον τὸ θεώρημα · ζητήσει γὰρ καὶ ὁ φυσιολόγος εἴτε πάντα ἐξ ἀνάγκης γίνεται τὰ γινόμενα , εἴτε τινὰ ἀπὸ τύχης καὶ ἐκ ταὐτομάτου . καὶ πρὸς τὴν λογικὴν μέθοδον ὡσαύτως · αὐτὸ γοῦν τοῦτό ἐστι τὸ νῦν ζητούμενον εἴτε πᾶσα ἀντίφασις ἀφωρισμένως διαιρεῖ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος εἴτε ἔστι τις καὶ ἀορίστως ταῦτα διαιροῦσα . ἐκτεινόμενον δὲ τὸ θεώρημα καὶ ἐπὶ τὴν πρώτην φιλοσοφίαν εὑρήσεις · ζητήσει γὰρ καὶ ὁ θεόλογος κατὰ τίνα τρόπον ὑπὸ τῆς προνοίας διακυβερνᾶται τὰ ἐν τῷ κόσμῳ πράγματα , καὶ εἴτε πάντα ὡρισμένως καὶ ἐξ ἀνάγκης γίνεται τὰ γινόμενα , καθάπερ τὰ ἐπὶ τῶν ἀιδίων ὑπάρχοντα , ἢ ἔστι τινὰ καὶ ἐνδεχομένως ἐκβαίνοντα , ὧν τὴν γένεσιν ἐπὶ μερικὰς δηλονότι καὶ ἄλλοτε ἄλλως ἐχούσας αἰτίας ἀνάγειν ἀνάγκη . καὶ οὐδὲ τοὺς πάνυ ἰδιωτικῶς διακειμένους τῶν ἀνθρώπων εὑρήσεις ἀμελοῦντας τῆς περὶ τούτου τοῦ θεωρήματος ἐννοίας , ἀλλὰ τοὺς μὲν ὡς πάντων ἐξ ἀνάγκης γινομένων τὰς αἰτίας ὧν ἁμαρτάνουσιν ἐπὶ τὴν εἱμαρμένην ἢ τὴν πρόνοιαν τήν τε θείαν καὶ τὴν δαιμονίαν ἀναφέρειν πειρωμένους , καθάπερ ὁ ἀπαιδεύτως παρ’ ‘Ομήρῳ λέγων ἐγὼ δ’ οὐκ αἴτιός εἰμι , ἀλλὰ Ζεὺς καὶ Μοῖρα καὶ ἠεροφοῖτις Ἐριννύς , τοὺς δὲ ὡς ὄντων τινῶν καὶ ἐφ’ ἡμῖν ἀπομαχομένους μὲν τοῖς πάντα ἀναγκάζουσιν ἀξιοῦντας δὲ ἡμᾶς ὡς αὐτο|κινήτους παιδείας τε καὶ ἀρετῆς ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι . τοσαύτην οὖν δύναμιν ἔχοντος τοῦ θεωρήματος πρὸς πάντα ἡμῶν τὸν βίον ἀναγκαῖον ἡγοῦμαι τῶν πάντα ἀναγκάζειν πειρωμένων λόγων τοὺς δοκοῦντας παρέχειν τινὰ τοῖς ἀκούουσιν ἀπορίαν ἐκθέσθαι τε καὶ διαλῦσαι . δύο δὲ τούτων ὄντων , τοῦ μὲν λογικωτέρου τοῦ δὲ πραγματειωδεστέρου , ὁ μὲν λογικώτερος προάγεται ὡς ἐπί τινος ἡμῶν ἐνεργείας , οἷον τῆς κατὰ τὸ θερίζειν , τὸν τρόπον τοῦτον · εἰ θεριεῖς , φησίν , οὐχὶ τάχα μὲν θεριεῖς τάχα δὲ οὐ θεριεῖς , ἀλλὰ πάντως θεριεῖς , καὶ εἰ μὴ θεριεῖς , ὡσαύτως οὐχὶ τάχα μὲν θεριεῖς τάχα δὲ οὐ θεριεῖς . ἀλλὰ πάντως οὐ θεριεῖς · ἀλλὰ μὴν ἐξ ἀνάγκης ἤτοι , θεριεῖς ἢ οὐ θεριεῖς · ἀνῄρηται ἄρα τὸ τάχα , εἴπερ μήτε κτὰ τὴν ἀντίθεσιν τοῦ θεριεῖν πρὸς τὸ μὴ θεριεῖν ἔχει χώραν , ἐξ ἀνάγκης τοῦ ἑτέρου τούτων ἐκβαίνοντος , μήτε κατὰ τὸ ἑπόμενον ὁποτερᾳοῦν τῶν ὑποθέσεων · τὸ δὲ τάχα ἦν τὸ εἰσφέρον τὸ ἐνδεχόμενον · οἴχεται ἄρα τὸ ἐνδεχόμενον . πρὸς τοῦτον οὖν τὸν λόγον ῥᾴδιον ἀπαντᾶν λέγοντας ὡς ὅταν φάσκητε τὸ ἱεῖ θεριεῖς , οὐχὶ τάχα μὲν θεριεῖς τάχα δὲ οὐ θεριεῖς , ἀλλὰ πάντως θεριεῖς’ , πῶς ἀξιοῦτε ὑποτίθεσθαι τὸ θεριεῖν ὡς ἀναγκαῖον ἢ ὡς ἐνδεχόμενον ; εἰ μὲν γὰρ ὡς ἐνδεχόμενον , ἔχομεν τὸ ζητούμενον , εἰ δὲ ὡς ἀναγκαῖον , πρῶτον μὲν αὐτὸ αἰτεῖσθε τὸ ἐξ ἀρχῆς ζητούμενον συγχωρεῖσθαι ὑμῖν ὡς ἐναργές , ἔπειτα ἀληθὲς μὲν ἔσται τὸ πάντως θεριεῖν , οὐκέτι μέντοι χώραν ἕξει τὸ λέγειν ‘ἀλλὰ μὴν ἤτοι θεριεῖς ἢ οὐ θεριεῖς᾿ πῶς γὰρ τοῦ ἑτέρου τούτων ἐκβαίνοντος ἀναγκαίως τοῦ δὲ ἑτέρου | θηλονότι ἀδυνάτου ὄντος χώραν ἔχει τὸ λέγειν ‘ἀλλὰ μὴν ἢ τόδε ἔσται ἢ τόδε’ ; ὥστε οὐ πρόεισιν αὕτη τέως αὐτοῖς ἡ ἐπιχείρησις . Ὁ δέ γε ἕτερος τῶν λόγων οὕτως ὢν πραγματειώδης καὶ δυσαντίβλε - πτος , ὥστε καὶ πολλοὺς τῶν ἐπιστατικωτέρων εἶναι δοκούντων ἀπάγεσθαι πρὸς τὴν ἀναιροῦσαν τὸ ἐνδεχόμενον δόξαν , πρόεισιν ἐκ διαιρέσεως τοιαύτης · οἱ θεοί , φασίν , ἤτοι ὡρισμένως ἴσασι τὴν ἔκβασιν τῶν ἐνδεχομένων ἢ παν - τάπασιν οὐδεμίαν αὐτῶν ἔχουσιν ἔννοιαν ἢ καθάπερ ἡμεῖς ἀόριστον αὐτῶν ἔχουσι τὴν γνῶσιν . ἀλλ’ ἀγνοεῖν μὲν οὐδὲν τῶν ὄντων αὐτοὺς ἐνδέχεται τὰ πάντα παράγοντάς τε καὶ διακοσμοῦντας νοῦς τε παντελῶς ἀμιγεῖς πρὸς ὕλην ὄντας , μᾶλλον δέ εἰ χρὴ τὸ ἀκριβέστερον φάναι ) καὶ ὑπὲρ τὴν νοερὰν αὐτὴν ἰδιότητα τὴν ὄντως ἑαυτῶν ὕπαρξιν ἱδρυμένους · οὔτε γὰρ αὐτόματον ἐροῦμεν εἶναι τῶν ὄντων τὴν φύσιν τε καὶ τάξιν , οὔτε τοὺς θεοὺς εὔλογον ἢ ἀγνοεῖν ἅπερ παράγουσιν ἡ ὥ . τινας ἀφερεπόνους κατολιγωρεῖν τῆς τε γνώσεως αὐτῶν καὶ τῆς διακοσμήσεως · τὸ γὰρ ὑπολαμβάνειν ὡς ἐργώδη τε καὶ ἄσχολον ποιοῦμεν τὸν τῶν θεῶν βίον καὶ ἄμοιρον τῆς τοῖς θεοῖς προσηκούσης ἔμφρονος ῥᾳστώνης , ἐπιμελεῖσθαι τῶν κατὰ μέρος αὐτοὺς ἀποφαινόμενοι , μὴ συνεωρακότων ἐστὶ τὴν ὑπεροχὴν τῆς τῶν θεῶν γνώσεως τε καὶ δυνάμεως πρὸς τὴν ἡμετέραν καὶ διὰ τὴν ἄγνοιαν ταύτην ἀξιούντων ἐκ τῶν περὶ ἡμᾶς τὰ κατὰ τοὺς θεοὺς σταθμᾶσθαι καὶ τὴν ἡμετέραν ἀσθένειαν ἐπ’ ἐκείνους μεταφέρειν , ὡς τοῦ μὲν βασιλέως ἡλίου ἅπαντα ἅμα τὰ ἐν τῷ κόσμῳ καταλάμπειν δυναμένου , πλὴν εἰ | μή τισιν ἀντιφράττοι ποτέ τινα τῶν μὴ διαφανῶν ἀλλὰ στερεῶν σωμάτων , τῆς δὲ ἀσωμάτου καὶ παντάπασιν ἀύλου τῶν θεῶν δυνάμεως οὐ δυναμένης ἀπαραποδίστως τε καὶ ἀθρόως ἅπασιν ἅμα παρεῖναι τοῖς οὖσιν , οὐδενὸς ἀντιφράττειν αὐτῇ δυναμένου πλὴν τῆς ἡμετέρας ἀνεπιτη - δειότητος , οὐδὲ τότε κατὰ ἀλήθειαν τῆς προνοίας τῶν θεῶν παραποδιζομένης ἢ πρὸς τὴν γνῶσιν τῶν καθ’ ἡμᾶς ἢ πρὸς τὴν ἐπιμέλειαν , ἀλλ’ ἡμῶν αὐτῶν παραπλήσια πασχόντων τοῖς ὑπὸ τὸ φῶς τὸ ἡλιακὸν καθεύγὰρ δοῦσιν ἢ καὶ μύουσιν · ὥσπερ γὰρ ἐκεῖνοι τῆς μὲν θερμότητος τῆς ἀπὸ δυνάμεως ἑαυτοὺς ἀποστεροῦσι διὰ τὴν οἰκείαν αἵρεσιν ἀλλ’ οὐ διά τινα τοῦ θεοῦ μῆνιν ἀναστέλλοντος ἀπ’ αὐτῶν τὰς οἰκείας ἀκτῖνας · οὕτω καὶ οἱ διά τινα κακοζωίαν ἔξω τῆς προνοίας τῶν θεῶν λεγόμενοι πίπτειν οὐ παντάπασίν εἰσιν αὐτῆς ἔξω · οὐ γὰρ ἄν γένοιτό τις , ὅπερ φησὶν ὁ Ἀθη - ναῖος ξένος , ἢ οὕτω σμικρὸς ὥστε καταδὺς εἰς τὸ βάθος τῆς γῆς λαθεῖν τὴν ἅπαντα καὶ τὰ σμικρότατα ἐποπτεύουσαν πρόνοιαν , οὐδὲ οὕτως μέγας ὥστε ὑπερπτῆναι τὸν οὐρανὸν καὶ γενέσθαι ἔξω τῆς διακοσμούσης τὰ ὅλα προνοίας , ἀλλὰ τῶν αὐτόθεν νεμουσῶν ἡμῖν τὰ ἀγαθὰ δυνάμεων τῶν θεῶν ἑαυτοὺς ἀποστερήσαντες τυγχάνουσιν ἀναγκαίως τῶν διὰ τιμωρίας καὶ κολάσεως περιαγουσῶν αὐτοὺς εἰς τὸ κατὰ φύσιν . Τούτων οὖν κατά τε τὰς κοινὰς καὶ ἀδιαστρόφους τῶν ψυχῶν ἐννοίας ὁμολογουμένων ὄντων καὶ ἐν τῷ δεκάτῳ τῶν Νόμων ἐναργῶς ἀποδεδειγμένων οὔτε ἀγνοεῖν τὰ ἡμέτερα | τοὺς θεοὺς δυνατὸν οὔτε ἀόριστον αὐτῶν γνῶσιν ἔχειν , ὥσπερ εἰκάζοντας περὶ τῶν ἐκβησομένων · πρῶτον μὲν γάρ , ὡς ὁ Τίμαιος ἡμᾶς ἐδίδαξε καὶ αὐτὸς ὁ Ἀριστοτέλης θεολογῶν ἀποφαίνεται καὶ πρὸ τούτων ὁ Παρμενίδης οὐχ ὁ παρὰ Πλάτωνι μόνον ἀλλὰ καὶ ὁ ἐν τοῖς οἰκείοις ἔπεσιν , οὐδέν ἐστι παρὰ τοῖς θεοῖς οὔτε παρεληλυθὸς οὔτε μέλλον , εἴ γε τούτων μὲν ἑκάτερον οὐκ ὄν τὸ μὲν οὐκέτι τὸ δὲ οὔπω καὶ τὸ μὲν μεταβεβληκὸς τὸ δὲ πεφυκὸς μεταβάλλειν , τὰ δὲ τοιαῦτα τοῖς ὄντως οὖσι καὶ μεταβολὴν οὐδὲ κατ’ ἐπίνοιαν ἐπιδεχομένοις προσαρμόττειν ἀμήχανον · προηγεῖσθαι γὰρ ἀνάγκη τὸ παντελῶς τοῦ ὁπωσοῦν μεταβάλλοντος , ἵνα καὶ μένῃ μεταβάλλον . ὥστε ἐπὶ θεῶν ἀρχῆς ἐχόντων πρὸς τὰ ὄντα λόγον τὸ παρεληλυθὸς ἢ τὸ μέλλον θεωρεῖσθαι ἀδύνατον , ἀλλὰ πάντα παρ’ αὐτοῖς ἐν ἑνὶ τῷ νῦν ἐστι τῷ αἰωνίῳ ἱδρυμένα , τῶν χρονικῶν μέτρων ἅμα τῇ ὑποστάσει τοῦ παντὸς ἀναφαινομένων καὶ μόνα μετρούντων τὰ κατὰ χρόνον ἔχοντα ἢ τὴν ὑπόστασιν ἢ τὴν ἐνέργειαν . ὥστε καὶ τὴν εἰκαστικὴν γνῶσιν πόρρω που τῶν θεῶν καὶ ἐν τῇ ἀποπερατώσει τῆς λογικῆς ζωῆς ἀπερρῖφθαι ἀναγκαῖον . ἔπειτα πῶς ἄν δόξαιμεν κατὰ βραχὺ γοῦν σωφροσύνης μετέχειν , τῇ γνώσει τῶν θεῶν μηδὲν πλέον ἀξιοῦντες τῆς ἡμετέρας ἀπονέμειν , ἀλλὰ τολμῶντες ἀμφίβολον αὐτὴν καὶ ἀόριστον ὁμολογεῖν ; τῆς γὰρ αὐτῆς ἔσται διανοίαν μᾶλλον δὲ ἀνοίας , καὶ τῶν ἀλόγων ζῴων τὴν γνῶσιν παραβάλλειν πρὸς τὴν ἡμετέραν μεταδιδόναι τε κἀκείνοις τῆς ἀντήψεως τῶν καθόλου καὶ τῶν νοητῶν . ὅλως δὲ εἰ πᾶσα ἀνάγκη | τῶν ὄντων ἀπάντων αἰτίους εἶναι τοὺς θεοὺς ἢ προαιτίους , πῶς ἄν ἔχοι λόγον ἢ ἀγνοεῖν αὐτοὺς τὰ οἰκεῖα γεννήματα ἢ τὰ τῶν οἰκείων γεννημάτων ἀποτελέσματα ἢ τὰ ὑπ’ ἐκείνων καθ’ οἷον δήποτε τρόπον γινόμενα , ἢ ὥσπερ οὐδὲν αὐτοῖς προση - κοντῶν οὐδὲ ἐπ’ αὐτοῖς κειμένων ἀμφίβολον ἔχειν τὴν γνῶσιν ; Κατ’ οὐδετέραν γὰρ τούτων τῶν ὑποθέσεων ἐπιμελεῖσθαι τοὺς θεοὺς τῶν περὶ ἡμᾶς δυνατὸν κατὰ τὸν τοῖς θεοῖς προσήκοντα τρόπον τῆς προ - νοίας , τοῦτο δέ ἐστιν ἀπ’ ὐτἡς τῆς οὐσίας τῶν προνοουμένων ποιουμένους αὐτῶν τὴν ἐπιμέλειαν καὶ ὥσπερ ἐκ πρύμνης αὐτὰ διακοσμοῦντας , οὐ τῷ βουλεύεσθαι περὶ αὐτῶν , ὡς οἱ ποιηταὶ λέγουσιν ( ἔνδεια γὰρ ἡ βουλὴ φρονήσεως ) οὐδὲ τῷ ἄλλοτε ἄλλα βουλεύεσθαι καὶ ποιεῖν ( ἀλλότριον γὰρ τοῦτο τῆς μιᾶς καὶ ἁπλῆς καὶ ἀτρέπτου παντάπασιν αὐτῶν ἐνεργείας καὶ μόνοις προσῆκον τοῖς ὑπὸ χρόνου μετρουμένοις καὶ μετὰ προαιρέσεως τὰς ἐνεργείας ποιουμένοις ) , ἀλλ’ αὐτῷ φασι τῷ εἶναι , καθάπερ ὁ ἥλιος οὐ βου - λευόμενος οὐδὲ κινούμενος ἀλλὰ τῷ εἶναι , καὶ εἰ μένων ἐπινοηθείη , πληροῖ τὰ μετέχειν δυνάμενα τοῦ οἰκείου φωτός · οὔτε οὖν τὴν πρόνοιαν αὐτῶν οὕτω γίνεσθαι δυνατὸν οὔτε τὸ εὔχεσθαι καὶ ἱκετεύειν αὐτοὺς ὑπὲρ ὑετοῦ τυχὸν ἢ σωτηρίας καρπῶν ἢ νίκης , ὧν τὴν ἔκβασιν ἀγνοοῦσι , πόρρω ἄν ἐμπληξίας εἴη . εἰ δὲ ταῦτα καὶ ἀδύνατα καὶ οὔτε λέγειν οὔτε διανοεῖσθαι ὅσια καὶ ὑπ’ αὐτῆς ἐλεγχόμενα τῆς πείρας , ὡς αἱ πολύστιχοι τῶν θείων ἐνεργειῶν πραγματεῖαι καὶ τὰ καθ’ ἑκάστην ὡς εἰπεῖν ἡμέραν γινόμενα τοῖς ἐφιστάνειν αὐτοῖς δυναμένοις ι σημαίνουσι , δῆλον ὅτι καὶ διατάττεσθαι ὑπὸ τῶν θεῶν τὰ ἐνδεχόμενα ῥητέον καὶ ὡρισμένως γινώσκεσθαι αὐτῶν τὴν ἔκβασιν · μᾶλλον γὰρ ἦν εἰκὸς τὰ ἀίδια τῶν πραγμάτων περιορᾶσθαι ὑπ’ αὐτῶν ἔρημα τῆς ἐπιβαλλούσης αὐτοῖς προνοίας ἢ τὰ ῥευστὴν ἔχοντα φύσιν , εἴπερ ἐκεῖνα μὲν ἀπὸ τῆς ἑαυτῶν φύσεως τὸ ὡρισμένον ἔχει καὶ ἄτρεπτον τοιαύτην θεόθεν τὴν ὑπόστασιν εἰληχότα , τὰ δὲ ἐν γενέσει διὰ τὸ ῥευστὸν τῆς οἰκείας ὕλης ἐν παντοδαπῇ μεταβολῇ φέρεσθαι πεφυκότα οὔτε εἶναι οὕτε συνέχεσθαι καὶ διακοσμεῖσθαι δυνατὸν μὴ πολλῆς τυγχάνοντα τῆς τῶν ἀεὶ ὡσαύτως ἐχόντων δημιουργικῆς τε καὶ προνοητικῆς αἰτίας , οὐ μόνον τῆς ὁλικωτέρας καὶ ἐξῃρημένης ἀλλὰ καί τινος μερικωτέρας καὶ προσεχεστέρας · ὥσπερ καὶ τῶν ἀνθρώπων τοὺς παῖδας ὁρῶμεν πλείονος δεομένους ἐπιμελείας ἢ τοὺς ἄνδρας , καὶ τοὺς ἀνοήτους ἤπερ τοὺς ἔμφρο - νας . εἰ δὲ γινώσκουσιν οἱ θεοὶ τὰ ἐνδεχόμενα καὶ ὡρισμένως γινώσκου - σιν , ἵνα μή , ὅπερ ἐλέγομεν , ἀόριστον αὐτῶν ποιῶμεν τὴν ἴσασιν ὅτι μόνον τὸ ξύλινον τεῖχος σώσει τὰς Ἀθήνας ἐκ τῶν βαρβαρικῶν κινδύνων καὶ ἡ θεία Σαλαμὶς ἀπολεῖ τὰ τέκνα τῶν γυναικῶν καὶ ὁ Κροῖσος τὸν Ἅλυν διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν καταλύσει καὶ ὁ Λάιος παιδο - ποιῶν ἄρδην ἀνατρέψει πᾶσαν ἑαυτοῦ τὴν οἰκίαν , δῆλον ὅτι οὐχ οἷόν τε ταῦτα μὴ ἐκβαίνειν , εἰ δὲ μή , ψεύδεσθαι αὐτοὺς ἀναγκαῖον . δυοῖν οὖν θάτερον , ἢ πάντα ἀναγκαίως καὶ ὡς ὑπὸ τῶν θεῶν γινώσκεταί τε καὶ προλέγεται φήσομεν ἐκβαίνειν καὶ τὸ ἐνδεχόμενον ὄνομα ἔσται | κενόν , ἢ οὔτε γινώσκεσθαι ὑπὸ τῶν θεῶν οὔτε προνοεῖσθαι τὰ τῇδε φήσομεν · ἀλλὰ μὴν τοῦτο ἀδύνατον · οἴχεται ἄρα τὸ ἐνδεχόμενον . Πρὸς τοῦτον οὖν τὸν λόγον δυσαντίβλεπτον , ὅπερ ἐλέγομεν , ὄντα καὶ ὑπ’ αὐτῆς δοκοῦντα τῆς ἐναργείας κρατύνεσθαι , ὡς αἱ τῶν μαντειῶν προρρήσεις δηλοῦσιν , ἀπαντῶντες ἡμεῖς κατὰ τὴν τοῦ θείου Ἰαμβλίχου ὑφήγησιν , τὰ διάφορα μέτρα τῶν γνώσεων διαιρεῖν ἀξιώσομεν λέγοντες ὡς ἡ γνῶσις μέση οὖσα τοῦ τε γινώσκοντος καὶ τοῦ γινωσκομένου , εἴπερ ἐστὶν ἐνέργεια τοὐ γινώσκοντος περὶ τὸ γινωσκόμενον οἷον τῆς ὄψεως περὶ τὸ λευκόν , ποτὲ μὲν κρειττόνως γινώσκει τὸ γινωσκόμενον , τῆς αὐτοῦ τοῦ γνώστου φύσεως ποτὲ δὲ χειρόνως ποτε δὲ συστοίχως · οταν μεν γὰρ τὸν νοῦν τὸν ἡμέτερον τὰς πολιτικὰς τῶν πράξεων προχειριζόμενον λέγωμεν γινώσκειν τὰ καθ’ ἕκαστα τῶν πραγμάτων , ἀναφέροντα ταῦτα ἐπὶ τὰ καθόλου καὶ δι’ ἐκείνων ὡς οἰκείων γινώσκειν αὐτὰ πειρώμενον , δῆλον ὅτι κρείτ - τονα ἐνταῦθα ἐροῦμεν εἶναι τοῦ γινωσκομένου τὴν γνῶσιν , εἴπερ μεριστὸν μὲν καὶ ἐν μεταβολῇ τὸ καθ’ ἕκαστον , ὁ δὲ λόγος , καθ’ ὃν ταῦτα ὁ νοῦς ὁ πρακτικὸς γινώσκει , ἀδιαίρετός τε καὶ ἀμετάβλητος . ὅταν δὲ αὐτὸς πρὸς ἑαυτὸν ἐπιστρεφόμενος καὶ κατὰ τὰς καθαρτικὰς ἐνεργῶν ἀρετὰς τὴν οὐσίαν τὴν ἑαυτοῦ θεωρῇ , σύστοιχον εἶναι ἀνάγκη τῷ τὴν γνῶσιν . ὅταν δέ γε ἀνελθὼν ἐπὶ τὸ ἀκρότατον τῆς ἑαυτοῦ τελειότητος καὶ τὰς θεωρητικὰς τῶν ἀρετῶν προχειριζόμενος θεωρῇ τὰ περὶ τῶν θείων διακοσμήσεων καὶ ὅπως ἐκ τῆς μιᾶς τῶν πάντων ἀρχῆς αὗται παράγονται | καὶ τίς ἑκάστης ἡ ἰδιότης , χείρονα εἶναι ἀνάγκη τοῦ γινωσκομένου τὴν γνῶσιν . Τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων ῥητέον τοὺς θεοὺς γινώσκειν μὲν πάντα τὰ γεγονότα καὶ τὰ ὄντα καὶ τὰ ἐσόμενα ἢ μέλλοντα τὸν θεοῖς προσή - κοντα τρόπον , τοῦτο δέ ἐστι μιᾷ καὶ ὡρισμένῃ καὶ ἀμεταβλήτῳ γνώσει , διόπερ καὶ τῶν ἐνδεχομένων περιειληφέναι τὴν εἴδησιν , ἅτε καὶ πάντα τὰ ἐν τῷ κόσμῳ παράγοντας καὶ τῶν μὲν ἀιδίων οὐσιῶν αἰτίους ὄντας τῶν δὲ γεννητῶν προαιτίους κατὰ τὰς οἰκείας ἑκάστοις αὐτῶν ἐνεργείας καὶ οἷον ὁρῶντας οὐκ αὐτὰς μόνον τὰς οὐσίας ἀλλὰ καὶ τὰς δυνάμεις αὐτῶν καὶ τὰς ἐνεργείας τάς τε κατὰ φύσιν καὶ τὰς παρὰ φύσιν , ὅπερ παρὰ φύσιν συνεισῆλθε τῇ ἀναγκαίᾳ τῆς ὑποβάσεως τῶν ὄντων ὑφέσει τοῖς καὶ τού · του μετέχειν ποτὲ πεφυκόσιν , οὐ προηγουμένως ἀλλὰ κατὰ τὸν λεγόμενον τῆς παρυποστάσεως τρόπον · γινώσκειν μέντοι τὰ ἐνδεχόμενα κρειττόνως τῆς αὐτῶν ἐκείνων φύσεως , διόπερ ταῦτα μὲν ἀόριστον ἔχειν τὴν φύσιν δύνασθαί τε καὶ ἐκβαίνειν καὶ μὴ ἐκβαίνειν , ἐκείνους δὲ ἅτε κρειττόνως τῆς φύσεως αὐτῶν τὴν γνῶσιν αὐτῶν προειληφότας ὡρισμένως καὶ ταῦτα εἰδέναι · καὶ γὰρ τὰ μεριστὰ τῶν πραγμάτων ἀμερίστως καὶ ἀδιαστάτως γινώσκειν αὐτοὺς ἀναγκαῖον , καὶ τὰ πεπληθυσμένα ἑνοειδῶς καὶ τὰ ἔγχρονα αἰωνίως καὶ τὰ γεννητὰ ἀγεννήτως · οὐ γὰρ δὴ συμπαραθέειν τῇ ῥύσει τῶν πραγμάτων τὴν τῶν θεῶν γνῶσιν ἀνεξόμεθα λέγειν , οὐδὲ εἶναί τι ἐπ’ ἐκείνων ἢ παρεληλυθὸς ἢ μέλλον οὐδὲ λέγεσθαι ἐπ’ αὐτῶν , ὡς ἐν Τιμαίῳ παρειλήφαμεν , τὸ ἦν ἢ τὸ ἔσται μεταβολῆς τινος ὄντα σημαντικά , μόνον δὲ τὸ ἔστι , καὶ τοῦτο οὐ τὸ συναριθμούμενον τῷ τε ἦν καὶ τῷ ἔσται καὶ ἀντιδιαιρούμενον αὐτοῖς , ἀλλὰ τὸ πρὸ πάσης χρονικῆς ἐμφάσεως ἐπινοούμενον καὶ τὸ ἄτρεπτον αὐτῶν καὶ ἀμετάβλητον σημαῖνον , ὅπερ καὶ ὁ μέγας Παρμενίδης παντὶ τῷ νοητῷ ὑπάρχειν ἀποφαίνεται · ‘οὐ γὰρ ἔην οὐδ’ ἔσται,’ φησίν , ‘ὁμοῦ πᾶν , ἔστι δὲ μοῦνον’ . καὶ οὐ χρὴ νομίζειν ὅτι ἀναγκαίαν ἕξει τὴν ἔκβασιν ἃ λέγομεν ἐνδεχόμενα διὰ τὸ ὑπὸ θεῶν γινώ - σκεσθαι ὡρισμένως · οὐ γὰρ διότι γινώσκουσιν αὐτὰ οἱ θεοί , διὰ τοῦτο ἀναγκαίως ἐκβήσεται , ἀλλ’ ἐπειδὴ φύσιν ἔχοντα ἐνδεχομένην καὶ ἀμφίβολον πέρας ἕξει πάντως ἢ τοῖον ἢ τοῖον , διὰ τοῦτο τοὺς θεοὺς εἰδέναι ἀναγκαῖον ὅπως ἐκβήσεται . καὶ ἔστι τὸ αὐτὸ τῇ μὲν φύσει τῇ ἑαυτοῦ ἐνδεχότὰ μένον , τῇ δὲ γνώσει τῶν θεῶν οὐκέτι ἀόριστον ἀλλ’ ὡρισμένον . δῆλον δὲ ὅτι καὶ τῇ ἡμετέρᾳ γνώσει δυνατὸν ὡρισμένως ποτὲ γινώσκεσθαι τὸ ἐνδεχόμενον , ὅτε οὐδὲ κυρίως ἔτι ἐστὶν ἐνδεχόμενον ἀλλ’ ἐξ ἀνάγκης ἀκο - λουθεῖ τοῖς προησαμένοις αἰτίοις τῆς ἑαυτοῦ γενέσεως · τὴν γοῦν σφαῖραν τὴν ἠρεμοῦσαν ἐν παραλλήλῳ τῷ ὁρίζοντι ἐπιπέδῳ δυνατὸν μὲν τοῦ ἐπιπέδου τὴν αὐτὴν ἔχοντος θέσιν κινεῖσθαί τε ὑπό τινος καὶ μή , τοῦ μέντοι ἐπιπέδου κλιθέντος μὴ κινηθῆναι ἀδύνατον . διὰ ταῦτα καὶ τοὺς ἰατροὺς ὁρῶμεν ὁτὲ μὲν οὐδὲν θαρροῦντας ἀποφαίνεσθαι περὶ τῶν ἀρρώστων εἴτε ὑγιανοῦσιν εἴτε φθαρήσονται , ὡς ἂν ἐνδεχομένων ὄντων ἀμφοτέρων , ποτὲ δὲ ἀνενδοιάστως περὶ τοῦ ἑτέρου τούτων ὡς τῷ ἀρρώστῳ πάντως τι ὑπάρξοντος | ἀποφαινομένους . Ἐπεὶ δέ τινες θρασύτερον ἀναστρεφόμενοι περὶ τὴν ζήτησιν τοῦ προ - κειμένου θεωρήματος οἴονται δεικνύναι μηδὲ τοῖς θεοῖς ὡρισμένην ὑπάρ - χουσαν γνῶσιν τῶν ἐνδεχομένων χρησμοὺς παράγοντες ἡμῖν περὶ τῶν μελλόντων ἀμφιβόλως ἀποφηναμένους , ῥητέον πρὸς αὐτούς , ἅπερ ὁ μέγας φησὶ Συριανός , ὅτι πρῶτον μὲν ἐφιστάνειν ἐχρῆν ὡς ἄλλη μέν ἐστιν ἡ τῶν θεῶν γνῶσις καὶ νόησις ἑτέρα δὲ ἡ τῆς προφήτιδος ἐνέργεια , κινηθείσης μὲν ἐκ θεοῦ τεκούσης δὲ ἐν αὐτῇ καὶ λόγον μεριστὸν καὶ μέτρα καὶ γνῶσιν ἀμφίβολον · οὐ γὰρ δὴ τὸ ἐλλαμπόμενον τοιοῦτόν ἐστιν οἷον τὸ ἐλλάμπον . ἔπειτα δὲ ὅτι καὶ τοῦ συμφέροντος ἕνεκεν τῶν ἀκουόντων πολλάκις ἀμφίβολοι δίδονται χρησμοὶ τὴν διάνοιαν αὐτῶν γυμνάζοντες · χρῶνται γὰρ ἡμῖν ὡς αὐτοκινήτοις οἱ θεοὶ καὶ τοῦτον τὸν τρόπον τὰ περὶ ἡμᾶς κυβερνῶσι καὶ πάντα ἡμῖν κατὰ τὴν ἡμῶν αὐτῶν ἀξίαν ἀπονέμουσιν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἴσως καὶ τολμηρὰ καὶ τῶν προκειμένων εἰς ἐξέτασιν μακρὰν ἀποπλανώμενα · ὅλως δὲ ὁ πάντα ἀναγκάζων λόγος πότερον καὶ αὐτὸ τοῦτο ἐξ ἀνάγκης συμβαίνειν τοῖς ἀνθρώποις φησί , τὸ λέγειν ὅτι πάντα ἠνάγκασται , ἢ ἐφ’ ἡμῖν κεῖσθαι τὰς περὶ τοῦ τρόπου τῆς γενέσεως τῶν πραγμάτων δόξας ; εἰ μὲν γὰρ τὸ δεύτερον ἀληθές , οὐκ ἄρα πάντα ἐξ ἀνάγκης · εἰ δὲ τὸ πρότερον , πῶς δοξάζουσί τινες τὸ ἀντικείμενον , ὅτι πολλά ἐστιν ἐφ’ ἡμῖν ; τὸ γὰρ ὑπὸ τῆς φύσεως τῆς πάντα ἀναγκαζούσης , ὡς ὁ ἐκείνων λόγος , κινεῖσθαι παρὰ φύσιν ἡμᾶς ἐπὶ τὸ καταψηφίζεσθαι τῶν ὑπ’ αὐτῆς γινο|μένων παντελῶς ἄλογον καὶ παραπλήσιον ὡς εἴ τις ἰατρικὴν τέχνην διδάσκων δι’ αὐτοῦ τούτου παρεσκεύαζε τοὺς διδασκοοὐκέτι μένους τὰς ἀρχὰς τῆς τέχνης ἧς μετῄεσαν ἀναιρεῖν , καίτοι τὸν μὲν τεχνίτην εἰκὸς ποιῆσαί τι τῶν παρὰ τὴν τέχνην , οὐ καθ’ ὃ τοιοῦτος , οἷον τὸν ἰατρὸν δοῦναι φθόριον ἢ δηλητήριον , ἅτε ψυχὴν αὐτοκίνητον ἔχοντα καὶ τῆς τέχνης μηδὲν συντελούσης πρὸς αὐτὴν τῆς ψυχῆς τὴν τελειότητα τοῦ δὲ σώματος ἢ τῶν ἐκτὸς ἐπιμελουμένης , τὴν μέντοι φύσιν ὑπεναντίον τι τῷ οἰκείῳ τέλει ποιεῖν ἀμήχανον . οὐ μὴν οὐδ’ ὥσπερ τῶν τεράτων , οὕτω καὶ τῶν δοξῶν πλεονεξίαν τῆς ὕλης ἢ ἔνδειαν αἰτιασόμεθα · οὔτε γὰρ πλάττειν αὐτοῖς βουλομένοις ῥᾴδιον ἀποδοῦναι τῶν διαφόρων δοξῶν ἐκ τῆς κτὰ τὴν ὕλην διαφορᾶς τὰς αἰτίας οὔτε πάντων ἔτι τὴν εἱμαρμένην αἰτίαν εἶναι ὁμολογήσουσιν . ἀλλὰ τούτων μὲν ἅλις . Ἐπανάγοντες δὲ τὸν λόγον ἐπὶ τὴν ἐξήγησιν τῶν ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ἐν τούτοις λεγομένων πρῶτον μὲν ἀκόλουθα εἶναι φήσομεν τὰ διὰ τούτων παραδιδόμενα τοῖς ὀλίγῳ πρότερον εἰρημένοις · ἐλέγετο γὰρ προσεχῶς χῶς περὶ ἀντιθέσεως καταφάσεως τε καὶ ἀποφάσεως οὐκ ἀεὶ διαιρουσῶν τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος · τούτοις οὖν ἀκολούθως προστίθησι ποί κατάφασις πρὸς ποίαν ἀπόφασιν ἀντίκειται οὕτως ὥστε διαιρεῖν μὲν αὐτὰς ἀεὶ τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , οὐ μέντοι ἀφωρισμένως ἀλλ’ ἀορίστως . παραδίδωσι δὲ πρῶτον μὲν τὰ κοινῶς ὑπάρχοντα ταῖς τε διαγωνίοις ἀντιφάσεσι καὶ τῇ τῶν καθ’ ἕκαστα , λέγων ὅτι πάσαις αὐταῖς ὑπάρχει τὸ ἀφωρισμένως ταῦτα | μερίζειν κατὰ τὸν ἐνεστῶτα χρόνον καὶ τὸν παρῳζηκότα τοῦτο γάρ ἐστι τὸ ἐπὶ τῶν ὄντων καὶ γενομένων τὴν κατάφασιν ἢ τὴν ἀπόφασιν ἀληθῆ ἡ ψευδῆ εἶναι ) , πρότερον μὲν ὅτι ταῖς διαγωνίοις τοῦτο ὑπάρχει διδάσκων , ἃς καθόλου ὡς καθόλου προσηγόρευσεν , ὡς ἐχούσας τὴν ἑτέραν τῶν προτάσεων καθόλου , ἔπειτα προστιθεὶς ὅτι καὶ ἐπὶ τῶν καθ’ ἕκαστα προτάσεων τὸ αὐτὸ συμβαίνει , ὅπερ καὶ ἐπὶ τῶν διαγωνίων · τοῦτο γὰρ βούλεται τὸ ὥσπερ εἴρηται . ἐπισημαι - νόμενος δὲ ὅτι τῶν ἀπροσδιορίστων προτάσεων κατὰ τὴν ἐνδεχομένην ὕλην λαμβανομένων οὐκ ἀνάγκη τὴν μὲν ἀληθῆ τὴν δὲ ψευδῆ εἶναι , ἔπειτα ἐπάγων τὴν κατὰ τὸν μέλλοντα χρόνον διαφορὰν τῶν καθ’ ἕκαστα προτάσεων πρὸς τὰ λοιπὰ τῶν ἀντιφάσεων εἴδη διὰ τοῦ λέγειν ἐπὶ δὲ τῶν καθ’ ἕκαστα καὶ μελλόντων οὐχ ὁμοίως , καὶ ἐνδεικνύμενος ἡμῖν διὰ τούτων ὡς αἱ μὲν ἄλλαι προτάσεις , αἵ τε διαγώνιοι καὶ αἱ ἀπροσδιόριστοι , οὕτως ἔχουσι κατὰ τὸν μέλλοντα χρόνον , ὥσπερ εἶχον κατά τε τὸν ἐνεστῶτα χρόνον καὶ τὸν παρεληλυθότα , αἱ δὲ καθ’ ἕκαστα οὐκέτι ( πάνυ δὲ ἀκριβῶς τὸ ἴδιον τῶν προτάσεων , περὶ ὧν ὁ λόγος , ἀφοριζόμενος ἐπὶ τῶν ἕκαστα καὶ μελλόντων εἶπε διὰ τοῦ μελλόντων τὸ ἐπὶ τῆς ἐνδεχομένης ὕλης λαμβανόμενον σημαίνων · ἄλλο γὰρ ἐστιν , ὡς αὐτὸς ἐν τοῖς Περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς διορίζεται , τὸ μέλλον παρὰ τὸ ἐσόμενον , καὶ τὸ μὲν ἐσόμενον τὸ πάντως ἐκβησόμενον σημαίνει , ὡς ὅταν εἴπωμεν ‘ἔσται χειμὼν ἢ θέρος ἢ ἔκλειψις᾿ , τὸ δὲ μέλλον τὸ καὶ ἐκβῆναι καὶ μὴ ἐκβῆναι δυνάμενον , οἷον ‘μέλλω βαδίζειν , μέλλω πλέειν᾿ ) · ἐνδεικνύμενος οὖν ὅτι κατὰ μὲν τὰς ἄλλας ὕλας , τήν τε ἀναγκαίαν καὶ τὴν ἀδύνατον , ὁμοίως ἔχουσιν αἱ καθ’ ἕκαστα προτάσεις , ὥσπερ ἐπὶ τοῦ προλαβόντος χρόνου καὶ τοῦ ἐνεστῶτος οὕτω δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ μέλλοντος κατὰ τὸ ἀφωρισμένως διαιρεῖν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , κατὰ δὲ τὴν ἐνδεχομένην οὐκέτι , καίτοι τῶν ἄλλων πασῶν ἀντιφάσεων καὶ ἐπὶ ταύτης τῆς ὕλης ὁμοίως ἐχουσῶν εἰς τὸν μέλλοντα χρόνον ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν , προστέθεικε τὸ οὐχ ὁμοίως , ἅμα διὰ τούτου σημαίνων κατὰ τί αὗται οὐκέτι ὁμοίως ἔχουσιν ἐπὶ τῆς εἰρημένης ὑποθέσεως λαμβανόμεναι , ὅτι διαιροῦσι μὲν πάντως τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , οὐ μέντοι ἀφωρισμένως ἀλλ’ ἀορίστως · ἀνάγκη μὲν γὰρ τὸν Σωκράτην λούσασθαι ἢ μὴ λούσασθαι αὕριον , καὶ οὔτε ἄμφω οὔτε μηδέτερον γενέσθαι δυνατόν · πότερον δὲ τούτων ἔσται τὸ ἀληθές , οὐχ οἷόν τε γνῶναι πρὸ τῆς τοῦ πράγματος ἐκβάσεως , εἴπερ ἑκάτερον αὐτῶν καὶ γενέσθαι καὶ μὴ γενέσθαι δι’ αὐτὴν τὴν τοῦ ἐνδεχομένου φύσιν ἐγχωρεῖ . τοῦτο οὖν βραχέως ἐνεδείξατο ἡμῖν διὰ τοῦ εἰπεῖν οὐχ ὁμοίως . Εἰ γὰρ πάσα καταφασις ἢ ἀπόφασις ἀληθὴς ἢ καὶ ἅπαν ἀνάγκη ὑπάρχειν ἢ μὴ ὑπάρχειν · εἰ δὴ ὁ μὲν φήσει ἔσεσθαί τι ὁ δὲ μὴ φήσει τὸαὐτο τοῦτο , δῆλον ὅτι ἀνάγκη ἀληθεύειν τὸν ἕτερον αὐτῶν , εἰ πᾶσακατάφασις ἢ ἀπόφασις ἀλληθὴς ἢ ψευδής · ἄμφω γὰρ οὐχ ὑπάρξει ἅμα ἐπὶ τοῖς τοιούτοις . Βούλεται μὲν διὰ τούτων παραστῆναι τῇ δόξῃ τῇ ἀναιρούσῃ τὸ ἐνδε - χόμενον , ἵνα ὡς οἷόν τέ ἐστι κρατυν|θεῖσαν αὐτὴν διελέγξῃ , τοὺς δὲ προισταμένους ταύτης τῆς δόξης διὰ τούτων ὑποκρινόμενος ὥσπερ λημμάτιόν τι πρῶτον λαμβάνει , ὅτι τῇ μὲν ἀληθείᾳ τῶν λόγων ἕπεσθαι ἀνάγκη τὴν ὕπαρξιν τῶν πραγμάτων , τῷ δὲ ψεύδει τὴν ἀνυπαρξίαν , ὅπερ αὐτῷ βούλεται τᾶι τὸ εἰ γὰρ πᾶσα κατάφασις ἢ ἀπόφασις ἀληθὴς ἢ ψευδής , καὶ ἅπαν ἀνάγκη ὑπάρχειν ἢ μὴ ὑπάρχειν . ἔπειτα ὁρμᾶται μὲν ἀπὸ τοῦ ἀξιώματος τῆς ἀντιφάσεως λέγων ὅτι ἀνάγκη τῶν καθ᾿ ἕκαστα καὶ ἐνδεχομένων προτάσεων ἐπὶ τοῦ μέλλοντος χρόνου λαμβανομένων τὴν ἑτέραν ἀληθεύειν , ἐπειδὴ οὔτε ἀμφοτέρας ἅμα ψεύδεσθαι οὔτε ἀληθεύειν ἀμφοτέρας ἅμ δυνατόν . τούτων δὲ τὸ μὲν ὅτι οὐκ ἀληθεύουσιν ἄμφω λέγεται σαφῶς ἐν τούτοις διὰ τοῦ ἄμφω γὰρ οὐχ ὑπάρξει ἅμα ἐπὶ τοῖς τοιούτοις , τοῦτ’ ἔστιν αἱ γὰρ τοιαῦται προτάσεις οὐ πείσονται τὸ αὐτὸ ταῖς ἀπροσδιορίστοις ταῖς ἐπὶ τῆς ἐνδεχομένης ὕλης λαμβανομέναις ἐκείνας μὲν γὰρ συναληθεύειν ἐλέγομεν , ταύτας δὲ συναληθεύειν ἀδύνατον , ἵνα μὴ τὸ αὐτὸ ἅμα τῷ αὐτῷ καὶ ὑπάρχῃ καὶ μὴ ὑπάρχῃ , οἷον τῷ Σωκράτει καὶ τὸ λούσασθαι τῇ ἑξῆς καὶ τὸ μὴ λούσασθαι ) , τὸ δὲ ὅτι οὐδὲ ψεύδεσθαι αὐτὰς ἅμα δυνατόν , ἐν τοῖς ἐφεξῆς προσθήσει . τούτων οὖν ἀνῃρημένων καὶ διὰ τούτου κατεσκευασμένου τοῦ διαιρεῖν αὐτὰς τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , ὅτι καὶ ὡρισμένως , φησί , τοῦτο ποιοῦσιν ἐπιδείξομεν , εἰ δύο τινὰς οἷον μαντεύεσθαι προσποιουμένους λάβοιμεν περί τινος τῶν καθ’ ἕκαστα προλέγειν πειρωμένους οἷον ἀρρώστου , τὸν μὲν ὅτι ὑγιανεῖ τὸν | δὲ ὅτι οὐχ ὑγιανεῖ · δῆλον γὰρ ὅτι τὸν μὲν ἕτερον αὐτῶν ἀληθεύειν ἀνάγκη τὸν δὲ ἕτερον ψεύδεσθαι . εἰ μὲν οὖν ὁ λέγων ὑγιανεῖν αὐτὸν ἀληθεύοι , ἀνάγκη αὐτὸν ὑγιᾶναι προείληπται γὰρ ὅτι τῇ ἀληθείᾳ τῶν λόγων ἕπεται πάντως ἡ ἔκβασις τῶν πραγμάτων ) , εἰ δὲ ὁ τὴν ἀπόφασιν εἰπὼν ἀληθεύοι , δῆλον ὅτι ἀδύνατον αὐτὸν ὑγιᾶναι · ὥστε ἢ ἀναγκαίως ἐκβήσεται τὸ πρᾶγμα ἢ ἀδύνατον ἕξει τὴν ἔκβασιν · ἀνῄρηται ἄρα τὸ ἐνδεχόμενον . Εἰ γὰρ ἀληθὲς εἰπεῖν ὅτι λευκὸν ἢ οὐ λευκόν ἐστιν , ἀνάγκη εἶναι λευκὸν ἢ οὐ λευκόν , καὶ εἰ ἔστι λευκὸν ἢ οὐ λευκόν λευκαὶ ἀληθὲς ἦν φάναι ἢ ἀποφάναι · καίει μὴ ὑπάρχει , ψεύδεται , καὶ εἰ ψεύδεται , οὐχ ὑπάρχει · ὥστε ἀνάγκη τὴν κατάφασιν ἢ τὴν ἀπόφασιν ἀληθῆ εἶναι ἢ ψευδῆ . οὐδὲν ἄρα οὔτε ἔστιν οὔτε γίνεται οὔτε ἀπὸ τύχης οὔτε ὁπότερ’ ἔτυχεν , οὐδὲ ἔσται ἡ οὐκ ἔσται , ἀλλ’ ἐξ ἀνάγκης ἅπαντα καὶ οὐχ ὁπότερ’ ἔτυχεν · ἢ γὰρ ὁ φὰς ἀληθεύσει ἢ ὁ ἀποφάς · ὁμοίως γὰρ ἄν ἐγίνετο ἢ οὐκ ἐγίνετο · τὸ γὰρ ὁπότερ’ ἔτυχεν οὐδὲν μᾶλλον οὕτως ἢ μὴ οὕτως ἔχει ἢ ἕξει . Τὸ προειρημένον λημμάτιον κρατῦναι βουλόμενος ὁ Ἀριστοτέλης , ὅτι τῇ ἀληθείᾳ τῶν λόγων ἕπεται ἡ ὕπαρξις τῶν πραγμάτων καὶ τῷ ψεύδει ἡ ἀνυπαρξία , διὰ παραδειγμάτων ἐπιδείκνυσι τοῦτο οὕτως ἔχον , ἐπείπερ τὰ παραδείγματα σαφεστέρους ποιεῖν εἰώθασι τοὺς χωρὶς αὐτῶν λεγομένους λόγους . παρείληπται μὲν οὖν ὁ γάρ αἰτιολογικὸς σύνδεσμος ἐν τῷ εἰ γὰρ ἀληθὲς εἰπεῖν πρὸς ἔνδειξιν τῆς προσθέσεως τῶν νῦν λεγομένων , ὅτι τοῦ προειρημένου θεωρήματος περιέχουσι κατασκευήν . | λέγει δὲ ὅτι εἰ ἀληθὲς εἰπεῖν περί τινος , οἷον τοῦδε τοῦ ἱματίου , ὅτι λευκόν ἐστιν , ἀνάγκη λευ - κὸν αὐτὸ εἶναι , καὶ εἰ ὅτι οὐ λευκόν , ἀνάγκη λευκὸν μὴ εἶναι . εἶτα προστίθησί τι διὰ τούτων τοῖς προειρημένοις ἀντιστρέφειν πρὸς ἑαυτὸ τὸ λημμάτιον ἀξιῶν , λέγω δὲ ὅτι οὐ μόνον τοῖς λόγοις ἀληθεύουσιν ἀκολου - θεῖν ἀνάγκη τὴν ὕπαρξιν τῶν πραγμάτων , ἀλλὰ καὶ τῇ ὑπάρξει τὴν ἀλήθειαν τῶν λόγων · διόπερ φησὶ καὶ εἰ ἔστι λευκὸν ἢ οὐ λευκόν , ἀληθὲς ἦν φάναι ἢ ἀποφάναι , διδάσκων ἡμᾶς ἅμα διὰ τοῦ μὴ εἰπεῖν ἀληθές ἐστι φάναι ἀλλὰ ἀληθὲς ἦν , ὅπερ ἐν τοῖς ἑξῆς σαφῶς προσθήσει , ὅτι οὐ μόνον κατ’ αὐτὸν τὸν χρόνον , καθ’ ὃν ἐκβαίνει τὰ πράγματα καὶ ὑφέστηκεν , ἀληθές ἐστι λέγειν περὶ αὐτῶν ὅτι οὕτως ἔχει ὡς ἔχει , ἀλλὰ καὶ πρὸ τῆς ἐκβάσεως ἀληθής ἐστιν ἡ περὶ αὐτῶν πρόρρησις , ἀναγκαίως τοῦτο προλαμβάνων ὡς ἐσόμενον αὐτῷ χρήσιμον πρὸς τὴν ἀναίρεσιν τοῦ ἐνδεχομένου καὶ τὴν ὅλην τῆς ἐφόδου δύναμιν , ὡς μαθησόμεθα , συνέχον . τοῦτο οὖν ὥσπερ ἐκ συλλοφισμοῦ συνάγων ἀκολούθως ἐπάγει τὸ ὥστε ἀνάγκη τὴν κατάφασιν ἢ τὴν ἀπόφασιν ἀληθῆ εἶναι ἢ ψευδῆ , προσυπακουμένου δηλονότι τοῦ ἀφωρισμένως . καὶ τοῦτο εἰκότως · εἰ γὰρ ἀνάγκη τὸ λευκὸν ἢ εἶναι ἡ μὴ εἶναι καὶ παρὰ ταῦτα οὐκ ἔστιν , ἀλλ’ ὄντος μὲν αὐτοῦ ἡ περὶ αὐτοῦ προρρηθεῖσα κατάφασις ὡρισμένως ἀληθὴς μὴ ὄντος δὲ ἡ ἀπόφασις , εὐλόγως ἄρα ὥσπερ συμπέρασμα ἑπόμενον τοῖς προειρημένοις ἐπήγαγε τὸ ὥστε ἀνάγκη ἢ τὴν κατάφασιν ἡ τὴν ἀπόφασιν ἀληθῆ εἶναι ἢ ψευδῆ . ἀντιστρεφούσας δὲ ἀλλήλαις ἐπιδεί|ξας τήν τε ἀλήθειαν τῶν λόγων καὶ τὴν ὕπαρξιν τῶν πραγμάτων , πρὶν τὸ εἰρημένον συμπέρασμα ἐπαγαγεῖν , μεταξὺ προστίθησιν ὅτι καὶ τὸ ψεῦδος τῶν λόγων καὶ ἡ ἀνυπαρξία τῶν πραγμάτων ἀντιστρέγουσι πρὸς ἄλληλα διὰ τοῦ καὶ εἰ μὴ ὑπάρχει , ψεύδεται , καὶ εἰ ψεύδεται , οὐχ ὑπάρχει . Τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων ἐκ τῶν προειρημένων λαβὼν ὅτι ἀνάγκη τὴν ἑτέραν τῶν ἀντιφασκουσῶν ἀλλήλαις κατὰ τὸν μέλλοντα χρόνον καθ’ ἕκαστα καὶ ἐνδεχομένων προτάσεων ὡρισμένως τὴν μὲν ἑτέραν ἀληθεύειν τὴν δὲ ἑτέραν ψεύδεσθαι , ὡς αὐτόθεν ἑπομένου τοῦ ἀναιρεῖσθαι διὰ τὰ προειλημμένα τὸ ἐνδεχόμενόν φησιν οὐδὲν ἄρα οὔτε ἔστιν οὔτε γίνεται τᾶι οὔτε ἀπὸ τύχης οὔτε ὁπότερ’ ἔτυχε , διὰ τοῦ ἄρα σημαίνων ὡς ἐκ τῆς ἀνάγκης τῶν προειλημμένων ἀναιρεῖσθαι συμβαίνει τὸ ἐνδεχόπροσθέσεως μένον . οὗπερ εἰς τρία διῃρημένου τὸ μὲν λέγεται ὡς ἐπὶ τὸ πολύ , οἷον τὸ γενέσθαι ἄνθρωπον πενταδάκτυλον ἢ ἐν γήρᾳ πολιοῦσθαι σπάνια γὰρ τὰ μὴ οὕτως ἔχοντα ) , τὸ δὲ ὡς ἐπ’ ἔλαττον , οἷον τὸ τὸν σκάπτοντα θησαυρῷ περιτυχεῖν , τὸ δὲ ἐπ’ ἴσης , οἷον τὸ λούσασθαι καὶ μὴ λούσασασθαι ἢ βαδίσαι καὶ μὴ βαδίσαι . καὶ περὶ μὲν τὸ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἐνδεχόμενον ἔχουσι δύο τινὰ αἴτια , ἥ τε φύσις καὶ ἡ τέχνη · τήν τε γὰρ φύσιν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ κατορθοῦσαν ὁρῶμεν ἐν τοῖς οἰκείοις ἀποτελέσμασι τὰ γὰρ τέρατα σπάνια ) καὶ τὰς τέχνας ἐνίοτε μὲν ἀποτυγχανούσας διὰ τὸ ῥευστὸν τῆς ὑποκειμένης αὐταῖς ὕλης , ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ μέντοι κατορθοῦν ἐπαγγελλομένας · οὐ γὰρ ἄν τις αὐταῖς ἐχρήσατο μὴ τοῦτο ἐπαγγελ|λομέναις · διόπερ ὅ τε ῥήτωρ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ διαβεβαιοῦται τὸν δικαστὴν πείσειν καὶ ὁ ἰατρὸς ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ τὸν ἄρρωστον ὑγιάσειν , καὶ ἕκαστος τῶν ἄλλων τεχνιτῶν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ τεύξεσθαι τοῦ οἰκείου τέλους . περὶ δὲ τὸ ἐπ’ ἔλαττον ἐνδεχόμενον δύο ταῦτα ἔχουσιν , ἥ τε τύχη καὶ τὸ αὐτόματον . διαφέρουσι δὲ ἀλλήλων , ὅτι τὸ μὲν ἀπὸ τύχης παρυφίστασθαι παὶ ἐπισυμβαίνειν παρὰ δόξαν καὶ σπανίως λέγεται τοῖς κατὰ προαίρεσιν γινομένοις , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν τοῖς τῶν ἀνθρώπων ἔργοις ἐπὶ μόνων γὰρ τῶν ἀνθρώπων ἡ προαίρεσις λέγεται , τῶν βουλεύεσθαι καὶ αἱρεῖσθαι τόδε πρὸ τοῦδε πεφυκότων , οὔτε τῶν κρειττόνων ἡμῶν βουλῆς δεομένων οὔτε τῶν ἀλόγων ζῴων βουλεύεσθαι δυναμένων ) , τὸ μὲν οὖν ἀπὸ τύχης παρυφίσταται , ὅπερ ἐλέγομεν , τοῖς κατὰ προαίρεσιν γινομένοις , τὸ δὲ ἀπὸ ταὐτομάτου τοῖς κατὰ φύσιν · εἰ μὲν γάρ τις ἡμῶν προελθὼν ἐπὶ τὸ ἐντυχεῖν τῷ φίλῳ περιτύχοι παρ’ ἐλπίδα τινὶ βιβλίον πιπράσκοντι καὶ τοῦτο ὠνήσαιτο , κατὰ τύχην λέγεται αὐτὸ ὠνήσασθαι , διότι τὸ πρίασθαι τὸ βιβλίον προαιρέσει τινὶ τῇ πρὸς τὴν πρόοδον κινησάσῃ ἡμᾶς παρυπέστη καὶ ἔξωθεν ἐπισυμβέβηκεν , οὐδεμιᾶς αὐτὸ ὡρισμένως ποιησάσης προσεχοῦς αἰτίας καὶ γὰρ ἐπὶ λουτρὸν ἀπιὼν ἐπρίατο ἄν τὸ βιβλίον καὶ εὐξόμενος ἢ θέαν τινὰ ὀψόμενος ) , εἰ δέ γε σεισμοῦ γεγονότος καὶ διαστάντος τινὸς τῆς γῆς μέρους ὕδατος ἀναρραγείη πηγὴ μὴ οὖσα πρότερον ἢ οὖσα ἀφανισθείη , οὐκ ἂν λέγοιτο ἀπὸ τύχης ἡ πηγὴ γεγονέναι ἢ ἀπολωλέναι ἀλλ’ ἐκ τοὐτομάτου . καὶ εἰ ἀπὸ μετεώρου | τινὸς κατενεχθεὶς λίθος οὕτως ἔχοι θέσεως , ὥστε εἶναι πρὸς καθέδραν , φέρε εἰπεῖν , ἐπιτήδειος , ἀπὸ ταὐτομάτου καὶ οὐκ ἀπὸ τύχης λέγεται εἶναι καθέδρα , διότι τὸ σύμ - πτωμα τοῦτο παρυπέστη οὐ προαιρέσει ἀλλὰ τῇ φυσικῇ αὐτοῦ ῥοπῇ , καθ’ ἣν ἄνωθεν ἐπὶ τὰ κάτω ἠνέχθη . περὶ δέ γε τὸ ἐπ’ ἴσης ἐνδεχόμενον ἡ προαίρεσις ἔχει μόνη , οἷον τὸ προελθεῖν ἢ μὴ προελθεῖν καὶ τὸ διαλεχθῆναι ἢ μή . καὶ τοῦτο μόνον τὸ εἶδος τοῦ ἐνδεχομένου καλεῖται ὁπότερον ἔτυχε , διότι οὐδὲν πλέον οὐδὲ ἔλαττον ἔχει κατὰ τοῦτο ἡ ὕπαρξις τῆς ἀνυπαρξίας , ἀλλ’ ὁπότερον ἔτυχε μόριον τῆς ἀντιφάσεως ὁμοίως ἐκβῆναι δυνατόν . ἀναιρῶν οὖν , ὅπερ ἐλέγομεν , τὸ ἐνδεχόμενον οὐδὲν ἄρα , φησίν , οὔτε ἔστιν οὔτε γίνεται οὔτε ἀπὸ τύχης οὔτε ὁπότερ’ ἔτυχε , τοῦτ’ ἔστιν οὐδὲν ἄρα οὔτε νῦν ἐστιν ἤδη ἐκβεβηκὸς ἢ ὡς ἐπ’ ἔλαττον ἐνδεχόμενον ἢ ὡς ἐπ’ ἴσης οὔτε ὕστερόν ποτε ἐκβήσεται . εἶτα καὶ κοινὴν ποιούμενος τὴν ἀναίρεσιν παντὸς τοῦ ἐνδεχομένου προσέθηκεν οὐδ’ ἔσται ἢ οὐκ ἔσται · ἅπαν γὰρ ἐνδεχόμενον ταύτῃ διαφέρει τοῦ τε ἀναγκαίως ἐκβαίνοντος καὶ τοῦ ἀδυνάτου , ὅτι τὸ μὲν μόνως ἔσεσθαι λέγομεν καὶ τὸ ἀδύνατον μόνως οὐκ ἔσεσθαι , τὸ δὲ ἐνδεχόμενον ἢ ἔσεσθαι ἢ μὴ ἔσεσθαι . οὐδὲν οὖν , φησίν , οὔτε ἔστιν οὔτε γίνεται τὸν τῶν ἐνδεχομένων τρόπον , ἀλλ’ ἐξ ἀνάγκης ἅπαντα καὶ οὐχ ὁπότερ’ ἔτυχεν . εἶτα ὥσπερ ἀναμιμνήσκων ἡμᾶς τῆς ἐφόδου , καθ’ ἣν ταῦτα ἔδοξε συμβαίνειν , ἐπάγει ἢ γὰρ ὁ φὰς ἀληθεύσει ἢ ὁ ἀποφάς . εἰ δὲ ὁ ἕτερος τούτων ὡρισμένως ἀληθεύσει , τῷ δὲ τὴν ἑτέραν πρότασιν τῆς ἀντιφάσεως ὡρισμένως ἀληθεύειν εἵπετο | ἡ ἀναίρεσις τοῦ ἐνδεχομένου , φανερὸν ὅτι οἰχήσεται τὸ ἐνδεχόμενον ἐκ τῶν ὄντων , τό τε ἄλλο καὶ τὸ οἷον κέντρον αὐτοῦ τὸ ὁπότερ’ ἔτυχεν , ὅπερ ἔλαβεν ἀντὶ τοὐ ἐνδεχομένου παντὸς ὁ Ἀριστοτέλης . εἰ δέ γε εἶχέ τινα ὑπόστασιν , ὁμοίως ἂν ἐγίνετο ἢ οὐκ ἐγίνετο τοῦτο γὰρ λέγομεν ὁπότερ’ ἔτυχεν ἢ εἶναι ἢ γίνεσθαι , ὅπερ οὐδὲν μᾶλλον οὕτως ἢ μὴ οὕτως ἔχει ἢ ἕξει , ἐπὶ μὲν τοῦ γεγονότος δηλονότι καὶ ἤδη ἐν ὑποστάσει ὄντος τὸ ἔχει λέγοντες ἐπὶ δὲ του γενησομένου τὸ ἕξει . Ἔτι εἰ ἔστι λευκὸν νῦν , ἀληθὲς ἦν εἰπεῖν πρότερον ὅτι ἔσται λευκόν · ὥστε ἀεὶ ἀληθὲς ἦν εἰπεῖν ὁτιοῦν τῶν γινομένων ὅτι ἔστιν ἢ ἔσται . εἰ δὲ ἀεὶ ἀληθὲς ἦν εἰπεῖν ὅτι ἔστιν ἢ ἔσται , οὐχ οἶόν τε τοῦτο μὴεἶναι οὐδὲ μὴ ἔσεσθαι ὅ δὲ μὴ οἶόν τε μὴ γενέσθαι , ἀδύνατον μὴ γενέσθαι · ὃ δὲ ἀδύνατον μὴ γενέσθαι , ἀνάγκη γενέσθαι · ἅπαντα οὖν τὰ ἐσόμενα ἀναγκαῖον γενέσθαι · οὐδὲν ἄρα ὁπότερ’ ἔτυχεν οὐδὲ ἀπὸ τύχης ἔσται · εἰ γὰρ ἀπὸ τύχης , οὐκ ἐξ ἀνάγκης . Τὰ διὰ τῶν προλαβάντων ἀσυμφανῶς εἰρημένα πρὸς κατασκευὴν τοῦ καὶ εἰς τὸν μέλλοντα χρόνον λαμβανομένας τὰς προτάσεις , περὶ ὧν ὁ λόγος , ἀφωρισμένως διαιρεῖν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , ᾧ αὐτόθεν εἵπετο μηδε - μίαν ἐν τοῖς οὖσι χώραν ἔχειν τὸ ἐνδεχόμενον , βούλεται διὰ τούτων σαφέστερον ἡμῖν παραδοῦναι μετὰ πλείονος ἐπεξεργασίας προάγων τὸν λόγον . διὸ ὥσπερ ἀπ’ ἄλλης ἀρχῆς ποιούμενος τὴν ἐπιχείρησίν φησιν · ἔτι εἰ ἔστι λευκόν τι νῦν , οἶον παιδίον ἄρτι τεχθέν , ἀληθὲς ἦν εἰπεῖν τῇ προτεραίᾳ ὅτι τεχθήσεται τῇ ἑξῆς | λευκὸν παιδίον , καὶ οὐ τῇ προτεραίᾳ μᾶλλον ἢ πρὸ οἵου δήποτε χρόνου · τίς γὰρ ἡ ἀποπλήρωσις ; ὃ δὲ ἀεὶ προλέγοντες ὅτι ἔσται ἀληθεύομεν , οὐχ οἷόν τε τοῦτο μὴ ἔσεσθαι , ὥσπερ οὐδὲ ὃ εἶναι λέγοντες ἀληθεύομεν , οἷόν τε τοῦτο μὴ εἶναι · ἀδύνατον τὸν ἄρα ἦν μὴ γενέσθαι λευκὸν παιδίον , διότι ἡ περὶ αὐτοῦ ἐν τῷ ἀπείρῳ καὶ προλαβόντι χρόνῳ γεγονυῖα πρόρρησις ἀληθής · ὃ γὰρ μὴ οἷόν τε , φησί , μὴ γενέσθαι , ἀδύνατον μὴ γενέσθαι , ὅ δὲ ἀδύνατον μὴ γενέσθαι , ἀνάγκη γενέσθαι , προάγων τὸν λόγον εἰς τὸ πάντα ἀναγκάζειν , ὅπερ ἦν αὐτῷ προκείμενον , ἐκ τῶν σαφεστέρων μὲν καὶ μᾶλλον συγχωρουμένων προτάσεων , ἴσον δὲ δυναμένων ταῖς εἰς ἃς μεταλαμβάνον · ται · τό τε γὰρ οὐχ οἷόν τε τὸ ἀδύνατον σημαίνει καὶ τὸ οὐχ οἷόν τε γενέσθαι τῷ ἀδύνατον μὴ γενέσθαι εἰς ταὐτὸν ἔρχεται , τὸ δὲ ἀδύνατον μὴ γενέσθαι τῷ ἀναγκαῖον γενέσθαι , ὥσπερ καὶ τὸ ἀδύνατον γενέσθαι τῷ ἀναγκαῖον μὴ γενέσθαι . μᾶλλον μέντοι κινούμεθα ὑπὸ τοῦ ἀδύνατον μὴ γενέσθαι ὡς ἐναργεστέρου ἤπερ ὑπὸ τοῦ ἀνάγκη γενέσθαι , διὸ καὶ ὁ ἰατρὸς εἰπὼν λόγου χάριν ὅτι ἀνάγκη φλεβοτομηθῆναι τὸν ἄρρωστον , εἴπερ βούλοιτο ὑγιασθῆναι , ὡς κατασκευαστικὸν τούτου καὶ πρὸς τὴν πειθὼ κινῆσαι μᾶλλον ὀφεῖλον προστίθησιν ‘ἀδύνατον γὰρ μὴ φλεβοτομηθέντα αὐτὸν ὑγιᾶναι᾿ . ὥστε εἰκότως , φησίν , ἐλέγομεν ἅπαντα τὰ ἐσόμενα ἀνάγκης γενέσθαι καὶ μηδὲν μήτε ἀπὸ τύχης μήτε καθ’ ἕτερον τρόπον τοῦ ενοεχομενου . ‘Pητέον δὲ πρὸς ταύτην τὴν ἐπιχείρησιν ὅτι τὸ ἐκβεβηκὸς νῦν καὶ ἤδη γεγονὸς οὐκ ἀληθὲς πρὸ τῆς ἐκβάσεως λέγειν ὅτι ἔσται πάντως λευκόν · οὐ γὰρ | ἐπειδὴ ὁ χρόνος εἰς τὸ εἶναι αὐτὸ ἀποκατέστησε , διὰ τοῦτο οἴεσθαι χρὴ ἐξ ἀναγκαίας αὐτὸ προκαταβολῆς γεγονέναι . ὥστε τῶν προλεγόντων περὶ αὐτοῦ οὐχ ὁ λέγων ὅτι ἐξ ἀνάγκης ἔσται λευκὸν ἀληθεύσει , ἀλλ’ ὁ τὸ ὅλον τοῦτο ἐνδεχομένως αὐτὸ ἐκβήσεσθαι λέγων · εἰ δὲ τοῦτο , δῆλον ὅτι δυνατὸν ἦν αὐτὸ καὶ μὴ ἐκβῆναι · οὐ γὰρ ἄν ἄλλως ἠλήθευε τὸ ἐνδεχομένως αὐτὸ ἐκβήσεσθαι . μὴ τοίνυν ἀπὸ τοῦ ἤδη ἐκβάντος τὸ ἔτι μέλλον κρινέτωσαν οἱ ταῦτα λέγοντος , ἀλλὰ φυλάττοντες αὐτὸ μήπω ἐκβεβηκὸς ζητείτωσαν εἰ ἐξ ἀνάγκης ἐκβήσεται · οὐ γὰρ ἕξουσι τοῦτο ἐπιδεῖξαι , ὡς αὐτὸς ἡμᾶς σαφῶς ἐν τοῖς ἑξῆς ὁ Ἀριστοτέλης διδάξει . Ἀλλὰ μὴν οὐδ’ ὡς οὐδέτερόν γε ἀληθὲς ἐνδέχεται λέγειν , οἷον ὅτι οὔτε ἔσται οὔτε οὐκ ἔσται · πρῶτον γὰρ οὔσης τῆς καταφάσεως ψευδοῦς ἡ ἀπόφασις οὐκ ἀληθής , καὶ ταύτης ψευδοῦς οὔσης τὴν κατάφασιν συμβαίνει μὴ ἀληθῆ εἶναι . καὶ πρὸς τούτοις εἰ ἀληθὲς εἰπεῖν ὅτι λευκὸν καὶ μέγα , δεῖ ἄμφω ὑπάρχειν εἰ δὲ ὑπάρξει εἰς αὔριον , ὑπάρξειν εἰς αὔριον . εἰ μήτε ἔσται ἔσται μήτε μὴ ἔσται αὔριον , οὐκ ἄν εἴη τὀ ὁπότερ᾿ ἔτυχεν , οἷον ναυμαχία · δέοι γὰρ ἄν μήτε γενέσθαι ναυμαχίαν αὔριον μήτε μὴ γενέσθαι . Ἐπειδὴ προείληπται μὲν πρὸς ἀναίρεσιν τοὐ ἐνδεχομένου τὸ τὰς προτάσεις , περὶ ὧν ὁ λόγος , ἀφωρισμένως διαιρεῖν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος δὸς , ἔλαβε δὲ τοῦτο διὰ τὸ μὴ δύνασθαι αὐτὰς συναληθεύειν ἀλλήλαις , ὅπερ ἐλέγετο διὰ τοῦ ἄμφω γὰρ οὐχ ὑπάρξει ἅμα ἐπὶ τοῖς τοιούτοις , ἠδύνατο δέ τις ὑποπτεύειν ὡς οὐκ ἀναγκαῖον ἡ συναληθεύειν αὐτὰς ἢ διαιρεῖν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος ἐνδέχεσθαι γὰρ καὶ συμψεύδεσθαι ) , διὰ τοῦτο νῦν προτίθεται δεῖξαι ὅτι οὐδὲ συμψεύδεσθαι δυνατὸν ταύτας τὰς προτάσεις , ὅπερ οὔτε ὀνίνησί τι τὸν οὕτως λέγειν αἱρούμενον πρὸς τὸ εἰσάγειν τὸ ἐνδεχόμενον ἀλλὰ καὶ ἄλλως ἐστὶν ἀδύνατον · δειχθή - σεται γὰρ καὶ κατ’ αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν τὸ αὐτὸ πρᾶγμα καὶ ἀναγκαίως ἐκβαῖνον καὶ ἀδύνατον ἔχον τὴν ἔκβασιν . φησὶν οὖν ὡς οὐδὲ τοῦτο ἐνδέ - χεται λέγειν ὅτι αἱ καθ’ ἕκαστα καὶ ἐνδεχόμεναι προτάσεις κατὰ τὸν μέλλοντα χρόνον συμψεύδονται ἀλλήλαις , ὅπερ ἐσήμηνε διὰ τοῦ οὐδ’ ὡς οὐδέτερόν γε ἀληθές , ἐπεὶ πρῶτον μέν , φησίν , ἀναιρήσομεν τὸ ἀξίωμα τῆς ἀντιφάσεως , ἀφ’ οὗ πάσας προάγομεν τὰς ἀποδείξεις ὡς ὄντος ἐναργεστάτου . πρὸς δὲ τούτοις συμβήσεται τὸ πρᾶγμα ἅμα μήτε ἔσεσθαι διὰ τὸ ψεύδεσθαι τὴν λέγουσαν ἔσεσθαι αὐτὸ κατάφασιν καὶ πάλιν ἔσεσθαι διὰ τὸ ψεύδεσθαι τὴν λέγουσαν μὴ ἔσεσθαι αὐτὸ ἀπόφασιν , ὥστε καὶ ἔσεσθαι αὐτὸ ἐξ ἀνάγκης καὶ μὴ ἔσεσθαι ἐξ ἀνάγκης , οὗ τί ἂν εἴη τερατωδέστερον ; ἵνα δὲ τοῦτο συναγάγῃ , ἀναμιμνήσκει πάλιν ἡμᾶς τοῦ λημματίου τοῦ λέγοντος ὅτι τῇ ἀληθεία τῶν λόγων ἡ τῶν πραγμάτων ἔκβασις ἀκολουθεῖ , καὶ οὐ κατὰ τὸν ἐνεστῶτα χρόνον μόνον ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸν μέλλοντα · εἰ γάρ τις προειπὼν ὅτι τεχθήσεται αὔριον παιδίον λευκὸν καὶ μέγα ἀληθῶς προλέγοι , δεῖ αὔριον τεχθῆναι παιδίον , ᾧ ἄμφω τὰ προειρημένα ὑπάρξει . σιωπήσας οὖν τὸ τούτων ἀκόλουθον , ὅτι καὶ τῷ ψεύδει τῶν λόγων ἕπεται τὸ τὰ πράγματα μὴ ὑπάρχειν , ὡς ἤδη πρότερον αὐτῷ παραδεδομένον , ἅμα τούτῳ τῷ θεωρήματι τὸ ἑπόμενον τῷ παραλελειμμένῳ συνάγει λέγων εἰ δὲ μήτε ἔσται μήτε μὴ ἔσται αὔριον , οὐκ ἄν εἴη τὸ ὁπότερ’ ἔτυχε , τοῦτ’ ἔστιν εἰ δὴ συμψεύδονται αἱ τοιαῦται προτάσεις , ἀναιρεθήσεται μὲν καὶ οὕτως τὸ ἐνδεχόμενον , ἀναιρεθήσεται δὲ διὰ τὸ ἅμα ἀναγκαίως τε ἐκβαίνειν τὸ πρᾶγμα καὶ ἀδύνατον ἔχειν τὴν ἔκβασιν . Τὰ μὲν δὴ συμβαίνοντα ἄτοπα ταῦτα καὶ τοιαῦτα ἕτερα , εἴπερ πάσης καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως ἢ ἐπὶ τῶν καθόλου λεγομένων ὡς καθόλου ἡ ἐπὶ τῶν καθ’ ἕκαστα ἀνάγκη τῶν ἀντικειμένων εἶναι τὴν μὲν ἀληθῆ τὴν δὲ ψευδῆ , μηδὲν δὲ ὁπότερ’ ἔτυχεν εἶναι ἐν τοῖς γινομένοις , ἀλλὰ πάντα εἶναι καὶ γίνεσθαι ἐξ ἀνάγκης · ὥστε οὔτε βουλεύεσθαι δέοι ἄν πραγματεύεσθαι , ὡς ἐὰν μὲν τοδὶ ποιήσωμεν , ἔσται τοδί , ἐὰν δὲ μὴ τοδί , οὐκ ἔσται τοδί · οὐδὲν γὰρ κωλύει καὶ εἰς μυριοστὸν ἔτος τὸν μὲν φάναι τοῦτο ἔσεσθαι τὸν δὲ μὴ φάναι , ὥστε ἐξ ἀνάγκης ἔσται ὁπότερον ἦν αὐτῶν ἀληθὲς εἰπεῖν τότε . ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τοῦτο διαφέρει , εἴ τινες εἶπον τὴν ἀντίφασιν ἢ μὴ εἶπον · δῆλον γὰρ ὅτι οὕτως ἔχει τὰ πράγματα , κἄν μὴ ὁ μὲν καταφήσῃ τιὸ δὲ ἀποφήσῃ · οὐ γὰρ διὰ τὸ καταφάναι ἢ ἀποφάναι ἔσται ἢ οὐκ ἔσται , οὐδ’ εἰς μυριοστὸν ἔτος μᾶλλον ἢ ἐν ὁποσῳοῦν χρόνῳ . ὥστε εἰ ἐν ἅπαντι χρόνῳ οὕτως εἶχεν , ὥστε τὸ ἕτερον ἀληθεύεσθαι , ἀναγκαῖον ἦν τοῦτο γενέσθαι , καὶ ἕκαστον τῶν γενομένων ἀεὶ οὕτως εἶχεν , ὥστε ἐξ ἀνάγκης γενέσθαι · ὅ τε γὰρ ἀληθῶς εἶπέ τις ὅτι ἔσται , οὐχ οἷόν τε μὴ γενέσθαι , καὶ τὸ γινόμενον ἀλη|θὲς ἦν εἰπεῖν ὅτι ἔσται . Προέκειτο μὲν ἐξ ἀρχῆς σκοπεῖν εἰ πάσης ἀντιφάσεως εἰς τὸν μέλλοντα χρόνον λαμβανομένης αἱ προτάσεις ὡρισμένως διαιροῦσι τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , δέδεικται δὲ διὰ πλειόνων ὡς ἕπεται τούτῳ τὸ ἐκποδὼν γίνεσθαι τοῦ ἐνδεχομένου τὴν φύσιν , τῶν μὲν ἐξ ἀνάγκης ἐκβαινόντων τῶν δὲ τὴν ἔκβασιν ἀδύνατον ἐχόντων , καὶ ἐφ’ ἡμῖν εἶναι μηδέν , ἅπερ δεῖ λοιπὸν ἐπιδεῖξαι ἄτοπα καὶ τῇ ἐναργείᾳ μαχόμενα . σφίγγων οὖν ἐν τούτοις τὸν πάντα λόγον ὁ Ἀριστοτέλης τοῦ τε προτεθέντος ἐξ ἀρχῆς προβλήματος ἀναμιμνήσκει καί τινα τὰ ἕπεσθαι αὐτῷ δεδειγμένα προστίθησι , καὶ ἄτοπα ταῦτα καλεῖ , καίτοι μηδέπω δείξας ὅτι ἐστὶν ἄτοπα , ταῖς τε αὐτοφυέσιν ἐννοίαις τῶν ψυχῶν ἀποχρώμενος καὶ ὡς εὐθὺς ἐπάξων τὴν κατασκευὴν τοῦ ἄτοπον εἶναι τὸν ἀναιρεῖν πειρώμενον τὸ ἐνδεχόμενον λόγον ( ὃν ἐλέγχει διχόθεν , νῦν μὲν ἐπιδεικνὺς ὅσα ἕπεται αὐτῷ ἀδύνατα , ὀλίγον δὲ ὕστερον καὶ τὰ ψευδῶς εἰλημμένα ἐν αὐτῷ διαβάλλων ) · ἔδει γὰρ αὐτό τε καθ’ αὑτὸ δεικνύναι τὸ πρᾶγμα ὅπως ἔχει φύσεως , λέγοντα ὅτι ἔστιν ἐν τοῖς οὖσι τὸ ἐνδεχόμενον πολλὰ γὰρ ἕπεται ἀδύνατα τοῖς ἀναιρεῖν αὐτὸ πειρωμένοις , καὶ ἡ ἐνάργεια δείκνυσιν αὐτὸ ὑφεστηκός ) , καὶ ἐπὶ τούτοις σαθρὸν ἐπι - δεῖξαι τὸν προειρημένον λόγον τὸν πάντα ἀναγκάζειν πειρώμενον καὶ τὸ ἐνδεχόμενον ἐκβάλλειν ἐκβάλλειν τῶν ὄντων . διὰ τούτων οὖν τέως παραδιδοὺς τὰ ἑπόμενα ἀδύνατα τοῖς ἀναιροῦσι τὸ ἐνδεχόμενον , φησὶν ὡς εἴ τις ἀξιοίη πᾶσαν ἀντίφασιν κατὰ πάν τὰ χρόνον ὁμοίως ἔχειν πρὸς τὸ διαιρεῖν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος καὶ μὴ μόνον τὰς διαγωνίους , ἃς καθόλου ὡς καθόλου καλεῖν εἴωθεν , ἀφωρισμένως ἔχειν ἀεὶ τὴν μὲν ἑτέραν τῶν προτάσεων ἀληθῆ τὴν δὲ ἑτέραν ψευδῆ κατὰ πᾶσαν ὕλην , ἀλλὰ καὶ τὰς καθ’ ἕκαστα , ᾦ ἠκολούθει τὸ ἐκποδὼν γίνεσθαι τὸ ἐνδεχόμενον , ματαιοπονίαν τῆς φύσεως κατηγορήσει βουλευτικοὺς ἡμᾶς ποιησάσης · δῆλον γὰρ ὡς εἰ μηδέν ἐστιν ἐφ’ ἡμῖν , μάτην ἐπιχειρήσομεν βουλεύεσθαι περὶ τῶν οὐκ ἐν τῇ ἐξουσίᾳ τῇ ἡμετέρᾳ κειμένων , καὶ ὅμοιόν τι ποιήσομεν τοῖς βουλευομένοις πῶς ἂν ἀνατείλαι ἢ μὴ ἀνατείλαι ὁ ἥλιος . ἀλλὰ μὴν τὸ λέγειν ὡς μάτην ἡμᾶς ἡ φύσις βουλευτικοὺς ἐποίησε παντελῶς ἄλογον · αὐτό τε γὰρ καθ’ αὑτὸ τοῦτο ἀποδέδεικται γεωμετρικαῖς , φασίν , ἀνάγκαις ὡς οὐδὲν μάτην ὑπὸ τῆς φύσεως γίνεται , καὶ ὑπὸ τῆς ἐναργείας πάσης ἀποδείξεως μᾶλλον ὁμολογεῖται . καὶ αὐτοὶ μέντοι οἱ πάντα ἀναγκάζοντες καὶ τὸ ἐνδεχόμενον ἐκποδὼν ποιοῦντες πάντως ὁμολογήσουσιν αὐτὴν πάλιν εἶναι τὴν φύσιν τὴν πάντα , ὡς αὐτοί φασιν , ὡρισμένως καὶ ἐξ ἀνάγκης μάτην δὲ οὐδὲν ποιοῦσαν ὥστε πῶς οὐ καταγέλαστον τὸ λέγειν τὴν φύσιν καὶ μηδὲν ἐν τῇ ἐξουσίᾳ τῇ ἡμετέρᾳ καταλιπεῖν καὶ ποιεῖν ἡμᾶς βουλευτικοὺς ὡς ἄν ὄντας κυρίους τοῦ πρᾶξαί τινα ἡ μὴ πρᾶξαι ; εἰ γὰρ λέγοι τις ὅτι χρῆται τῇ διανοίᾳ ὡς ὀργάνῳ πρὸς τὴν ἔκβασιν τῶν πράξεων , ἀλλ’ ἐχρῆν , φήσομεν , ὁρμᾶν ἡμᾶς αὐτόθεν ἐπὶ τὰς πράξεις , ἐφ’ ἃς ἡ φύσις κατή - πειγεν , ὥσπερ ἐπὶ τῶν ὄντως ὑπὸ φύσεως κινουμένων συμβαῖνον ὁρῶμεν ἀνενδοιάστως ἐπὶ τὰ οἰκεῖα | τέλη φερομένων . διὸ καὶ ἡμεῖς ὅταν μιμώμεθα μέθᾳ τὴν φύσιν κατὰ τέχνην τινὰ ἐνεργοῦντες , οὐ βουλευόμεθα , εἴπερ τελείαν καὶ πρόχειρον ἔχοιμεν τὴν γνῶσιν τῆς τέχνης , ὅπερ ἀνάγκη ὑπάρχειν τῷ μιμησομένῳ τὴν φύσιν . Εἰ τοίνυν πάντα ἐξ ἀνάγκης , οὔτε βουλεύεσθαι δέοι ἄν , φησίν , οὔτε πραγματεύεσθαι , τοῦτ’ ἔστι ταῖς ἀρχαῖς τῶν πράξεων ἐγχειρεῖν · οἷον εἰ διανοοίμεθα πλεῦσαι ἐξ Αἰγύπτου Ἀθήναζε , οὐ χρὴ κατελθεῖν εἰς τὸν λιμένα οὐδὲ ναῦν ζητῆσαι οὐδὲ τὰ σκευάρια ἐμβαλέσθαι · καὶ γὰρ μηδὲν τούτων πεπραχότων ἡμῶν ἀνάγκη γενέσθαι ἡμᾶς ἐν Ἀθήναις . εἶτα καὶ τρόπον , καθ’ ὃν βουλεύεσθαι εἰώθαμεν , ὑπογράφων ἡμῖν ὡς ἐὰν μὲν τοδὶ ποιήσωμεν , φησίν , ἔσταιτοδί , ἐὰν δὲ μὴ τοδί , οὐκ ἔσται τοδί · προκειμένου γὰρ φέρε τοὐ ἀπελθεῖν εἰς τόνδε τὸν τόπον , εἰς ὃν δυνατὸν καὶ διὰ νεὼς ἀπελθεῖν καὶ ὑποζυγίῳ χρώμενον , βουλευόμεθα πότερος τῶν τρόπων τῆς ἐκεῖσε ἀφίξεως ἐστιν ἡμῖν αἱρετώτερος , τὰ ἑκα - τέρῳ ἑπόμενα ἀγαθὰ ἢ φαῦλα παρατιθέντες παρ’ ἄλληλα καὶ ἀντισηκοῦντες ἀλλήλοις · ὁποτέρῳ γὰρ ἂν αὐτῶν φαίνηται ἡ μεῖζον ἀγαθὸν ἢ ἔλαττον κακὸν ἑπόμενον , ἐκεῖνο μᾶλλον αἱρούμεθα . οὕτω δέ καὶ ὁ ποιητὴς τὸν Ἀχιλλέα φησὶν εἰδέναι ὅτι μένων μὲν ἐν τῇ Τροίᾳ καὶ πολεμῶν ὀλιγο - χρόνιος ἔσται καὶ εὐκλεής , ἀναχωρῶν δὲ τοῦ πολέμου καὶ τὴν ἐν τῇ πατρίδι διατριβὴν ἀγαπῶν πολυχρόνιος μὲν ἀκλεὴς δέ , καὶ προτιμῆσαι τὴν εὔκλειαν τοῦ εἰς γῆρας ἐλθεῖν . εἶτα πάλιν ἀναμνήσας ἡμᾶς τῆς ἐπιχειρή - σεως τῆς ἀναιρεῖν δοκούσης τὸ ἐνδεχόμενον ( λέγω δὴ τοῦ δύο τινῶν προλεγόντων ἀντίφασιν τὸν ι ἕτερον ὡρισμένως ἀληθεύειν καὶ διὰ τοῦτο ἐκβαίνειν τὸ ὑπ’ ἐκείνου λεγόμενον ) , ὅπερ ἄν τις ἀπερισκέπτως εἶπεν ἐλέγχειν οἰόμενος τὴν ἐπιχείρησιν τῷ λέγειν ’ ἀλλ’ οὐδὲν γέγονε τοιοῦτον οὐδὲ προεῖπέ τις περὶ τοῦ πράγματος ὡς ἐκβησομένου , ἵνα καὶ ἀληθεύειν ἐκεῖνον συγχωρήσαντες ἀναγκαίως φῶμεν τὸ πρᾶγμα ὀ͂κβὀβrικσ̓́ναι’ , τοῦτο θεὶς διαβάλλει καὶ δείκνυσιν οὐκ ὀρθῶς λεγόμενον · οὐ γὰρ διὰ τὸ ἀλη - θεῦσαι τοὺς πρὸ τῆς ἐκβάσεως τοῦ πράγματος εἰπόντας αὐτὸ ἐκβήσεσθαι φήσομεν ἐκβαίνειν τὸ πρᾶγμα , ἀλλ’ ἔμπαλιν διὰ τὴν τοῦ πράγματος φύσιν ἀληθὴς ὁ περὶ αὐτοῦ λεγόμενος λόγος · ὡς γὰρ εἴρηται καὶ ἐν Κατηγορίαις , εἰ καὶ ἀντιστρέφουσι ταῦτα πρὸς ἄλληλα , ἥ τε τοῦ πράγματος φύσις καὶ ὁ ἀληθὴς περὶ αὐτοῦ λόγος , ἀλλ’ οὐχ ὁ λόγος τῷ πράγματι τοῦ εἶναι αἴτιος ἀλλ’ ἡ τοῦ πράγματος ὕπαρξις τοῦ ἀληθεύειν τὸν λόγον αἰτία · ὥστε εἰ μηδὲν ἔλαττον ἔχει τοῦ πράγματος ἡ ἔκβασις διὰ τὸ μὴ κατ’ ἐνέργειαν προειρῆσθαι τὸν ἐκβήσεσθαι αὐτὸ ἀποφαινόμενον λόγον , πᾶσαι αἱ περὶ τῶν ἐνδεχομένως γινομένων πρὸ τῆς ἐκβάσεως λεγόμεναι προρρήσεις , εἴτε κατ’ ἐνέργειαν εἴτε κατὰ δύναμιν , ἀληθεῖς ἔσονται . τούτου δὲ οὕτως ἔχοντος ἀναγκαίως ἐκβέβηκεν ἕκαστον αὐτῶν , καὶ οὐκ ἐνεδέχετο αὐτὸ μὴ ἐκβῆναι . Εἰ δὴ ταῦτα ἀδύνατα · ὁρῶμεν γὰρ ὅτι ἀρχή ἐστι τῶν ἐσομένων καὶ ἀπὸ τοῦ βουλεύεσθαι καὶ ἀπὸ τοῦ πρᾶξαί τι , καὶ ὅλως ὅτι ἔστιν ἐν τοῖς μὴ ἀεὶ ἐνεργοῦσι τὸ δυνατὸν εἰνὶ καὶ μὴ ὁμοίως · ἐν οἷς ἄμφω ἐνδέχεται καὶ τὸ εἶναι καὶ τὸ μὴ εἶναι , ὥστε καὶ τὸ γενέσθαι | καὶ τὸ μὴ γενέσθαι . καὶ πολλὰ ἡμῖν δῆλά ἐστιν οὕτως ἔχοντα , οἷον ὅτι τοῦτο τὸ ἱμάτιον δυνατόν ἐστι διατμηθῆναι , καὶ οὐ διατμηθήσεται ἀλλ’ ἔμπροσθεν κατατριβήσεται . ὁμοίως δὲ καὶ τὸ μὴ διατμηθῆναι δυνατόν · οὐ γὰρ ἄν ὑπῆρχε τὸ ἔμπροσθεν αὐτὸ κατατριβῆναι , εἴγε μὴ δυνατὸν ἦν τὸ μὴ διατμηθῆναι . ὥστε καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων γενέσεων , ὅσαι κατὰ δύναμιν λέγονται τὴν τοιαύτην . φανερὸν οὖν ὅτι οὐχ ἅπαντα ἐξανάγκης οὔτε ἔστιν οὔτε γίνεται , οὔτε γίνεται , ἀλλὰ τὰ μὲν ὁπότερ’ ἔτυχε , καὶ οὐδὲν μᾶλλον ἡ κατάφασις ἢ ἡ ἀπόφασις ἀληθής , τὰ δὲ μᾶλλον μὲν καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ θάτερον , οὐ μὴν ἀλλ’ ἐνδέχεται γενέσθαι καὶ θάτερον , θάτερον δὲ μή . Παραδοὺς ἡμῖν διὰ τῶν προλαβόντων ὅσα ἕπεται ἀδύνατα τοῖς ἀναιροῦσι τὸ ἐνδεχόμενον , ὅτι τὸ μάτην βουλεύεσθαι μάτην ἐγχειρεῖν ὅλως ταῖς πράξεσι καὶ ὅσα τούτοις ἐστὶν ἀκόλουθα , οἷον τὸ μάτην αἰτιᾶσθαί τινας ὡς συμπράττοντας ἡμῖν ἢ ἀντιπράττοντας , μάτην ἐπαινεῖν τινας ὡς ἀγαθοὺς ἢ ψέγειν ὡς κακούς , καὶ ὀνόματα κενὰ εἷναι τὰ πολυθρύλλητα ταῦτα , τὴν ἀρετὴν καὶ τὴν κακίαν ποῦ γὰρ οἷόν τε ταῦτα χώραν ἔχειν , μηδενὸς ὄντος ἐφ’ ἡμῖν ἀλλ’ ἐξ ἀνάγκης ἡμῶν , ὡς ὁ ἐκείνων λόγος , ἐπὶ τὸ τάδε τινὰ πράττειν ἀγομένων ; ἅπερ δηλονότι καὶ ἐναργῶς ἄλογα καὶ τὸν ὅλον τῶν ἀνθρώπων ἄρδην ἀνατρέπει βίον ) , προτίθεται διὰ τούτων καὶ ἐπ’ εὐθείας ἐξ αὐτῆς τῆς ἐναργείας τῶν πραγμάτων ἐπιδεῖξαι ὅτι τε ἔστιν ἐν τοῖς οὖσι τὸ ἐνδεχόμενον καὶ ἐν τίσιν ἐστίν , ὅτι οὐκ ἐν τοῖς ἀιδίοις ἀλλ’ ἐν μόνοις τοῖς ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ τὸ εἶναι ἔχουσιν . ὅτι μὲν οὖν τό τε βουλεύεσθαι μεγάλην ἔχει πρὸς τὰς πράξεις δύναμιν καὶ πολλά ἐστιν ἐφ’ ἡμῖν τῶν ὄντων , ἃ οὐκ ἄν ἐπράχθη μὴ βουλευσαμένων ἡμῶν καὶ ταῖς ὁδοῖς τῆς ἐκβάσεως αὐτῶν ἐγκεχειρηκότων , δείκνυσιν ἀπὸ τοῦ κατὰ τὸ ἱμάτιον παραδείγματος , ὃ ἐφ’ ἡμῖν ἐστιν ἢ διατεμεῖν ἢ σῶον ἐᾶσαι καὶ ἀδιάτμητον , ἄχρις ἄν ἢ ἐν χρήσει ὂν καὶ φορούμενον κατατριβῇ ἢ καὶ ἄνευ χρήσεως κείμενον ὑπὸ τοῦ χρόνου κατασαπῇ . δῆλον δὲ ὅτι καὶ ἐπ’ ἄλλων πολλάκις μυρίων οἱ αὐτοὶ ἁρμόσουσι λόγοι · ὥστε φανερὸν ὅτι πάντων τῶν οὕτω γινομένων κυρίους ἡμᾶς ἐποίησεν ἡ φύσις . ἅπερ ἐνδεικνύμενος ὁ Ἀριστοτέλης εἶπεν ὅτι ἀρχή ἐστι τῶν ἐσομένων καὶ ἀπὸ τοῦ βουλεύεσθαι καὶ ἀπὸ τοῦ πρᾶξαί τι , τῷ μὲν ὀνόματι τοῦ ἐσομένου ἐπὶ τοῦ μήπω μὲν ἐκβεβηκότος δυναμένου δὲ ἐκβῆναι , εἰ μή τι κωλύσοι , κοινότερον νῦν χρησάμενος , διὰ δὲ τοῦ πρᾶξαί τι δηλῶν τὸ ταῖς ἀρχαῖς ἐγχειρῆσαι τῆς πράξεως , ὅπερ πρότερον ἐκάλει πραγματεύεσθαι . ’Ev τίσι δὲ τῶν ὄντων ἔχει τὴν ὑπόστασιν τὸ ἐνδεχόμενον , συντόμως ἐδίδαξεν εἰπὼν ὅτι ἐν τοῖς μὴ ἀεὶ ἐνεργοῦσι , ταὐτὸν δ’ εἰπεῖν τοῖς ποτὲ μὲν οὖσι ποτὲ δὲ μὴ οὖσι · ταῦτα γὰρ μεταξὺ ὄντα τῶν τε ἀεὶ ὄντων καὶ τῶν ἀεὶ μὴ ὄντων ὡς μὲν ἐνεργοῦντα ὅλως διαφέροι ἂν τῶν ἀεὶ μὴ ὄντων , ὡς δὲ μὴ ἀεὶ ἐνεργοῦντα διαφέροι ἄν τῶν ἀεὶ ὄντων τε καὶ ἐνεργούντων . ποῖα δέ ἐστι τὰ μὴ ἀεὶ ἐνεργοῦντα , πάλιν συντόμως ἐδίαξεν εἰπὼν ἐν οἶς ἄμφω ἐνδέχεται καὶ τὸ εἶναι καὶ τὸ μὴ εἶναι , τοῦτ’ ἔστι τοῖς ἐν γενέσει | καὶ φθορᾷ · οὔτε γὰρ τῶν ἀεὶ μὴ ὄντων τι δύναταί ποτε ἐνεργεῖν πῶς γὰρ ὃ μηδὲ τὴν ἀρχὴν τοῦ εἶναι πέφυκε μετέχειν ; ) οὕτε τῶν ἀεὶ ὄντων τι δύναταί ποτε μὴ ἐνεργεῖν εἰ γάρ ἐστιν ἀεὶ ὄν , δῆλον ὡς ἀεὶ τέλειόν ἐστι καὶ τὴν οὐσίαν τὴν ἑαυτοῦ κατὰ φύσιν ἔχον οὐ γὰρ ἄν ἄλλως ἠδύνατο εἶναι ἀίδιον ) , τοιοῦτον δὲ ὂν ἕξει τινὰ πάντως οὐσιώδη ἐνέργειαν , καθ’ ἣν ἀεὶ ἐνεργεῖν αὐτὸ ἀναγκαῖον , ἵνα μὴ καὶ ὁντιναοῦν χρόνον ἀνενέργητον μένον ματαίαν δεικνύῃ τὴν ἑαυτοῦ φύσιν καὶ αὐτὸ τηνάλλως ἐγκαταλέγηται τοῖς οὖσιν . ὥστε εἰκότως τὰ ποτὲ μὲν ὄντα ποτὲ δὲ μὴ ὄντα τῶν ὄντων ἐχαρακτήρισεν ἀπὸ τοῦ μὴ ἀεὶ ἐνεργεῖν . πᾶσι μὲν οὖν τοῖς ἐνδεχομένοις τοῦτο ὑπάρχει τὸ δύνασθαι καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι · ὥστε καὶ πρὸ τῆς ἐκβάσεως αὐτῶν ὑπάρξει αὐτοῖς τὸ δύνασθαι καὶ γενέσθαι καὶ μὴ γενέσθαι . ἀλλὰ τὰ μὲν αὐτῶν ὁμοίως ἔχει πρός τε τὸ εἷναι καὶ πρὸς τὸ μὴ εἶναι , διὸ καὶ πρὸς τὸ γενέσθαι καὶ τὸ μὴ γενέσθαι , ὅσα ἐπὶ τῇ προαιρέσει κεῖται τῇ ἡμετέρᾳ καὶ καλεῖται ὁπότερ’ ἔτυχε , τὰ δὲ ἀποκλίνει μᾶλλον ἢ πρὸς τὸ εἶναι καὶ γενέσθαι καὶ λέγεται ὡς ἐπὶ τὸ πολύ , ἢ πρὸς τὸ μὴ εἶναι μηδὲ γενέσθαι καὶ λέγεται ὡς ἐπ’ ἔλαττον , ἅπερ ἀμφότερα κοινῶς σημῆναι βουληθεὶς εἶπε τὰ δὲ μᾶλλον μὲν καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ θάτερον , οὐ μὴν ἀλλ’ ἐνδέχεται γενέσθαι καὶ θάτερον , θάτερον δὲ μή · ἔχει γὰρ τὸ μὲν οὕτως λεγόμενον ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ τὴν μὲν ἔκβασιν αὐτὸ τοῦτο ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ , ἐνδεχόμενον μέντοι καὶ τὸ μὴ ἐκβῆναι , εἰ καὶ σπανιώτερον τοῦ ἐκβῆναι , τὸ δὲ ἐπ’ ἔλαττον τὸ μὲν μὴ ἐκβαίνειν | ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ , ἐνδεχόμενον μέντοι καὶ τὸ ἐκβαίνειν , εἰ καὶ 121v σπανιώτερον τοῦ μὴ ἐκβαίνειν . ἐπιτρέπων οὖν ἡμῖν τὸ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ θάτερον , τοῦ τε εἶναι δηλονότι καὶ τοῦ μὴ εἶναι , καὶ τὸ τούτῳ ἀντικείμενον καὶ ἐπ’ ἔλαττον , ὃ καὶ αὐτὸ προσηγόρευσε θάτερον , μεθαρμόζειν ὡς ἄν ἐθέλωμεν πρός τε τὸ εἶναι καὶ τὸ μὴ εἶναι , διὰ τῶν αὐτῶν λεξειδίων περιέλαβε τὰ πλεῖστον ἀλλήλων διεστηκότα σημαινόμενα τοῦ ἐνδεχομένου , τό τε ἐπὶ τὸ πολὺ καὶ τὸ ἐπ᾿ ἔλαττον . δῆλον δὲ ὅτι καὶ τοῖς πράγμασιν ὁμοίως ἔχουσιν αἱ περὶ αὐτῶν ἀποφάνσεις κατὰ τὸ ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι . Τὸ μὲν οὖν εἶναι τὸ ὃν ὅταν ᾖ , καὶ τὸ μὴ ὂν ὅταν μὴ ᾖ , ἀνάγκη · οὐ μέντοι οὔτε τὸ ὂν ἅπαν ἀνάγκη εἶναι οὔτε τὸ μὴ ὂν ἀνάγκη μὴ εἶναι · οὐ γὰρ ταὐτόν ἐστιν τὸ ὂν ἅπαν εἴναι ἐξ ἀνάγκης ὅτε ἐστί , καὶ τὸ ἀπλῶς εἶναι ἐξ ἀνάγκης . ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ μὴ ὄντος . καὶ ἐπὶ τῆς ἀντιφάσεως ὁ αὐτὸς λόγος · εἶναι μὲν ἢ μὴ εἶναι ἅπαν ἀνάγκη , καὶ ἔσεσθαί γε ἢ μή · οὐ μέντοι διελόντα γε εἰπεῖν θάτερον ἀναγκαῖον . λέγω δὲ οἷον ἀνάγκη μὲν ἔσεσθαι ναυμαχίαν αὔριον ἢ μὴ ἔσεσθαι , οὐ μέντοι γενέσθαι ναυμαχίαν αὔριον ἀναγκαῖον οὐδὲ μὴ γενέσθαι , γενέσθαι μέντοι ἢ μὴ γενέσθαι ἀναγκαῖον . ὥστε ἐπεὶ ὁμοίως οἱ λόγοι ἀληθεῖς ὥσπερ τὰ πράγματα , δῆλον ὅτι ὅσα οὕτως ἔχει ὥστε ὁπότερ᾿ ἔτυχεν εἶναι καὶ τὰ τὰ ἐναντία ἐνδέχεσθαι , ἀνάγκη ὁμοίως ἔχειν καὶ τὴν ἀντίφασιν . ὅπερ συμβαίνει ἐπὶ τιῖς μὴ ἀεὶ οὖσιν ἢ μὴ ἀεὶ μὴ οὖσι · τούτων γὰρ ἀνάγκη μὲν θάτερον μόριον τῆς ἀντιφάσεως ἀληθὲς εἶναι ἢ ψεῦδος , οὐ μέντοι | τόδε ἢ τόδε ἀλλ’ ὁπότερ’ ἔτυχε , καὶ μᾶλλον μὲν ἀληθῆ τὴν ἑτέραν , οὐ μέντοι ἤδη ἀληθῆ ἢ ψευδῆ . ὥστε δῆλον ὅτι οὐκ ἀνάγκη πάσης καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως τῶν ἀντικειμένων τὴν μὲν ἀληθῆ τὴν δὲ ψευδῆ εἶναι · οὐ γὰρ ὥσπερ ἐπὶ τῶν ὄντων , οὕτως ἔχει καὶ ἐπὶ τῶ·ν μὴ ὄντων μὲν δυνατῶν δὲ εἶναι , ἀλλ’ ὥσπερ εἴρηται . Πρόκειται μὲν ἐν τούτοις αὐτὸν λοιπὸν τὸν λόγον τὸν ἀναιρεῖν δοκοῦντα τὸ ἐνδεχόμενον σαθρὸν ἐπιδεῖξαι καὶ μηδὲν ἀναγκαῖον συνάγοντα , προῄει δὲ οὗτος ἐκ τῶν ἤδη ἐκβεβηκότων ἀξιῶν κρίνεσθαι τὰ ἔτι μέλλοντα · λαβὼν γὰρ ὡς εἰ ἔστι τι νῦν λευκόν , ἀνάγκη ἀληθεύειν τὸν αὐτὸ τοῦτο λέγοντα περὶ αὐτοῦ ὅτι ἔστι λευκόν , καὶ οὐ νῦν μόνον ἀλλὰ καὶ ἐν ἅπαντι τῷ πρόσθεν χρόνῳ ἀληθὲς ἢν προλέγειν ὅτι ἔσται λευκόν ὡς οὐδὲν τοῦτο ἐκείνου διαφέρον ) , καὶ ὅτι ὅπερ ἐν παντὶ τῷ πρόσθεν χρόνῳ ἀληθὲς ἦν εἰπεῖν ὅτι ἔσται λευκὸν ἀνάγκη γενέσθαι , συνάγειν ἠξίου τὸ πάντα ἐξ ἀνά - γκης γίνεσθαι τὰ γινόμενα . πρὸς τοῦτον τοίνυν τὸν λόγον ἐνιστάμενος διὰ τούτων ὁ Ἀριστοτέλης πάνυ τεχνικῶς , πρὶν διελέσθαι τὰς εἰς τὸν μέλλοντα χρόνον γινομένας ἀποφάνσεις , πῶς μὲν ἔχουσι τὸ ἐξ ἀνάγκης ἀληθεύειν πῶς δὲ οὐκ ἔχουσι , διορίζεται πρότερον περὶ τῶν κατὰ τὸν ἐνεστῶτα χρόνον γινομένων , καὶ τὴν διαφορὰν αὐτῶν ἀπὸ τῆς φύσεως τῶν πραγμάτων λαμβάνων , ἐπειδὴ χρὴ τὸν ἀληθεύοντα λόγον συνᾴδειν ἐξ ἀνάγκης τῷ πράγματι περὶ οὗ ἀποφαίνεται , διττὸν εἶναί φησι τὸ ἀναγκαῖον , τὸ μὲν τὸ ἀπλῶς καὶ κυρίως λεγόμενον , ὅπερ ἐστὶ | τὸ ἀεὶ ὑπάρχον τῷ ὑποκειμένῳ ὡς οὐδὲ ὑφεστάναι χωρὶς αὐτοῦ δυναμένῳ τοῦ ἀεὶ ἤτοι κατὰ τὸν ἄπειρον χρόνον λαμβανομένου ὡς ἐπὶ τῶν ἀιδίων , οἷον ὅταν λέγωμεν ἐξ ἀνάγκης κινεῖσθαι τὸν ἥλιον ἢ τοῦ τριγώνου τὰς γωνίας δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας εἶναι , ἢ ἕως ἄν ὑπάρχῃ τὸ ὑποκείμενον , ὡς ὅταν εἴπωμεν ἐξ ἀνάγκης τόδε τὸ πῦρ θερμὸν εἶναι ἢ τὸν Σωκράτην ζῷον εἶναι ) , τὸ δὲ οὐ τοιοῦτον ἀλλὰ μετὰ μὲν προσδιορισμοῦ τοῦ ἕως ἄν ᾖ τὸ κατηγορούμενον ὑπὸ τοῦ λέγοντος οὕτως αὐτὸ ἔχειν ἀληθεῦον , ἀπλῶς δὲ οὐκέτι , εἴτε ἀίδιον εἴη τὸ ὑποκείμενον εἴτε φθαρτόν · τὸ γὰρ ἐξ ἀνάγκης ἐπιπροσθεῖσθαι ὑπὸ τοῦ νέφους ἢ τῆς σελήνης τὸν ἥλιον , ἕως ἄν ἐπιπροσθῆται , ἀληθές , ἁπλῶς δὲ οὐκέτι , καὶ τὸ ἐξ ἀνάγκης καθέζεσθαί ἴσε ἢ βαδίζειν , ἕως ἄν τι τούτων ὑπάρχῃ σοι , ἀληθές , ἁπλῶς δὲ οὐκέτι · οὔτε γὰρ ἀεὶ βαδίζομεν ἢ καθεζόμεθα , οὔτε μὴν ἕως ἄν τοῦ εἶναι μετέχωμεν . ὁ δὲ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τοῦ ἐξ ἀνάγκης μὴ ὄντος · καὶ γὰρ τοῦτο διττόν , τὸ μὲν ἁπλῶς οἷον τὸ μὴ εἶναι τὴν διάμετρον σύμμετρον τῇ πλευρᾷ ἢ τὸ μὴ παύεσθαι τῆς κινήσεως τὸν ἥλιον ἢ τὸ μὴ εἶναι τόδε τὸ πῦρ ψυχρόν ) , τὸ δὲ ἕως ἄν μὴ ᾖ τὸ κατηγορούμενον , οἷον τὸ ἐξ ἀνάγκης μὴ βαδίζειν , ὅταν μὴ βαδίζῃς · οὐ γὰρ ἀπλῶς τοῦτο ἀληθές , ἀλλ’ ἕως ἄν μὴ βαδίζῃς , ἐπειδὴ ἀδύνατον τὸν μὴ βαδίζοντα ὅτε μὴ βαδίζει ἅμα καὶ βαδίζειν . καὶ ἔχεις ἐν τούτοις τὴν κατὰ τὰς ὕλας διαφορὰν τῶν προτάσεων παραδεδομένην · τὸ μὲν γὰρ ἀπλῶς ὂν τὸ ἀναγκαῖον σημαίνει , τὸ δ’ ἀπλῶς μὴ ὂν τὸ ἀδύνατον , τὸ δὲ ἔστ’ ἄν ᾖ τὸ κα|τηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ ὂν καὶ ἔστ’ ἄν μὴ ᾖ μὴ ὂν τὸ ἐνδεχόμενον . Ταῦτα διελόμενος ὁ Ἀριστοτέλης παραπλησίως τοῖς ἐπὶ τῶν ὄντων εἰρημένοις ἔχειν φησὶ τὸ ἀναγκαῖον τὴν ἐν τοῖς λόγοις ἀλήθειαν τοὺς μὲν γὰρ αὐτῶν ἐξ ἀνάγκης ἀληθεύειν κατὰ τὸ ἁπλῶς λεγόμενον ἀναγκαῖον ἐφ’ οἵων ἂν λέγωνται πραγμάτων , εἴτε ἀιδίων εἴτε φθαρτῶν εἴτε ὄντων εἴτε μὴ ὄντων , ὡς τοὺς κατὰ τὴν ὅλην ἀντίφασιν προφερομένους , οἷον ὅτι Σωκράτης ἢ βαδίζει ἢ οὐ βαδίζει τὸ γὰρ ὅλον τοῦτο ἀνάγκη εἶναι ἀληθὲς οὐ μόνον ὄντος ἀλλὰ καὶ μὴ ὄντος Σωκράτους ) καὶ ὅτι τὸ πῦρ ἢ θερμὸν ἢ . οὐ θερμόν , εἰ καὶ συμβαίνει ἐπὶ τῶν τοιούτων διὰ τὴν τοῦ πράγματος φύσιν θάτερον μόριον τῆς ἀντιφάσεως ἀφωρισμένως ἀληθεύειν , καὶ οὐ τὴν ὅλην ἀντίφασιν μόνον . τοὺς μὲν οὖν τῶν λόγων οὕτως ἔχειν φησὶ τὸ ἐξ ἀνάγκης ἀληθεύειν κατὰ τὸ ἀπλῶς ἀναγκαῖον , τοὺς δὲ κατὰ τὸν ἕτερον τρόπον , ἕως ἂν ὑπάρχῃ ἢ μὴ ὑπάρχῃ τὸ κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ , ὡς τὸ ἐξ ἀνάγκης βαδίζειν ἢ ἐξ ἀνάγκης μὴ βαδίζειν τὸν Σωκράτην · οὕτως γὰρ ἀνάγκη τὸ ἀληθὲς ἔχειν τοὺς λόγους , ὅπερ φησὶν ὁ Ἀριστοτέλης , ὡς ἔχει φύσεως τὰ ὑπ’ αὐτῶν σημαινόμενα πράγματα , ἐπεὶ καὶ εἰσὶν ἐξηγηταὶ τῶν πραγμάτων οἱ λόγοι καὶ διὰ τοῦτο μιμοῦνται αὐτῶν τὴν φύσιν , ὡς πρὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ὁ Πλατῶν ἡμᾶς ἐδίδαξεν . Ἀλλὰ τί ταῦτα φαίης ἄν πρὸς τὸ προκείμενον καὶ πῶς διὰ τούτων σαλεύεται ὁ ἀναιρεῖν δοκῶν τὸ ἐνδεχόμενον λόγος ; ὅτι , φήσω , εἰ μὲν πᾶς λόγος εἶχε τὸ ἐξ ἀνάγκης ἀληθεύειν κατὰ τὸ ἀπλῶς ἀναγκαῖον , | εἰκότως ἐλάμβανον οἱ ἀναιροῦντες τὸ ἐνδεχόμενον ἐκ τοὐ ὁρᾶν ἐξ ἀνάγκης ἀληθεύοντας τοὺς λόγους τοὺς οἰκείους τῇ ἐκβάσει τῶν πραγμάτων περὶ τῶν ἤδη ἐκβεβηκότων ἀποφαινομένους ὅτι καὶ οἱ πρὸ τῆς ἐκβάσεως αὐτῶν διαβεβαιούμενοι ἐκβήσεσθαι αὐτὰ τὸ ἀληθὲς ἐξ ἀνάγκης ἔχουσι , καὶ οὕτως τῷ ὄντι συνέβαινεν ἀναιρεῖσθαι τὸ ἐνδεχόμενον . ἐπεὶ δὲ τοῦτο τῇ μὲν ὅλῃ ἀντιφάσει , ὥσπερ ἐλέγομεν , ὑπάρχει , τοῖς δὲ μέρεσιν αὐτῆς , ἐφ’ ὧν τὸ κατηγορούμενον ποτὲ μὲν ὑπάρχει τῷ ὑποκειμένῳ ποτὲ δὲ οὐχ ὑπάρχει , οὐκέτι , δῆλον ὅτι οὐ συνάγουσιν ὅπερ προτίθενται · οἷον , ὅπερ αὐτός φησιν , ἀνάγκη πάντως αὔριον ἢ γενέσθαι ἢ μὴ γενέσθαι ναυμαχίαν , οὐ μέντοι διελόντες καὶ τὸ ἕτερον μόνον μόριον τῆς ἀντιφάσεως εἰπόντες ἀσφαλῶς ἀποφανούμεθα ὅτι ἔσται πάντως ἢ οὐκ ἔσται πάντως . δῆλον ἄρα ὅτι ἀνάγκη τοὺς περὶ τῶν ἐνδεχομένων ἀποφαινομένους λόγους ὅπερ ἐσήμηνε τῇ ἀναιρέσει τῶν ἄκρων , τοῦ ἀναγκαίου λέγω καὶ τοῦ ἀδυνάτου , ὧν τὸ μὲν ἐκάλεσεν ἀεὶ ὂν τὸ δὲ ἀεὶ μὴ ὄν ) μὴ πάντως ἔχειν τὸ ἕτερον μόριον τῆς ἀντιφάσεως ἀφωρισμένως ἀληθεῦον , ὅπερ ἦν τὸ ἐξ ἀρχῆς ἡμῖν εἰς ἐπίσκεψιν προκείμενον , ἀλλ’ ἤτοι ἄμφω ὁμοίως δεκτικὰ ψεύδους τε καὶ ἀληθείας , ὡς τὰ περὶ τῶν ὁπότερ’ ἔτυχεν ἐνδεχομένων ἀποφαινόμενα , ἢ τὸ μὲν ἕτερον μᾶλλον ἀληθεύειν πεφυκὸς τὸ δὲ ἕτερον ψεύδεσθαι μᾶλλον , οὔτε μέντοι τὸ ἀληθεῦον ἀεὶ ἀληθεῦον οὔτε τὸ ψευδόμενον ἀεὶ ψευδόμενον , ὅπερ ἐσήμηνε διὰ τοῦ οὐ μέντοι ἤδη ἀληθῆ ἢ ψευδῆ . δῆλον δὲ ὅτι ἐπὶ μὲν τοῦ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ | λεγομένου ἡ κατάφασίς ἐστιν ἡ μᾶλλον ἀληθής , ἐπὶ δὲ τοῦ ὡς ἐπ’ ἔλαττον ἡ ἀπόφασις . ἐπεὶ δέ ἐστί τι κατά τινος ἡ κατάφασις σημαίνουσα , τοῦτο δέ ἐστιν ἢ ὄνομα ἢ τὸ ἀνώνυμον , ἓν δὲ δεῖ εἶναι καὶ καθ’ ἑνὸς τὸ ἐν τῇ καταφάσει τὸ δὲ ὄνομα εἴρηται καὶ τὸ ἀνώνυμον πρότερον · τὸ γὰρ οὐκ ἄνθρωπος ὄνομα μὲν οὐ λέγω , ἀλλ’ ἀόριστον ὄνομα · ἓν γάρ πως σημαίνει τὸ ἀόριστον ὄνομα , ὥσπερ καὶ τὸ οὐχ ὑγιαίνει οὐ ῥῆμα λέγω , ἀλλ’ ἀόριστον ) , ἔσται πᾶσα κατάφασις ἡ ἐξ ὀνόματος καὶ ῥήματος ἢ ἐξ ἀορίστου ὀνόματος καὶ ῥήματος · ἄνευ δὲ βήματος οὐδεμία κατάφασις οὐδὲ ἀπόφασις τὸ γὰρ ἔστιν ἢ ἦν ἢ γίνεται ἢ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα ῥήματα ἐκ τῶν κειμένων ἐστί · προσσημαίνει γὰρ χρόνον . ὥστε πρώτη κατάφασις καὶ ἀπόφασις τὸ ἔστιν ἄνθρωπος — οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος , εἶτα ἔστιν οὐκ ἄνθρωπος — οὐκ ἔστιν οὐκ ἄνθρωπος , πάλιν ἔστι πᾶς ἄνθρωπος — οὐκ ἔστι πᾶς ἄνθρωπος , ἔστι πᾶς οὐκ ἄνθρωπος — οὐκ ἔστι πᾶς οὐκ ἄνθρωπος . καὶ ἐπὶ τῶν ἐκτὸς δὲ χρόνων ὁ αὐτὸς λόγος . Παντοδαπῶς λεπτουργήσας τὴν διδασκαλίαν τῶν ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου προτάσεων ὡς ὡρισμένου ὄντος τοῦ ὑποκειμένου , προστί - θησι διὰ τούτων ὅτι ὅσαι εἰσὶν ἐκεῖναι τὸν ἀριθμόν , τοσαύτας ἑτέρας ἀνάγκη γίνεσθαι προστάσεις ἐξ ὑποκειμένου πάλιν καὶ κατηγορουμένου , ἀλλ’ οὐκέτι ὡρισμένου ὄντος τοῦ ὑποκειμένου ἀλλ’ ἀορίστου . ὁ μὲν οὖν ὑπο - κείμενος ἢ ὡρισμένος ἢ ἀόριστος λαμβανόμενος τοῦ αὐτοῦ κατηγορουμένου ὄντος διάφορα ποιήσει καταφάσεων τε | καὶ ἀποφάσεων εἴδη , ὁ δέ γε κατηγορούμενος ποτὲ μὲν ὡρισμένος ποτὲ δὲ ἀόριστος ληφθεὶς τοῦ αὐτοῦ ὑποκειμένου μένοντος οὔτε καταφάσεις διαφόρους οὔτε ἀποφάσεις ποιήσει · φανερὸν γὰρ ὅτι ὡρισμένου μὲν αὐτοῦ ὄντος ἀνάγκη καταφατικὴν εἶναι τὴν πρότασιν , ἀορίστου δὲ ἀποφατικὴν ἢ ἰσοδυναμοῦσαν ἀποφάσει , ἐπὶ μὲν τῶν καθ’ ἕκαστα πάντως ἀπόφασιν τὴν ἀντιφάσκουσαν πρὸς τὴν κατά · φασιν , ἐπὶ δὲ τῶν ἀδιορίστων πάντως μὲν πάλιν ἀπόφασιν , ἀλλ’ οὐ πάντως τὴν ἀντιφάσκουσαν πρὸς τὴν κατάφασιν ἀλλ’ ἐνίοτε καὶ συνᾴδειν αὐτῇ δυναμένην , ἐπὶ δὲ τῶν διωρισμένων οὐκέτι μὲν οὐδὲ καθαρῶς κατά γε τὴν λέξιν ἀπόφασιν ἀλλὰ ταὐτὸν τῇ καθαρῶς ἀποφάσει δυναμένην , πάλιν δὲ ἐπὶ μὲν τῶν κατὰ μέρος ἢ τὴν ἀντιφάσκουσαν ἢ τὴν συνᾴδουσαν , ὡς ἐπὶ τῶν ἀδιορίστων , ἐπὶ δὲ τῶν καθόλου ἢ τὴν ἀντιφάσκουσαν ἢ τὴν ἐναντίαν , ὡς ἔμπροσθεν διωρίσαμεν . ὥστε εἰκότως κατὰ μόνην τὴν τοῦ ὑποκειμένου διαφορὰν ἀμείβεσθαί φησι τὰ εἴδη τῶν τοιούτων ἀντιφάσεων ὁ Ἀριστοτέλης . ἵνα δὲ μή τις ὑπολάβῃ μηδ’ ἄν γενέσθαι τὴν ἀρχὴν πρότασιν ἐξ ἀορίστου ὑποκειμένου , διότι , ὡς εἴρηκε πρότερον , τὴν μίαν πρότασιν ἓν χρὴ ἔχειν τὸ ὑποκείμενον καὶ ἓν τὸ κατηγορούμενον , ἓν δὲ οὐ τῷ ὀνόματι ἀλλὰ τῷ σημαινομένῳ , ὅπερ οὐχ ὑπάρχει τῷ ἀορίστῳ ὀνόματι ἓν γὰρ ἀναιροῦν τὸ ὑπὸ τοὐ ὡρισμένου δηλούμενον τοῖς παρ’ αὐτὸ πᾶσιν ἐφαρμόττει ) , διὰ τοῦτο τίθησί τε τὴν ἔννοιαν τῆς τοιαύτης ἀπορίας ὁ φιλόσοφος , ἀναμιμνήσκων ἡμᾶς τοῦ ἓν δεῖν εἶναι τὸ κατηγορούμενον ἐν τῇ μιᾷ καταφάσει καὶ καθ’ ἑνὸς λέγεσθαι ὑποκειμένου , καὶ ἐπιδείκνυσιν ὑπάρχον τοῦτο καὶ ταῖς ἐξ ἀορίστου ὑποκειμένου προτάσεσι τῷ εἰπεῖν ἓν γάρ πως σημαίνει καὶ τὸ ἀόριστον ὄνομα , οὐ παρελ - κόντως τὸ πως προσθεὶς ἀλλ’ ὑπὲρ τοῦ ἐνδείξασθαι ὅτι οὐ φύσιν μίν σημαίνει , καθάπερ τὸ ὡρισμένον · ἐκεῖνο γὰρ εἰ μὴ ὁμώνυμον εἴη , ἢ τῷ γένει ἕν τι σημαίνει ἢ τῷ εἴδει ἢ τῷ ἀριθμῷ , τούτων δὲ ἕκαστον ὥρισται , τὸ δὲ ἀόριστον οὐχ οὕτως , κὰν ἑνικῶς αὐτὸ προφέρωμεν ‘oὐκ ἄνθρωπος᾿ λέγοντες , ἀλλὰ κοινωνίαν μόνον πρὸς ἄλληλα πάντων τῶν παρὰ τὸ σημαινόμενον ὑπὸ τοῦ ὡρισμένου κατ’ αὐτὸ τοῦτο τὸ μηδὲν αὐτῶν εἶναι , ὅπερ ἐκεῖνο . διὸ καὶ λέγει ἑνικῶς τὸ δὲ ἀόριστον . τοῦτο τὸ ὄνομα εἰκότως ἀνώνυμον ἐκάλεσεν ἐνδεικνύμενος τὸ στερητικὸν αὐτὸ δηλοῦν τοῦ σημαινομένου ὑπὸ τοῦ ὡρισμένου ὀνόματος . ἐπεὶ δὲ νῦν πρῶιον πεποίηται μνήμην τοῦ ἀνωνύμου τούτου ὑποκειμένου , εἰκότως ἐπισημαίνεται ὅτι τοῦτό ἐστιν , ὃ πρότερον παραδέδωκεν ἀόριστον ὄνομα αὐτὸ προσαγορεύων , ἐν οἷς καὶ τὴν τοῦ ἀορίστου ῥήματος ἔννοιαν ἡμῖν παραδίδου . φανερὰ δὲ τῆς λέξεως ἡ ἀκολουθία , καὶ εἰ μεταξὺ παρεμβαλὼν τὴν διδασκαλίαν τοῦ ἀνω - νύμου ὑποκειμένου ἠνάγκασται διὰ μακροῦ ποιήσασθαι τὴν ἀπόδοσιν · ἔχει γὰρ οὕτως · ἐπεὶ δέ ἐστί τι κατά τινος ἡ κατάφασις σημαίνουσα , τοῦτο δέ ἐστιν ἢ ὄνομα ἢ τὸ ἀνώνυμον , ἔσται πᾶσα κατάφασις ἢ ἐξ ὀνόματος καὶ ῥήματος ἢ ἐξ ἀορίστου ὀνόματος καὶ ῥήματος . Λέγεται δὲ τοῦτο δηλονότι περὶ τῆς ἁπλουστάτης καταφάσεως | τῆς ἐξ ὑποκειμένου μόνον καὶ κατηγορουμένου , περὶ ἧς καὶ πρόκειται αὐτῷ νῦν διδάσκειν · ὥστε οὐ χρὴ ζητεῖν πῶς ἂν ἐφαρμόσειε τοῦτο ἢ ταῖς ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου καταφάσεσιν ἢ ταῖς μετὰ τρόπου . ἀλλὰ πῶς ἑξῆς τούτοις ἐπιφέρει τὸ ἄνευ ῥήματος μηδεμίαν εἶναι οὐ μόνον κατάφασιν ἀλλὰ καὶ ἀπόφασιν , εἴπερ τὰς ἀποφάσεις ἐκ τῶν ἀορίστων συμβαίνει γίνε - σθαι ῥημάτων ; ἢ ῥητέον , ὅπερ Ἀλέξανδρός φησιν , ὅτι τὸ ἀόριστον ῥῆμα καὶ τὸ τοῦ ὑποκειμένου ἀποφασκόμενον καὶ τὴν ἀπόφασιν ποιοῦν τῷ μὲν ὑποκειμένῳ τὰ αὐτὰ ὄντα τυγχάνουσι , τῇ μέντοι σχέσει διαφέρουσί πως ἀλλήλων · τὸ γοῦν ἰού βαδίζει᾿ καθ’ ἑαυτὸ μὲν λεγόμενον ἀόριστον εἴη ἂν ῥῆμα ὡς ἕν τι θεωρούμενον καὶ οὐδὲν μέρος καθ’ ἑαυτὸ σημαντικὸν ἔχον , καθάπερ εἴρηται πρότερον , ἐν μέντοι τῇ ἀποφάσει τῇ λεγούσῃ ‘Σωκράτης οὐ βαδίζει’ οὐκ ἂν εἴποιμεν ἀκριβολογεῖσθαι βουλόμενοι τὸ ‘οὐ βαδίζει’ ῥῆμα εἶναι ἀόριστον , ἀλλὰ μᾶλλον ῥῆμα καθ’ ἑαυτὸ μὲν ὡρισμένον τοῦ δὲ ὑποκειμένου ἀποφατικῶς κατηγορούμενον καὶ διὰ τοῦ ἀρνητικοῦ μορίου διακρινόμενον ἀπ’ αὐτοῦ , ὡς ἐνταῦθα μηκέτι μὲν ὡς ἓν ἀλλ’ ὡς δύο λαμ - βάνεσθαι τὸ οὐχ ὑγιαίνει ] , τοῦ ἀρνητικοῦ μορίου τὸ διακεκρίσθαι τὸ κατη - γορούμενον ἀπὸ τοῦ ὑποκειμένου ἐμφαίνοντος . μήποτε δὲ δυνατὸν ᾖ λέγειν καὶ ὅτι ἐν τῷ ἄνευ δὲ ῥήματος οὐδεμία κατάφασις οὐδὲ ἀπόφασις τὸ τοῦ ῥήματος ὄνομα κοινότερον εἴληπται κατά τε τοῦ ὡρισμένου καὶ τοῦ ἀορίστου , διδάσκοντος μὲν τοῦ Ἀριστοτέλους , ὅπερ εἴρηται καὶ πρότερον , ὅτι πρὸς τὸ γενέσθαι ἀπο | φαντικὸν λόγον δεῖ πάντως ῥήματος , ἐξεπίτηδες δὲ νῦν πάλιν τοῦτο προσθέντος ἐν τῇ θεωρίᾳ τῶν ἐξ ἀορίστου τοῦ ὑποκειμένου προτάσεων , ἵνα μή τις ὑπολάβῃ τὰ ἀόριστα ὀνόματα , περὶ ὧν ἦν προσεχῶς ὁ λόγος , ἀρκεῖν καὶ καθ’ ἑαυτὰ λεγόμενα πρὸς γένεσιν ἀποφάσεως , ἐπεὶ καὶ φαντασίαν ἀποτελοῦσι τοῦ παραπλησίαν δύνα . μιν ἔχειν ταῖς ἀποφάσεσιν , ὅπερ ἐν τοῖς ἑξῆς σαφέστερον παραδώσει . κρατύνων δὲ τὸ εἰρημένον ὅτι πρὸς πᾶσαν κατάφασίν τε καὶ ἀπόφασιν δεῖ ῥήματός τινος , ἐπάγει τὸ γὰρ ἔστιν ἢ ἦν ἢ γίνεται καὶ τὰ ἑξῆς , ὡς ἐναργοῦς μὲν ὄντος τοῦ μηδὲν μήτε ὡρισμένον μήτε ἀόριστον ὄνομα μήτε ἓν μήτε πολλὰ ποιεῖν αὐτοτελῆ λόγον δίχα τούτων τινός , τοῦ ἔστι λέγω ἢ τοῦ ἦν καὶ τῶν τούτοις παραπλησίων , ἐφιστάνειν δὲ ἡμῶν ὀφειλόντων ὅτι ταῦτα , ὧν προσδεδέηται τὰ ὀνόματα τά τε ὡρισμένα καὶ τὰ ἀόριστα πρὸς τὸ ποιῆσαι κατάφασιν ἢ ἀπόφασιν , ῥήματά ἐστιν ὡς τὸν ἀποδεδομένον τοῦ ῥήματος ὁρισμὸν ἐπιδεχόμενα τὸ χρόνον τινὰ προσσημαίνειν . Ἐπὶ τούτοις τὴν τάξιν ἡμῖν παραδίδωσι τῆς εἰρημένης τῶν προτάσεων διαφορᾶς καί φησι προηγεῖσθαι τὰς ὡρισμένῳ ὑποκειμένῳ χρωμένας τῶν ἀόριστον αὐτὸν ἐχουσῶν , ἅτε ἁπλουστέρας αὐτῶν οὔσας , παραβάλλων πρὸς ἀλλήλας , τὰς δὲ κατὰ τὸ αὐτὸ εἶδος λεγομένας πρώτας μὲν ὡς ἁπλουστάτας τὰς ἄνευ προσδιορισμοῦ πρὸς τὰς μετὰ προσδιορισμοῦ , δευτέρας δὲ ὡς ἐκείνων συνθετωτέρας τὰς πλεονασάσας αὐτῶν κατὰ τοὺς προσδιορισμούς . λαμβάνει δὲ τῶν μὲν ἄνευ προσδιορισμοῦ οὐ τὰς καθ’ | ἕκαστα ἀλλὰ τὰς ἀπροσδιορίστους , τῶν δὲ μετὰ προσδιορισμοῦ οὐ τὴν κατὰ μέρος κατάφασιν ἀλλὰ τὴν καθόλου , ὡς τοῦ αὐτοῦ δηλονότι λόγου καὶ ἐπὶ τῶν παραλελειμμένων προτάσεων ἐφαρμόζοντος . τῆς μέντοι καθόλου καταφάσεως τῆς τε ὡρισμένον ἐχούσης τὸν ὑποκείμενον καὶ τῆς ἀόριστον οὐκ ἔλαβε τὴν κυρίως ἀπόφασιν τὴν ἀντιφατικῶς ἀεὶ πρὸς αὐτὴν ἀντικειμένην , ἀλλ’ ὥσπερ ἐλέγομεν πρότερον , τὴν δοκοῦσαν μὲν ἐπαμφοτερίζειν καὶ συνᾴδειν τῇ τε ἀντιφασκούσῃ καὶ τῇ ἐναντίᾳ , μᾶλλον μέντοι τῇ ἀντιφασκούσῃ ταὐτὸν δυναμένην · τοιαῦται γὰρ ἥ τε ‘οὐκ · ἔστι πᾶς ἄνθρωπος᾿ καὶ ἡ ‘οὐκ ἔστι πᾶς οὐκ ἄνθρωπος’ , ἡ μὲν τῇ ἰού πᾶς ἄνθρωπός ἐστιν’ ἡ δὲ τῇ ἰού πᾶς οὐκ ἄνθρωπός ἐστι’ ταὐτὸν φθεγγομένη . τοῦτο δέ , διότι οὐκ ἦν προκείμενον παραδιδόναι νῦν πάλιν τὴν ἀντιφατικὴν τῶν προτάσεων ἀντίθεσιν , ἀλλ’ ἐπισημήνασθαι μόνον ὅτι προηγοῦνται αἱ ἐξ ὡρισμένου τοῦ ὑποκειμένου προτάσεις τῶν ἐξ ἀορίστου . ἅμα δὲ ἴσως καὶ διδάξαι ἡμᾶς ὁ φιλόσοφος ἠβουλήθη ὅτι καὶ αἱ τοιαῦται προτάσεις συντάττοιντο ἄν ταῖς ἀποφάσεσι . δεῖ δὲ ἐφιστάνειν ὅτι ἀκριβῆ ἐν τούτοις ὁ Ἀριστοτέλης παραδείγματα παρέθετο τῶν ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγόρου . μένου προτάσεων ἔστιν ἄνθρωπος εἰπὼν καὶ ἔστι πᾶς ἄνθρωπος , ἀλλ’ οὐ καθάπερ πρότερον ἔλεγεν ‘ἔστιν ἄνθρωπος λευκός’’ καὶ “ ἔστιν ἄνθρωπος καλός’’ , αἳ ἦσαν ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου προτάσεις . τοῦτο δέ , διότι ἐν ἐκείνοις μὲν οὔπω τελέως παρεδέδοτο ἡ θεωρία τῶν προκειἔστιν μένων προτάσεων , διόπερ ἀδιαφορώτερον | ἐχρῆτο τοῖς παραδείγμασι · νυν μέντοι ἀκρίβως ἀυτὴν διαρθρώσας εἰκότως τὰ οἰκεία τῳ ειοει τῶν προκειμένων προτάσεων παρέθετο παραδείγματα . δῆλον δὲ ἐκ τῶν εἰρημένων καὶ ὅτι οὐ ταὐτόν ἐστιν ὡρισμένον ἢ ἀόριστον ὄνομα λέγειν καὶ διωρισμένον ἢ ἀδιόριστον · τὰ μὲν γὰρ πρότερα ποιεῖ τὸ ἀρνητικὸν μόριον προσκείμενον τοῖς ὀνόμασιν ἢ μή , τὰ δὲ ὕστερα οἱ προσδιορισμοί . ἄχρι τούτων προήγαγεν ὁ Ἀριστοτέλης τὴν θεωρίαν τῶν ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου προτάσεων . διὸ καὶ ἡμεῖς περὶ τῶν ἐφεξῆς ἄλλην ἀρχὴν ἀρξάμενοι λέγωμεν . Ὅταν δὲ τὸ ἔστι τρίτον προσκατηγορῆται , ἤδη διχῶς λέγονται αἱ ἀντιθέσεις , λέγω δὲ οἷον ἔστι δίκαιος | ἄνθρωπος τὸ ἔστι τρίτον φημὶ συγκεῖσθαι ὄνομα ἢ ῥῆμα ἐν τῇ καταφάσει . ὥστε διὰ τοῦτο τέτταρα ταῦτα ἔσται , ὧν τὰ μὲν δύο πρὸς τὴν κατάφασιν καὶ ἀπόφασιν ἕξει κατὰ τὸ στοιχοῦν ὡς αἱ στερήσεις , τὰ δὲ δύο οὗ . λέγω δὲ ὅτι τὸ ἔστιν ἢ τῷ δικαίῳ προσκείσεται ἢ τῷ οὐ δικαίῳ , ὥστε καὶ ἡ ἀπόφασις · τέτταρα οὖν ἔσται . νοοῦμεν δὲ τὸ λεγόμενον ἐκ τῶν ὑπο - γεγραμμένων · ἔστι δίκαιος ἄνθρωπος — ἀπόφασις τούτου — οὐκ ἔστι δίκαιος ἄνθρωπος , ἔστιν οὐ δίκαιος ἄνθρωπος — ἀπόφασις τούτου—οὐκ ἔστιν οὐ δίκαιος ἄνθρωπος τὸ γὰρ ἔστιν ἐνταῦθα καὶ τὸ οὐκ ἔστι τῷ δικαίῳ προσκείσεται καὶ τῷ οὐ δικαίῳ . ταῦτα μὲν οὖν , ὥσπερ ἐν τοῖς Ἀναλυτικοῖς λέγεται , οὐτῶ τέτακται . Ἄρχεται μὲν οὖν ἐντεῦθεν τὸ τρίτον τοῦ βιβλίου κεφάλαιον , ὅπερ ἐλέγομεν εἶναι περὶ τῶν ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου προτάσεων . δεῖ δὲ καὶ ἐν τούτοις πρὶν διασαφῆσαι τὰ ὑπὸ τοὐ Ἀριστοτέλους λεγόμενα πρῶτον ἡμᾶς ἐπισκέψασθαι τίνα τε τρόπον ἐπὶ τούτων τῶν προτάσεων ἐκ τῶν καταφάσεων ποιοῦμεν τὰς ἀποφάσεις καὶ πῶς ἄν λαβόντες αὐτὰς μετὰ τῆς προσηκούσης ἀκριβείας συνέλοιμεν αὐτῶν τὸν πάντα ἀριθμόν . ὅτι μὲν οὖν οὐ τῷ ὑποκειμένῳ τῷ ἐν τῇ καταφάσει συνταχθὲν τὸ ἀρνητικὸν μόριον ἐξεργάζεται τὴν ἀπόφασιν , φανερόν , εἴπερ μηδὲ ἐπὶ τῶν ἐξ ὑποκει - μένου καὶ κατηγορουμένου τοῦτον ἐγίνοντο τὸν τρόπον αἱ ἀποφάσεις , ἀλλ’ ἡ ζήτησις γίνεται περὶ τῶν λοιπῶν παρὰ τὸν ὑποκείμενον δύο λέξεων , τοῦ τε κατηγορουμένου καὶ τοῦ προσκατηγορουμένου , οἷον τοῦ τε δίκαιος | καὶ τοῦ ἔστι , ποτέρῳ αὐτῶν χρὴ τὸ οὐ συντάττειν , ἵνα ποιήσωμεν ἀπόφασιν . φασιν . φανερὸν οὖν ὅτι οὐ τῷ κατηγορουμένῳ αὐτὸ συντακτέον , ἀλλὰ τῷ προσκατηγορουμένῳ · ὁ μὲν γὰρ εἰπὼν ‘ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστιν᾿ ἄνθρωπόν τινα μὴ δίκαιον ὑπάρχειν φησίν , ὁ μέντοι λέγων ‘ἄνθρωπος δίκαιος οὐκ ἔστιν’ ἀποφαίνεται μὴ ὑπάρχειν τῷ ἀνθρώπῳ τὸ δίκαιον . τῶν δὲ ἀποφαντικῶν λόγων , ὡς ἔμπροσθεν ἐδιδάχθημεν , ὁ μὲν ὑπάρχειν τι λέγων κατάφασίς ἐστιν , ὁ δὲ μὴ ὑπάρχειν ἀπόφασις . καὶ ὅρα ὅτι εὐλόγως τῷ ἔστι συνταχθεῖσα ἐπὶ τούτων ἡ ἄρνησις ἀποτελεῖ τὴν ἀπόφασιν · ἐπεὶ γὰρ καὶ ὁ κατηγορούμενος ἐν ταῖς τοιαύταις προτάσεσιν ὄνομά ἐστιν , οἷον τὸ δίκαιος , καὶ οὐ δύναται καθ’ ἑαυτὸν συνδυασθεὶς τῷ ὑποκειμένῳ τέλειον ἐργάσασθαι λόγον , ἔδει αὐτοῖς ὥσπερ δεσμοῦ τινος τοῦ συνδέοντος αὐτοὺς πρὸς ἀλλήλους καὶ τέλειον ποιοῦντος τὸν λόγον , ὃ ποιεῖ τὸ ἔστι . τοῦτο οὖν εἴη ἄν τὸ τὴν κυριωτάτην ἔχον ἐν τῇ προτάσει δύναμιν . διὸ καὶ τὴν προσηγορίαν ἀφ’ ἑαυτοῦ δίδωσι ταῖς τοιαύταις προτάσεσι · καλοῦμεν γὰρ αὐτὰς ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου . τοῦτο ἄρα χρὴ ἀνελεῖν ὑπὲρ τοῦ καὶ ὅλην τὴν κατάφασιν ἀναιρεθῆναι καὶ γενέσθαι τὴν ἀπόφασιν . τὸ μὲν οὖν ‘ἄνθρωπος δίκαιος οὐκ ἔστιν’ ἀπόφασις , τὸ δὲ ‘ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστι’ κατάφασις . ἀλλ’ ἐπεὶ πάσης καταφάσεως ἔστι τις ἀπόφασις , κατὰ τὴν αὐτὴν μέθοδον εὑρήσομεν τὴν ταύτης ἀπόφασιν γινομένην τὴν λέγουσαν ‘ἄνθρωπος οὐ ἄνθρωπος οὐ δίκαιος οὐκ ἔστιν’ ὥστε δύο ἐνταῦθα γίνονται ἀντι - φάσεις ἀπροσδιόριστοι , τοῦ ὑποκειμένου | ὡρισμένου ὄντος , καίτοι ἐπὶ τῶν ἁπλῶν μία ἐγίνετο μόνη · ἐκεῖ μὲν γὰρ ὁ κατηγορούμενος μετὰ τῆς ἀρνήσεως ληφθεὶς εὐθὺς ἀπόφασιν ἐποίει , ἐνταῦθα δὲ καταφάσεως ἄλλο εἶδος . ὁ δὲ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων πασῶν ἀντιφάσεων , οἷον τῶν τε καθ’ ἕκαστα καὶ τῶν διαγωνίων , κατὰ πάντα χρόνον καὶ πᾶσαν ὕλην λαμβανομένων , τῶν τε ὡρισμένον ἐχουσῶν τὸν ὑποκείμενον καὶ τῶν ἀόρι - στον . διπλασίονες οὖν ἔσονται αὗται τῶν ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου μόνον . ἐκεῖναι δὲ ἦσαν , ὡς ἐδείκνυμεν , ἑβδομήκοντα καὶ δύο . ἔσονται οὖν δηλονότι αὗται ἑκατὸν τετταράκοντα καὶ τέτταρες . πᾶσαι δὲ ἅμα διακόσιαι δέκα καὶ ἕξ . Τούτων προληφθέντων ἐπισκεψώμεθα ἑξῆς τὰ διὰ τῆς ἐκτεθείσης ῥήσεως ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους λεγόμενα , ἐνταῦθα μὲν πάνυ ἀσαφῶς καὶ δι’ αἰνιγμάτων ῥηθέντα , πρὸς δὲ τῷ πέρατι τοῦ προτέρου βιβλίου τῶν προτέρων Ἀναλυτικῶν διηρθρωμένως παραδιδόμενα , ὅθεν καὶ λαβόντες οἱ ἐξηγηταὶ παρακολουθῆσαί τε τοῖς διὰ τούτων ὑπὸ τοῦ φιλοσόφου λεγομένοις ἠδυνήθησαν καὶ διασαφῆσαι αὐτά . τῶν δὴ γινομένων ἐν ταῖς νῦν προκειμέναις ἡμῖν προτάσεσι δύο ἀπροσδιορίστων ἀντιφάσεων τὴν μὲν ἑτέραν καλεῖ ὁ Ἀριστοτέλης ἀπλῆν , τὴν ὡρισμένον τὸ κατηγορούμενον ἔχουσαν , ὡς κατ’ αὐτὸ τοῦτο τῆς ἑτέρας ἁπλουστέραν οὖσαν , τὴν δὲ ἑτέραν ἀόριστον διὰ τὸ ἀόριστον εἶναι τὸ ἐν αὐτῇ κατηγορούμενον . ὁ μέντοι ἑταῖρος αὖ · τοῦ Θεόφραστος ὀνομάζει αὐτὴν ἐκ μεταθέσεως , δι’ ἣν ἑξῆς ἐροῦμεν αἰτίαν . ἐκθέμενος οὖν τὰς ἁπλᾶς προτάσεις , | τὴν ‘ἄνθρωπος δίκαιός ἐστι’ καὶ τὴν ‘ἄνθρωπος δίκαιος οὐκ ἔστιν᾿ , ἀξιοῖ ζητεῖν τῇ καταφατικῇ αὐτῶν ποτέρα ἕπεται τῶν λοιπῶν , τοῦτο δέ ἐστι συναληθεύει , ὥστε ἐφ’ ὧν ἡ ἁπλῆ κατάφασις ἀληθεύει , καὶ τὴν ἕπεσθαι αὐτῇ λεγομένην πάντως ἀληθῆ καταλαμβάνεσθαι · οὕτω γὰρ καὶ τῷ ἀνθρώπῳ λέγομεν ἕπεσθαι τὸ ζῷον , διότι ἐφ’ οὗ τὸ ἄνθρωπος ἀληθές , ἐπὶ τούτου καὶ τὸ ζῷον . καὶ εὑρίσκει οὕτως ἔχουσαν οὐ τὴν ἐξ ἀορίστου κατηγορουμένου κατάφασιν , ἀλλὰ ἰὴν ἀπόφασιν αὐτῆς · ἐφ’ οὗ γὰρ τὸ ‘ἄνθρωπος δίκαιός ἐστιν’ ἀληθές , οἷον Σωκράτους , ἐπὶ τούτου ψεῦδος μὲν τὸ ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστιν’ , ἀληθὲς δὲ τὸ ‘ἄνθρωπος οὐ δίκαιος οὐκ ἔστιν’ · ὁ γοῦν Σωκράτης δι’ αὐτὸ τὸ εἶναι δίκαιος μὴ δίκαιος μὲν εἶναι οὐκ ἄν ῥηθείη , μὴ εἶναι μέντοι μὴ δίκαιος λέγοιτο ἄν τῷ ἀναιρεῖσθαι ἀπ’ αὐτοῦ τὸ μὴ δίκαιον , ὅ φαμεν αὐτῷ μὴ ὑπάρχειν , καὶ τὰς δύο τοῦ δικαίου ἀρνήσεις μίαν θέσιν αὐτοῦ πάλιν σημαίνειν διὰ τὸ δεκτικὸν εἶναι δικαιοσύνης τὸ ὑποκείμενον . ἐκτιθέμενος οὖν ἐπὶ διαγράμματος τὰς προτάσεις , ὅπερ καὶ ἡμεῖς ὑπετάξαμεν , καὶ ὑπὸ τὴν ἁπλῆν κατάφασιν τάξας τὴν ἀόριστον ἀπόφασιν , ἀναγκαίως λοιπὸν ὑπὸ τὴν ἀπόφασιν τὴν ἁπλῆν τίθησι τὴν ἀόριστον κατάφασιν . διὸ καὶ ἐκάλεσεν αὐτὰς Θεόφραστος ἐκ μεταθέσεως , ὅτι μετατέθειται αὐτῶν ἐν τῷ διαγράμματι ἡ τάξις καὶ ὑπὸ μὲν τὴν ἁπλῆν κατάφασιν τέτακται ἡ τούτων ἀπόφασις , ὑπὸ δὲ τὴν ἁπλῆν ἀπόφασιν ἡ κατάφασις , ἢ καὶ ὅτι μετατεθέντος τοῦ ὡρισμένου κατηγορουμένου καὶ τεθέντος τοῦ ἀορίστου γεγόνασιν . ἀλλ’ ὅτι μὲν τῆς ἁπλῆς καταφάσεως ἀληθευούσης ἡ ἐκ μεταθέσεως | ἀπόφασις πάντως ἀληθεύει , φανερόν . ἆρα δέ γε καὶ ἀντιστρέφει φεῖ ὁ λόγος , ὥστε τῆς ἀορίστου ἀποφάσεως ἀληθευούσης τὴν ἁπλῆν κατάφασιν πάντως ἀληθεύειν ; ἢ οὔ , ἀλλ’ ἔστιν ἐφ’ ὧν ἡ μὲν εἰρημένη ἀπόφασις ἀληθής , ἡ δὲ ἁπλῆ κατάφασις ψευδής , οἷον ἐπὶ τῶν ὅλως μὴ ὄντων ἀνθρώπων · τὸν γοῦν κύνα εἰπεῖν μὲν μὴ εἶναι ἄνθρωπον μὴ δίκαιον ἀλη - θές ( ὅλως γὰρ μὴ ὢν ἄνθρωπος δῆλον ὅτι οὔτε δίκαιος λέγοιτο ἄν εἶναι ἄνθρωπος οὔτε μὴ δίκαιος ) , τὸ μέντοι εἰπεῖν αὐτὸν εἶναι ἄνθρωπον δίκαιον ψεῦδος . ὥστε ἐπὶ πλέον εἴη ἄν ἡ ἐκ μεταθέσεως ἀπόφασις τῆς ἁπλῆς καταφάσεως . τῆς ἄρα ἀποφάσεως τῆς ἁπλῆς ἐπ’ ἔλαττον ἔσται ἡ ἐκ μεταθέσεως κατάφασις · εἰ γὰρ ἐπὶ πάντων ἢ ἡ κατάφασις ἡ ἁπλῆ ἀληθὴς ἢ ἡ ἀπόφασις , ὁμοίως δὲ καὶ ἤτοι ἡ κατάφασις ἡ ἐκ μεταθέσεως ἢ ἡ ἀπόφασις , ἐπὶ πλειόνων δὲ ὡμολόγηται ἀληθεύειν ἡ ἐκ μεταθέσεως ἀπόφασις ἤπερ ἡ ἁπλῆ κατάφασις , ἡ ἄρ κατάφασις ἡ ἐκ μεταθέσεως ἐπὶ τῶν λοιπῶν ἐλαττόνων ὄντων ἀληθεύσει ἤπερ ἡ ἁπλῆ ἀπόφασις · ὑποκείσθωσαν γὰρ τὰ ὄντα πάντα , φέρε εἰπεῖν χίλια τὸν ἀριθμόν , καὶ τῆς καταφάσεως τῆς ἁπλῆς ἀληθευούσης καθ’ ὑπόθεσιν ἐπὶ τετρακοσίων ἡ ἐκ μεταθέσεως ἀπόφασις ἐπὶ πλέον ἀληθὴς οὖσα λόγου χάριν ἀληθευέτω ἐπὶ ἑξακοσίων φανερὸν ἄρα ὅτι τῶν λοιπῶν δύο προτάσεων ἡ μὲν ἁπλῆ ἀπό · φάσις ἐπὶ τῶν λοιπῶν ἑξακοσίων ἀληθεύσει , ἡ δέ γε ἐκ μεταθέσεως κατάφασις ἐπὶ τῶν λοιπῶν τετρακοσίων παρὰ τὴν οἰκείαν ἀπόφασιν ἀληθεύουσα ἐπ’ ἔλαττον ἔσται τῆς | ἁπλῆς ἀποφάσεως . Ἀλλ’ οὕτως μὲν χρῆσθαι ἀναγκαζόμεθα τῷ τὰς ἀπροσδιορίστους ἀντιφάσκειν ἀλλήλαις , εἴπερ ἀξιοῦμεν ἐπὶ ἑκάστου τῶν ὄντων τὴν ἑτέραν αὐτῶν ἀληθεύειν . ἄμεινον δὲ ἴσως καὶ ταῖς ἐννοίαις τοῦ Ἀριστοτέλους ἀκολουθότερον ἀπὸ τῶν πραγμάτων πιστοῦσθαι τὸ ἐπ’ ἔλαττον εἶναι τὴν ἄνευ προσδιορισμοῦ λεγομένην ἀόριστον κατάφασιν τῆς ἁπλῆς ἀποφάσεως · εἴ τις μὲν γάρ ἐστιν οὐ δίκαιος ἄνθρωπος , οὗτος δίκαιος ἄνθρωπος οὐκ ἔστιν , οὐ μὴν εἴ τις οὐκ ἔστι δίκαιος ἄνθρωπος , ἤδη καὶ ἔστιν οὐ δίκαιος ἄνθρωπος . ἐπὶ γοῦν τοῦ ὅλως μὴ ὄντος ἀνθρώπου ἀληθεύει μὲν ἡ ἁπλῆ ἀπόφασις , ψεύδεται δὲ ἡ ἀόριστος κατάφασις . ἡ δέ γε προτέρα ἐπιχείρησις , ᾗ καὶ αὐτὸς ὁ Ἀριστοτέλης πρὸς τῷ πέρατι τοῦ πρώτου τῶν Ἀναλυτικῶν φαίνεται χρώμενος , ἐπὶ μὲν τῶν ἀντιφασκουσῶν ἀλλήλαις προτάσεων , τάσεων , ὅπερ ἐν ἐκείνοις ὑπέθετο , εὐοδώσει , ἐπὶ δὲ τῶν συναληθεύειν ποτὲ δυναμένων οὐ προχωρήσει . ὅλως δὲ χρὴ ἐφιστάνειν ὅτι τὰς ἀπροσδιορίστους ἐπὶ διαφόρων μὲν τοῦ ὑποκειμένου μερῶν ἅμα δυναμένας ἀληθεύειν καταλαμβάνομεν ὁμοίως ταῖς κατὰ μέρος , ὡς ἔμπροσθεν διωρίσαμεν , καθ’ ἑνὸς μέντοι καὶ τοῦ αὐτοῦ κατηγοροῦντες αὐτὰς ἢ κατ’ ἐνέργειαν ἢ κατ’ ἐπίνοιαν ἀεὶ διαιρεῖν εἰκότως μετ’ ἐκείνου φαμὲν τό τε ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος · ἀνάγκη γὰρ τῶν τε ὄντων καὶ τῶν μὴ ὄντων ἕκαστον ἢ εἶναι τυχὸν ἄνθρωπον δίκαιον ἢ μὴ εἶναι . δῆλον δὲ ὅτι κατὰ ταύτην τὴν ἔννοιαν θεωροῦντες τὰς προτάσεις , περὶ ὧν ὁ λόγος , καὶ τὸ ἐπὶ πλέον ἢ ἐπ’ ἔλαττον ἀληθεύειν ἐπ’ αὐτῶν | λέγομεν , ὥσπερ καὶ ὅταν τοῦ ἀνθρώπου που λέγωμεν ἐπὶ πλέον εἶναι τὸ ζῷον · οὐδὲν γὰρ ἄλλο διὰ τούτου σημαίνομεν ἢ ὅτι ἐφ’ ὧν μὲν τὸ ἄνθρωπος ἀληθὲς κατηγορεῖν , ἐπὶ τούτων καὶ τὸ ζῷον , οὐ μέντοι ἔμπαλιν . αὗται μὲν οὖν οὕτως ἔχουσι τῆς πρὸς ἀλλήλας ἀκολουθίας . ἐπεὶ δὲ παραλαμβάνει καὶ ἑτέρας τινὰς ἐν τῷ διαγράμματι προτάσεις ὁ Ἀριστοτέλης , ἁπλᾶς μὲν καὶ αὐτὰς οὔσας διαφερούσας δὲ τῶν αὐτὸ τοῦτο ἁπλῶν καλουμένων τῷ μὴ ἕξιν ἀλλὰ στέρησιν τὸ κατηγορούμενον ἔχειν , οἷαί εἰσιν αἱ ‘ἄνθρωπος ἄδικός ἐστιν — ἄνθρωπος ἄδικος οὐκ ἔστι’ · τὸ μὲν γὰρ δίκαιον ὅρος τις καὶ εἶδος καὶ ἕξις ἢ ὡς τελειότης , διὸ ἁπλὴ λέγεται πρότασις ἡ ‘ἄνθρωπος δίκαιός ἐστι’ , τὸ δὲ ἄδικον ἀοριστία καὶ στέρησις τοῦ εἴδους , διὸ στερητικὴ πρότασις ἡ λέγουσα ‘Σωκράτης ἄδικός ἐστι᾿ · λέγω γὰρ στέρησιν ἐν τούτοις τὴν ἀπουσίαν ἀπλῶς τοῦ σημαινομένην , οὐ τῇ ἀποφάσει ἀλλ’ ἢ τῷ τοῦ εἴδους ὀνόματι προσλα - βόντι τὸ ᾱ στερητικόν , ὡς ἐπὶ τοῦ ἄπολις καὶ ἄοικος καὶ ἄδικος καὶ τῶν τοιούτων ἁπάντων , ἢ καὶ ἑτέρῳ ὀνόματι ἤτοι τοῦ χείρονος τῶν ἐναντίων , ὡς ἐπὶ τοῦ κακοῦ , ἢ μηδὲ ὄντος ἐναντίου , ὡς ἐπὶ τοῦ γυμνοῦ , καὶ ἤτοι ἀνακάμπτειν ἐπὶ τὸ εἶδος πεφυκυῖαν κατὰ τὴν παραδεδομένην ἐν ταῖς Φυσικαῖς πραγματείαις τῆς στερήσεως ἔννοιαν , ὡς τὸ ἄμουσον , ἢ μηδὲ ἀνακάμπτειν , ὥσπερ ἐν Κατηγορίαις ἐλέγετο ἔχειν ἡ τυφλότης ( ἐπὶ πάντων γὰρ τῶν σημαινομένων ὁμοίως ὁ λόγος ἁρμόσει ) · ἐπεὶ οὖν , ὅπερ ἐλέγομεν , τὰς στερητικὰς προτάσεις τίθησι μεταξὺ τῶν τε ἁπλῶν καὶ τῶν ἐκ μεταθέσεως , ἴδωμεν καὶ ταύτας ὅπως ἔχουσι τῆς πρὸς τὰς ἑκατέρωθεν ἑαυτῶν ἀκολουθίας · τούτου γὰρ εὑρεθέντος καταφανὴς ἡμῖν ἔσται λοιπὸν ἡ τοῦ Ἀριστοτέλους ῥῆσις , ἄλλως δὲ οὔ . φανερὸν δὴ ὅτι οὐδὲ τούτων ἡ κατάφασις ἕψεται τῇ ἁπλῇ καταφάσει , ἀλλ’ ἡ ἀπόφασις · ὁ γὰρ δίκαιος ὢν ἄνθρωπος ἄδικος μὲν εἶναι οὐ λέγεται , μὴ εἶναι μέντοι ἄδικος λέγεται . διὸ καὶ τῶν στερητικῶν προτάσεων ἡ μὲν ἀπόφασις τέτακται ἐν τῷ διαγράμματι ὑπὸ τὴν ἁπλῆν κατάφασιν , ἡ δὲ κατάφασις ὑπὸ τὴν ἀπόφασιν . ἆρα δὲ ὥσπερ ἐφ’ ὧν ἡ ἁπλῆ κατάφασις , ἐπὶ τούτων ἡ στερη - τικὴ ἀπόφασις , οὕτω καὶ ἔμπαλιν ; ἢ οὔ · ἐπὶ πλειόνων γὰρ ἀληθὴς ἡ στερητικὴ ἀπόφασις , ἐφ’ ὧν καὶ τὴν ἀόριστον ἀπόφασιν κατελαμβάνομεν ἐπὶ πλέον οὖσαν τῆς ἁπλῆς καταφάσεως , τοῦτ’ ἔστιν ἐπὶ τῶν παρὰ τὸν ἄνθρωπον πάντων . αὕτη δέ , ἡ στερητικὴ λέγω ἀπόφασις , οὐ μόνον ἐπὶ τῶν παρὰ τὸν ἄνθρωπον ὑπερτείνει τῆς ἁπλῆς καταφάσεως , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων μὲν ὄντων οὔτε δὲ τῆς ἕξεως οὔτε τῆς τοιαύτης στερήσεως μετεχόντων , οἷον τῶν οὔτε δικαίαν ἕξιν οὔτε ἄδικον ἐχόντων . δῆλον δὲ ἐκ τῶν πρότερον εἰρημένων ὅτι ἡ κατάφασις ἡ στερητικὴ ἐπ’ ἔλαττον ἔσται τῆς ἁπλῆς ἀποφάσεως . ἄμφω ἄρα αἱ ἀποφάσεις , ἥ τε στερητικὴ καὶ ἡ ἀόριστος , ἕπονταί τε τῇ ἁπλῇ καταφάσει καὶ τὸν αὐτὸν λόγον ἔχουσι πρὸς αὐτήν · ἄμφω γὰρ αὐτῆς ἐδείχθησαν ἐπὶ πλέον οὖσαι . ὡσαύτως δὲ καὶ αἱ καταφάσεις αὐτῶν τὸν αὐτὸν ἕξουσι λόγον πρὸς τὴν ἀπλῆν αποφασιν καὶ γὰρ ταύτας ἐδείκνυμεν ἐκείνης ἐπ’ ἔλαττον οὔσας . Λοιπὸν οὗν ἐπισκεψώμεθα εἰ ὥσπερ ἔχουσιν αἱ ἁπλαῖ προτάσεις | πρὸς τἀς ἐκ μεταθέσεως , οὕτως ἔχουσι καὶ αἰ στερητικαὶ πρὸς αὐτὰς πάλιν τὰς ἐκ μεταθέσεως , τοῦτ’ ἔστιν εἰ ὥσπερ ἡ ἁπλῆ κατάφασις ἐπ’ ἔλαττόν ἐστι τῆς ἀόριστον ἐχούσης τὸν κατηγορούμενον ἀποφάσεως , οὕτω καὶ ἡ στερητικὴ ἀπόφασις ἐπ’ ἔλαττόν ἐστιν αὐτῆς , καὶ ὥσπερ ἡ ἁπλῆ ἀπόφασις ἐπὶ πλέον ἐστὶ τῆς ὑπ’ αὐτὴν τεταγμένης ἀορίστου καταφάσεως , οὕτω καὶ ἡ στηρητικὴ κατάφασις . ἔστι δὲ τούτου πᾶν τοὐναντίον ἀληθές · οὕτε γὰρ ἡ ἀπόφασις ἡ στερητικὴ τῆς ἀορίστου ἐπ’ ἔλαττον ἀλλ’ ἐπὶ πλέον , οὔτε ἡ κατάφασις τῆς καταφάσεως ἐπὶ πλέον ἀλλ’ ἐπ’ ἔλαττον . ὅτι δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει , ῥᾳδίως δείξομεν τὴν ἀρχὴν τῆς ἐφόδου λαμβάνοντες ἀπὸ τῶν καταφάσεων , ἐπεὶ καὶ γνωριμώτεραι ὡς μᾶλλον ὡρισμέναι τῶν ἀποφάσεων αἱ καταφάσεις . φανερὸν δὴ ὅτι ἐπ’ ἔλαττον ἡ κατάφασις ἡ στερητικὴ τῆς ἐκ μεταθέσεως · εἴ τις μὲν γάρ ἐστιν ἄδικος ἄνθρωπος , οὗτος δηλονότι καὶ οὐ δίκαιος , οὐ μέντοι εἴ τις οὐ δίκαιος , ἤδη καὶ ἄδικος , διά τε τὴν μέσην ἕξιν καὶ τὴν μηδετέρου πεφυκυῖάν πω μετέχειν , ὡς ἐπὶ τῶν παίδων . ὥστε ἡ ἀπόφασις ἡ στερητικὴ ἐπὶ πλέον τῆς ἐκ μεταθέσεως ἀποφάσεως ἀληθεύσει · καὶ γὰρ ἐπὶ τῶν προειρημένων ἕξεων , τῆς τε μέσης καὶ τῆς τῶν παίὸων , ἡ μὲν στερητικὴ ἀπόφασις ἀληθής , ἐπεὶ μή εἰσιν ἄνθρωποι ἄδικοι , ἡ μέντοι ἐκ μεταθέσεως ψευδής , ἐπεὶ ἡ κατάφασις αὐτῆς τῆς ἀληθής · εἰσὶ γὰρ οὐ δίκαιοι ἄνθρωποι . διὰ ταῦτα οὖν περιγράψομεν τῇ μὲν ἁπλῇ καταφάσει ἐπ’ ἔλαττον ἀμφοῖν , τῶν ὑπ’ αὐτὴν δηλονότι ἀποφάσεων , τῇ δὲ ἀποφάσει αὐτῆς ἐπὶ πλέον ἀμφοῖν , καὶ τῇ μὲν ἐκ μεταθέσεως ἀποφάσει ἐπὶ πλέον τῆς ἁπλῆς μόνης γὰρ ἐκείνης εὕρηται οὖσα ἐπὶ πλέον ) , καὶ τῇ καταφάσει αὐτῆς κατὰ τὸ ἀκόλουθον ἐπ’ ἔλαττον τῆς ἁπλῆς . καὶ πάλιν τῇ μὲν στερητικῇ ἀποφάσει ἐπὶ πλέον καὶ τῆς μετ’ 5 αὐτήν , ἐπεὶ ἀμφοτέρων τῶν ἑκατέρωθεν ἑαυτῆς κατείληπται οὖσα ἐπὶ πλέον , τῇ δὲ καταφάσει δηλονότι ἐπ’ ἔλαττον καὶ τῆς μετ’ αὐτήν . ὥστε φανερὸν ὅτι αἱ μὲν ἐκ μεταθέσεως τοῦτον ἔχουσι τὸν λόγον πρὸς τὰς ἁπλᾶς ὃν αἱ στερητικαί , οὐ μέντοι αἱ ἁπλαῖ τοῦτον ἔχουσι τὸν λόγον πρὸς τὰς ἐκ μεταθέσεως ὃν αἰ στερητικαί . Λείπεται οὖν ἐπελθεῖν τῇ ῥήσει τοῦ Ἀριστοτέλους καὶ | ἐπιδεῖξαι ὡς οὐδὲν τῶν προειρημένον μάτην ἐρραψῳδήσαμεν . ὅταν οὖν , φησί , τὸ ἔστι τρίτον προσκατηγορῆται , οὐχ ὡς τρία μὲν ἀξιῶν εἶναι τὰ ἐν τῇ προτάσει κατηγορούμενα τρίτην δὲ ἔχειν τάξιν ἐν αὐτοῖς τὸ ἔστιν , ἀλλὰ τρίτον μὲν ἐν τῇ προτάσει πρὸς τοῖς δύο ὅροι .. τῷ τε ὑποκειμένῳ καὶ τῷ κατηγορουμένῳ , κατὰ δευτέραν μέντοι τάξιν καὶ αὐτὸ ἔχον τὸ κατηγορεῖσθαι καὶ ὥσπερ ἐπικατηγορεῖσθαι · ὅταν γοῦν εἴπωμεν ῾ ἄνθρωπος δίκαιός ἐστι᾿ , τοῦ ὑποκειμένου τοῦ ἀνθρώπου προηγουμένως μὲν τὸ δίκαιον κατηγορήσαμεν , ἐπειδὴ τοῦτο προεθέμεθα περὶ αὐτοῦ ἀποφήνασθαι , διότι δὲ οὐκ ἦν αὔταρκες τοῦτο τῷ ὑποκειμένῳ συμπλακὲν πρὸς τὸ ποιῆσαι ἀπόφανσιν , τὸ ἔστιν αὐτοῖς προστέθειται συνδέον τε αὐτά , ὡς εἴρηται πρότερον , καὶ ἐπικατηγορούμενον τοῦ ὑποκειμένου · τὸ ὅλον γοῦν τοῦτο λέγομεν ἀρὶ αὐτοῦ ὅτι ἐστὶ δίκαιος . οὐ πάντως μέντοι , ὅτε ἐστὶ τρίτον ἐν τῇ προτάσει τὸ ἔστιν , ἤδη καὶ προσκατηγορεῖται · ἐν γοῦν τῇ λεγούσῃ ῾ Σωκράτης ὁ φιλόσοφος ἔστι᾿ κατηγορεῖται μόνον ἀλλ’ οὐ προσκατηγορεῖται τὸ ἔστι , διότι τὸ ὅλον τοῦτο τὸ ῾ Σωκράτης ὁ φιλόσοφος᾿ ὡς ἓν λαμβάνεται καὶ ὑποκείμενον γίνεται διὰ τὴν τοῦ ἄρθρου προσθήκην , ὅπερ οὐκ ἐθέλει συν - τάττεσθαι τοῖς κατηγορουμένοις ἀλλὰ μόνοις τοῖς ὑποκειμένοις . λέγεται δὲ περὶ αὐτοῦ ὅτι ἔστι καὶ οὔπω τέθνηκεν . ἀλλ’ οὐδ’ ὅταν εἴπωμεν ῾ ὁ ἥλιος ἐξ ἀνάγκης ἐστίν' , οὐδὲ τότε προσκατηγορεῖται τὸ ἔστι , καίτοι ἁπλοῦν ἐστιν ἐνταῦθα τὸ ὑποκείμενον , ἀλλὰ τὸ ᾿ ἐξ ἀνάγκης᾿ οὐκ ἦν κατηγορούμενον ἀλλὰ τρόπος . περὶ δὲ τῶν μετὰ τρόπου προ|τάσεων ἄλλο εἶδος ἐχουσῶν παρὰ τὰς νῦν ἡμῖν προκειμένας ἐν τοῖς ἑξῆς διδάξει ἡμᾶς ὁ Ἀριστοτέλης . οὐχ ἁπλῶς δὲ εἶπεν ῾ ὅταν ῥῆμά τι προσκατηγορῆται ἐν ταῖς προτάσεστν᾿ , ἀλλὰ διώρισεν ἀκριβῶς τί ἐστι τὸ προσκατηγορεῖσθαι πεφυκός , ὅτι μόνον τὸ ἔστιν , ὅπερ ὅτι οὕτως ἔχει , διὰ τῶν ἑξῆς κατὰ καιρὸν ἐπιδείξομεν . Όταν οὖν , φησί , τὸ ἔστι τρίτον ὃν ἐν τῇ προτάσει προσκατηγορῆται , διχῶς λοιπὸν λέγονται τῶν προτάσεων αἱ ἀντιθέσεις αἰ ἐπὶ τῶν πρότερον παραδεδομένων προτάσεων μοναχῶς λεγόμεναι . εἶτα πρὶν διδάξαι πῶς διχῶς λέγονται , πρότερον ἐπὶ παραδείγματος ὑφηγεῖται πότε λέγεται προσ - κατηγορεῖσθαι τὸ ἔστιν , ὅπερ ἐκάλεσεν ὄνομα ἢ ῥῆμα , διότι ῥῆμα μέν ἐστιν ἅτε προσσημαῖνον χρόνον , οὐδὲν δὲ κωλύει αὐτὸ καὶ ὄνομα καλεῖν κατὰ τὴν ἔννοιαν , καθ’ ἣν ἐλέγομεν πάσας τἀς σημαντικὰς φωνὰς ὀνόματα προσαγορεύεσθαι . καὶ οὐδὲ οὕτως ἐπήγαγε τὴν κατασκευὴν τοῦ διχῶς λέγεσθαι ταύτας τὰς ἀντιθέσεις , ἀλλὰ νῦν μὲν ὡς δήλου τούτου ὄντος κατὰ τὸ μέγεθος τῆς ἑαυτοῦ νοερᾶς ἕξεως τὸ συμπέρασμα μόνον εἶπε , μᾶλλον δὲ τὸ ἀκόλουθον τῷ συμπεράσματι , ἐπαγαγὼν ὥστε διὰ τοῦτο , λέγει δὲ τὸ διχῶς λέγεσθαι τὰς ἀντιθέσεις , τέτταρα ταῦτα ἔσται · εἴρηται δὲ τοῦτο κατὰ ἔλλειψιν τοὐ μόρια · τέτταρα γὰρ μόρια καὶ τέτταρες προτάσεις εἰσὶ τῶν δύο ἀντιθέσεων , τῆς τε ἁπλῆς καὶ τῆς ἀορίστῳ κατηγορουμένῳ χωμένης . ἐφεξῆς δὲ καὶ τὴν κατασκευὴν σαφῶς ἐπάγει τοῦ διχῶς ἐνταῦθα λέγεσθαι τὰς ἀντιθέσεις τὰς τῷ αὐτῷ ὑποκειμένῳ χρωμένας καὶ τέτταρα αὐτῶν γίνεσθαι μόρια , δι’ ὧν φησι | λέγω δὲ ὅτι τὸ ἐστιν ἢ τῷ δικαίῳ προσκείσεται ἢ τῷ οὐ δικαίῳ καὶ τὰ ἑξῆς . ἐν οἷς καὶ ἀξιοῖ ὡς ἐπὶ τοῦ ἐκτεθέντος διαγράμματος τήν τε διαφορὰν τῶν προτάσεων καὶ τὴν ἀκολουθίαν θεωρεῖν . ταῦτα μὲν οὖν δῆλα , πλὴν ὅτι τὸ ὥστε καὶ ἡ ἀπόφασις σημαίνει αὐτῷ τὸ ‘ὥστε καὶ τὸ ποιοῦν τὴν ἀπόφασιν , τὸ οὐκ ἔστιν , ἢ τῷ δικαίῳ προσκείσεται ἢ τῷ οὐ δικαίῳ , καθάπερ τὸ ἔστι · διόπερ τὸ μὲν ποιήσει δύο καταφάσεις τὸ δὲ δύο ἀποφάσεις.’ Επεὶ δὲ μεταξὺ τοῦ τε εἰπεῖν τὸ ἀκόλουθον , ὡς ἐλέγομεν , τῷ συμπεράσματι τὸ ὥστε διὰ τοῦτο τέτταρα ταῦτα ἔσται καὶ τῆς κάτα · σκευῆς τοῦ δύο εἶναι ἀντιθέσεις καὶ τέτταρα αὐτῶν τὰ μόριά φησιν ὧν τὰ μὲν δύο πρὸς τὴν κατάφασιν καὶ ἀπόφασιν ἕξει κατὰ τὸ στοιχοῦν ὡς αἱ στερήσεις , τὰ δὲ δύο οὔ , Σφιγγὸς μὲν κελαινῆς κατὰ τὸν Λυκόφρονα γῆρυν ἐκμιμούμενος πολλὰ δὲ πράγματα τοῖς ἐξηγη - ταῖς παρασχών , τί ποτε ἐννοεῖν τοῦτο τὸ ῥησείδιον ἐροῦμεν ; φημὶ δὴ ὅτι τὴν διὰ πλειόνων ἐπιδεδειγμένην ἡμῖν τῶν προτάσεων ἀκολουθίαν αἰνίττεται διὰ τούτων ὁ φιλόσοφος , κατάφασιν μὲν καὶ ἀπόφασιν κλῶν τὰς ἁπλᾶς προτάσεις ὡς ἀρχετύπους , ἐπειδὴ αὗται προσλαβοῦσαι κατὰ τοὺς κατηγορουμένους τὰς ἀρνήσεις ποιοῦσι τὰς ἐκ μεταθέσεως , λέγων δὲ ὅτι τῶν εἰρημένων τεττάρων μορίων τῶν δύο ἀντιθέσεων ( προείρηται γὰρ τὸ ὥστε διὰ τοῦτο τέτταρα ταῦτα ἔσται ) , τούτων οὖν τὰ μὲν δύο , δηλονότι μόρια ( λέγει δὲ τὰς ἐκ μεταθέσεως προτάσεις ) , πρὸς τὴν κατάφασιν καὶ ἀπόφασιν , τοῦτ’ ἔστι τὰς ἁπλάς , | ἕξει κατὰ τὸ στοιχοῦν ( ἁντὶ τοῦ κατὰ συστοιχίαν καὶ ἀναλογίαν ) ὡς αἱ στερήσεις , ἔστιν ὅτι ὃν ἔχουσι στοῖχον καὶ τάξιν καὶ ἀναλογίαν αἱ στερητικαὶ προτάσεις πρὸς τὰς ἁπλᾶς κατὰ τὸ ἐπὶ πλέον αὐτῶν ἢ ἐπ’ ἔλαττον εἶναι , τοῦτον καὶ αἱ ἐκ μεταθέσεως . τὰ δὲ δύο ( φησὶ δῆλον πάλιν ὅτι μόρια ἐκ τῶν τεττάρων · ποῖα δὲ ἄν εἴη ταῦτα ; δῆλον ὅτι τὰ λοιπὰ παρὰ τὰ πρό - τερον εἰρημένα , τοῦτ’ ἔστιν αἱ ἁπλαῖ προτάσεις ) οὐχ ἕξουσι κατὰ τὸ στοι - χοῦν ὡς αἱ στερήσεις , ὅπερ αὐτὸς βραχέως ἐνεδείξατο διὰ τοῦ οὔ , τὰ δὲ δύο οὔ εἰπών . ἀλλὰ πρὸς τίνας οὐχ ἕξουσιν αἱ ἁπλαῖ προτάσεις κατὰ τὸ στοιχοῦν ὡς αἱ στερήσεις ; ἢ δῆλον ὅτι πρὸς τὰ λοιπὰ παρ’ αὐτὰς δύο μόρια τῶν τεττάρων , τοῦτ’ ἔστι πρὸς τὰς ἐκ μεταθέσεως · ἐπιδέδεικται γὰρ καὶ τοῦτο πρότερον ὅτι οὐχ ὡς ἔχουσιν αἰ στερητικαὶ πρὸς τὰς ἐκ μεταθέσεως κατὰ τὸ ἐπὶ πλέον αὐτῶν ἢ ἐπ’ ἔλαττον ἀληθεύειν , οὕτως ἔχουσι καὶ αἱ ἁπλαῖ . συνεβάλλετο ἄρα ἡμῖν τὰ προληφθέντα περὶ τῆς ἀκολουθίας τῶν προτάσεων πρὸς κατανόησιν τῆς ῥήσεως τοῦ Ἀριστοτέλους . οἶδα μὲν οὖν ὅτι τῶν ἐξηγητῶν οἱ ἀκριβέστεροι γράφουσι καὶ ἑτέραν ἐξήγησιν τῆς ῥήσεως ταύτης , ᾗ καὶ μᾶλλον ἀρέσκεσθαί φασιν ἅτε πολλῷ ἁπλουστέρᾳ οὔσῃ τῆς προειρημένης καὶ οὐκ ἀναγκαζούσῃ ἡμᾶς , ὅπερ αὐτοί φασι , μαντεύεσθαι τὴν διάνοιαν τοῦ Ἀριστοτέλους · ἀξιοῦσι γὰρ κατάφασιν μὲν καὶ ἀπόφασιν μὴ τὰς ἁπλᾶς λέγεσθαι προτάσεις , ἀλλ’ αὐτὸ τὸ καταφατικὸν εἶδος τῶν προτάσεων καὶ τὸ ἀποφατικόν , τῶν δὲ τεττάρων μορίων τῶν δύο ἀντιθέσεων , τῆς τε ἁπλῆς καὶ τῆς | ἐκ μεταθέσεως , τὰ μὲν δύο τὰ ἐκ μεταθέσεως οὕτως ἔχειν πρὸς αὐτὸ τὸ εἶδος καὶ τὴν δύναμιν τῆς καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως , ὡς αἱ στερητικαὶ προτάσεις . πῶς δὲ ἔχουσιν ἐκεῖναι ; ἀπλῶς μὲν καταφάσεις ἢ ἀποφάσεις οὐ λέγονται , τὸ δὲ ὅλον . τοῦτο στερητικαὶ καταφάσεις καὶ ἀποφάσεις ὥσπερ καὶ ὁ τεθνεὼς ἄνθρωπος ἁπλῶς μὲν ἄνθρωπος οὐ λέγεται , τὸ δὲ ὅλον τοῦτο νεκρὸς ἄνθρωπος λέγεται . τοῦτον οὖν , φασί , τὸν τρόπον ἔχουσι καὶ αἰ ἐκ μεταθέσεως πρὸς αὐτὸ τὸ καταφατικὸν καὶ ἀποφατικὸν εἶδος · οὐ γάρ εἰσιν ἁπλῶς καταφάσεις ἡ ἀποφάσεις , ἀλλὰ τὸ ὅλον τοῦτο ἀόριστοι καταφάσεις καὶ ἀόριστοι ἀποφάσεις . τὰ δὲ λοιπὰ δύο μόρια τὰ τῆς ἁπλῆς ἀντιθέσεως οὐκ ἔχειν οὕτως πρὸς τὸ καταφατικὸν καὶ τὸ ἀποφατικὸν εἶδος · αὐτοφυεῖς γὰρ εἶναι ταύτας καταφάσεις καὶ ἀποφάσεις καὶ ἄνευ προσθήκης τινὸς προσαγορεύεσθαι τοῖς ὀνόμασι τούτοις δυναμένας . ταῦτα μὲν οὖν ὁ ἐκείνων λόγος · οὐ μὴν ἐμέ γε ἐπάγεται καὶ πολὺ ἔχουσα τὸ πιθανὸν ἡ ἐξήγησις · ἄτοπον γὰρ ἡγοῦμαι σαφῶς βοῶντος τοὐ Ἀριστοτέλους ὅτι νοεῖστοιχ . ] σθαι βούλεται τὰ ἐνταῦθα λεγόμενα ἐκ τῶν εἰρημένων ἐν τοῖς ᾿ Αναλυτικοῖς , περὶ αὐτῶν τούτων ἔχοντας ἡμᾶς τὰ περὶ τῆς εἰρημένης τῶν προτάσεων ἀκολουθίας μάλα ἐναργῶς πρὸς τῷ πέρατι τοῦ πρώτου βιβλίου τῶν ᾿ Αναλυτικῶν παραδεδομένα , ὅπερ καὶ αὐτοὶ συνομολογοῦσι , πρὸς μὲν ταῦτα μύειν , ἄλλην δέ τινα τοῦ Ἀριστοτέλους διάνοιαν τῷ ὄντι ἀπομαντεύεσθαι . ᾿Αλλὰ πρὸς τί , φαίης ἄν , συμβαλεῖται ἡμῖν τὸ εἰδέναι τὴν εἰρημένην τῶν προτάσεων ἀκολου| θίαν ; φημὶ δὴ ὅτι πρὸς τὴν γινομένην πολλάκις ἐν τοῖς συλλογισμοῖς τῶν προτάσεων μετάληψιν · συγχωρήσαντος γάρ τινος δίκαιον εἶναι τὸν Σωκράτην , εἰκότως ἐροῦμεν ῾ οὐκοῦν ἄδικος οὐκ ἔστι᾿ καὶ ᾿ οὐκοῦν οὐ δίκαιος οὐκ ἔστιν᾿ . εἰ μέντοι συγχωρηθέντος τοῦ μὴ εἷναι αὐτὸν ἄδικον ἀξιώσομεν λαμβάνειν ὅτι ᾿ οὐκοῦν δίκαιός ἐστι καὶ οὐ δίκαιος οὐκ εὐήθης εὐήθης ἡ μετάληψις . ἐν δὲ τούτοις οὐκ ἐνδέχεται κατορθοῦν τὸν μὴ προδιελόμενον ποῖαι προτάσεις ποίων ἐπὶ πλέον . ἐπεὶ δὲ οἴονταί τινες μηδαμῶς τελείας ἔτι μένειν ταύτας τὰς προτάσεις ἀλλὰ κατηγορεῖσθαι μόνον , ἐπειδὰν λέγωμεν , φέρε ἐπὶ ξύλου , τὰς μὲν ἀποφάσεις , τήν τε στερητικὴν καὶ τὴν ἐκ μεταθέσεως , ἀληθεύειν τὴν δὲ κατάφασιν τὴν ἀπλῆν ψεύδεσθαι , ῥητέον πρὸς αὐτοὺς ὡς ὅταν μὲν ἐνεργείᾳ λάβωμεν τὸ ξύλον ἐν τῇ προτάσει λέγοντες ῾ τὸ ξύλον ἄνθρωπος δίκαιός ἐστι᾿ , τῷ ὄντι κατηγορούμενον ποιοῦμεν τὸ ὅλον τοῦτο τὸ ῾ ἄνθρωπος δίκαιός ἐστιν᾿ · ἀλλ’ οὐκ - έτι μένει ἡ πρότασις ἀπροσδιόριστος , ἀλλ’ ὡς μὲν ἐπὶ τοῦ ἁπλῶς ξύλου ἔσται καθόλου δηλοῖ δὲ τὸ ἄρθρον τὴν δύναμιν ἔχον τοὐ καθόλου προσδιορισμοῦ ) , ὡς δὲ ἐπὶ τοῦδε τοῦ ξύλου ἔσται καθ’ ἕκαστα . εἰ μέντοι φυλάττοιμεν τῆς προτάσεως τὸ εἶδος μηδὲν κατ’ ἐνέργειαν αὐτῇ προστιθέντες , οὐδὲν κωλύει καὶ ξύλον καὶ ἵππον καὶ ἄλλα μυρία περιέχεσθαι κατὰ δύναμιν ὑπ’ αὐτῆς , ἐφ’ ὧν λέγεται ἢ ψεύδεσθαι ἢ ἀληθεύειν · τὴν μὲν γὰρ κατάφασιν , οἷον τὴν λέγουσαν ῾ ἄνθρωπος δίκαιός ἐστιν' , ἅτε εἶναί τι τοιόνδε ὂν ἀποφαινομένην , ἐπὶ μόνων ἀνθρώπων ἀληθεύειν δυνατόν , καὶ τούτων δικαίων , | ψεύδεσθαι δὲ ἀναγκαῖον ἐφ’ ὧν ἢ ὁ ὑποκείμενος μὴ ἁρμόττει ἢ ὁ κατηγορούμενος , τὴν δὲ ἀπόφασιν ἅτε μαχομένην τῇ καταφάσει ψεύδεσθαι μὲν ἐφ’ ὧν ἐκείνη ἀληθής , ἀληθεύειν δὲ ἐφ’ ὧν ἐκείνη ψευδής . οὕτω δὲ καὶ ὁ Ἀριστοτέλης ἐν τοῖς ἑξῆς δείξει τῆς ῾ ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος᾿ μὴ οὖσαν ἀπόφασιν τὴν ῾ ἔστιν οὐ λευκὸς ἄνθρωπος᾿ , ὅτι συμ - βήσεται αὐτὴν ἐπὶ τοῦ ξύλου ἀληθεύειν , διότι ψευδὴς ἐπ’ αὐτοῦ ἡ κατάτῶν φασος . καὶ ὅταν μέντοι λέγωμεν ῾ ὁ Νιρεὺς ἄνθρωπος καλός ἐστιν᾿ , οὐ χρὴ νομίζειν ὅτι τρία ποιοῦμεν κατηγορούμενα · τὸ γὰρ ὅλον τοῦτο ὡς ἕν τι τότε τοῦ Νιρέως κατηγοροῦμεν τὸν καλὸν ἄνθρωπον καὶ τὸ ἔστι προσ - κατηγοροῦμεν , παραπλήσιον λέγοντες ὡς εἴ τις ἔλεγεν ῾ ὁ Νιρεὺς ζῷον λογικὸν θνητόν ἐστι' . τοῦτο δὲ ἐπὶ μόνων γίνεσθαι τῶν ἀδιορίστων δυνατον · ουτε γαρ επι των προσοιωρισμενων , ωστε πασαν την προσδιωρισμένην πρότασιν κατηγορηθῆναί τινος ὥσπερ τὴν ἀπροσδιόριστον , ἐπεὶ μὴ εὔλογον προσδιορισμὸν τῷ κατηγορουμένῳ συμπλέκειν , οὔτε ἐπὶ τῶν καθ’ ἕκαστα , ἐπεὶ οὐχ οἷόν τε τὰ ἄτομα κατηγορεῖσθαι κατ’ ἄλλων , ὥσπερ οὐδὲ τὰ ἄλλα κατὰ τῶν ἀνωτάτω γενῶν . ἀπὸ δὲ τούτων ἐπιλυσόμεθα καὶ τὴν ἀπορίαν τὴν περὶ τῆς ἀντιφάσεως · ὅταν γὰρ λέγωμεν ὡς χρὴ ἐπὶ παντὸς ἢ τὴν κατάφασιν ἀληθεύειν ἢ τὴν ἀπόφασιν , οὐχ ὅτι δυνατὸν μὲν πάσης ἀντιφάσεως ἑκάτερον τῶν μορίων καθ’ ὁτουοῦν ὅλον κατηγορεῖσθαι , οἷον τοῦ Σωκράτους τὸ ῾ Θεαίτητος κάθηται᾿ καὶ ῾ Θεαότξτος οὐ κάθηται᾿ , τὸ μέντοι ἕτερον μόνον ἀληθεύειν ἀνάγκη λέγομεν ( τοῦτο γὰρ ἄλογον | ἐπί τε τῶν προσδιωφισμένων , ὡς εἴρηται , καὶ τῶν καθ’ ἕκαστα ) , ἀλλ’ ὅτι τῶν ποιούντων ἐν ταῖς προτάσεσι μορίων τὴν κατάφασιν καὶ τὴν ἀπόφασιν , τοῦτ’ ἔστι τῶν κατηγορουμένων καταφατικῶς καὶ ἀποφατικῶς , ἑκάτερον μὲν ὁτουοῦν τῶν τε ὄντων καὶ τῶν μὴ ὄντων κατηγορεῖν δυνατὸν καὶ μετὰ τοῦ καθ’ οὗ κατηγοροῦνται ποιεῖν τελείαν πρότασιν , μόνον μέντοι τὸ ἕτερον αὐτῶν ἀληθεύειν ἀνάγκη , οἷον κάθηται — οὐ κάθηται , λευκόν ἐστι — λευκὸν οὐκ ἔστι . δηλοῖ δὲ τὸ ῾ ἐπὶ ἐπὶ παντός᾿ ὅτι περὶ μόνων τῶν κατηγορουμένων ὁ λόγος , ἃ συμπλεκόμενα ἑνί τινι τῶν πάντων προτάσεις ποιοῦσι , τὴν μὲν ἀληθῆ τὴν δὲ ψευδῆ . Ζητήσειε δ’ ἄν τις περὶ τῶν σύνθετον ἐχουσῶν τὸ κατηγορούμενον ἁπλῶν καταφάσεων , πῶς ἐπὶ τούτων τὴν ἀόριστον ἤτοι ἐκ μεταθέσεως λεγομένην κατάφασιν ποιήσομεν , ἆρα καθ’ ἕκαστον τῶν συντιθέντων τὸ κατηγορούμενον ὀνομάτων τὴν ἄρνησιν τͅαραλαμβάνοντες ἢ ἕν τι ἐξ αὐτῶν , καὶ ποῖον τοῦτο , ὥστε μὴ δοκεῖν ἀποκληρβτικὸν εἶναι τὸν λόγον . φημὶ τοίνυν ὡς εἴτε πάντα τὰ σύνθετα κατ’ οὐσίαν κατηγοροῖντο τοῦ ὑποκειμένου , καθάπερ ἐπὶ τῶν ὡρισμένων , εἴτε καὶ ἕν τι ἐξ αὐτῶν κατὰ συμβεβηκός , ὡς ὅταν εἴπωμεν ῾ ὁ Σωκράτης ἄνθρωπος λευκός ἐστι᾿ , παντὸς χρὴ τοῦ κατηγορουμένου προτίθεσθαι τὴν ἄρνησιν , ἵνα τὴν ζητουμένην ποιήσωμεν κατάφασιν πρὸς ἅπαν ὡς ἓν τὸ κατηγορούμενον αὐτὴν ἐξακούοντες , καὶ οὐ μόνον πρὸς τὸ μόριον ᾧ τυγχάνει συντεταγμένη · ὁ γὰρ λέγων τὸν ἄνθρωπον ζῷον οὐκ ἄλογον εἶναι ἢ τὸν Αἰθίοπα ἄνθρωπον οὐ λευκὸν παραπλήσιον κατὰ τοῦτο | λέγει τῷ εἰπόντι τὸν Σωκράτην ἐπιστήμονα εἶναι τοῦ μὴ ἀγαθοῦ · αὕτη δὲ σαφῶς ἁπλῆ κατάφασις ἀόριστόν τι , τὸ μὴ ἀγαθόν , τῷ ὡρισμένῳ κατηγορουμένῳ , τῷ ἐπίστασθαι , συμπλέκουσα καὶ διὰ τοῦτο συναληθεύουσα τῇ ἐπιστήμονα τοῦ ἀγαθοῦ εἶναι αὐτὸν ἀποφαινομένῃ , καίτοι τῆς ὄντως ἀορίστου καταφάσεως οὐδέποτε τῇ ἁπλῇ συντρέχειν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ δυναμένης , ὥσπερ ἐν τῷ πρώτῳ διώρισται τῶν ᾿ Αναλυτεκῶν . ὁ δὲ αὐτὸς λόγος ἐπὶ πάντων , ἐφ’ ὧν τὸ προστιθέμενον τῷ κατηγορουμένῳ οὐχ ὡς ὑπάρχον λέγεται τῷ ὑποκειμένῳ , ἀλλ’ ὡς ἐνερείᾳ τινὶ αὐτοῦ ὑποβεβημένον · οὐ γάρ ἐστι ταὐτὸν φάναι τὸν Σωκράτην εἶναι μὴ ἀγαθόν , ὅπερ ἐστὶν ὑπάρξεως , καὶ ἐπίστασθαι τὸ μὴ ἀγαθόν ( τοῦτο γὰρ ἐνεργείας τινὸς δηλωτικόν ) , ἢ εἶναι μὴ Ἀλκιβιάδην καὶ φιλεῖν μὴ Ἀλκιβιάδην · καὶ γὰρ τὸ αὐτὸ μὲν εἶναι τόδε τι ἅμα καὶ μὴ τόδε ἀμήχανον , ἐνεργεῖν δὲ ἅμα περὶ τὰ ἀντικείμενα τὸ αὐτὸ οὐκ ἀδύνατον . διὸ ἅμα μὲν εἶναί τινα καὶ ἀγαθὸν καὶ μὴ ἀγαθὸν οὐκ ἐγχωρεῖ , ἐπίστασθαι δὲ ἅμα ἄμφω δυνατόν . εἰ δὲ τὸ ἄνθρωπος λευκός ἐστι᾿ καὶ ᾿ ἄνθρωπος οὐ λευκός οὐχ οὐχ οἷόν τε συντρέχειν ἀλλήλοις ἐπὶ Αἰθίοπος ἢ ἄλλου τινὸς ἑνὸς κατηγορούμενα , παρὰ τὸ πεφυκέναι τὸ λευκὸν καὶ δίχα τῆς πρὸς τὸν ἄνθρωπον συμπλοκῆς κατηγορεῖσθαι τοῦ ὑποκειμένου ὡρισμένως τε καὶ ἀορίστως καὶ ποιεῖν δύο καταφάσεις οὐ δυναμένας συνᾴδειν ἀλλήλαις τοῦτο συμβαίνειν ἐροῦμεν . ὅλως δὲ χρὴ ἐφιστάνειν ὡς οὐ δυνατὸν διὰ μιᾶς ἀντιφάσεως ἢ ἀντιθέσεως ἀορίστου καταφάσεως πρὸς ὡρισμένην ἕκαστον ἐπισκέπτεσθαι | τῶν παραληφθέντων πρὸς τὴν γένεσιν τῆς συνθέτου κατηγορίας · οὐδὲ γὰρ μίαν ὅλως εἶναι πρότασιν δυνατόν , ἐν ᾗ πλείονα παραλαμβάνεται κατηγορούμενα , διότι θαυμαστὸν οὐδὲν τὰ μὲν αὐτῶν ἀληθῶς τὰ δὲ ψευδῶς κατηγορεῖσθαι , καθάπερ ἐν τοῖς ἑξῆς διορισθήσεται , ἀλλ’ ἕκαστον χρὴ τῶν συντιθεμένων καθ’ ἑαυτὸ σκοπεῖν , εἰ ἀληθῶς κατηγορεῖται , καὶ οὕτως τὰς μερικωτέρας κατηγορίας προσυφαίνειν ταῖς ὁλικωτέ - ραις καὶ τὰς κατὰ συμβεβηκὸς τοῖς καθ’ αὑτὸ κατηγορουμένοις , ὡς ἐπὶ τῆς ὄντως μιᾶς προτάσεως τὸ κατηγορούμενον ἤτοι ὄνομα λαμβάνεσθαι φύσεως μιᾶς δηλωτικὸν ἢ λόγον ἀναμφισβητήτως ταὐτὸν ὀνόματι σημαίνοντα , εἴτε λεγομένῳ εἴτε καὶ παρημελημένῳ ὑπὸ τῶν τὰ ὀνόματα θεμένων , καὶ διὰ τοῦτο πάλιν ὀρθῶς ἔχειν τὸ παρ’ ἡμῶν διωρισμένον , ὅτι παντὸς αὐτοῦ χρὴ προηγεῖσθαι τὴν ἄρνησιν πρὸς τὸ γενέσθαι τὴν ἀόριστον κατά · φασιν . τούτων μὲν οὖν ἅλις · . Έπεὶ δὲ γεγράφθαι φασὶν ἐν πολλοῖς τῶν ἀντιγράφων ὅτι τὸ ἔστιν ἢ τῷ ἀνθρώπῳ προσκείσεται ἢ τῷ οὐκ ἀνθρώπῳ , εἰδέναι χρὴ ὅτι κἄν οὕτως ἡ γραφὴ ἔχῃ , τὸ ἄνθρωπος , ὅπερ φησὶν ὁ φιλόσοφος Πορφύριος , οὐχ ὡς ὑποκείμενον ἀλλ’ ὡς κατηγορούμενον ἀντὶ τοῦ δίκαιος ἢ λευκὸς εἰλῆφθαι φήσομεν , ὡς ἐπὶ προτάσεως τῆς λεγούσης Καλλίας ἄνθρωπός ἐστιν᾿ . ῾Ομοίως δὲ ἕξει , κἀν καθόλου τοῦ ὀνόματος ᾖ ἡ κατάφασις , οἷον πᾶς ἐστιν ἄνθρωπος δίκαιος — ἀπόφασις τούτου — οὐ πᾶς ἐστιν ἄνθρωπος δίκαιος , πᾶς ἐστιν ἄνθρωπος οὐ δίκαιος — οὐ πᾶς ἐστιν ἄνθρωπος οὐ δίκαιος . πλὴν οὐχ | ὁμοίως τὰς κατὰ διάμετρον ἐνδέχεται συναληθεύειν , ἐνδέχεται δὲ ποτε . Τὴν εἰρημένην ἐπὶ τῶν ἀπροσδιορίστων προτάσεων ἀκολουθίαν ἀξιοῖ θεωρεῖν ἡμᾶς καὶ ἐπὶ μιᾶς τῶν διαγωνίων ἀντιφάσεων , τῆς πᾶς καὶ οὐ πᾶς , ὡς καὶ ἐπὶ ταύτης λαμβανομένων τῶν τε ἁπλῶν προτάσεων καὶ τῶν ἐκ μεταθέσεως καὶ ἔτι τῶν στερητικῶν . συμβαίνει δὲ τὰς μὲν ἐκ μετα - θέσεως τοῦτον ἔχειν τὸν λόγον πρὸς τὰς ἁπλᾶς ὃν αἱ στερητικαί , τὰς μέντοι ἁπλᾶς μηκέτι τοῦτον ἔχειν τὸν λόγον πρὸς τὰς ἐκ μεταθέσεως ὃν αἱ στερητικαί · τετάξονται μὲν γὰρ καὶ ἐνταῦθα δηλονότι ὑπὸ τὴν ἀπλῆν κατάφασιν αἱ τῶν λοιπῶν ἀντιφάσεων ἀποφάσεις ( οὐ γὰρ δὴ αἱ καταφάσεις ) , ὑπὸ δὲ τὴν ἀπόφασιν αἱ καταφάσεις · ἔσται δὲ πάλιν τῆς μὲν ἁπλῆς καταφάσεως ἐπὶ πλέον ἑκατέρα τῶν ὑπ’ αὐτὴν ἀποφάσεων · πάντων μὲν γὰρ ὄντων δικαίων ἥ τε μὴ πάντας ἀδίκους εἶναι λέγουσα ἀληθὴς καὶ ἡ μὴ πάντας οὐ δικαίους , ἐπειδὴ καὶ ψευδὴς ἑκατέρα τῶν ἀντικειμένων αὐταῖς καταφάσεων . εἰ μέντοι τῶν ἀνθρώπων οἱ μὲν δίκαιοι εἶεν οἱ δὲ μὴ δίκαιοι , τῶν μὲν εἰρημένων ἀποφάσεων ἑκα - τέρα ἀληθής , ἡ δὲ ἁπλῆ κατάφασις ψευδής . ὥσπερ δὲ τῆς ἁπλῆς καταφάσεως ἐπὶ πλέον αἱ ὑπ’ αὐτὴν ἀποφάσεις , οὕτω δηλονότι καὶ τῆς ἁπλῆς ἀποφάσεως ἐπ’ ἔλαττον αἱ ὑπ’ αὐτὴν καταφάσεις . ὥστε σώζεται πρὸς τὰς ἁπλᾶς προτάσεις τῶν μετ’ αὐτὰς ἡ ἀναλογία . οὐκέτι μέντοι οὐδὲ ἐπὶ τούτων σώζεται ἡ πρὸς τὰς ἐκ μεταθέσεως I τῶν πρὸ αὐτῶν ἀναλογία · τῶν μὲν γὰρ ἁπλῶν ἡ μὲν κατάφασις ἐπ’ ἔλαττον ἀληθεύουσα ἐδείχθη τῆς ἀορίστου ἀποφάσεως καὶ ἡ ἀπόφασις τῆς καταφάσεως ἐπὶ πλέον , τῶν μέντοι στερητικῶν ἡ μὲν ἀπόφασις πάλιν ἐπὶ πλέον ἔσται τῆς ἐκ μεταθέσεως ἀποφάσεως ἡ δὲ κατάφασις ἐπ’ ἔλαττον τῆς καταφάσεως . ὅτι δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει , λέγω δὲ τὸ περὶ τῶν στερητικῶν καὶ τῶν ἐκ μεταθέσεως εἰρημένον , ῥᾳδίως δείξομεν ἀπὸ τῶν καταφάσεων ποιούμενοι πάλιν τὴν ἐπιχείρησιν · πάντων μὲν γὰρ ἀνθρώπων ἀδίκων ὄντων ἀληθεύσει καὶ ἡ πάντας λέγουσα εἶναι μὴ δικαίους · ὁ γὰρ ἄδικος δηλονότι οὐ δίκαιος . εἰ μέντοι εἶεν τῶν ἀνθρώπων οἱ μὲν ἄδικοι οἱ δὲ μέσην ἔχοντες ἕξιν , ἡ μὲν λέγουσα πρότασις πάντας εἶναι μὴ δικαίους ἀληθής , ἡ μέντοι λέγουσα πάντας ἀδίκους εἶναι ψευδής . τὰ αὐτὰ οὖν , ὥσπερ ἐλέγομεν , καὶ ἐπὶ τούτων τῶν προτάσεων συμβαίνει τοῖς ἐπὶ τῶν ἀπροσδιορίστων τεθεωρημένοις . | Ὅτι δὲ τὴν εἰρημένην τῶν προτάσεων ἀκολουθίαν πρότερόν τε παρεδίδου ἡμῖν ὁ Ἀριστοτέλης ὡς ἐπὶ προτάσεων ἀπροσδιορίστων , δι’ ὧν ἔλεγεν ὧν τὰ μὲν δύο πρὸς τὴν κατάφασιν καὶ ἀπόφασιν ἕξει κατὰ τὸ στοιχοῦν ὡς αἱ στερήσεις , τὰ δὲ δύο οὔ , καὶ νῦν ἐπὶ τῆς ἀντιφάσεως τῆς καθόλου καταφάσεως πρὸς τὴν μερικὴν ἀπόφασιν τὰ αὐτὰ ἡμᾶς θεωρεῖν ἀξιοῖ καὶ οὐδὲν ἕτερον , σαφῶς ἐδήλωσεν ἐπαγαγὼν πλὴν οὐχ ὁμοίως τὰς κατὰ διάμετρον ἐνδέχεται συναληθεύειν , ἐνδέχεται δὲ ποτέ , δι’ οὗ λέγοι ἂν τὸ διάφορον τῶν διαγραμμάτων , τοῦ τε ἐπὶ τῶν ἀπροσδιορίστων καὶ τοῦ ἐπὶ τῶν προσδιωρισμένων προτάσεων · καθ’ ἑκάτερον μὲν γὰρ αὐτῶν κατὰ διάμετρον συμβαίνει τετάχθαι τὰς καταφάσεις ἀλλήλαις , τῴ ἁπλῆν | λέγω καὶ τὴν ἐκ μεταθέσεως ἢ τὴν ἀπλῆν καὶ τὴν στερητικήν , καὶ τὰς ἀποφάσεις ὁμοίως · ἀλλ’ ἐπὶ μὲν τῶν ἀπροσδιορίστων κατὰ τὴν ἐνδεχομένην ὕλην τάς τε καταφάσεις συναληθεύειν ἀλλήλαις συμβαίνει καὶ τὰς ἀποφάσεις ἅτε ταῖς μερικαῖς ἰσοδυναμούσας , ἐπὶ δὲ τῶν προσδιωρισμένων , περὶ ὧν νυνὶ αὐτῷ ὁ λόγος , τῆς καθόλου καταφάσεως καὶ τῆς ἐπὶ μέρους ἀποφάσεως , τὰς μὲν καταφάσεις συναληθεῦσαι ἀδύνατον καθ’ οἵαν δήποτε ὕλην , τὰς μέντοι ἀποφάσεις συμβαίνει συναληθεύειν κατὰ μόνην τὴν ἐνδεχομένην · ἐπεὶ γὰρ τῶν ἀνθρώπων οἱ μὲν δίκαιοί εἰσιν οἱ δὲ ἄδικοι οἱ δὲ μέσην ἔχουσιν ἕξιν , φανερὸν ὅτι πάσας συμβήσεται τὰς προκειμένας ἀποφάσεις ἀληθεύειν , ῾ οὐ πᾶς ἄνθρωπος δίκαιος᾿ ῾ οὐ πᾶς ἄνθρωπος ἄδικος᾿ ‘οὐ πᾶς ἄνθρωπος οὐ δίκαιος᾿ . τὸ οὖν ἐνδέχεται δὲ ποτέ οὕτως ἀκουστέον , οὐχ ὡς πασῶν τῶν κατὰ διάμετρον ποτὲ συναληθευουσῶν ( τοῦτο γὰρ ἀδύνατον ) , ἀλλ’ ὡς τινῶν ἐξ οἷον τῶν ἀποφάσεων , συναληθευουσῶν ἐπὶ τῆς ὕλης , ὡς εἴρηται , τῆς μήτε ἀναγκαίας μήτε ἀδυνάτου . καὶ ταῦτα σαφῶς εὑρήσομεν οὐ διοριζόμενον μόνον ἀλλὰ καὶ δεικνύντα τὸν Ἀριστοτέλην πρὸς τῷ πέρατι τοῦ πρώτου τῶν ᾿ Αναλυτικῶν . ὅθεν ὁρμώμενος ἄν τις ὑποπτεύσειεν ἐπὶ μόνου τοῦ διαγράμματος τῶν ἀδιορίστων ἁρμόζειν τὸ μὴ ὁμοίως τὰς κατὰ διάμετρον ἐνδέχεσθαι συναληθεύεσθαι · λέγεται γὰρ ἐν ἐκείνοις ὡς τῶν ἀποφάσεων τῶν ἀδιορίστων καὶ κατ’ ἄλλον τρόπον παρὰ τὰς καταφάσεις συναληθεύειν ποτὲ δυναμένων · | οὐ γὰρ μόνον ἐπὶ διαφόρων τοῦ ὑποκειμένου μερῶν , ὅπερ αἱ καταφάσεις ποιοῦσιν , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ , ὅταν μέντοι ἀλλότριον ᾖ τοῦ ἐν . τῇ ἐξ ἀρχῆς προτάσει ληφθέντος ὑποκειμένου · κατὰ γὰρ τοῦ ξύλου τυχὸν καὶ τὸ ᾿ ἄνθρωπος δίκαιος οὐκ ἔστι᾿ καὶ τὸ ῾ ἄδικος οὐκ ἔστι᾿ καὶ τὸ ῾ οὐ δίκαιος οὐκ ἔστιν΄ ἀληθῶς κατηγορήσεις , καίτοι τῶν καταφάσεων οὐδεμιᾶς ἀληθεύειν ἐπὶ ὁτουοῦν τῶν παρὰ τὸν ἄνθρωπον δυναμένης . ἀλλὰ τὸ μήτε τῇ διδασκαλίᾳ τῇ περὶ ἐκείνου τοῦ διαγράμματος προστεθεισθαι ταύτην τὴν ῥῆσιν καὶ περὶ τῶν προσδιωρισμένων εἰπόντα τὸν φιλόσοφον ὅτι κατὰ τὰς ἀκολουθήσεις ὁμοίως ἔχουσι ταῖς ἀδιορίστοις ἐπαγαγεῖν τὸ πλὴν οὐχ ὁμοίως τὰς κατὰ διάμετρον ἀληθεύεσθαι δυνατόν οὐδὲν ἕτερον ἐννοεῖν ἡμῖν ἐπιτρέπει ἢ ὅτι διαφοράν τινα παραδίδωσι τῶν διαγραμμάτων κατὰ τὸ μὴ ὁμοίως , ὅπερ αὐτός φησι , τὰς κατὰ διάμετρον ἐν αὐτοῖς συναληθεύειν . ᾿Αλλ᾿ εἰ δεῖ μὴ παρέργως ἀκροᾶσθαι τῶν ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους λεγομένων , ἄξιον οἶμαι ζητῆσαι διὰ τίνα αἰτίαν ἐπὶ μόνης τῆς ἀντιθέσεως τῆς καθόλου . καταφάσεως πρὸς τὴν μερικὴν ἀπόφασιν ὁμοίως ἔχειν φησὶ τῶν προτάσεων τὴν ἀκολουθίαν τῇ ἐπὶ τῶν ἀπροσδιορίστων · μήποτε οὖν ὡς ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων ἀντιφάσεων , τῆς τε μερικῆς καταφάσεως πρὸς τὴν καθόλου ἀπόφασιν καὶ τῆς τῶν καθ’ ἕκαστα , μηκέτι σωζομένης τῆς αὐτῆς ἀκολουθίας · ἐπὶ μὲν γὰρ τῆς τίς καὶ οὐδείς ἀντιφάσεως οὐδὲ ἐνδέχεται δεῖξαι τὴν ἀπλῆν κατάφασιν τῆς στερητικῆς ἀποφάσεως ἢ ἐπὶ πλέον ἢ · ἐπ’ ἔλαττον οὖσαν · οὔτε γὰρ εἰ τὶς ἄνθρωπος δί|καιος , ἤδη οὐδεὶς ἄδικος , οὔτε εἰ μηδεὶς ἄδικος , ἤδη τὶς δίκαιος · τί γάρ , εἰ πάντες τὴν μέσην ἔχοιεν ἕξιν ; ὥστε οὐκ ἔστιν οὐδεμίαν ἀκολουθίαν ἀναγκάσαι . εἰ δὲ τὰς ἁπλᾶ · πρὸς τὰς ἐκ μεταθέσεως παραβάλλοις , ταῖς μὲν ἀποφάσεσι τὰς καταφάσεις ἑπομένας εὑρήσεις , οὐκέτι μέντοι τὰς ἀποφάσεις ταῖς καταφάσεσιν · εἰ μὲν γὰρ μηδεὶς μὴ δίκαιος , δῆλον ὡς πᾶς τε καὶ τῶν κατὰ μέρος ἕκαστος ἔσται δίκαιος · οὐ μὴν εἰ ἔστι τὶς δίκαιος , ἤδη δεήσει μηδένα εἶναι μὴ δίκαιον . οὐ μὴν ἀλλ’ οὐδὲ ἐπὶ τῶν καθ’ ἕκαστα τὴν εἰρημένην ἀναλογίαν προχωροῦσαν εὑρήσεις · τὴν μὲν γὰρ ἁπλῆν κατάφασιν καὶ τὴν ἐκ μεταθέσεως ἀπόφασιν ἀντιστρέφειν ἀλλήλαις συμβαίνει , ῾ Σωκράτης δίκαιός ἐστι — Σωκράτης οὐ δίκαιος οὐκ ἔστι᾿ , τὴν μέντοι στερητικὴν ἀπόφασιν ἑκατέρας αὐτῶν ἐπὶ πλέον εἶναι τῷ ἀληθεύειν ἐπ’ αὐτοῦ τε καὶ τοῦ τὴν μέσην ἕξιν καθ’ ὑπόθεσιν ἔχοντος . εἰ δέ τις ὑπολαμβάνοι καὶ ἐπὶ τῶν καθ’ ἕκαστα σώζεσθαι τὴν εἰρημένην τῆς ἀκολουθίας τῶν προτάσεων ἀναλογίαν διὰ τὸ καταφατικῶς μὲν τὰ ἄτομα κατὰ μηδενὸς ἀληθῶς κατηγορεῖσθαι , μήτε ἄλλου παρ’ αὐτὰ μήτε μέρους ἑαυτῶν ἀτόμων ὄντων , ἀποφάσκεσθαι μέντοι ἀληθῶς ἑκάστου τῶν ἄλλων , οἷον ὅταν λέγωμεν ῾ Θεαίτητος Σωκράτης οὐκ ἔστιν᾿ , ὥσπερ καὶ τῶν γενικωτάτων καταφάσκεσθαι μὲν οὐδὲν ἀληθῶς δυνατόν , ἀποφάσκεσθαι δὲ οὐκ ἀδύνατον , ὁπόταν λέγωμεν ‘τὸ ποσὸν οὐσία οὐκ ἔστιν᾿ · εἰ οὖν διὰ τοῦτο ἀξιοίη τὴν ῾ Σωκράτης οὐ δίκαιος οὐκ ἔστι᾿ καὶ ῾ ἄδικος οὐκ ἔστιν᾿ ἐπὶ πλέον εἶναι τῆς ῾ Σωκράτης δίκαιός ἐστιν᾿ , ὑπερτεινούσας αὐτῆς ἐπὶ τῶν παρὰ | Σωκράτην , πρῶτον μὲν ἴστω καὶ τὴν κατάφασιν ὅλην ὡς κατηγορουμένην λαμβάνων , πρὸς ἣν τὴν ἀπόφασιν ὅλην παραβάλλων ἐπὶ πλέον αὐτῆς ἀληθεύειν φησίν , ἔπειτα ὅτι οὐδὲ ἀποφατικῶς κατηγορεῖν τινος ὅλον τὸ ῾ Σωκράτης δίκαιος ἢ οὐ δίκατιος᾿ εὔλογον · ἐν μὲν γὰρ τῷ πλήθει τῶν ἀνθρώπων καὶ τὸ δίκαιον ἅμα καὶ τὸ μὴ δίκαιον κατ’ ἐνέργειαν ὑφεστηκότα θεωροῦντες εἰκότως ἑκάτερον αὐτῶν ἅμα τῷ ἄνθρωπος καὶ κατα - φάσκομέν τινων καὶ ἀποφάσκομεν · οὐδενὸς μέντοι τῶν ἀτόμων ἅμα μετέχειν ἀμφοτέρων δυναμένου τὸ μὲν Σωκράτης ἀληθῶς ἀποφήσομεν τοῦ Θεαιτήτου , καὶ εἰ ὁμώνυμον εἴη τὸ κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ , μὴ εἶναι τοῦτον , εἰ τύχοι , τὸν φιλόσοφον ἢ τὸν δίκαιον Σωκράτην λέγοντες , μετὰ τοῦ ἄρθρου τὸ προσκείμενον αὐτῷ προφερόμενοι · ἄνευ δὲ τοῦ ἄρθρου ὅτι ὅδε Σωκράτης δίκαιος οὐκ ἔστιν οὐ λέγομεν · οὔτε γὰρ τῇ ῾ Ελληνικῇ χρήσει τοῦτο συνεγνωσμένον οὔτε ἔχον λόγον . Αὗται μὲν οὖν δύο ἀντίκεινται , ἄλλαι δὲ πρὸς τὸ οὐκ ἄνθρωπος ὡς ὑποκείμενόν τι προστεθέντος · ἔστι δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος — οὐκ ἔστι δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος , ἔστιν οὐ δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος — οὐκ ἔστιν οὐ δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος . πλείους δὲ τούτων οὐκ ἔσονται ἀντιθέσεις . αὗται δὲ χωρὶς ἐκείνων αὐταὶ καθ᾿ αὑτὰς ἔσονται , ὡς ὀνόματι τῷ οὐκ ἄνθρωπος χρώΠροφανὲς Προφανὲς τὸ διὰ τούτων παραδιδόμενον θεώρημα · φησὶ γὰρ τοσαύτας εἶναι ἀντιφάσεις καὶ ἐπὶ τῶν ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου προτάσεων ἀορίστῳ ὑποκειμένῳ χρωμένας , ὅσαι ἦσαν ἐξ ὡρισμένου τοῦ | ὑποκειμένου . δύο δὲ ἦσαν ἐκεῖναι καθ’ ἕκαστον προτάσεων εἶδος τὸ κατὰ τὸν ὑποκείμενον ὀνομαζόμενον , οἷον καθ’ ἕκαστα ἢ ἀδιόριστοι ἢ καθόλου ἢ ἐπὶ μέρους · δύο ἄρα καὶ αὗται . ὧν καὶ παραδείγματα παρέθετο , τῶν τε ἁπλῶν καὶ τῶν ἐκ μεταθέσεως , ῾οὐκ ἄνθρωπος δίκαιός ἐστιν — οὐκ · ἄνθρωπος δίκαιος οὐκ ἔστιν᾿ ( αὖται ἁπλαῖ μὲν ἐξ ἀορίστου τοῦ ὑποκειμένου ) , μένου ) , ‘οὐκ ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστιν — οὐκ ἄνθρωπος οὐ δίκαιος οὐκ ἔστιν᾿ · αὗται καὶ ἀόριστοι ἤτοι ἐκ μεταθέσεως καὶ ἐξ ἀορίστου πάλιν τοῦ ὑποκειμένου . ἡ δὲ λέξις ἡ ἄλλαι δὲ πρὸς τὸ οὐκ ἄνθρωπος ὡς ὑποκείμενόν τι προστεθέντος ἐλλιπέστερον ἔχει · τὸ γὰρ πλῆρες οὕτως ἂν ἔχοι ῾ ἄλλαι δὲ δύο ἀντιφάσεις ἀντίκεινται , τοῦτ’ ἔστιν ἐξ ἀντικειμένων προτάσεων γίνονται , πρὸς τὸ οὐκ ἄνθρωπος ὡς ὑποκείμενόν τι παραληφθὲν ἐν ταῖς προτάσεσι , προστεθέντος αὐτῷ ( τῷ οὐκ ἄνθρωπος δηλονότι ) τοῦ τε κατηγορουμένου καὶ τοῦ προσκατηγορουμένου , καὶ κατηγορουμένου μὲν ἢ ὡρισμένου ἢ ἀορίστου , προσκατηγορουμένου δὲ ἢ καταφατικοῦ ἢ ἀποφατικοῦ᾿ . λάβωμεν οὖν τοῦτον τὸν τρόπον πάσας τὰς ἐκ τρίτου προσκατηγορυμένου προτάσεις ἐκ διαιρέσεως · ἀνάγκη γὰρ ἢ ἄμφω τοὺς ὅρους , τόν τε ὑποκείμενον καὶ τὸν κατηγορούμενον , ὡρισμένους αὐτὰς ἔχειν ἢ ἄμφω ἀορίστους ἢ τὸν μὲν ὡρισμένον τὸν δὲ ἀόριστον , καὶ τοῦτο διχῶς ( καὶ δῆλον ὅπως ) , καὶ ἢ καταφατικὰς εἶναι ταύτας ἢ ἀποφατικάς . αὗται δὲ πᾶσαι κατηριθμήθησαν , καὶ εἰκότως ἐθάρρησεν ἀποφήνασθαι ὡς πλείους τούτων οὐκ ἔσονται ἀντιφάσεις . εἶτα διδάσκων ὅτι | καὶ αὗται τέλειαί εἰσι προτάσεις αἱ ἐξ ἀορίστου τοῦ ὑποκειμένου , φησὶν αὐτὰς χωρὶς ἐκείνων αὐτὰς καθ’ αὑτὰς εἶναι τῷ οὐκ ἄνθρωπος ὡς ὑποκειμένῳ χρωμένας καὶ διὰ τοῦτο πρὸς αὐτὸ τὸ ἀποφαίνεσθαι μηδὲν ἔλαττον ἐχούσας ἐκείνων . ᾿Εφ᾿ ὅσων δὲ τὸ ἔστι μὴ ἁρμόττει , οἷον ἐπὶ τοῦ ὑγιαίνειν καὶ βαδίζειν , ἐπὶ τούτων ταὐτὸν ποιεῖ οὕτω τιθέμενα ὠς ἄν εἷτό ἔστι προσήπτετο , οἷον ὑγιαίνει πᾶς ἄνθρωπος — οὐχ ὑγιαίνει πᾶς ἄνθρωπος , ὑγιαίνει πᾶς οὐκ ἄνθρωπος — οὐχ ὑγιαίνει πᾶς οὐκ ἄνθρωπος · οὐ γάρ ἐστι τὸ οὐ πᾶς ἄνθρωπος λεκτέον , ἀλλὰ τὸ οὔ , τὴν ἀπόφασιν . τῷ ἄνθρωπος προσθετέον · τὸ γὰρ πᾶς οὐ τὸ καθόλου σημαίνει , ἀλλ’ ὅτι καθόλου . δῆλον δὲ ἐκ τοῦδε · ὑγιαίνει ἄνθρωπος — οὐχ ὑγιαίνει ἄνθρωπος , ὑγιαίνει οὐκ ἄνθρωπος — οὐχ ὑγιαίνει οὐκ ἄνθρωπος · ταῦτα ταῦτα γὰρ ἐκείνων διαφέρει τῷ μὴ καθόλου . ὥστε τὸ πᾶς ἢ μηδείς οὐδὲν ἄλλο προσσημαίνει ἢ ὅτι καθόλου τοῦ ὀνόματος ἢ κατάφασιν ἢ ἀπόφασιν . τὰ οὖν ἄλλα τὰ αὐτὰ δεῖ προστιθέναι . τινὲς μὲν τῶν ἐξηγησαμένων τοῦτο τὸ χωρίον ὑπέλαβον λέγειν τὸν Ἀριστοτέλην διὰ τούτων , ὅτιπερ ἐν ταῖς προτάσεσι ταῖς ἀντὶ τοὐ ἔστιν ἄλλο τι ῥῆμα προσκατηγορούμενον ἐχούσαις , οἷον τὸ βαδίζειν ἢ τὸ ὑγιαίνειν , ὡς ἐν ταῖς ‘ἄνθρωπος δίκαιος ὑγιαίνει᾿ , ῾ ἄνθρωπος δίκαιος βαδίζει᾿ , ἡ αὐτὴ γίνεται τῶν προτάσεων τάξις τε καὶ ἀκολουθία , ἥπερ ἐτύγχανε καὶ ἐπὶ τῶν τὸ ἔστι προσκατηγορούμενον ἐχουσῶν , παντάπασιν ἀποπλανώμενοι τῆς τε τοῦ Ἀριστοτέλους δια| νοίας καὶ τῆς τῶν λόγων αὐτῶν ἀκριβείας · οὔτε γὰρ ὁ φιλόσοφος φαίνεται τῆς τοιαύτης προτάσεως παραδείγματα ἡμῖν παρατιθέμενος οὔτε ἐνδέχεται παρὰ τὸ ἔστιν ἄλλο τι ῥῆμα προσκατηγορούμενον γίνεσθαι . καὶ τοῦτο οὐ μόνον τῷ Ἀριστοτέλει πιστεῦσαι δεῖ πρότερόν τε σαφῶς εἰπόντι μόνον τὸ ἔστιν ἐν ταῖς τοιαύταις προτά - σεσι προσκατηγορεῖσθαι καὶ ἐν τοῖς ᾿ Αναλυτικοῖς ὅρον μὲν εἶναι αποφαινομένῳ τὸν εἰς ὃν διαλύεται ἡ πρότασις , τόν τε κατηγορούμενον καὶ τὸν ὑποκείμενον , ἐπάγοντι δὲ ‟ προστιθεμένου ἢ διαιρουμένου τοῦ εἶναι ἢ μὴ εἶναι “ καὶ μηδενὸς ἄλλου ῥήματος παρὰ τοῦτο μνείαν ποιουμένῳ , ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς ἐν τοῖς ἑξῆς ἐναργῶς ἀποδείξομεν , ὅπερ καῖ πρότερον ἐπηγγειλάμέθᾳ , δι’ ὧν ὁ ᾿ Αριστοτέλης ζητήσει πότε τὰ ἴδια καὶ χωρὶς κατηγορούμενα δύναται συμπλεκόμενα ἀλλήλοις μίαν ποιῆσαι κατηγορίαν καὶ πότε οὔ . ἕτεροι δέ γε ὑπέλαβον ζητεῖσθαι διὰ τούτων εἰ ὥσπερ ἐν ταῖς ἐνεργείᾳ τὸ ἔστι προσκατηγορούμενον ἐχούσαις τοῦ κατηγορουμένου ὀνόματος , οἷον τοῦ δίκαιος , προταττόμενον τὸ ἀρνητικὸν μόριον οὐ ποιεῖ ἀπόφασιν ἀλλὰ κατάφασιν ἐκ μεταθέσεως , τὴν ῾ ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστιν᾿ , οὕτω καὶ ἐν αἷς δυνάμει περιέχεται τὸ ἔστιν ἐν τῷ κατηγορουμένῳ ῥήματι , διαλυομένου τοῦ ῥήματος ἐκείνου , καθὰ καὶ πρότερον ἐλέγομεν , εἴς τε τὴν οἰκείαν αὐτῷ μετοχὴν καὶ τὸ ἔστι , προταττόμενον πάλιν τὸ ἀρνητικὸν μόριον τῆς μετοχῆς οὐ ποιήσει ἀπόφασιν ἀλλὰ κατάφασιν ἐκ μεταθέσεως · ἡ μὲν γὰρ λέγουσα πρότασις ῾ ἄνθρωπος βαδίζει᾿ ταὐτὸν ὁμολο|γουμένως φθέγγεται τῇ ῾ ἄνθρωπος βαδίζων ἐστί , ζητεῖται δέ , φασί , διὰ τούτων εἰ τὴν ῾ ἄνθρωπος οὐ βαδίζων ἐστί κατάφασιν ῥητέον πάλιν ἐκ μεταθέσεως ἀλλ’ οὐκ ἀπόφασιν , οὔτε τοῦ προβλήματος ἀξίου , οἶμαι , ζητήσεως ὄντος ( τίς γὰρ ἡ ἀποκλήρωσις ὥστε τὴν μὲν ῾ ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστι᾿ φασιν καλεῖν τὴν δὲ ῾ ἄνθρωπος οὐχ ὑγιαίνων ἐστίν᾿ ἀπόφασιν ; ) οὔτε τοῦ Ἀριστοτέλους οὐδὲν τοιοῦτον διὰ τῶν παρ’ αὐτοῦ λεγομένων ἐμφαίνοντος . Μήποτε οὖν ταῖς ῥήσεσιν αὐταῖς τοῦ Ἀριστοτέλους προσφυέστερον ᾖ τὸ λέγειν ὅτι παραδοὺς ἡμῖν τὰς ἐξ ἀορίστου τοῦ ὑποκειμένου ἀντιφάσεις πρότερον μὲν ἐπὶ τῶν ἁπλουστάτων προτάσεων , τῶν ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου μόνον , διὰ δὲ τῶν προσεχῶς προειρημένων καὶ ἐπὶ τῶν ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου , καὶ ἐν οἷς παρέθετο αὐτῶν παραδείγμασι τὸ ἔστι λαβὼν πρότερον μὲν ὡς κατηγορούμενον ( δι᾿ ὧν ἔλεγεν οὐκ ἄνθρωπος — οὐκ ἔστιν οὐκ ἄνθρωπος καὶ ἔστι πᾶς οὐκ ἄνθρωπος — οὐκ ἔστι πᾶς οὐκ ἄνθρωπος ) , δι’ ὧν δὲ προσεχῶς παρεδίδου καὶ ὡς προσκατηγορούμενον ( ἐν οἷς ἔλεγεν αὗται μὲν οὖν δύο ἀντίκεινται , ἄλλαι δὲ πρὸς τὸ οὐκ ἄνθρωπος · ἔστι δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος — οὐκ ἔστι δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος , ἔστιν οὐ δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος — οὐκ ἔστιν οὐ δίκαιος οὐκ ἄνθρω - πος ) , προτίθεται διὰ τούτων διδάξαι ἡμᾶς ὅτι καὶ ἐπὶ τῶν προτάσεων τῶν ἀντὶ τοῦ ἔστιν ἄλλο τι ῥῆμα ἐχουσῶν οὐ προσκατηγορούμενον ( τοῦτο γὰρ εἴρηται ὅτι ἀδύνατον ) , ἀλλὰ κατηγορούμενον , ἀορίστῳ πάλιν τῷ ὑποκειμένῳ χρωμένων , τοῦτον δεῖ τὸν τρόπον γίνεσθαι τὰς ἀπο|φάσεις , ὃν ἐγίνοντο καὶ τοῦ ἔστιν ἐνεργείᾳ κατηγορουμένου · διὸ καθάπερ ἐπ’ ἐκείνων τῷ ἔστι συμπλέκων τὸ ἀρνητικὸν μόριον ἐποίει τὰς ἀποφάσεις , οὐκ ἔστιν οὐκ ἄνθρωπος λέγων καὶ οὐκ ἔστι πᾶς οὐκ ἄνθρωπος , οὕτω καὶ νῦν τῆς ὑγιαίνει πᾶς ἄνθρ·ωπος ἀπόφασιν εἶναί φησι τὴν οὐχ ὑγιαίνει πᾶς οὐκ ἄνθρωπος . δῆλον δὲ ὅτι καὶ εἰ τὰς ὄντως αὐτῶν ἀποφάσεις ἐθέλοιμεν ποιεῖν , τὸν αὐτὸν τρόπον ἐπ’ ἀμφοτέρων ποιήσομεν , τῶν τε τὸ ἔστιν ἐνεργείᾳ κατηγορουσῶν καὶ τῶν ἀντὶ τοῦ ἔστιν ἕτερόν τι ῥῆμα · μόνης δὲ νῦν τῆς καθόλου καταφάσεως μνημονεύσας τῆς ἀόριστον ἐχούσης τὸν ὑποκείμενον καὶ τὸ ὑγιαίνειν κατ’ αὐτοῦ κατηγορούσης , ἐπιζητεῖ πῶς τὴν ἀπόφασιν αὐτῆς ποιητέον , ὡς ἄν ἀρκούσης τῆς ἐπὶ τούτων θεωρίας παραστῆσαι ἡμῖν ἐκ τῶν πολλάκις εἰρημένων τὴν μέθοδον , καθ’ ἣν καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων καταφάσεων ποιήσοῳν τὰς ἀποφάσεις . Τοῦτο δὲ ἔοικε τὸ θεώρημα κινῆσαι νῦν ὁ Ἀριστοτέλης ὥσπερ δείσας μή τις ἀδιάφορον εἶναι ὑπολάβῃ πρὸς τὸ γενέσθαι τὴν ἀπόφασιν τὸ ἀφαιρεῖν μὲν τοῦ ἀορίστου ὑποκειμένου τὸ ἀρνητικὸν μόριον προτάττειν δὲ αὐτὸ τοῦ προσδιορισμοῦ · δηλοῖ δὲ σαφῶς λέγων οὐ γάρ ἐστι τὸ οὐ πᾶς ἄνθρωπος λεκτέον , ἀλλὰ τὸ οὔ , τὴν ἀπόφασιν , τῷ ἄνθρωπος προσθετέον , τοῦτ’ ἔστιν οὐ γὰρ τὴν ‘οὐ πᾶς ἄνθρωπος ὑγιαίνει᾿ λεκτέον ἀπόφασιν εἶναι τῆς ῾ πᾶς οὐκ ἄνθρωπος ὑγιαίνει᾿ καταφάσεως , ἀλλὰ τὸ οὔ , ὃ ἐκάλεσεν ἀπόφασιν ὡς ποιητικὸν τῆς ἀποφάσεως , τῷ ἄνθρωπος καὶ ἐν τῇ ἀποφάσει προσθετέον , ἵνα μένῃ ἐν ἀμφοτέραις ταῖς προτάσεσιν ὁ αὐτὸς ὑποκείμενος , | καθάπερ ὁ αὐτὸς κατηγορούμενος , ὅπερ ἔχειν ἀνάγκη τὰς ἀντιφατικῶς ἀλλήλαις ἀντικεισομένας προτάσεις . τούτου οὖν χάριν τοῦ ἐξομοιῶσαι ταῖς ἐνεργείᾳ τὸ ἔστιν ἐχούσαις προτάσεσι τὰς δυνάμει αὐτὸ παραλαμβανούσας καὶ διδάξαι ὅτι ἐπ’ ἀμφοτέρων τὸν αὐτὸν τρόπον τὰς ἀντιφάσεις ποιητέον , ἔοικεν ἐξ ἀρχῆς ἐν τοῖς παραδείγμασι τὸ ὑγιαίνει ῥῆμα διαλῦσαι εἴς τε τὴν ὑγιαίνων μετοχὴν καὶ τὸ ἔστιν . εἶτα πρῶτον παραθέμενος παραδείγματα προτάσεων ἐξ ὡρισμένου τοῦ ὑποκειμένου , ὡς γνωριμώτερα καὶ ὁδηγῆσαι ἡμᾶς δυνάμενα πρὸς κατανόησιν τῶν ἐξ ἀορίστου τοῦ ὑποκειμένου , ἐπάγει τὰς ἐξ ἐκείνων γενομένας καὶ ἀορίστῳ χρωμένας τῷ ὑποκειμένῳ , περὶ ὧν ἦν αὐτῷ προκείμενον λέγειν , ὅπως ἐπ’ αὐτῶν ἐκ τῶν καταφάσεων γίνονται αἱ ἀποφάσεις . δηλοῖ δὲ ἐπὶ τούτων μόνον τὴν αἰτίαν ἀποδιδοὺς τοῦ μὴ ἄλλον τρόπον γίνεσθαι τὰς ἀποφάσεις . εἰπὼν μέντοι μὴ χρῆναι | τῆς ῾ πᾶς οὐκ ἄνθρωπος ὑγιαίνει᾿ λέγειν ἀπόφασιν τὴν ῾ οὐ πᾶς ἄνθρωπος ὑγιαίνει᾿ , τὴν αἰτίαν τούτου προστίθησιν εὐθὺς ἐπάγων τὸ γὰρ πᾶς οὐ τὸ καθόλου σημαίνει , ἀλλ’ ὅτι καθόλου , ὅπερ ὅ τι μὲν δηλοῖ τῷ φιλοσόφῳ διὰ τῶν πρότερον εἰρημένων παρεστήσαμεν τὸ ῥησείδιον αὐτὸ τοῦτο ἐξηγούμενοι , παρείληπται δὲ νῦν ὡς δηλωτικὸν τοῦ δεῖν μὲν ἐν ταῖς ἀντιφασκούσαις προτάσεσι τὸν αὐτὸν ὑποκείμενον παραλαμβάνεσθαι , τοῦτο δὲ μηκέτι συμβαίνειν , ὅταν εἴπωμεν τῇ ῾ πᾶς οὐκ ἄνθρωπος ὑγιαίνει' καταφάσει μάχεσθαι τὴν ῾ οὐ πᾶς ἄνθρωπος ὑγιαίνει᾿ ἀπόφασιν · δέον γὰρ τούτων ἀποφάσκειν τὸν κατηγορούμενον ἐν τῇ ἀποφάσει , καθ’ ὧν αὐτὸν κατηγοροῦμεν ἐν τῇ κατα - φάσει , τοῦτο οὐ ποιοῦμεν ἐν τῇ ἐκτεθειμένῃ ἀποφάσει · τῆς γὰρ καταφάσεως πάντων τῶν οὐκ ἀνθρώπων τὸ ὑγιαίνειν κατηγορησάσης , ἡ εἰρη - μένη ἀπόφασις τῶν ἀνθρώπων αὐτὸ ἀποφάσκει . ὅτι δὲ ταύτην ἔχουσιν οἱ καθόλου προσδιορισμοὶ τὴν δύναμιν , τὸ σημαίνειν ὅτι τὸ κατηγορούμενον πᾶσι μὲν ὑπάρχει τοῖς ὑπὸ τὸ ὑποκείμενον ἐν τῇ καθόλου καταφάσει πᾶσι δὲ οὐχ ὑπάρχει ἐν τῇ καθόλου ἀποφάσει , σαφῶς ἐδήλωσε τὰς αὐτὰς προτάσεις , ἃς ἐξέθετο πρότερον μετὰ τοῦ καθόλου προσδιορισμοῦ ποτὲ μὲν ὡρισμένον ποτὲ δὲ ἀόριστον λαβὼν τὸν ὑποκείμενον , ταύτας ἐφεξῆς ἄνευ τοῦ προσδιορισμοῦ παρατιθέμενος ὑπὲρ τοῦ δηλῶσαι ὅτι ὁ πᾶς προσδιορισμός , καθ’ ὃν ἐπλεόναζον αἱ πρότεραι προτάσεις τῶν ὑστέρων , παρέσχεν αὐταῖς τὸ ποιεῖσθαι τὴν κατηγορίαν κατὰ πάντων τῶν ὑπὸ τὸ ὑποκείμενον ἀτόμων , I ὅπερ οὐκ ἔχουσιν αἱ ἀπροσδιόριστοι προτάσεις . ὡς δὲ ταὐτὸν δυναμένης τῆς ῾ πᾶς ἄνθρωπος οὐχ ὑγιαίνει᾿ καὶ ῾ πᾶς οὐκ ἄνθρωπος οὐχ ὑγιαίνει᾿ τῇ ῾ οὐδεὶς ἄνθρωπος ὑγιαίνει᾿ καὶ ῾ οὐδεὶς οὐκ ἄνθρωπος ὑγιαίνει᾿ , εἰκότως συμπεραινόμενός , φησιν ὥστε τὸ πᾶς ἢ μηδείς οὐδὲν ἄλλο προσσημαίνει ἢ ὅτι καθόλου τοῦ ὀνόματος κατάφασιν ἢ ἀπόφασιν , τοῦτ᾿ ἔστι κατὰ πάντων τῶν μετεχόντων τῆς φύσεως τοῦ ὑποκειμένου ἢ καταφάσκει τὸ κατηγορούμενον ἢ ἀποφάσκει ὁ καθόλου ἀποφαινόμενος . διακρινομένων οὖν κατὰ μόνα ταῦτα τῶν ἀντικειμένων ἀλλήλαις προτάσεων τὰ ἄλλα , φησί , τὰ αὐτὰ δεῖ προστιθέναι , παρακελευόμενος ἡμῖν τόν τε ὑποκείμενον ὅρον καὶ τὸν κατηγορούμενον τὸν αὐτὸν φυλάττειν ἐν ταῖς ἀντιφασκούσαις προτάσεσιν . Ἐπεὶ δὲ ἐναντία ἀπόφασίς ἐστι τῇ ἅπαν ἐστὶ ζῷον δίκαιον ἡ σημαίνουσα ὅτι οὐδέν ἐστι ζῷον δίκαιον , αὗται μὲν φανερὸν ὅτι οὐδέποτε ἔσονται οὔτε ἀληθεῖς ἅμα οὔτε ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ , αἱ δὲ ἀντικείμεναι ταύταις ἔσονταί ποτε , οἷον οὐ πᾶν ζῷον δίκαιον καὶ ἔστι τι ζῷον δίκαιον . Μέλλων ἐν τοῖς ἑξῆς ὁ Ἀριστοτέλης παραδιδόναι καθόλου τινὰ ἀπόφασιν ἀκολουθοῦσαν καθόλου τινὶ καταφάσει , τὴν ἁπλῆν τῇ ἐκ μεταθέσεως καὶ τὴν ἐκ μεταθέσεως τῇ ἁπλῇ , προλαμβάνει διὰ τούτων εἰκότως καὶ διορίζεται ὅτι καθάπερ ἐπὶ τῶν ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου προτάσεων τὰς καθόλου ὡς καθόλου ἐναντίας προσηγόρευσε καὶ συμψεύδεσθαι ἀλλήλαις ἀπεφήνατο τὰς δὲ ἀντιφασκούσας πρὸς | αὐτὰς συναληθεύειν ἀλλήλαις , ἐν οἷς ἔλεγε διὸ ταύτας μὲν οὐχ οἷόν τε ἅμα ἀληθεῖς εἶναι , τὰς δὲ ἀντικειμένας αὐταῖς ἐνδέχεται ἐπὶ αὐτοῦ , τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἐπὶ τῶν νυνὶ προκειμένων εἰς ἐπίσκεψιν προτάσεων , τῶν προσκατηγορουσῶν τὸ ἔστι , τὰς μὲν καθόλου τὰς μηδεμίαν ἐχούσας περὶ τοὺς ὅρους διαφορὰν ἀξιοῖ μήτε συναληθεύειν ποτὲ ἀλλήλαις μήτε σημαίνειν τὰ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ συντρέχειν ἅμα δυνάμενα , τὰς δὲ μαχομένας πρὸς αὐτὰς ἀντιφατικῶς συντρέχειν ποτὲ ἀλλήλαις , διὰ τοῦ ποτέ δηλονότι σημαίνων τὸ κατὰ μόνην τὴν ἐνδεχομένην ὕλην ὑπάρχειν αὐταῖς τὸ συναλυθεύειν . ἡμεῖς μὲν οὖν , ὡς εἴρηται , διῃρημένως ἀκούομεν τὸ οὔτε ἀληθεῖς ἅμα οὔτε ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ , τὸ μὲν λαμβάνοντες ἐπ’ αὐτῶν τῶν λόγων τὸ δὲ ἐπὶ τῶν σημαινομένων ὑπ’ αὐτῶν πραγμάτων . συμβαίνει δὲ ταῦτα συντρέχειν ἀλλήλοις · εἰ γὰρ ἅμα ἀληθεῖς οἱ λόγοι , καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς κατηγορούμενα τῷ αὐτῷ ἅμα ὑπάρχουσι , καὶ τὸ ἀνάπαλιν . καὶ δῆλον ὅτι τοῦ ἅμα εἶναι ἀληθεῖς τοὺς λόγους αἴτιον γίνεται τὸ τὰ πράγματα συνυπάρχειν . ἕτεροι δέ γε τὸ οὔτε καίτοι δὶς παραληφθὲν παρέλκειν ὑπολαβόντες δι’ ἀμφοτέρων , τοῦ τε ἅμα καὶ τοὐ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ , περι - γράφεσθαί φασι τὸ χαρακτηρίζον τὴν ἀντίθεσιν τῶν τοιούτων προτάσεων · ἅμα τε γὰρ ἀληθεῖς δύνανται εἶναι , φασίν , αἱ προτάσεις μὴ ἐπὶ τοῦ αὖ · τοῦ λαμβανόμεναι , οἷον ῾ πᾶς ἄνθρωπος δίπους — οὐδεὶς ἵππος δίπους᾿ , καὶ πάλιν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ μὲν ἀληθεῖς , οὐ μέντοι ἅμα , ὡς ὅταν λέγωμεν ῾ πᾶς ἄνθρωπος ἐπὶ τοῦ χρυσοῦ λεγομένου γένους | δίκαιος — οὐδεὶς ἄνθρωπος ἐπὶ τοῦ σιδηροῦ λεγομένου γένους δίκαιος᾿ , καίτοι τοῦ τε Ἀριστοτέλους κατ’ ἀρχὰς παραδόντος ἡμῖν ποίας ἀξιοῖ ἀντικεῖσθαι ἀλλήλαις προτάσεις , ὅτι τὰς τοῦ αὐτοῦ κατὰ τοῦ αὐτοῦ καὶ τὰ ἑξῆς τούτοις , καὶ τῆς κατὰ χρόνον ἐξαλλαγῆς περὶ μὲν τὴν φύσιν τῶν καθ’ ἕκαστα θεωρεῖσθαι δυναμένης , ἐν δὲ τοῖς καθόλου χώραν οὐδεμίαν ἐχούσης , εἰ μὴ μέλλοιμεν τοῖς μυθικοῖς πλάσμασι χρήσασθαι πρὸς ἀνατροπὴν τῶν ἐναργῶς γῶς ἀποδεδειγμένων . ᾿Ακολουθοῦσι δὲ αὗται , τῇ μὲν πᾶς ἐστιν ἄνθρωπος οὐ δίκαιος ἡ οὐδείς ἐστιν ἄνθρωπος δίκαιος , τῇ δὲ ἔστι τις ἄνθρωπος δίκαιος ἡ ἀντικειμένη ὅτι οὐ πᾶς ἐστιν ἄνθρωπος οὐ δίκαιος · ἀνάγκη γὰρ εἶναί τινα . Κατ’ ἀρχὰς μὲν τῆς θεωρίας τῶν ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου προτάσεων ἐδιδασκόμεθα ὅπως ἔχουσιν αἱ ὅλαι αὐτῶν ἀντιφάσεις τῆς πρὸς ἀλλήλας τάξεως τε καὶ ἀκολουθίας καὶ παρεβάλλετο τὰ μόρια αὐτῶν πρὸς ἄλληλα , ἡ μὲν καθόλου ἁπλῆ κατάφασις πρὸς τὴν ἐπὶ μέρους ἐκ μεταθέσεως ἀπόφασιν ὡς ἑπομένην καὶ ἐπὶ πλέον αὐτῆς οὖσαν , ἡ δὲ καθόλου ἐκ μεταθέσεως κατάφασις πρὸς τὴν ἀπλῆν ἀπόφασιν ὡς τὸν αὐτὸν τρόπον ἔχουσαν πρὸς αὐτήν · νῦν δὲ παραδίδωσιν ἡμῖν ὁ Ἀριστοτέλης τὰς ποσὸν μὲν τὸ αὐτὸ ἐχούσας προτάσεις ἑπομένας μέντοι ἀλλήλαις , οὐκέτι ὅλην ἀντίφασιν πρὸς ὅλην παραβάλλων , ἀλλ᾿ , ὥσπερ εἴρηται , μιᾶς μόνης προτάσεως πρὸς μίαν πρότασιν τὴν συμφωνίαν θεωρῶν . ἀκολουθεῖν οὖν φησι τῇ μὲν ῾ πᾶς ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστι᾿ τὴν ῾ οὐδείς | ἐστιν ἄνθρωπος δίκαιος᾿ τῇ δὲ ῾ τὶς ἄνθρωπος δίκαιός ἐστι᾿ τὴν ‘οὐ πᾶς ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστι᾿ · δῆλον γάρ φησιν ὅτι τούτου ἀληθοῦς ὄντος τοῦ ῾ οὐ πᾶς ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστιν᾿ ἀνάγκη εἷναί τινα ἄνθρωπον δίκαιον · ψευδοῦς γὰρ οὔσης τῆς ῾ τὶς ἄνθρωπος δίκαιός ἐστιν᾿ οὐκέτι ἀληθὴς ἡ ῾ οὐ πᾶς οὐ δίκαιος᾿ , ὅπερ ὑπέκειτο , ἀλλ’ ἡ μαχομένη πρὸς αὐτὴν ἡ ῾ πᾶς οὐ δίκαιος᾿ . ὥστε ἀκολουθοῦσιν ἀλλήλαις αἱ κατὰ μέρος προτάσεις , ὥσπερ αἱ καθόλου . ὁ μὲν οὖν Ἀριστοτέλης παραδείγματα μόνα παραθέμενος ἡμῖν τινων ἀκολουθουσῶν ἀλλήλαις προτάσεων ἀπηλλάγη τοῦ θεωρήματος , ὁ δέ γε ἡμέτερος καθηγεμὼν καὶ εὐεργέτης κανόνας ἡμῖν πάνυ τεχνικοὺς παρεδίδου , καθ’ οὓς οἷόν τε πάσῃ τῇ προτεθείσῃ προτάσει τὴν ἀκολουθοῦσαν εὑρεῖν · ἐπεὶ γὰρ αἱ προτάσεις καὶ ὡς ὅλαι θεωροῦνται καὶ μέρη ἔχουσι , τὰς ἀντιθέσεις αὐτῶν ἐλάμβανεν ἢ ἀπὸ τῆς περὶ τὰ μέρη αὐτῶν θεωρουμένης διαφορᾶς ἢ ἀπὸ τῆς περὶ ὅλας αὐτάς . ἐπεὶ δὲ δύο μὲν τῶν προτάσεων τὰ μέρη , ὅ τε ὑποκείμενος ὅρος καὶ ὁ κατηγορούμενος , δύο δὲ καὶ τὰ περὶ ὅλας αὐτὰς ὡς ὅλας θεωρούμενα , τό τε ποιὸν αὐτῶν καὶ τὸ ποσόν , τετραχῶς συμβαίνει λαμβάνεσθαι τὰς τῶν προτάσεων ἀντιθέσεις · ἀπὸ μὲν γὰρ τῶν ὑποκειμένων διαιρούμενος αὐτὰς ἐρεῖς ἢ ὡρισμένον ἔχειν τὸν ὑποκείμενον ἢ ἀόριστον , ἀπὸ δὲ τῶν κατηγορουμένων ἤτοι ἁπλᾶς εἶναι ἢ ἐκ μεταθέσεως . καὶ πάλιν κατὰ μὲν τὸ ποσὸν τὴν διαίρεσιν αὐτῶν ποιούμενος ἐρεῖς τὰς μὲν εἶναι καθόλου τὰς δὲ μερικὰς τὰς δὲ καὶ ἀδιορί|στους ἢ καὶ καθ’ ἕκαστα , κατὰ δὲ τὸ ποιὸν τὰς μὲν καταφάσεις τὰς δὲ ἀποφάσεις . τούτων οὕτως ἐχόντων ἀποβλέπειν παρεκελεύετο πρὸς τὴν προτεθεῖσαν πρότασιν , ᾗ βουλόμεθα τὴν ἀκολουθοῦσαν εὑρεῖν , πῶς ἔχει καθ’ ἕκαστον τούτων , καὶ ἀποφαίνεσθαι τὴν ἑπομένην αὐτῇ ταύτην εἶναι τὴν κατὰ μὲν τὸν ὑποκείμενον ὅρον καὶ κατὰ τὸ ποσὸν ὁμοίως αὐτῇ ἔχουσαν κατὰ δὲ τὰ λοιπὰ ἄμφω διαφόρως · προκείσθω γὰρ εὑρεῖν τῇ ἶπάς ἄνθρωπος δίκαιός ἐστιν᾿ ἢ ῾ ζῷόν ἐστιν᾿ ( ἵνα καὶ ἀληθείας μετέχῃ ὁ λόγος ) τὴν ἀκολουθοῦσαν ( καὶ μάλιστα ὅτι οὐδὲ τίθησι τοιαύτης προτάσεως παραδείγματα ὁ Ἀριστοτέλης ) · οὐκοῦν ἐπεὶ αὕτη ὡρισμένον τε ἔχει τὸν ὑποκείμενον καὶ ἔστιν ἁπλῆ καὶ ἔτι καθόλου καὶ καταφατική , δεήσει ἕπεσθαι αὐτῇ πρότασιν ὡρισμένον μὲν ἔχουσαν τὸν ὑποκείμενον οὐκέτι δὲ ἀπλῆν ἀλλ’ ἐκ μεταθέσεως , καὶ πάλιν καθόλου μὲν καὶ αὐτὴν οὖσαν οὐκέτι μέντοι κατάφασιν ἀλλ’ ἀπόφασιν . ποία οὖν ἔσται πρότασις ἐξ ὡρισμένου τοῦ ὑποκειμένου ἐκ μεταθέσεως καθόλου ἀπόφασις ; δηλαδὴ ἡ λέγουσα ῾ οὐδεὶς ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστιν᾿ ἢ ‘οὐ ζῷόν ἐστιν᾿ · αὕτη ἄρα ἐκείνῃ ἕψεται . τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ πάσῃ ἄλλῃ προτάσει εἴτε ὡρισμένον εἴτε ἀόριστον ἐχούσῃ τὸν ὑποκείμενον τὴν ἀκολουθοῦσαν εὑρήσεις · συμβαλούνται γὰρ ἡμῖν οἱ κανόνες οὗτοι καὶ πρὸς τὰ ἐφεξῆς ῥηθησόμενα παρὰ τοῦ Ἀριστοτέλους περὶ τῆς ἀκολουθίας τῶν ἐξ ἀορίστου τοῦ ὑποκειμένου προτάσεων . ἐπὶ μὲν οὖν τῶν προσδιωρισμένων οὐ μόνον ταῖς καταφάσεσιν ἕπεσθαι συμβαίνει τὰς ἀποφάσεις | ἀλλὰ καὶ ταῖς ἀποφάσεσι τὰς καταφάσεις , ὅπερ καὶ αὐτὸς ἐδήλωσε μετὰ τὸ παραθέσθαι τὴν μερικὴν ἀπόφασιν ἐπαγαγὼν τὸ ἀνάγκη γὰρ εἶναί τινα · εἴπερ δὲ ὄρα , ἐπὶ τῶν ἀπροσδιορίστων ταῖς μὲν καταφάσεσιν ἕψονται αἱ ἀποφάσεις , ταῖς δὲ ἀποφάσεσιν οὐ πάντως αἱ καταφάσεις . καὶ τοῦτο εἰκότως · ἐπὶ τούτων μὲν γὰρ διὰ τὸ ἀόριστον τῶν ὑποκειμένων καὶ ἐπ’ ἄλλου τινὸς παρὰ τὸ σημαινόμενον ὑπὸ τοῦ ὑποκειμένου τὴν ἀποφατικὴν ἐγχωρεῖ πρότασιν ἁρμόττειν , οἷον ῾ ὁ κύων οὐκ ἔστι δίκαιος ἄνθρωπος᾿ , ἐπὶ δὲ τῶν προσδιωρισμένων , ἐξ ὧν καὶ τὰ παραδείγματα παρέλαβεν ὁ Ἀριστοτέλης , οὐκέτι τοῦτο γίνεσθαι δυνατόν , ἐπεὶ οὐκέτι φυλάξομεν τὴν πρότασιν προσδιωρισμένην , ἀλλὰ καὶ τῷ κατηγορουμένῳ συντάξομεν τὸν προσδιορισμόν , οἷον ὅταν εἴπωμεν ῾ ὁ κύων οὐδεὶς ἄνθρωπος δίκαιός ἐστιν᾿ . ἐπὶ μόνων οὖν τῶν ὑπὸ τὸ ὑποκείμενον ἀτόμων τοῦ ἐν τῖς προσδιωρισμέναις καθόλου κατηγορουμένου λέγεσθαι δυναμένου συμβαίνει τῶν λαμβανομένων κατὰ τὸν εἰρημένον τρόπον προτάσεων ἑκατέραν ἕπεσθαι τῇ λοιπῇ . ἐν δὲ τῷ τῇ δὲ ἔστι τις ἄνθρωπος δίκαιος ἡ ἀντικειμένη ὅτι οὐ πᾶς ἐστιν ἄνθρωπος οὐ δίκαιος φανερὸν ὅτι τὸ ἀντικειμένη λέγει πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς κατηριθμημένην καθόλου κατάφασιν τὴν ῾ πᾶς ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστιν᾿ , πρὸς ἣν ἀντιφατικῶς ἀντίκειται ἡ ῾ οὐ πᾶς ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστιν᾿ . Εἰ δέ τις ἀποροίη πῶς ἐπὶ τῶν μὴ ὄντων ἁρμόσουσιν οἱ προειρη - μένοι περὶ τῆς ἀκολουθίας τῶν προτάσεων κανόνες , οἷον ἐπὶ τραγελάφου τὴν μὲν γὰρ καθόλου | ἀπόφασιν τὴν ἁπλῆν ἀληθεύειν ἐπ’ αὐτοῦ λέγουσαν μηδενὶ τραγελάφῳ τὸ δίκαιον τυχὸν ὑπάρχειν , τὴν δὲ καθόλου κατάφασιν τὴν ἐκ μεταθέσεως ψεύδεσθαι παντὶ αὐτῷ ὑπάρχειν τὸ μὴ δίκαιον ἀποφαινομένην , δέον καὶ ταύτην ἀληθεύειν , εἴπερ ἀμέμπτως εἶχον οἱ παραδεδομένοι κανόνες ) , πρῶτον μὲν ἀκουέτω τοῦ Ἀριστοτέλους οὐ μόνον ἐν τούτοις ἀποφαινομένου τῇ τε κατὰ μέρος ἁπλῇ καταφάσει τὴν ἐκ μεταθέσεως ἀπόφασιν τὴν κατὰ μέρος ἀκολουθεῖν καὶ ἀντιστρέφειν ἐξ ἀνάγκης πρὸς αὐτήν , δι’ ὧν φησι τῇ δὲ ἔστι τις ἄνθρωπος δίκαιος ἡ ἀντικειμένη ὅτι οὐ πᾶς ἐστιν ἄνθρωπος οὐ δίκαιος · ἀνάγκη γὰρ εἶναί τινα , δηλονότι δίκαιον , εἴπερ ἡ ἀπόφασις ἀληθής , ἀλλὰ καὶ ἐν οἷς περὶ τῆς ἀκολουθίας τῶν ἐξ ἀορίστου ὑποκειμένου προτάσεων διορίζεται κεκραγότος ὅτι τῇ καθόλου ἁπλῇ ἀποφάσει τὸ αὐτὸ σημαίνει ἡ ἐκ μεταθέσεως καθόλου κατάφασις · τὸ γὰρ πᾶς , φησίν , οὐ δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος τῷ οὐδεὶς δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος τὸ αὐτὸ σημαίνει , τῶν αὐτῶν δηλονότι θεωρουμένων καὶ ἐπὶ τῶν ὡρισμένον ἐχουσῶν τὸν ὑποκείμενον καθόλου προτάσεων · οὐ γὰρ παρὰ τοὺς ὑποκειμένους διαφορά τις συμβαίνει περὶ τὰς ἀκολουθούσας ἀλλήλαις προτάσεις . ἔπειτα ἐννοείτω ὅτι μάχεται ταῖς κοιναῖς ἐννοίαις εἶναί τι φάσκων ἢ τῶν ὄντων ἢ τῶν μὴ ὄντων , ὃ δύναται εἶναι μήτε τόδε μήτε μὴ τόδε , οἷον μήτε ἀγαθὸν μήτε μὴ ἀγαθόν · πάντων γὰρ τῶν οὕτω καταφασκομένων τὰ μὲν ωρισμένα ἐπὶ μόνων ἀληθεύοντα τῶν δέχεσθαι αὐτὰ πεφυκότων , ὅταν κατ’ ἐνέργειαν | αὐτῶν μετέχωσιν , ἐπὶ τῶν παρ’ ἐκεῖνα πάντων ψεύδεσθαι ἀνάγκη , τὰ δὲ ἀόριστα φανερὸν ὅτι ἀντικειμένως αὐτοῖς ἕξει κατὰ τὸ ψεύδεσθαι καὶ τὸ ἀληθεύειν · τὸ γὰρ ῾ ἔστιν οὐ δίκαιος᾿ οὐ μόνον ἐπὶ ἀνθρώπων ἀδίκων ἢ μέσην ἕξιν ἐχόντων ἢ καὶ μήπω πεφυκότων μετέχειν ἀληθές , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ λίθου , εἰ τύχοι , καὶ τοῦ πολυθρθλλήτου τραγελάφου . εἰ δὲ τέρας εἷναι ὑπολαμβάνοι τὸ περί τινος τῶν μὴ ὄντων τὸ ἔστιν ἀληθῶς λέγεσθαι καὶ εἰς τὸ εἶναι πάντως ἡγοῖτο μεταπίπτειν , οὗ ἄν τοῦτο κατηγορῆται , μανθανέτω πρῶτον μὲν ὅτι κακῶς τὰ περὶ τοῦ μὴ εἶναι ἀποφατικὴν τὴν τοιαύτην πρότασιν λεγόμενα ἐπὶ τὸ μὴ ἀληθεύειν αὐτὴν μεταφέρει · ἀπόφασις μὲν γὰρ εἰκότως λέγεται μὴ εἶναι , διότι ὅλως εἶναί τι ἀποφαίνεται , εἰ καὶ ἀόριστον , οὐ μὴν διὰ τοῦτο ἢ ψευδῶς αὐτὴν λέγεσθαι φήσομεν ἢ τῶν ὄντων ποιεῖν τὸ πρᾶγμα , οὗ κατηγορεῖται · εἰ μὲν γὰρ αὑτὸ μόνον καθ’ αὑτὸ τὸ ἔστι κατηγορεῖτο τοῦ μὴ ὄντος , οἷον ῾ τραγέλαφος ἔστιν᾿ , ἐλέγετο ἄν τι , νῦν δὲ τὸ ὅλον τοῦτο λέγεται ὑπάρχειν αὐτῷ τὸ εἶναι μὴ τοιῷδε , οἷον μὴ δικαίῳ , οὐ μέντοι τὸ ἀπλῶς εἶναι · κατὰ συμβεβηκὸς γὰρ ἐνταῦθα τοῦ τραγελάφου κατηγορεῖται τὸ ἔστιν , ὥσπερ ἐν τοῖς ἑξῆς ῥηθήσεται περὶ τῆς προτάσεως τῆς λεγούσης ποιητὴν εἶναι τὸν μηκέτι ὄντα Ὅμηρον . καὶ οὐδὲν ἧττον ἐπὶ τούτων ἀληθὴς ἔσται ἡ πρότασις ἤπερ ἐπί τινος τῶν ὄντων μὲν μὴ δεκτικῶν δὲ ἢ τῶν μὴ ἐχόντων δικαιοσύνην ἀνθρώπων , οἷον ὅταν εἴπωμεν ῾ ὁ λίθος οὐ δίκαιός ἐστιν᾿ ἢ ῾ Ἄνυτος οὐ δίκαιός ἐστιν᾿ . εἰ δὲ ζητοίη τῷ ποῦ ὄντι τραγελάφῳ τὸ μὴ δίκαιον ὑπάρ|χειν λέγοντες ἀληθεύομεν , τῷ ἐπινοουμένῳ παρ’ ἡμῶν φήσομεν , καθ’ οὗ τὸ δοξαστὸν καὶ τὸ ὀνομαστόν , καίτοι ὡρισμένα ὄντα , κατηγοροῦντες ἀληθῶς ἐροῦμεν · τὸ μὲν γὰρ μηδαμῶς ὂν οὔτε δοξαστόν ἐστιν οὔτε ὀνομαστὸν οὔτε ἄλλην τινὰ κατηγορίαν ἐπιδεχόμενον , ὡς οὔτε ἑνικῶς οὔτε κατ’ ἄλλον τινὰ ἀριθμὸν λέγεσθαι δυνάμενον , ὡς ὁ ᾿Ελεάτης ξένος διώρισεν · οὐ γὰρ λίνον λίνῳ συνάπτειν ἐστὶ τὸ μονάδα ἢ ἀριθμὸν τῷ μηδαμῶς ὄντι συμπλέκειν . οὗ μέντοι κατηγορεῖν τινα ἐγχειροῦμεν , τοῦτο προεπινενοῆσθαι παρ’ ἡμῶν ἀνάγκη καὶ ἤτοι ἐν ψιλῇ τῇ φαντασίᾳ τὴν ὅλην ἔχειν ὑπόστασιν ἢ καὶ πρὸ τῆς ἐπινοίας τῆς ἡμε - τέρας αὐτὸ καθ’ αὑτὸ ὑφεστάναι . ὅλως τε χρὴ μὴ ἀγνοεῖν τὰ ἐν τῷ τρίτῳ τῶν Μετὰ τὰ φυσικὰ παγκάλως εἰρημένα περὶ τοῦ θείαν ὄντως εἶναι τοῦ πρώτου ὄντος τὴν δύναμιν ἐκτεινομένην οὐ μόνον ἄχρι καὶ τῆς ἀνειδέου παντάπασιν ὕλης ἀλλὰ καὶ τῶν στερήσεων καὶ τῶν ἀποφάσεων καὶ αὐτοῦ τοῦ μὴ ὄντος , εἴπερ καὶ τὸ μὴ ὂν λέγομεν αὐτὸ τοῦτο εἶναι μὴ ὂν . Εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ μὴ δύνασθαι τὴν ἀόριστον κατάφασιν τοῦτον τὸν τρόπον ἀντιστρέφειν ὅνπερ ἡ ἁπλῆ ἀπόφασις μηδὲ τὴν ἁπλὴν κατάφασιν ὅνπερ ἡ ἀόριστος ἀπόφασις διάφορον αὐτῶν τὴν δύναμιν ἀποφαίνειν ὑπολαμβάνοι , δικαιότερον ἄν τοῦτο αὐτόθεν ὑπώπτευσεν ἐκ τοῦ διάφορον εἶναι τῶν προ - τάσεων τὸ ποιόν · πῶς γὰρ ἄν ποτε ἀπαραλλάκτως ἡ αὐτὴ γένοιτο ἀπόφασις καταφάσει ; ἀλλ’ οὔτε τοῦτο ἀξιώσειεν ἄν τις οὔτε τὰς ἀντιστροφὰς αὐτῶν εὔλογον ὁμοίας εἶναι διὰ τὸ ἐπὶ τῶν αὐτῶν αὐτὰς ἀληθεύειν · | ἡ 149r μὲν γὰρ καθόλου ἀπόφασις διάκρισιν παντελῆ τῶν σημαινομένων ὑπ’ αὐτῆς πραγμάτων δηλοῦσα δι’ αὐτὸ τοῦτο πρὸς ἑαυτὴν ἀντιστρέφει ( τὸ γὰρ ἀπεζευγμένον ἀπεζευγμένου ἀπέζευκται , οἷον λίθου τε παντὸς τὸ δίκαιον καὶ δικαίου παντὸς ὁ λίθος ) , ἡ μέντοι καθόλου κατάφασις οὐκέτι τοῦτο ἐπαγγελλομένη ἀλλὰ τοὐναντίον σύνθεσίν τινα τοῦ κατηγορουμένου πρὸς τὸ ὑποκείμενον ἐμφαίνουσα , κἄν ἀόριστόν τι συνδέῃ πρὸς τὸ ὑποκείμενον , ἀντιστρέφειν οὐχ οἵα τέ ἐστιν αὐτὴ πρὸς ἑαυτήν , ἐπειδὴ ἀναγκάζεται λέγειν παντὶ τῷ ἀορίστως ἐξ ἀρχῆς κατηγορηθέντι τὸ ὑποκείμενον ὑπάρχειν , μετέχον μὲν αὐτοῦ τῆς ἀοριστίας οὐ μέντοι συμπαρεκτείνεσθαι αὐτῷ δυνάμενον · οὐ γὰρ εὔλογον , ἐπειδὴ παντὶ λίθῳ τὸ μὴ δίκαιον ὑπάρχει , ἤδη καὶ παντὶ μὴ δικαίῳ τὸν λίθον ὑπάρχειν · τοῦ γὰρ λίθου τὸ μὴ δίκαιον ἐπὶ πλέον . εἰ δὲ προφέροι τὰ κατ’ ἀρχὰς τοῦ τρίτου τμήματος εἰρημένα περὶ τῆς ἀκολουθίας τῶν τε ἁπλῶν προτάσεων καὶ τῶν ἐκ μεταθέσεως καὶ ἔτι τῶν στερητικῶν , ἐν οἷς ἐδείκνυμεν τῆς ‘ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστιν᾿ ἀορίστου καταφάσεως ἐπὶ πλέον οὖσαν τὴν ῾ ἄνθρωπος δίκαιος οὐκ ἔστιν᾿ ἁπλῆν ἀπόφασιν , ἐφιστανέτω ὅτι οὐκ αὐτὴν καθ’ αὑτὴν τὴν τοὐ ὡρισμένου κατηγορουμένου ἀπόφασιν ἀπεφαίνομεν ἐπὶ πλέον οὖσαν τῆς τοῦ ἀορίστου καταφάσεως , οἷον τὸ ῾ δίκαιος οὐκ ἔστι᾿ τοῦ ῾ οὐ οὐ δίκαιός ἐστι᾿ ( τοῦτο γὰρ ψεῦδος ) , ἀλλὰ τὰς ὅλας προτάσεις κατηγορουμένας λαμβάνοντες τὴν εἰρη - μένην ἀπόφασιν τῆς καταφάσεως ἐπὶ πλέον οὖσαν κατελαμβάνομεν , διότι ἡ μὲν ἀπόφασις καὶ ἐπὶ τῶν ὅλως μὴ ὄντων ἀνθρώπων ἀληθής , οἷον ἐπὶ κυνὸς ἀποφαινομένη αὐτὸν μὴ εἷναι ἄνθρωπον δίκαιον , ἡ δὲ κατάφασις ψευδής , οὐχ ὅτι κατηγορεῖ αὐτοῦ τὸ μὴ δίκαιον , ἀλλ’ ὅτι τὰ παρὰ τὸν ἄνθρωπον ἀνθρώπους εἶναι μὴ δικαίους ἀποφαίνεται . μᾶλλον οὖν ἐχρῆν ἀπορεῖν πῶς συνᾴσεται ταῦτα τοῖς περὶ τὸ πέρας τοῦ πρώτου τῶν ᾿ Αναλυτικῶς λεγομένοις ὅτι ῾ τῷ μὲν ὄντι μὴ ἴσῳ ὑπόκειταί τι , καὶ τοῦτό ἐστι τὸ ἄνισον , τῷ δὲ μὴ ὄντι ἴσῳ οὐδέν’ . πρὸς ὃ δηλονότι φήσομεν , ἐφ’ ὧν τὸ ἔστι καθ’ αὑτὸ κατηγορεῖται , ταῦτα διορίζεσθαι τὸν ᾿ Αριστοτέλην . τῇ μὲν οὖν φειδοῖ τῶν διὰ νώθειαν ῥᾳδίως παραγομένων ταῦτα κεχαρίσθω · τοῖς γὰρ καὶ ὁπωσοῦν ἐφιστάνειν δυναμένοις οὐκ ἀναγκαίως δόξει διατρίβειν ὁ λόγος περί τινας μειρακιώδεις ἐνοχλήσεις . τούτων δὲ διωρισμένων φανερὸν ὅτι καὶ ἐπὶ τῶν ἀπροσδιορίστων προτάσεων οἱ εἰρημένοι κανόνες προχωρήσουσιν , εἰ μὴ τὰς ὅλας προτάσεις κατηγορουμένας λάβοιμεν , ἀλλὰ μόνην τὴν σχέσιν τῶν κατηγορουμένων πρὸς τοὺς ἐν αὐταῖς ὑποκειμένους πολυπραγμονοῖμεν · πᾶν γὰρ τὸ μὴ ὂν δίκαιον ἀνάγκη εἶναι μὴ δίκαιον , τοῦ εἶναι ὅταν ἐπὶ μὴ ὄντος λέγηται κατὰ συμβεβηκὸς κατηγορουμένου , καὶ πᾶν ὅ ἐστι μὴ δίκαιον , ἀνάγκη μὴ εἶναι δίκαιον , ἃ καὶ ὁ ᾿ Ελεάτης σοφὸς ἐν τῷ Σοφιστῇ διαρρήδην ἀποφαίνεται . Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι ἐπὶ μὲν τῶν καθ’ ἕκαστον , εἰ ἀληθὲς ἐρωτηθέντα ἀποφῆσαι , ὅτι καὶ καταφῆσαι ἀληθές · οἷον ἀρά γε Σωκράτης σοφός ; οὔ · Σωκράτης ἄρα οὐ σοφός . ἐπὶ δὲ τῶν καθόλου οὐκ ἀληθὴς ἡ ὁμοίως λεγομέ|νη , ἀληθὴς δὲ ἡ ἀπόφασις · οἷον ἆρά γε πᾶς ἄνθρωπος σοφός ; οὔ · πᾶς ἄρα ἄνθρωπος οὐ σοφός · τοῦτο γὰρ ψεῦδος , ἀλλὰ τὸ οὐ πᾶς ἄρ ἄνθρωπος σοφός ἀληθές . αὕτη δέ ἐστιν ἡ ἀντικειμένη , ἐκείνη δὲ ἡ ἐναντία . ᾿Ακόλουθόν ἐστι τοῦτο τὸ θεώρημα τῷ προσεχῶς παραδεδομένῳ καὶ δι’ ἐκείνου λαμβάνον τὴν πίστιν · πρότερον μὲν γὰρ ἐδίδασκεν ἡμᾶς ποίᾳ ἀληθεῖ καταφάσει συναληθεύσει ἀπόφασις ὁμοίως αὐτῇ κατὰ τὸ ποσὸν ἔχουσα , νῦν δὲ διδάσκει ποίας μὲν ἁπλῆς καταφάσεως ψευδομένης τὴν ἐπὶ τῶν αὐτῶν ὅρων καὶ κατὰ τὸ αὐτὸ ποσὸν λεγομένην ἐκ μεταθέσεως κατά . φασιν ἀληθεύειν ἀνάγκη , ποίας δὲ ἀδύνατον . καί φησιν ὅτι ἐπὶ μὲν τῶν καθ’ ἕκαστον ψευδομένης τῆς ἁπλῆς καταφάσεως τὴν ἐκ μεταθέσεως κατάφασιν ἀναγκαῖον ἀληθεύειν , ἐπὶ δὲ τῶν καθόλου ὡς καθόλου συμψεύδεσθαι ἀνάγκη τῇ ἁπλῇ καταφάσει τὴν ἐκ μεταθέσεως . εἶτα καὶ πρὸς τὰς διαλεκτικὰς συνουσίας χρήσιμον τὸ θεώρημα ποιῶν ἡμᾶς τε προσεκτικωτέρους πρὸς τὸ μὴ προχείρως συγχωρεῖν ἀπὸ τοῦ περί τινας τῶν προτάσεων συμβαίνοντος ὅτι καὶ ἐπὶ πασῶν τῶν ὁμοίως λεγομένων ὡσαύτως ἔχει , προάγει τὸν λόγον ὡς ἐν ἐρωτήσει λεγομένων τῶν προτάσεων καί φησιν ὡς εἴπερ πρὸς τὸν ἐρόμενον καθ’ ἕκαστά τινα κατάφασιν ἀπλῆν , οἷον τὸ ῾ ἆρα Σωκράτης σοφός ἐστιν;’ , ἀληθὲς εἴη καθ’ ὑπόθεσιν τὸ ἀποφῆσαι , τοῦτ’ ἔστι τὸ ἀποφατικὸν ἀποκρίνασθαι μόριον καὶ εἰπεῖν ὅτι οὔ , ἔσται πάντως ἀληθὲς ἐπ’ αὐτοῦ καὶ τὸ καταφῆσαι , τοῦτ’ ἔστι προτάξαντας τοῦ κατηγορου - μένου τὴν ἄρνησιν | ποιήσαι κατάφασιν ἐκ μεταθέσεως καὶ εἰπεῖν ῾ Σωκράτης ἄρα οὐ σοφός ἐστιν᾿ ἢ ῾ οὐκ ἄδικος᾿ ἢ οὐ πτερωτός᾿ , ἵνα καὶ ὄντως ᾖ ἀληθὴς ὁ λόγος , πρὸς δέ γε τὸν ἐρόμενον καθόλου τινὰ κατάφασιν ἁπλῆν , οἷον τὴν ῾ ἆρα πᾶς ἄνθρωπος σοφός;’ , ἀληθὲς μὲν τὸ ἀποφῆσαι καὶ ἀποκρίνασθαι ὅτι οὔ , τὸ μέντοι συνθεῖναι πάλιν τὴν ἐρώτησιν καὶ τὴν ἀπόκρισιν καὶ σχηματίσαι εἰς μίαν ἐκ μεταθέσεως κατάφασιν τὴν ῾ πᾶς ἄρα ἄνθρωπος οὐ σοφός ἐστιν᾿ οὐκέτι ἀληθές . τούτου δὲ αἴτιον τὸ ἐπὶ μὲν τῶν καθ’ ἕκαστα τῇ ἁπλῇ ἀποφάσει ταὐτὸν δύνασθαι τὴν ἐκ μεταθέσεως κατάφασιν , ὡς ἐδιδάχθημεν διὰ τῶν ἀρτίως παραδεδομένων κανόνων ψευδομένης δὲ τῆς ἁπλῆς καταφάσεως τήν τε ἀπόφασιν αὐτῆς ἐξ ἀνάγκης ἀληθεύειν καὶ τὴν ἴσον αὐτῇ δυναμένην τὴν ἐκ μεταθέσεως κατάφασιν , ἐπὶ δὲ τῶν καθόλου τὴν ἐκ μεταθέσεως κατάφασιν μὴ ἰσοδυναμεῖν τῇ ἀντιφασκούσῃ πρὸς τὴν ἁπλῆν κατάφασιν ἀποφάσει ἀλλὰ τῇ ἐναντίᾳ πρὸς αὐτήν · ὁ γὰρ εἰπὼν ῾ πὰς ἄνθρωπος οὐ σοφός ἐστι᾿ ταὐτὸν φθέγγεται τῷ λέγοντι ῾ οὐδεὶς ἄνθρωπος σοφός ἐστι᾿ χωρίζων ἀπὸ πάντων τῶν καθ’ ἕκαστα ἀνθρώπων τὸ σοφός , ἀλλ’ οὐ μόνον τὸ κατὰ πάντων κατηγορεῖσθαι τὸ σοφός ἀναιρῶν , ὅπερ ποιεῖ ὁ λέγων ῾ οὐ πᾶς ἄνθρωπος σοφός ἐστιν᾿ . ἐπεὶ οὖν τὰς ἐναντίας συμψεύδεσθαι ἀλλήλαις ἀνάγκη , τῇ δὲ ἐναντίᾳ πρὸς τὴν ἁπλῆν κατάφασιν ἀποφάσει ταὐτὸν ἐλέγομεν φθέγγεσθαι τὴν ἐκ μεταθέσεως κατάφασιν κατὰ τοὺς παραδεδομένους περὶ τῆς ἀκολουθίας τῶν προτάσεων κανόνας , διὰ τοῦτο καὶ ταύτην συμψεύδεσθαι αὐτῇ ἀναγκαῖον , ὅπερ οὐκ ἐνεδεγχετο γίνεσθαι ἐπὶ τῶν καθ’ ἕκαστα προτάσεων · ἐπ’ ἐκεί - νῶν μὲν γὰρ τῇ καταφάσει μία μόνη ἀντίκειται ἀπόφασις , ἡ ἀντιφάσκουσα πρὸς αὐτήν , ὡς ἐναντία δὲ οὐδεμία · τῶν δὲ τῇ καθόλου καταφάσει μαχο - μένων δύο ἀποφάσεων ἡ μὲν ἐναντία πρὸς αὐτὴν δῆλον ὅτι συμψεύσεται αὐτῇ καὶ ἡ ἰσοδυναμοῦσα αὐτὴ ἐκ μεταθέσεως κατάφασις , ἡ δὲ ἀντιφατι - κῶς αὐτῇ μαχομένη ἀληθεύσει . διό φησιν ἀληθὲς εἶναι τὸ ἰού πᾶς ἄρα ἄνθρωπος σοφός’ . ἀλλὰ περὶ τῶν λοιπῶν καταφάσεων τί ἐροῦμεν , τῆς τε ἀπροσδιορίστου καὶ τῆς ἐπὶ μέρους ; φημὶ δὴ ὅτι τῇ καθ’ ἕκαστα ὁμοίως ἔχουσι διὰ τὸ μηδὲ ταύταις εἶναί τινα συμψευδομένην , ἀλλ’ ἤτοι συναληθεύουσαν ἢ διαιροῦσαν μεθ’ ἑκατέρας αὐτῶν τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦ - ψεῦδος . διὸ τῆς ιἆρά γε ἄνθρωπος πτερωτός ἐστιν;’ καὶ ιἆρά γε τὶς ἄν - θρωπος πτερωτός ἐστιν:ι’ ἐρωτήσεως ψευδομένης οὔτε ἡ ‘ ἄνθρωπος ἄρα οὐ πτερωτός ἐστιν’ οὔτε ἡ ι τὶς ἄνθρωπος ἄρα οὐ πτερωτός ἐστιν’ ἐκ μετα - θέσεως κατάφασις ψευδής . At δὲ κατὰ τὰ ἀόριστα ἀντικείμεναι ὀνόματα καὶ ῥή - ῥήματα , οἷον ἐπὶ τοῦ μὴ ἄνθρωπος καὶ μὴ δίκαιος , ὥσπερ ἀποφάσεις ἄνευ ὀνόματος κα ῥήματος δόξαιεν ἂν εἶναι , οὐκεἰσὶ δέ . ἀεὶ γὰρ ἀληθεύειν ἀνάγκη ἢ ψεύδεσθαι τὴν ἀπόφασιν , ὁ δ’ εἰπὼν οὐκ ἄνθρωπος οὐδὲν μᾶλλον τοῦ ἄνθρωπος ἀλλὰ καὶ ἧττον ἠλήθευκεν ἢ ἔψευσται , ἐὰν μή τι προστεθῇ . Πρὸς μὲν τῷ συμπεράσματι τοῦ δευτέρου κεφαλαίου παραδιδοὺς ἡμῖν τὰς ἐξ ἀορίστου τοῦ ὑἵ οκειu-όνου προτάσεις ἐνεδείκνυτο , ὡς καὶ ἐν ἐκεί - ἐκείνοις ἐπεσrιμγͅνάμεθα , ὅτι τὰ ἀόριστα ὀνόματα ὑποπτευθεῖεν μὲν ἄν ] ἀπο - φάσεις εἶναι , οὐ μέντοι καὶ οὕτως ἔχουσι , δι’ ὧν ἔλεγεν ἄνευ δὲ ῥήμα - τος οὐδεμία κατάφασις · ἐν δέ γε τούτοις διττὴν ἡμῖν διαφορὰν τῶν προτάσεων πρότερόν τε παραδοὺς καὶ ἑξῆς ἐπάγειν μέλλων , τὴν μὲν κατὰ τὸ ὡρισμένον καὶ ἀόριστον τῶν ὑποκειμένων τὴν δὲ κατὰ τὸ ὡρισμένον καὶ ἀόριστον τῶν κατηγορουμένων , εἰκότως ηὐλαβήθη μὴ τὸ οὔ ἀποφατι - κὸν μόριον συντεταγμένον τοῖς τε ὀνόμασιν ἐν τοῖς ἀορίστοις ὑποκειμένοις καὶ τοῖς ῥήμασιν ἐν τοῖς ἀορίστοις κατηγορουμένοις ποιήσῃ τῶν ἁπλουστέ - ρων τινὰς ὑπολαβεῖν ὅτι καὶ αὐτὰ καθ’ αὑτὰ λεγόμενα τὰ ἀόριστα ὀνό - ὀνόματα καὶ τὰ ἀόριστα ῥήματα δύνανται ποιεῖν ἀποφάσεις , καὶ τὴν γενομένην ἂν ἐντεῦθεν ἀπάτην εὐθὺς ἰάσατο ἐπιδείξας ὅσον διεστήκασι τῶν ἀποφάσεων . φησὶν οὖν αἱ δὲ κατὰ τὰ ἀόριστα ἀντικείμεναι ὀνόματα καὶ ῥήματα , ἐλλιπῶς αὐτὸ διὰ συντομίαν ἀπαγγείλας · οὔτε γὰρ τίνες αἱ ἀντικείμεναι εἴρηται οὔτε τίσιν ἀντικείμεναι . τὸ δὲ πλῆρες τῆς λέξεως εἴη ἄν ἰαὶ δὲ φωναὶ αἱ κατὰ τὰ ἀόριστα ὀνόματα καὶ ῥήματα ἀντικείμεναι ταῖς κατὰ τὰ ὡρισμένα δόξαιεν ἄν αὐτῶν ἐκείνων τῶν ὡρισμένων εἶναι ἀποφάσεις , αἱ μὲν τῶν ἀορίστων ὀνομάτων φωναὶ ἀποφάσεις οὖσαι ἄνευ ῥήματος , αἱ δὲ τῶν ἀορίστων ῥημάτων ἀποφάσεις ἄνευ ὀνόματος , ὡς τῆς ὄντως ἀποφάσεως ἐξ ἀμφοῖν συμπληροῦσθαι ὀφειλούσῃ ὀνόματός τε καὶ ῥήματος᾿ . οὐ μέντοι , φησί , καὶ ὄντως εἰσὶν ἀποφάσεις . καὶ συλλογίζεται τοῦτο ἐναργῶς ἐν δευτέρῳ σχήματι , λέγων ὅτι τὰς μὲν ἀποφάσεις λόγους οὔσας ἀποφαντικοὺς πᾶσα ἀνάγ|κη ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι , τὰ δὲ ἀόριστα ὀνόματα , οἷον τὸ οὐκ ἄνθρωπος , καὶ τὰ ἀόριστα ῥήματα , οἷον τὸ οὐ δίκαιος , οὔτε ἀληθὲς οὔτε ψεῦδος οὐδὲν σημαίνειν δυνατόν · οὐκ ἄρα ταῦτα ἀποφόαεις . ὅτι δὲ οὐδὲν σημαίνουσιν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος , ἐναργῶς κατεσκεύασε παραβάλλων αὐτὰ πρὸς τὰ ὡρισμένα ὀνόματά τε καὶ ῥήματα καὶ χρώμενος τῇ ἀπὸ τοῦ μᾶλλον καὶ ἧττον ἐπιχειρήσει · εἰ γὰρ τὰ ὡρισμένα φύσιν τινὰ ὡρισμένην σημαίνοντα καὶ κατ’ αὐτὸ τοῦτο τῶν ἀορίστων ἐπιτηδειότερα ὄντα πρὸς τὸ σημῆναί τι ἀληθὲς ἢ ψεῦδος , εἴπερ ἐπεφύκει ταῦτα ἐν ἁπλαῖς θεωρεῖσθαι φωναῖς , οὐδὲν ὅμως σημαίνει τοιοῦτον , ὡς εἴρηται πολλάκις ἐν τοῖς προλαβοῦσι , τὰ ἄρα ἀόριστα τὰς μὲν ὑπὸ τῶν ὡρισμένων δηλουμένας φύσεις ἀναιροῦντα οὐδεμίαν δὲ ἄλλην εἰσάγοντα , ἀλλ’ ὁμοίως πᾶσιν οὖσί τε καὶ μὴ οὖσιν ἐφαρμόττειν δυνάμενα πολλῷ ἂν μᾶλλον ἀφεστήκοι τοῦ σημαίνειν τι ἀληθὲς ἢ ψεῦδος , ὅπερ αὐτὸς ἐνεδείξατο ἧττον αὐτὰ ἐκείνων ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι εἰπών , ἂν μή τι προστεθῇ · ἐὰν γὰρ ἢ τῷ ἀορίστῳ ὀνόματι ῥῆμά τι προσθῶμεν ( οὐ μόνον τὸ κατὰ τὸ κατηγορεῖσθαι λεγόμενον ῥῆμα , οἷον τὸ δίκαιος , ἀλλὰ πρὸς τούτῳ καὶ τὸ χρόνον τινὰ προσσημαῖνον ) , ἢ τῷ κατὰ τὸ κατηγορεῖσθαι ἀορίστῳ λεγομένῳ ῥήματι , οἷον τῷ οὐ δίκαιος , ὄνομά τε καὶ τὸ κατὰ χρόνον λεγόμενον ῥῆμα , ἢ τῷ οὐ περιπατεῖ καὶ πᾶσι τοῖς κατὰ χρόνον λεγομένοις ὄνομα μόνον , τότε ποιοῦμεν αὐτοτελῆ λόγον ἀληθείας ἢ ψεύδους δεκτικόν . Σημαίνει δὲ τὸ ἔστι πᾶς οὐκ ἄνθρωπος δίκαιος | οὐδεμιᾶ ἐκείνων ταὐτόν , οὐδὲ ἡ ἀντικειμένη ταύτῃ ἡ οὐκ ἔστι πᾶς οὐκ ἄνθρωπος δίκαιος · τὸ δὲ πᾶς οὐ δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος τῷ οὐδεὶς δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος ταὐτὸν σημ|αίνει . Συνεχῆ μὲν ἐχρῆν εἶναι τὰ διὰ τούτων λεγόμενα τοῖς πρότερον είρημένοις περὶ τῶν ἀκολουθουσῶν ἀλλήλαις προτάσεων , ἐν οἷς ἔλεγεν ακολουθοῦσι δὲ αὗται · παραδοὺς γὰρ ἡμῖν ἐν ἐκείνοις τὴν ἀκολουθίαν τῶν ἐξ ὡρισμένου τοῦ ὑποκειμένου προτάσεων , ἐν τούτοις παραδίδωσιν ὅπως καὶ αἱ ἀόριστον ἔχουσαι τὸν ὑποκείμενον ἀκολουθοῦσιν ἀλλήλαις . ἀλλὰ διέκοψε τὸ συνεχὲς τῆς διδασκαλίας προσεχῶς μὲν ἡ διάκρισις τῶν ἀορίστων ὀνομάτων τε καὶ ῥημάτων ἀπὸ τῶν ἀποφάσεων , πρὸ ἐκείνου δὲ ἡ διδασκαλία τοῦ πῶς τῶν καταφάσεων τῶν ἁπλῶν ψευδομένων αἱ ἀόριστον ἔχουσαι τὸν κατηγορούμενον ἐξ ἀνάγκης ἀληθεύουσιν , ὅπερ ἦν ἀντικείμενον μέν πως τοῖς περὶ τῆς ἀκολουθίας εἰρημένοις , συγγενὲς δὲ ὅμως πρὸς αὐτὰ καὶ παραλαμβάνον προτάσεις τὰς μὲν ἐξ ἀμφοτέρων τῶν ὅρων ὡρισμένων τὰς δὲ ἐξ ὡρισμένου μὲν τοῦ ὑποκειμένου ἀορίστου δὲ τοῦ κατηγορουμένου . μετ’ ἐκεῖνα οὖν μέλλων ἡμῖν παραδιδόναι τὴν ἀκολου - θίαν , ὡς εἴρηται , τῶν ἐξ ἀορίστου τοῦ ὑποκειμένου προτάσεων , ἀναγκαίως πρός τε τὰ προλαβόντα καὶ πρὸς τὰ ἐπάγεσθαι μέλλοντα περὶ αὐτῶν τῶν ἀορίστων διείλεκται φωνῶν , ποίαν ἔχουσι δύναμιν . διὸ μέτα ταῦτα εἰκότως τὸ ἀκόλουθον ἐκείνοις ἀποδιδοὺς προστίθησιν ὅπως ἕπονται ἀλλήλαις αἱ ἀόριστον ἔχουσαι τὸν ὑποκείμενον προτάσεις · | καὶ πρῶτον μὲν ἐπισημαίνεται ὅτι ἄλλο εἶδος τῶν τοιούτων προτάσεων παρὰ τὰς ἐξ ὡρισμένου τοῦ ὑποκειμένου · τὸ γὰρ οὐδεμιᾷ ἐκείνων λέγει περὶ τῶν ὡρισμένον ἐχουσῶν τὸν ὑποκείμενον , ὧν πρότερον παραδέδωκε τὴν ἀκολουθίαν · πῶς γὰρ ταὐτὸν ἂν σημαίνοιεν αἱ ἐξ ἀορίστου τοὐ ὑποκειμένου ταῖς ἐξ ὡρισμένου ; εἶτα καὶ ἐπὶ τούτων μίαν πρότασιν ἐκθέμενος ἄμφω ἔχουσαν ἀόριστα , τό τε ὑποκείμενον καὶ τὸ κατηγορούμενον , τὴν ῾ τᾶς οὐκ ἄνθρωπος οὐ δίκαιός ἐστι᾿ , καὶ ἀκολουθεῖν αὐτῇ ἀποφηνάμενος τὴν ῾ οὐδεὶς οὐκ ἄνθρωπος δίκαιός ἐστι᾿ , μεταβέβηκεν ἐπὶ ἑτέρου θεωρήματος ἐπίσκεψιν . εἰ δὲ βούλοιτό τις καὶ ἄλλῃ οἵα δήποτε προτάσει τῶν ἐξ ἀορίστου του ὑποκειμένου τὴν ἀκολουθοῦσαν εὑρεῖν , ῥᾳδίαν ἕξει τὴν εὕρεσιν ἀπὸ τῶν πρότερον ἡμῖν παραδεδομένων κανόνων . φανερὸν δὲ ὅτι καὶ τὰ εἰρημένα μετὰ τὴν θεωρίαν τῆς ἀκολουθήσεως τῶν ἐξ ὡρισμένου τοῦ ὑποκειμένου προτάσεων περὶ τοῦ ψευδομένης τῆς ἁπλῆς ἐν αὐταῖς καταφάσεως τὴν ἐκ μεταθέσεως ποτὲ μ[εν ἀληθῆ ποτὲ δὲ ψευδῆ καταλαμβάνεσθαι παραπλησίως ἐκείναις ἁρμόσει καὶ ἐπὶ τῶν ἀόριστον ἐχουσῶν τὸν ὑποκείμενον , ὅπερ Ἀριστοτέλης ὡς ἐναργὲς ἔοικε παραλελοιπέναι . Μετατιθέμενα δὲ τὰ ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα ταὐτὸν σημαίνει , οἷον ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος — έστιν ἄνθρωπος λευκός · εἰ γὰρ μὴ τοῦτό ἐστι , τοῦ αὐτοῦ πλείους ἔσονται ἀποφάσεις . ἀλλὰ δέδεικται ὅτι μία μιᾶς . τοῦ μὲν γὰρ ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος ἀπόφασις τὸ οὐκ ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος , τοῦ δὲ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός , εἰ μὴ ἡ αὐτή ἐστι | τῇ ἔστι λευκός ἄνθρωπος , ἔσται ἀπόφασις ἤτοι τὸ οὐκ ἔστιν · οὐκ ἄνθρωπος λευκός ἡ τὸ οὐκ ἔστιν λευκὸς ἄνθρωπος . ἀλλ’ ἡ ἑτέρα μέν ἐστιν ἀπόφασις τοῦ ἔστιν οὐκ ἄνθρωπος λευκός , ἡ ἑτέρα δὲ τοῦ ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος · ὥστε ἔσονται δύο μιᾶς . ὅτι μὲν οὖν μετατιθεμένου τοῦ ὀνόματος καὶ τοῦ ῥήματος αὐτὴ γίνεται κατάφασις καὶ ἀπόφασις , δῆλον . ᾿Ακόλουθον καὶ τοῦτο τὸ θεώρημα τοῖς πρότερον ἡμῖν παραδεδομένοις · διαλεχθεὶς γὰρ περὶ τῶν ἑπομένων , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν συναληθευουσῶν ἀλλήλαις προτάσεων , διδάσκει ἡμᾶς διὰ τούτων ὅτι εἰσὶ προτάσεις τινὲς δοκοῦσαι μὲν εἶναι διάφοροι καὶ συναληθεύειν ἀλλήλαις , κατ’ ἀλήθειαν μέντοι οὐδεμίαν ἔχουσαι πρὸς ἀλλήλας διαφορὰν πλὴν περὶ τὴν λέξιν . τοιαῦται δέ εἰσιν αἱ μετατιθεῖσαι , ὅπερ αὐτός φησι , τά τε ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα , τοῦτ’ ἔστι τά τε ὑποκείμενα καὶ τὰ κατηγορούμενα , ὡς δηλοῖ τὰ παρατεθέντα παρ’ αὐτοῦ παραδείγματα , τὸ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός καὶ ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος · ἐν γὰρ ταῖς τοιαύταις προτάσεσι περὶ μόνον τὸ κατηγορούμενον καὶ τὸ ὑποκείμενον τῆς μεταθέσεως γινομένης τὸ ὄνομα ἔφη καὶ τὸ ῥῆμα μετατίθεσθαι , μετάθεσιν καλῶν τὴν μετάταξιν τὴν κατὰ τὴν ἐκφώνησιν , τοῦτ’ ἔστι τὸ τόδε πρὸ τοῦδε φθέγγεσθαι ἡμᾶς ἐν τῇ προτάσει ἢ τόδε πρὸ τοῦδε · ἡ γὰρ τοιαύτη μετάθεσις τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν ῥημάτων οὐδεμίαν ἐξαλλαγὴν ἐργάζεται περὶ τὰς προτάσεις κατὰ τὰ σημαινόμενα · περὶ μὲν γὰρ τὸ εὔρυθμον τῆς ἀπαγγελίας πλείστην ὅσην ποιεῖ | διαφορὰν ἡ τοιάδε τάξις τῶν ὀνομάτων τε καὶ ῥημάτων · οὐ γὰρ ὁμοίως εὔηχον τῷ ‘κατέβην χθὲς εἰς Πειραιᾶ’ τὸ ᾿εἰς Πειραιᾶ κατέβην χθές᾿ . διὸ τοῖς ῥήτορσι πολὺς γίνεται λόγος οὐ μόνον τῆς ἐκλογῆς τῶν ῾Ελληνικῶν ὀνομάτων τε καὶ ῥημάτων ἀλλὰ καὶ τῆς τοιᾶσδε αὐτῶν συνγουμένως τάξεως . περὶ μέντοι αὐτὸ τὸ σημαινόμενον , ὑπὲρ οὗ τοῖς φιλοσόφοις προηγουμένως ὁ λόγος , οὐδὲν ἐκείνου τοῦτο διαφέρει . λέγεται δέ τις καὶ ἑτέρα μετάθεσις τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν ῥημάτων , ἡ τῶν ὡρισμένων εἰς τὰ ἀόριστα μετάβασις , ἥτις παντάπασιν ἐξαλλάττει τὰς προτάσεις . ἀλλ’ οὐδὲν τοῦτο πρὸς τὰ νῦν ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους παραδιδόμενα . πάνυ δὲ ἀκριβῶς τὴν τῶν ὀνομάτων μόνον καὶ τῶν ῥημάτων μετάθεσιν τὰς αὐτὰς φυλάττειν ἔφη προτάσεις , οἷον ῾ἄνθρωπος δίκαιός ἐστιν — ἄνθρωπός ἐστι δίκαιος — δίκαιος ἄνθρωπός ἐστι — δίκαιός ἐστιν ἄνθρωπος — ἔστιν ἄνθρωπος δίκαιος — ἔστι δίκαιος ἄνθρωπος᾿ · τὸ γὰρ ἀποφατικὸν μόριον αὐτὸ καθ’ αὑτὸ μετατιθέμενον παντάπασιν ἐξαλλάττει τὰς προτάσεις , καὶ τῷ μὲν ὑποκειμένῳ συμπλεκόμενον ποιεῖ κατάφασιν ἐξ ἀορίστου τοῦ ὑποκειμένου , τῷ δὲ κατηγορουμένῳ κατάφασιν ἐκ μεταθέσεως , τῷ δέ γε ἔστιν ἢ ἐν ταῖς προσδιωρισέναις προτάσεσι τῷ προσδιορισμῷ ποιεῖ ἀπόφασιν . εἰ μέντοι γε μετὰ τοῦ ὅρου , ᾧ ἐν τῇ ἐξ ἀρχῆς προτάσει τυγχάνει συντεταγμένον , μετατιθείη τις αὐτό , καὶ οὕτως μένει ἡ αὐτὴ πρότασις τῷ ῥῆμα ἀόριστον εἶναι τὸ μετατεθὲν ἀλλ’ οὐ καθ’ αὑτὸ τὸ ἀρνητικὸν μόριον , οἷον ῾ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός — ἄνθρωπος οὐκ ἔστι λευκός — | ἄνθρωπος λευκὸς οὐκ ἔστι᾿ . ταῦτα μὲν οὖν δῆλα . Ποιεῖται δὲ τὴν δεῖξιν ὁ Ἀριστοτέλης τοῦ προκειμένου προβλήματος , ὅτι αἱ αὐταί εἰσιν ἥ τε ῾ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός᾿ καὶ ἡ ῾ ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος᾿ , κατὰ τὸν δεύτερον τῶν ὑποθετικῶν τῇ ἀναιρέσει τοῦ ἑπομένου τὸ ἡγούμενον συναναιρῶν · εἰ γὰρ μή εἰσιν αἱ αὐταί , φησίν , αἱ εἰρημέναι προτάσεις , συμβαίνει τῆς αὐτῆς καταφάσεως πλείονας εἶναι ἀποφάσεις · ἀλλὰ μὴν τοῦτο ἀδύνατον , ὡς ἐδείκνυτο πρότερον , ἐν οἷς ἔλεγε φανερὸν δὲ ὅτι καὶ μία ἀπόφασις μιᾶς καταφάσεως · οὐκ ἄρα διαφέρουσιν αἱ εἰρημέναι προτάσεις ἀλλήλων . ἀλλὰ πόθεν δῆλον ὅτι τῷ διαφόρους εἶναι τὰς προτάσεις , περὶ ὧν ὁ λόγος , ἕπεται τὸ τῆς αὐτῆς καταφάσεως πλείονας εἶναι ἀποφάσεις ; ὅτι , φησίν , εἰ ἑτέρα ἐστὶν ἡ ῾ ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος᾿ κατάφασις παρὰ τὴν ῾ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός᾿ , διάφοροι αὐτῶν ἔσονται καὶ αἱ ἀποφάσεις , εἴπερ τῆς μιᾶς καταφάσεως μία ἀπόφασις · ἀλλὰ τῆς ‘ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος᾿ ἀπόφασις ἡ ῾ οὐκ ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος᾿ · τῆς ἄρα ‘ἔστιν ἄνθρωπος λευκός῾ ἑτέρα τις ἔσται ἀπόφασις · οὐκοῦν ἢ τὴν ᾿ οὐκ ἐστιν ἄνθρωπος λευκός᾿ ἐρεῖς εἶναι αὐτῆς ἀπόφασιν ἢ τὴν ‘οὐκ ἔστιν οὐκ ἄνθρω - πος λευκός᾿ . ἀλλ’ ἡ ‘οὐκ ἔστιν οὐκ ἄνθρωπος λευός᾿ τῆς ᾿ ἔστιν οὐκ ἄνθρωπος λευκός᾿ καταφάσεως ἐστιν ἀπόφασις . ὡσαύτως δὲ καὶ ἣν ἂν λάβῃς ἄλλην παρὰ τὴν ῾ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός᾿ ἑτέρας τινὸς καταφάσεως εὑρήσεις αὐτὴν οὖσαν ἀπόφασιν . ἀνάγκη ἄρα τὴν ‘οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός᾿ τῆς ῾ἔστιν ἄνθρωπος λευκός᾿ καταφάσεως ἀπόφασιν εἶναι . ἀλλ’ ἡ αὐτή , ἡ ῾ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός᾿ , καὶ | τῆς ‘ἔστι λευκὸς ανθρωπος᾿ καταφάσεως ἐστιν ἀπόφασις , οὐχ ὅτι , ὥσπερ φασί τινες , ἀεὶ μερίζει μετ’ αὐτῆς τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος οὐ κατὰ τήνδε μόνον ἢ τήνδε τὴν ὕλην , ὡς ἐπί τινων προτάσεων γίνεσθαι συμβαίνει , οἷον τῶν ἐναντίων ἢ τῶν κατὰ μέρος , ἀλλὰ κατὰ πᾶσαν ἁπλῶς ὕλην ( ταῦτα γὰρ ἐπιλελησμένων ἐστὶ τῆς περὶ τούτων τοῦ Ἀριστοτέλους διδασκαλίας ) , ἀλλ’ ὅτι διαφέρουσι μὲν αὗται τῶν προσδιωρισμένων κατὰ μόνους τοὺς προσδιορισμούς , πρὸς δὲ τὴν ἶπάς ἐστι λευκὸς ἄνθρωπος᾿ ἀντιφάσκει ὁμολογουμένως ἑκατέρα τῶν ‘οὐ πᾶς ἐστι λευκὸς ἄνθρωπος᾿ , ῾ οὐ πᾶς ἐστιν ἄνθρωπος λευκός᾿ , καὶ ἐπὶ τῆς τίς καὶ οὐδείς ὡσαύτως . διὸ καὶ ἐπὶ τῶν ἀπροσδιορίστων τοῦτο οὕτως ἕξει , οὐ κατὰ τὸ ἀντιφάσκειν , ἀλλὰ κατὰ τὸ μηδὲν ἔλαττον ἔχειν ὀποτερανοῦν τῆς λοιπῆς πρὸς τὸ εἶναι τῆς αὐτῆς καταφάσεως ἀπόφασιν . ὥσθ’ , ὅπερ ἐλέγομεν , μιᾶς καταφάσεως , τῆς ῾ ἔστι λευκὸς ἔσονται δύο ἀποφάσεις , ἥ τε ῾ οὐκ ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος᾿ καὶ ἡ ῾ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος λευκός.’ ἦν μὲν οὖν καὶ συντομώτερον τὸ αὐτὸ συλλογίσασθαι , λέγοντα ὅτι τῶν εἰρημένων δύο καταφάσεων μία ἔσται ἀπόφασις , ἡ ῾ οὐκ ἔστι λευκὸς ἄνθρωπος᾿ , κατὰ τὴν αὐτὴν ἔννοιαν , καθ’ ἣν τῇ μιᾷ καταφάσει τὰς δύο ἀποφάσεις μάχεσθαι λέγομεν . ἀλλ’ ἔοικεν ὁ Ἀριστοτέλης τὴν μὲν κατάφασιν ὡς ὅρον τινὰ καὶ εἶδος οὖσαν μίαν εἰληφέναι , εἰς ἄτοπον δὲ τὸν λόγον ἀπάγειν τὸ τῷ αὐτῷ οἷον εἴδει δύο μάχεσθαι στερήσεις . ῾Απορήσειε δ’ ἄν τις , ὅπερ ἤδη τις ἠπόρει πρὸς ἡμᾶς , πῶς οὖν συμ - βήσεται τὴν καθόλου καταφατικὴν | πρότασιν ἀντιστρέφειν πρὸς ἑαυτήν , εἴπερ ἀληθὲς τὸ παραδιδόμενον ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους θεώρημα · τῇ γὰρ ῾πᾶς ἄνθρωπος ζῷον᾿ καταφάσει συναληθεύσει ἡ λέγουσα ῾ πᾶν ζῷον ἄνθρωος᾿ , μόνων ἐν αὐταῖς μετατεθειμένων κατὰ τὴν τάξιν τοῦ τε ὑποκειμενου καὶ τοῦ κατηγορουμένου . πρὸς ὃν ἐροῦμεν ὅτι μάλιστα μὲν κατὰ μόνην τὴν ἐκφώνησιν ἀξιοῖ γίνεσθαι τὴν μετάθεσιν τῶν ὅρων ὁ Ἀριστοτέλης , τῆς ἑκατέρου δυνάμεως τῆς αὐτῆς φυλαττομένης , τοῦτ’ ἔστι τοῦ τε ὑποκειμένου καὶ μετὰ τὴν μετάθεσιν μένοντος ὑποκειμένου καὶ τοῦ κατηγορουμένου κατηγορουμένου · οὐ γὰρ τῷ πρῶτον ἢ δεύτερον ἐν τῇ προτάσει λέγεσθαι κρίνομεν τόν τε ὑποκείμενον καὶ τὸν κατηγορούμενον , ἀλλὰ κατὰ τοὺς παραδεδομένους περὶ αὐτῶν πάλαι διορισμοὺς τῷ τὸν μὲν εἶναι περὶ οὗ ὁ λόγος τὸν δὲ περὶ αὐτοῦ λέγεσθαι , καὶ τὸν μὲν ἢ ἔχειν ἢ δύνασθαί γε προσλαμβάνειν τὸ ἄρθρον ἤ τινα τῶν προσδιορισμῶν τὸν δὲ οὐδαμῶς . ἐν μὲν οὖν ταῖς ἐκτεθειμέναις παρὰ τοῦ Ἀριστοτέλους προτάσεσιν ὅ τε ἄνθρωπος καθ’ ἑκατέραν ὑπόκειται ( περὶ αὐτοῦ γὰρ ὁ λόγος ) καὶ κατηγορεῖται τὸ λευκόν , ἐν δέ γε ταῖς πᾶς ἄνθρωπος ζῶον — πᾶν ζῷον ἄνθρωπος’ οὔτε ὑποκείμενος ὁ αὐτὸς οὔτε κατηγορούμενος . δηλοῖ δὲ ὁ προσδιορισμὸς ἄλλοτε ἄλλῳ συμπλεκόμενος τῶν ὅρων . ἔπειτα , ὅπερ ἐλέγομεν περὶ τοῦ ἀποφατικοῦ μορίου , ὅτι καθ’ ἑαυτὸ μὲν μετατιθέμενον ἄλλας ἐξ ἄλλων ποιεῖ τὰς προτάσεις , μετὰ δέ γε τοῦ μορίου τῆς προτάσεως , ᾧ συμπεπλεγμένον ἐξ ἀρχῆς τυγχάνει , παντοδαπῶς μεταταττόμενον τὴν αὐτὴν I φυλάττει πρότασιν , τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τῶν προσδιορισμῶν γίνεσθαι συμβαίνει · καθ’ ἑαυτοὺς μὲν γὰρ μεταταττόμενοι τὰς προτάσεις ἐνίοτε ἀναστρέφουσι καὶ ψευδεῖς ἐξ ἀληθῶν ποιοῦσιν , ὥσπερ ἐπὶ τῶν εἰρημένων ἔχει παραδειγμάτων , μετὰ μέντοι τῶν ὅρων , οἷς ἐξ ἀρχῆς συμ|πεπλεγμένοι τυγχάνουσι , μετατιθέμενοι τὰς αὐτὰς ποιοῦσι προτάσεις , οἷον ῾ πᾶς ἄνθρωπος ζῷςον ἐστιν — ἔστι πᾶς ἄνθρωπος ζῷον — ζῷον πᾶς ἄνθρωπός ἐστιν — ἔστι ζῷον πᾶς ἄνθρωπος’ καὶ ὁσαχῶς ἄλλως ἐνδέχεται αὐτὰ διαπλέκειν . δοκεῖ μὲν οὖν ἐνίοτε , ὅπερ ἔμπροσθεν ἐλέγομεν , ἐν ταῖς ἀποφάσεσιν ἡ τοῦ οὐκ ἔστι μετάθεσις ἕτερον ποιεῖν τὸ σημαινόμενον , ἀλλὰ πρῶτον μὲν ὅταν κατὰ τὴν αὐτὴν ἔννοιαν τῇ προτέρᾳ προτάσει καὶ τὴν δευτέραν λέγωμεν , οὐδεμία ἔσται περὶ τὰ σημαινόμενα διαφορά , ἔπειτα ὁ Ἀριστοτέλης ἐπὶ καταφάσεων πεποίηται τὸν λόγον , καὶ ἐν ταύταις τὸ μὲν ἔστιν ἐπὶ τῆς αὐτῆς φυλάξας χώρας , μόνον δὲ τὸ ὑποκείμενον καὶ τὸ κατηγορούμενον μεταθείς , ὡς δέον ὂν τὰ αὐτὰ καὶ ἐπὶ τῶν ἀποφάσεων ποιεῖν , εἰ μέλλοι μηδὲ κατὰ φαντασίαν ἑτεροιοῦσθαι ἡ πρότασις . Τὸ δὲ ἓν κατὰ πολλῶν ἢ πολλὰ καθ’ ἑνὸς καταφάναι ἢ ἀποφάναι , ἐὰν μὴ ἕν τι ᾖ τὸ ἐκ τῶν πολλῶν συγκείμενον , οὐκ ἔστι κατάφασις μία οὐδὲ ἀπόφασις . λέγω δὲ ἓν οὐκ ἐὰν ὄνομα ἔν ᾖ κείμενον , μὴ ἡ δὲ ἕν τι ἐξ ἐκείνων , οἷον ὁ ἄνθρωπος ἴσως ἐστὶ καὶ ζῷον καὶ ἥμερον , ἥμερον , ἀλλὰ καὶ ἕν γίνεται ἐκ τούτων · ἐκ δὲ τοῦ λευκοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ βαδίζειν οὐχ ἕν . ὥστε οὔτε ἐὰν ἕν τι κατὰ τούτων καταφήσῃ τις , μία | κατάφασις , ἀλλὰ φωνὴ μία καταφάσεις δὲ πολλαί , οὔτε ἐὰν καθ’ ἑνὸς ταῶτα , ἀλλ’ ὁμοίως πολλαί . Παραδέδωκε μὲν ἡμῖν καὶ πρότερον ὁ φιλόσοφος τὴν διάκρισιν τῆς τε ὄντως οὔσης μιᾶς προτάσεως καὶ τῆς δοκούσης μὲν εἶναι μιᾶς μὴ μέντοι καὶ οὔσης , ἐν οἷς ἔλεγε μία δέ ἐστι κατάφασις καὶ ἀπόφασις ἡ ἓν καθ’ ἑνὸς σημαίνουσα , καὶ νὺ ) δὲ πάλιν περὶ τοῦ αὐτοῦ διαλέγεται θεωρήματος , οὐ ταυτολογῶν οὐδ’ ὅτι πρότερον μὲν περὶ τῶν ἁπλουστάτων διελέγετο προτάσεων νῦν δὲ περὶ τῶν ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου ( τοχὸν μὲν γὰρ οὐδὲ τοῦτο ἄλογον , τὸ ἐπιδεῖξαι καθ’ ἑκάτερον τῶν προτάσεων εἶδος τὸν αὐτὸν τρόπον γινομένην τὴν εἰρημένην τῶν ἀποφαντικῶν λόγων διάκρισιν ) , ἀλλ’ εἰ δεῖ τὸ ἐμοὶ φαινόμενον λέγειν , διαλεχθεὶς πρότερον περὶ τῶν πρὸς ἐρώτησίν τινα γινομένων ἀρνήσεων , πότε μὲν οἷόν τε αὐτὰς συμπλεκομένας ταῖς ἐρωτήσεσι ποιῆσαι κατάφασιν ἐκ μεταθέσεως ἀληθῆ πότε δὲ οὔ , βούλεται τὸ ὁλοσχερέστερον εἰλημμένον ἐν ἐκείνοις ἐπιδιαρθρῶν ἐπιστατκωτέρους ἡμᾶς ποιῆσαι πρὸς τὸ μὴ προχείρως ἀποκρίνασθαι διὰ μιᾶς ἀποκρίσεως πρὸς τὴν γεγενημένην ἐρώτησιν · οὐ γὰρ δὴ καὶ ὅταν δοκῇ μὲν εἶναι μία , κατὰ ἀλήθειαν μέντοι μὴ ᾖ μία . πρὸς οὖν τὴν τούτου κατανόησιν , λέγω δὲ τοῦ τίς ἡ μία διαλεκτικὴ ἐρώ - τησις καὶ τίς ἡ οὐ μία , προχείρους ἐχρῆν ἔχειν τοὺς κανόνας τῆς διακρίσεως τῆς τε μιᾶς καὶ τῆς οὐ μιᾶς προτάσεως , εἴπερ ἡ διαλεκτικὴ ἐρώτησις τησις πρότασίς τίς ἐστι . διόπερ ἔοικεν ἀναλαμβάνειν νῦν τὴν περὶ τοῦ θεωρήματος τούτου σκέψιν ὁ Ἀριστοτέλης . δηλοῖ δὲ | ὥσπερ συμπέρασμα τούτων ἐπάγων τὴν διδασκαλίαν τοῦ πότε οὐ χρὴ διὰ μιᾶς ἀποκρίσεως ἀποκρίνασθαι πρὸς τὴν ἐρώτησιν , λέγων εἰ οὖν ἡ ἐρώτησις ἡ διαλεκτικὴ ἀποκρίσεως ἐστιν αἴτησις καὶ τὰ ἑξῆς , οὐκ ἄν εἴη ἀπόκρισις μία πρὸς ταῦτα · οὐδὲ γὰρ ἡ ἐρώτησις μία . περὶ μὲν οὖν τῆς προθέσεως τῶν προκειμένων καὶ τῆς τάξεως ἱκανὰ τὰ εἰρημένα . λέγει δὲ περὶ αὐτῶν οὐχ ἅπερ εἴρηκε πρότερον ( τοῦτο γὰρ ὄντως ταυτολογοῦντος ἦν ) , ἀλλ’ ἐν τούτοις παραδίδωσι καὶ ἑτέραν ἡμῖν διαφορὰν τῆς τε ὄντως οὔσης καὶ τῆς μόνον δοκούσης εἶναι μιᾶς προτάσεως . Ἵνα δὲ ῥᾴδιον παρακολουθήσωμεν τοῖς ῥηθησομένοις , λέγομεν ὡς ἐπεὶ τοὺς λαμβανομένους ἐν ταῖς προτάσεσιν ὅρους καὶ φωνάς τινας εἶναι ἀναγκαῖον καὶ πράγματά τινα σημαίνειν , τέτταρας αὐτῶν συμβαίνει γίνεσθαι τὰς διαφοράς · ἢ γὰρ κατ’ ἄμφω ἁπλοῖ εἰσι , τήν τε φωνὴν καὶ τὸ σημαινόμενον , ἡ κατ’ οὐδέτερον ἢ κατὰ θάτερον , καὶ τοῦτο δηλονότι διχῶς . εἰ μὲν οὖν κατ’ ἄμφω τὸ ἁπλοῦν ἔχοι τῶν ὅρων ἑκάτερος , ὁμο - λογουμένως μία ἡ πρότασις , ὡς ὅταν εἴπωμεν ῾ὁ ἄνθρωπος ζῷόν ἐστο᾿ . καὶ εἰ κατὰ μόνον τὸ σημαινόμενον μὴ μέντοι κατὰ τὴν λέξιν , μία καὶ οὕτως , εἰ καὶ ἧττον ἔχει τὸ προφανῶς εἶναι μία διὰ τὴν περὶ τὴν λέξιν θεωρουμένην ποικιλίαν , ἢ κατὰ θάτερον τῶν ὅρων ἢ κατ’ ἀμφοτέρους , ὡς ὅταν εἴπωμεν ῾ ὁ ἄνθρωπος ζῷον λογικὸν θνητόν ἐστιν᾿ ἢ ῾ τὸ ζῷον λογικὸν θνητὸν ἄνθρωπός ἐστιν᾿ ἢ τὸ ζῷον λογικὸν θνητὸν οὐσία ἔμψυχος αἰσθητική ἐστιν᾿ . εἰ δέ γε κατὰ μόνην τὴν λέξιν τὸ ἁπλοῦν ἔχοιεν οἱ ὅροι , ὁμώνυμοι δηλαδὴ ληφθέντες , ἢ ἄμφω ἢ καὶ ὁ ἕτερος , | οὐκέτι μὲν μία ἡ πρότασις , ἀλλὰ τὴν κατὰ τοῦτο διαφορὰν πρότερον ἡμῖν παρεδίδου , δι᾿ ὧν ἔλεγεν εἰ δὲ δυοῖν ἓν ὄνομα κεῖται καὶ οἷον εἴ τις θεῖτο ἱμάτιον ὄνομα ἵππῳ καὶ ἀνθρώπῳ . λείπεται οὖν ἔτι μία διαφορά , καθ’ ἣν οἱ ὅροι καὶ τῇ λέξει καὶ τοῖς σημαινομένοις πεπληθυσμένοι παραλαμβάνονται , λαμβάνονται , ἢ ἄμφω πάλιν ἡ μόνος ὁ ἕτερος . ἀλλὰ πιθανώτερον ὑπολαβὼν ὁ Ἀριστοτέλης πρὸς τὸ νομίζεσθαι μίαν τὴν οὐ μίαν πρότασιν τὸ ὑποθέσθαι μόνον τὸν ἕτερον τῶν ὅρων κατ’ ἄμφω ποικίλον τοῦ λοιποῦ ὅρου ὄντως ἑνὸς ὄντος ἢ τὸ ἀμφοτέρους , καὶ ἅμα ὡς τούτῳ συνελεγχομένης ἀπὸ τοῦ μᾶλλον τῆς λοιπῆς ὑποθέσεως τῆς ἄμφω τοὺς ὅρους μηδεμιᾶς μετέχειν ἁπλότητος ὑποτιθεμένης , ἐπὶ ταύτης προάγει τὸν λόγον , τὸ ἓν κατὰ πολλῶν ἢ πολλὰ καθ’ ἑνὸς κατηγορεῖν καταφατικῶς ἢ αποφατικῶς μὴ ἀξιῶν ποιεῖν μίαν ἀπόφανσιν , εἰ μὴ τύχοι , φησίν , ἐκ τῶν πολλῶν τῶν κατηγορηθέντων ἢ ὑποτεθέντων ἐν τι γινόμενον , ἵνα πάλιν περὶ μόνην τὴν λέξιν ἡ ποικιλία θεωρῆται τὸ δὲ σημαινόμενον ἀπλοῦν ᾖ , καθάπερ ἐπὶ τῶν ὁρισμῶν ἐλέγομεν ἔχειν . ἐπάγοντος δὲ τοῦ Ἀριστοτέλους τὸ λέγω δὲ ἓν οὐκ ἐὰν ὄνομα ἓν ᾖ κείμενον , μὴ ᾖ δὲ ἕν τι ἐξ ἐκείνων , ἔνιοι μὲν τῶν ἐξηγητῶν ὑπέλαβον συντάττεσθαι αὐτὸ πρὸς τὸ ἐὰν μὴ ἕν τι ᾖ τὸ ἑκτῶν πολλῶν συγκείμενον , ὡς ἄν δηλοῦντος διὰ τούτων τοῦ φιλοσόφου πῶς ποτε δεῖ ἔχειν τὸ ἓν ἐκεῖνο τὸ ἐκ τῶν πολλῶν συγκεῖσθαι λεγόμενον , ὅτι πάντως μὲν ἓν ὄνομα ἔχειν οὐ μέντοι τῷ ὀνόματι μόνον ἓν αὐτὸ εἶναι χρή , ὡς ὅταν ληφθῇ ὁμωνύμως αὐτῶν κατηγορού|μενον , ἀλλὰ προηγουμένως τῷ σημαινομένῳ . καὶ οἴονται τὸ λεγόμενον μηδὲν διαφέρειν τοῦ πρότερον ἤδη ῥηθέντος οἷον εἴ τις θεῖτο ἱμάτιον ὄνομα ἵππῳ καὶ ἀνθρώπῳ , τὰ αὐτὰ πάλιν περὶ τῶν αὐτῶν λέγεσθαι ὑπολαμβάνοντες . ἄμεινον δὲ ἴσως καὶ τοῖς ἐπιφερομένοις μᾶλλον συνᾷδον τὸ λέγειν ὅτι δὶς τοῦ ἑνὸς μνημονεύσας ἐν τοῖς προσεχῶς προειρημένοις , δι’ ὧν τε ἔλεγε τὸ δὲ ἓν κατὰ πολλῶν ἢ πολλὰ καθ’ ἑνός καὶ πάλιν δι’ ὧν ἐφεξῆς ἐπῆγεν ἐὰν μὴ ἕν τι ᾖ τὸ ἐκ τῶν πολλῶν συγκείμενον , τοῦ μὲν πρότερον ὡς ἐνεργείᾳ τε παραληφθέντος ἐν τῇ προτάσει καὶ ὁμολογουμένως τῷ πράγματι ἑνὸς εἶναι ὀφείλοντος , τοῦ δὲ ὕστερον ὡς ἐνεργείᾳ μὲν οὐ ληφθέντος συγκεῖσθαι μέντοι ἐκ τῶν πολλῶν τῶν ἐνεργεία παραληφθέντων ὀφείλοντος , εἰ μέλλοι μία εἶναι ἡ πρότασις , πρὸς ἀμφοτέρας τοῦ ἑνὸς τὰς ἐννοίας ταῦτα νῦν ἀποδίδωσιν , ἐξ ἀρχῆς μὲν διὰ τοῦ λέγω δὲ ἕν διδάσκων ὡς πρόκειται αὐτῷ τοὺς περὶ τοῦ δὶς προρρηθέντος ἑνὸς παραδοῦναι διορισμούς , δι’ ὧν δὲ ἑξῆς ἐπιφέρει οὐκ ἐὰν ὄνομα ἔν ᾖ κείμενον , μὴ ᾖ δὲ ἕν τι ἐξ ἐκείνων δὶς μὲν τοῦ ἑνὸς πάλιν μνημονεύων , οὐ μέντοι περὶ τοῦ αὐτοῦ , ὥσπερ ὑπολάβοι ἄν τις , ἑνὸς ὅρου διαλεγόμενος καὶ διαστέλλων πῶς μὲν ἑνὸς πῶς δὲ οὐχ ἑνὸς αὐτοῦ ληφθέντος πολλὰς ἀντὶ μιᾶς εἶναι συμβαίνει τὰς προτάσεις , ἀλλὰ τὸ μὲν λέγων περὶ τοῦ ὄντως ἑνὸς ληφθέντος ὅρου φωνῇ τε καὶ σημασίᾳ , τὸ ἐὰν ὄνομα ἓν ᾖ κείμενον , τὸ δὲ περὶ τοῦ ἑτέρου τοὐ κατὰ τὴν φωνὴν ἐνεργείᾳ τὸ πλῆθος ἔχοντος , τὸ μὴ ᾖ δὲ ἕν τι ἐξ ἐκείνων · ἐὰν γὰρ I ἑνός τινος τεθέντος ὑποκειμένου ἢ κατηγορουμένου ν ὀνόματος καὶ ἕν τι πρᾶγμα σημαίνοντος μὴ ᾗ ἐκ τῶν πολλῶν τῶν κατηγορηθέντων αὐτοῦ ἢ ὑποτεθέντων αὐτῷ ἕν τι συγκείμενον , οὐκέτι μία ἡ πρότασις , ἀλλ’ ὅσον τὸ πλῆθος τῶν κατηγορηθέντων καὶ ὑποτεθέντων . Ὅτι δὲ τοῦτό ἐστιν ὃ βούλεται λέγειν , σαφέστατα δηλοῖ δι’ ὧν παρα - τίθεται παραδειγμάτων · τὸν γὰρ ἄνθρωπον ὡς ἕν τι ὑποκείμενον λαβὼν κατηγορεῖ κατ’ αὐτοῦ πρότερον μὲν πλείονας ἅμα φωνὰς σημαντικὰς πραυμάτων κατ’ οὐσίαν τοῦ ὑποκειμένου κατηγορουμένων καὶ συμπλέκεσθαι ἀλλήλοις πρὸς τὴν γένεσιν τοῦ ὁρισμοῦ αὐτοῦ πεφυκότων , ὕστερον δὲ πλείονας μὲν πάλιν ἅμα φωνὰς ἀλλὰ σημαντικὰς τῶν κατὰ συμβεβηκὸς ὑπαρχόντων τῷ ὑποκειμένῳ καὶ διὰ τοῦτο συμφύεσθαι πρὸς ἄλληλα μὴ δυναμένων , καί φησι τὴν μὲν ἐκ τοῦ ἑνὸς ὑποκειμένου καὶ τῶν συμπλέκεσθαι πεφυκότων κατηγορουμένων πρότασιν οὐ τῇ φωνῇ μόνον ἀλλὰ καὶ τῇ δυνάμει μίαν εἶναι , ὅταν συμπλέξαντες ἀλλήλοις τὰ πολλὰ ἐκεῖνα τοῦ ἑνὸς ὑποκειμένου κατηγορήσωμεν , τὴν δέ γε ἐκ τοῦ ἑνὸς ὑποκειμένου καὶ τῶν μὴ πεφυκότων συμφύεσθαι κατηγορουμένων μηδέποτε γίνεσθαι ὄντως μίαν , κἄν ἡμεῖς τῇ φωνῇ συνείραντες πρὸς ἄλληλα τὰ συμβεβηκότα ὡς δὴ ἕν τι ἅμα πάντα τοῦ ὑποκειμένου κατηγορεῖν ἐπιχειρήσωμεν · οὕτω γὰρ καὶ τὴν πρότασιν συμβήσεται τῇ μὲν φωνῇ δοκεῖν μίαν εἶναι τῇ δὲ δυνάμει μηδαμῶς μετέχειν τοῦ ἑνός . καὶ ταῦτα οὕτω διοριζόμενος οὐδαμοῦ ἐν τούτοις φαίνεται λέγων τι περὶ ὁμωνύμου κατηγορουμένου | ἢ ὑποκειμένου , αὐτῶν δὲ τῶν κατ’ οὐσίαν κατηγορουμένων πρότερον , ὡς εἴρηται , ποιούμενος μνείαν ἐνδείκνυται ὅτι διαφόρως δύνανται κατηγορεῖσθαι τοῦ ὑποκειμενου · ποτὲ μὲν γὰρ οὐ τῇ φωνῇ μόνον ἀλλὰ καὶ τοῖς σηματνομένοις ὡς πολλὰ κατηγοροῦνται καὶ οὐ μίαν ἀλλὰ πολλὰς ποιοῦσι προτάσεις , ποιὲ δὲ κατὰ μόνην τὴν φωνὴν τὸ πλῆθος ἔχουσι καὶ μίαν ὄντως ποιοῦσι πρότασιν · τὸ γὰρ ζῷον καὶ τὸ δίπουν καὶ τὸ ἥμερον λαμβάνων κατ’ οὐσίαν τοῦ ἀνθρώπου κατηγορούμενα καὶ δυνάμενα συμπληροῦν αὐτοῦ τὸν ὁρισμὸν παραδείγματος χάριν , ὡς δηλοῖ καὶ τὸ ἴσως αὐτοῖς προσκείμενον , ἀλλὰ καὶ ἕν τι , φησί , γίνεται ἐκ τούτων , ὡς ὅταν μὲν εἴπωμεν ῾ ὁ ἄνθρωπος καὶ ζῷόν ἐστι καὶ δίπουν καὶ ἥμερον᾿ , πλείονων τε ληφθέντων κατηγορουμένων διὰ τοὺς συνδέσμους καὶ πλείονας ποιούντων προτάσεις ( ὅμοιον γάρ τι ποιοῦμεν ὡς εἰ ἐλέγομεν ῾ ὁ ἄνθρωπος ζῷόν ἐστιν , ὁ ἄνθρωπος δίπουν ἐστί , ὁ ἄνθρωπος ἥμερόν ἐστιν᾿ , ὅπερ ἐστὶ πολλὰς ἐναργῶς λέγειν προτάσεις τῷ αὐτῷ ὑποκειμένῳ χρωμένας ) , ὅταν δὲ ἄνευ τῶν συνδέσμων λάβωμεν τὰ κατηγορούμενα καὶ συνείροντες πρὸς ἄλληλα ἐφεξῆς εἴπωμεν ῾ ὁ ἄνθρωπος ζῷον δίπουν ἥμερόν ἐστιν᾿ , ἀλλὰ μὴ σιωπῇ μέσῃ διακόψωμεν τὴν συνέχειαν τῶν συμπληρούντων τὸν ὁρισμόν , ἑνός τε ληφθέντος κατηγορουμένου καὶ μίαν ὄντως ποιοῦντος πρότασιν . ταῦτα περὶ τούτων διορισάμενος ἑξῆς προστίθησι τὰ περὶ τῶν κατὰ συμβεβηκὸς κατά τινος κατηγορουμένων καὶ ἀποφαίνεται μηδέποτε γενέσθαι ἂν ἐκ τούτων μίαν κατηγορίαν | ἢ μίαν πρότασιν , κἀν ἐφεξῆς αὐτὰ κατηγορήσωμεν , καθάπερ ἐποιοῦμεν ἐπὶ τῶν ὁρισμῶν · οὐ γὰρ ὥσπερ τὸ ζῷον καὶ τὸ δίπουν καὶ τὸ ἥμερον συνεκίρναντο ἀλλή λοις πρὸς μίαν φύσεως σύστασιν , οὕτω δὲ καὶ τὰ πλείονα συμβεβηκότα δύναται κραθέντα ἢ ἀλλήλοις ἢ τῷ κοινῷ αὐτῶν ὑποκειμένῳ μίαν ἐργάσασθαι φύσιν . διὸ οὔτε ὁ εἰπὼν ‘ἄνθρωπος λευκὸς βαδίζων ἐστί᾿ μίαν εἶπε πρότασιν , ἐπεὶ οὐδὲ τὸ κατηγορούμενον ἕν , ὡς ἐν τοῖς ἑξῆς διορισθήσεται , καὶ ὅμοιον ὡς εἰ λέγοιμεν ῾ ὁ ἄνθρωπος λευκός ἐστιν , ὁ ἄνθρωπος βαδίζων ἐστίν᾿ , οὔτε μὴν ὁ εἰπὼν τό Σωκράτης ἄνθρωπος λευκὸς βαδίζων ἐστί , διότι οὐδὲ ἐκ τούτων ἕν τι γίνεται κατηγορούμενον , ἅτε πλειόνων συμβεβηκότων τῷ ἀνθρώπῳ παραληφθέντων . διορισθήσεται δὲ τὰ περὶ τούτων ἐν τοῖς ἑξῆς ἀκριβέστερον . Εἰ οὖν ἡ ἐρώτησις ἡ διαλεκτικὴ ἀποκρίσεως ἐστιν αἴτησις ἢ τῆς προτάσεως ἡ θατέρου μορίου τῆς ἀντιφάσεως , ἡ δὲ πρότασις ἀντιφάσεως μιᾶς μόριον , οὐκ ἄν εἴη ἀπόκρισις μία πρὸς ταῦτα ( οὐδὲ γὰρ ἡ ἐρώτησις μία ) , οὐδ’ ἄν ᾖ αληθής . εἴρηται δὲ ἐν τοῖς τοπικοῖς περὶ αὐτῶν . ἅμ δὲ δῆλον ὅτι οὐδὲ τὸ τί ἐστιν ἐρώτησίς ἐστι διαλεκτική · δεῖ γὰρ δεδόσθαι ἐκ τῆς ἐρωτήσεως ἑλέσθαι ὁπότερον βούλεται μόριον τῆς ἀντιφάσεως ἀποφήνασθαι . ἀλλὰ δεῖ τὸν ἐρωτῶντα προσδιορίσαι πότερον τόδε ἐστὶν ὁ ἄνθρωπος ἢ οὐ τοῦτο . Διττὸν εἶναί φασιν οἱ παλαιοὶ τῆς ἐρωτήσεως τὸ εἶδος , τὸ μὲν τῆς διαλεκτικῆς τὸ δὲ τῆς καλουμένης πυσματικῆς . καὶ διαλεκτικὴν μὲν ἐρώτησιν εἶναί φασι | πρὸς ἣν ἔστιν ἀποκρίνασθαι τὸ ναί ἢ τὸ οὔ μόνον εἰπόντα καὶ συμβολικῶς κατανεύσαντα μόνον ἢ ἀνανεύσαντα , οἷον ῾ ἆρά γε ἡ ψυχὴ ἀθάνατος;’ · αὔταρκες γὰρ πρὸς τὸ ἀποπλῆσαι τὸν τοῦτο ἐρωτήσαντα καὶ τὸ κατανεῦσαι μόνον ἢ ἀνανεῦσαι , ὅταν , ὅπερ ἀκόλουθόν ἐστι , τὸ ἕτερον μόνον τῆς ἀντιφάσεως μόριον ὁ ἐρωτῶν λέγῃ · διὰ μὲν γὰρ τοῦ ναί εἰπεῖν ἢ τοῦ κατανεῦσαι συνομολογοῦμεν ἀληθὲς εἶναι τὸ ἠρωτημένον τῆς ἀντιφάσεως μόριον , εἴτε καταφατικὸν εἴτε ἀποφατικὸν εἴη ( πολλάκις γὰρ ἐρωτώμεθα καὶ τὴν ἀπόφασιν , οἷον · ἆρά γε οὐκ ἔστιν ἡ ψυχὴ ἀθάνατος;᾿ ) , διὰ δὲ τοῦ εἰπεῖν οὔ καὶ τοῦ ἀνανεῦσαι ἀπομαχόμεθα μὲν πρὸς τὴν ἐρώτησιν , ὁμολογοῦμεν δὲ τὸ λοιπὸν τῆς ἀντιφάσεως μόριον εἶναι τὸ ἀληθές . εἰ δέ γε ὅλην τις τὴν ἀντίφασιν ἐν τῇ ἐρωτήσει λέγοι , οἷον ῾ἆφά γε ἡ ψυχὴ ἀθάνατός ἐστιν ἢ οὔ;᾿ , δεῖ μὲν καὶ οὕτως τὸν ἀποκρινόμενον ἢ τὸ ναί λέγειν ἡ τὸ οὔ , ἀλλ’ εἰ μὲν ἀρέσκοιτο τῇ καταφάσει , τὸ ναί ἐρεῖ καὶ αὐτὴν προσθήσει τούτῳ τὴν κατάφασιν ῾ ναί , ἀθάνατός ἐστι᾿ λέγων ( μὴ προστιθεμένης γὰρ τῆς καταφάσεως ἄδηλον πρὸς πότερον τῶν μορίων τῆς ἠρωτημένης ἀντιφάσεως τὸ ναί τοῦτο ἀποκέκριται ) , εἰ δὲ τῇ ἀποφάσει , τό τε οὔ ἀποκρινεῖται καὶ αὐτὴν πάλιν προσθήσει τὴν ἀπόφασιν ἰού , οὐκ ἔστιν ἀθάνατος᾿ λέγων . καὶ τοιαύτην μὲν εἶναί φασι τὴν διαλεκτικὴν ἐρώτησιν . πυσματικὴν δὲ πρὸς ἣν τὸ μὲν ναί καὶ τὸ οὔ χώραν οὐκ ἔχουσι , λέξεως δὲ ἄλλης , ἐνίοτε δὲ καὶ λόγου πλείονος δεῖ τῷ ἐρωτωμένῳ πρὸς τὴν ἀπόκρισιν · διδαχθῆναι γάρ τι περί τινος βουλομένων ἐστὶν ἡ πυσματικὴ ἐρώτησις , | οἷον ῾ πότε ἦλθες ; τίς καλεῖ ; ποῦ οἰκεῖς ; πόθεν δῆλον ὅτι ἀθάνατος ἡ ψυχή ; διὰ τί ἡ Μαγνῆτις λίθος ἕλκει τὸν σίδηρον;’ . καὶ ὁ μὲν τὴν πυσματικὴν ἐρώτησιν ἐρωτώμενος κύριός ἐστι τοῦ ἀποκρίνασθαι ὅπερ ἄν ἐθέλῃ τῶν προσαρμόττειν τῇ ἐρωτήσει δυναμένων ἀναριθμήτων τυγχανόντων , ἢ ἀληθεύων δηλονότι ἢ καὶ ψευδόμενος , ὁ δέ γε τὴν διαλεκτικὴν ἐρώτησιν ἐρωτώμενος ἀναγκάζεται τῆς ἀντιφάσεως , ἧς μόριόν ἐστιν ἡ γεγενημένη ἐρώτησις , ἢ τὴν κατάφασιν ἀποκρίνασθαι ἢ τὴν ἀπόφασιν , καὶ ἄλλο παρὰ ταῦτα οὐδέν . Τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων εἰκότως φησὶν ὁ Ἀριστοτέλης ὡς εἴπερ ἡ ἐρώτησις ἡ διαλεκτικὴ ἀποκρίσεως ἐστιν αἴτησις , οὐ τῆς τυχούσης , ἀλλ’ ἤτοι τῆς προτάσεως , τοῦτ’ ἔστιν αὐτοῦ τοῦ κατ’ ἐνέργειαν ὑπὸ τοῦ ἐρωτήσαντος εἰρημένου μορίου τῆς ἀντιφάσεως καὶ προταθέντος τῷ ἐρωτηθέντι πρὸς ἐπίκρισιν , ὅπερ γίνεται , ὡς ἐλέγομεν , ὅταν ὁ ἠρωτημένος τὸ ναί ἀποκρίνηται ἢ καὶ κατανεύσῃ , ἢ θατέρου μορίου τῆς ἀντιφάσεως , τοῦ κατ’ ἐνέργειαν μὲν μὴ ῥηθέντος ὑπὸ τοῦ ἐρωτήσαντος δυνάμει δὲ ἐμπεριεχομένου τῇ ἐρωτήσει , ὡς δηλοῦσιν αἱ ἀρνητικαὶ ἀποκρίσεις · διὰ τούτων γὰρ τῷ λειπομένῳ μορίῳ τῆς ἀντιφάσεως παρὰ τὴν ἐρώτησιν ἀρέσκεσθαί φαμεν , ὡς ἄν δυνάμει προταθέντι πρὸς ἐπίκρισιν ἐν τῇ ἐρωτήσει · πρὸς γοῦν τὴν μηδαμῶς γενομένην ἐρώτησιν δῆλον ὡς οὐδεμία γένοιτο ἄν ἀπόκρισις . εἰ οὖν ταῦτα οὕτως ἔχει καὶ δεῖ τὸν πρὸς τὴν διαλεκτικὴν ἐρώτησιν ἀποκρινόμενον μίαν τινὰ μόνην ἀποκρίνασθαι πρότασιν , ἢ τὴν κατ’ ἐνέργειαν ἢ τὴν κατὰ δύναμιν προενεχθεῖσαν ὑπὸ τοῦ ἐρωτήσαντος , ἡ δὲ μία πρότασις μιᾶς ἀντιφάσεως ἐστι μόριον , μία δὲ ἀντίφασις , ὡς διώρισται πρότερον , ἡ τοῦ αὐτοῦ κατὰ τοῦ αὐτοῦ μηδαμῇ ὁμωνυμίᾳ προσχρωμένη · εἰ ταῦτα πάντα οὕτως ἔχει , ὧν τὰ μὲν τέθεικεν ὁ Ἀριστοτέλης τὰ δὲ ὡς ἀκόλουθα τοῖς τεθειμένοις παρῆκεν , οὐκ ἄν εἴη , φησίν , ἀπόκρισις μία πρὸς ταῦτα ( λέγει δὲ ταῦτα περὶ ὧν ἦν προσεχῶς ὁ λόγος , τοῦτ’ ἔστι τὰς ἐρωτήσεις τὰς πρότασίν τινα ἡμῖν προτιθείσας , δοκοῦσαν μὲν εἶναι μίαν κατ’ ἀλήθειαν μέντοι οὖσαν πολλὰς κατὰ τοὺς ὀλίγῳ πρότερον παραδεδομένους περὶ αὐτῶν διορισμούς ) , καὶ τὴν αἰτίαν εὐθὺς προσέθηκε τοῦ μὴ δεῖν διὰ μιᾶς ἀποκρίσεως ἀπαντᾶν πρὸς τὰς τοιαύτας ἐρωτήσεις εἰπὼν οὐδὲ γὰρ ἡ ἐρώτησις μία . διὸ συμβαίνει τὸν πρὸς ταύτην ἀποκρινόμενον ἅμα καὶ ἀληθεύειν καὶ ψεύδεσθαι κατ’ ἄλλο καὶ ἄλλο τῶν σημαινομένων ὑπὸ τῆς προτάσεως ἢ ὡς ὑποκειμένων ἢ ὡς κατηγορουμένων , ἢ ὁμωνύμων ὄντων , ὡς ἔμπροσθεν ἐλέγετο , ἢ καὶ διαφόροις ὀνόμασι καλουμένων τοῖς κατ’ ἐνέργειαν ἐν τῇ προτάσει παρειλημμένοις , ὡς ἐν τοῖς προσεχῶς εἰρημένοις παρεδίδοτο · πῶς γὰρ ἄν τις ἀποκρίνοιτο διὰ μιᾶς ἀποκρίσεως πρὸς τὸν ἐρόμενον ῾ ἆρά γε Αἴας ἐμονομαχησεν Ἕκτορι;᾿ ἢ ῾ ἆρά γε Σωκράτης λευκὸς βαδίζων ἐστίν;’ , εἰ τύχοι τῶν ἠρωτημένων τὸ μὲν ἕτερον ὑπάρχον αὐτῷ τὸ δὲ ἕτερον μὴ ὑπάρχον ; ταῦτα δὲ καὶ Πλατῶν πρὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ἡμᾶς ἐδίδαξεν · ἐγκαλεῖ γοῦν ὁ ἐν τῷ Γοργίᾳ Σωκράτης τῷ Πώλῳ ἐρομένῳ αὐτὸν | εἰ μὴ δοκοῦσιν αὐτῷ οἱ ῥήτορες ὥσπερ οἱ τύραννοι ἅπαντα ποιεῖν , ἃ βούλονταί τε καὶ δοκεῖ αὐτοῖς βέλτιστα εἶναι , ὡς πλείονας ἅμα ἐρωτήσεις ἐρομένῳ διὰ τὴν ἄγνοιαν τῆς διαφορᾶς τῆς τε βουλήσεως καὶ τῆς δοκήσεως . ἐπεὶ δὲ συμβαίνει πολλάκις κατὰ πάντα τὰ σημαινόμενα τῆς ἐρωτήσεως τὴν αὐτὴν ἀπόκρισιν ἀληθῆ τυγχάνειν , ὡς ἐπὶ τῆς ῾ ἆρά γε Αἴας ἐπὶ Ἴλιον ἐστράτευσε;᾿ καὶ τῆς ‘ἆρά γε Σωκράτης λευκὸς βαδίζων ἐστίν;’ , ὅταν ἄμφω τύχῃ ὑπάρχοντα τῷ Σωκράτει , διὰ τοῦτο διδάσκων ἡμᾶς μὴ κατὰ τύχην ἀλλὰ κατὰ τέχνην ὀρθὰς ποιεῖσθαι τὰς ἀποκρίσεις προστίθησι τὸ οὐδ’ ἄν ᾖ ἀληθής , ὅπερ συντακτέον τῷ οὐκ ἄν εἴη ἀπόκρισις μία πρὸς ταῦτα · κἄν γὰρ ἀληθὲς ᾖ τὸ ἑνὶ λόγῳ συμφῆσαι τῷ ἐρομένῳ εἰ ἐπὶ Ἴλιον Αἴας ἐστράτευσεν , ἀλλὰ παραιτητέον τὸ οὕτως ἀποκρίνασθαι , ἵνα μὴ ἐθιζώμεθα παραβαίνειν τοὺς διαλεκτικοὺς κανόνας , καὶ πάντως ἐπισημαντέον ὅτι πολλὰ μὲν ἅμα ἠρώτησεν , οὐ δέον , συμβέβηκε δὲ πρὸς ἅπαντα τὰ ἐν τῇ ἐρωτήσει περιεχόμενα τὴν αὐτὴν ἀπόκρισιν ἁρμόττειν . ὥστε οὐδὲ πρὸς τόν ἐρόμενον εἰ ὁ ἄνθρωπος καὶ ζῷον καὶ δίπουν καὶ ἥμερόν ἐστι μίαν ποιητέον ἀπόκρισιν , ἐπεὶ οὐδὲ αὕτη μία ἡ πρότασις . εἴρηται δὲ αὐτῶ περὶ τούτων ἐπὶ πλέον ἐν τῷ ὀγδόῳ βιβλίῳ τῆς τοπικῆς πραγματειας . Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ ἀμφισβητοῦσι πρὸς ἀλλήλους περὶ τῆς διαλεκτικῆς ἐρωτήσεως ὅ τε ἀπὸ τῆς Ἀφροδισιάδος ἐξηγητὴς καὶ ὁ θεῖος Ἰάμβλιχος , ὁ μὲν τῇ προκειμένῃ ἑπόμενος ῥήσει καὶ ἀξιῶν τοῦ ἑτέρου μόνον μορίου τῆς ἀντιφάσεως εἶναι τὴν | διαλεκτικὴν ἐρώτησιν , ὁ δὲ τοῖς λεγομένοις περὶ αὐτῆς ἐν τῷ προοιμίῳ τῶν ᾿ Αναλυτικῶν καὶ ἀξιῶν αὐτὴν τῆς ὅλης ἀντιφάσεως ἐρώτησιν εἶναι ( ἔστι γάρ , φησὶν ἐν ἐκείνοις , ἡ διαλεκτικὴ πρότασις ‟ πυθανομένῳ μὲν ἐρώτησις ἀντιφάσεως , συλλογιζομένῳ δὲ λῆψις τοῦ φαινομένου καὶ ἐνδόξου “ ) , φανερὸν ἐκ τῶν πρότερον εἰρημένων ὅπως διαιτήσομεν τῇ ἀμφισβητήσει · κατ’ ἐνέργειαν μὲν γὰρ τὸ ἕτερον μόνον μόριον τῆς ἀντιφάσεως ἐρωτᾶσθαι χρή , εἰ μέλλοι πρὸς ἔπος ἀπαντᾶν ὁ τὸ ναί μόνον ἢ τὸ οὔ ἀποκρινόμενος , δυνάμει δέ γε καὶ τὸ ἕτερον προτείνεται · κἄν γὰρ εὑρίσκωμεν παρὰ τῷ θειοτάτῳ Πλάτωνί τινας ἐρωτήσεις τὴν ὅλην ἀντίφασιν κατ’ ἐνέργειαν ἐρωτώσας , ὥσπερ ἐν Φαίδωνι ‟ τί δὲ δὴ περὶ αὐτὴν τὴν τῆς φρονήσεως κτῆσιν , πότερον ἐμπόδιον τὸ σῶμα ἢ οὔ ; “ πρὸς ὃ καὶ μάλιστα βλέπων ὁ μέγας Ἰάμβλιχος ἀποφαίνεται τὴν ὅλην ἀντίφασιν ἐν τῇ διαλεκτικῇ ἐρωτήσει περιλαμωβάνεσθαι ) , ἀλλ’ εἰδέναι χρὴ ὅτι οὐ διαγίνεται ὁ παρὰ Πλάτωνι Σωκράτης ἐν ταῖς πρὸς τοὺς κοινωνοῦντας αὐτῶ τῶν λόγων συνουσίαις κατὰ τὴν πρόθεσιν τοῦ κατὰ τὸν Ἀριστοτέλην καλουμένου διαλεκτικοῦ · ὁ μὲν γὰρ οὕτω λεγόμενος διαλεκτικὸς πρὸς νίκην μόνον ὁρᾷ τοῦ προσδιαλεγομένου καὶ τὸ περιαγαγεῖν αὐτὸν εἰς τὴν ἀντίφασιν , ὁ δέ γε Σωκράτης καὶ πταίοντας τοὺς προσδιαλεγομένους ἐπανορθοῖ καὶ τέλος τίθεται οὐ τὴν νίκην ἀλλὰ τὴν τῆς ἀληθείας κατάληψιν . ὥστε κἀν εὕρῃς τὴν ὅλην ἀντίφασιν αὐτὸν προτείνοντα , ἤτοι γυμνασίας ἕνεκα τῶν προσδιαλεγομένων εὑρήσεις τοῦτο ποιοῦντα ἢ εὐθὺς δια|σαφοῦντα πρὸς πότερον αὐτὸν μόριον τῆς ἀντιφάσεως ἀποκρίνασθαι ἀξιοῖ , ἢ τὸν προσδιαλεγόμενον οὐ λέγοντα τὸ ναί μόνον ἢ τὸ οὔ , ἀλλὰ δηλοῦντα πρὸς πότερον μόριον τῆς ἀντιφάσεως ποιεῖται τὴν ἀπόκρισιν . ὅλως τε ἡ πρότασις ἡ διαλεκτικὴ προηγουμένως μὲν τῆς χρείας ἕνεκα τοῦ διαλεκτικοῦ συλλογισμοῦ παραλαμβάνεται καὶ ὡς μέρος τούτου γινομένη οὔτε τὸ ῾ ἆρά γε᾿ προσκείμενον ἕξει καὶ θάτερον μόνον μόριον παραλήψεται τῆς ἀντιφάσεως τὸ τῷ προσδιαλεγομένῳ δοκοῦν · ἐπεὶ δὲ ὑφεῖται τῆς ἀποδεικτικῆς τῷ μὴ ἀπὸ τῶν πραγμάτων αὐτῶν ἀλλ’ ἀπὸ τῶν συγχωρουμένων ὑπὸ τοῦ προσδιαλεγομένου λαμβάνεσθαι , διὰ τοῦτο καὶ προτίθεται δι’ ἐρωτήσεως τῷ κοινωνῷ τῶν λόγων πρὸς ἐπίκρισιν τῆς ἐκείνῳ φαινομένης ἀληθείας οὐκ αὐτὴ μόνον ἀλλ’ , ὥσπερ εἴρηται , καὶ τὸ λοιπὸν τῆς ἀντιφάσεως μόριον καὶ τὸ ῾ ἆρά γε᾿ προσλαμβάνει διὰ τὸ σχῆμα τῆς ἐρωτήσεως . ᾿Αλλὰ τί ἐστιν ὅπερ ἐφεξῆς ὡς ἐν πορίσματος τάξει προστίθησιν ὁ Ἀριστοτέλης , ἅμα δὲ δῆλον λέγων ὅτι οὐδὲ τὸ τί ἐστιν ἐρώτησίς ἐστι διαλεκτική , καὶ τίνι τοῦτο ἕπεσθαι ἀξιοῖ ; φανερὸν δὴ ὅτι τοῖς εἰρημένοις περὶ τῆς ἐρωτήσεως τῆς διαλεκτικῆς ὅτι ἐστὶν ἀποκρίσεως αἴτησις , ἢ τῆς προτάσεως ἢ θατέρου μορίου τῆς ἀντιφάσεως · εἰ γὰρ τοιαύτη μὲν ἡ διαλεκτικὴ ἐρώτησις , ὥστε διδόναι καὶ ἐπιτρέπειν τῷ προσδιαλεγομένῳ ὁπότερον ἄν βούληται τῆς ἀντιφάσεως μόριον ἀποκρίνασθαι , ἡ δὲ τοῦ τί ἐστιν ἐρώτησις οὐ τοιαύτη ἀλλὰ διδασκαλίαν καὶ ὑφήγησιν τῆς τοῦ πράγματος φύσεως ἀπαιτοῦσα , φανερὸν ὅτι ἡ τοῦ τί ἐστιν ἐρώτησις οὐκ ἂν εἴη διαλεκτική . ἀλλ’ εἴπερ ὅλως ἐθέλοιμεν σχηματίζειν τὴν περὶ τοῦ τί ἐστι πεῦσιν εἰς διαλεκτικὴν ἐρώτησιν , αὐτοὺς ἡμᾶς χρὴ τὸν δοκοῦντα ἡμῖν τοῦ πράγματος εἶναι ὁρισμὸν ἐνεργείᾳ προφερομένους ἐρωτᾶν , οἷον ‘πότερον ὁ ἄνθρωπος ζῷον δίπουν ἥμερόν ἐστιν;’ , εἴπερ ἐθέλοιμεν τὴν κατάφασιν ἐρωτᾶν , ἢ ῾ πότερον ὁ ἄνθρωπος ζῷον δίπουν ἥμερον οὐκ ἔστιν;’ , εἰ περὶ τῆς ἀποφάσεως ἐθέλοιμεν πυνθάνεσθαι , ὅπερ αὐτὸς ἐνεδείξατο συντόμως διὰ τοῦ ἢ οὐ τοῦτο . Ἐπεὶ δὲ τὰ μὲν κατηγορεῖται συντιθέμενα ὡς ἓν τὸ πᾶν κατηγόρημα τῶν χωρὶς κατηγορουμένων , τὰ δὲ οὔ , τίς ἡ διαφορά , κατὰ γὰρ τοῦ ἀνθρώπου ἀληθὲς εἰπεῖν καὶ χωρὶς ζῷον καὶ χωρὶς δίπουν , καὶ ταῦτα ὡς ἕν . καὶ ἄνθρωπον καὶ λεθκόν , καὶ ταῦτα ὡς ἕν . ἀλλ’ οὐχὶ εἰ σκυτεὺς καὶ ἀγαθός , καὶ σκυτεὺς ἀγαθός · εἰ γὰρ διότι ἑκάτερον ἀληθές , εἶναι δεῖ καὶ τὸ συνάμφω , πολλὰ καὶ ἄτοπα ἔσται · κατὰ γὰρ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ ἄνθρωπος ἀληθὲς καὶ τὸ λευκόν , ὥστε καὶ τὸ ἅπαν . πάλιν εἰ τὸ λευκὸν αὐτό , καὶ τὸ ἅπαν , ὥστε ἔσται ἄνθρωπος λευκὸς λευκός , καὶ τοῦτο εἰς ἄπειρον . καὶ πάλιν μουσικὸς λευκὸς βαδίζων , καὶ ταῦτα πολλάκις πεπλεγμένα . ἔτι εἰ ὁ Σωκράτης Σωκράτης καὶ ἄνθρωπος , καὶ Σωκράτης Σωκράτης ἄνθρωπος . καὶ εἰ ἄνθρωπος καὶ δίπους , καὶ ἄνθρωπος δίπους . ὅτι μὲν οὖν εἴ τις ἁπλῶς δῆλον · ὅπως δὲ θετέον , λέγομεν νῦν . τῶν δὴ κατηγορουμένων | καὶ ἐφ’ οἷς κατηγορεῖσθαι συμβαίνει , ὅσα μὲν λέγεται κατὰ συμβεβηκὸς ἢ κατὰ τοῦ αὐτοῦ ἢ θάτερον κατὰ θατέρου , ταῦτα οὐκ ἔσται ἕν · οἷον ἄνθρωπος λευκός ἐστι καὶ μουσικός , ἀλλ’ οὐχ ἓν τὸ λευκὸν καὶ τὸ μουσικόν · συμβεβηκότα γὰρ ἄμφω τῷ αὐτῷ . οὐδ’ εἰ τὸ λευκὸν μουσικὸν ἀληθὲς εἰπεῖν , ὅμως οὐκ ἔσται . τὸ μουσικὸν λευκὸν ἕν τι · κατὰ συμβεβηκὸς γὰρ τὸ μουσικὸν λευκόν , ὥστε οὐκ ἔσται τὸ λευκὸν μουσικὸν ἕν τι . διὸ οὐδὲ ὁ σκυτεὺς ἀγαθὸς ἀπλῶς , ἀλλὰ ζῷον δίπουν · οὐ γὰρ κατὰ συμβεβηκός . ἔτι οὐδ’ ὅσα ἐνυπάρχει ἐν τῷ ἐτέρῳ · διὸ οὔτε τὸ λευκὸν πολλάκις οὔτε ὁ ἄνθρωπός ἐστι ζῷον ἢ δίπουν · ἐνυπάρχει γὰρ ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τὸ ζῷον καὶ τὸ δίπουν . Εἰπὼν ἐν τοῖς προλαβοῦσιν ὅτι τῶν διαφόρων κατὰ τοὐ αὐτοῦ κατηγορημάτων τὰ μὲν δύναται συμπλέκεσθαι καὶ μίαν τινὰ ἐξ ἀπάντων κατηγορίαν ποιεῖν τὰ δὲ οὐ δύναται , καὶ μηδένα ἡμῖν κανόνα ἐν ἐκείνοις παραδοὺς τῆς τούτου διακρίσεως , ἀλλ’ εὐθὺς μεταβὰς ἐπὶ τὴν διδασκαλίαν τοῦ θεωρήματος , πρὸς ὅπερ ἦν ἐκεῖνο χρήσιμον , λέγω δὲ τὸ μὴ δεῖν μίαν ποιεῖσθαι ἀπόκρισιν πρὸς τὴν μὴ οὖσαν μίαν ὄντως ἐρώτησιν . βούλεται λοιπὸν διὰ τούτων τὸ ἐν ἐκείνοις παραλελειμμένον προσθεῖναι . καὶ λαβὼν ὡς ὁμολογούμενον ὅτι τῶν κατὰ τοῦ αὐτοῦ κατηγορηθέντων πλειόνων ἀνομάτων τε καὶ πραγμάτων τὰ μὲν δύναται συντιθέμενα ἀλλήλοις καὶ ὥσπερ συμφυόμενα ἕν τι ποιεῖν ἅπαν τὸ ἐξ αὐτῶν κατηγόρημα , ὥσπερ ἐλέγομεν ἐπὶ τοῦ ζῷον δίπουν ἥμερον , τὰ δὲ οὐ δύναται | ὡς ἐπὶ τοῦ λευκοῦ καὶ τοῦ βαδίζειν , ἀξιοῖ ζητεῖν τίς ἡ διαφορά , τοῦτο δέ ἐστι τί τὸ αἴτιον τῆς τοιαύτης διαφορᾶς καὶ διὰ τίνα αἰτίαν τάδε μέν τινα συμφύεται τάδε δὲ οὔ . πρῶτον δὲ παρίστησιν ὅτι ἔστιν ὄντως ἡ τοιαύτη ἐν τοῖς πλείοσι κατηγορουμένοις διαφορά , ἡ κατὰ τὸ πεφυκέναι συντίθεσθαι λέγω καὶ μὴ πεφυκέναι , πρὶν ἐπισκέψασθαι αὐτῆς τὴν αἰτίαν , ἐπεὶ καὶ ἦν ἀκόλουθον τὸ ὅτι ἡμᾶς πρὸ τοῦ διότι μανθάνειν . ὅτι μὲν οὖν πεφύκασί τινα συντίθεσθαι πρὸς μιᾶς κατηγορίας γένεσιν , δείκνυσι τό τε ζῷον καὶ τὸ δίπουν λαμβάνων , ἅπερ οὐ διακεκριμένως μόνον ἀλλὰ καὶ ἅμα τοῦ ἀνθρώπου κατηγορεῖται , ( ?? ) Ὅταν ζῷον δίπουν εἶναι αὐτὸν ἀποφαινώμεθα , καὶ πάλιν τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸ λευκόν , ἅπερ κατηγορεῖται τοῦδε τοῦ ἀνθρώπου διακεκρι - μένως τε καὶ συμπλεπλεγμένως , ὁπόταν λέγωμεν ’ὁ Σωκράτης ἄνθρωπος λευκός ἐστιν’ . ὅτι δὲ ἔστιν ἃ συντίθεσθαι ἀδυνάτως ἔχει , δείκνυσιν ἐπὶ ὑποθέσεως σκυτέα τινὰ λαμβάνων τὴν μὲν τέχνην οὐκ ἀκριβώσαντα τὸ δὲ ἦθος ἐπιεικῶς διακείμενον , ὁποῖος δοκεῖ γεγονέναι ὁ Σίμων ὁ τῷ Σω - κράτει γνώριμος · κατὰ γὰρ τούτου τὸ μὲν ὅτι σκυτεύς καὶ τὸ ὅτι ἀγαθός ἰδίᾳ ἑκάτερον ἀληθῶς κατηγορήσεις , τὸ δὲ ἐξ ἀμφοῖν συγκείμενον ὅτι ἐστὶ σκυτεὺς ἀγαθός οὐκέτι · καθ’ ἑαυτὸ μὲν γὰρ τὸ ἀγαθὸν ὁτουοῦν τῶν καθ’ ἕκαστα ἀνθρώπων κατηγορούμενον ὡς ἀνθρώπου κατηγορεῖται καὶ τὸ εἶδος αὐτοῦ τῆς ζωῆς σημαίνει , συντιθέμενον δὲ μετὰ τοῦ σκυτέως καὶ οὕτω κατηγορούμενον οὐκέτι πρὸς τὸ εἶδος ἐξακούεται τῆς τοῦ ἀνθρώπου ζωῆς , ἀλλὰ πρὸς τὸ ποιὸν τῆς | τέχνης . διὸ καὶ ὁ παρὰ Uλάτωνι Γορ - γίας οὐ ῥήτωρ ἀπλῶς , ἀλλὰ τὸ ὅλον τοῦτο ςῥήτωρ ἀγαθός’ ὑπὸ τοῦ Σω - κράτους ἠξίου προσαγορεύεσθαι , ταύτῃ διακρίνων ἑαυτὸν ἀπὸ τῶν μοχθη - μοχθηρῶς τῇ τέχνῃ χρωμένων · Ἐπεὶ δὲ εἰκὸς ἦν τῶν ἁπλούστερον διακειμένων τινὰς ὑπολαβεῖν ὅτι χρὴ πάντως τὰ ἰδίᾳ κατηγορούμενα καὶ ἅμα κατηγορεῖσθαι καὶ ἀποκληρω - τικὸν οἰηθῆναι τὸ λέγειν ἡμᾶς ἐπὶ τινῶν μὲν ἐνδέχεσθαι τοῦτο ἐπὶ τινῶν δὲ μηκέτι καὶ πρὸς τὸ περὶ τοῦ σκυτέως καὶ τοῦ ἀγαθοῦ εἰρημένον πειρᾶ . σθαι διαῳιλονο͂ικεῖν , διὰ τοῦτο παριστὰς ἡμῖν τὸ ἀναγκαῖον τοῦ κινουμένου θεωρήματος δείκνυσιν ὅσα ἕπεται ἄτοπα τοῖς οὕτως ὑπολαμβάνουσι καί φησιν εἰ γὰρ διότι ἑκάτερον ἀληθές ( ᾧ προσυπακούειν χρὴ ’xu>v ἰδίᾳ κατηγορουμένων' ) , εἰ οὖν διὰ τοῦτο εἶναι δεῖ καὶ τὸ συνάμφω ( κἀν τούτῳ‘πάλιν ὑπακουομένου τοῦ ἀληθές ) , 〈 εἰ ouv ) εἷναι δεῖ καὶ τὸ συναμ - φότερον κατηγόρημα ἀληθές , πολλὰ ἄτοπα συμβήσεται · καὶ γὰρ ἀδολεσχεῖν δεήσει τὸν οὕτως ὑπολαμβάνοντα καὶ ἀδιανόητα λέγειν πρὸς τῷ ἀδολεσχεῖν καὶ παρέλκοντά τινα καὶ μάταια · κατὰ γὰρ Σωκράτους τό τε ἄνθρωπος καὶ τὸ λευκός ἀληθῶς κὰτ ιγορήσαντσ͂ς καὶ τὸ συναμφότερον ἀληθῶς κατη - γορήσομεν , ὅτι ἐστὶν ἄνθρωπος λευκός . ἀλλ’ εἰ πάντα τὰ κεχωρισμένως κατηγορούμενα καὶ συντεθέντα κατηγορεῖσθαι δυνατόν , ἐὰν πρὸς ταύτῃ τῇ συνθέτῳ κατηγορίᾳ λάβωμεν πάλιν τὸ λευκὸν αὐτὸ καθ’ αὑτὸ τοῦ Σω - κράτους κατηγορούμενον , δεήσει πάλιν ἐξ ἀμφοτέρων τῶν κατηγοριῶν , τῆς τε συνθέτου καὶ τῆς ἁπλῆς , μίαν γίνεσθαι | τὴν ὅλην κατηγορίαν , ὥστε λέγεσθαι ὅτι ἐστὶν ὁ Σωκράτης ἄνθρωπος λευκὸς λευκός , καὶ τοῦτο εἰς ἄπειρον , ὅπερ ἐστὶν ἐναργῶς αδολεσχούντων . πάλιν εἰ τὸ μουσικός καὶ τὸ λευκός καὶ τὸ βαδίζων οὐ μόνον κεχωρισμένως ἀλλὰ καὶ ἅμα κατηγοροῦνται τοῦ Σωκράτους , ἐὰν πρὸς τῇ συνθέτῳ ἐκ τούτων κατηγορίᾳ τὸ λευκὸν πάλιν αὐτὸ καθ’ αὑτὸ κατηγορήσωμεν , ἐροῦμεν ὅτι ἐστὶ μουσικὸς λευκὸς βαδίζων λευκός , καὶ πάλιν τοῦ μουσικοῦ , εἰ τύχοι , καθ’ αὑτὸ κατηγορηθέντος , μουσικὸς λευκὸς βαδίζων λευκὸς μουσικός , καὶ ταῦτα , ὅπερ αὐτός φησι , πολλάκις πεπλεγμένα , ὡς πρὸς τῷ ἀδολεσχεῖν καὶ ἀδιανόητον γίνεσθαι τὴν κατηγορίαν . τούτοις δὲ ἄλλο τι τρίτον ἄτοπον προστιθεὶς τοῦ ὁρωμένου φησὶ κατηγορεῖσθαι τυχὸν τὸ ὅτι Σωκράτης ἐστί καὶ ὅτι ἄνθρωπος , ὥστε δεήσει λέγειν καὶ ὅτι ὁ ὁρώμενος Σωκράτης ἄνθρωπός ἐστι . καὶ πάλιν τοῦ Σωκράτους τὸν μὲν ἄνθρωπον καὶ τὸ δίπουν ἰδίᾳ ἑκάτερον ἀμέμπτως κατηγορήσεις , οὐκέτι μέντοι τὸ ἐξ ἀμφοῖν , ὅπερ ἐστὶν ἄνθρωπος δίπους · ἄλογα γὰρ ταῦτα καὶ παντάπασι παρέλκοντα , εἴπερ ἐναργὲς ὅτι τόν τε Σωκράτην ἄνθρωπον εἶναι ἀνάγκη καὶ τὸν ἄνθρωπον δίποδα · εἰ γὰρ καὶ πεφύκασιν , ὅπερ ἐλέγομεν , ἢ ἁπλῶς ἢ κατὰ μέρος συμφύεσθαι πρὸς ἄλληλα τὰ κατ’ οὐσίαν κατηγορούμενα , ὡς τό τε γένος καὶ αἱ εἰδοποιοὶ διαφοραί , ἀλλ’ οὐ κατὰ τὴν τυχοῦσαν δεῖ αὐτὰ συνείρειν πρὸς ἄλληλα τάξιν · οὐ γὰρ προτάξομεν τὰ μερικώτερα καὶ ἐπὶ τούτοις θήσομεν τὰ καθολικώτερα καὶ ἐξ ἀνάγκης αὐτοῖς ἑπόμενα , ἀλλ’ ἔμπαλιν τὰ καθολικώτερα προτάξομεν τῶν μερικωτέρων . Διὰ τούτων οὖν | ἐπιδείξας ἀναγκαῖον ὄντα τὸν περὶ τούτων διορισμόν , ἑξῆς αὐτὸν παραδίδωσι λέγων ὅτι τῶν κατηγορουμένων κατά τινων ὑποκειμένων , ἃ ἐκάλεσεν ἐφ’ οἷς κατηγορεῖσθαι συμβαίνει , τοῦτ’ ἔστι καὶ τῶν ὑποκειμένων καθ’ ὧν τὰ κατηγορούμενα κατηγορεῖσθαι συμβαίνει , ἐκ τούτων οὖν τῶν κατηγορουμένων τὰ μὲν καθ’ αὑτὸ κατηγορεῖται τῶν οἰκείων ὑποκειμένων τὰ δὲ κατὰ συμβεβηκός . τὰ μὲν οὖν κατὰ συμβεβηκός , περὶ ὧν πρῶτον ποιεῖται τὸν λόγον , εἴτε ἄμφω τοῦ ὑποκειμένου κατὰ συμβεβηβὸς κατηγορούμενα λαμβάνοιτο εἴτε τὸ μὲν ἕτερον τοῦ ὑποκειμένου καὶ ἐν ᾧ τὸ εἶναι πεφύκασιν ἔχειν τὸ δὲ ἕτερον του ἑτέρου , κατ’ οὐδένα τρόπον μίαν κατηγορίαν ποιήσουσιν · οὔτε γὰρ εἰ τοῦ Σωκράτους τό τε μουσικὸν καὶ τὸ λευκὸν κατὰ συμβεβηκὸς κατηγοροίης , μίαν γινομένην εὑρήσεις τὴν ἐξ αὐτῶν κατηγορίαν , οὔτε εἰ τὸ μὲν μουσιλευκός κὸν τοῦ Σωκράτους τὸ δὲ λευκὸν τοῦ μουσικοῦ κατηγορούμενον λάβοις , οὐδὲ οὕτως . ταύτην δὲ τὴν ὑπόθεσιν ἐκ περιουσίας ἔλαβεν ὁ ᾿ Αριστοτέλης , ἐπεὶ ἀνάγκη τὸ λευκὸν προηγουμένως κατηγορεῖσθαι Σωκράτους , ὥσπερ τὸ μουσικόν ( οὑ κατ’ οὐσίαν μὲν ἅτε ὂν συμβεβηκός , κατὰ φύσιν μέντοι , διότι πεφύκασι τὰ συμβεβηκότα καὶ ὑφίστασθαι ἐν τοῖς σφετέροις ὑποκειμένοις καὶ κατηγορεῖσθαι κατ’ αὐτῶν ) , τοῦ δὲ μουσικοῦ μηκέτι προηγουμένως μηδὲ κατὰ φύσιν , ἀλλὰ τῷ ὄντι κατὰ συμβεβηκός , διότι ἄμφω συνέβη συνδραμεῖν ἐν τῷ αὐτῷ ὑποκειμένῳ . καὶ ὅλως ἀνάγκη τὰς διαζευκτικῶς εἰρημένας ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ὑποθέσεις ἕπεσθαι ἀλλήλαις · εἴτε γὰρ τοῦ αὐτοῦ ὑποκειμένου | δύο συμβεβηκότα κατηγοροῖντο , πάντως καὶ ἀλλήλων κατὰ συμβεβηκὸς κατηγορηθήσονται ( κἂν τὸ οὐσιῶδες ᾖ τὸ δὲ συμβεβηκός , τὸ μὲν συμβεβηκὸς τοῦ οὐσιώδους καιὰ φύσιν κατηγορηθήσεται τὸ δὲ οὐσιῶδες τοῦ συμβεβηκότος παρὰ φύσιν , οἷον ὁ ἄνθρωπος τοῦ λευκοῦ τῷ ὄντι κατὰ συμβεβηκός ) , εἴτε ἐξ ἀρχῆς λαμβάνοιμεν τὸ ἕτερον τῶν συμπληρούντων τὴν κατηγορίαν περὶ ἧς ζητοῦμεν ( εἴτε μία ἐστὶν εἴτε μή ) τοῦ λοιποῦ κατὰ συμβεβηκὸς ἀνάγκη πρότερον εἰλῆφθαι αὐτὸ τοῦ ὑποκειμένου καθ’ αὑτὸ κατηγορηθέν · αὐτὸ γὰρ τοῦτό ἐστι τὸ νῦν ζητούμενον , πότε τὰ ἰδίᾳ κατηγορηθέντα καὶ συμπλακέντα δύναται κατηγορεῖσθαι . καὶ μήποτε χρὴ τῆς ῥήσεως οὐ διαζευκτικῶς ἀκούειν ἀλλὰ τὸ ἤ λέγειν ἀντὶ τοῦ καί παρειλῆφθαι , ὡς καὶ παρ’ ῾ Ομήρῳ τὸ ἢ νέος ἠὲ παλαιός ἀντὶ τοῦ ῾ καὶ νέος καὶ παλαιός᾿ , καὶ ὡς εἰώθασιν ἔνια τῶν συγγραμμάτων ἐπιγράφειν οἱ ἀρχαῖοι ‟ Νικοκλῆς ἢ Συμμαχικός “ καὶ ‟ Φαίδων ἢ Περὶ ψυχῆς “ , οὐκ ἀντιδιαστέλλοντες ἀλλ’ ἑκατέρῳ τῶν ὀνομάτων καλεῖν ἡμῖν τὸν λόγον ἐπιτρέποντες , ὡς εἶναι τὸ λεγόμενον ῾ καὶ κατὰ τοῦ αὐτοῦ καὶ θάτερον κατὰ θατέρου᾿ . Τί οὖν τὸ αἴτιον τοῦ μὴ πεφυκέναι συνδυάζεσθαι τὰ οὕτω κατηγορούμενα ; ὅτι παντάπασιν ἀπηρτημένην ἀλλήλων ἔχουσι τὴν φύσιν ὑπὸ διαφόρους ἐνίοτε τελοῦντα κατηγορίας , καὶ κίρνασθαι αὐτὰ πρὸς ἄλληλα ἐπὶ τῷ μίαν ἐργάσασθαι φύσιν ἀδύνατον . εἰ δὲ ταῦτα οὕτως ἔχει , δῆλον ὅτι ὀρθῶς ἐλέγομεν πρότερον ὡς παρὰ τὸ ἔστιν οὐδὲν ἄλλο προσκατηγορεῖσθαι δυνατὸν ἐν ταῖς προ|τάσεσιν , οἷον τὸ βαδίζειν · ἐν γὰρ τῷ ῾ ἄνθρωπος δίκαιος βαδόζει᾿ εἰ τὸ μὲν δίκαιος κατηγορεῖσθαι λέγοις τὸ δὲ βαδίζει προσκατηγορεῖσθαι , οὐκ ἔσται μία ἡ τοιαύτη πρότασις · ἄμφω γὰρ κατὰ συμβεβηκὸς τοῦ ἀνθρώπου κατηγορούμενα κίρνασθαι ἀλλήλοις πρὸς μιᾶς κατηγορίας γένεσιν οὐ πεφύκασι . τὸ δὲ ἔστιν ἅτε οὐκέτι καθ’ αὑτὸ τοῦ ὑποκειμένου μόνον κατηγορούμενον , ὥσπερ τὸ βαδίζει καὶ τῶν ἄλλων ῥημάτων ἕκαστον , ἀλλὰ μόνου τοῦ συνδῆσαι τὸ κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ χάριν παραλαμβανόμενον συμφύεσθαί τε μόνον τῶν ῥημάτων πρὸς τὸ κατηγορούμενον πέφυκεν , αὐτὸ προσκατηγορεῖσθαι λεγόμενον , καὶ μίαν τήν τε κατηγορίαν ποιεῖν καὶ διὰ τοῦτο τὴν ὅλην πρότασιν . ἀρ’ οὗν , φασί τινες , οὐδὲ ὁ λέγων ‟ Ιπποκράτης ἀγαθὸς ἰατρός ἑστιν᾿ ἣ ῾ Ζεῦξις ἀγαθὸς ζωγράφος ἐστί ) μίαν εἶπε κατηγορίαν , ἐπεὶ ἑκάτερον , τό τε ἀγαθὸν λέγω καὶ ἡ τέχνη , συμβέβηκε τῷ ὑποκειμένῳ ; ἢ ἐπὶ τούτων ἄλλο μέν ἐστι τὸ καθ’ αὑτὸ κατηγορούμενον ἀγαθὸν ἄλλο δὲ τὸ τῇ βαναύσῳ τέχνῃ συμπλεκόμενον · τὸ μὲν γὰρ καθ’ αὑτὸ κατηγορούμενον , ὅπερ καὶ πρότερον ἐλέγομεν , τὴν ζωὴν αὐτὴν σημαίνει τῆς ψυχῆς , τὸ δέ γε τῇ τέχνῃ συμπλεκόμενον οὐκέτι , ἀλλ’ ἔοικεν ὥσπερ γένος τι τῆς τέχνης ἢ τῶν μετιόντων τὰς τέχνας παραλαμβάνεσθαι · κατὰ πάσας μὲν γὰρ τὰς κατηγορίας θεωρεῖται τὸ ἀγαθόν , ἀλλὰ τὸ ἐν ποιῷ συνδιαιρεῖται τοῖς μετέχειν αὐτοῦ πεφυκόσιν . ἀνάγκη οὖν εἶναί τι καὶ περὶ ψυχὴν θεωρούμενον ἀγαθόν , ὅπερ ἢ κατὰ τὴν ζωὴν λαμβάνεται τῆς ψυχῆς ἢ κατὰ τὴν γνῶσιν , καὶ ταύτην ἢ ἐπιστημονικήν , I φέρε εἰπεῖν , ἢ τεχνικήν . ὥσπερ οὖν τὸ ποιὸν γένος εἶναί φαμεν τοὐ τεχνίτου , οὕτω καὶ τὸ ἐν ποιῷ ἀγαθὸν γένος εἶναι ἀνάγκη τοῦ κατὰ τὸν τεχνίτην ἀγαθοῦ . καθ’ αὑτὸ οὖν ἐνταῦθα τὸ ἀγαθὸν τοῦ ἰατροῦ καὶ τοῦ ζωγράφου καὶ ἀπλῶς τοῦ τεχνίτου κατηγορούμενον μίαν εἰκότως ἐργάζεται τὴν κατηγορίαν , ὡς εἰ λέγοιμεν ῾ τὸ ὁρώμενον χρῶμα λευκόν ἐστιν᾿ · ἔστι γὰρ καὶ συμβεβηκὸς καθ’ αὑτὸ κατηγορεῖν , ὅταν εἴδους τινὸς ἑαυτοῦ κατηγορῆται , καὶ οὐσίαν κατὰ συμβεβηκός , ὅταν αὐτὴν τοῦ συμβεβηκότος κατηγορήσωμεν , ὡς ὅταν τὸ λευκὸν φῶμεν ξύλον εἶναι . διώρισται δὲ περὶ τούτων ἐπὶ πλεῖον ἐν τῷ προτέρῳ βιβλίῳ τῶν ῾ Αποδεικτικῶν . καὶ τοῦτο τὸ ἀγαθὸν οὐκέτι ἔσται τῶν προηγουμένως τοῦ ὑποκειμένου κατηγορουμένων , ἀλλ’ εἴπερ , κατὰ συμβεβηκὸς διὰ τὴν προηγουμένως κατηγορουμένην αὐτοῦ τέχνην . διὸ οὐδὲ μόνον ληφθὲν δύναται κατηγορεῖσθαι , ὥσπερ οὐδὲ τὸ αὐτόθεν τοῦ ὑποκειμένου κατηγορηθὲν ἀγαθὸν τέχνης ἔτι προηγουμένως κατηγορεῖται , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός , ὡς ἐπὶ τοῦ σκυτεὺς ἀγαθός . διὸ οὐδὲ δύναται συνδυασθὲν αὐτῇ μίαν ποιῆσαι τὴν ὅλην κατηγορίαν . ἀλλὰ πῶς ἐκ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ λευκοῦ μίαν φαμὲν γίνεσθαι κατηγορίαν , εἴπερ μήτε ἄμφω καθ’ αὑτὸ κατηγοροῦνται τοῦ Σωκράτους , ἀλλὰ καὶ θάτερον κατὰ θατέρου κατὰ συμβεβηκός ; ἢ διότι οὐκ ἄμφω συμβεβηκότα εἰσὶ τῷ ὑποκριμένῳ , ὅτε καὶ ἑκάτερον αὐτῶν συμβαίνει τοῦ λοιποῦ παρὰ φύσιν κατηγορεῖσθαι καὶ τῷ ὄντι κατὰ συμβεβηκός , τῶν δὲ κατὰ τοῦτον μόνον τὸν τρόπον κατηγορουμενων ἀπεγίνωσκεν ὁ Ἀριστοτέλης ὡς συμφύεσθαι πρὸς ἄλληλα μὴ ν δυναμένων , ἐπεὶ τὸ λευκὸν τῷ ἀνθρώπῳ συνδυάζεσθαι πεφυκὸς καὶ ποιότητα αὐτοῦ σημαῖνον , οὐ τὴν οὐσιώδη ἀλλὰ τὴν οἷον ἐπιπολῆς τὴν κατὰ τὸ ἁπλῶς λεγόμενον ποιόν , εἰκότως μετ’ αὐτοῦ μίαν ποιεῖ κατηγορίαν οὐσίαν μίαν σημαίνουσαν , οὐ τὴν ἁπλῆν ἀλλὰ τὴν τινὰ λεγομένην . Ταῦτα περὶ τῶν κατὰ συμβεβηκὸς κατηγορουμένων καὶ συνδυάζεσθαι μὴ πεφυκότων διορισάμενος καὶ εἰπὼν ὅτι διὰ τοῦτο οὐχ ἀπλῶς ἀληθὲς τὸ σκυτεὺς ἀγαθός , τοῦτ’ ἔστιν οὐκ ἀεὶ ἀληθές , ἐπειδὴ ποτὲ συνδραμεῖν αὐτὰ οὐ θαυμαστόν , ἐπάγει ἀλλὰ ζῷον δίπουν · οὐ γὰρ κατὰ συμβεβηκός , δυνάμει λέγων ὅτι ῾ τὰ δὲ μὴ κατὰ συμβεβηκὸς ἀλλὰ καθ’ αὑτὰ κατηγορούμενα συντίθεσθαι πρὸς ἄλληλα καὶ μίαν ποιεῖν κατηγορίαν δυνατόν᾿ , ἀλλ’ οὐδὲ ταῦτα ὡς ἔτυχε λαμβανόμενα οὐδὲ κατὰ τὴν τυχοῦσαν συμπλεκόμενα πρὸς ἄλληλα τάξιν · οὐ γὰρ δὴ τὰ ἤδη ἐν τῇ ἑτέρᾳ τῶν κατηγοριῶν εἰλημμένα , ἢ κατ’ ἐνέργειαν ἢ κατὰ δύναμιν , πάλιν ληψόμεθα , ἵνα μὴ ἀδολεσχῶμεν ἢ παρέλκοντά τινα λέγειν ἀναγκαζώμεθα , ὅπερ ἐστὶ πάλιν ἀδολεσχεῖν · οἷον εἰπόντες ὅτι ἐστὶν ὁ ἄνθρωπος ζῷον δίπουν οὐ ληψόμεθα πάλιν τὸ δίπουν καθ’ ἑαυτὸ διὰ τὸ κατ’ ἐνέργειαν ἐν τῇ προτέρᾳ εἰλῆφθαι κατηγορίᾳ , καὶ εἰπόντες ὅτι ἐστὶν ὁ Σωκράτης ἄνθρωπος οὐ ληψόμεθα ἑτέραν κατηγορίαν ὡς συμπλέκεσθαι πρὸς τὸν προτέραν ὀφείλουσαν , ὅτι ἐστὶ δίπους ἢ ζῷον , διὰ τὸ δυνάμει τούτων ἑκάτερον ἐν τῇ προτέρᾳ κατηγορίᾳ τῇ τοὐ ἀνθρώπου προειλῆφθαι . | ᾿Αληθὲς δέ ἐστιν εἰπεῖν κατὰ τοῦ τινὸς καὶ ἁπλῶς , οἷον τὸν τινὰ ἄνθρωπον ἄνθρωπον ἢ τὸν τινὰ λευκὸν ἄνθρωπον ἄνθρωπον λευκόν · οὐκ ἀεὶ δέ , ἀλλ’ ὅταν μὲν ἐν τῷ προσκειμένῳ τῶν ἀντικειμένων τι ἐνυπάρχῃ ᾧ ἕπεται ἀντίφασις , οὐκ ἀληθὲς ἀλλὰ ψεῦδος , οἷον τὸν τεθνεῶτα ἄνθρωπον ἄνθρωπον εἰπεῖν , ὅταν δὲ μὴ ἐνυπάρχῃ , ἀληθές . ἢ ὅταν μὲν ἐνυπάρχῃ , ἀεὶ οὐκ ἀληθές , ὅταν δὲ μἠ ἐνυπάρχῃ , οὐκ ἀεὶ ἀληθές . ὥσπερ Ὅμηρός ἐστί τι , οἷον ποιητὴς · ἆρα οὖν καὶ ἔστιν ἣ οὔ ; κατὰ συμβεβηκὸς γὰρ κατηγορεῖται τοῦ ῾ Ομήρου τὸ έστιν · ὅτι γὰρ ποιητής ἐστιν , ἀλλ’ οὐ καθ’ αὑτὸ κατηγορεῖται κατὰ τοῦ ῾ Ομήρου τὸ ἔστιν . ὥστε ἐν ὅσαις κατηγορίαις μήτε ἐναντιότης ἔνεστιν , ἐὰν λόγοι ἀντ’ ὀνομάτων λέγωνται , καὶ καθ’ αὑτὰ κατηγορῆται καὶ μὴ κατὰ συμβεβηκός , ἐπὶ τούτων τὸ τὶ καὶ ἀπλῶς ἀληθές ἐστιν εἰπεῖν . τὸ δὲ μὴ ὄν , ὅτι δοξαστόν , οὐκ ἀληθὲς εἰπεῖν ὄν τι · δόξα γὰρ αὐτοῦ ἐστιν οὐχ ὅτι ἔστιν , ἀλλ’ ὅτι οὐκ εστιν . ᾿Εν τούτοις ζητεῖται τὸ ἀντικείμενον θεώρημα τῷ προσεχῶς παραδεδομένῳ · πρότερον μὲν γὰρ ἐζητεῖτο πότε τὰ ἰδίᾳ κατηγορηθέντα καὶ ἅμα κατηγορηθῆναι δυνατόν , ἐν δέ γε τούτοις ζητεῖται πότε τὰ ἅμα κατηγορηθέντα καὶ κεχωρισμένως κατηγορηθῆναι δυνατόν . καλεῖ δὲ τινὰ κατηγορίαν τὴν σύνθετον ἐκ τῶν ἅμα κατηγορηθέντων , ἀπλῶς δὲ τὴν ἁπλῆν καὶ ἄνευ προσθήκης τινὸς λεγομένην , διότι πανταχοῦ αἱ προσθέσεις ἀποστενοῦσι καὶ μερικώτερα ποιοῦσι τὰ ὑπὸ τῶν ὑπομενόντων τὰς προσθήκας δηλούμενα , οἷον ὅταν εἰπόντες ῾ ζῷον᾿ προσθῶμεν τούτῳ τὸ λογικόν , εἶτα I τὸ θνητόν , εἶτα τὸ γραμματικόν , εἶτα ἄλλο τι καὶ ἄλλο · φανερὸν γὰρ ὅτι καθ’ ἑκάστην προσθήκην μερικώτερον εὑρήσομεν γινόμενον τὸ σημαινόμενον . διόπερ φησὶν ἀληθὲς δέ ἐστιν εἰπεῖν κατὰ τοῦ τινὸς καὶ ἀπλῶς , τοῦτ’ ἔστι καθ’ οὗ ποιούμεθα τὴν σύνθετον κατηγορίαν , κατὰ τούτου καὶ ἄνευ τῆς προσθήκης ἀληθὲς τὸ κατηγορούμενον εἰπεῖν , οἷον τὸν Ἀρίσταρχον οὐ μόνον ἄνθρωπον γραμματικὸν ἀλλὰ καὶ ἀπλῶς ἄνθρωπον καὶ ἁπλῶς γραμματικόν , καὶ τὸν Γαλάτην οὐ μόνον λευκὸν ἄνθρωπον ἀλλὰ καὶ ἀπλῶς λευκὸν καὶ ἀπλῶς ἄνθρωπον . ἐπεὶ δὲ οὐκ ἀεὶ τοῦτο οὕτως ἔχει τὸν γοῦν ἄνθρωπον τὸν τεθνεῶτα τὸ μὲν ὅλον τοῦτο ἄνθρωπον νεκρὸν λέγομεν , οὐκέτι μέντοι ἄνευ τῆς προσθήκης ἄνθρωπον δυνάμεθα λέγειν , διότι ὁ μὲν ἄνθρωπος ζῷον λογικὸν θνητόν , τὸ δὲ ζῷον οὐσία ἔμψυχος αἰσθητική , ὁ δὲ τεθνεὼς οὔτε ἔμψυχος οὔτε αἰσθητικος ἀλλὰ τὰ ἀντικείμενα · καὶ τὴν κίβδηλον δραχμὴν καὶ τὴν λιθίνην ναῦν τὸ μὲν ὅλον τοῦτο ἐρεῖς ἑκατέραν , οὔτε μέντοι δραχμὴν ἁπλῶς οὔτε ναῦν ) , δῆλον ὅτι καὶ ἐνταῦθα δεήσει τινὸς ἡμῖν διορισμοῦ τοῦ διδάσκοντος πότε μὲν δυνατὸν πότε δὲ οὐ δυνατὸν διακεκριμένως κατηγορηθῆναι τὰ ἅμα κατηγορηθέντα . τοῦτον οὖν τὸν κανόνα πρότερον μὲν ὁλοσχερέστερον παραδίδωσιν ὁ Ἀριστοτέλης , ὕστερον δὲ ἀκριβέστερον , ἐξ ἀρχῆς μὲν λέγων ὡς ὅταν ἐν τῷ προστεθέντι τῇ ἁπλῇ κατηγορίᾳ ὑπάρχῃ τις ἀντίθεσις πρὸς τὸ ᾧ πρόσκειται ( ἢ αὐτόθεν ἐν τοῖς ὀνόμασιν αὐτῶν φαινομένη , ὡς ὅταν τὸν εὐνοῦχον ἄνδρα ἅμα καὶ οὐκ ἄνδρα εἴπωμεν καὶ τὴν νυκτερίδα | ὄρνιν ἅμα καὶ οὐκ ὄρνιν καὶ τὴν κίσηριν ὁμοίως λίθον ἅμα καὶ οὐ λίθον καὶ τὸν δικαστὴν ἄρχοντα καὶ οὐκ ἄρχοντα , ἢ ἐν τοῖς ὁρισμοῖς αὐτῶν καταλαμβανομένη , καθάπερ ἐπὶ τοὐ ἀνθρώπου καὶ τοῦ νεκροῦ ) , τότε ἀδύνατον τὰ ἅμα κατηγορηθέντα καὶ διακριθέντα κατηγορηθῆναι , ὅταν δὲ μηδεμία αὐτοῖς ἐνυπάρχῃ πρὸς ἄλληλα ἀντίθεσις , τότε δυνατόν · ὕστερον δὲ τὸν μὲν εἰρημένον κανόνα περὶ τοῦ πότε οὐ δυνατὸν διακριθῆναι τὰ ἅμα κατηγορηθέντα ὀρθῶς εἰρῆσθαι ἀποφαινόμενος , δι’ ὧν φησιν ἢ ὅταν μὲν ἐνυπάρχῃ , ἀεὶ οὐκ ἀληθές , ὑποστίζειν μὲν ἡμῶν ὀφειλόντων εἰς τὸ ἐνυπάρχῃ ( ἡ ἀντίθεσις δηλονότι ἡ ἐν τῷ προσκειμένῳ πρὸς τὸ ἀρχῆς κατηγορηθέν · τοῦτο γὰρ ἤδη εἰρημένον καὶ ἐνταῦθα ὑπακούσομεν ) , ὡς δὲ ἀκόλουθον τούτῳ ἐπιφέρειν τὸ ἀεί , τοῦτ’ ἔστιν ἐξ ἀνάγκης , οὐκ ἀληθὲς ἀλλὰ ψεῦδος τὸ διακριθῆναι τὴν σύνθετον κατηγορίαν , τὸν δὲ ἕτερον , τὸν λέγοντα μὴ οὔσης ἀντιθέσεως ἐν τοῖς ἅμα κατηγορηθεῖσι τὴν διάκρισιν αὐτῶν χώραν ἔχειν , οὐκ ἀεὶ ἀληθεύειν διαβεβαιούμενος ἀλλ’ ἑτέρου τινὸς δεῖσθαι διορισμοῦ καὶ τὸν ἔλεγχον εὐθὺς ἐπιφέρων · τὸν γὰρ Ὅμηρον τὸ μὲν ὅλον τοῦτο ποιητὴν εἶναι λέγομεν , διότι ἔστιν αὐτοῦ ἡ ποίησις , ἀπλῶς δὲ εἶναι οὐ λέγομεν , ἐπεὶ τὸ ἔστιν ἀμέσως τοῦ ῾ Ομήρου κατηγορούμενον οὐκ ἐξακούεται πρὸς τὸν ἐν τῇ ποιήσει Ὅμηρον , ἀλλὰ πρὸς αὐτὸν τὸν ἄνδρα , οὗτος δὲ οὐκ ἔστιν . ὅταν μέντοι συμπεπλεγμένον τῷ ποιητὴς κατηγορῆται τοὐ ῾ Ομήρου τὸ ἔστι , τὸ μὲν ποιητὴς προηγουμένως αὐτοῦ καὶ καθ’ αὑτὸ κατηγορηθήσεται , λέγω δὲ τὸ | καθ’ αὑτὸ οὐχ ὅτι κατ’ οὐσίαν ἀλλ’ ὅτι κατὰ φύσιν , τὸ δέ γε ἔστι τοῦ μὲν ποιητὴς καθ’ αὑτὸ τοῦ δὲ ῾Ομήρου κατὰ συμβεβηκός . ἐξαιρεθέντος οὖν τοῦ καθ’ αὑτὸ κατηγορηθέντος οὐδὲν ἔτι φθέγγεται ὑγιὲς τὸ κατὰ συμβεβηκὸς κατηγορούμενον , καίτοι οὐδεμίαν ἔστιν εὑρεῖν ἀντίθεσιν τοῦ ποιητοῦ πρὸς τὸ ἔστιν , οὔτε αὐτόθεν ἐν τοῖς ὀνόμασιν , ὡς ἐπὶ τοῦ ἀνὴρ καὶ οὐκ ἀνήρ , οὔτε ἐν τοῖς ὁρισμοῖς αὐτῶν , ὡς ἐπὶ τοῦ νεκρὸς ἄνθρωπος . ὥστε ὀρθῶς ἐλέγομεν ὅτι οὐκ ἀεὶ ἀληθὲς τὸ μὴ ἐνυπαρχούσης ἀντιθέσεως ἐν τοῖς ἅμα κατηγορηθεῖσι δύνασθαι καὶ ἕκαστον καθ’ αὑτὸ κατηγορηθῆναι . διόπερ ἄνωθεν ἀρξάμενος ὁ Ἀριστοτέλης καταλέγει τοὺς περὶ τῆς διακεκριμένης κατηγορίας κανόνας , λέγων ὡς ὅταν μήτε ἐναντιότης ἐν τοῖς ὁρισμοῖς ὑπάρχῃ τῶν ἅμα κατηγορουμένων μήτε κατὰ συμβεβηκὸς ἀλλὰ καθ’ αὑτὸ τοῦ αὐτοῦ ὑποκειμένου κατηγορούμενα τύχωσι , τότε δὴ πάντως ἐγχωρεῖ τὸ συμπεπλεγμένως κατηγορηθὲν καὶ ἄνευ τῆς συμπλοκῆς κατηγορηθῆναι . φανερὸν δὲ ὡς εἴ τις τὸ ἔστι τὸ ἐπὶ τοῦ ῾ Ὅμηρος ποιητής ἐστιν᾿ ἀντὶ τοῦ ἦν εἰλῆφθαι λέγοι ( καθάπερ τὸ ἦν ἀντὶ τοῦ ἔστι πολλάκις οἱ παλαιοὶ παραλαμβάνουσιν , ὡς ἐπὶ τοῦ ῾ τί ἦν᾿ ἀντὶ τοῦ ‘τί ἐστι᾿ καὶ ἐπὶ τοῦ ὁρισμοῦ τὸ ‘τί ἦν εἶναι’ ἀντὶ τοῦ τί ἐστι τῷ πράγματι τὸ εἶναι’ ) , καὶ τὸ ἔστιν αὐτὸ καθ’ αὑτὸ κατηγορεῖσθαι τοῦ ῾ Ομήρου συγχωρήσει παρὰ τὰ δοκοῦντα τῷ Ἀριστοτέλει . τῆς δὲ λέξεως τὸ μὲν τῶν ἀντικειμένων τι ἐνυπάρχῃ , οἷς ἕπεται ἀντίφασις εἴρηται οὐχ ὡς τισὶ μὲν ἀντικειμένης ἀντιφάσεως τισὶ δὲ μή , ἀλλ’ ὅτι ῾οἷς πᾶ|σιν ἕπεται ἡ ἀντιφατικὴ πρὸς ἄλληλα ἀντίθεσις᾿ , ἅτε οὖσα κοινοτάτη · οὐδέτερον γὰρ τῶν ἀντικειμένων ἐστὶν ὅπερ τὸ ἕτερον . Εξῆς δὲ τούτοις ὥσπερ ἐλέγχων τοὺς οἰομένους ὅτι τὸ ἔστιν εἰ μετὰ τοῦ δοξαστοῦ κατηγοροῖτο τοῦ μὴ ὄντος , λεγόντων ἡμῶν ῾ τὸ ὂν δοξαστόν ἐστιν᾿ , ἤδη καὶ καθ’ αὑτὸ κατηγορεῖσθαι κατὰ τούτου δυνήσεται καὶ ἐροῦμεν ἀληθῶς ῾ τὸ μὴ ὂν ἔστι᾿ , παραπλησίως τοῖς ἄλλοις ἐφ’ ὧν τὴν σύνθετον κατηγορίαν καὶ διακεκριμένως γίνεσθαι δυνατόν , ἐπάγει τὸ δὲ μὴ ὄν . ὅτι δοξαστόν , οὐκ ἀληθὲς εἰπεῖν ὄν τι , καὶ τὴν αἰτίαν , δι’ ἣν οὐκ ἀληθές , προστίθησι λέγων δόξα γὰρ αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ὅτι ἔστιν , ἀλλ᾿ ὅτι οὐκ ἔστιν · ἐπεὶ γὰρ δοξάζομεν περὶ τοῦ μὴ ὄντος αὐτὸ τοῦτο ὅτι οὐκ ἔστι , δῆλον ὅτι δοξαστὸν μὲν εἶναι αὐτὸ εἰκότως λέγομεν , οὐ μὴν διὰ τοῦτο εἶναι αὐτὸ ὁμολογήσομεν . καὶ ἀποτείνεσθαι μὲν δοκεῖ πρὸς τὰ ἐν τῷ Σοφιστῇ καὶ πρὸς τῷ πέρατι τοὐ πέμπτου τῆς Πολιτείας περὶ τοῦ μὴ εἶναι δοξαστὸν τὸ μὴ ὂν ὑπὸ Πλάτωνος λεγόμενα . δεῖ μέντοι εἰδέναι ὅτι πολλὰς ἐκεῖνος τοῦ μὴ ὄντος τάξεις ἡμῖν παραδιδούς , τοῦ ὑπὲρ τὰ ὄντα , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν , ὑπὲρ εἶδος ἅπαν ( οὐ γὰρ ἄν ἄλλως προῆγε τά τε εἴδη πάντα χωριστά τε ἰῆς ὕλης καὶ ἀχώριστα καὶ ἐπ’ ἐσχάτοις αὐτὴν τὴν παντελῶς ἀνείδεον ὕλην ) , τοῦ κατὰ τὴν ἑτερότητα θεωρουμένου καὶ διὰ πάντων τῶν ὄντων πεφοιτηκότος οὐ παρ’ ἔλαττόν τε τοῦ ὄντος εἶναι διὰ ταῦτα λεγομένου , τοὐ τὸ γενητὸν σημαίνοντος κατὰ τὴν ὕφεσιν τὴν πρὸς τὸ ὄντως ὂν καὶ πάσης μεταβολῆς ὑπεριδρυμένον , τοῦ ἐπὶ τῆς ὕλης κατηγορουμένου διὰ τὴν ἀπόπτωσιν πάντων τῶν εἰδῶν κατὰ τὴν θρυλλουμένην ἀνό|μοιον αὐτῆς πρὸς τὸ πρῶτον ὁμοιότητα , καὶ ἕν τι τῶν σημαινομένων τοῦ μὴ ὄντος λέγων εἶναι τὸ ἐν ἐσχάτοις τῶν ἄλλων κείμενον τὸ ἐπὶ τοῦ μηδαμῇ μηδαμῶς ὄντος λεγόμενον , τοῦτο καὶ ἄρρητον καὶ ἀδόξαστον εἶναι διισχυρί - ζεται , διότι τὸ ῥητὸν ἢ δοξαστὸν ἀριθμητόν τέ ἐστιν , ὅπερ καὶ πρόσθεν ἐλέγομεν , καὶ τῇ ῥήσει ἢ τῇ δόξῃ λέγεται εἶναι ῥητὸν ἡ δοξαστόν , καὶ ἔστι τῶν πρός τι κατὰ τὴν πρὸς τὴν ῥῆσιν ἢ τὴν δόξαν σχέσιν λεγόμενον εἶναι τοιοῦτον . ἐπεὶ οὖν τῶν πρός τι τοῦ ἑτέρου ὄντος καὶ τὸ ἕτερον εἶναι ἀναγκαῖον , ἔστι δὲ ἡ ῥῆσις καὶ ἡ δόξα καθ’ ἣν λέγεται εἶναι ῥητὸν ἢ δοξαστόν , ἔσται ἄρα ταύτῃ καὶ τὸ μηδαμῶς ὂν ἐν αὐτῇ τῇ ῥήσει τῇ περὶ αὐτοῦ καὶ τῇ δόξῃ . ὅ τε οὖν Πλατῶν ἀνελέγκτως ταῦτα οὕτως ἀποφαινόμενος καὶ ὁ Ἀριστοτέλης ὀρθῶς ὑπολαβών , ὡς εἰκός , τινὰς μὴ παρακολουθήσαντας τῷ βάθει τῆς τοῦ Πλάτωνας διανοίας οἰηθῆναι ὅτι γίνεσθαι τῶν ὄντων φησὶ τὸ μηδαμῶς ὄν , εἰ λέγοι τὸ ῥητὸν ἢ δοξαστόν , οὐ καθ’ ὃν εἰρήκαμεν τρόπον ἀλλ’ ὡς αὐτόθεν ὑπόστασιν ἔχον , καὶ διὰ τοῦτο λέγων μὴ εἶναι ἀληθὲς τὸ φάσκειν οὕτως ὂν γίνεσθαι τὸ μὴ ὄν , δοξαστὸν εἶναι ‘λεγόμενον ὡς καὶ ἄνευ τῆς πρὸς ἡμᾶς σχέσεως ὑπόστασιν ἔχον , ὁποῖον εἶναι ἀξιοῖ τὸ κατὰ τὴν ἑτερότητα μὴ ὄν , ὅπερ κατακεκερματίσθαι φησὶν ἐν πᾶσι τοῖς οὖσι καὶ οὐ παρ’ ἔλαττον εἶναι τοῦ κυρίως ὄντος . Ἄχρι τούτων προήγαγεν ὁ Ἀριστοτέλης τὴν θεωρίαν τῶν ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου προτάσεων , πολλὰ μὲν ἡμῖν καὶ καλὰ παραδοὺς περὶ αὐτῶν θεωρήματα , δόξας δὲ τοῖς πολλοῖς μηδεμίαν αὐτοῖς ἐπιθεῖναι τάξιν , ὥστε διὰ τοῦτο | καὶ ἀποφήνασθαί τινας ὑπομνηματικώτερον εἶναι τὸ βιβλίον . ἡμεῖς μέντοι καθ’ ἕκαστον τῶν κεφαλαίων προηγουμένως ἐπεμελήθημεν τοὐ ἐπιδεῖξαι τὴν συνέχειαν τῆς ἀκολουθίας . ἀλλ’ ἐπὶ τὰς μετὰ τρόπου προτάσεις χωρῶμεν . τούτων δὲ διωρισμένων σκεπτέον ὅπως ἔχουσιν αἱ ἀποφάσεις καὶ καταφάσεις πρὸς ἀλλήλας αἱ τοῦ δυνατὸν εἶναι καὶ μὴ δυνατὸν καὶ ἐνδεχόμενον καὶ μὴ ἐνδεχόμενον , καὶ περὶ τοῦ ἀδυνάτου τε καὶ ἀναγκαίου · ἔχει γὰρ ἀπορίας τινας . Λειπομένης ἔτι πρὸς τὴν παντελῆ θεωρίαν τῶν κατὰ τήνδε τὴν πραγματείαν ἡμῖν προκειμένων τῆς ἐπισκέψεως τῶν μετὰ τρόπου προτά - σέων , ταύτην παραδίδωσιν ὁ Ἀριστοτέλης ἐν τούτῳ τῷ τετάρτῳ τοῦ βιβλίου κεφαλαίῳ , δύο μόνα ταῦτα θεωρήματα διδάσκων ἡμᾶς περὶ αὐτῶν , τόν τε τρόπον τῆς ἀντιθέσεως τῶν ἀποφάσεων πρὸς τὰς καταφάσεις καὶ ἔτι τὴν ἀκολουθίαν τῶν κατὰ τοὺς διαφέροντας τρόπους προτάσεων . ἡμᾶς δέ , εἰ μέλλοιμεν διηρθρωμένην ἔχειν τὴν τῶν νῦν παραδιδομένων προτάσεων γνῶσιν καὶ ῥᾷον παρακολουθεῖν τοῖς ὑπὸ τοῦ φιλοσόφου περὶ αὐτῶν λεγο - μένοις , προλαβεῖν χρὴ τῆς τῶν ῥητῶν ἐξηγήσεως τί τέ ἐστι τρόπος καὶ εἰ πεπερασμένος αὐτῶν ὁ I ἀριθμὸς καὶ ἡμῖν γνώριμος , πόσους τε καὶ ποίους ἐκλέγεται τρόπους ὁ Ἀριστοτέλης πρὸς τὴν διδασκαλίαν τῶνδε τῶν προτάσεων καὶ διὰ τίνα αἰτίαν τούτους καὶ οὐκ ἄλλους , καὶ πῇ τῶν καλουμένων ὑλῶν διαφέρουσιν οἱ παραλαμβανόμ͂νοι τρόποι τοῖς ὀνόμασιν αὐτῶν ὀν)̔μα όμενοι , καὶ εἰ μηδεὶς παραλέλειπται τρόπος τῶν ὀφειλόντων ἐν ἰῇ προκειμένῃ τῶν προτάσεων θεωρίᾳ παραληφθῆναι , τίνα τε τρόπον ἐπὶ τῶν τοιούτων προτάσεων ἐκ τῶν καταφάσεων ποιοῦμεν τὰς ἀποφάσεις , ὅπερ ἔφαμεν πρῶτον ἐπισκέψασθαι περὶ αὐτῶν τὸν Ἀριστοτέλην , καὶ ἐπὶ πᾶσι πῶς ἄν ἐκ διαιρέσεως ἕλοιμεν καὶ τούτων τῶν προτάσεων πασῶν τὸν ἀριθμόν . Τρόπος μὲν οὖν ἐστι φωνὴ σημαίνουσα ὅπως ὑπάρχει τὸ κατηγορού - κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ , οἷον τὸ ταχέως , ὅταν λέγωμεν ἰὴ σελήνη ταχέως αἵ οκ̀αθίσταται’ , ἢ τὸ καλῶς ἐν τῷ ι Σωκράτης καλῶς διλλέγεται’ , ἢ τὸ πάνυ ἐν τῷ ς Πλάιων Δίωνα πάνυ φιλεῖ’ , ἢ τὸ ἀεὶ ἐν τῷ ιὁ ἥλιος ἀεὶ κινεῖται’ . ἀριθμὸς δὲ αὐτῶν φύσει μὲν οὐκ ἔστιν ἄπειρος , οὐ μὴν δὲ περιληπτός γε ἡμῖν , ὥσπερ οὐδὲ ὁ τῶν καθόλου ὑποκειμένων ἢ κατηγορου - μένων , ἀναριθμήτων δὲ αὐτῶν ὄντων . τέτταρας δὲ μόνους ὁ Ἀριστοτέλης παραλαμβάνει πρὸς τὴν θεωρίαν τῶν μετὰ τρόπου προτάσεων , τὸν ἀναγ - καῖον τὸν δυνατὸν τὸν ἐνδεχόμενον καὶ ἐπὶ τούτοις τὸν ἀδύνατον , ὡς ὄντας καθολικωτάτους τε καὶ αὐτῇ τῇ φύσει τῶν πραγμάτων οἰκειοτάτους . τίνα μὲν οὖν διαφορὰν ἔχειν βούλεται τὸ δυνατὸν πρὸς τὸ ἐνδεχόμενον , καὶ ὅτι τὸ κυρίως δυνατὸν ὀνόματι μόνον διαφέρει τοῦ ἐνδεχομένου , | τὸ δέ γε ἀπλῶς δυνατὸν ἐπὶ πλέον λέγεται τοῦ κυρίως ἐνδεχομένου , διὰ τῶν ἑξῆς αὐτοῦ διδάσκοντος ἡμᾶς τοῦ Ἀριστοτέλους εἰσόμεθα . νῦν δέ γε ὡς τῶν αὐ - τῶν ὄντων ἐπισκεψώμεθα πῇ διοίσουσιν οἱ τρόποι τῶν ὑλῶν , ἐπεὶ καὶ ταύτας διῃροῦμεν εἰς τὴν ἀναγκαίαν καὶ ἀδύνατον καὶ ἐνδεχομένην . ῥητέον οὖν ὅτι τὰς μὲν ὕλας ἐν αὐτῇ φαμεν θεωρεῖσθαι τῇ φύσει τῶν ἐν τῇ προτάσει παραληφθέντων πραγμάτων ( πᾶσα γὰρ ἀνάγκη τὸ κατηγορούμενον ἡ ἀεὶ ὑπάρχειν τῷ ὑποκειμένῳ ἢ μηδέποτε ἢ ποτὲ μὲν ποτὲ δὲ μή , διὸ καὶ καλεῖσθαι αὐτὰς ὕλας ἐλέγομεν ὡς ἄνευ τούτων μηδὲ τὴν ἀρχὴν ὑποστῆναι τῶν προτάσεων δυναμένων ) , τοὺς δέ γε τρόπους ἐν αὐτῷ τῷ ἐκφωνεῖσθαι παρ’ ἡμῶν καὶ ἔξωθεν προστίθεσθαι τοῖς συμπληροῦσι τὴν πρότασιν ὅροις τὴν ὑπόστασιν ἔχειν φαμέν . διὸ πολλάκις συμβαίνει τὴν πρότασιν παρὰ τὴν ὕλην ἀληθεύουσαν διὰ τὸν τρόπον τὸν προστιθέμενον θέμενον ψεύδεσθαι · ἡ μὲν γὰρ λέγουσα πρότασις ‘ὁ ἥλιος κινεῖται’ ἀληθής , ἡ δὲ προστιθεῖσα τὸ ἐνδεχομένως καὶ λέγουσα ὅτι κινεῖται ἐνδεχομένως διὰ τὸν τρόπον μόνον ψευδής . οὕτω δὲ καὶ τὴν ‘Σωκράτης ὑγιαίνει’ ἢ ‘λευκός ἐστι’ πρότασιν ἀληθῆ ἐνίοτε οὖσαν ὁ ἐξ ἀνάγκης τρόπος προστε - θεὶς ἐποίησε ψευδῆ , ὅταν εἴπωμεν ‘Σωκράτη ὑγιαίνειν ἀναγκαῖον’ ἢ ‘λευκὸν εἶναι ἀνγκαῖον’ · μὴ γάρ τοι νομίσῃς ὅτι μόνους χρὴ τοὺς οἰκείους ταῖς ὕλαις τρόπους ταῖς προτάσεσι προστιθέναι · ὥσπερ γὰρ ἑκάστου τῶν ὑποκειμένων ἔξεστι μὲν κατηγορεῖν ὅ τι τις βούλεται , γίνονται δὲ τῶν προτάσεων αἱ μὲν ἀληθεῖς αἱ δὲ ψευδεῖς , οὕτω δὲ καὶ τῇ ἄνευ τρόπου | προτάσει προστιθέναι μὲν ἔξεστιν ὃν ἂν βούληταί τις προσαρμόττειν τρόπον , ἀλλὰ τὰς προτάσεις ὁτὲ μὲν ἀληθεῖς ὁτὲ δὲ ψευδεῖς γίνεσθαι συμβαίνει . Τούτων δὲ φανερῶν ὄντων ἑξῆς ἐπισκεψώμεθα πότερον ἔστι τις καὶ ἄλλος παρὰ τούτους τρόπος , συγγενὴς μὲν τοῖς εἰρημένοις καὶ ἐν ἄλλοις ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ἐν τῇ τῶν προτάσεων θεωρίᾳ παρειλημμένος ἐν δὲ τῇ νυνὶ προκειμένῃ πραγματεία παραλελειμμένος , ἢ οὐδαμῶς · ἀξιοῦσι μὲν γὰρ οἱ πλεῖστοι τῶν ἐξηγητῶν τοῦ Ἀριστοτέλους τοῦτον εἶναι τὸν ὑπάρχοντα καὶ ἐν τοῖς Ἀναλυτικοῖς πρὸ τοῦ ἀναγκαίου καὶ τοῦ ἐνδεχομένου κατηριθμημένον . δοκοῦσι δέ μοι παντάπασιν ἁμαρτάνειν τῆς τε ἀληθείας καὶ τῆς τοῦ Ἀριστοτέλους διανοίας · οὐ γάρ ἐστιν ὅλως τρόπος τὸ ὑπάρχειν , ἀλλὰ τῶν προτάσεων διῃρημένων εἴς τε τὰς ἄνευ τρόπου καὶ τὰς μετὰ τρόπου τὸ ὑπάρχειν εἰδοποιεῖν φημι τὰς ἄνευ τρόπου προτάσεις , ἀποβλέπων εἴς τε τὴν παραδεδομένην πρότερον διδασκαλίαν τῆς ἀντιθέσεως τῶν ἄνευ τρόπου ἀποφάσεων πρὸς τὰς καταφάσεις , ἐν οἷς ἔλεγεν “ ἐπεὶ δὲ ἔστι καὶ τὸ ὑπάρχον ἀποφαίνεσθαι ὡς μὴ ὑπάρχον’’ καὶ τὰ ἑξῆς τούτοις , κατὰ τὸ ὑπάρχειν καὶ μὴ ὑπάρχειν τὰς ἀντιθέσεις ἐκείνων τῶν προτάσεων γίνεσθαι ἀποφαινόμενος , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν , κατὰ τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι , καθ’ ὃ λέγεται σαφῶς καὶ ἐν τούτοις ἡ ἀντιφατικὴ ἀντίθεσις γίνεσθαι τῶν ἄνευ τρόπου πασῶν προτάσεων , εἴτε ἐνεργεία τὸ ἔστιν ἔχοιεν εἴτε καὶ δυνάμει , τῶν μετὰ τρόπου μὴ ἀνεχομένων τῆς τοιαύτης ἀντιθέσεως ἀλλὰ κατὰ τοὺς τρόπους αὐτοὺς ἀλλήλαις ἀντιτιθεμένων · διὸ καὶ ὁ Ἀριστοτέλης | ἐν τούτῳ τῷ κεφαλαίῳ παραδοῦναι προθέμενος τὰς μετὰ τρόπου προτάσεις τοῦτο πρῶτον ἠξίωσε ζητεῖν περὶ αὐτῶν , τίς ὁ τρόπος τῆς ἀντιφατικῆς αὐτῶν ἀντιθέσεως , ὡς οὔτε εἰπών τι πρότερον περὶ τρόπων οὔτε τοῦ ὑπάρχειν καὶ μὴ ὑπάρχειν κοινόν τι πρὸς τοὺς τρόπους ἐχόντων . διά τε οὖν ταῦτα τὸ ὑπάρχειν οὐ δοκεῖ μοι τρόπος τις εἶναι , καὶ ὅτι αὐτὸ τοῦτο τρόπον εἶναί φαμεν τὸν σημαίνοντα ὅπως ὑπάρχει τὸ κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ ( πῶς οὖν ἔχει λόγον τὸ ὑπάρχειν αὐτὸ τρόπον ὀνομάζειν τὸν δηλωτικὸν τῆς τοῦ ὑπάρχειν ποιότητος ; ) , καὶ ὅτι τήν τε προκειμένην περὶ τῶν προτάσεων πραγματείαν καὶ τὴν ἐν τοῖς Ἀναλυτικοῖς περὶ τῶν συλλογισμῶν ἀτελῆ εἶναι ὁμολογήσομεν , μήτε ἐν τούτοις ἅπαντας τοὺς καθόλου καὶ πραγματειώδεις τρόπους παρειλῆφθαι λέγοντες μήτε ἐν ἐκείνοις ἐκ πασῶν τῶν προτάσεων παραδεδόσθαι τῶν συλλογισμῶν τὰς γενέσεις , ἀλλ’ ἐκ μόνων τῶν μετὰ τρόπου , καίτοι τοῦ Ἀριστοτέλους ἁπασῶν ἁπλῶς τῶν προτάσεων ποιουμένου τὴν διαίρεσιν ἐν ἐκείνοις , δι’ ὧν φησιν “ ἐπεὶ δὲ πᾶσα πρότασίς ἐστιν ἢ τοῦ ὑπάρχειν ἢ τοῦ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχειν ἢ τοῦ ἐνδέχεσθαι ὑπάρχειν ” . Τοῦτο μὲν οὖν ἔκ τε τῶν εἰρημένων ἐναργῶς , οἶμαι , ἀποδέδεικται καὶ διὰ πλειόνων ἔτι συλλογίζεσθαι δυνατόν . οὐ μὴν ἀλλ’ οὐδὲ τὸ μόνον , ὁπόταν λέγωμεν ‘μόνον τὸ ζῷον αἰσθητικόν’ ἢ ‘μόνον βαδιστικόν’ , τρόπος ἄν εἴη τις , ὥσπερ φασί τινες ( οὐ γὰρ ἂν συνεπλέκετο τῷ ὑποκειμένῳ ) , ἀλλὰ μᾶλλον προσδιορισμός · οὐ μέντοι ἁπλοῦς , λέγω δὲ καταφατικός τις ἢ ἀποφατικός , οὐδὲ τινὶ | ὑποκειμένῳ , εἴτε ὡρισμένῳ εἴτε ἀορίστῳ , προσαρμόττεσθαι δυνάμενος , ὥσπερ τῶν παρειλημμένων πρὸς τὴν θεωρίαν τῶν προτάσεων τεττάρων προσδιορισμῶν ἕκαστος , ἀλλ’ ἐνερ - γεία μὲν περὶ ἑνὸς τοὐ ἐν τῇ προτάσει λεγομένου τὴν ἀπόφανσιν ποιού - μένος , δυνάμει δὲ καὶ περὶ τῶν ἄλλων , τῶν τε ὄντων καὶ τῶν μὴ ὄντων , διὸ καὶ σύμμικτος ἔκ τε τοῦ ἑτέρου τῶν καταφατικῶν προσδιορισμῶν καὶ μόνου τοῦ καθόλου τῶν ἀποφατικῶν · ὁ γὰρ εἰπὼν ι μόνον τὸ ζῷον αἰσθη - τικόν’ ἢ ’ μόνον βαδιστικόν’ οὐδὲν ἄλλο σημαίνει ἢ ὅτι τῷ μὲν ζῴῳ ὑπάρχει τὸ κατ’ αὐτοῦ κτηγορούμενον ἤτοι παντί , ὡς τὸ αἰσθητικόν , ἢ τινί , ὡς τὸ βαδιστικόν , οὐδενὶ δὲ ἄλλῳ παρὰ τὸ ζῷον ὑπάρχε-́ . ὥστ’ οὐδὲ μία κυρίως ἡ τοιαύτη πρότασις , ἅτε προφανῶς πλείοσι χρωμένη τοῖς ὑπο - κειμένοις , τῷ τε ζῴῳ καὶ τῷ μὴ ζῴῳ , καὶ τὸ αὐτὸ τοῦ μὲν ἑτέρου τού - τῶν καταφάσκουσα καθόλου ἢ κατὰ μέρος τοῦ δὲ ἑτέρου καθόλου ἀποφά - σκουσ . καὶ διὰ ταῦτα οὐκ ἀνάγκη τὸ τοῦ κατηγορουμένου καθόλου κατηγορούμενον , οἷον τὸ ἔμψυχον , ὁπόταν λέγωμεν ιπἄν αἰσθητικὸν ἢ πᾶν βαδιστικὸν ἔμψυχον’ , μόνου πάλιν κατηγορεῖσθαι τοῦ ἐν τῇ ἐξ ἀρχῆς προτάσει ληφθέντος ὑποκειμένου · κατηγορεῖσθαι μὲν γὰρ αὐτὸ τοῦ ζῴου ἀνάγκη κατὰ τὸν πρῶτον ἢ τὸν τρίτον τρόπον τοῦ πρώτου σχήματος , οὐ μέντοι καὶ μόνου · ἀποφάσκεσθαι γὰρ τῶν παρὰ τὸ ζῷον οὐκέτι ἀνάγκη , ἅτε ἀποφατικῆς τῆς ἐλάττονος προτάσεως γινομένης . κυρίως μὲν οὖν λαμβανόμενον τὸ μόνον , τοῦτο δέ ἐστιν ὡς ὄνομα , καθ ὁποῖον ἂν λέγηται τῶν τριῶν γενῶν , οὐ τρόπος ἀλλ’ , ὥσπερ εἴρηται , | προσδιορισμὸς καὶ συμπλέκεται τῷ ὑποκειμένῳ διάκρισιν αὐτοῦ πρὸς τὰ ἄλλα πάντα τὰ παρ’ αὐτὸ δηλοῦν ( καὶ γὰρ εἰ φαίνοιτο καὶ μετὰ τοῦ κατηγο - ρουμένου ποτὲ λεγόμενον , ὡς ἐπὶ τοῦ ι Σωκράτης μόνον τριβώνιον ἠμφίεσται’ , παραπλήσιον καὶ τοῦτο ἕξει τοῖς ἁπλοῖς ἵ ροσδιορισμοῖς , ὡς ἐν τῷ ’πᾶς ἄνθρωπος πάσης ἐπιστήμης ἐστὶ δεκτικός’ ) , εἰ μέντοι ἐπιορrιuι ατικῶς λέγοιτο , ταὐτὸν δυνάμενον τῷ μόνως , τότε δὲ τρόπος οὐ τῷ ὑποκειμένῳ συν - δυαζόῳνος ἀλλὰ τῷ κατηγορουμένῳ καὶ σημαίνων τὸ εἰλικρινῶς αὐτοῦ τὸ ὑποκείμενον μετέχειν , ἀλλὰ μὴ σὺν τῷ ἀντικειμένῳ . διὸ τὸν μὲν θεὸν ἀθάνατον μόνως εἶναί φαμεν , τὴν μέντοι λογικὴν ψυχὴν καὶ τὸ κυκλοφορικὸν σῶμα καὶ ἀθάνατα καὶ οὐκ · ἀθάνατα , τὸ μὲν ἀπονέμοντες αὐτοῖς διὰ τὴν οὐσίαν τὸ δὲ διὰ τὴν ἐνέργειαν , ἢ καὶ ἄμφω κατὰ τὴν οὐσίαν κατ’ ἄλλην καὶ ἄλλην τοῦ ἀθανάτου σημασίαν · ἀμέλει καὶ ὁ Tt - μιος - ἀθανάτοις μὲν ὁμώνυμον προσαγορεύει τὴν λογικὴν οὐσίαν ἡμῶν , οὐ πάμπαν δὲ ἀθάνατα τὰ οὐράνια σώματα . πλὴν οὐδὲ τότε τὸ μόνον ἢ ἀνθ’ οὗ τοῦτο παραλαμβάνεται , τὸ μόνως , πλέον τι ἕξει τῶν πολλῶν καὶ ἀναριθμήτων τρόπων , οἷον τοῦ καλῶς καὶ τοῦ σαφῶς , ὡς παραληφθῆναι πρὸς τὴν νῦν προκειμένην τῶν προτάσεων θεωρίαν . Τίνα δὲ τρόπον ἐκ τῶν προκειμένων καταφάσεων ποιοῦμεν τὰς ἀποφάσεις , ἐπὶ πλέον μὲν παρεπόμενοι τοῖς ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους περὶ τούτων λεγομένοις ἐπισκεψόμεθα , νῦν δέ γε τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μετὰ τρόπου προτάσεων χάριν διὰ βραχέων ὑπομιμνήσκοντές φαμεν καὶ ἐν | ταύταις τῷ κυριωτάτῳ τῶν προτάσεων μορίῳ δεῖν συνταχθῆναι τὴν ἄρνησιν , ἵνα τῆς καταφάσεως ἀναιρεθείσης γένηται ἡ ἀπόφασις . κυριώτατον δὲ μόριον τῶν νῦν προκειμένων ἡμῖν προτάσεων ὁ τρόπος αὐτός , ἀφ’ οὗ καὶ ὀνομάζονται ὡς εἰδοποιοῦντος αὐτάς . ὥστε τῆς ‘Σωκράτη βαδίσαι δυνατόν’ ἔσται ἀπόφασις οὐχ ἡ ‘Σωκράτη μὴ βαδίσαι δυνατόν’ συναληθεύσει γὰρ οὕτως ἡ ἀντίφασις , ἐπεὶ τὸ ἐνδεχόμενον ἅμα καὶ ἐκβῆναι καὶ μὴ ἐκβῆναι δυνατόν ) , ἀλλ’ ἡ ‘Σωκράτη βαδίσαι οὐ δυνατόν’ , καὶ τῆς ‘Σωκράτη μουσικὸν εἶναι δυνατόν’ οὐχ ἡ ‘Σωκράτη μὴ μουσικὸν εἶναι δυνατόν’ οὐδ’ ἡ ‘Σωκράτη μουσικὸν μὴ εἶναι δυνατόν’ , ἀλλ’ ἡ ‘Σωκράτη μουσικὸν εἶναι οὐ δυνατόν’ . καὶ τοῦτο εἰκότως · ἐπεὶ γὰρ τὸ δυνατὸν τρόπος , ὁ δὲ τρόπος ποιότητά τινα ὑπάρξεως σημαίνει , δεῖ ἄρα τῆς ὑπάρξεως τῆς αὐτῆς μεσούσης , ἥτις ἐν τοῖς ὑποκειμένοις καὶ κατηγορουμένοις καὶ προσκατηγορουμένοις ὅροις θεωρεῖται , τὴν ποιότητα κρίνεσθαι , εἴτε ἔστιν εἴτε μή , καὶ θετικῶς μὲν λεγομένην κατάφασιν ποιεῖν ἀρνητικῶς δὲ ἀπόφασιν . ὁ δὲ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν τρόπων , τοῦ τε ἀναγκαίου καὶ τοῦ ἀδυνάτου · δεῖ γὰρ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν εἶναι κανόνα τῆς ἀντιθέσεως πασῶν τῶν ὁμοειδῶν προτάσεων . τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων λέγομεν ὅτι ἀνάγκη τῶν τρόπων ἕκαστον προστίθεσθαι ἡ ταῖς ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου ἢ ταῖς ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου προτάσεσιν . ἀλλὰ τῶν μὲν ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου τέσσαρας ἀνάγκη γίνεσθαι διαφοράς ( ἢ γὰρ ἄμφω τοὺς ὅρους ὡρισμένους ἕξουσιν , οἷον ‘Σωκράτη βαδίσαι δυνατόν’ , ἢ ἄμφω ἀορίστους , | οἷον ‘οὐ Σωκράτη μὴ βαδίσαι δυνατόν’ , ἢ τὸν ὑποκείμενον ὡρισμένον τὸν δὲ κατηγορούμενον ἀόριστον , ‘Σωκράτη μὴ βαδίσαι δυνατόν’ , ἢ ἔμπαλιν , ‘οὐ Σωκράτη βαδίσαι δυνατόν’ ) , τῶν δὲ ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου ὀκτώ · ἢ γὰρ τούς τε ὅρους ἀμφοτέρους καὶ τὸ προσκατηγορούμενον ὡρισμένως ληψόμεθα ἢ πάντα ἀορίστως , ἢ δύο μὲν ὡρισμένως τὸ δὲ λοιπὸν ἀορίστως , ἡ ἔμπαλιν ἓν μὲν ὡρισμένως τὰ δὲ δύο ἀορίστως . ἀλλ’ εἴ τε τὰ δύο ὡρισμένα εἶεν τὸ δὲ ἓν ἀόριστον , τριχῶς συμβήσεται διαπλέκεσθαι τὰς προτάσεις ἢ γὰρ τὰ πρῶτα δύο ληψόμεθα ὡρισμένα , τὸ ὑποκείμενον λέγω καὶ τὸ κατηγορούμενον , ἢ τὰ ἄκρα , τὸ ὑποκείμενον καὶ τὸ προσκτηγορούμενον , ἢ τὰ ὕστερα , τὸ κατηγορούμενον καὶ τὸ προσκατηγορούμενον ) , καὶ εἰ τὸ ἓν μόνον ὡρισμένον λαμβάνοιτο , τρεῖς πάλιν συμβαίνει γίνεσθαι προτάσεις , ἢ τοῦ ὑποκειμένου ὡρισμένου ὄντος ἢ τοῦ κατηγορου - μένου ἢ τοῦ προσκατηγορουμένου . καὶ δῆλα τῶν ὀκτὼ προτάσεων τὰ παραδείγματα . καθ’ ἕκαστον ἄρα τῶν τρόπων δώδεκα , ὅπερ ἐλέγομεν , συμβαίνει γίνεσθαι τὰς καθ’ ἕκαστα ἀντιφάσεις , τοσαύτας δὲ δηλονότι καὶ τὰς ἀπροσδιορίστους καὶ ἔτι τὰς καθόλου καὶ τὰς κατὰ μέρος , πάσας δὲ ἅμ τεσσαράκοντα καὶ ὀκτώ . τριπλασιάσαντες οὖν ταύτας διὰ τὴν κατὰ τοὺς χρόνους τῶν κατηγορουμένων διαφορὰν καὶ πάλιν τὰς γενομένας διὰ τὰς ὕλας τριπλασιάσαντες καθ’ ἕκαστον τῶν τρόπων εὑρήσομεν τετρακοσίας τριάκοντα καὶ δύο γινομένας ἀντιφάσεις . τῶν οὖν κυριωτάτων τρόπων πων τριῶν ὄντων , διότι τὸ | δυνατὸν ἢ τῷ ἐνδεχομένῳ μόνῳ συντρέχει ἢ ἐκτείνεται καὶ ἐπὶ τὸ ἀναγκαῖον , οὐ μὴν ἔξω πίπτει τῶν εἰλημμένων τριῶν τρόπων , συμβαίνει πάσας τὰς μετὰ τρόπου ἀντιφάσεις γίνεσθαι τὸν ἀριθμὸν χιλίας διακοσίας ἐνενήκοντα ἕξ . ἐδείκνυμεν δὲ πρότερον τὰς μὲν ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου ἑβδομήκοντα καὶ δύο οὔσας , τὰς δὲ ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου ἑκατὸν τεσσαράκοντα καὶ τέσσαρας · ἅμα ἄρα πᾶσαι αἱ ἐν τῷ Περὶ ἑρμηνείας παραδεδομέναι ἀντιφάσεις ἔσονται χίλιαι πεντακόσιαι δέκα καὶ δύο . προτάσεις δὲ δηλονότι διπλάσιαι τούτων . πᾶσιν οὖν τοῖς προτεθεῖσιν ἐπελθόντες αὐτὴν λοιπὸν τὴν λέξιν τοῦ Ἀριστοτέλους ἐπισκεψώμεθα . Εἰ τῶν συμπλεκομένων αὗται ἀλλήλαις ἀντίκεινται αἱ ἀντιφάσεις , ὅσαι κατὰ τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι τάττονται , οἷον τοῦ εἶναι ἄνθρωπον ἀπόφασις τὸ μὴ εἶναι ἄνθρωπον , οὐ τὸ εἶναι μὴ ἄνθρωπον , καὶ τοὺ εἶναι λευκὸν ἄνθρωπον τὸ μὴ εἶναι λευκὸν ἄνθρωπον , ἀλλ’ οὐ τὸ εἶναι μὴ λευκὸν ἄνθρωπον ( εἰ γὰρ κατὰ παντὸς ἡ κατάφασις ἢ ἡ ἀπόφασις , τὸ ξύλον ἔσται ἀληθὲς εἰπεῖν εἶναι μὴ λευκὸν ἄνθρωπον ) , εἰ δὴ τοῦτο οὕτως , καὶ ὅσαις τὸ εἶναι μὴ προστίθεται , τὸ αὐτὸ ποιήσει τὸ ἀντὶ τοῦ εἶναι λεγόμενον , οἷον τοῦ ἄνθρωπος βαδίζει οὐ τὸ οὐκ ἄνθρωπος βαδίζει ἀ.πόφασίς ἐστιν , ἀλλὰ τὸ οὐ βαδίζει ἄνθρωπος οὐδὲν γὰρ διαφέρει εἰπεῖν ἄνθρωπον βαδίζειν ἢ ἄνθρωπον βαδίζοντα εἶναι ) · ὥστε εἰ οὕτω πανταχοῦ , καὶ τοῦ δυνατὸν εἶναι ἀπόφασις ἔσται οὐ τὸ μὴ δυνατὸν εἶναι , ἀλλὰ τὸ δυνατὸν μὴ εἶναι . δοκεῖ | δὲ τὸ αὐτὸ δύνασθαι καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι · πᾶν γὰρ τὸ δυνατὸν τέμνεσθαι ἢ βαδίζειν καὶ μὴ βαδίζειν καὶ μὴ τέμνεσθαι δυνατόν . λόγος δέ , ὅτι ἅπαν τὸ οὕτως δυνατὸν οὐκ ἀεὶ ἐνεργεῖ , ὥστε ὑπάρξει αὐτῷ καὶ ἡ ἀπόφασις · δύναται γὰρ καὶ μὴ βαδίζειν τὸ βαδιστικὸν καὶ μὴ ὁρᾶσθαι τὸ ὁρατόν . ἀλλὰ μὴν ἀδύνατον κατὰ τοῦ αὐτοῦ ἀληθεύεσθαι τὰς ἀντικειμένας φάσεις · οὐκ ἄρα τοῦ δυνατὸν εἶναι ἀπόφασίς ἐστι τὸ δυνατὸν μὴ εἶναι · συμβαίνει γὰρ ἐκ τούτων ἢ τὸ αὐτὸ φάναι καὶ ἀποφάναι ἅμα κατὰ τοῦ αὐτοῦ , ἢ μὴ κατὰ τὸ είναι καὶ μὴ εἶναι τὰ προστιθέμενα γίνεσθαι φάσεις καὶ ἀποφάσεις . εἰ οὖν ἐκεῖνο ἀδύνατον , τοῦτο ἄν εἴη αἱρετόν . ἔστιν ἄρ ἀπόφασις τοῦ δυνατὸν εἶναι τὸ μὴ δυνατὸν εἶναι . ὁ δὲ αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τοῦ ἐνδεχόμενον εἶναι , καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων δὲ ὁμοιοτρόπως , οἷον ἀναγκαίου τε καὶ ἀδυνάτου . γίνεται γὰρ ὥσπερ ἐπ’ ἐκείνων τὸ εἶναι καὶ τὸ μὴ εἶναι προσθέσεις , τὰ δ’ ὑποκείμενα πράγματα τὸ μὲν λευκὸν τὸ δ’ ἄνθρωπος , οὕτως ἐνταῦθα τὸ μὲν εἶναι καὶ μὴ εἶναι ὡς ὑποκείμενον γίνεται , τὸ δὲ δύνασθαι καὶ τὸ ἐνδέχεσθαι προσθέσεις διορίζουσαι , ὥσπερ ἐπ’ ἐκείνων τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι , τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , ὁμοίως αὗται ἐπὶ τοῦ εἶναι δυνατὸν καὶ εἶναι οὐ δυνατόν . τοῦ δὲ δυνατὸν μὴ εἶναι ἀπόφασις οὐ τὸ οὐ δυνατὸν εἶναι , ἀλλὰ τὸ οὐ δυνατὸν μὴ εἶναι , καὶ τοῦ δυνατὸν εἶναι οὐ τὸ δυνατὸν μὴ εἶναι , ἀλλὰ τὸ μὴ δυνατὸν εἶναι . διὸ καὶ ἀκολουθεῖν ἂν δόξαιεν | ἀλλήλαις αἱ τοῦ δυνατὸν εἶναι καὶ δυνατὸν μὴ εἶναι · τὸ γὰρ αὐτὸ δυνατὸν εἶναι καὶ μὴ εἶναι οὐ γὰρ ἀντιφάσεις ἀλλήλων αἱ τοιαῦται . ἀλλὰ τὸ δυνατὸν εἶναι καὶ μὴ δυνατὸν εἶναι οὐδέποτε ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἀληθεύονται ( ἀντίκεινται γάρ ) , οὐδέ γε τὸ δυνατὸν μὴ εἶναι καὶ τὸ οὐ δυνατὸν μὴ εἶναι οὐδέποτε ἅμα ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἀληθεύονται . ὁμοίως δὲ καὶ τοῦ ἀναγκαῖον εἶναι ἀπόφασις οὐ τὸ ἀναγκαῖον μὴ εῖναι , ἀλλὰ τὸ μὴ ἀναγκαῖον εἶναι , τοῦ δὲ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι τὸ μὴ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι , καὶ τοῦ ἀδύνατον εἶναι οὐ τὸ ἀδύνατον μὴ εἶναι , ἀλλὰ τὸ μὴ ἀδύνατον εἶναι , τοῦ δὲ ἀδύνατον μὴ εἶναι τὸ οὐκ ἀδύνατον μὴ εἶναι . καὶ καθόλου δέ , ὥσπερ εἴρηται , τὸ μὲν εἶναι καὶ μὴ εἶναι δεῖ τιθέναι ὡς τὰ ὑποκείμενα , κατάφασιν δὲ καὶ ἀπόφασιν ταῦτα ποιοῦντα πρὸς τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι συντάττειν , καὶ ταύτας οἴεσθαι χρὴ εἶναι τὰς ἀντικειμενας φάσεις · δύνατον — οὐ δύνατον , ἐνδεχόμενον — οὐκ ἐνδεχόμενον , ἀδύνατον — οὐκ ἀδύνατον , ἀναγκαῖον — οὐκ ἀναγκαῖον , ἀληθές — οὐκ ἀληθές . Βούλεται μέν , ὥσπερ ἐλέγομεν , ἐπισκέψασθαι διὰ τούτων τίνα τρόπον ἐκ τῶν μετὰ τρόπου καταφάσεων γίνεσθαι χρὴ τὰς ἀποφάσεις · ὅπερ δὲ ἄν τις περὶ αὐτῶν πιθανὸν εἶναι ὑπέλαβεν , οὐκ ὂν ἀληθές , λέγω δὲ τὸ παραπλησίως ταῖς ἄνευ τρόπου προτάσεσι καὶ ἐπὶ τούτων γίνεσθαι τὰς ἀποφάσεις , τοῦτο προλαβὼν διελέγχει , πρὶν ὑφηγήσασθαι ὅπως ἔχει τὸ ἀληθές . ἐγίνοντο δὲ τῶν ἄνευ τρόπου καταφάσεων τῶν δίχα προσδιορι - σμοῦ | λεγομένων αἱ ἀποφάσεις τοῦ ἀρνητικοῦ μορίου προταττομένου τοῦ ἔστι τοῦ ληφθέντος ἐν ταῖς προτάσεσιν ἢ κατ’ ἐνέργειαν ἢ πάντως γε κατὰ δύναμιν . τοῦτο οὖν δείκνυσι μὴ δυνάμενον προχωρεῖν ἐπὶ τῶν μετὰ τρόπου προτάσεων , κατασκευάζειν πρότερον διὰ πλειόνων πειρώμενος ὅτι ὄντως ἐστὶ πιθανόν , ἵνα μή τινες τῶν ὕστερον τῶν λόγων τούτων ἀκούσαντες καὶ καλῶς ἔχειν αὐτοὺς νομίσαντες κατ’ ἐκεῖνον τὸν τρόπον οἰηθῶσι καὶ ἐπὶ τούτων τῶν προτάσεων γίνεσθαι τὰς ἀντιφάσεις . φησὶν οὖν εἰ γὰρ τῶν συμπλεκομένων ἀλλήλαις φωνῶν καὶ προτάσεων αὗται ἀλλήλαις ἀντίκεινται αἱ ἀντιφάσεις , ὅσαι κατὰ τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι τάττονται , διὰ μὲν βραχυλογίαν ἐλλιπέστερον αὐτὸ ἀπαγγείλας , βουλόμενος δὲ εἰπεῖν ‘εἰ γὰρ τῶν συμπλεκομένων ἀλλήλαις φωνῶν καὶ προτάσεων γινομένων αὗται ἀντίκεινται ἀλλήλαις πρὸς τὸ ποιῆσαι ἀντιφάσεις , ὅσαι κατὰ τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι τὴν ἀντίθεσιν ἔχουσιν’ , ἢ μᾶλλον οὕτως , ἵνα μὴ πλείονα ἔξωθεν προσυπακούειν ἀναγκαζώμεθα , ‘εἰ τῶν συμπλεκομένων , τοῦτ’ ἔστι συνδυαζομένων , προτάσεων πρὸς τὴν γένεσιν τῶν ἀντιφάσεων αὗται ἀλλήλαις ἀντίκεινται , ὅσαι κατὰ τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι εἶναι διακρίνονται’ . καὶ πρὶν τὸ ἀκόλουθον ἐπαγαγεῖν , ὅτι καὶ ἐπὶ τῶν τρόπου προτάσεων δεήσει τοῦτο οὕτως ἔχειν , εὐθὺς αὐτῶν παραθέμενος τὰ παραδείγματα τῶν ἄνευ τρόπου , πρότερον μὲν τῶν ἐνεργείᾳ τὸ ἔστιν ἐχουσῶν , ἐπὶ δὲ ταύταις τῶν δυνάμει , καὶ ἐν τῖς ἐνεργείᾳ τὸ ἔστιν ἐχούσαις προ - τάξας τὴν ἐξ ὑποκειμένου καὶ κατηγορου|μένου τῆς ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένου , δείκνυσιν ἐπὶ πασῶν μὴ ἄλλως τὴν ἀπόφασιν γινομένην , εἰ μὴ τῷ ἔστι τὸ ἀρνητικὸν συμπλακείη μόριον , ἐπὶ δὲ τῶν ἐκ τρίτου προσκατηγορουμένοθ καὶ διελέγχει τοὺς οἰομένους γίνεσθαι τὴν ἀπόφασιν τῆς ἀρνήσεως μὴ πρὸ τοῦ ἔστι τιθεμένης ἀλλὰ πρὸ τοῦ κατηγορουμένου , ὥστε λέγεσθαι τῆς ‘ἄνθρωπος λευκός ἐστιν’ ἀπόφασιν τὴν ‘ἄνθρωπος οὐ λευκός ἐστιν’ · εἰ γὰρ σώσομεν , φησί , τὸ ἀξίωμα τῆς ἀντιφάσεως , ὁμολογοῦντες κατὰ παντός , οὗ ἄν τις λάβῃ , δεῖν τὴν κατάφασιν ἀληθεύειν ἢ τὴν ἀπό . φασιν , δεήσει καὶ τούτων τῶν προτάσεων , τῆς ‘ἄνθρωπος λευκός ἐστι’ καὶ ‘ἄνθρωπος οὐ λευκός ἐστιν , ἐπὶ τοῦ ξύλου λαμβανομένων τὴν ἑτέραν ἀλη - θεύειν , ἅτε ἀντιφατικῶς ἀντικεῖσθαι λεγομένων καὶ συμψεύδεσθαι μηδέποτε δυναμένων . ὥστε ἐπεὶ ψευδὴς ὁμολογουμένως ἡ κατάφασις ἡ λέγουσα τὸ ξύλον ἄνθρωπον εἶναι λευκόν , ἀνάγκη τὴν ἀπόφασιν ἀληθεύειν τὴν λέγουσαν τὸ ξύλον ἄνθρωπον εἶναι μὴ λευκόν . εἰ οὖν τοῦτο ἐναργῶς ἄτοπον , δῆλον ὅτι τῆς ‘ἄνθρωπος λευκός ἐστιν’ ἀπόφασις ἔσται ἡ ‘ἄνθρωπος λευκὸς οὐκ ἔστι’ , τῷ ἔστιν αὐτῷ συμπλέκουσα τὸ ἀρνητικὸν μόριον . Τοῦτο οὖν καὶ ἐπὶ τῶν δυνάμει τὸ ἔστιν ἐχουσῶν οὕτως ἔχον ἐπιδείξας , δείξας , οἷον τῆς ‘ἄνθρωπος βαδίζει’ , τῷ ἀναλῦσαι τὸ βαδίζει εἰς τὴν μετοχὴν καὶ τὸ ἔστι καὶ καταλιπεῖν συλλογίζεσθαι ἡμῖν ὡς εἰ ἐπὶ τῆς ἀναλελυμένης προτάσεως καὶ ἐνεργείᾳ τὸ ἔστιν ἐχούσης αὐτῷ τῷ ἔστι συμπλέ - κοντες τὴν ἄρνησιν ποιοῦμεν τὴν ἀπόφασιν , δεήσει καὶ ἐπὶ τῆς κατὰ δύναμιν αὐτὸ ἐχούσης | τῷ περιέχοντι αὐτὸ μορίῳ τῆς προτάσεως τὸ ἀποφατικὸν μόριον συμπλέκειν · ταῦτα οὕτως ἔχοντα ἐπὶ πασῶν τῶν ἄνευ τρόπου προτάσεων ἐπιδείξας , ἐπιφέρει ὥστε εἰ οὕτω πανταχοῦ , καὶ τοῦ δυνατὸν εἶναι ἀπόφασις ἔσται οὐ τὸ μὴ δυνατὸν εἶναι , ἀλλὰ τὸ δυνατὸν μὴ εἶναι , σαφῶς μὲν ἐκ τῆς ὁμοιότητος τῆς πρὸς τὰς ἄλλας προτάσεις συλλογίζεσθαι ἀξιῶν ὅτι καὶ ἐπὶ τῶν μετὰ τρόπου τὴν ἀπόφασιν ποιήσομεν τοῦ ἔστιν ἀλλ’ οὐ τοῦ τρόπου προτιθέντες τὴν ἄρνησιν , ἐπάγων δὲ τὸν ἔλεγχον τῶν οὕτως ὑπολαμβανόντων ἐκ τοῦ ἐπιδεῖξαι τὴν διαφορὰν τῶν μετὰ τρόπου προτάσεων καὶ τῶν ἄνευ τρόπου , ὅτι ἐπὶ μὲν τῶν ἄνευ τρόπου τὰς κατὰ τὸ ἔστι καὶ οὐκ ἔστι μαχομένας ἀλλήλαις προτάσεις κατὰ τοὺς παραδεδομένους πρότερον διορισμοὺς ἀδύνατον ἢ συναληθεύειν ἢ συμψεύδεσθαι ἀλλήλαις , ἐπὶ δὲ τῶν μετὰ τρόπου κατά τε τὸ δυνατὸν καὶ τὸ ἐνδεχόμενον αἱ τοῦτον τὸν τρόπον ἀντικείμεναι οὐκ ἀντι - φάσκουσαι ἀλλήλαις ἀλλὰ συναληθεύουσαι καταλαμβάνονται , αἱ δέ γε προ - τάττουσαι τῶν τρόπων τὰς ἀρνήσεις σώζουσι τὸ ἀξίωμα τῆς ἀντιφασεως μήτε ἅμα ἀληθεῖς μήτε ἅμα ψευδεῖς ποτε γινόμεναι . τοῦ δὲ συναληθεύειν ἐπὶ τοῦ δυνατοῦ καὶ ἐνδεχομένου τὰς κατὰ τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι διαφερούσας προτάσεις τὴν αἰτίαν ἀπὸ τῶν πραγμάτων αὐτῶν ἀποδίδωσι , λόγον αὐτὴν προσαγορεύων , ὡς καὶ Πλάτων ἐν Γοργίᾳ “ ἐγὼ δὲ τέχνην οὐ καλῶ , ὃ ἄν ᾖ ἄλογον πρᾶγμα ” , λέγων δὲ ὅτι ἅπαν τὸ οὕτω δυνατόν , τοῦτ’ ἔστι τὸ μὴ ἐπὶ τοῦ ἀναγκαίου λεγόμενον . ὅπερ ἐν τοῖς ἑξῆς ῥηθή|σεται , ἀλλ’ ἐπὶ μόνου τοῦ ἐνδεχομένου , οὐκ ἀεὶ ἐνεργεῖ οὐδὲ ἀεὶ ἔστιν , ἐπεὶ οὐκέτι ἄν ἦν ἐνδεχόμενον , ἀλλὰ καὶ τοῦ μὴ εἶναι τὴν δύναμιν ἅμα ἔχει καὶ τοῦ γενέσθαι καὶ τοῦ μὴ γενέσθαι , ὡς διώρισται πρότερον · ὥστε καὶ τῶν λεγομένων περὶ αὐτῶν ἀποφάνσεων ἑκατέρα ἔσται ἀληθής , ἥ τε δύνασθαι εἶναι αὐτὸ καὶ ἡ δύνασθαι μὴ εἶναι λέγουσα καὶ ἡ δύνασθαι γενέσθαι καὶ ἡ δύνασθαι μὴ γενέσθαι . διὸ παραιτεῖσθαι ἀξιοῖ τοῦτον τὸν τρόπον τῆς ἀντιθέσεως οὐ ποιοῦντα ἀντίφασιν . καὶ διὰ τοῦτο ἐπὶ πασῶν τῶν μετὰ τρόπου προτάσεων πρὸ τῶν τρόπων τιθεμένης τῆς ἀρνήσεως γίνεσθαί φησι τὰς ἀποφάσεις , ἵνα τεχνικῶς ἐπὶ πασῶν ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ κανόνι χρώμενοι τάς τε ἀποφάσεις λαμβάνωμεν καὶ τὰς ἀντιφάσεις , ἐπεὶ οὐ δοκεῖ ὁ ἐπὶ τοῦ δυνατοῦ ῥηθεὶς ἔλεγχος τοῦ μὴ γενέσθαι τὰς ἀντιφάσεις κατὰ τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι καὶ ἐπὶ τοῦ ἀναγκαίου τρόπου ἢ τοῦ ἀδυνάτου χώραν ἔχειν οὐ γὰρ ἔτι τῇ ἀναγκαῖον εἶναι συναληθεύει ἡ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι ἢ τῇ ἀδύνατον εἶναι ἡ ἀδύνατον μὴ εἶναι ) , ἀλλὰ καὶ καθ’ ἑκάτερον τρόπον ἔστι συλλογίσασθαι ὅτι οὐδὲ αὗται ἀντιφάσκουσι πρὸς ἀλλήλας , εἴπερ ἐπὶ τῶν ἐνδεχομένων ἄμφω ψευδεῖς οὖσαι καταλαμβάνονται · οὔτε γὰρ ἀναγκαῖον εἶναι οὔτε ἀναγκαῖον μὴ εἶναι τὸ δυνάμενον εἶναι καὶ μὴ εἶναι , οὔτε ἀδύνατον εἶναι οὔτε ἀδύνατον μὴ εἶναι . ὥστε καὶ ἐπὶ τούτων δεῖ κατὰ τοὺς τρόπους γίνεσθαι τὰς καταφάσεις καὶ τὰς ἀποφάσεις . Εἰδέναι μέντοι χρὴ ὅτι μόνου μὲν τοῦ εἶναι ἀπαρεμφάτου ῥήματος ἐν τῇ μετὰ τρόπου προτάσει κειμένου ἀναμφισβητήτως κτὰ μόνον τὸν τρόπον γίνεται ἡ ἀπόφασις . ἀλλ’ οὐ τελεία ἡ τοιαύτη πρότασις , διότι χρεία πρὸς τὸν αὐτοτελῆ ἀποφαντικὸν λόγον ῥήματος κατὰ τὴν ὁριστικὴν παρὰ τοῖς γραμματικοῖς λεγομένην ἔγκλισιν προφερομένου . ὥστε ἢ αὐτόἀντιφάσκουσιν θεν τοῦ ἔστι δεησόμεθα κατ’ ἐνέργειαν λεγομένου , εἴπερ ὡς ἐπὶ τρίτου τινὸς προσώπου ποιοίμεθα τὴν ἀπόφανσιν , ἤ τινος ἄλλου δυνάμει τὸ ἔστιν ἐν ἑαυτῷ περιέχοντος . ἀλλὰ τοῦτο μὲν καθόλου περὶ πασῶν εἴρηται τῶν αὐτοτελῶν ἀποφάνσεων , ἐπὶ δέ γε τῶν μετὰ τρόπου λεγομένων αὐτοῦ μόνου χρεία τοῦ ἔστιν , ἢ κατ’ ἐνέργειαν ἐκφερομένου ἢ ἔξωθεν τῇ προτάσει προσυπακουομένου · ἢ γὰρ ὅτι Σωκράτη βαδίσαι δυνατόν ἐστι λέγομεν καὶ Σωκράτη μουσικὸν εἶναι δυνατόν ἐστι , κατ’ ἐνέργειαν τὸ ἔστι λέγοντες , ἢ κἀν ἄνευ τοῦ ἔστι προενεγκώμεθα τὰς προτάσεις , ‘Σωκράτη βαδίσαι δυνατόν’ καὶ ‘Σωκράτη μουσικὸν εἶναι δυνατόν’ λέγοντες , τὸ ἔστι προσυπακούεσθαι καθ’ ἑκατέραν ἀξιοῦμεν . ὅταν μὲν οὖν μὴ ᾖ κατ’ ἐνέργειαν ἐν τῇ μετὰ τρόπου προτάσει τὸ ἔστι λεγόμενον , ἀναμφισβητήτως μόνῳ τῷ τρόπῳ προστεθεῖσα ἡ ἄρνησις ποιήσει τὴν ἀπόφασιν , ἀλλ’ οὐχὶ τῷ εἶναι ἀπαρεμφάτῳ ῥήματι , οὐδ’ ἔτι μᾶλλον τῷ ὑποκειμένῳ ἢ τῷ κατηγορουμένῳ ὅρῳ . ὅταν μέντοι καὶ τὸ ἔστι κατ’ ἐνέργειαν ἐν ταῖς προτάσεσι λέγωμεν , οὐ μᾶλλον τῷ τρόπῳ ἢ τῷ ἔστι συμπλέκοντες τὴν ἄρνησιν τὴν ἀπόφασιν ποιήσομεν · τῆς γὰρ ‘αὔριον ναυμαχίαν γενέσθαι δυνατόν ἐστι’ καταφάσεως οὐ μᾶλλον εἴποις ἄν ἀπόφασιν εἶναι τὴν ‘αὔριον ναυμαχίαν γενέσθαι οὐ δυνατόν ἐστιν’ ἢ τὴν ‘αὔριον ναυμαχίαν γενέσθαι δυνατὸν οὐκ ἔστιν’ · οὐδὲ γὰρ αὕτη , καίτοι τῷ ἔστι συμπλέκουσα τὴν ἄρνησιν , συνᾴσεταί ποτε τῇ εἰρημένῃ καταφάσει . Ἆρ’ οὖν ῥητέον ὅτι κατὰ μίαν μέθοδον ἐπὶ πασῶν τῶν προτάσεων , τῶν τε ἄνευ τρόπου καὶ τῶν μετὰ τρόπου , τῷ ἔστι συμπλέκοντες τὴν ἄρνησιν τὴν ἀπόφασιν ποιοῦμεν , καὶ ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἄνευ τρόπου μετὰ προσδιορισμοῦ λεγομένων καταφάσεων συνέβαινε τοῦ ἔστιν ἐν αὐταῖς ἐνεργείᾳ κειμένου κατὰ δύο τρόπους γίνεσθαι τὰς ἀποφάσεις , ποτὲ μὲν τοῦ προσδιορισμοῦ ποτὲ δὲ τοῦ ἔστιν , ἢ τοῦ ἐνεργείᾳ ἢ τοῦ δυνάμει λεγομένου , προσλαμβάνοντος τὴν ἄρνησιν , ἄνευ μέντοι τοῦ ἔστι παντελῶς τῶν προ - τάσεων λεγομένων κατὰ μόνον τὸν προσδιορισμὸν ἐποιοῦμεν τὴν ἀπόφασιν , ὡς ἐπὶ τῶν ἶπάς ἄνθρωπος ζῷον — οὐ πᾶς ἄνθρωπος ζῶον’ , οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν μετὰ τρόπου τὸ μὲν ἔστι κατ’ ἐνέργειαν ἐχουσῶν διχῶς γίνεσθαι τὴν ἀπόφασιν ἐροῦμεν , ποτὲ μὲν τοῦ τρόπου ποτὲ δὲ τοῦ ἔστι προσλαμ - βάνοντος τὴν ἄρνησιν , μὴ ἐχουσῶν μέντοι κατὰ μόνον τὸν τρόπον , ὡς καὶ ὁ Ἀριστοτέλης ἡμᾶς ἐδίδαξεν ; ἢ οὔτε ἐπὶ τῶν ἄνευ τρόπου προσδιωρισμένων προτάσεων τὰς κατὰ τὸ ἔστι γινομένας ἀποφάσεις ἀντιφάσκειν πρὸς τὰς καταφάσεις ἐλέγομεν , ἀλλ’ ἐπὶ μὲν τῶν κοθόλου γίνεσθαι τὴν ἐναντίαν ἐπὶ δὲ τῶν κτὰ μέρος τὴν ὑπεναντίαν , οὔτε εἰ ἐπὶ τῶν ἄνευ τρόπου τοῦτο οὕτως εἶχεν , ἤδη καὶ ἐπὶ τῶν μετὰ τρόπου διχῶς ἀναγκαῖον ἦν , ὡς προείρηται , γίνεσθαι τὰς ἀποφάσεις · ὅλως γὰρ οὐδὲ ἔχει τινὰ κατὰ τὴν δύναμιν διαφορὰν ἡ ‘Σωκράτη | βαδίσαι δυνατόν’ κατάφασις πρὸς τὴν ‘Σωκράτη βαδίσαι δυνατόν ἐστιν’ ἢ ἡ ‘Σωκράτη μουσικὸν εἶναι δυνατόν’ πρὸς τὴν ‘Σωκράτη μουσικὸν εἶναι δυνατόν ἐστιν’ , ὡσαύτως δὲ οὔτε ἡ ‘Σωκράτη βαδίσαι οὐ δυνατόν’ ἀπόφασις πρὸς τὴν ‘Σωκράτη βαδίσαι δυνατὸν οὐκ ἔστιν’ οὔτε ἡ ‘Σωκράτη μουσικὸν εἶναι οὐ δυνατόν’ πρὸς τὴν ‘Σωκράτη μουσικὸν εἶναι δυνατὸν οὐκ ἔστιν’ , ἐπεὶ οὐδὲ καθ’ αὑτὸ τὸ δυνατόν λέγοντες ὡς ἕτερόν τι παρὰ τὸ δύνατόν ἐστι λέγειν ἀξιοῦμεν , οὐδὲ ὅλως ὡς δύο αὐτὰ καὶ διάφορα προφερόμεθα , ἀλλ’ ὡς ἕν τι ὅλον τὸ δυνατόν ἐστι λέγομεν , αὐτὸ τοῦτο ἀποφαινόμενοι ὅτι ὑπάρχει ὁ τοιοῦτος τρόπος τῆς ὑποστάσεως ἐπὶ τῶν πραγμάτων τῶν διὰ τῆς προ - τάσεως λεγομένων . διὸ οὐδὲ τὸ οὐ δυνατὸν ἕτερόν τι ἔσται παρὰ τὸ δύνα · τὸν οὐκ ἔστιν . ὥστε οὐδὲν ἔχομεν προσθεῖναι τοῖς ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους περὶ τούτων παραδεδομένοις . ὁ δὲ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῶν δυνάμει τὸ ἔστι περιεχουσῶν προτάσεων · τῆς γὰρ ‘Σωκράτης καλῶς βαδίζει’ καταφάσεως ὁριστικὸν ῥῆμα ἐχούσης τὸ βαδίζει , ἐν ᾧ οὐ τὸ εἶναι ἀλλὰ τὸ ἔστι περιείληπται , 20 οὐ μᾶλλον φαίης ἄν ἀπόφασιν εἶναι τὴν ‘Σωκράτης οὐ καλῶς βαδίζει’ ἢ τὴν ‘Σωκράτης οὐ βαδίζει καλῶς’ . εἰ δέ γε μὴ βαδίζοντος ὅλως τοῦ Σωκράτους ψεύδοιτο ὁ καλῶς αὐτὸν βαδίζειν ἀποφηνάμενος , ἆρα καὶ τότε τῷ τρόπῳ προσθέντες τὴν ἄρνησιν ποιήσομεν τὴν ἀπόφασιν ἢ μᾶλλον τῷ κατηγορουμένῳ ; ἢ ῥητέον ὅτι ἀεὶ μὲν τῷ τρόπῳ αὐτὴν προσ - θετέον , οὐ μέντοι ἀεὶ κατὰ τὴν αὐτὴν ἔννοιαν · ὥσπερ γὰρ τὴν κατάφασιν κατὰ δύο τρόπους ψεύ|δεσθαι συμβαίνει , μὴ βαδίζοντός τε ὅλως τοῦ Σωκράτους καὶ βαδίζοντος μὲν μὴ μέντοι καλῶς βαδίζοντος , οὕτω δηλονότι καὶ ἐπὶ τῇς ἀποφάσεως ἕξει τῆς ‘Σωκράτης οὐχὶ καλῶς βαδίζει’ λεγυσης . Εἰ δέ τις ἀποροίη περὶ τῶν προσδιωρισμένων μετὰ τρόπου καταφάσεων , τίνα τρόπον ἐπὶ τούτων ποιητέον τὰς ἀποφάσεις , πότερον τῷ προσδιορισμῷ ἢ τῷ τρόπῳ τῆς ἀρνήσεως συμπλεκομένης , ἐπείπερ ὁ Ἀρι - στοτέλης ὡς ἐπὶ ἀπροσδιορίστων τὴν περὶ αὐτῶν πᾶσαν πεποίηται σκέψιν , ῥᾴδιον ἀπαντᾶν ὅτι οὐδὲ ἐπὶ τούτων ἑτέρῳ τινὶ παρὰ τὸν τρόπον αὐτὴν συντάξομεν · δεῖ γὰρ τὰς προτάσεις , ἀλλὰ μὴ τοὺς ὅρους εἶναι στερητικούς · Εἰ δὲ μή , κατὰ τὸ κυρίως πάλιν δυνατὸν καὶ ἐνδεχόμενον τὴν ἀντίφασιν συμβήσεται συναληθεύειν , ὅπου καὶ τὰς ἐναντίας κατὰ τὸ ἐπ’ ἴσης ἐνδεχόεἰ μένον συντρέχειν ἀλλήλαις συμβαίνει · ὃ γὰρ ἐνδέχεται παντί , τοῦτο πάντως μὲν καὶ οὐ παντὶ κατὰ πᾶσαν τοῦ ἐνδεχομένου τὴν ἔννοιαν , ἐπεὶ οὐκ - έτι ἐνδεχομένως ὑπάρξει παντί , ἐνίοτε δὲ καὶ οὐδενί . καὶ δῆλον ὡς οὐ διαφωνήσει ταῦτα καὶ πρὸς τὰ κατ’ ἀρχὰς εἰρημένα περὶ τοῦ μάχεσθαι ἀεὶ καὶ κατὰ τὴν ἐνδεχομένην ὕλην τήν τε πᾶς τῇ οὐ πᾶς καὶ τὴν οὐδείς τῇ τίς , κἂν λαμβάνωνται κατὰ τὸν μέλλοντα χρόνον · ἐν ἐκείνοις μὲν γὰρ ὡς ὑπαρχούσας ἐπισκεπτόμενοι τὰς προτάσεις ταῦτα περὶ αὐτῶν ἀπεφαινόμεθα , διότι ἀνάγκη κατὰ ταύτην τὴν ὕλην ψεύδεσθαι ἄμφω τὰς ὄντως καθόλου , ἅτε τὸ ἐνδεχόμενον τὸ τισὶ μὲν ὑπάρχειν τισὶ δὲ μὴ ὑπάρχειν πεφυκὸς παντὶ | ἢ μηδενὶ ἀνενδοιάστως ὑπάρξειν ἀποφαινομένας ( ὁμοίως ταῖς περὶ τῶν ἀναγκαίως ἐκβαινόντων ἢ μὴ ἐκβαινόντων προρρήσεσιν , ἐφ’ ὧν τὸ ἔσται ἢ τὸ οὐκ ἔσται λέγειν εἰώθαμεν ) , ὅπερ οὔτε κατὰ τὸ ἐπὶ πλέον οὔτε κατὰ τὸ ἐπ’ ἔλαττον ἐνδεχόμενον ἔχει χώραν , λεγόντων ἡμῶν ‘πᾶς ἄνθρωπος ἐν γήρᾳ πολιωθήσεται’ ἢ ‘οὐδεὶς ἑξαδάκτυλος ἔσται’ , τὰς δὲ κατὰ μέρος ἀμφοτέρας ἀληθεύειν , διόπερ αὐτὰς ἀντιφάσκειν εἰκότως συμβαίνει πρὸς τὰς καθόλου · νῦν δὲ ὁ λόγος περὶ τῶν μετὰ τοῦ ἐνδεχομένου τρόπου λεγομένων προτάσεων , καθόλου τε διισχυριζόμεθα πᾶσι τοῖς ἀτόμοις ἢ μηδενὶ κατηγορούμενον ὑπάρξειν , ὅπου γε οὐδὲ τὸ κατὰ μέρος , ἀλλὰ καὶ ἀληθεύομεν οὐ τὸ τῇ φύσει καθόλου λαμβάνοντες ( οὑ γὰρ οἷόν τε τοῦτο πᾶν ἢ μετέχειν ἢ ἐστερῆσθαί τινος τῶν ἐνδεχομένως αὐτοῦ κατηγορουμένων ) , ἀλλὰ τὸ προσδιορισμοῖς τισι περιαχθὲν εἰς τὸ καθόλου ἑαυτὸ γενέσθαι δεκτικὸν τοῦ συμβεβηκότος , ὡς ὅταν εἴπωμεν ‘ἐνδέχεται πάντας Ἀθηναίους τοὺς κατὰ τόνδε τὸν χρόνον ἐσομένους ἐν γήρᾳ πολιοῦσθαι , ἀλλὰ καὶ μὴ πάντας’ καὶ ‘ἐνδέχεται μηδένα ἑξαδάκτυλον γενέσθαι , ἀλλὰ καὶ τινὰ δυνατόν’ καὶ ‘ἐνδέχεται κατὰ τόδε τὸ ἔτος καὶ τήνδε τὴν χώραν ἐν μηδεμιᾷ ἡμέρᾳ τῶν ὑπὸ κύνα ὑετὸν γενέσθαι , ἀλλὰ καὶ ἐν τινὶ γενέσθαι δυνατόν’ , ‘καὶ ἐν πάσῃ χειμερινῇ τυχὸν ἢ τοῦδε τοῦ μηνὸς ὑετόν , ἀλλὰ καὶ μὴ ἐν πάσῃ δυνατόν.’ ὥστε ὅταν λέγωμεν ἀντιφάσκειν φάσκειν ἀεὶ τὰς καθόλου ταῖς κατὰ μέρος ἐπὶ τῶν τοιούτων λεγομένων προτάσεων , ἐφ’ ὧν τὸ κατηγορούμενον ἢ ἤδη ὑπάρχειν ἡ ὑπάρξαι ἢ | πάντως ὑπάρξειν τῷ ὑποκειμένῳ λέγομεν , οὕτως ἀποφαινόμεθα , καθὰ καὶ παραδέδωκεν ἡμῖν ὁ Ἀριστοτέλης ἐν τῷ συμπεράσματι τοῦ πρώπαντὶ του τμήματος τοῦδε τοῦ βιβλίου τῆς ἀντιφάσεως τὴν δύναμιν ὑπογράφων . Εἰ δὲ ζητοίη τις τὴν ‘ἐνδέχεται μηδένα ἄνθρωπον δίκαιον εἶναι’ πότερον κατάφασιν ἢ ἀπόφασιν χρὴ προσαγορεύειν , κατάφασιν ὁμολογουμένως ἀποκρινούμεθα , διότι ὁ τρόπος ἄνευ τῆς ἀρνήσεως παρείληπται , καὶ πρὸς τῇ εἰρημένῃ ἐπ’ αὐτῶν τῶν πραγμάτων δείξει μάρτυρα τούτου παρεξόμεθα τὸν Ἀριστοτέλη καλοῦντα μὲν ἐν τῇ πραγματείᾳ τῶν Ἀναλυτικῶν τὰς ‘ἐνδέχεται μηδενὶ ἢ μὴ παντί καὶ ‘ἀνάγκη μηδενὶ ἢ μὴ παντί’ ἀποφάσεις , δι’ ἣν ἑξῆς ἐροῦμεν αἰτίαν , διδάσκοντα δὲ ἐν αὐτοῖς ἐκείνοις ὅτι οὐκ εἰσὶν ὄντως ἀποφάσεις , ἀλλὰ καταφάσεις · λέγει γοῦν “ νῦν δὲ τοσοῦτον ἡμῖν ἔστω πρὸς τοῖς εἰρημένοις δῆλον , ὅτι τὸ ἐνδέχεσθαι μηδενὶ ἡ τινὶ μὴ ὑπάρχειν καταφατικὸν ἔχει τὸ σχῆμα ” , τοῦ μὴ τῷ τινὶ συνταττομένου καὶ οὐ τῷ ὑπάρχειν ἐν τῷ ‘τινὶ μὴ ὑπάρχειν’ καὶ τῆς προτάσεως ταὐτὸν σημαινούσης τῷ ‘μὴ παντὶ ὑπάρχειν.’ καὶ τούτου τὴν κατασκευὴν εὐθὺς ἐπιφέρει λέγων “ τὸ γὰρ ἐνδέχεται τῷ ἔστιν ὁμοίως τάττεται ” καὶ τὰ ἑξῆς τούτοις . ἐν μὲν οὖν τῇ προκειμένῃ τοῦ Περὶ ἑρμηνείας πραγματείᾳ τὰς ἀντιθέσεις τῶν προτάσεων καὶ τὰς παντοίας διαφορὰς προθέμενος παραδοῦναι ἡμῖν ὁ φιλόσοφος εἰκότως τὸν κυριώτατον ὑφηγήσατο τρόπον τῶν ἀποφάσεων , ἐν δέ γε τοῖς Ἀναλυτικοῖς τὰς γενέσεις τῶν συλλογισμῶν διδάξαι ἡμᾶς προθέμενος παραλαμβάνει μὲν πάσας τὰς προτάσεις , περὶ ὧν τε καὶ ἐξ ὧν οἱ συλλογισμοὶ κατὰ τὸ καταφατικὸν ὅπερ αὐτός φησι σχῆμα , δίοτι ὡρισμένον τι βουλόμεθα συνάγειν ἐν τοῖς συλλογισμοῖς , τὸ δὲ ὡρισμένον ἐξ ὡρισμένων προτάσεων , ὡρίσθαι δὲ μᾶλλον δοκοῦσιν αἱ καταφάσεις τῶν ἀποφάσεων ἅτε εἴδεσιν ἀναλογοῦσαι , καὶ διὰ τοῦτο ῥᾷον ἐπ’ αὐτῶν παρακολουθοῦμεν ταῖς συλλογιστικαῖς ἢ ἀσυλλογίστοις τῶν προτάσεων συμπλοκαῖς . καλεῖ δὲ αὐτῶν τὰς μὲν καταφάσεις τὰς δὲ ἀποφάσεις οὐ μόνον κατὰ τοὺς προσδιορισμοὺς ποιούμενος τὴν τοιαύτην αὐτῶν διαίρεσιν , ἀλλὰ καὶ ὅτι συμβαίνει τὰς ἐν ἐκείνοις ὡς ἀποφάσεις εἰλημμένας ταὐτὸν φθέγγεσθαί τισι τῶν ὄντως ἀποφάσεων , λέγω δὴ τῶν ἀναιρουσῶν τόν τε τρόπον ἅμα καὶ τὸν προσδιορισμὸν τὸν καταφατικόν , ὡς οὔσας , ὅπερ φησὶ περὶ αὐτῶν ὁ φιλόσοφος Ἰάμβλιχος , φωνῇ μὲν καταφατικὰς δυνάμει δὲ ἀποφατικάς · ἐπεὶ γὰρ τῶν προτάσεων τὰς ἀντιθέσεις λαμβάνομεν ἢ κατὰ τοὺς τρόπους ἢ κατὰ τὸ ποσὸν ἢ κατὰ τὸ ποιόν , ἀντίκεινται δὲ κατὰ μὲν τοὺς τρόπους αἱ ἀναγκαῖαι προτάσεις ταῖς ἐνδεχομέναις , διότι αἱ μὲν ἀεὶ ὡσαύτως ἔχειν τὸ πρᾶγμα , περὶ οὗ ἀποφαίνονται , σημαίνουσιν αἱ δὲ μεταπίπτειν κατὰ τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι ( τῶν τοῦ ἀδυνάτου συναριθμουμένων κτὰ τοῦτο ταῖς τοῦ ἀναγκαίου , διὸ καὶ ταὐτὸν δύνασθαι αὐτὰς λέγοντος ἀκουσόμεθα τοῦ Ἀριστοτέλους ) , κατὰ δὲ τὸ ποσὸν αἱ καθόλου τῖς κατὰ μέρος , κατὰ δὲ τὸ ποιὸν αἱ καταφατικαὶ ταῖς ἀποφατικαῖς , ἐπὶ μὲν τοῦ ἐνδεχομένου καὶ τοῦ | ἀναγκαίου εἰ ἀντιθέντες τρόπον τρόπῳ ποσὸν ποσῷ ποιὸν ποιῷ λάβοιμεν τὴν ἀντικειμένην τῇ ὡς ἀποφάσει εἰλημμένῃ καταφάσει , οἷον τῇ ‘ἐνδέχεται μηδενί’ τὴν ‘ἀνάγκη τινί’ , καὶ ταύτης λάβοιμεν τὴν κυρίως γινομένην ἀπόφασιν , τοῦτ’ ἔστι κατὰ τὸν τρόπον , οἷον τὴν ‘οὐκ ἀνάγκη τινί’ , ταύτῃ συνᾴδουσαν εὑρίσκομεν τὴν ἐν τοῖς Ἀναλυτικοῖς ὡς ἀπόφασιν εἰλημμένην · ὃ γὰρ οὐκ ἀνάγκη τινί , τοῦτο ἐνδέχεται μηδενί , καὶ ἔμπαλιν . ὁ δὲ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν κατὰ τοὺς τρόπους τούτους προτάσεων , οὐ τῶν προσδιωρισμένων μόνον ἀλλὰ καὶ τῶν ἀδιορίστων , εἴ τις καὶ τούτων τὰς τὴν ἄρνησιν τῷ εἶναι συμπλεκούσας κατὰ τὴν αὐτὴν ἔννοιαν τοῖς ἐπὶ τῶν προσδιωρισμένων ἀποφάσεις ἀξιοίη καλεῖν · ἔσται γὰρ τῇ μὲν ‘ἐνδέχεται μὴ εἶναι’ ἀντιφάσκουσα μὲν κατά τε τὸν τρόπον καὶ τὸ ποιὸν ἡ ‘ἀναγκαῖον εἶναι’ συντρέχουσα δὲ ἡ ‘οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι’ κυρίως οὖσα ἀπόφασις , τῇ δὲ ‘ἀνάγκη μὴ εἶναι’ ἀντιφάσκουσα μὲν ἡ ‘ἐνδέχεται εἶναι’ συντρέχουσα δὲ ἡ οὐκ ἐνδέχεται εἶναι’ . εἰ δὲ καὶ αἱ συντρέχουσαι κατὰ τὸν εἰρημένον τρόπον ἀλλήλαις προτάσεις ἔχουσί τινα πρὸς ἀλλήλας διαφοράν , οὐ τοῦ παρόντος καιροῦ πολυπραγμονεῖν , ἀλλὰ τῆς περὶ τῶν μίξεων ἐν τῷ προτέρῳ τῶν Προτέρων Ἀναλυτικῶν θεωρίας · οὔτε γὰρ βραχὺς οὔτε ὑπὸ τῶν ἀκριβεστέρων ὁμολογούμενος ὁ διακρῖναι αὐτὰς πειρώμενος λόγος , ἅτε ὁρμώμενος ἐξ ὑποθέσεως ψευδοῦς τῆς ἀξιούσης ἀντιστρέφειν ἐπὶ παντὸς ὁμοίως ἐνδεχομένου τὴν καθόλου κατάφασιν πρὸς τὴν καθόλου ἀπόφασιν καὶ μηδὲν κατὰ τοῦτο νεμούσης | πλέον τῷ ἐπ’ ἴσης ἐνδεχομένῳ τοῦ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ λεγομένου , ἀλλ’ ὁμολογεῖν ἀναγκαζομένης ὅτι καθάπερ ἐνδέχεται πάντας ἀνθρώπους γενέσθαι πενταδακτύλους , οὕτω καὶ μηδένα . ἐπὶ δὲ τοῦ ὑπάρχοντος , ἐπειδὴ τούτω οὐδέν ἐστιν εἶδος προτάσεως ἀντικείμενον , τὴν κατὰ τὸ ποσὸν μόνον καὶ τὸ ποιὸν ἀντικειμένην λαβόντες , οἷον τῇ ‘ὑπάρχει οὐδενί’ τὴν ‘ὑπάρχει τινί’ , τὴν ἀπόφασιν ταύτης τὴν ‘οὐχ ὑπάρχει τινί’ τῇ ‘ὐπάρχει μηδενί’ ταὐτὸν φθεγγο - μένην εὑρήσομεν . ὥστε οὐδετέρα τῶν πραγματειῶν ἐλλιπής , ὅπερ ὑποπτεύσειεν ἄν τις ἐν μηδετέρᾳ τῶν πραγματειῶν παραδιδομένας ὁρῶν τὰς ἐν τῇ ἑτέρᾳ ὡς ἀποφάσεις εἰλημμένας , ἀλλ’ ἑκατέρᾳ τὸ προσῆκον εἶδος τῆς διδασκαλίας ἐφύλαξεν ὁ Ἀριστοτέλης . εἰ δὲ ἡ λέγουσα πρότασις ‘οὐδένα ἄνθρωπον ἐνδέχεται πτερωτὸν εἶναι’ δοκεῖ κυρίως εἶναι ἀπόφασις , θαυμάζειν ζεῖν οὐ χρή · ἐνταῦθα γὰρ ἡ ἄρνησις καὶ πρὸς αὐτὸν ἐξακούεται τὸν τρόπον , ἅτε πρὸ αὐτοῦ τεταγμένη , καὶ ταύτῃ ποιεῖ τὴν κυρίως ἀπόφασιν · ἀμέλει ἐὰν ἀντὶ τοῦ οὐδένα μηδένα εἴπωμεν λέγοντες ‘μηδένα ἄνθρωπον γραμματικὸν εἶναι ἐνδέχεται’ , οὐκέτι δόξομεν ἀπόφασιν λέγειν ἀλλ’ ὁμολογουμένως κατάφασιν ἐκ μεταθέσεως , διότι τὸ μή οὐ πέφυκεν ὥσπερ τὸ οὔ προτίθεσθαι τῶν τρόπων ἐν ταῖς ἀποφάσεσιν · οὐ γὰρ ὥσπερ λέγομεν ‘οὐκ ἐνδέχεται’ , οὕτω δυνάμεθα λέγειν καὶ ‘μὴ ἐνδέχεται’ . Ἀλλ’ ἐπανέλθωμεν εἰς τὴν ἐξήγησιν τῶν ἑξῆς ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους παραδιδμένων καὶ λέγωμεν ὅτι ἀναλογίαν τινὰ γεωμετρικὴν ἀξιοῖ ἡμᾶς λαμβάνειν ἐπί | τε τῶν ἄνευ τρόπου καὶ ἐπὶ τῶν μετὰ τρόπου προτάσεων , λέγων ὅτι ἣν ἔχουσι τάξιν ἐπὶ τῶν ἄνευ τρόπου τὰ ὑποκείμενα καὶ τὰ κατηγορούμενα πράγματα πρὸς τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι , ταύτην ἐπὶ τῶν μετὰ τρόπου τὸ εἶναι τοῦτο καὶ τὸ μὴ εἶναι πρὸς τοὺς τρόπους ἔχει . καθάπερ οὖν ἐπὶ τῶν ἄνευ τρόπου τὴν ἄρνησιν ἐχρῆν μήτε τῷ ὑποκειμένῳ μήτε τῷ κατηγορουμένῳ συμπλέκεσθαι πρὸς τὸ γενέσθαι τὴν ἀπόφασιν ἀλλὰ μόνῳ τῷ εἶναι , τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἐπὶ τούτων οὐ τῷ εἶναι ἀλλὰ τῷ τρόπῳ συμπλεκομένη τὴν ἀπόφασιν ποιήσει · ἡ ἄρα ‘Σωκράτη δίκαιον μὴ εἶναι δυνατόν’ πρότασις οὐκ ἔσται ἀπόφασις , ἀλλὰ ἀναλογήσει ταῖς ἀορίστοις ἢ ἐκ μεταθέσεως καλουμέναις καταφάσεσι , καὶ ἀπόφασις αὐτῆς ἔσται κατὰ τὴν εἰρημένην μέθοδον ἡ ‘Σωκράτη δίκαιον μὴ εἶναι οὐ δυνατό‘ν.’ καλοῦσι δὲ καὶ ταύτας ἐν ταῖς μετὰ τρόπου προτάσεσιν ἐκ μεταθέσεως , ἁπλᾶς δὲ τὰς δίχα τῆς ἀρνήσεως τὸ εἶναι παραλαμβανούσας ‘Σωκράτη δίκαιον εἶναι δυνατόν — Σωκράτη δίκαιον εἶναι οὐ δυνατόν’ . ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης τὴν βραχυλογίαν καὶ ἐν τούτοις ἐπιτηδεύων τὴν μὲν ἀπλῆν κατάφασιν διὰ τοῦ δυνατὸν εἶναι μόνον σημαίνει , τὴν δὲ ἐκ μεταθέσεως διὰ τοῦ δυνατὸν μὴ εἶναι , καταλιμπάνων ἡμῖν ἅπερ ἄν ἐθέλωμεν πράγματα ὑποκείμενά τε καὶ κατηγορούμενα τούτοις ὑποβάλλειν . ταύτην δὲ τὴν διαφορὰν τῶν ἀντιφάσεων , τῆς τε ἁπλῆς φημι καὶ τῆς ἐκ μεταθέσεως , καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν τρόπων ἀξιοῖ θεωρεῖν , τοῦ τε ἐνδεχο - μένου καὶ τοῦ ἀναγκαίου καὶ τοῦ ἀδυνάτου , καὶ | ἔστι φανερὰ τὰ περὶ αὐτῶν λεγόμενα , πλὴν ὅτι τὸ κατάφασιν δὲ καὶ ἀπόφασιν ταῦτα ποιοῦντα περὶ τῶν τρόπων λέγεται · χρὴ γάρ , φησί , τούτους ἤ καταφατικῶς καὶ ἄνευ τῆς ἀρνήσεως λαμβάνοντας , οἷον δυνατόν , ἀναγκαῖον , ἢ ἀποφατικῶς καὶ μετὰ τῆς ἀρνήσεως , οἷον οὐ δυνατόν , οὐκ ἀναγκαῖον , πρὸς τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι συντάττειν τε καὶ συμπλέκειν . καὶ δῆλον ὅτι καταφατικοὶ μὲν ληφθέντες τῷ μὲν εἶναι συμπλεκόμενοι ποιήσουσιν ἁπλᾶς καταφάσεις τῷ δὲ μὴ εἷναι ἐκ μεταθέσεως , ἀποφατικοὶ δὲ τῷ μὲν εἶναι συμπλεκόμενοι ποιήσουσιν ἁπλᾶς ἀποφάσεις τῷ δὲ μὴ εἶναι ἐκ μεταθέσεως . τούτῳ τε οὖν οὕτως ἐπιστῆσαι χρή , καὶ ὅτι μετὰ τὸ καταριθμήσασθαι τὰς κατὰ τοὺς εἰρημένους τρόπους ἀντιθέσεις προστίθησιν ἀληθές — οὐκ ἀληθές , ἐνδείξασθαι ἡμῖν βουλόμενος ὡς εἰσὶ μὲν καὶ ἄλλοι ἀναρίθμητοι τρόποι παρὰ τοὺς εἰρημένους τέσσαρας , τὸν δυνατὸν τὸν ἐνδεχόμενον τὸν ἀναγκαῖον τὸν ἀδύνατον , ἀρκεῖται δὲ τούτοις πρὸς τὴν τῶν προτάσεων διδασκαλίαν διὰ τὴν εἰρημένην ἔμπροσθεν αἰτίαν . Καὶ αἱ ἀκολουθήσεις δὲ κατὰ λόγον γίνονται οὕτω τιθεμένοις · τῷ μὲν γὰρ δυνατῷ εἶναι τὸ ἐνδέχεσθαι εἶναι ( καὶ τοῦτο ἐκείνῳ ἀντιστρέφει ) καὶ τὸ μὴ ἀδύνατον εἶναι καὶ τὸ μὴ ἀναγκαῖον εἶναι , τῷ δὲ δυνατῷ μὴ εἶναι καὶ ἐνδεχομένῳ μὴ εἶναι τὸ μὴ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι καὶ οὐκ ἀδύνατον μὴ εἶναι , τῷ δὲ μὴ δυνατῷ εἶναι καὶ μὴ ἐνδεχομένῳ εἶναι τὸ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι καὶ τὸ ἀδύνατον εἶναι , τῷ δὲ μὴ δυνατῷ μὴ εἶναι καὶ μὴ ἐνδεχομένῳ μὴ εἶναι τὸ ἀναγκαῖον εἶναι | καὶ τὸ ἀδύνατον μὴ εἶναι . θεωρείσθω δὲ ἐκ τῆς ὑπογραφῆς ὡς λέγομεν · δυνατὸν εἶναι οὐ δυνατὸν εἶναι ἐνδεχόμενον εἶναι οὐκ ἐνδεχόμενον εἶναι οὐκ ἀδύνατον εἶναι ἀδύνατον εἶναι οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι ἀναγκαῖον μὴ εἶναι δυνατὸν μὴ εἶναι οὐ δυνατὸν μὴ εἶναι ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι οὐκ ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι οὐκ ἀδύνατον μὴ εἶναι ἀδύνατον μὴ εἶναι οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι ἀναγκαῖον εἶναι . Ὅτι μὲν περὶ τῆς ἀκολουθίας τῶν μετὰ τρόπου προτάσεων ὁ λόγος ἐν τούτοις , φανερόν . τεττάρων δὲ ὄντων τῶν τρόπων , τοῦ δυνατοῦ , τοῦ ἐνδεχομένου , περὶ ὧν τῆς τε κοινωνίας καὶ τῆς διαφοράς ἐν τοῖς ἑξῆς διαλέξεται , καὶ ἐπὶ τούτοις τοῦ ἀναγκαίου καὶ τοῦ ἀδυνάτου , καὶ καθ’ ἕκαστον τούτων τεττάρων θεωρουμένων προτάσεων , δύο μὲν τῶν ἁπλῶν δύο δὲ τῶν ἐκ μεταθέσεως , τὰς τοῦ δυνατοῦ τέτταρας προτάσεις ἐν τῷ διαγράμματι κατὰ τὴν προσήκουσαν τάξιν ἐκθέμενος ἐπισκέτπτεται ὅπως ἔχουσι τῆς πρὸς ταύτας ἀκολουθίας αἱ καθ’ ἕκαστον τῶν ἄλλων τρόπων προτάσεις , λέγω δὲ οἷον τῇ δυνατὸν εἶναι ἁπλῇ τοῦ δυνατοῦ καταφάσει ποία μὲν ἕπεται τοῦ ἐνδεχομένου πρότασις , ποία δὲ τοῦ ἀναγκαίου , ποία δὲ τοῦ ἀδυνάτου , καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὡσαύτως . καὶ τίθεται ποῶτον τοῦ μὲν ἐνδεχομένου πάσας τὰς προτάσεις ἕπεσθαί πάσαις ταῖς τοῦ δυνατοῦ προτάσεσι τἀς ὁμοίως αὐταῖς λεγομένας , τῇ μὲν ἁπλῇ | καταφάσει τὴν ἁπλῆν κατάφασιν τῇ δὲ ἐκ μεταθέσεως τὴν ἐκ μεταθέσεως , καὶ ἐπὶ τῶν ἀποφάσεων ὡσαύτως , διὰ τούτων ταὐτὸν φθέγγεσθαι τό τε δυνατὸν καὶ τὸ ἐνδεχόμενον ἀπαραλλάκτως τιθέμενος · δηλοῖ δὲ οὐ μόνον τῷ δυνατὸν εἶναι ἕπεσθαι φάσκων τὸ ἐνδεχόμενον εἶναι , ἀλλὰ προστίθησι καὶ τοῦτο ἐκείνῳ ἀντιστρέφει . τοὺ δὲ ἀδυνάτου ἕπεσθαι μὲν πάλιν ἀποφαίνεται τὰς ἁπλᾶς προτάσεις ταῖς ἁπλαῖς τοὐ δυνατοῦ καὶ τοῦ ἐνδεχομένου , οὐκέτι μέντοι τὰς ὁμοίας ταῖς ὁμοίαις , ἀλλ’ , ὥσπερ αὐτός φησιν , ἀντεστραμμένως τῇ μὲν καταφάσει τὴν ἀπόφασιν τῇ δὲ ἀποφάσει τὴν κατάφασιν , καὶ ἐπὶ τῶν ἐκ μεταθέσεως ὡσαύτως . καὶ ὅτι φανερόν · τὸ γὰρ δυνατὸν εἶναι καὶ ἐνδεχόμενον εἶναι ἀδύνατον μὲν εἶναι φάναι γελοῖον , οὐκ ἀδύνατον δὲ εἶναι ἀληθές , τὸ δὲ οὐ δυνατὸν εἶναι καὶ οὐκ ἐνδεχόμενον εἶναι φανερὸν ὡς ἀδύνατον εἶναι ὁμολογήσομεν , οἷον ἰού δυνατὸν οὐδὲ ἐνδεχόμενον εἶναι σύμμετρον τὴν διάμετρον τῇ πλευρᾷ · οὐκοῦν ἀδύνατον εἶναι σύμμετρον τὴν διάμετρον τῇ πλευρᾷ.’ τὰ δ’ αὐτὰ καὶ ἐπὶ τῶν ἐκ μεταθέσεως ἐροῦμεν . τοῦ μέντοι ἀναγκαίου τίθεται τὴν ἀρχὴν ἕπεσθαι ταῖς ἁπλαῖς καταφάσεσι τοὐ δυνατοῦ καὶ τοῦ ἐνδεχομένου καὶ τῇ ἁπλῇ τοῦ ἀδυνάτου ἀποφάσει τὴν ἀπλῆν πάλιν ἀπόφασιν , ὥστε ὑπὸ τὸ δυνατὸν εἶναι καὶ ἐνδεχόμενον εἶναι καὶ οὐκ ἀδύνατον εἶναι τετάχθαι τὸ οὐκ | ἀναγκαῖον εἶναι · τὸ γὰρ δυνατὸν καὶ τὸ ἐνδεχόμενον μεταξὺ τοῦ ἀναγκαίου καὶ τοῦ ἀδυνάτου τετάχθαι δοκοῦντα καὶ οὐδετέρῳ τῶν ἄκρων τὰ αὐτὰ εἶναι εἰκότως ἐδόξασε τὰς ἀποφάσεις ἀμφοτέρων ἑπομένας ἔχειν . ὑπὸ δὲ τὰς ἁπλᾶς ἀποφάσεις τοῦ δυνατοῦ καὶ τοῦ ἐνδεχομένου καὶ τὴν ἁπλῆν τοῦ ἀδυνάτου κατάφασιν τίθησιν οὐκέτι τὴν ἁπλῆν τοῦ ἀναγκαίου κατάφασιν , ἀλλὰ τὴν ἐκ μεταθέσεως · οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν τὸ οὐ δυνατὸν εἶναι καὶ οὐκ ἐνδεχόμενον εἶναι καὶ ἀδύνατον εἶναι λέγεσθαι ἀναγκαῖον εἶναι , ἀλλὰ δῆλον ὅτι ἔσται ἀναγκαῖον μὴ εἶναι · εἰ γὰρ ἀδύνατον εἶναι τὴν διάμετρον τῇ πλευρᾷ σύμμετρον , ἀναγκαῖον αὐτὴν μὴ εἶναι σύμμετρον . πάλιν δὲ ὑπὸ τὰς ἐκ μεταθέσεως καταφάσεις τοῦ δυνατοῦ καὶ τοῦ ἐνδεχομένου τάξας τὴν ἐκ μεταθέσεως τοῦ ἀδυνάτου ἀπόφασιν , ὑπὸ τὰς ἐκείνων ἀποφάσεις εἰκότως τίθησι τὴν κατάφασιν ἐπ’ εὐθείας οὖσαν τῇ ἑαυτῆς ἀποφάσει . τοῦ μέντοι ἀναγκαίου πάλιν ὑπὸ μὲν τὰς εἰρημένας καταφάσεις καὶ τὴν τοῦ ἀδυνάτου ἐκ μεταθέσεως ἀπόφασιν τίθησι τὴν ὁμοίως ἔχουσαν ἀπόφασιν , τοῦτ’ ἔστιν ὑπὸ τὸ δυνατὸν μὴ εἶναι καὶ ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι καὶ οὐκ ἀδύνατον μὴ εἶναι τὴν οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι , ὑπὸ δὲ ταύταις τὰς ἀντικειμένας , τοῦτ’ ἔστιν ὑπὸ τὸ οὐ δυνατὸν μὴ εἶναι καὶ οὐκ ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι καὶ ἀδύνατον μὴ εἶναι , οὐκέτι τὴν ἐκ μεταθέσεως κατάφασιν τοῦ ἀναγκαίου ( ἤδη γὰρ ἄνω τέτακται ὑπὸ τὴν ἁπλῆν τοῦ δυνατοῦ ἀπόφασιν καὶ τὰς ταύτῃ ἑπομένας ) , ἀλλὰ τὴν ἁπλῆν κατάφασιν τὴν ἀναγκαῖον εἶναι , ἥτις καὶ μόνη | ὑπολέλειπτο ἀκατάτακτος τῶν τοῦ ἀναγκαίου προτάσεων , τῶν ἄλλων τριῶν ἑκάστης ἤδη κατὰ τὸν εἰρημένον τρόπον ὑπ’ αὐτοῦ κατατεταγμένης . ταῦτα οὕτως ἐν τοῖς παροῦσι διατάξας ἀξιοῖ καὶ ἐπὶ διαγράμματος , ὃ ἐκάλεσεν ὑπογραφὴν ὡς ὑποτεταγμένον τῇ περὶ αὐτοῦ διδασκαλίᾳ καὶ ὑπ’ αὐτὴν γεγραμμένον , θεωρεῖν ἡμᾶς τὴν εἰρημένην ὑπ’ αὐτοῦ τῶν προτάσεων ἀκολουθίαν . καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ τῆς ἁπλῆς τοῦ δυνατοῦ καταφάσεως ἐφεξῆς ἀπαριθμεῖται τὰς ἀπὸ τῶν ἄλλων τρόπων ταύτῃ ἑπομένας , εἶτα προάγων τὴν διδασκαλίαν κατὰ τὴν αὐτὴν ὥσπερ σελίδα τοῦ διαγράμματος , παραλαβὼν τὴν ἐκ μεταθέσεως κατάφασιν τοῦ δυνατοῦ , ταύτῃ πάλιν ἐφεξῆς καταλέγει τὰς ἀκολουθούσας κατὰ τοὺς λοιποὺς τῶν τρόπων προτάσεις , εἶτα ἐφεξῆς μέτεισιν ἐπὶ τὸ ἀπαριθμεῖσθαι τὰς κατὰ τὴν ἑτέραν σελίδα τοῦ διαγράμματος προτάσεις . ἐπεὶ δὲ οὐ γέγονεν ἄμεμπτος πᾶσα ἡ εἰρημένη τῶν προτάσεων ἔκθεσις , εἰ καὶ πιθανὴ ἔδοξεν ἂν εἶναι τοῖς ἁπλουστέροις τὴν διάνοιαν διὰ τὰς εἰρημένας αἰτίας , προτίθεται μὲν διὰ τῶν ἐφεξῆς τὸ ἡμαρτημένως ἐν αὐτῇ ἐκτεθὲν ἐπανορθώσασθαι , πρότερον δὲ ἡμᾶς ἐφιστάνειν ἀξιοῖ ἐν τῷ ἐκτεθέντι τῶν προὅπως διαγράμματι ὅπως μὲν ἔχουσι τάξεως αἱ τοῦ ἀδυνάτου προτάσεις ὅπως δὲ αἱ τοῦ ἀναγκαίου , ἵνα καὶ θεάσασθαι δυνηθῶμεν ὅ τι ποτέ ἐστιν ἐν τούτῳ τὸ ἡμαρτημένως ἔχον . διόπερ ἐπάγει ταυτί · Τὸ μὲν οὖν ἀδύνατον καὶ οὐκ ἀδύνατον τῷ ἐνδεχομέ|νῳ καὶ δυνατῷ καὶ οὐκ ἐνδεχομένῳ καὶ μὴ δυνατῷ ἀκολουθεῖ μὲν ἀντιφατικῶς , ἀντεστραμμένως δέ · τῷ μὲν γὰρ δυνατῷ εἶναι ἡ ἀπόφασις τοῦ ἀδυνάτου , τῇ δὲ ἀποφάσει ἡ κατάφασις · τῷ γὰρ οὐ δυνατῷ εἶναι τὸ ἀδύνατον εἶναι · κατάφασις τὸ ἀδύνατον τὸ δὲ οὐκ ἀδύνατον ἀπόφασις . τὸ δὲ ἀναγκαῖον πῶς , ὀπτέον . φανερὸν δὴ ὅτι οὐχ οὕτως , ἀλλ’ αἱ ἐναντίαι ἕπονται . αἱ δὲ ἀντιφάσεις χωρίς · οὐ γάρ ἐστιν ἀπόφασις τοῦ ἀνάγκη μὴ εἶναι τὸ οὐκ ἀνάγκη εἶναι · ἐνδέχεται γὰρ ἀληθεύεσθαι ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἀμφοτέρας · τὸ γὰρ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι . Δι’ ὧν τὰς μὲν τοῦ ἀδυνάτου προτάσεις καταφατικάς τε καὶ ἀποφατικὰς ἀκολούθως ἐκκεῖσθαί φησι καὶ ὑποτετάχθαι ταῖς τοῦ δυνατοῦ καὶ τοῦ ἐνδεχομένου καταφατικαῖς τε καὶ ἀποφατικαῖς προτάσεσι , τῶν ἀποφάσεων ἐπ’ εὐθείας διαγεγραμμένων ταῖς οἰκείαις καταφάσεσι καὶ ὅλης μὲν τῆς ἁπλῆς τοῦ ἀδυνάτου ἀντιφάσεως ὑπὸ τὰς ἁπλᾶς ἐκείνων ἀντιφάσεις τεταγμένης ὅλης δὲ τῆς ἐκ μεταθέσεως ὑπὸ τὰς ἐκ μεταθέσεως , ἀλλ’ , ὥσπερ φησίν , ἀντεστραμμένως , τῆς ἀντιστροφῆς περὶ μόνην θεωφουμένης ρουμένης τὴν τῆς ποιότητος τάξιν , διότι ταῖς μὲν ἐκείνων καταφάσεσιν ἕπονται αἱ τοῦ ἀδυνάτου ἀποφάσεις ταῖς δὲ ἀποφάσεσιν αἱ καταφάσεις , ἥ τε ἀδύνατον εἶναι καὶ ἡ ἀδύνατον μὴ εἶναι · κἀν γὰρ στερητικῶς λεγόμεναι μεναι δοκῶσί τισιν ἀποκλίνειν πρὸς τὸ εἶδος τῶν ἀποφάσεων , ἀλλ’ ὁμολογουμένως εἰσὶ τὸ ὅλον | τοῦτο στερητικαὶ καταφάσεις · διὸ καὶ ἠξίωσεν ἐπ’ αὐτῶν μόνον ἐπισημήνασθαι τοῦτο ὁ Ἀριστοτέλης . τὰς μὲν οὖν τοῦ ἀδυνάτου προτάσεις εὐτάκτως , ὅπερ ἐλέγομεν , ἐκτεθεῖσθαί φησιν , οὐκέτι μέντοι τὰς τοῦ ἀναγκαίου · τὰς μὲν γὰρ τὴν ἀντίφασιν ἐπ’ αὐτοῦ ποιούσας προτάσεις , οἷον τὴν ἀναγκαῖον εἶναι καὶ οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι , κεχωρισμένως , ἀλλ’ οὐκ ἐπ’ εὐθείας ἀλλήλαις ἐκτεθεῖσθαι , τῆς μὲν ἀναγκαῖον εἶναι ἁπλῆς καταφάσεως ἐν τῇ δευτέρᾳ σελίδι κάτω τεταγμένης ὑπὸ τὴν ἐκ μεταθέσεως τοῦ ἀδυνάτου κατάφασιν , τῆς δὲ ἀποφάσεως αὐτῆς κατὰ τὸ ἄνω μέρος τῆς πρώτης σελίδος ὑπὸ τὴν ἁπλῆν τοῦ ἀδυνάτου ἀπόφασιν , καὶ πάλιν τῆς μὲν ἀναγκαῖον μὴ εἶναι καταφάσεως κατὰ τὸ ἄνω μέρος τῆς δευτέρας σελίδος ἐκτεθειμένης , τῆς δὲ ἀποφάσεως αὐτῆς κατὰ τὸ πέρας τῆς πρώτης σελίδος . τὰς δέ γε ἐπ’ εὐθείας ἀλλήλαις κειμένας μηκέτι ποιεῖν ἀντίφασιν , ὅπερ ἔχουσιν αἱ κατὰ πάντας τοὺς ἄλλους τρόπους ἐπ’ εὐθείας κείμεναι ἀλλήλαις προτάσεις · συμψεύδονται γὰρ ἀλλήλαις αἱ μὲν ταῖς ἁπλαῖς τοῦ δυνατοῦ προτάσεσιν ἑπόμεναι , ἡ οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι καὶ ἡ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι , κτὰ τὴν ἀναγκαίαν ὕλην , αἱ δὲ ταῖς ἐκ μεταθέσεως , ἡ οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι καὶ ἡ ἀναγκαῖον εἶναι , κατὰ τὴν ἀδύνατον . διὸ καὶ ἐκάλεσεν αὐτὰς ἐναντίας , δι’ ἣν αἰτίαν καὶ τὰς ἄνευ τρόπου τὰς συμψευδομένας ἀλλήλαις ἐναντίας προσηγορεύομεν . συμψεύσονται οὖν ἀλλήλαις κατὰ τὰς εἰρημένας ὕλας αἱ ἐπ’ εὐθείας ἐκτεθεῖσαι τοῦ ἀναγκαίου | προτάσεις . καὶ πρὸς τοῦτο καθ’ ἑτέρας τινὰς φαίνονται συναληθεύουσαι · πάλιν γὰρ αἱ μὲν ταῖς ἁπλαῖς ἑπόμεναι κατὰ τὴν ἀδύνατον ὕλην συναληθεύουσιν ἀλλήλαις ( ὡς γάρ φησιν ὁ Ἀριστοτέλης , ὅπερ ἀναγκαῖόν ἐστι μὴ εἶναι , τοῦτο οὐκ ἔστιν ἀναγκαῖον εἶναι ) , αἱ δὲ τῖς ἐκ μεταθέσεως κατὰ τὴν ἀναγκαίαν . Αἴτιον δὲ τοῦ μὴ ἀκολουθεῖν τὸ ἀναγκαῖον ὁμοίως τοῖς ἑτέροις , ὅτι ἐναντίως τὸ ἀδύνατον τῷ ἀναγκαίῳ ἀποδίδοται τὸ αὐτὸ δυνάμενον · ὃ γὰρ ἀδύνατον εἶναι , ἀναγκαῖον τοῦτο οὐκ εἶναι , ὃ δὲ ἀδύνατον μὴ εἶναι , τοῦτο ἀνάγκη εἶναι . ὥστε εἰ ἐκεῖνα ὁμοίως ἀκολουθεῖ τῷ δυνατῷ καὶ μή , ταῦτα ἐξ ἐναντίας , ἐπεὶ οὐ σημαίνει γε ταὐτὸν τό τε ἀναγκαῖον καὶ τὸ ἀδύνατον , ἀλλ’ , ὥσπερ εἴρηται , ἀντεστραμμένως . Ἦν μὲν ἀκόλουθον παραδοῦναι πρότερον τὴν ἑξῆς ῥηθησομένην ἐκθέσεως τῶν προτάσεων διόρθωσιν καὶ ἐπιδεῖξαι ὅτι ἡμαρτημένως ἔχου · σιν ἐν τῷ πρότερον ἐκτεθέντι διαγράμματι αἱ τοῦ ἀναγκαίου ἀποφάσεις ( οὔτε γὰρ τὴν ἀπλῆν ἐχρῆν συντετάχθαι ταῖς ἁπλαῖς τῶν ἄλλων τρόπων προτάσεσιν ἀλλὰ ταῖς ἐκ μεταθέσεως ἐπ’ εὐθείας τῇ ἑαυτῆς καταφάσει , οὔτε τὴν ἐκ μεταθέσεως ταῖς ἐκ μεταθέσεως ἀλλὰ τῖς ἁπλαῖς , ἐπ’ εὐθείας καὶ ταύτην ἐσομένην τῇ οἰκείᾳ καταφάσει ) , καὶ οὕτως προσθεῖναι τὰ διὰ τούτων λεγόμενα , ὅτι εἰκότως ἡ μὲν ἐκ μεταθέσεως τοῦ ἀναγκαίου ἀντίφασις ὑπὸ τὴν ἀπλῆν τέτακται τοῦ τε δυνατοῦ | καὶ τοῦ ἀδυνάτου ἀντίφασιν , ἡ δὲ ἁπλῆ ὑπὸ τὴν ἐκ μεταθέσεως · προσήκει γὰρ τὸ ὅτι προηγουμένην ἔχειν τάξιν τοῦ διότι . ἀλλ’ ἴσως ὁ Ἀριστοτέλης μετὰ τὸ ἐπισημήνασθαι τῇ ἀταξίᾳ τῆς ἐξ ἀρχῆς γενομένης ἐκθέσεως τῶν τοῦ ἀναγκαίου προτάσεων , ὡς τῶν ἐπιστατικωτέρων εὐθὺς συνορώντων τὴν ἀκόλουθον αὐτῶν ἔκθεσιν , τὴν αἰτίαν ἠξίωσεν ἀποδοῦναι διὰ τούτων τῆς τεταγμένης αὐτῶν ἀκολουθίας . ἐπὶ δὲ τούτῳ συνεῖδεν ὅτι χρὴ καὶ ἡμῶν τῶν πολλῶν ποιήσασθαί τινα λόγον ἀποπλῆσαί τε ἡμᾶς , ὅτι ταύτην ἀνάγκη τὴν τάξιν ἔχειν τὰς τοῦ ἀναγκαίου προτάσεις ἐν τῇ ἀκολουθίᾳ . τῶν μετὰ τρόπου προτάσεων , καὶ διὰ τοῦτο πρὸ τοῦ ὅτι τὸ διότι παραδίδωσιν . ἀλλὰ τίνα φησὶν εἶναι τὴν αἰτίαν τοῦ ὑποτετάχθαι ταῖς μὲν ἁπλαῖς τοῦ δυνατοῦ καὶ τοῦ ἀδυνάτου προτάσεσι τὰς ἐκ μεταθέσεως τοῦ ἀναγκαίου , ταῖς δὲ ἐκ μεταθέσεως τὰς ἁπλᾶς ; ὅτι , φησίν , ἐναντίως τὸ ἀδύνατον τῷ ἀναγκαίῳ ἀποδίδοται τὸ αὐτὸ δυνάμενον , τὸ αὐτὸ μὲν αὐτὰ δύνασθαι λέγων , διότι ἑκάτερον αὐτῶν ἀεὶ ὡσαύτως ἔχει καὶ ἀνεπίδεκτόν ἐστι τοῦ ἐναντίου , τὸ μὲν ἀεὶ ὂν τὸ δὲ ἀεὶ μὴ ὄν , ἐναντίως δὲ ἀποδίδοσθαι , διότι ὅτε πρὸς τῷ ἑτέρῳ τῶν τρόπων τούτων τὸ εἶναι τίθεμεν ἁπλῆν ποιοῦντες τὴν πρότασιν , πρὸς τῷ ἑτέρῳ τὸ μὴ εἶναι τάττομεν καὶ ποιοῦμεν πρότασιν ἐκ μεταθέσεως · ὃ γὰρ ἀναγκαῖον εἶναι , τοῦτο ἀδύνατον μὴ εἶναι , καὶ ὃ ἀδύνατον εἶναι , τοῦτο ἀναγκαῖον μὴ εἶναι . εἰ οὖν ταύτας τὰς τοῦ ἀδυνάτου προτάσεις ἐλέγομεν , φησίν , ἀκολουθεῖν ταῖς τοῦ δυνατοῦ καὶ τοῦ ἐνδεχομένου , τὰς ὁμοίως αὐταῖς | κατὰ τὸ ἁπλοῦν ἢ τὸ ἐκ μεταθέσεως ἐχούσας , τοῦ ἄρ ἀναγκαίου ἕπεσθαι αὐταῖς συμβήσεται τὰς ἐξ ἐναντίας , ὡς αὐτός φησι , κατὰ ταῦτα ἐχούσας , τοῦτ’ ἔστι ταῖς μὲν ἁπλαῖς τὰς ἐκ μεταθέσεως ταῖς δὲ ἐκ μεταθέσεως τὰς ἁπλᾶς . ταῦτα οὕτω διορισάμενος ἀναλαμβάνει πάλιν τὰ εἰρημένα περὶ τῆς κοινωνίας καὶ τῆς διαφορᾶς τοῦ τε ἀναγκαίου καὶ τοῦ ἀδυνάτου , πρόχειρα ἡμᾶς αὐτὰ βουλόμενος ἔχειν ὅτι τὸ αὐτὸ δύνανται ἀλλήλαις ἀντεστραμμένως · τό τε γὰρ ἀναγκαῖον εἶναι εἴποις ἂν ἀδύνατον κατὰ τὸ μὴ εἶναι , καὶ τὸ ἀδύνατον εἶναι ἀναγκαῖον πάλιν κατὰ τὸ μὴ εἶναι . Ἤ ἀδύνατον οὕτω κεῖσθαι τὰς τοῦ ἀναγκαίου ἀντι - φάσεις ; τὸ μὲν γὰρ ἀναγκαῖον εἶναι δυνατὸν εἶναι · εἰ γὰρ μή , ἡ ἀπόφασις ἀκολουθήσει · ἀνάγκη γὰρ ἢ φάναι ἢ ἀποφάναι · ὥστε εἰ μὴ δυνατὸν εἶναι , ἀδύνατον εἶναι · ἀδύνατον ἄρα εἷναι τὸ ἀναγκαῖον εἶναι , ὅπερ ἄτοπον . ἀλλὰ μὴν τῷ γε δυνατὸν εἶναι τὸ οὐκ ἀδύνατον εἶναι ἀκολουθεῖ , τούτῳ δὲ τὸ μὴ ἀναγκαῖον εἶναι · ὥστε συμβαίνει τὸ ἀναγκαῖον εἶναι μὴ ἀναγκαῖον εἶναι , ὅπερ ἄτοπον . ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὸ ἀναγκαῖον εἶναι ἀκολουθεῖ τῷ δυνατὸν εἶναι , οὐδὲ τὸ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι · τῷ μὲν γὰρ ἄμφω ἐνδέχεται συμβαίνειν , τούτων δὲ ὁπότερον ἄν ἀλήθὲς ᾖ , οὐκέτι ἔσται ἐκεῖνα ἀληθῆ · ἅμα γὰρ δυνατὸν εἶναι καὶ μὴ εἶναι . εἰ δὲ ἀνάγκη εἶναι ἢ μὴ εἶναι , οὐκ ἔσται δυνατὸν ἄμφω . λείπεται τᾶι τοίνυν τὸ οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι ἀκολουθεῖν τῷ δυνατὸν εἶναι · τοῦτο γὰρ ἀληθὲς καὶ κατὰ τοῦ ἀναγκαῖον εἶναι · καὶ γὰρ αὕτη γίνεται ἀντίφασις τῇ | ἑπομένῃ τῷ οὐ δυνατὸν εἶναι · ἐκείνῳ γὰρ ἀκολουθεῖ τὸ ἀδύνατον εἶναι καὶ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι , οὗ ἀπόφασις τὸ οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι . ἀκολουθοῦσιν ἄρα καὶ αὗται αἱ ἀντιφάσεις κατὰ τὸν εἰρημένον τρόπον , καὶ οὐδὲν ἀδύνατον συμβαίνει τιθεμένων οὕτως . Ἐλέγχεται μὲν διὰ τούτων ἡ προειρημένη τῶν τοῦ ἀναγκαίου ἀποφάσεων ἔκθεσις καὶ παραδίδοται ἡ ἀκριβὴς αὐτῶν τάξις ἐν τῷ διαγράμματι τῶν μετὰ τρόπου προτάσεων , ὥστε μηδεμίαν ἐν αὐταῖς εἶναι μήτε διαφωνίαν μήτε ἀταξίαν , ἀλλὰ τὸ ὅλον διάγραμμα τεταγμένως ἔχειν . ζητεῖται δὲ πρῶτον τῇ ἁπλῇ τοῦ δυνατοῦ καταφάσει ποίαν τῶν τεττάρων τοῦ ἀναγκαίου προτάσεων , τῶν δύο τῶν ἁπλῶν καὶ τῶν δύο τῶν ἐκ μετα - θέσεως , ἕπεσθαι ῥητέον . καὶ δείκνυται ὅτι οὔτε , ὡς πρότερον ἐλέγομεν , τὴν ἁπλῆν ἀπόφασιν χρὴ ὡς ἑπομένην αὐτῇ ὑποτάττειν , τὴν οὐκ ἀναγ - καῖον εἶναι , οὔτε τῶν καταφάσεων οὐδετέραν , ἀλλὰ μόνην τὴν ἐκ μετα - θέσεως ἀπόφασιν , τὴν οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι , ἐπ’ εὐθείας κεισομένην τῇ ἑαυτῆς καταφάσει . καὶ ἐκ τούτων συνάγεται ὅτι τὴν ἁπλῆν ἀπόφασιν ὑπὸ τὴν ἐκ μεταθέσεως τοῦ δυνατοῦ κατάφασιν προσήκει τάττειν , ἐπ’ εὐθείας καὶ ταύτην ἐσομένην τῇ οἰκείᾳ καταφάσει , ἅτε τῶν ἄλλων τριῶν τοῦ ἀναγκαίου προτάσεων ἤδη τεταγμένων ἐν ταῖς προσηκούσαις αὐταῖς χώραις τοὐ διαγράμματος · τούτων γὰρ οὕτως ἐχόντων οὐκέτι τὰς ἀντι - καὶ τὴν προσήκουσαν ἑαυταῖς ἀπολήψονται τάξιν | αἱ τοῦ ἀναγκαίου ἀντιφάσεις , συμπαρατεινόμεναι μὲν ταῖς τοῦ ἀδυνάτου ἀντιφάσεσιν , ἐναντίως δὲ αὐταῖς , ὅπερ ἐλέγετο προσεχῶς , ἀποδιδόμεναι . ἀδύνατον μὲν οὖν , φησὶν ὁ Ἀριστοτέλης , οὕτω κεῖσθαι τὰς τοῦ ἀναγκαίου ἀντιφάσεις , ἴσον λέγων τῷ ‘ἀδύνατον οὕτω κειμένας ὑγιῆ ἔχειν τὴν πρὸς τὰς ἄλλας ἀκολουθίαν’ . ὅτι δὲ τὴν οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι οὐ καλῶς ὑπετάξαμεν κατ’ ἀρχὰς τῇ δυνατὸν εἶναι ὡς ἀκολουθοῦσαν αὐτῇ , δείκνυσι προλαβὼν ὥσπερ λημμάτιον ὅτι τῇ ἀναγκαῖον εἶναι ἀκολουθεῖν ἀνάγκη τὴν δυνατὸν εἶναι καὶ κατασκευάζει γε αὐτὸ τῇ εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγῇ χρώμενος τοῦτον τὸν τρόπον · εἰ γὰρ μὴ ἕπεται , φησί , τῇ ἀναγκαῖον εἶναι ἡ δυνατὸν εἶναι , ἡ ἀπόφασις αὐτῆς ἀκολουθήσει ἡ οὐ δυνατὸν εἶναι · ἐπὶ παντὸς γὰρ ἢ τὴν κατάφασιν ἀληθεύειν ἀνάγκη ἢ τὴν ἀπόφασιν . ἀλλ’ εἰ ἕποιτο τῇ ἀναγκαῖον εἶναι ἡ οὐ δυνατὸν εἶναι , ἐπειδὴ ταύτῃ τε καὶ τῇ ἰσοδυναμούσῃ αὐτῇ , τῇ οὐκ ἐνδεχόμενον εἶναι , ἀκολουθεῖν ἐλέγομεν τὴν ἀδύνατον εἶναι , συμβήσεται συναληθεύειν ἀλλήλαις τήν τε ἀναγκαῖον εἶναι καὶ τὴν ἀδύνατον εἶναι , ὅπερ ἐστὶ παντελῶς ἄλογον . ἕπεσθαι ἄρα χρὴ τῇ ἀναγκαῖον εἶναι τὴν δυνατὸν εἶναι . τούτου προληφθέντος δείκνυται ῥαδίως ὅτι οὐ καλῶς ἐλέγομεν τὴν οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι ἀκολουθεῖν τῇ δυνατὸν εἶναι · εἰ γὰρ τῇ ἀναγκαῖον εἶναι ἀκολουθεῖ ἡ δυνατὸν εἶναι , ὡς τὸ λημμάτιον ἔδειξε , τῇ δὲ δυνατὸν εἶναι λέγοιμεν ἕπεσθαι τὴν οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι , ὡς ἐξ ἀρχῆς διεγράφομεν , | ἕψεται ἄρα τῇ ἀναγκαῖον εἶναι ἡ ἀπόφασις αὐτῆς , ἡ οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι , ὅπερ ἀδύνατον . οὐκ ἄρα δεῖ τάττειν ὑπὸ τὸ δυνατὸν εἶναι τὴν ἀπλῆν τοῦ ἀναγκαίου ἀπόφασιν . ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τῶν καταφάσεων αὐτοῦ οὐδετέραν , ἢ τὴν ἀναγκαῖον εἶναι ἢ τὴν ἀναγκαῖον μὴ εἶναι · τούτων μὲν γὰρ ἑκατέρα φύσιν τινὰ ὡρισμένην δηλοῖ , ἡ μὲν ἀεὶ οὖσαν , ἡ ἁπλῇ , ἡ δὲ ἀεὶ μὴ οὖσαν , ἡ ἐκ μετα - θέσεως , τὸ δέ γε δυνατὸν εἶναι ἐπαμφοτερίζει καὶ εἰς τὸ μὴ εἶναί ποτε μεταπίπτει · ὃ γὰρ δυνατὸν εἶναι , δύναταί ποτε καὶ μὴ εἶναι . ὥστε οὐδὲ τούτων ὁποτεραοῦν συνᾴσεται τῇ δυνατὸν εἶναι . τῶν οὖν τριῶν τοῦ ἀναγ - καίου προτάσεων ἐληλεγμένων ὡς οὐ δυναμένων ἕπεσθαι τῇ δυνατὸν εἶναι καταλείπεται μόνη ἡ οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι · ὥστε ταύτην αὐτῇ ἕπεσθαι ῥητέον , καθάπερ τῇ οὐ δυνατὸν εἶναι ἀκολουθεῖν ἐλέγομεν τὴν ἀναγκαῖον μὴ εἶναι . καὶ φανερὸν ὅτι τὴν οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι μεταθήσομεν ἐπὶ τὴν χώραν , ἣν ἐν τῷ προτέρῳ διαγράμματι κατεῖχεν ἡ οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι , πάσας τὰς προτάσεις πάσαις ὁμολόγους ποιοῦντες . ἵνα δὲ μή τις ὑπολάβῃ ὅτι καθ’ ὃν τρόπον ἐδείκνυμεν τὴν οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι μὴ δυναμένην ἕπεσθαι τῇ δυνατὸν εἶναι προλαβόντες ὅτι τῇ ἀναγκαῖον εἶναι ἀκολουθεῖ ἡ δυνατὸν εἶναι , κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον δεικνύναι δυνατὸν μηδὲ τὴν οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι δυναμένην αὐ|τῇ ἀκολουθεῖν , προστίθησι τὸ τοῦτο γὰρ ἀληθὲς καὶ κατὰ τοῦ ἀναγκαῖον εἶναι · οὐ γὰρ ἔτι συμβήσεται ἄτοπον , εἰ τῷ μὲν ἀναγκαῖον εἶναι τὸ δυνατὸν εἶναι λέγομεν ἕπεσθαι , τῷ δὲ δυνατὸν εἶναι τὸ οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι · συμβήσεται μὲν γὰρ διὰ ταῦτα ἀκολουθεῖν τῷ ἀναγκαῖον εἶναι τὸ μὴ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι . τοῦτο δὲ οὐκέτι ἄτοπον , ἀλλὰ καὶ ἀληθές · ὃ γὰρ ἀναγκαίαν ἔχει τὴν ὕπαρξιν , τοῦτο οὐχ οἷόν τε καὶ ἀνυπαρξίαν ἀναγκαίαν ἔχειν . ἀλλὰ τούτων οὕτως εἰρημένων εἰκότως ἀπορεῖ διὰ τῶν ἐφεξῆς ὁ Ἀριστοτέλης πότερον ἕπεσθαι ῥητέον τῇ ἀναγκαῖον εἶναι τὴν δυνατὸν εἶναι ἢ μὴ ἕπεσθαι , διότι ἄμφω μὲν εἶναι ἀληθῆ ταῦτα ἀμήχανον , ἑκάτερον δὲ αὐτῶν ἔδοξε κρατύνειν , τὸ μὲν διὰ τῆς εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγῆς τὸ δὲ ἐπ’ εὐθείας , καί φησιν · Ἀπορήσειε δ’ ἄν τις εἰ τῷ ἀναγκαῖον εἶναι τὸ δυνατὸν εἶναι ἕπεται · εἴτε γὰρ μὴ ἕπεται , ἡ ἀντίφασις ἀκολουθήσει , τὸ μὴ δυνατὸν εἶναι , καὶ εἴ τις ταύτην μὴ φήσειεν εἶναι ἀντίφασιν , ἀνάγκη λέγειν τὸ δυνατὸν μὴ εἶναι · ἅπερ ἄμφω ψευδῆ κατὰ τοῦ ἀναγκαῖον εἶναι . ἀλλὰ μὴν πάλιν τὸ αὐτὸ εἶναι δοκεῖ δυνατὸν τέμνεσθαι καὶ μὴ τέμνεσθαι καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι , ὥστε ἔσται τὸ ἀναγκαῖον εἶναι ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι . τοῦτο δὲ ψεῦδος . φανερὸν δὴ ὅτι οὐ πᾶν τὸ δυνατὸν ἢ εἶναι ἢ βαδίζειν καὶ τὰ ἀντικείμενα δύναται , ἀλλ’ ἔστιν ἐφ’ ὧν οὐκ ἀληθές , πρῶτον μὲν ἐπὶ τῶν μὴ κατὰ λόγον δυνατῶν , οἷον τὸ πῦρ θερμαντικὸν καὶ ἔχει δύναμιν ἄλογον . | αἱ μὲν οὖν μετὰ λόγου δυνάμεις αἱ αὐταὶ πλειόνων καὶ τῶν ἐναντίων , αἱ δὲ ἄλογοι οὐ πᾶσαι , ἀλλ’ , ὥσπερ εἴρηται , τὸ πῦρ οὐ δυνατὸν θερ - μαίνειν καὶ μή , οὐδ’ ὅσα ἄλλα ἐνεργεῖ ἀεί . ἔνια μέντοι δύνα - τᾶι καὶ τῶν κατὰ τὰς ἀλόγους δυνάμεις ἅμα τὰ ἀντικείμενα δέξασθαι . ἀλλὰ τοῦτο μὲν τούτου χάριν εἴρηται , ὅτι οὐ πᾶσα δύναμις τῶν ἀντικειμένων , οὐδὲ ὅσαι λέγονται κατὰ τὸ αὐτὸ εἶδος . ἔνιαι δὲδυνάμεις ὁμώνυμοί εἰσι · τὸγὰρ δυνατὸν οὐχ ἁπλῶς λέγεται , ἀλλὰ τὸ μὲν ὅτι ἀληθὲς ὡς ἐνεργείᾳ ὄν , οἷον δυνατὸν βαδίζειν ὅτι βαδίζει , καὶ ὅλως δυνατὸν εἶναι ὅτι ἤδη ἔστι κατ’ ἐνέργειαν ὃ λέγεται εἶναι δυνατόν , τὸ δὲ ὅτι ἐνεργήσειεν ἄν , οἷον δυνατὸν εἶναι βαδίζειν , ὅτι βαδίσειεν ἄν . καὶ αὕτη μὲν ἐπὶ τοῖς κινητοῖς ἐστι μόνοις δύναμις , ἐκείνη δὲκαὶἐπὶτοῖς ἀκινήτοις . ἄμφω δὲ ἀληθὲς εἰπεῖν τὸ δυνατὸν εἶναι βαδίζειν ἢ εἶναι , καὶτὸ βαδίζον ἤδη καὶ τὸ ἐνεργοῦν καὶ τὸ βαδιστικόν . τὸ μὲν οὕτω δυνατὸν οὐκ ἀληθὲς κατὰ τοῦ ἀναγκαίου ἁπλῶς εἰπεῖν , θάτερον δὲ ἀληθές . ὥστε ἐπεὶ τῷ ἐν μέρειτὸ καθόλου ἕπεται , τῷ ἐξ ἀνάγκης ὄντι ἕψεται τὸ δύνασθαι εἶναι , οὐ μέντοι πᾶν . Κατασκευάζων γὰρ ὅτι τῶν τεττάρων τοῦ ἀναγκαίου προτάσεων μόνην τὴν οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι δυνατὸν ἀκολουθεῖν τῇ δυνατὸν εἶναι , τῶν δὲ ἄλλων οὐδεμίαν , πρῶτον μὲν ἐδείκνυ τὴν οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι μὴ δυναμένην αὐτῇ ἀκολουθεῖν , προλαμβάνων ὅτι ἕπεται τῷ ἀναγκαῖον εἶναι τὸ δυνατὸν εἶναι , διὰ τῆς εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγῆς τοῦτο πιστούμενος , ἧς καὶ νῦν I ἡμᾶς ἀναμιμνήσκειν πειρᾶται μετὰ πλείονος τιθεὶς αὐτὴν ἐπεξεργασίας τῷ ἐκ περιουσίας προστιθέναι ὅτι κἂν οἴηταί τις μὴ εἶναι τῆς δυνατὸν εἶναι ἀπόφασιν τὴν οὐ ὸυνατὸν εἶναι , ἀλλὰ τὴν δύνατον μὴ εἶναι , οὐδὲν αὐτῷ ἔσται διὰ τοῦτο πλέον · ἀναγκασθήσεται γὰρ ὁμολογεῖν ὅτι ὅ φαμεν ἀναγκαῖον εἶναι , τοῦτο ἔσται ποτὲ δυνατὸν μὴ εἶναι , ὅπερ ἐναργῶς ἄλογον . εἶτα ἐφεξῆς μεταβαίνων ἐπὶ τὸν ἔλεγχον τῶν τοῦ ἀναγκαίου καταφάσεων , ὡς οὐδὲ τούτων ὁποτερασοῦν δυναμένης αὐτῇ συνᾴδειν , αὐτὸ τοὐναντίον ἔλεγε τοῖς προσεχῶς εἰρημένοις , ὅπερ καὶ αὐτὸ ἀναλαμβάνει διὰ τούτων , ὅτι τὸ μὲν ἀναγκαῖον εἶναι ἀδύνατόν ποτε μὴ εἶναι , ὥσπερ τὸ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι ἀδύνατόν ποτε εἶναι , τὸ μέντοι δυνατὸν εἶναι τῶν ποτὲ μὲν ὄντων ἐστὶ ποτὲ δὲ μὴ ὄντων , ὥστε διὰ ταῦτα μηκέτι πάλιν ἀκολουθεῖν τῷ ἀναγ - καῖον εἶναι τὸ δυνατὸν εἶναι . λύων οὖν τὴν ἀπορίαν τὴν ὁμωνυμίαν αἰτιᾶται τοῦ δυνατοῦ τῆς δοκούσης τῶν λόγων ἐναντιότητος , καθ’ ἣν ἕπε - σθαι συμβαίνει τῷ ἀναγκαίῳ τὸ δυνατὸν καὶ πάλιν μὴ ἕπεσθαι κατ’ ἄλλην αὐτοῦ καὶ ἄλλην ἔννοιαν · τοῦ γὰρ δυνατοῦ τὸ μὲν εἶναί φησιν ἤδη ὂν κατ’ ἐνέργειαν , ὡς ὅταν τὸν βαδίζοντα λέγωμεν δύνασθαι βαδίζειν καὶ τὸν ἥλιον δύνασθαι φωτίζειν ἢ κινεῖσθαι , τὸ δὲ κατὰ δύναμιν καὶ ἐπιτηδειότητα μόνον , ὡς ὅταν λέγωμεν τὸν καθήμενον δύνασθαι βαδίζειν καὶ τὸν βαδίζοντα δύνασθαι μὴ βαδίζειν . ἀλλὰ τοῦ μὲν κατ’ ἐνέργειαν τὸ μὲν εἶναι συμφυὲς τῷ πράγματι τῷ δύνασθαι αὐτὸ λεγομένῳ καὶ εἰδοποιὸν αὐτοῦ , τὸ δὲ | ἐπίκτητον καὶ οὐκ ἀεὶ παρὸν τῷ ὑποκειμένῳ . καὶ τοῦ μὲν συμφυοῦς καὶ εἰδοποιοῦ , ὡς εἴρηται , τῶν ὑποκειμένων τὸ μὲν εἶναι ἀίδιον καὶ ἐν ἀιδίοις πράγμασιν ὑφιστάμενον , ὡς τὸ κινεῖσθαι κύκλῳ τὸν οὐρανὸν ἢ τὴν γῆν ἐν τῷ μέσῳ τετάχθαι τοῦ παντὸς ἢ τὸ εἶναι τὸν θεὸν ἀγαθόν , τὸ δὲ οὐκ ἀίδιον μὲν οὐδ’ ἐπὶ ἀιδίων θεωρούμενον ὑποκειμενων , ἕως μέντοι ἄν ὦσι τὰ ὑποκείμενα , συνυπάρχον αὐτοῖς , ὡς ὅταν λέγωμεν τόδε τὸ πῦρ δύνασθαι θερμαίνειν καὶ τήνδε τὴν χιόνα ψύχειν , τοὐ λοιποῦ δηλαδὴ σημαινομένου τοῦ κατ’ ἐνέργειαν τοῦ μὴ συμφυοῦς τοῖς ὑποκειμένοις θεωρουμένου ἐπὶ τῶν ἐκ δυνάμεως εἰς τὴν ἐνέργειν μεταβεβληκότων , ὡς ἐλέγομεν ἐπὶ τοῦ τὸν καθήμενον δύνασθαι βαδίζειν . τοῦ δ’ αὖ ἐπὶ ἀιδίων πραγμάτων λεγομένου τὸ μὲν θεωρεῖσθαί φησιν ἐν ταῖς παντάπασιν ἐξῃρημέναις τῆς ὕλης οὐσίαις , ὡς τὴν ἀγαθότητα τῶν θεῶν καὶ τὴν νόησιν , τὸ δὲ ἐκείνου προσεχῶς ἐξηρτημένον καὶ ὑφεστηκὸς ἐν σώμασι μὲν ἀλλὰ ἁπλοῖς καὶ μηδὲν ἔχουσιν ἐναντίον καὶ κατὰ μόνην τὴν κύκλῳ κίνησιν ἀεὶ κινουμένοις πάσης τε θνητῆς δυσχερείας ἐξῃρημένοις . πάλιν δὲ τοῦ κατὰ δύναμιν τὸ μὲν εἶναί φησιν οἷόν τε μεταβάλλειν εἰς τὴν ἐνέργειαν , ὡς ὅταν λέγωμεν τὸν παῖδα δύνασθαι στρατηγεῖν , ἄν μή τι αὐτῷ τῶν ἔξωθεν ἐμποδὼν γένηται , τὸ δὲ εἰς ἐνέργειαν μὲν οὐδέποτε ἀχθησόμενον κατ’ αὐτὸ δὲ μόνον τὸ δυνάμει τὸ εἶναι ἔχον , ὡς ἐπὶ τῆς εἰς ἄπειρον τομῆς τῶν μεγεθῶν καὶ πάντων ἀπλῶς τῶν συνεχῶν καὶ τῆς ἐπὶ τὸ πλέον προόδου τῶν ἀριθμῶν . Τοσαυταχῶς τοίνυν λεγομένου τοῦ δυνατοῦ τὰ μὲν τῶν σημαι|νομένων αὐτοῦ ἕπεσθαί φησι τῷ ἀναγκαίῳ , τὰ δὲ μὴ ἕπεσθαι · τοῦ γὰρ ἐπὶ τῶν κατ’ ἐνέργειαν ὄντων κατηγορουμένου δυνατοῦ τὰ μὲν ἐπὶ τῶν συμφυῶς ὑπαρχόντων τοῖς ὑποκειμένοις , εἴτε ἀιδίοις οὖσιν εἴτε καὶ φθαρτοῖς , λεγόμενα ταῦτα καὶ ἐπὶ τῶν ἐξ ἀνάγκης ὄντων ἀληθεύειν , διότι καὶ αὐτά ἐστιν ἐξ ἀνάγκης ἅτε οὐκ ἐπαμφοτερίζοντα κατὰ τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι οὐ γὰρ οἷόν τε τὸ πῦρ μὴ εἶναι θερμὸν οὐδὲ μὴ κινεῖσθαι κύκλῳ τὸν οὐρανόν ) , τὸ δέ γε ἀπὸ τῆς δυνάμεως εἰς τὴν ἐνέργειαν μεταβεβληκός , ὥσπερ ἐπὶ τοὐ βαδίζειν ἐλέγομεν , καὶ τὸ κατ’ ἐπιτηδειότητα θεωρούμενον , ἢ πεφυκυῖαν εἰς τὴν ἐνέργειαν μεταβάλλειν ἢ μηδὲ πεφυκυῖαν ἀλλ’ ἐν αὐτῷ μόνον τῷ ἀεὶ δύνασθαι τὸ εἶναι ἔχουσαν , οὐκέτι τῷ ἀναγκαίῳ ἐφαρμόζειν , ὥστε καὶ ἕπεσθαι καὶ μὴ ἕπεσθαι τῷ ἀναγκαίῳ τὸ δυνατὸν κατασκευάζοντες ὀρθῶς ἐλέγομεν κατ’ ἄλλην , ὡς προείρηται περὶ αὐτοῦ , καὶ ἄλλην ἔννοιαν · καὶ γὰρ εἰ μὴ διωρισμένως ἐλέγομεν τὸ τοιόνδε δυνατὸν ἕπεσθαι τῷ ἀναγκαίῳ , οἷον τὸ μονοειδὲς κατὰ τὴν ἐνέργειαν , ἀλλὰ ἀπλῶς τὸ δυνατόν , οὐδὲν ἐλέγομεν ἄτοπον · ὥσπερ γὰρ τὸν χερσαῖον κύνα καὶ ἁπλῶς λέγομεν κύνα καὶ τὸν Τελαμῶνος Αἴαντα καὶ ἁπλῶς Αἴαντα , οὕτω καὶ τὸ τοιόνδε δυνατὸν καὶ ἁπλῶς δυνατὸν προσαγορεύομεν , ἐπεὶ καὶ ἀνάγκη τὰς ὁμωνύμους φωνὰς ἕπεσθαι ἑκάστῳ τῶν ὑπ’ αὐτῶν σημαινομένων , ὥσπερ τὰ γένη τοῖς εἴδεσιν . Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὕστερον παραδίδωσιν ἡμῖν ὁ Ἀριστοτέλης , τὴν τελεωτάτην λύσιν τῆς ἀπορίας ἀποδιδούς . πρότερον δὲ διαπαντῶν πρὸς τὸν λέγοντα λόγον μὴ ἕπεσθαι τῷ ἀναγκαίῳ τὸ δυνατόν , | διότι τὸ αὐτὸ δοκεῖ δύνασθαι εἶναι καὶ μὴ εἶναι , φανερὸν εἶναί φησιν ὅτι οὐ πᾶν τὸ δυνατὸν εἶναι βαδίζειν καὶ τὰ ἀντικείμενα δύναται , τοῦτ’ ἔστι μὴ εἶναι καὶ μὴ βαδίζειν , οὐκ ἐπ’ αὐτῶν τούτων τῶν ἐν παραδειγματος τάξει παρειλημμένων ἀμφοτέρων ἀξιῶν νοεῖσθαι τὸ λεγόμενον αὐτὸ γὰρ τοὐναντίον τῷ ὄντι φανερόν , ὅτι τοῦ βαδίζειν ἡ δύναμις οὐ τούτου μόνον ἐστὶν ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀντικειμένου ) , ἀλλ’ ἐνδείξασθαι ἡμῖν βουλόμενος ὅτι ἐπὶ τινῶν δυνατῶν εἶναι λεγομένων μονοειδής ἐστιν ἡ δύναμις καὶ οὐκ ἐπαμφοτερίζουσα , ἐφ’ ὧν οὐκέτι εὐοδεῖ ὁ λέγων μὴ ἕπεσθαι τῷ ἀναγκαῖον εἶναι τὸ δυνατὸν εἶναι . καὶ ποῖά ἐστι τὰ οὕτως ἔχοντα προστίθησιν , ὅτι τινὰ τῶν μὴ ἐχόντων λογικὴν οὐσίαν , οἷον τὰ ἄψυχα κατὰ τὰς ποιητικὰς ἑαυτῶν ἐνεργοῦντα δυνάμεις · τὸ γοῦν πῦρ θερμαῖνον οὐ δύναται καὶ μὴ θερμαίνειν καὶ ἡ βῶλος ἐπὶ τὰ κάτω φερομένη οὐ δύναται καὶ μὴ φέρεσθαι , εἰ μή τι αὐτὴν βίᾳ κωλύοι τῶν ἔξωθεν · ὅτι γὰρ οὐκ ἐπὶ πάντα τὰ ἄμοιρα λογικῆς δυνάμεως ἐκτείνεσθαι βούλεται τὸ λεγόμενον , ὥστε καὶ ἐπὶ τῶν ἀλόγων ζῴων ἐφαρμόζειν , δηλοῖ ἐφεξῆς ἐπιφέρων ἔνια μέντοι δύναται καὶ τῶν κατὰ τὰς ἀλόγους δυνάμεις ἅμα τὰ ἀντικείμενα δέξασθαι · τῶν τε γὰρ ἀψύχων αἱ παθητικαὶ δυνάμεις ἐναργῶς ἐπαμφοτερίζουσιν , οἷον τὸ ἱμάτιον διατμηθῆναί τε καὶ μὴ διατμηθῆναι ὁμοίως δυνατόν , καὶ τῶν ἀλόγων ζῴων αἰ ποιητικαὶ οὐκ εἰσὶ μονήρεις καὶ κατηναγκασμέναι , ὥσπερ ἐπὶ τοῦ πυρὸς καὶ τῆς χιόνος ἐλέ - γομεν · βαδίσαι γάρ , φέρε εἰπεῖν , δυνάμενος ὁ κύων δύναται | καὶ μὴ βαδίσαι ταῖς προσπιπτούσαις αὐτῷ φαντασίαις ἑπόμενος . ἐπεὶ δὲ ὁ λόγος ὁ κατατασκευάζων μὴ ἕπεσθαι τῷ ἀναγκαίῳ τὸ δυνατὸν ὡρμᾶτο ἀπὸ τῶν ὑπαρχουσῶν τοῖς ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ δυνάμεων , ὡς τοῦ μὲν ἀναγκαίου μὴ πεφυκότος ἐπαμφοτερίζειν τούτων δὲ οὐ μόνον εἶναι ἀλλὰ καὶ μὴ εἶναι δυναμένων , διὰ τοῦτο τὴν ἀρχὴν τῆς ἀπαντήσεως ἀπ’ αὐτῶν τούτων ποιούμενός φησι πρῶτον μὲν ἐπὶ τῶν μὴ κατὰ λόγον δυνατῶν · κυριώτατα μὲν γὰρ ἡ δύναμις ἡ τοῖς ἀιδίοις ὑπάρχουσα διαπέφευγε τὸ ἐπαμφοτερίζειν καὶ συνᾴδει τῷ ἀναγκαίῳ , περὶ ἧς ἐφεξῆς διαλέξεται μετὰ τῆς προσηκούσης ἀκριβείας τὴν ἀπορίαν ἐπιλυόμενος , εἰσὶ μέντοι καὶ τῶν ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ δυνάμεις τινὲς οὐκ ἐπαμφοτερίζουσαι σωζομένων τῶν ὑποκειμένων , ἀλλὰ σὺν αὐτοῖς ὑπάρχουσαί τε καὶ μὴ ὑπάρχουσαι · ὥστε καὶ ἐκ μόνων τούτων ἐλέγχεσθαι τὸν ἀποφαινόμενον ὡς ἅπαν τὸ δυνατὸν εἶναι δυνατόν ἐστι καὶ μὴ εἶναι , τῶν , ὥς φησιν , ἀεὶ ἐνεργούντων , τὸ ἀεὶ οὐ πρὸς τὴν ἀπειρίαν τὴν χρονικὴν νῦν λέγων , ἀλλ’ ἕωί ἄν ᾖ τὸ ὑποκείμενον . ὅτι μὲν οὖν οὐδὲ ἐπὶ μόνων τῶν ἀλόγων δυνάμεων , αἳ ὁμοειδεῖς λέγονται εἶναι ἀλλήλαις κατ’ αὐτὸ τὸ ἄλογοι εἶναι , ἀληθὴς ὁ λόγος ὁ λέγων ἅπαν τὸ δυνατὸν εἶναι δύνασθαι καὶ μὴ εἶναι , φανερὸν ἐκ τῶν εἰρημένων . ἐπεὶ δὲ τὰς μετὰ λόγου δυνάμεις ἁπάσας τῶν ἐναντίων εἶναί φησιν , ἐπὶ μὲν ἀνθρώπων τὸ λεγόμενον φανερόν , εἴτε τεχνικὸν λαμ - βάνοις τὸν λόγον εἴτε καὶ προαιρετικόν · ὁ γὰρ ὑγιάσαι δυνάμενος δύναται καὶ μὴ ὑγιάσαι . καὶ ἔτι φανερώτερον ἐπὶ τῶν κατὰ προαί|ρεσιν γινομένων , ἐφ’ ὧν καὶ αἱ βουλαὶ χώραν ἔχουσιν · ὁ γοῦν λούσασθαι ἢ βαδίσαι δυνάμενος καὶ μὴ λούσασθαι δύναται καὶ μὴ βαδίσαι · κύριοι γάρ ἐσμεν , ὡς διὰ πλειόνων κατεσκεύασται πρότερον , τῆς ἑαυτῶν προαιρέσεως καὶ ἐφ’ ἡμῖν ἐστι τὸ πράττειν ἕκαστον τῶν κατὰ προαίρεσιν γινομένων καὶ τὸ μὴ πράττειν . ἐπὶ δὲ τῶν θεῶν τί ἐροῦμεν ; ὥσπερ ἀπορεῖ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος · ἢ γὰρ οὐκ εἶναι μετὰ λόγου τὰς δυνάμεις αὐτῶν φήσομεν , εἴπερ εἰσὶν ὡρισμέναι καὶ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχουσαι πάσης ἐξῃρημέναι μεταβολῆς , ἢ εἴπερ εἰσὶ μετὰ λόγου , καὶ αὐτὰς εἶναι τῶν ἀντικειμένων ὁμολογήσομεν . λύει οὖν ὀρθῶς ἐκεῖνο τὴν ἀπορίαν , λόγον ἐνταῦθα παρειλῆφθαι λέγων τὸν διανοητικὸν καὶ ἀπὸ τοῦ ἀτελοῦς ἐπὶ τὸ τέλειον προϊόντα καὶ ἀπὸ τῶν προτάσεων ἐπὶ τὰ συμπεράσματα , οἷός ἐστιν ὁ ἡμέτερος , ἀλλ’ οὐ τὸν νοερὸν καὶ κατὰ μίαν ἁπλῆν ἐνέργειαν καὶ ἀεὶ ἑστῶσαν ἅπαντα ὁρῶντα τὰ ὄντα , οἷον εἶναι αὐτὸς ἀποφαίνεται τὸν τῶν θεῶν νοῦν , ἐνέργειαν . μήποτε δὲ οὐδὲ προσήκει φέρειν ἐπ’ ἐκείνων τὸ τοῦ λόγου τούτου ὄνομα · νοῦς γὰρ αὐτοὺς ὁ Ἀριστοτέλης ἀξιοῖ προσαγορεύειν , καί που καὶ τοῦ νοῦ σεμνοτέραν ἔχειν ἐνδείκνυται φύσιν . Ἀλλὰ ταῦτα μὲν κατὰ τὴν πρώτην , ὅπερ εἴρηται πλεονάκις , ἀπάντησιν πρὸς τοὺς ἀξιοῦντας μὴ ἕπεσθαι τῷ ἀναγκαίῳ τὸ ἐνδεχόμενον , οἷον λέγοντος τοῦ φιλοσόφου ὡς οὐδ’ ἐπὶ τῶν συγγενεστάτων πρὸς ἀλλήλας δυνάμεων καὶ καθ’ ἕνα λόγον , ὃν ἐκάλεσεν εἶδος , θεωρουμένων , φημὶ δὲ τῶν ἀλόγων , ὀρθῶς ἔχει τὸ λέγειν ὅτι ἅπαν | τὸ δυνατὸν εἶναι δυνατόν ἐστι καὶ μὴ εἶναι . τούτοις δ’ ἐφεξῆς ἐπάγει τὴν ἀκριβεστάτην διάρθρωσιν τοῦ θεωρήματος , ἐπιδεικνὺς ὅπως ἄμφω ἀληθῶς ἐλέγετο καὶ τὸ ἕπεσθαι τῷ ἀναγκαίῳ τὸ δυνατὸν καὶ τὸ μὴ ἕπεσθαι κατ’ ἄλλο καὶ ἄλλο τῶν ὑπ’ αὐτοῦ σημαινομένων , καί φησιν ἔνιαι δὲ δυνάμεις ὁμώνυμοί εἰσιν , ὡς ἂν εἰ ἔλεγε ‘μάλιστα μὲν οὐδ’ ἄν ὁμοειδεῖς συγχωρήσωμεν ἀλλήλαις εἶναι πάσας τὰς ἀλόγους δυνάμεις , ἡ εἰρημένη ἀπορία δύναται προχωρεῖν · εἰδέναι μέντοι χρὴ ὡς πολλοῦ δέουσι τοῦ ὑφ’ ἕν τι ἀνάγεσθαι γένος αἱ ἐν ἅπασι τοῖς οὖσι δυνάμεις · κατὰ μόνον γὰρ τὸ ὄνομα κοινωνοῦσαι κατὰ τὴν φύσιν πλεῖστον ὅσον διεστήκασιν’ . εἶτα καὶ ποιεῖται αὐτῶν τὴν διαίρεσιν , ἣν ἡμεῖς φθάσαντες παραδεδώκαμεν , καὶ ἐπιδείκνυσι ποῖον μὲν τῶν σημαινομένων τοὐ δυνατοῦ κατηγορεῖται τοῦ ἀναγκαίου ποῖον δὲ οὔ . Τούτων οὖν φανερῶν ὄντων ἐκ τῶν πρότερον ἡμῖν εἰρημένων , ἑξῆς ἕκαστα τῶν ἐπιστάσεως ἐν τῇ ῥήσει δεομένων βασανίζοντες πρῶτον μὲν ἐν τῷ καὶ αὕτη μὲν ἐπὶ τοῖς κινητοῖς ἐστι μόνοις ἡ δύναμις , ἐκείνη δὲ καὶ ἐπὶ τοῖς ἀκινήτοις κινητὰ μὲν εἰρῆσθαί φαμεν τὰ πεφυκότα μὲν κινεῖσθαι μὴ μέντοι ἤδη κινούμενα ( τοιαῦτα δὲ μόνα τὰ ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ ) , δύναμιν δὲ εἰλῆφθαί φαμεν οὐ τὴν κατ’ ἐπιτηδειότητα μόνην ἀλλὰ καὶ τὴν πεφυκυῖαν χωρίζεσθαι τῆς ἐνεργείας , ἵνα καὶ ἐν μόνοις θεωρῆται τοῖς ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ . διὸ πρὸς ταύτην ἀντιτιθεὶς ὁ φιλόσοφος τὴν κατὰ τὴν ἐνέργειαν λεγομένην δύναμιν ἐπήγαγεν ἐκείνη δὲ καὶ ἐπὶ τοῖς ἀκινήτοις , διὰ τοῦ συνδέσμου ἐνδεικνύμενος | ὅτι τυχὸν μὲν καὶ ἐν τούτοις θεωρεῖταί ποτε ἡ τοιαύτη δύναμις , ὅταν ἀπολάβωσι τὴν ἑαυτῶν τελειότητα , πρὸς ἣν ἐπειγομένην εἶχον τὴν κατ’ ἐπιτηδειότητα δύναμιν , πρὸ τούτων μέντοι ἐν τοῖς ἀεὶ κινουμένοις , ὅπερ ἐστὶ τοῖς οὐρανίοις , καὶ πρὸ ἐκείνων ἐν τοῖς ἀκινήτοις , τοῦτ’ ἔστιν ἐν τοῖς νοητοῖς καὶ θείοις αἰτίοις , τῆς κατ’ ἐπιτηδειότητα δυνάμεως ἐπὶ μὲν τῶν νοητῶν οὐδεμίαν χώραν ἔχειν δυναμένης , ἐπὶ δὲ τῶν οὐρανίων οὔσης μέν , ὡς δηλοῖ αὐτῶν ἡ κατὰ τόπον μετάβασις , ἀεὶ ἀνεφθέγξατο περὶ αὐτῶν ἐν τοῖς Μετεώροις , ‘ἀεὶ ἐν τέλει ἐστὶν αὐτῶν ἡ κίνησις’ . Ἐπὶ δὲ τούτῳ τὸ ἄμφω δὲ ἀληθὲς εἰπεῖν τὸ δυνατὸν εἶναι βαδίζειν ἢ εἶναι διχῶς γράφεσθαί φαμεν · ἢ γὰρ οὕτως ὡς ἐξεθέμεθα , ἢ ἀντὶ τοῦ δυνατὸν τὸ μὴ ἀδύνατον . εἰ μὲν οὖν γράφοιτο τὸ δυνατόν , αὐτόθεν ἔσται ὁ λόγος περὶ τοῦ ἐξ ἀρχῆς προκειμένου , ὅτι τὸ τοῦ δυνατοῦ ὄνομα καθ’ ἑκατέρας τῶν δυνάμεων κατηγορεῖται , τῆς τε κατ’ ἐνέργειαν καὶ τῆς κατ’ ἐπιτηδειότητα . διὸ ὡς μὲν κατηγορούμενον τῆς κατ’ ἐνέργειαν ἕποιτο ἄν τῷ ἀναγκαίῳ , ὡς δὲ καὶ ἐπὶ τῆς κατ’ ἐπιτηδειότητα λεγομένης καὶ διὰ τοῦτο ἐπαμφοτεριζούσης κατηγορούμενον οὐκέτι ἄν αὐτῷ ἕποιτο · καὶ τούτῳ ἀκόλουθόν ἐστι τὸ ἑξῆς ἐπιφερόμενον τὸ ὥστε ἐπεὶ τῷ ἐν μέρει τὸ καθόλου ἕπεται , καὶ τῷ ἐξ ἀνάγκης ὄντι ἕπεται τὸ δύνασθαι εἶναι , οὐ μέντοι πᾶν . εἰ δὲ ἀντὶ τοῦ δυνατὸν γράφοιτο τὸ μὴ ἀδύνατον , εἴη ἄν ὥσπερ ἀπολογίαν ταύτην τιθεὶς ὑπὲρ τοῦ τὴν μὲν οὐκ ἀδύνα|τον εἶναι τεταγμένην ἐᾶσαι ὑπὸ τὸ δυνατὸν εἶναι κατὰ τὸ ἐξ ἀρχῆς διάγραμμα , τὴν δὲ οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι μετατάξαι καὶ ἀντ’ αὐτῆς θεῖναι τὴν οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι · λέγοι γὰρ ἂν ὅτι τὸ μὲν οὐκ ἀδύνατον εἶναι ἀμφοτέροις συμφωνεῖ τοῖς τοῦ δυνατοῦ σημαινομένοις , καθάπερ καὶ τὸ οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι διὸ ἄμφω ταῦτα ὑπετάξαμεν τῷ δυνατὸν εἶναι κατὰ τὸ δεύτερον διάγραμμα ) , τὸ μέντοι οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι τῷ μὲν κατ’ ἐπιτηδειότητα δυνατῷ συνᾷδον τοῦ δὲ κατ’ ἐνέργειαν καὶ συμφυοῦς τοῖς ὑποκειμένοις ἀπᾷδον εἰκότως ἐχωρίσαμεν τῆς πρὸς τὸ ἀπλῶς δυνατὸν ἀκολουθίας . ἀλλὰ μήποτε τοῦ μὲν συμφωνεῖν πρὸς τὰς τοὐ δυνατοῦ προτάσεις τὰς τοῦ ἀδυνάτου καὶ ἀναγκαίου φαινόμεθα διὰ τούτων πεφροντικότες , μένει μέντοι ἔτι ἡ ἐξ ἀρχῆς ἀπορία κειμένων ἐν τῷ διαγράμματι τῶν τοῦ ἐνδεχομένου προτάσεων · πάλιν γὰρ ἀντὶ τοῦ δυνατοῦ τὸ ἐνδεχόμενον λαβόντες ἐρωτήσομεν πότερον ἕπεται τῷ ἀναγκαῖον εἶναι τὸ ἐνδεχόμενον εἶναι ἢ οὔ · εἰ μὲν γὰρ ἕποιτο , ἐπειδὴ τὸ ἐνδεχόμενον μεταξὺ κείμενον τοῦ τε ἀναγκαίου καὶ τοῦ ἀδυνάτου δύνα · ταί ποτε καὶ μὴ εἶναι , ἔσται τὸ ἀναγκαῖον εἶναι ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι · εἰ δὲ μὴ ἕποιτο , μείζονι ἀτόπῳ περιτευξόμεθα ὁμολογεῖν ἀναγκαζόμενοι ὅτι ἔσται τὸ ἀναγκαῖον εἶναι οὐκ ἐνδεχόμενον εἶναι . Πρὸς ταῦτα οὖν ῥητέον ὅτι πρῶτον μὲν φαίνεται ὁ Ἀριστοτέλης ὀνόματι μόνον διακρίνων τοὐ δυνατοῦ τὸ ἐνδεχόμενον · τὴν γοῦν ἐν τούτοις παραδεδομένην τοῦ δυνατοῦ διαίρεσιν σαφῶς εὑρίσκομεν κατ’ ἀρχὰς τῶν | Ἀναλυτικῶν ἐν τῷ περὶ τῶν ἀντιστροφῶν λόγῳ καὶ ἐπὶ τοῦ ἐνδεχομένου λεγομένην , ἐν οἷς φησιν “ ἐπὶ δὲ τοῦ ἐνδεχομένου , ἐπειδὴ πολλαχῶς λέγεται τὸ ἐνδέχεσθαι · καὶ γὰρ τὸ ἀναγκαῖον καὶ τὸ μὴ ἀναγκαῖον καὶ τὸ δυνατὸν ἐνδέχεσθαι λέγομεν’’ , τὸ δυνατὸν ἐν ἐκείνοις κατὰ μόνον τὸ ἐπαμφοτερίζειν καὶ μήπω ἐκβεβηκέναι τιθέμενος , ὥσπερ ἐν τούτοις τὸ ἐνδεχόμενον ἔχειν ἀξιοῦμεν . εἰ δὲ καὶ ἀποδιδοὺς τοῦ ἐνδεχομένου τὸν ὁρισμὸν ἀποφαίνοιτο αὐτὸ μήτε ἀναγκαῖον εἶναι μήτε ἀδύνατον , οὐ τοῦ ἁπλῶς ἐνδεχομένου φήσομεν εἶναι τὸν λόγον , ἀλλὰ τοῦ κυρίως λεγομένου καὶ μεταξὺ τοῦ ἀεὶ ὄντος καὶ τοῦ ἀεὶ μὴ ὄντος κειμένου , τοῦτον δὲ ὁμοίως καὶ τῷ δυνατῷ τῷ κυρίως ἐφαρμόττειν . ἔπειτα εἰ μόνον λαμβάνοιμεν τὸ κυρίως ἐνδεχόμενον , αὐτὸ μὲν δηλονότι οὐχ ἕψεται τῷ ἀναγκαίῳ , ἀκολουθήσει δὲ αὐτῷ τὸ οὐκ ἐνδεχόμενον εἶναι , οὐχ ὡς αὐτὴν τὴν ὑπόστασιν τοῦ πράγματος ἄρδην ἀναιροῦν , ἀλλὰ μόνον τὸν ἐνδεχόμενον τῆς ὑποστάσεως τρόπον , καθάπερ καὶ τὸ ἐνδεχόμενον λέγομεν οὐκ ἀναγκαῖον . καὶ κτὰ ταύτην μέντοι τοῦ ἐνδεχομένου τὴν ἔννοιαν ὀρθῶς ὁ Ἀριστοτέλης ἀκολουθεῖν ἔφη τῷ ἐνδεχόμενον εἶναι τὸ οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι · διότι γὰρ τὸ ἐνδεχόμενον κατὰ πᾶσαν τὴν περὶ αὐτοῦ ἔννοιαν τοῦ ἀδυνάτου διέστηκε , τὸ δὲ ἀδύνατον εἶναι ταὐτὸν σημαίνει τῷ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι , συμβήσεται τὸ ἐνδεχόμενον εἶναι διαφωνεῖν μὲν πρὸς τὸ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι , συνᾴδειν δὲ τῷ οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι . οὕτω δὲ καὶ τὸ ἀναγκαῖον εἶναι ἀκολουθότερον ἕπεσθαι φήσομεν τῷ οὐκ ἐνδεχόμενον | μὴ εἶναι . · ἀλλ’ εἰ ὑποθοίμεθα τό τε δυνατὸν καὶ τὸ ἐνδεχόμενον μόνον σημαίνειν τὸ κυρίως τοῖς ὀνόμασι τούτοις καλούμενον , ὅπερ αὐτὸς ἐν τοῖς Ἀναλυτικοῖς ὡρίσατο εἰπὼν “ ἐνδεχόμενον δὲ λέγω , οὗ μὴ ὄντος ἀναγκαίου , τεθέντος δὲ ὑπάρχειν , οὐδὲν ἀδύνατον συμβαίνει’’ , ποίας φήσομεν αὐτοῖς ἀκολουθεῖν τοῦ ἀδυνάτου καὶ τοῦ ἀναγκαίου προτάσεις ; φημὶ δὴ ὅτι ὅσον μὲν ἐπὶ τῇ πρὸς τὸ δυνατὸν εἶναι καὶ ἐνδεχόμενον εἶναι ἀκολουθίᾳ ὀρθῶς ἔχειν δόξει τὸ ἐξ ἀρχῆς τῶν προτάσεων διάγραμμα · τὸ γὰρ κυρίως δυνατὸν καὶ ἐνδεχόμενον οὔτε ἀδύνατον εἷναί ἐστιν οὔτε ἀναγκαῖον εἶναι . ἀλλ’ εἰ δέοι φροντίζειν τοῦ πάσας τὰς συντεταγμένας προτάσεις συνᾴδειν ἀλλήλαις , οὐκέτι δυνατὸν ὑποτάττειν τῇ οὐκ ἀδύνατον εἶναι τὴν οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι , διότι τὸ μὲν οὐκ ἀδύνατον ἓν ἀναιροῦν , τὸ ἀδύνατον , ἐπὶ τῶν λοιπῶν παρ’ αὐτὸ δύο ἀληθεύει , τοῦ τε ἐνδεχομένου καὶ τοῦ ἀναγκαίου , τὸ δὲ οὐκ ἀναγκαῖον ἓν ἀναιροῦν , τὸ ἀναγκαῖον , ἐπὶ τῶν λοιπῶν δύο ἀληθεύει , τοῦ τε ἐνδεχομένου καὶ τοῦ ἀδυνάτου · ταῦτα οὗν , τὸ οὐκ ἀδύνατον λέγω καὶ οὐκ ἀναγκαῖον , ἔχοντα μέν τι κοινόν , τὸ εἰσάγειν τὸ ἐνδεχόμενον , ἔχοντα δέ τι καὶ ἐναντίον πρὸς ἄλληλα , καθὸ τὸ μὲν αὐτῶν εἰσάγει τὸ ἀναγκαῖον τὸ δὲ τὸ ἀδύνατον , οὐχ οἷόν τε συνᾴδειν ἀλλήλοις . τὸ μέντοι οὐκ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι καθ’ ὅλον ἑαυτὸ συνᾴδει τῷ οὐκ ἀδύνατον εἶναι , διότι καὶ αἱ καταφάσεις αὐτῶν τὸ αὐτὸ δύνανται ἀλλήλαις , τό τε ἀδύνατον εἶναι καὶ τὸ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι . εἰ δέ τις ἀποροίη διά τίνα οὖν αἰτίαν μὴ τὴν μὲν οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι εἴασε κατὰ τὸ ἐξ ἀρχῆς | διάγραμμα τετάχθαι ὑπὸ τὴν δυνατὸν εἶναι , τὴν δὲ οὐκ ἀδύνατον εἶναι μετέταξε , θεὶς ἀντ’ αὐτῆς τὴν συνᾴδειν τῇ οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι δυναμένην , τὴν οὐκ ἀδύνατον μὴ εἶναι , πρῶτον μὲν ἐροῦμεν ὅτι προετέτακτο ἐν τῷ διαγράμματι ἡ οὐκ ἀδύνατον εἶναι τῆς οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι , καὶ γελοῖον ἦν , τοῦ αὐτοῦ μέλλοντος συμβαίνειν , μὴ φροντίζειν τῆς τοῦ ὑστέρου πρὸς τὰ πρὸ αὐτοῦ συμφωνίας , ἀλλὰ πῶς ἂν τὸ πρότερον τῷ ὑστέρῳ συνᾷδον ὀφθείη , ἔπειτα ὅτι τὸ δυνατὸν εἶναι καὶ τὸ ἐνδεχόμενον εἶναι ὑπάρχειν τε ἀποφαίνονται τὰ πράγματα , περὶ ὧν λέγονται , καὶ κατὰ τόνδε τὸν τρόπον ὑπάρχειν . διὰ ταῦτα οὖν διαφωνήσουσι μὲν πρὸς αὐτὰ τό τε ἀδύνατον εἶναι καὶ τὸ ἀναγκαῖον εἶναι , κατ’ ἄλλην μέντοι καὶ ἄλλην ἔννοιαν · τὸ μὲν γὰρ ἀδύνατον εἶναι ὡς αὐτὴν ἀναιροῦν τὴν τοῦ πράγματος ὕπαρξιν , τὸ δὲ ἀναγκαῖον εἶναι οὐχ οὕτως , ἀλλ’ ὡς περὶ μόνον τὸν τρόπον τῆς ὑποστάσεως πρὸς τὸ δυνατὸν καὶ ἐνδεχόμενον διαφερόμενον . μᾶλλον ἄρα διεστήξεται αὐτῶν ἡ ἀδύνατον εἶναι τῆς ἀναγκαῖον εἶναι . ὥστε καὶ μᾶλλον αὐταῖς συνᾴσεται ἡ οὐκ ἀδύνατον εἶναι τῆς οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι . εἰκότως ἄρα τὴν οὐκ ἀδύνατον εἶναι καταλιπὼν ὁ Ἀριστοτέλης ὡς ἀκολουθοῦσαν αὐταῖς , μόνην μετέταξε τὴν οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι . Καὶ ἔστι δὴ ἀρχὴ ἴσως τὸ ἀναγκαῖον καὶ τὸ μὴ ἀναγκαῖον πάντων ἢ εἶναι ἢ μὴ εἶναι , καὶ τὰ ἄλλα ὡς τούτοις ἀκολουθοῦντα ἐπισκοπεῖν δεῖ . φανερὸν δὴ ἐκ τῶν εἰρημένων ὅτι τὸ ἐξανάγκης ὂν κατ’ ἐνέργειάν ἐστιν , ὥστε εἰ πρότερα τὰ ἀίδια , καὶ ἐνέργεια δυνάμεως προτέ|ρα . καὶ τὰ μὲν ἄνευ δυνάμεως ἐνέργειαί εἰσιν , οἷον αἱ πρῶται οὐσίαι , τὰ δὲ μετὰ δυνάμεως , ἃ τῇ μὲν φύσει πρότερα τῷ χρόνῳ δὲ ὕστερα , τὰ δὲ οὐδέποτε ἐνέργειαί εἰσιν ἀλλὰ δυνάμεις μόνον . Ἀκολουθότερον ἐν τούτοις καὶ θεωρητικώτερον προηγεῖσθαι ἀξιοῖ τὰς τοῦ ἀναγκαίου προτάσεις ἐν τῷ διαγράμματι τῶν κατὰ τοὺς ἄλλους τρόπους προτάσεων , ἕπεσθαι δὲ ἐκείναις ταύτας , οὐ μόνον ὅτι κοινότερον ἐλέγετο εἶναι τὸ δυνατὸν τοῦ ἀναγκαίου καὶ ἔδει τὸν περὶ τῆς ἀκολουθίας αὐτῶν διαλεγόμενον προυποτίθεσθαι καὶ ὡς ἡγούμενον ἀναλαμβάνειν τὸ εἰδικώτερον , ἐπισκέπτεσθαι δὲ πῶς τούτῳ δυνατὸν ἕπεσθαι τὸ κοινότερον , οὐ μέντοι ἔμπαλιν , ἀλλὰ καὶ ὅτι τὸ μὲν ἀναγκαῖον τοῖς ἀιδίοις τῶν ὄντων καὶ θείοις προσήκει , τὸ δὲ δυνατὸν τὸ τοῦ ἀναγκαίου διαφέρον καὶ τὸ ἐνδεχόμενον ἀπὸ τῆς ὕλης ἀναβλαστάνουσιν ( ἐν ταύτῃ γὰρ καὶ διὰ ταύτην ἡ κατὰ τὴν ἐπιτηδειότητα δύναμις , ἅτε πάντα ἔχουσα δυνάμει κατ’ ἐνέργειαν δὲ οὐδέν ) , τὸ δὲ ἀδύνατον καὶ ἔξω πέπτωκε παντελῶς τῶν ὄντων · οὐ γὰρ ἄν ἐλέγετο εἶναι ἀδύνατον , εἴπερ εἶχε τὴν οἵαν δήποτε εἰς τὰ ὄντα πάροδον ἢ ἐν τῇ ὕλῃ ἢ ἐν τῇ ταύτης ἀμυδροτέρᾳ τῇ στερήσει · ἡ μὲν γὰρ στέρησις ἀναγκαία πρὸς τὴν γένεσιν ἐξ αὐτῆς γὰρ ἡ εἰς τὸ εἶναι τῶν γινομένων μεταβολή ) , τὸ δὲ ἀδύνατον οὐδέποτε ἄν εἰς τὸ δυνατὸν μεταβάλλοι . δεήσει οὖν τῇ μὲν ἀναγκαῖον εἶναι ὕπαρξιν ἀίδιον σημαινούσῃ τῶν ἄλλων τρόπων ἀκολουθεῖν , ὡς ὑπογέγραπται , τὰς ἀναιρούσας τὸ μὴ εἶναι , τήν τε οὐ δυνατὸν μὴ εἶναι καὶ τὴν οὐκ ἐνδε|χόμενον μὴ εἶναι καὶ τὴν ἀδύνατον μὴ εἶναι , τῇ δὲ ἀναγκαῖον μὴ εἶναι τὴν οὐ δυνατὸν εἶναι καὶ οὐκ ἐνδεχόμενον εἶναι καὶ τὴν ἀδύνατον εἶναι . δήλη δὲ ἐκ τούτων καὶ τῶν ἀντικειμένων αὐταῖς ἡ ἀκολουθία . Ἑξῆς δὲ τούτοις ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι αὐτῇ ἀκολουθῶν τῇ φυσικῇ διακοσμήσει τῶν ὄντων προηγεῖσθαι ἀξιοῖ τὰς τοῦ ἀναγκαίου προτάσεις τῶν ἄλλων , ὑφηγεῖσθαι μὲν προτίθεται τὰς τῶν ὄντων τάξεις κατὰ τὸν προσήκοντα τρόπον τῇ προκειμένῃ θεωρίᾳ , πρὸ δέ γε τούτων ὥσπερ λημμάτιόν τι προλαμβάνει ὅτι φύσει προτέρα τῆς κατ’ ἐπιτηδειότητα δυνάμεως ἡ ἐνέργεια . τοῦτο δὲ κατασκευάζει , πόρισμά τι κατὰ τοὺς γεωμετρικοὺς ἐκ τῶν εἰρημένων πρὸς τὴν κατασκευὴν χρήσιμον συνάγων , ὅτι τὸ ἀναγκαῖον ἐπὶ μόνου τοῦ κατ’ ἐνέργειαν ὄντος θεωρεῖται . καὶ τοῦτο εἰκότως · τοῦ γὰρ δυνατοῦ κατ’ ἀμφοτέρων , ὡς ἐλέγομεν , κατηγορουμένου , τῆς τε ἐπιτηδειότητος καὶ τῆς ἐνεργείας , τὸ ἕτερον μόνον τῶν σημαινομένων , τὸ ἐπὶ τῆς ἐνεργείας , ὤφθη συνᾴδειν τῷ ἀναγκαίῳ δυνάμενον · ὥστε καὶ τὸ κυρίως ἀναγκαῖον , οἷόν ἐστι τὸ μὴ ποτὲ μὲν ὂν ποτὲ δὲ μὴ ὂν ἀλλ’ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχον , ἐπὶ μόνων τῶν ἀεὶ κατ’ ἐνέργειαν ὄντων ῥηθήσεται . εἰ τοίνυν τὸ μὲν κυρίως ἀναγκαῖον τοῖς ἀιδίοις προσήκει τῶν ὄντων , τὸ δὲ κυρίως δυνατόν , ὅπερ ἐστὶ τὸ κατ’ ἐπιτηδειότητα , μόνοις τοῖς ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ , ἔσται ὡς τὰ ἀίδια πρὸς τὰ ἐν γενέσει καὶ φθορᾶ , οὕτως ἡ ἐνέργεια πρὸς τὴν δύναμιν · φύσει δὲ πρότερα τὰ ἀίδια τῶν γενητῶν · φύσει ἄρα καὶ ἡ ἐνέργεια τῆς δυνάμεως προ|τέρα . ταῦτα οὕτως συλλογισάμενος ἀποφαίνεται λοιπὸν πάνυ φιλοσόφως καὶ θεωρητικῶς περὶ τῆς εὐτάκτου τῶν ὄντων προόδου τε καὶ ὑποβάσεως τὰ ἀκόλουθα τοῖς συλλελογισμένοις , ὅτι τὰ μὲν πρώτιστα καὶ ἀκρότατα τῶν ὄντων , οἷά ἐστι τὰ νοητὰ καὶ θεῖα , αὐτοενέργειαι εἶναι ῥηθήσονται , ἀλλ’ οὐχὶ ἐνεργείᾳ τοιάδε εἶναι · τοῦτο μὲν γὰρ τοῖς ἐξ ὕλης τὸ εἶναι ἔχουσι καὶ διὰ τοῦτο συνθέτοις τε οὖσι καὶ τῆς κατ’ ἐπιτηδειότητα δυνάμεως μετέχουσιν ἁρμόσει τῶν ὄντων , καθὸ τοῦ εἴδους ἢ ἀεὶ ἢ ποτὲ δύνανται μετέχειν , ἐπεὶ καὶ ἀεί ἐστιν ἐνεργείᾳ μὲν τὸ εἶδος δυνάμει δὲ ἡ ὕλη , ἐνεργείᾳ δὲ τὸ συναμφότερον , ἅτε τοῦ εἴδους , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν , τῆς ἐνεργείας μετέχον · ἐπ’ ἐκείνων δὲ ἅτε παντελῶς ἐξῃρημένων τῆς ὕλης τῇ τε οὐσία καὶ τῇ ὀρθῇ καὶ ἀδιαστρόφῳ περὶ αὐτῶν ἐπινοίᾳ ἡ μὲν ἐπιτηδειότης οὐδεμίαν ἕξει χώραν , διὸ οὐδὲ μεταβολή τις οὐδὲ χρόνος οὐδὲ τὸ εἰδοποιεῖσθαι ἢ ποτὲ ἢ ἀεί , ὥστε οὐδὲ τὸ ἐνεργείᾳ τοιάδε εἶναι καὶ λέγεσθαι , εἴδη δὲ αὐτὰ χωριστὰ ὄντα τῆς ὕλης αὐτοενεργείας προσαγορεύσομεν , οὐ διακρίνοντες τὴν ἐνέργειαν τῆς οὐσίας καθάπερ ἐπὶ τῶν συνθέτων , ἀλλ’ οὐσιῶσθαι αὐτὰ κατὰ ταύτην ἀποφαινόμενοι . διόπερ ἐν τῷ Λ τῆς Μετὰ τὰ φυσικὰ τοὺς ὄντως θεοὺς τῇ οὐσίᾳ φησὶν ἐνεργείας εἶναι · καὶ γὰρ ἐπὶ τῶν μεταβάλλεσθαι πεφυκότων , ἐφ’ ὧν καὶ τὸ δυνάμει θεωρεῖται καὶ τὸ καθ’ ἕξιν καὶ τὸ κατ’ ἐνέργειαν , ἐπειγομένην ὁρῶμεν τὴν μὲν δύναμιν εἰς τὴν ἕξιν , τὴν δὲ ἕξιν εἰς τὴν ἐνέργειν ὡς ἐπὶ τέλος οἰκεῖον · οὐδὲν γὰρ αὐτῆς ἔσται ὄφελος ἀνενεργήτου μενούσης . | διὰ ταῦτα δὲ καὶ ὁ Ἀκραγαντῖνος σοφὸς ἐπιρραπίσας τοὺς περὶ θεῶν ὡς ἀνθρωποειδῶν ὄντων παρὰ νος , περὶ οὗ ἦν αὐτῷ προσεχῶς ὁ λόγος , κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ περὶ τοῦ θείου παντὸς ἁπλῶς ἀποφαινόμενος οὔτε γὰρ ἀνδρομέῃ κεφαλῇ κατὰ γυῖα κέκασται , οὐ μὲν ἀπαὶ νώτων γε δύω κλάδοι ἀίσσουσιν , οὐ πόδες , οὐ θοὰ γοῦν’ , οὐ μήδεα λαχνήεντα , ἀλλὰ φρὴν ἱερὴ καὶ ἀθέσφατος ἔπλετο μοῦνον , φροντίσι κόσμον ἅπαντα καταίσσουσα θοῇσι , διὰ τοῦ “ ἱερή ” καὶ τὴν ὑπὲρ νοῦν αἰνιττόμενος αἰτίαν , οὐδὲ τῶν συνθέντων τοὺς μύθους παραμελησάντων τοῦ παραδοῦναι τοῖς ἀκροωμένοις αὐτῶν ἀφορμάς , δι’ ὧν ἀπιστήσουσι μὲν τοῖς κατὰ τὸ φαινόμενον λεγομένοις , ζητήσουσι δὲ τὴν ἀληθῆ καὶ ὑπὸ πλάσματος ἑκάστου τῶν μύθων αἰνισσομένην διάνοιαν , εἰ μὴ τύχοιεν ἠλιθίως διακείμενοι τὰς ψυχάς · πῶς γὰρ ἀνθρωποειδῆ τὰ ἐξ οὐρανοῦ καὶ γῆς , εἴτε τῶν ἐμφανῶν εἴτε , ὡς ὁ ἀληθὴς λόγος , τῶν νοητῶν καὶ τῶν ὑπὲρ τούτους κρυφίων αἰτιῶν , λεγόμενα τὴν γένεσιν ἔχειν ; τίς δὲ ἀνέξεται κατὰ τὸ φαινόμενον ἀκούειν αἰδοῖα οὐρανοῦ καὶ τούτων ἐκτομάς , καὶ τῆς Ἀφροδίτης ἐξ αὐτῶν εἰς τὴν θάλασσαν ῥιφθέντων γένεσιν , παίδων δὲ καταπόσεις καὶ αὖθις ἐμέτους , καὶ ὅσα τοῖς ἐπιπολαιοτέροις ἐπιβοηθοῦντες οὕτως ἀπεμφαίνοντα πλάττουσιν οἱ μῦθοι ; πῶς δὲ τὰς ἐπὶ θεῶν λεγομένας μίξεις οὐ παραπλησίας τῇ τοῦ οὐρανοῦ πρὸς τὴν γῆν μυθευομένῃ μίξει νοήσομεν ; ἀλλ’ ἐπανέλθωμεν ὅθεν εἰς ταῦτα ἐξέ|βημεν , φειδοῖ τῶν παιδαρίων τῶν ἱστορίαν ἡγουμένων τοὺς μύθους καὶ οὐ συνιέντων τὸ ἄνευ δυνάμεως ἐνέργειαί εἰσι . Τοιαῦτα μὲν οὖν τὰ ἁπλᾶ καὶ νοητὰ εἴδη , τὰ δὲ σύνθετα καὶ ἀπἐκείνων τὴν πρόοδον εἰληχότα , ὕλης μετέχοντα ἢ ἀεὶ τὸ εἶδος στέγειν πεφυκυίας , ὡς τὰ οὐράνια εἰ χρὴ καὶ ἐπ’ ἐκείνων τὸ τῆς ὕλης ὄνομα κοινότερον λέγειν ) , ἢ παρὰ μέρος δέχεσθαί τε αὑτὸ καὶ ἀποβάλλειν , ὡς τὰ ὑπὸ σελήνην , ἐνεργείᾳ τάδε εἶναι φήσομεν ἀλλ’ οὐκ ἐνεργείας . καὶ ἐφ’ ὧν τὸ δυνάμει κατὰ χρόνον διακρίνεται τοῦ κατ’ ἐνέργειαν , ἐπὶ τούτων κατὰ μὲν τὸν χρόνον πρότερον ἔσται τὸ δυνάμει κατὰ δὲ τὴν φύσιν τὸ κατ’ ἐνέργειαν · δεῖ μὲν γὰρ πρότερον ἐπιτηδείως πρὸς τόδε τι ἔχειν , ἵνα καὶ ἄγεσθαι δύνηται ὕστερον εἰς ἐκεῖνο , πρὸς ὃ εἶχεν ἐπιτηδείως . ἀλλ’ ἐπειδὴ τὸ μὲν κατ’ ἐνέργειαν τέλειον τὸ δὲ κατὰ δύναμιν ἀτελές , τὸ δὲ τέλειον τοῦ ἀτελοῦς τῇ φύσει πρότερον ἀπὸ γὰρ τῶν ὑπερτέρων ἐπὶ τὰ καταδεέστερα πρόεισιν ἡ κατὰ φύσιν εὔτακτος τῶν πραγμάτων ἀπογέννησις ) , δῆλον ὅτι προηγήσεται κτὰ φύσιν τὸ ἐνεργείᾳ τοῦ δυνάμει · μὴ γὰρ προυπάρξαντος τοῦ κατ’ ἐνέργειαν ἀνθρώπου πῶς ἄν ὑποσταίη τὸ ἔμβρυον , ὃ λέγομεν εἶναι δυνάμει ἄνθρωπον ; πλάτος μέντοι πολύ , μᾶλλον δὲ βάθος ἕξει ἡ τοῦ δυνάμει πρὸς τὸ ἐνεργείᾳ συμπλοκή , ἐφ’ ὧν μὲν οὕτως σφόδρα κεκρατημένης τῆς δυνάμεως ὑπὸ τῆς ἐνεργείας , ὡς κατὰ μόνον τὸν λόγον καὶ τὴν ἐπίνοιαν ἀπ’ αὐτῆς διακρίνεσθαι , ὥσπερ ἐπὶ τῆς οὐσίας ἔχει τῶν οὐρανίων οὐ γὰρ ὤν ποτε κατὰ δύναμιν ὁ ἥλιος ὕστερον γέγονε κατ’ ἐνέρ|γειαν , εἴπερ ἀδύνατον ἐπὶ τῶν ὅλων προηγεῖσθαι τῆς μὲν τάξεως τὴν ἀταξίαν τοῦ δὲ κόσμου τὴν ἀκοσμίαν ὄντος θεοῦ , καὶ τὸν δημιουργὸν τοῦ παντὸς ποτὲ μὲν εἶναι δυνάμει καὶ ἀτελῆ δημιουργὸν ποτὲ δὲ ἐνεργείᾳ καὶ τέλειον , καὶ ὅλως προαιρέσεως καὶ τῆς κατ’ αὐτὴν ἐκ τοῦ πρότερον μὴ βούλεσθαι εἰς τὸ ὕστερον βούλεσθαι κοσμοποιεῖν μεταβολῆς καὶ χρόνου μετέχειν τὸν πᾶσαν ἐν τάξει τὴν ἀεί ποτε γινομένην μεταβολὴν καὶ αὐτὴν τὴν οὐσίαν τῶν μεταβάλλειν πεφυκότων καὶ τὸ εἶναι τοῦ χρόνου παραγαγόντα θεόν ) , ἐφ’ ὧν δὲ χωριζομένης μὲν αὐτῆς καὶ κατὰ τὸν χρόνον , οὕτω μέντοι , ὥστε ἐξ ἀνάγκης ἔχειν τὴν ἐνέργειαν ἑπομένην , ὥσπερ ἐπὶ τῆς κατὰ κύκλον αὐτῶν κινήσεως ἔχει · πρότερον μὲν γὰρ ὢν δυνάμει ἐν κριῷ , εἰ τύχοι , ὁ ἥλιος ὕστερον ἐν αὐτῷ γίνεται κατ’ ἐνέργειαν , ἀλλ’ οὐχ οἷόν τε μὴ γενέσθαι διὰ τὸ συνεχὲς καὶ ἄπαυστον τῆς κατὰ κύκλον κινήσεως . ἐπ’ ἐνίων μέντοι καὶ διακρίνεται κατὰ τὸν χρόνον ἡ δύναμις τῆς ἐνεργείας καὶ οὐ πάντως ἔχει αὐτὴν ἑπομένην , ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἐν γενέσει · οὐ γὰρ ἐπειδὴ τὸ ἔμβρυον δυνάμει ἄνθρωπος , ἤδη ἀνάγκη αὐτὸ καὶ τελεσφορηθὲν γενέσθαι κατ’ ἐνέργειαν ἄνθρωπον · δηλοῦσι δὲ τὰ ἀμβλισκανόμενα τῶν ἐμβρύων . ἐσχάτην δὲ ἔχουσιν ἐν τοῖς οὖσι τάξιν τὰ κατὰ μόνην ὑφεστηκότα τὴν δύναμιν καὶ μηδέποτε ἀχθῆναι εἰς ἐνέργειαν δυνάμενα , ὡς ἡ ἐπ’ ἄπειρον τομὴ τῶν συνεχῶν καὶ ἡ τοῦ ἀριθμοῦ αὔξησις · ἐνεργείᾳ μὲν γὰρ οὐδέποτε γένοιτο ἄν τι αὐτῶν ἄπειρον , οὐ μέντοι ἐπιλείψει ἐν αὐτοῖς ἡ πρόοδος ἢ τῆς διαιρέσεως ἢ τῆς αὐξήσεως , καὶ τὴν ἐπιτηδείοτητα | πρὸς τοῦτο ἔχουσι μόνον . ὅρα οὖν τῶν ὄντων τὴν εὔτακτον ὑπόβασιν · τὰ μέν εἰσιν αὐτοενέργειαι μεταβολῆς πάσης καὶ τῆς κατὰ ταύτην κινήσεως ἐξῃρημένα , τὰ δὲ ἀεικίνητα ὄντα κατὰ μὲν τὸ εἶναι ἀεὶ συμπεπλεγμένην ἔχουσι τῇ δυνάμει τὴν ἐνέργειαν κατὰ δὲ τὴν μετάβασιν τῷ μὲν χρόνῳ διακρινομενην ἀπ’ αὐτῆς ἐξ ἀνάγκης μέντοι αὐτῇ ἑπομένην , τὰ δὲ καὶ τὸ εἶναι καὶ τὸ κινεῖσθαι κατά τινα χρόνον ἔχοντα τὴν πρὸς ἑκάτερον δύναμιν ἔχει τῷ τε χρόνῳ προηγουμένην , ὡς εἴρηται , τῆς ἐνεργείας καὶ οὐ πάντως αὐτῆς τυγχάνουσαν , τὰ δὲ τὸ λειπόμενον κατὰ μόνην ὑφεστηκότα τὴν δύναμιν εἰς ἐνέργειαν ἄγεσθαι οὐ πεφύκασιν . Πότερον δὲ ἐναντία ἐστὶν ἡ κατάφασις τῇ ἀποφασει ἢ κατάφασις τῇ καταφάσει , καὶ ὁ λόγος τῷ λόγῳ ὁ λέγων ὅτι πᾶς ἄνθρωπος δίκαιος τῷ οὐδεὶς ἄνθρωπος δίκαιος ἢ τὸ πᾶς ἄνθρωπος δίκαιος τῷ πᾶς ἄνθρωπος ἄδικος , οἷον ἔστι Καλλίας δίκαιος—οὐκ ἔστι Καλλίας δίκαιος—Καλλίας ἄδικός ἐστι · ποτέρα δὴ ἐναντία τούτων ; εἰ γὰρ τὰ μὲν ἐν τῇ φωνῇ ἀκολουθεῖ τοῖς ἐν τῇ διανοίᾳ , ἐκεῖ δὲ ἐναντία δόξα ἡ του ἐναντίου , οἶον ὅτι πᾶς ἄνθρωπος δίκαιος τῇ πᾶς ἄνθρωπος ἄδικος , καὶ ἐπὶ τῶν ἐν τῇ φωνῇ καταφάσεων ἀνάγκη ὁμοίως ἔχειν . εἰ δὲ μὴ ἐκεῖ ἡ τοῦ ἐναντίου δόξα ἐναντία ἐστίν , οὐδὲ ἡ κατάφασις τῇ καταφάσει ἔσται ἐναντία , ἀλλ’ ἡ εἰρημένη ἀπόφασις . ὥστε σκεπτέον ποία δόξα ἀληθὴς ψευδεῖ δόξῃ ἐναν|τία , πότερον ἡ τῆς ἀποφάσεως ἢ ἡ τὸ ἐναντίον εἶναι δοξάζουσα . λέγω δὲ ὧδε . ἔστι τις δόξα ἀληθὴς τοῦ ἀγαθοῦ ὅτι ἀγαθόν , ἄλλη δὲ ὅτι οὐκ ἀγαθὸν ψευδής , ἑτέρα δὲ ὅτι κακόν · ποτέρα δὴ τούτων ἐναντία τῇ ἀληθεῖ ; καὶ εἰ ἔστι μία , καθ’ ὁποτέραν ἡ ἐναντία ; Συμπεπλήρωται μὲν ἡ διδασκαλία τῶν ἐξ ἀρχῆς ἡμῖν ἀπηριθμημένων τεττάρων τοῦ βιβλίου κεφαλαίων καὶ τὸ Περὶ ἑρμηνείας , ὡς ἐμοὶ φαίνεται , τὸ προσῆκον ἀπείληφε πέρας · τὰ γὰρ ἐφεξῆς ὑποπτεύω ἤτοι μὴ εἶναι γνήσια τοῦ Ἀριστ.οτέλους , ἀλλὰ προστεθεῖσθαι ὑπό τινος τῶν μετ’ αὐτόν , ἀποβλέπων πρὸς τὸ πανταχοῦ τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων φαίνεσθαι τὸν φιλόσοφον τὰ ἐναντία δοξάζοντα τοῖς διὰ τούτων λεγομένοις , ἢ γεγράφθαι μὲν ὑπ’ αὐτοῦ , γυμνάσαι δὲ μόνον βουληθέντος τοὺς ἐντυγχάνοντας πρὸς τὴν ἐπίκρισιν τῶν πιθανῶς μὲν οὐ μέντοι ἀληθῶς λεγομένων λόγων , καὶ παραπλήσια ποιοῦντος τῷ παραδιδόντι τοὺς ἀναιρεῖν δοκοῦντας τὴν κίνησιν δυσελέγκτους λόγους , ὅπερ ἴσμεν ὅτι καὶ περὶ τῶν πρός τι διαλεγόπάντως ἐν Κατηγορίαις πεποίηκε , δι' ὧν ἐπεχείρει κατατασκευάζειν ὡς οὐ ἅμα τῇ φύσει τὰ πρός τι , ἀλλὰ προηγεῖται τῆς μὲν αἰσθήσεως τὸ αἰσθητὸν τῆς δὲ ἐπιστήμης τὸ ἐπιστητόν , καὶ ταῦτα διὰ βραχέων ἐν τῷ δευτέρῳ τῆς Φυσικῆς ἀκροάσεως σαφῶς τε ἅμ καὶ ἀκριβῶς τὸ περὶ τοῦ συνυπάρχειν τὰ πρός τι θεώρημα διαρθρώσας καὶ τῆς λύσεως τῶν εἰρημένων ἐν Κατηγορίαις παρασχὼν ἡμῖν τὰς ἀφορμάς . διὸ καὶ τὸν φιλόσοφον Πορφύριον ὑπολαμβάνω παραιτήσασθαι τὴν ἐξήγησιν τοῦδε τοῦ θεωρήματος . εἰ δὲ δεῖ | καὶ ἡμᾶς εἴξαντας τῇ συνηθείᾳ καὶ ταῦτα ὡς ἐσπουδασμένα τῷ Ἀριστοτέλει φροντίδος τινὸς ἀξιῶσαι , ῥητέον ὅτι προτίθεται διὰ τούτων ἐπισκέψασθαί τι θεώρημα προσῆκον τῇ προθέσει τῆς προκειμένης πραγματείας · οὔσης γὰρ καταφάσεως τινος ἀληθοῦς , οἷον τῆς ‘Σωκράτης δίκαιός ἐστι’ , καὶ ταύτῃ δύο ψευδῶν προτάσεων μαχομένων , τῆς τε ἀποφάσεως αὐτῆς τῆς ‘Σωκράτης δίκαιος οὐκ ἔστι’ καὶ τῆς κτὰ τοῦ αὐτοῦ ὑποκειμένου τὸ ἐναντίον τῷ ἐξ ἀρχῆς κατηγορηθέντι καταφασκούσης , οἷον τῆς λεγούσης ‘Σωκράτης ἄδικός ἐστι’ , ἐπιζητεῖ ποτέραν τῶν ψευδῶν μᾶλλον μάχεσθαι ῥητέον τῇ ἀληθεῖ , πότερον τὴν ἀπόφασιν ἢ τὴν τοῦ ἐναντίου κατάφασιν , καὶ ἀποφαίνεται σφοδροτέραν εἶναι τὴν μάχην τῆς ἀποφάσεως πρὸς τὴν κατάφασιν ἤπερ τῆς τοῦ ἐναντίου καταφάσεως , καὶ εἰ ψευδὴς μὲν ἡ ἐξ ἀρχῆς κατάφασις εἴη , αἱ δὲ μαχόμεναι πρὸς ταύτην ἀληθεύοιεν , ὡσαύτως . διὸ καὶ αὐτὸς ἀμφότερα ἐν τῷ προβλήματι τέθεικεν ὡς οὐδὲν διαφέροντα , ποτὲ μὲν λέγων ποία δόξα ἀληθὴς ψευδεῖ δόξῃ ἐναντία , ποτὲ δὲ ποτέρα δὴ τῶν ψευδῶν ἐναντία τῇ ἀληθεῖ . τὸ αὐτὸ δὲ ἀποφαίνεται καὶ περὶ τῆς ἀντιθέσεως τῶν καθόλου προτάσεων , ἃς ἐναντίας προσηγορεύομεν . διὸ καὶ δοκεῖ ἀναγκαίως κινεῖν τὸ προκείμενον θεώρημα , διδάσκων ὅτι οὐ μάτην αὐτὰς ἠξιοῦμεν καλεῖν ἐναντίας . καὶ νῦν μὲν τῶν εἰρημένων μόνων ἀντιθέσεων πεποίηται μνείαν , πρὸς δὲ τῷ τέλει μνημονεύσει καὶ τῆς τῶν καθόλου πρὸς τὰς κατὰ μέρος ἀντιθέσεως , ὥστε εἶναι τὸ προκείμενον εἰς τὴν ἀπόδειξιν ὅτι ἡ τῆς ἀποφάσεως πρὸς τὴν κατάφασιν μάχη , τῆς τε ἐναντίας , ἐφ’ ὧν | δυνατὸν ἐναντίαν εἶναι τῇ καταφάσει ἀπόφασιν , καὶ ἐπὶ πάντων τῆς ἀντιφασκούσης πρὸς αὐτήν , μείζονα ἔχει διάστασιν τῆς πρὸς ἀλλήλας τῶν ἐναντίων καταφάσεων διαφορᾶς . ὅτι δὲ εἰκότως οὔτε τὰς ἀπροσδιορίστους ἐν τούτοις οὔτε τὰς ὑπεναντίας παρέλαβε , διὰ τῶν ἑξῆς κατὰ καιρὸν ἐπιδείξομεν . Αὐτὸς μὲν οὖν οὕτω ταῦτα διατάττεται περὶ τούτων , ἀποβλέπων ἴσως πρὸς τὸ ἀπόφασιν μὲν ἐπὶ πάντων ἀπλῶς ὄντων τε καὶ μὴ ὄντων δύνασθαι ἡμᾶς λαμβάνειν καὶ ἀντιτιθέναι πρὸς τὴν κατάφασιν , μηκέτι μέντοι ἐπὶ πάντων εἶναι τοῦ ἐναντίου κατάφασιν ( ὅταν γὰρ τὸ ἐξ ἀρχῆς κατηγορηθὲν μηδὲν ἔχῃ ἐναντίον ἤτοι οὐσία ὂν ἢ ποσὸν ἢ ἀπὸ τῶν ἄλλων κατηγοριῶν τῶν μὴ ἐπιδεχομένων ἐναντίωσιν . ἢ καὶ μέσον ᾖ ἐναντίων τινῶν , τότε δῆλον ὅτι ἀδύνατον τοῦ ἐναντίου κατάφασιν εὑρεῖν ) , βουλόμενος δὲ καὶ ἄλλως τῇ ἀναγκαίᾳ φανείσῃ πρὸς τὴν θεωρίαν τῶν προτάσεων ἀντιθέσει , τῇ ἀντιφατικῇ λέγω τὰ πρεσβεῖα παρὰ τὰς ἄλλας πάσας νέμειν . ὁ μέντοι μέγας Συριανὸς ἄριστα καὶ θεωρητικώτατα ταύτῃ τῇ ζητήσει διῄτησε , τά τε πράγματα ὅπως ἔχει φύσεως καὶ τῆς πρὸς ἄλληλα διαστάσεως μάλα ἐναργῶς ἐπιδεικνὺς καὶ τὰς κοινὰς ἡμῶν καὶ αὐτοφυεῖς ἐννοίας συμφώνους τοῖς λεγομένοις ἀποφαίνων καὶ τῶν ἐπιχειρημάτων ἕκαστον αὐτὸ καθ’ αὑτὸ βασανίζων καὶ διηρθρωμένως διδάσκων τί τε ὀρθῶς καὶ τί πιθανῶς μὲν οὐ μέντοι ἀκριβῶς ἐν αὐτοῖς παραδίδοται , καὶ ἐπὶ πᾶσι τόν τε θειότατον Πλάτωνα μάρτυρα παραφέρων ἐν τῷ Σοφιστῇ ἀποφαινόμενον τὴν ἀπόφασιν ἕτερον μέν τι τῆς καταφάσεως σημαίνειν , οὐ μὴν ἐναντίον πρὸς αὐτήν , διότι ἓν μὲν ἑνὶ ἐναντίον ( οὐ γὰρ | ἄδικος " ἡ φύσις , ὥστε πλείονα ἑνὶ ποιῆσαι πολέμια ) , ἡ δὲ τοῦ μεγάλου ἀπόφασις , ὅπερ ἐν Σοφιστῇ λέγεται , καθ’ ἣν τὸ οὐ μέγα λέγομεν , οὐδὲν μᾶλλον τὸ σμικρὸν ἢ τὸ ἴσον δηλοῖ διὸ καὶ ἐν τῷ ἕκτῳ τῆς Πολιτείας πλείονος ἐπιμελείας δεῖσθαι λέγων τὰς ἐρρωμενεστέρας φύσει πρὸς τὸ μὴ διαφθαρῆναι τῶν σμικροτέρων καὶ ἀποδιδοὺς τούτου τὴν αἰτίαν “ ἀγαθῷ γάρ , φησί , κακὸν ἐναντιώτερον ἢ τῷ μὴ ἀγαθῷ’’ , τοῦτ’ ἔστι τῷ λοιπὼ τῶν ὑπὸ τῆς ἀποφάσεως τοῦ κακοῦ σημαινομένων , εἰ καὶ παρεῖται τοῦτο ὡς ἐναργὲς καὶ εἴληπται τὸ μὴ ἀγαθὸν ἀντὶ τοῦ μήτε κακοῦ μήτε ἀγαθοῦ ) , καὶ αὐτοῦ μέντοι τοῦ Ἀριστοτέλους τῇ τελειοτέρᾳ παραδόσει τῇ ἐν τῷ δεκάτῳ τῆς Θεολογικῆς πραγματείας πείθεσθαι ἡμᾶς ἀξιῶν πλείστην εἶναι διάστασιν τοῦ ἐναντίου πρὸς τὸ ἐναντίον ἀλλ’ οὐ τῆς ἀποφάσεως πρὸς τῆς κατάφασιν ἀποφαινομένου , δι’ ὧν φησιν “ ἐπεὶ δὲ διαφέρειν ἐνδέχεται ἀλλήλων τὰ διαφέροντα πλεῖον καὶ ἔλαττον , ἔστι τις καὶ μεγίστη διαφορά , καὶ ταύτην λέγω ἐναντίωσιν’’ καὶ ὅσα ἑξῆς τούτοις ἐπιφέρει , κατασκευάζων , οὐ καθάπερ ἐνταῦθα λογικώτερον ὑπὲρ τοῦ γυμνάσαι τὴν ἡμετέραν , ὡς εἴρηται , διάνοιαν , ἀλλ’ ἀπ’ αὐτῶν ὄντως τῶν πραγμάτων , ὅτι ἡ τῶν ἐναντίων διαφορὰ μεγίστη τῶν ἄλλων καὶ διὰ τοῦτο τελεία καὶ οὐδὲν ἔχουσα ἐξωτέρω αὐτῆς δυνάμενον πεσεῖν . οὕτω δὲ καὶ ἐν Κατηγορίαις τὸ οὐ δίκαιον καὶ τὸ οὐκ ἄδικον μέσον ἔφατο εἶναι του δικαίου καὶ του ἀδίκου , ἐναντίων ὄντων καὶ τὴν πλείστην ἀλλήλων διάστασιν ἀφεστηκότων , ὃ καὶ τοῖς ἄλλοις πᾶσιν ἐναντίοις ὑπάρχειν ἔφη κατὰ τὸν ἀποδεδομένον αὐτῶν ὁρισμὸν ἐν τῷ συγγράμματι τῶν Κατηγοριῶν , καὶ ἐν ταῖς Φυσικαῖς μέντοι πάσαις πραγματείαις γίνεσθαι ἀποφαίνεται τὰ ἐναντία ἐκ τῶν ἐναντίων , ἅτε ] 0 πλεῖστον ἀπ’ αὐτῶν διεστηκότων καὶ ὄντων ὡρισμένων , καὶ εἴ ποτε γίνοιντο ἐκ τῶν μεταξὺ κειμένων καὶ ἁπλῶς μὲν ὑπὸ τῆς τοῦ γινομένου ἀποφάσεως πῇ δὲ ὑπὸ τῆς τοῦ ἐναντίου πρὸς αὐτὸ καταφάσεως δηλουμένων , οἷον τὸ λευκὸν ἐκ τοῦ φαιοῦ , ἁπλῶς μὲν ὄντος οὐ λευκοῦ πῇ δὲ μέλανος , γίνεσθαί φησιν αὐτὰ ἐξ ἐκείνων , οὐ καθὸ ἐκεῖνα σημαίνεται ἁπλῶς ὑπὸ τῆς ἀποφάσεως τοῦ γινομένου , ἀλλὰ καθὸ πῇ τοῦ ἐναντίου μετέχουσιν , ὡς ἄν τῆς ἀποφάσεως οὐ περιεχούσης καθ’ αὑτὴν τὴν παντελῆ πρὸς τὴν κατάφασιν διαφοράν . καὶ αὐτόθεν μέντοι συμφώνως τοῖς ἐν τῷ Σοφιστῇ παρὰ Πλάτωνος εἰρημένοις ἀποφαίνεται μὴ εἶναι τῷ ὄντι τὸ μὴ ὂν ἐναντίον περὶ τῶν ἐναντίων κινήσεων καὶ μεταβολῶν ἐν τῷ πέμπτῳ τῆς Φυσικῆς ἀκροάσεως διοριζόμενος . συνᾴδει δὲ τούτοις καὶ τὸ προοίμιον τῆς τοπικῆς πραγματείας ὑπεναντία προσαγορεῦον τὰ ἀντιφατικῶς ἀλλήλοις ἀντικείμενα , ὡς οὐ τελείαν τὴν πρὸς ἄλληλα ἐναντίωσιν ἔχοντα . ἦν μὲν οὖν αὔταρκες τοῖς ἐφιστάνειν δυναμένοις πρὸς τὴν ἐπίκρισιν τῆς περὶ τούτων ἀληθείας τὸ ἐντυγχάνειν τοῖς εἰς ταῦτα παρὰ τοῦ θεσπεσίου ἐκείνου ἀνδρὸς γεγραμμένοις , ἀλλ’ ἐπεὶ μόνην τὴν περὶ τούτων ἐπίσκεψιν προθέμενος γράφειν οὐ καταγίνεται περὶ τὴν τῆς λέξεως αὐτῆς σαφήνειαν , ὥστε ἀποπλῆσαι καὶ τὸν πολὺν ἀκροατήν , πειρασόμεθα μὲν ἡμεῖς καὶ τούτου τοῦ θεωρήματος κατὰ τὸν αὐτὸν τοῖς προλαβοῦσι τύπον ποιήσασθαι τὴν ἐξήγησιν , ἐν μέντοι ταῖς ἐπιστάσεσιν οὐδὲν ἔχοντες πλέον ἐπινοεῖν τῶν παρ’ ἐκείνου τεθεωρημένων οὐ πα|ραιτησόμεθα καὶ ἐπ’ αὐτῶν ἐνίοτε τῶν λέξεων τὰ τοῦ ἀνδρὸς ἐκείνου γράφειν . Πρῶτον μὲν οὖν αὐτὸ καθ’ αὑτὸ τὸ πρόβλημα ἐπισκεπτόμενοι φήσομεν ὅτι εἰ καὶ ὑπάρχει τις ἐν τῷ οὐ λευκῷ πρὸς τὸ λευκὸν ἐναντίωσις , 5 περιέχει ταύτην πάντως τὸ μέλαν , οὐ κατὰ συμβηβηκὸς ὥσπερ τὸ πικρὸν ἢ τὸ θερμόν , ἀλλὰ κατ’ αὐτὴν τῆς ἀντιθέσεως τὴν φύσιν · τὸ μὲν γὰρ πικρὸν οὐδὲν μᾶλλον τὸ οὐ λευκὸν ἢ τὸ οὐ θερμὸν ἢ ἄλλου ὁτουοῦν τῶν μὴ συγγενῶν αὐτῷ τὴν ἀναίρεσιν σημαίνει , τὸ δὲ μέλαν καθ’ αὑτὸ καὶ προηγουμένως μόνῳ τῷ λευκῷ πολεμοῦν ὡρισμένως δηλονότι καὶ καθ’ αὑτὸ μόνου τοῦ λευκοῦ τὴν ἀναίρεσιν ἄν σημαίνοι . τὴν μέντοι τοῦ μέλανος πρὸς τὸ λευκὸν ἐναντίωσιν οὐκέτι πάντως περιέχει τὸ οὐ λευκόν · ἀρχὴ γὰρ τῆς πρὸς τὸ λευκὸν διαφορᾶς τὸ οὐ λευκόν , ὡς ἐν τῷ δεκάτῳ τῆς Μετὰ τὰ φυσικὰ λέλεκται , προκόπτουσα δὲ αὕτη καὶ ἐπὶ πᾶν ἐρχομένη καὶ εἰς τὸ πέρας καταντῶσα μέλαν γίνεται . καὶ ἡ μὲν ἀφαιρεῖ μόνον τὸ ὄν , ἡ δὲ πρὸς τούτῳ τίθησι καὶ τὸ ἐναντίον · εἰ γὰρ καὶ ἐπὶ τῶν ἁπλῶν φωνῶν λέγοι τις ἐναντίον εἶναι τῷ λευκῷ τὸ οὐ λευκόν , πρῶτον μὲν εἰς ταὐτὸν ἄξει στέρησιν καὶ ἐναντίωσιν , εἶτα οὐκέτι ἓν ἑνὶ ἐναντίον ἐρεῖ τὸ γὰρ οὐ λευκὸν καὶ φαιόν ἐστι καὶ ὠχρὸν καὶ ξανθὸν καὶ μέλαν ) , ἔπειτα ὡρισμένῳ ἀόριστον ἔσται καὶ ἄπειρον ἀντικείμενον · κατὰ παντὸς γὰρ ἢ τὸ λευκὸν ἢ τὸ οὐ λευκόν , ὥστε καὶ οὐσίαι ἐναντίαι ἔσονται τῷ λευκῷ καὶ ποσότητες καὶ τὰ ἄλλα γένη . ἀλλὰ δεῖ τὰ κυρίως ἐναντία λεγόμενα ἡ εἴδη ἄμφω εἶναι καὶ δύναμιν ἔχειν καὶ ἐνέργειαν ἑκάτερον καὶ ἰσοσθενεῖν ἀλλήλοις , ἵνα μάχεσθαί τε ἀλλήλοις δύνωνται καὶ μὴ φθείρηται θάτερον εἶ|δος ὑπὸ θατέρου καὶ παραθραύῃ τὴν τελειότητα τοῦ παντός , ὡς ἐπὶ λευκοῦ καὶ μέλανος ἔχει καὶ θερμοῦ καὶ ψυχροῦ καὶ πάντων τῶν παραπλησίων , ἢ τὸ ἕτερον ἐσχάτην ἀπόπτωσιν εἶναι τοῦ ἑτέρου καὶ σημαίνεσθαι ὑπὸ ὡρισμένου ὀνόματος , εἴτε στερητικῶς λεγομένου , καθάπερ ἐπὶ ἀδικίας καὶ ἀνοίας , εἴτε καὶ μή , καθάπερ ἐπὶ δειλίας , καὶ πεφυκέναι εἰς ἐκεῖνο ἀνακάμπτειν , ὡς ἐπὶ σωφροσύνης ἔχει καὶ ἀκολασίας ἀρετῆς τε πάσης καὶ κακίας καὶ ὅλως ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ · τὸ γὰρ κακὸν εἶδος μὲν καὶ ὅρος οὐκ ἔστιν , ὥσπερ τὸ ἀγαθόν , λέγεται μέντοι καὶ αὐτὸ ὡς ἐσχάτη ὃν ἀπὸ τοῦ ἀγαθοῦ ἔκπτωσις καὶ σημαινόμενον ὀνόματι ὡρισμένῳ ἐναντίον τότε , ὅταν πεφύκῃ εἰς τὸ εἶδος καὶ τὸ ἀγαθὸν ἀνακάμπτειν . ἐὰν δὲ τοῦ αὐτοῦ εἴδους τήν τε παρουσίαν τὴν ἐν τῷ ὑποκειμένῳ καὶ τὴν ἀπουσίαν ἀπλῶς ἐπισκοπῶμεν , ἄλλην τινὰ ποιοῦμεν ἀντίθεσιν καὶ οὐχὶ τὴν τῶν ἐναντίων · ἐὰν μὲν γὰρ ἡ ἀπουσία καὶ αὐτῆς τῆς πρὸς τὴν εἰς αὖθις παρουσίαν τοῦ εἴδους δυνάμεως στέρησιν ἔχῃ , γίνεται στέρησις ἡ ἐν Κατηγορίαις παραδεδομένη , εἰ δὲ τῆς ἐνεργείας μόνης ἀπουσία εἴη , γίνεται στέρησις ἡ πεφυκυῖα εἰς τὸ εἶδος ἀνακάμπτειν , ἣν διὰ τοῦτο καίτοι ὑπὸ ἀορίστου δηλουμένην ὀνόματος ἐναντίαν τῷ εἴδει ἐν τῇ Φυσικῇ ἀκροάσει προσαγορεύειν ἠξίωσε . Ταῦτα μὲν οὖν παρεξέβημεν , τὰς διφόρους παρὰ τοῖς παλαιοῖς ἐννοίας τῶν τε ἐναντίων καὶ τῶν κατὰ στέρησιν καὶ ἕξιν ἀντικειμένων καὶ τὰ περὶ τῆς ἀντιθέσεως τοῦ κακοῦ πρὸς τὸ ἀγαθόν , πολλοῖς εἰωθότα πράγματα παρέχειν , διαρθρῶσαι βουληθέντες . εἰ δὲ ἐπὶ τῶν ἁπλῶν φωνῶν οὕτως ἔχει , δῆλον ὅτι καὶ ἐν τοῖς ἀποφαντικοῖς λόγοις ἡ τὸ ἐναντίον καταφάσκουσα τῇ τὸ | ἐναντίον καταφασκούσῃ μάλιστα μάχεται · ἡ γὰρ κοινωνία ταῖς προτάσεσι καὶ ἡ διαφορὰ κατὰ τὴν δύναμιν θεωρεῖται τῶν συμπληρουσῶν αὐτὰς ἁπλῶν φωνῶν . ὅτι δὲ οὐ μόνον δοξάζομεν οὕτως , ἀλλὰ καὶ διασώζομεν τὸν ἀνθρώπινον βίον κατὰ τὰς αὐτοφυεῖς καὶ ἀδιδάκτους ἐννοίας , δῆλον ἐντεῦθεν · τὸ ἀγαθὸν παντὶ ἐφετόν , τὸ δὲ κακὸν παντὶ φευκτόν · τίς ἂν οὖν εἰ μὴ ἐξείη γείτονι χρήσασθαι ἀγαθῷ , δυοῖν εἰς αἵρεσιν αὐτῷ προκειμένων , ἢ οὐκ ἀγαθῷ χρήσασθαι ἢ ὁμολογουμένως πονηρῷ , ἕλοιτο ἄν πρὸ τοὐ μὴ ὠφελοῦντος τὸν βλάπτειν ἐπιχειροῦντα ; κἂν γὰρ ὁ αὐτὸς οὐκ ἀγαθὸς ἅμα ᾖ καὶ κακός , φευκτὸς ἔσται μᾶλλον , οὐ καθὸ ἀνωφελὴς ἀλλὰ καθὸ πρὸς τούτῳ καὶ βλαβερός . ὁ αὐτὸς δὲ λόγος καὶ ἐπὶ δικαίου καὶ ἀδίκου καὶ πάντων τῶν παραπλησίων . Τῆς τοίνυν φύσεως τῶν πραγμάτων καὶ τῆς δυνάμεως τῶν ἀποφαντικῶν λόγων , περὶ ὧν ἡ σκέψις , δήλης ἐκ τούτων γενομένης , ἑξῆς ἐπισκεψώμεθα τὰ διὰ τῆς προκειμένης ἐπιχειρήσεως περὶ τούτων λεγόμενα . ποιεῖται μὲν οὖν ὁ τῶν λόγων τούτων πατὴρ ὢν τὴν ζήτησιν ἐπὶ τῶν κατὰ τὸν προφορικὸν λόγον προτάσεων , δύο λαμβάνων καταφάσεις , τὴν μὲν καθόλου ὡς καθόλου τὴν δὲ καθ’ ἕκαστα , καὶ τῇ μὲν καθ’ ἕκαστα τήν τε ὄντως οὖσαν ἀπόφασιν αὐτῆς ἀντιτιθεὶς καὶ τὴν τοῦ ἐναντίου κατάφασιν , τῇ δὲ καθόλου ὡς μὲν ἀπόφασιν ἀντιτιθεὶς οὐ τὴν ἀντιφάσκουσαν πρὸς αὐτὴν ἀλλὰ τὴν ὡς ἐναντίαν αὐτῇ μαχομένην , ὅπερ ἐστὶ τὴν καθόλου ἀπόφασιν , πρὸς ταύτῃ δέ γε καὶ τὴν καθόλου τοῦ ἐναντίου κατάφασιν . καὶ προτίθεται εὑρεῖν πότερον αἱ ἀποφάσεις εἰσὶν αἱ μᾶλλον μαχόμεναι ταῖς | καταφάσεσιν ἢ αἱ τῶν ἐναντίων καταφάσεις , πάνυ προσεκτικῶς ἀνάγων τὴν ζήτησιν ἐπὶ τὴν οἰκείαν τῶν προκειμένων ἀρχήν , λέγω δὲ τοὺς ἐνδιαθέτους καλουμένους λόγους καὶ τὰς περὶ τῶν πραγμάτων ἐν τῇ ψυχῇ δόξας , ἀφ’ ὧν προφερόμεθα τοὺς ἔξω ῥέοντας λόγους , καὶ ἀξιῶν ὡς ἄν ἐπὶ τῶν δοξῶν ἔχουσαι ὀφθῶσιν αἱ εἰρημέναι τῶν προτάσεων ἀντιθέσεις , οὕτως καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ τὴν φωνὴν ἀποφάνσεων ἔχειν . τοῦτο μὲν οὖν καὶ ὀρθῶς ἐπινενόηται παρ’ αὐτοῦ καὶ σαφῶς λέγεται . εἰ δὲ τὰς καθόλου προτάσεις καὶ ἐναντίας λεγομένας καθ’ ὁμοιότητα τῶν κυρίως ἐναντίων τῷ ὀνόματι τούτῳ προσαγορεύομεν , ἅτε ποτὲ συμψευδομένας , δῆλον ὅτι τὴν μάχην αὐτῶν καὶ τὴν πρὸς ἀλλήλας ἐναντίωσιν ἀσθενεστέραν εἶναι ἡγητέον τῆς μάχης τῶν προηγουμένως καὶ κυριώτατα λεγομένων ἐναντίων · αὗται δ’ ἄν εἶεν αἱ τολμῶσαι κατὰ τοῦ αὐτοῦ τὰ ἐναντία καταφάσκειν . ἀλλὰ τοῦτο μὲν καὶ τὰς κατὰ μέρος ἐπιχειρήσεις βασανίζοντες ἀκριβέστερον ἐπισκεψόμεθα , καὶ ἔτι ὅπως ἡ τῆς ἀντιφάσεως ἀντίθεσις ἔχει πρὸς τὴν τῶν ἐναντίων καταφάσεων , ἅπερ ἐστὶ τὰ νῦν ἡμῖν εἰς θεωρίαν προκείμενα . Τῆς δὲ λέξεως τὸ μὲν εἰ γὰρ τὰ μὲν ἐν τῇ φωνῇ ἀντὶ τοῦ ‘εἰ δὴ’ εἴρηται · οὐ γὰρ προειρημένου τινὸς αἰτίαν ἀποδίδωσιν , ἵνα καὶ χώραν ἔχῃ ὁ αἰτιολογικὸς σύνδεσμος , ἀλλὰ τὴν μέθοδον ὑφηγεῖται τὴν καθ’ ἣν κρινοῦμεν τὰς μάλιστα μαχομένας προτάσεις , ἀπὸ τῶν αἰτίων αὐτῶν ὁρμώμενοι . τὸ δὲ ἐπὶ τέλει τῆς ῥήσεως εἰρημένον , τὸ καὶ εἰ ἔστι μία , καθ’ ὁποτέραν ἡ ἐναντία , τοιαύτην ἔχει διάνοιαν · ἔστι δόξα περί τινος τῶν ἀγαθῶν , οἷον σωφροσύνης , αὐτὸ | τοῦτο ἀποφαινομένη ὅτι ἐστὶν ἀγαθόν , ἄλλη δὲ ἡ λέγουσα ὅτι οὐκ ἔστιν ἀγαθόν , τρίτη δὲ ἡ λέγουσα ὅτι ἐστὶ κακόν · συμβαίνει οὖν , φησί , τήν τε ἀπόφασιν τὴν λέγουσαν ἡ σωφροσύνη ἀγαθὸν οὐκ ἔστι’ καὶ τὴν τοὐ ἐναντίου κατάφασιν τὴν λέγουσαν ‘ἡ σωφροσύνη κακόν ἐστι’ ποτὲ μὲν διαφωνεῖν ποτὲ δὲ συντρέχειν ἀλλήλαις · ἐπεὶ γὰρ τῶν ἐναντίων τὰ μέν ἐστιν ἔμμεσα τὰ δὲ ἄμεσα , εἰ μὲν τῶν ἐμμέσων ἐναντίων εἴη τὰ κατηγορούμενα , οὐκ ἄν ἀκολουθήσαι τῇ ἀποφάσει ἡ τοῦ ἐναντίου κατάφασις ( οὐ γὰρ τὸ οὐ λευκὸν ἤδη ἀνάγκη εἶναι μέλαν ) , εἰ δὲ τῶν ἀμέσων , ταὐτὸν σημαίνουσιν ἥ τε ἀπόφασις καὶ ἡ τοῦ ἐναντίου κατάφασις , ὅταν ἀποφαίνωνται περί τινος τῶν πεφυκότων δέχεσθαι τὴν ἐναντίωσιν · ὥπερ γὰρ τὸ περιττὸν εὐθὺς οὐκ ἄρτιον , οὕτω τὸ οὐκ ἄρτιον ἀνάγκη εἶναι περιττόν . ἐφ’ ὧν οὖν συντρέχουσιν ἥ τε ἀπόφασις καὶ ἡ τοῦ ἐναντίου κατάφασις , οὐκέτι μὲν δυνατὸν ὡς ἐπὶ διαφόρων ζητεῖν ποτέρα αὐτῶν ἐστιν ἡ μᾶλλον μαχομένη πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς κατάφασιν · εἰσὶ γὰρ ἄμφω τρόπον τινὰ μία , τὸ αὐτὸ δυνάμεναι . ἀξιοῖ δὲ ζητεῖν αὕτη ἡ μία κατὰ τὴν δύναμιν κατὰ τί μᾶλλον μάχεται τῇ ἐξ ἀρχῆς καταφάσει , πότερον καθὸ ἀποφάσκει τὸ ὑπάρχον ἢ καθὸ καταφάσκει τὸ μὴ ὑπάρχον · οἷον πρὸς τὴν λέγουσαν πρότασιν ‘ὁ τρία ἄρτιός ἐστι’ μάχονται ἥ τε λέγουσα ‘ὁ τρία ἄρτιος οὐκ ἔστι’ καὶ ἡ λέγουσα ‘ὁ τρία περιττός ἐστι’ , τὸ αὐτὸ σημαίνουσαι ἄμφω · ζητεῖ οὖν τὸ οὐκ ἄρτιον τοῦτο καὶ περιττὸν κατὰ τί μᾶλλον μάχεται πρὸς τὸ ἄρτιον , πότερον κω οὐκ ἄρτιον ἢ καθὸ πέριττον . Τὸ μὲν δὴ τούτῳ οἴεσθαι τὰς ἐναντίας δόξας ὡρίσθαι τῷ τῶν ἐναντίων εἶναι , ψεῦδος · τοῦ γὰρ ἀγαθοῦ ὅτι ἀγαθὸν | καὶ τοῦ κακοῦ ὅτι κακόν , ἡ αὐτὴ ἴσως καὶ ἀληθής , εἴτε πλείους εἴτε μία ἐστίν · ἐναντία δὲ ταῦτα . ἀλλ’ οὐ τῷ ἐναντίων εἶναι ἐναντία , ἀλλὰ μᾶλλον τῷ ἐναντίως . τὴν ἔννοιαν αὐτήν , ἀφ’ ἧς ὁρμῶνται οἱ λέγοντες ἐν ταῖς περὶ τῶν ἐναντίων δόξαις τὴν σφοδροτάτην θεωρεῖσθαι τῶν προτάσεων μάχην , βούλεται πρῶτον διαβαλεῖν ὁ ἀντιδικεῖν πρὸς τοῦτο πειρώμενος λόγος καί φησι μὴ εἶναι ὑγιὲς τῶν ἐναντίων δοξῶν κριτήριον τὸ περὶ ἐναντίων ἀποφαίνεσθαι πραγμάτων · τὴν γοῦν δοξάζουσαν ὅτι ἡ σωφροσύνη ἀγαθὸν καὶ τὴν ὅτι ἡ ἀκολασία κακὸν ἀποφαίνεσθαι μὲν περὶ ἐναντίων τῶν τε ὑποκειμένων καὶ τῶν κατηγορουμένων , οὐ μέντοι ἀλλήλαις ἐναντίας εἶναι , διότι αὗται μὲν ἅμα τυγχάνουσιν ἀληθεῖς , αἱ δὲ ἐναντίαι οὐδέποτε συναληθεύουσιν ( ὅλως γὰρ τὰ ἐναντία συνυπάρχειν ἀδύνατον ) , ἀλλὰ μᾶλλον κρίνεσθαι δεῖν τὰς ἐναντίας δόξας κατὰ τὸ ἐναντίως περὶ τῶν αὐτῶν ἀποφαίνεσθαι πραγμάτων , ὥσπερ ἔχουσιν ἥ τε κατάφασις καὶ ἡ ἀπόφασις , ὡς διὰ τῶν ἑξῆς ἐπιχειρημάτων κατασκευάσαι πειράσεται . τὸ δὲ εἴτε πλείους εἴτε μία ἐστίν εἴρηται περὶ τῶν τὸ ἀγαθὸν ἀγαθὸν καὶ τὸ κακὸν κακὸν εἶναι λεγουσῶν , διότι πλείους μέν εἰσιν ὡς διαφόροις χρώμεναι τοῖς τε ὑποκειμένοις καὶ τοῖς κατηγορουμένοις , δόξαιεν δ’ ἄν καὶ μία εἶναι οὐ μόνον κατὰ τὸ συναληθεύειν ἀλλὰ καὶ ὡς ἀπὸ μιᾶς προαγόμεναι ζωῆς τε καὶ διαθέσεως . ῥητέον δὲ πρὸς ταῦτα ὅτι οἱ ἀξιοῦντες τὴν τῶν ἐναντίων καταφάσεων μάχην κρατεῖν τῆς ἀντιφατικῆς οὐ φήσουσι ταύτας ἁπλῶς ἐναντίας εἶναι δόξας , τὰς περὶ ἐναντίων ἀπλῶς πραγμάτων ἀποφαινομένας οὐ γὰρ δὴ καὶ τὰς περὶ τῶν ἐναντίων τὰ ἐναντία φασκούσας ) , ἀλλὰ τὰς περὶ τοῦ αὐτοῦ τὰ ἐναντία δοξαζούσας · αὗται γὰρ αἱ τῷ ὄντι ἐναντίως δοξάζουσαι . Εἰ δὴ ἔστι μὲν τοῦ ἀγαθοῦ ὅτι ἐστὶν ἀγαθὸν δόξα , ἄλλη δὲ ὅτι οὐκ ἀγαθόν , ἔστι δὲ ἄλλο τι ὃ οὐχ ὑπάρχει οὐδὲ οἷόν τε ὑπάρξαι , τῶν μὲν δὴ ἄλλων οὐδεμίαν θετὲον , οὔτε ὅσαι ὑπάρχειν τὸ μὴ ὑπάρχον δοξάζουσιν οὔθ’ ὅσαι μὴ ὑπάρχειν τὸ ὑπάρχον ( ἄπειροι γὰρ ἀμφότεραι , καὶ ὅσαι ὑπάρχειν δοξάζουσι τὸ μὴ ὑπάρχον καὶ ὅσαι μὴ ὑπάρχειν τὸ ὑπάρχον ) , ἀλλ’ ἐν ὅσαις ἐστὶν ἡ ἀπάτη . αὗται δὲ ἐξ ὧν αἱ γενέσεις . ἐκ τῶν ἀντικειμένων δὲ αἱ γενέσεις , ὥστε καὶ αἱ ἀπάται . Δεύτερον μὲν τοῦτο ἐπιχείρημα παραδίδοται πρὸς τὸ προκείμενον ἡμῖν πρόβλημα , παραβάλλον λοιπὸν τὴν ἀντίφασιν πρὸς τὴν τῶν ἐναντίων καταφάσεων ἀντίθεσιν . πρόεισι δὲ τοῦτον τὸν τρόπον . ἐπειδὴ βουλόμεθα εὑρεῖν ποία τῶν ψευδῶν δοξῶν ἐστιν ἡ μάλιστα ἐναντία τῇ ἀληθεῖ , χρώμενος ἐναργεῖ ἀξιώματι τῷ ἓν ἑνὶ ἐναντίον εἶναι συλλογίζεται ὅτι ἡ ἀπόφασίς ἐστιν ἡ μάλιστα πολεμία πρὸς τὴν κατάφασιν · ἐπεὶ γὰρ ἄπειροι , φησίν , εἰσὶν αἵ τε ψευδεῖς καταφάσεις αἱ μαχόμεναι πρὸς αὐτὴν καὶ αἱ ψευδεῖς ἀποφάσεις , αἱ μὲν λέγουσαι τὰ μὴ ὑπάρχοντα ὑπάρχειν αἱ δὲ τὰ ὑπάρχοντα μὴ ὑπάρχειν οἷον πρὸς τὴν λέγουσαν ‘τὸ ἀγαθὸν ἀγαθὸν ἀγαθόν’ μάχονται καταφάσεις μὲν αἱ λέγουσαι ‘τὸ ἀγαθὸν φευκτόν’ ‘τὸ ἀγαθὸν κακόν’ ‘τὸ ἀγαθὸν βλαβερόν’ , ἀποφάσεις δὲ αἱ λέγουσαι τὸ ἀγαθὸν οὐχ αἱρετόν’ ‘τὸ ἀγαθὸν οὐκ ὠφέλιμον’ ‘τὸ ἀγαθὸν οὐ ζηλωτόν’ , καὶ οὐδὲν μᾶλλον ἄλλην ἄλλης ψεύδεσθαι ἄν εἴποιμεν ) , τούτων μὲν οὐδεμίαν | ἐναντίαν χρὴ λέγειν τῇ ‘τὸ ἀγαθὸν ἀγαθόν’ λεγούσῃ · ἀόριστοι γὰρ ἀμφότεραι αὗται καὶ ἄπειροι , ἓν δὲ ἑνὶ ἐναντίον καὶ ὡρισμένον ὡρισμένῳ . τίνι οὖν κανόνι χρώμενοι τὴν μίαν ἐκείνην καὶ ὡρισμένως μαχομένην εὑρήσομεν ; τῇ ἀρχῇ , φησί , καὶ οἷον ῥίζῃ τῆς ἀπάτης · μία γὰρ ὁμολογουμένως αὕτη καὶ ὡρισμένη · ἀπατώμεθα μὲν γὰρ τὸ ἀγαθὸν καὶ βλαβερὸν ἢ κακὸν καὶ οὐκ ὠφέλιμον ἢ οὐ ζηλωτὸν ὑπολαμβάνοντες , ἀλλὰ πάντων τούτων ἀρχὴ μία τὸ νομισθῆναι αὐτὸ μὴ ἀγαθόν . ταύτην δὲ τὴν τῆς ἀπάτης ἀρχήν , ἥτις ἐστί , παραστῆσαι ἡμῖν βουλόμενος ἔφατο εἶναι αὐτὴν ἐξ ἧς ἡ γένεσις , τὴν δὲ γένεσιν ἐκ τῶν ἀντικειμένων εἶναι , τοῦτ’ ἔστιν ἐκ τῶν οἰκείων τοῖς γινομένοις στερήσεων καὶ ἀποφάσεων · τό τε γὰρ λευκὸν ἐξ οὐ λευκοῦ γίνεται λευκὸν καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐξ οὐκ ἀνθρώπου , καὶ ἐπὶ πάντων ἀπλῶς τῶν γινομένων ὡσαύτως . ὥστε καὶ ἡ ἀπάτη , φησί , περὶ ταῦτα καὶ ἡ ὡρισμένη ἐναντίωσις , καὶ διὰ ταῦτα ἡ κυριωτάτη μάχη . Πρὸς ταῦτα οὖν ῥητέον ὅτι ἓν μὲν ἑνὶ χρὴ ὁμολογουμένως εἶναι πολέμιον , οὐ μέντοι προσήκει ὡς μίαν τῶν πολλῶν καὶ τὰ μὴ ὑπάρχοντα τῷ ἀγαθῷ ὑπάρχειν αὐτῷ ἀποφαινομένων τιθέναι τὴν λέγουσαν ‘τὸ ἀγαθὸν κακόν’ · ὥσπερ γὰρ ἐν ταῖς ἀπείροις ἀποφάσεσι ταῖς τὰ ὑπάρχοντα αὐτῷ μὴ ὑπάρχειν ἀποφαινομέναις μία ἦν ἡ ὡρισμένως αὐτῇ μαχομένη , ἡ λέγουσα ‘τὸ ἀγαθὸν μὴ ἀγαθόν’ , οὕτως ἐν ταῖς ἀπείροις καταφάσεσι ταῖς τὰ μὴ ὑπάρχοντα αὐτῷ λεγούσαις ὑπάρχειν μία ἐστὶν # x003E ; ὡρισμένην ἔχουσα τὴν πρὸς αὐτὴν μάχην , ἡ λέγουσα ‘τὸ ἀγαθὸν κακόν’ . καὶ ἀόριστα μὲν καὶ ἄπειρα τὰ ὑπὸ τῆς ἀποφάσεως δη|λούμενα , διὸ ἐπὶ πάντων ὄντων τε καὶ μὴ ὄντων διαιρεῖ μετὰ τῆς καταφάσεως τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , ἓν δὲ καὶ τῷ ὄντι ὡρισμένον ἡ κατάφασις σημαίνει . ταῦτά τε οὖν οὕτως ῥητέον καὶ ὅτι ἀρχὴ μὲν ὄντως τῆς ἀπάτης ἡ περὶ τὴν ἀντίφασιν πλάνη . τοῦτο δὲ αὐτὸ τεκμήριόν ἐστι τοῦ μὴ εἶναι τὴν πλείστην διάστασιν ἐν τοῖς κατὰ ἀντίφασιν ἀντικειμένοις · οὐ γὰρ ἄν συνέβαινεν ἀπατᾶσθαι περὶ αὐτά · δῆλον γὰρ ὡς ἀπατώμεθα μᾶλλον περὶ τὰ ὅμοια καὶ σύνεγγυς ἀλλήλων ὄντα κατὰ φύσιν ἤπερ περὶ τὰ πολὺ διεστῶτα , οἷον τὴν φάτταν περιστερὰν μᾶλλον ὑπολάβοι ἄν τις ἢ κόρακα καὶ τὸν λύκον κύνα ἢ λέοντα . διὸ καὶ ὁ ἐν τῷ Φαιδρῷ Σωκράτης τοὺς ῥήτοράς φησιν ἐπιχειρεῖν παρακρούεσθαι τοὺς δικαστὰς διὰ τῶν ὁμοίων ποιουμένους τῆς ἀπάτης τὴν ἐπιχείρησιν ἀλλ’ οὐ τῶν πολὺ διεστώτων · κατηγοροῦντες μὲν γὰρ ἐπὶ τὰς παρακειμένας κακίας ἄγουσιν οἱ τεχνικώτεροι τῶν κατηγορουμένων τὰς ἀρετάς , τὸν ἀσφαλῆ δειλὸν ἀλλ’ οὐ θρασὺν προσαγορεύοντες καὶ τὸν οἰκονομικὸν φιλάργυρον ἀλλ’ οὐκ ἄσωτον , ἀπολογούμενοι δὲ τὰς κακίας ἐπὶ τὰς παρακειμένας ἄγουσιν ἀρετάς , τὸν ἄσωτον ἐλευθέριον καὶ τὸν θρασὺν ἀνδρεῖον ἐπονομάζοντες . καὶ ἐπὶ τούτοις ὅτι ὀρθῶς μὲν εἴρηται τὸ ἀπλῶς πάσας τὰς γενέσεις ἐκ τῶν στερήσεων , ἃς αἱ ἀποφάσεις δηλοῦσι , γίνεσθαι · ὅταν μέντοι τὸ γινόμενον ἐναντίον ἔχῃ , τότε , ὡς ἐν ταῖς Φυσικαῖς πραγματείαις ἐδιδάχθημεν , προηγουμένως μὲν ἐκ τοῦ ἐναντίου γίνεται τὸ γινόμενον , ἐκ δὲ τῆς ἀποφάσεως οὐ προηγουμένως ἀλλὰ καθὸ ἡ ἀπόφασις τό τε ἐναντίον καὶ τὰ ἀνὰ μέσον σημαίνει . | τὰ δὲ ἀνὰ μέσον ἐκ τῶν ἐναντίων · τὸ γὰρ λευκὸν ἐξ οὐ λευκοῦ μὲν ἀλλ’ οὐ τοῦ τυχόντος , ἀλλ’ ἢ τοῦ μέλανος ἢ τῶν ἀνὰ μέσον · ἐκ δὲ τῶν ἀνὰ μέσον , διότι ἕκαστον αὐτῶν μετέχει τῃ τοῦ μέλανος . Εἰ οὖν τὸ ἀγαθὸν καὶ ἀγαθὸν καὶ οὐ κακόν ἐστι , καὶ τὸ μὲν καθ’ αὑτὸ τὸ δὲ κατὰ συμβεβηκός ( συμβέβηκε γὰρ αὐτῷ οὐ κακῷ εἶναι ) , μᾶλλον δὲ ἑκάστου ἀληθὴς ἡ καθ’ αὑτὸ καὶ ψευδής , εἴπερ καὶ ἀληθής , ἡ μὲν οὖν ὅτι οὐκ ἀγαθὸν τὸ ἀγαθὸν τοῦ καθ’ αὑτὸ ὑπάρχοντος ψευδής , ἡ δὲ τοῦ ὅτι κακὸν τοῦ κτὰ συμβεβηκός · ὥστε μᾶλλον ἄν εἴη ψευδὴς τοῦ ἀγαθοῦ ἡ τῆς ἀποφάσεως ἢ ἡ τοῦ ἐναντίου δόξα . διέψευσται δὲ μάλιστα περὶ ἕκαστον ὁ τὴν ἐναντίαν ἔχων δόξαν · τὰ γὰρ ἐναντία τῶν πλεῖστον διαφερόντων περὶ τὸ αὐτό · εἰ οὖν ἐναντία μὲν τούτων ἡ ἑτέρα , ἐναντιωτέρα δὲ ἡ τῆς ἀποφάσεως , δῆλον ὅτι αὕτη ἄν εἴη ἐναντία . ’Ev τούτῳ τῷ τρίτῳ ἐπιχειρήματι τὰ ἐναντία λαβὼν τοῦ αὐτοῦ κατηγορούμενα , οἷον τῶν ἀγαθῶν τινὸς αὐτό τε τοῦτο τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακόν , καταφατικῶς τε καὶ ἀποφατικῶς , ὡς διὰ ταῦτα τέτταρας γίνεσθαι προτάσεις , δύο μὲν ἀληθεῖς , τὴν ‘τὸ ἀγαθὸν ἀγαθόν’ λέγουσαν καὶ τὴν ‘τὸ ἀγαθὸν οὐ κακόν’ , τὰς δὲ λοιπὰς ψευδεῖς , ἃς καὶ πρόκειται παραβαλεῖν πρὸς ἀλλήλας , τὴν ‘τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν’ καὶ τὴν ‘τὸ ἀγαθὸν κακόν’ , ἐκ τοῦ κατὰ τὰς ἀληθεῖς πειρᾶται συλλογίζεσθαι τὸ κατὰ τὰς ψευδεῖς · ἐπεὶ γάρ ἐστι τῶν ἀληθῶν , φησίν , ἡ μὲν καθ’ αὑτὸ ἀληθὴς ἡ δὲ κτὰ συμβεβηκός , καθ’ αὑτὸ μὲν ἡ λέγουσα ‘τὸ ἀγαθὸν ἀγαθόν’ , κατὰ συμβεβηκὸς δὲ ἡ λέγουσα ‘τὸ ἀγαθὸν οὐ κακόν’ , ὅτι οὐκ αὐτόθεν αὕτη τίθησι | τὸ ἀγαθόν , ἀλλ’ ἀναιρεῖ μόνον τὸ ἀντικείμενον ( κυριώτερον εἰπὼν ἄν ὅτι ἐστὶ δι’ ἄλλο ἀληθὴς ἤπερ ὅτι κατὰ συμβεβηκός , ἐπεὶ μὴ τῷ ἀναιρεῖν τὸ τυχὸν τῶν παρὰ τὸ ἀγαθὸν ἔχει τὸ ἀληθεύειν , ἀλλὰ παρὰ τὸ μάχεσθαι πρὸς τὸ ὡρισμένως αὐτῷ πολέμιον ) , μάχεται δὲ τῇ μὲν καθ’ αὑτὸ ἀληθεῖ ἡ λέγουσα ‘τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν’ , τῇ δὲ κατὰ συμβεβηκός , ὡς αὐτός φησιν , ἀληθεῖ ἡ λέγουσα ‘τὸ ἀγαθὸν κακόν’ , ἡ δὲ τὴν καθ’ αὑτὸ ἀληθῆ ἀναιροῦσα καθ’ αὑτὸ ψεύδεται καὶ ἡ τὴν κτὰ συμβεβηκὸς ἀληθῆ ἀναιροῦσα κατὰ συμβεβηκὸς ψεύδεται ( καθ᾿ αὑτὸ μὲν γὰρ ψεύδεται ἡ λέγουσα ‘τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν’ , κατὰ συμβεβηκὸς δὲ ἡ λέγουσα ‘τὸ ἀγαθὸν κακόν’ ) , ἡ δὲ καθ’ αὑτὸ ψευδομένη μᾶλλον ψεύδεται τῆς κατὰ συμβεβηκός , ὥσπερ καὶ ἡ καθ’ αὑτὸ ἀληθεύουσα μᾶλλόν ἐστιν ἀληθὴς τῆς κατὰ συμβεβηκός , ἅτε τὴν οὐσίαν αὐτὴν τοῦ πράγματος ἐκφαίνουσα , ἡ δὲ μᾶλλον ψευδὴς πλέον διέστηκεν ἀπὸ τῆς ἀληθοῦς ἤπερ ἡ ἧττον ψευδὴς καὶ διὰ τοῦτο μᾶλλον μάχεται πρὸς αὐτήν · μᾶλλον ἄρα μάχεται πρὸς τὴν ἀληθῆ κατάφασιν ἡ ἀπόφασις αὐτῆς ἤπερ ἡ τοῦ ἐναντίου κατάφασις , ὅπερ προέκειτο δεῖξαι . τούτων οὖν πάνυ δριμέως εἰλημμένων ἐκεῖνό φαμεν ἐπιστάσεως ἄξιον , ὅτι τὴν λέγουσαν ‘τὸ ἀγαθὸν κακόν’ ἀξιοῖ ψεύδεσθαι διὰ τὸ ἀναιρεῖν τὴν λέγουσαν ‘τὸ ἀγαθὸν οὐ κακόν’ , καὶ διὰ τοῦτο κατὰ συμβεβηκὸς ψεύδεσθαι ὡς διὰ τὴν ἀναίρεσιν τῆς κατὰ συμβεβηκὸς ἀληθευούσης ψευδομένην · μᾶλλον γὰρ ῥητέον ὅτι διὰ τὸ ἀναιρεῖν τὴν λέγουσαν ‘τὸ ἀγαθὸν κακόν’ ἡ λέγουσα αὐτὸ οὐ κακὸν ἀληθής , οὐ μὴν διὰ τὸ ἀναιρεῖν τὴν λέγουσαν ‘τὸ ἀγαθὸν οὐ κακόν’ ἡ λέγουσα αὐτὸ κακὸν εἶναι ψευδής , ἀλλὰ καθ’ αὑτὴν καὶ προηγουμένως · εἰ μὲν γὰρ περί τινος τῶν μέσων καὶ | ἀδιαφόρων ἀπεφαίνοντο αἱ τοιαῦται προτάσεις , καθ’ αὑτὸ μὲν ἦν ἂν ἀληθὴς ἡ λέγουσα αὐτὸ μὴ κακὸν εἶναι ἀπόφασις . ἐψεύδετο δὲ ἡ λέγουσα αὐτὸ κακὸν εἶναι κατάφασις διὰ τὸ ἀναιρεῖν τὴν εἰποῦσαν αὐτὸ μὴ κακόν . νῦν δὲ περὶ ἀγαθοῦ γινομένης τῆς ἀποφάσεως καθ’ αὑτὴν δηλονότι καὶ δι’ αὑτὴν ἀλλ’ οὐ δι’ ἄλλην ψεύδεται ἡ κακὸν εἶναι αὐτὸ ἀποφαινομένη , ὡς τὸ ἐναντίον αὐτῷ προφέρουσα . οὔτε ἄρα ἐναντιωτέρα ἐστὶν ἡ τῆς ἀποφάσεως οὔτε μᾶλλον διέψευσται ὁ ταύτην ἔχων τὴν δόξαν , ἀλλ’ ὁ τὴν τῆς ἐναντίας καταφάσεως · ἡ μὲν γὰρ ἀπόφασις ἀναιρεῖ μόνον τὸ εἰλικρινῶς ὑπάρχειν τὸ κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ , ἡ δὲ κατάφασις πρὸς τῷ τοῦτο ποιεῖν ἔτι καὶ προσνέμει αὐτῷ τὸ ἐναντίον , καὶ διὰ τοῦτο οὔτε καθαρῶς οὔτε ἁμῇ γέ πῃ συγχωρεῖ αὐτὸ τῷ ὑποκειμένῳ ὑπάρχειν . οὕτω δὲ καὶ λέγειν εἰώθαμεν περὶ ἑκάστων , οὓς πλεῖστον ἐθέλομεν χωρίζειν τοῦ ἀγαθοῦ , ὅτι οὐ μόνον ἐστὶν οὐκ ἀγαθὸς ἢ οὐκ ἐστιν ἀγαθός , ἀλλὰ καὶ πάνυ κακός ἐστι . σαφέστατα δὲ καὶ τῆσδε τῆς ἐπιχειρήσεως κατατασκευάζειν πειρώμενης ὅτι μᾶλλον ἠναντίωται πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς κατάφασιν ἡ ἀπόφασις ἤπερ ἡ τοῦ ἐναντίου κατάφασις καὶ μᾶλλον προσήκει τῇ ἀντιθέσει τῆς ἀντιφάσεως ὁ τῶν ἐναντίων ὁρισμὸς ἤπερ αὐτοῖς τοῖς ἐναντίοις , δῆλον ὅτι παντελῶς εὔηθες τὸ λέγειν ὡς οὐκ ἔστι τὸ προκείμενον ἐν τούτοις δεῖξαι τὴν ἀπόφασιν ἐναντιωτέραν τῆς ἐναντίας καταφάσεως , ἀλλὰ μᾶλλον ἀντικειμένην κατὰ τὴν ἔννοιαν τῶν ἁπλῶς ἀντικειμένων , οὐ τῶν ἐναντίων , καὶ ὅτι τὸ ἀντικεῖσθαι αὐτὸ προσήκει τῇ ἀποφάσει μᾶλλον , ἅτε ἀναιρεῖν βουλομένῃ τὴν κατάφασιν , ἤπερ τῇ ἐναντίᾳ καταφάσει οὐκ ἀναιρούσῃ ἀλλὰ τιθείσῃ τι | παραπλησίως τῇ ἐξ ἀρχῆς καταφάσει , οὔτε τῶν ῥητῶν οὐδὲν τοιοῦτον ἐμφαινόντων , ἀλλὰ τίς ἡ μᾶλλον ψευδομένη καὶ μᾶλλον διεστῶσα τῆς ἐξ ἀρχῆς καταφάσεως , οὔτε τῆς ζητήσεως οὐδένα λογισμὸν ἐχούσης · οὔτε γὰρ ζητήσειεν ἄν τις πότερον ἀποφάσκει μᾶλλον ἡ ἀπόφασις ἤπερ ἡ τοῦ ἐναντίου κατάφασις , οὔθ’ ὅταν ζητῶμεν τίς ἀντίκειται μᾶλλον , ἄλλο τι ζητοῦμεν ἢ τίς ἡ μᾶλλον διεστῶσα τῆς ἐξ ἀρχῆς , εἴπερ ἡ ἔννοια τῶν ἀντικειμένων διάστασίν τινα καὶ μάχην ἐμφαίνει τῶν ἀντικεῖσθαι λεγομένων , ἢ μαλακωτέραν ἢ συντονωτέραν . μείζων δὲ ἡ τῶν ἐναντίων εἰδῶν πρὸς ἄλληλα διάστασις ἤπερ ἡ τοῦ μὴ ὄντος πρὸς τὸ ὂν καθ’ ἕκαστον εἶδος · ἐν πέρασι γὰρ καὶ ὅροις ἡ μεγίστη διάστασις , οὐ μὴν τοῦ μὴ πέρατος πρὸς τὸ πέρας · καὶ γὰρ ὅλως τὰ μὴ ὁμογενῆ , ὅπερ ἐν τῇ Μετὰ τὰ φυσικὰ λέγεται , οὐδὲ συμβλητά ἐστι πρὸς ἄλληλα , οἷον τὸ λευκὸν πρὸς ἄνθρωπον ἢ τὸ θερμόν , οὐδ’ ἔτι μᾶλλον πρὸς τὸ μὴ ὄν . ὥστε τῶν ὑπὸ τοῦ οὐ λευκοῦ σημαινομένων πρὸς μόνα τὰ ὁμογενῆ συμβλητόν ἐστι τὸ λευκόν . τῶν δὲ ὁμογενῶν ἐν τοῖς ἐναντίοις προφανῶς ἡ μεγίστη διάστασις . εἰ δὲ λέγοι τις χρῆναι τὸ μὴ ὂν ἀντικεῖσθαι πρὸς τὸ ὂν μᾶλλον ἤπερ ὂν πρὸς ὄν , ἐφιστανέτω ὅτι τῶν ὄντων , ᾗ ἀπλῶς ὄντα , οὐδὲ ἔστιν ἀντίθεσίς τις πρὸς ἄλληλα . καθάπερ οὐδὲ τῶν χρωμάτων ᾗ χρώματα , ὡς ἐν Φιλήβῳ λέγεται , καὶ διὰ τοῦτο μόνον μάχεται , εἰ καὶ ἀορίστως , τῷ ὄντι τὸ μὴ ὄν , οὐ τὸ μηδαμῶς ὄν , εἴπερ ἄρρητον ἐκεῖνο καὶ ἀδόξαστον , ἀλλ’ , ὡς ἐν τῷ Σοφιστῇ δέδεικται , τὸ κατὰ τὴν ἑτερότητα μὴ ὄν , οὐδὲ τοῦτο κατὰ ἀλήθειαν αὐτῷ μαχόμενον · πῶς γὰρ τὸ μηδὲ συμπλέκεσθαι πρὸς αὐτὸ παραιτούμενον , μᾶλλον δὲ πάντως περὶ αὐτὸ θεωρούμενον , ὡς ὅταν | λέγωμεν τὸ ὂν ἁπλῶς μὴ εἶναι ὅπερ τὴν κίνησιν ἢ ὅπερ τὴν στάσιν ἢ ὅπερ ἄλλο τι τῶν παρ’ αὐτὸ εἰδῶν , κἀκείνων ὁμοίως ἕκαστον μὴ εἶναι μὲν ὅπερ ἐστὶ τὸ ἁπλῶς ὄν , διὰ δὲ τὴν ἐκείνου μετουσίαν ἐγκαταλέγεσθαι τῷ χορῷ τῶν ὄντων , ἀλλὰ τὴν κεκερματισμένην ἐν πᾶσι τοῖς οὖσι δύναμιν τῆς ἑτερότητος σημαῖνον ; ὅλως δὲ νῦν ἡμῖν ὁ λόγος οὐ περὶ τῆς ἑτερότητος τοῦ ἀπλῶς μὴ ὄντος πρὸς τὸ ἁπλῶς ὄν , ᾧ μήτε ἐστὶν ἐναντίον μήτε πέφυκεν ἄλλο τι κατ’ αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι τῶν ἐναντίωσιν ἐχόντων , ἀλλὰ περὶ τῆς ὑπαρχούσης ἐν τοῖς κτὰ μέρος οὖσιν ἀντιθέσεως τῶν τε ἐναντίων καὶ τῶν ἀορίστων ὀνομάτων ἢ ῥημάτων πρὸς τὰ ὡρισμένα · τῶν γὰρ ἁπλῶν φωνῶν τὰς λεγομένας μετὰ τῆς ἀρνήσεως ἀόριστα ὀνόματα καὶ ἀόριστα ῥήματα προσαγορεύομεν διὰ τὸ ἀληθῶς ἐφ’ ὁτουοῦν κατηγορεῖσθαι τῶν τε ὄντων καὶ τῶν μὴ ὄντων παρὰ μόνον τὸ ὑπὸ τοῦ ὡρισμένου δηλούμενον . διόπερ ἀνάγκη καὶ ἐπὶ τῶν ἀποφατικῶν λόγων τὰ παραπλήσια συμβαίνειν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν οὐδὲ μνήμης ἄξια τὰ ληρημάτια . ἐπὶ δὲ τὰ ἑξῆς ἴωμεν . Ἡ δὲ τοῦ ὅτι κακὸν τὸ ἀγαθὸν συμπεπλεγμένη ἐστί · καὶ γὰρ ὅτι οὐκ ἀγαθὸν ἀνάγκη ἴσως ὑπολαμβάνειν τὸν αὐτόν . Ἡ τετάρτη ἐπιχείρησις διὰ βραχέων εἰρημένη τοιαύτην ἔχει διάνοιαν . ἁπλῆ , φησίν , ἐστὶ δόξα καθ’ ἣν οὐκ ἀναγκαζόμεθα ἕτερόν τι προσεπινοεῖν , οὐχ ἁπλῆ δὲ καθ’ ἣν ἀνάγκη καὶ ἕτερόν τι δοξάζειν . οὐκοῦν ἔσται ἁπλῆ μὲν δόξα ἡ τὸ ἀγαθὸν ἀγαθὸν εἶναι ἀποφαινομένη , καθάπερ καὶ ἡ δοξάζουσα αὐτὸ μὴ εἶναι ἀγαθόν οὐ γὰρ ἀνάγκη καθ’ ὁποτερανοῦν αὐτῶν ἑτέραν τινὰ εἰσάγεσθαι δόξαν ) , οὐχ ἁπλῆ δὲ ἡ τὸ ἀγαθὸν κακὸν εἶναι δοξάζουσα · ταύτῃ | γὰρ ἀνάγκη καὶ ἑτέραν συνεισφέρεσθαι δόξαν , τὴν λέγουσαν αὐτὸ μὴ εἶναι ἀγαθόν . εἰ τοίνυν χρὴ τῇ ἁπλῇ δόξῃ τὴν ἁπλῆν ἀντιτιθέναι καὶ μὴ τὴν συμπεπλεγμένην , τὴν ἄρα ἀπόφασιν ἀντικεῖσθαι τῇ καταφάσει φήσομεν , ἀλλ’ οὐχὶ τὴν τοῦ ἐναντίου κατάφασιν . λύσομεν δὲ καὶ ταῦτα λέγοντες ὅτι δι’ αὐτὸ τοῦτο πλεῖστον διέστηκε τῆς τὸ ἀγαθὸν ἀγαθὸν λεγούσης ἡ λέγουσα αὐτὸ εἶναι κακόν , ὅτι διὰ τοῦ οὐκ ἀγαθὸν ὁδεύσασα κατήντησεν ἐπὶ τὸ ἔσχατον · πρώτη γὰρ ἔξοδος ἀπὸ τοῦ ἀγαθοῦ τὸ οὐκ ἀγαθόν , ἐσχάτη δὲ ἀπόπτωσις τὸ κακόν . ὥστε ἡ τοῦτο καταφάσκουσα μᾶλλον ἠναντίωται , ἅτε καὶ τὴν ἀπόφασιν τοῦ ἀγαθοῦ περιέχουσα . μήποτε δὲ καὶ ἡ ἀπόφασις τοῦ ἀγαθοῦ συμπέπλεκται · πᾶσα γὰρ ἀνάγκη τὸ οὐκ ἀγαθόν , εἰ ἐπὶ τῶν ὄντων τάττοιτο , καὶ ἄλλο τι εἶναι , ἀλλ’ ἀόριστον . ὥστε οὐδὲ ταύτῃ ἐναντίον ἂν εἴη · ἓν γὰρ ἑνὶ ἐναντίον καὶ ὡρισμένον ὡρισμένῳ . τὸ δὲ ἴσως ἤτοι ἀντὶ τοῦ ὁμοίως πρόσκειται τῆς γὰρ αὐτῆς ἐστι διανοίας τὸ ἀγαθὸν κακόν τε καὶ οὐκ ἀγαθὸν λέγειν ) ἢ ἔνδειξιν ἔχει τοῦ ταύτην τὴν ἐπιχείρησιν πιθανὴν μὲν εἶναι , οὐ μὴν ἀναγκαίαν · πρῶτον μὲν ὅτι τῶν ἐναντίων ἑκάτερον αὐτὸ καθ’ αὑτὸ θεωρούμενον ἀπλοῦν εἶδος εἶναι ἐθέλει , ἔπειτα ὅτι εἰ λέγοιμεν τὴν ‘τὸ ἀγαθὸν κακόν’ συμπεπλέχθαι διὰ τὸ εἰσάγειν τὸ οὐκ ἀγαθόν , ἔσται καὶ ἡ ‘τὸ ἀγαθὸν ἀγαθόν’ συμπεπλεγμένη ὡς εἰσάγουσα τὸ μὴ κακόν . εἰ δὲ μή ἐστι μία τῶν παραβαλλομένων πρὸς ἀλλήλας προτάσεων ἡ λέγουσα ‘τὸ ἀγαθὸν μὴ κακόν’ , οὐδὲν πρὸς ἔπος · τὸ γὰρ ἁπλοῦν καὶ τὸ σύνθετον οὐ κατὰ τὴν σχέσιν τὴν πρός τινας ὡρισμένας προτάσεις σκοποῦμεν , ἀλλὰ πρὸς τὴν οἰκείαν ἑκάστης δύναμιν . ἔτι δὲ εἰ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως δεῖ ἔχειν , καὶ ταύτῃ | ἂν δόξειε καλῶς εἰρῆσθαι · ἢ γὰρ πανταχοῦ τὸ τῆς ἀντιφάσεως ἢ οὐδαμοῦ · ὅσοις δὲ μή ἐστιν ἐναντία , περὶ τούτων ἔστι μὲν ψευδὴς ἡ τῇ ἀληθεῖ ἀντικειμένη , οἷον ὁ τὸν ἄνθρωπον μὴ ἄνθρωπον οἰόμενος διέψευσται . εἰ οὖν αὗται ἐναντίαι , καὶ αἱ ἄλλαι αἱ τῆς ἀντιφάσεως . Σαφὴς μὲν ἡ ταύτης τῆς πέμπτης ἐπιχειρήσεως διάνοιά τε καὶ λέξις , ἀξιοῦσα ἡμᾶς προσέχειν ποτέρα τῶν παραβαλλομένων πρὸς ἀλλήλας προτάσεων χρήσιμος ἄν εἴη πρὸς τὸ δι’ ἑνὸς καθόλου κανόνος πάσῃ τῇ προτεθείσῃ καταφάσει πρότασίν τινα μαχομένην εὑρεῖν καὶ φάσκειν ταύτην εἶναι τὴν κυρίως αὐτῇ ἀντιτιθεμένην , καὶ διὰ ταῦτα κρατεῖν ἀποφαινομένη τὴν τῆς ἀντιφάσεως μάχην · ἀπόφασιν μὲν γὰρ πάσης καταφάσεως ῥᾴδιον εὑρεῖν , ὁποῖον ἄν ᾖ τὸ ἐν τῇ καταφάσει κατηγορούμενον , τοὐ δὲ ἐναντίου κατάφασιν ἀδύνατον λαβεῖν , εἰ μὴ τύχοι τὸ κατηγορηθὲν ἐν τῇ καταφάσει ἐναντίον ἔχον · τῇ γὰρ ‘Σωκράτης ἄνθρωπός ἐστι’ ποία ἄν μάχοιτο ἐναντία κατάφασις , καίτοι ἡ ‘Σωκράτης ἄνθρωπος οὐκ ἔστιν’ ἀπόφασις ψευδομένη μάχεται πρὸς αὐτὴν ἀληθεύουσαν ; ὥσπερ οὖν ἐπὶ τούτων μόνην τὴν ἀπόφασιν τῇ καταφάσει μάχεσθαι ὁμολογοῦμεν , οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων , ἐν οἷς δυνατὸν τοῦ ἐναντίου κατάφασιν εὑρεῖν , τὴν ἀπόφασιν εἶναι ἀξιοῖ τὴν μάλιστα μαχομένην . λεκτέον δὲ ὅτι ἐφ’ ὧν μὲν ἀποροῦμεν τῆς τοῦ ἐναντίου ἀντιθέσεως , καὶ μόνην ἀγαπῶμεν τὴν τῆς στερήσεως τε καὶ ἀποφάσεως ἀντίθεσιν , ἐφ’ ὧν δὲ καὶ ἐναντίον δυνατὸν εὑρεῖν , ἐπὶ τούτων πλέον ἀπ’ ἀλλήλων διεστάναι φαμὲν τὰς ἐναντίας καταφάσεις ἤπερ τὴν ἀπόφασιν τῆς καταφάσεως . εἴρηται δὲ ἡμῖν ἐξ ἀρχῆς ὅτι ἔοικεν ὁ | νῦν λεγόμενος λόγος διὰ τὸ κοινὸν τοῦτο καὶ ἐπὶ πάντα ἐκτεινόμενον οὕτως ἐγκωμιάζειν τὴν ἀντίθεσιν τῆς ἀντιφάσεως , ὡς οὐ κατὰ τὸ ποσὸν μόνον τῶν περιεχομένων ὑπ’ αὐτῆς πραγμάτων ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸ σφοδρὸν τῆς ἀντιθέσεως τῶν ἄλλων ὑπερέχουσαν . ἔτι ὁμοίως ἔχει ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ὅτι ἀγαθὸν καὶ ἡ τοῦ μὴ ἀγαθοῦ ὅτι οὐκ ἀγαθόν , καὶ πρὸς ταύταις ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ὅτι οὐκ ἀγαθὸν καὶ ἡ τοῦ μὴ ἀγαθοῦ ὅτι ἀγαθόν . τῇ οὖν τοῦ μὴ ἀγαθοῦ ὅτι οὐκ ἀγαθὸν ἀληθεῖ οὔσῃ δόξῃ τίς ἄν εἴη ἐναντία ; οὐ γὰρ δὴ ἡ λέγουσα ὅτι κακόν ( ἅμα γὰρ ἄν ποτε εἴη ἀληθής , οὐδέποτε δὲ ἀληθὴς ἀληθεῖ ἐναντία · ἔστι γάρ τι μὴ ἀγαθὸν κακόν , ὥστε ἐνδέχεται ἅμα ἀληθεῖς εἷναι ) , οὐδ’ αὖ ἡ ὅτι οὐ κακόν ( ἀληθὴς γὰρ αὕτη · ἅμα γὰρ καὶ ταῦτα ἄν εἴη ) · λείπεται οὖν τῇ τοῦ μὴ ἀγαθοῦ ὅτι οὐκ ἀγαθὸν ἐναντία ἡ τοῦ μὴ ἀγαθοῦ ὅτι ἀγαθόν · ψευδὴς γὰρ αὕτη . ὥστε καὶ ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ὅτι οὐκ ἀγαθὸν τῇ τοῦ ἀγαθοῦ ὅτι ἀγαθόν . Ἔσχατόν ἐστι τοῦτο καὶ δυσαντιβλεπτότατον τῶν πρὸς τὸ πρόβλημα ἐπιχειρημάτων , ὃ κατὰ τόνδε προάγεται τὸν τρόπον . δύο λαμβάνει τοῦ ἀγαθοῦ ἀντιφάσεις , τὴν μὲν ὡρισμένῳ τὴν δὲ ἀορίστῳ χρωμένην τῷ ὑποκειμένῳ , ‘τὸ ἀγαθὸν ἀγαθόν—τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν , τὸ μὴ ἀγαθὸν ἀγαθόν — τὸ μὴ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν’ , καὶ ἀξιοῖ ὡς ἔχει ἡ ἀληθὴς ἀπόφασις πρὸς τὴν ἀντικειμένην αὐτῇ ψευδῆ κατάφασιν , οὕτως ἔχειν τὴν ἀληθῆ κατάφασιν πρὸς τὴν ἀντικειμένην αὐτῇ ψευδῆ ἀπόφασιν , τοῦτ’ ἔστιν ὡς ἡ ‘τὸ μὴ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν’ πρὸς τὴν ‘τὸ μὴ ἀγαθὸν ἀγαθόν’ , οὕτως τὴν ‘τὸ ἀγαθὸν ἀγαθόν’ πρὸς τὴν ‘τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν’ . εἶτα παραβαλὼν τὴν ἀληθῆ | ἀπόφασιν πρὸς ἄμφω τὰς προτάσεις τῆς ἀντιφάσεως τῆς τὸ κακὸν κατηγορούσης κατὰ τοῦ αὐτοῦ ὑποκειμένου , τοῦτ’ ἔστι τοῦ μὴ ἀγαθοῦ , τὴν ‘τὸ οὐκ ἀγαθὸν κακόν’ καὶ ‘τὸ οὐκ ἀγαθὸν οὐ κακόν’ δείκνυσιν αὐτὴν πρὸς οὐδετέραν αὐτῶν ἐναντίαν οὖσαν · συνᾴδει γὰρ τῇ μὲν λεγούσῃ τὸ οὐκ ἀγαθὸν κακόν’ ἐπὶ τῆς μοχθηρᾶς ἕξεως , τῇ δὲ λεγούσῃ ‘τὸ οὐκ ἀγαθὸν οὐ κακόν’ ἐπί τε τῆς μέσης καὶ τῶν μηδετέρου τῶν ἄκρων πεφυκότων μετέχειν , οἷον λίθου ἢ ξύλου · ἐπὶ τούτων γὰρ τό τε μὴ ἀγαθὸν καὶ τὸ μὴ κακὸν ἀληθές . τὰς δὲ συνᾳδούσας ἀδύνατον ἐναντίας εἶναι , καθάπερ οὐδὲ τὰς ἐναντίας οἷόν τε συναληθεύειν , ὡς ἔκ τε τῆς ἐναργείας δῆλον καὶ αὐτὸς κατασκευάσει πρὸς αὐτῷ τῷ πέρατι τῆς προκειμένης πραγματείας . εἰ τοίνυν τῇ τὸ μὴ ἀγαθὸν οὐκ εἶναι ἀγαθὸν ἀληθῶς λεγούσῃ δόξῃ οὔτε ἡ λέγουσα ‘τὸ οὐκ ἀγαθὸν κακόν’ ἐναντία οὔτε ἡ λέγουσα ‘τὸ οὐκ ἀγαθὸν οὐ κακόν’ , ἀλλὰ μόνη ἡ ἀντιφάσκουσα πρὸς αὐτὴν ἡ λέγουσα ‘τὸ μὴ ἀγαθὸν ἀγαθόν’ , καὶ τῇ λεγούσῃ ἄρα ὅτι τὸ ἀγαθὸν ἀγαθὸν καταφάσει οὐ μάχεται μὲν οὔτε ἡ λέγουσα ‘τὸ ἀγαθὸν κακόν’ οὔτε ἡ λέγουσα ‘τὸ ἀγαθὸν οὐ κακόν’ , μόνη δὲ καὶ ταύτῃ ἐναντία ἔσται ἡ ἀντιφάσκουσα πρὸς αὐτὴν ἡ λέγουσα ‘τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν’ . τοῦτο δὲ ἦν ὅπερ προέκειτο δεῖξαι . ῥητέον μέντοι καὶ πρὸς ταύτην τὴν ἐπιχείρησιν ὅτι τῇ μὲν λεγούσῃ ‘τὸ μὴ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν’ ἀποφάσει οὔσῃ καὶ διὰ τοῦτο τὸν κατηγορούμενον ἀόριστον ἐχούσῃ κατ’ ἀντίφασιν μὲν μαχομένην πρότασιν εὑρεῖν εὐπετές , ἐναντίον δέ τι καταφάσκουσαν εὑρεῖν ἀδύνατον · οὐ γὰρ ἔστι τῷ ἀορίστῳ ἐναντίον οὐδέν , εἴπερ τὰ ἐναντία εἴδη χρὴ εἶναι τὴν πλείστην ἀλλήλων διάστα|σιν ἀφεστηκότα , στερήσεις δέ τινες καὶ οὐκ εἴδη τὸ οὐκ ἀγαθὸν καὶ οὐ λευκόν . μὴ οὔσης οὖν τῆς τὸ ἐναντίον αὐτῇ καταφῆσαι δυναμένης τὴν ἀντιφατικῶς αὐτῇ μαχομένην ἠγαπήσαμεν ἀντιθεῖναι . τῇ μέντοι ‘τὸ ἀγαθὸν ἀγαθόν’ φασκούσῃ οὐ μόνον ἡ ἀπόφασις αὐτῆς μάχεται , ἀλλὰ καὶ ἡ τοῦ ἐναντίου κατάφασις , ἐπεὶ καὶ αὐτῷ τῷ ἀγαθῷ καὶ τῷ λευκῷ τὸ μὲν οὐκ ἀγαθὸν καὶ οὐ λευκὸν ὡς στερήσεις ἕξεσι μάχονται , τὸ δὲ κακὸν καὶ τὸ μέλαν ὡς ἐναντία . οὐκ ἄρα κατὰ πάντα ὁμοίως ἔχει ἡ ‘τὸ μὴ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν’ πρὸς τὴν ‘τὸ μὴ ἀγαθὸν ἀγαθόν’ καὶ ἡ ‘τὸ ἀγαθὸν ἀγαθόν’ πρὸς τὴν ‘τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν’ , εἴπερ τῇ μὲν ‘τὸ μὴ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν’ μόνη μάχεται ἡ κατάφασις αὐτῆς , αἱ δὲ λοιπαὶ δύνανται συναληθεύειν , τῇ δὲ ‘τὸ ἀγαθὸν‘ ἀγαθόν’ τὴν ‘τὸ ἀγαθὸν κακόν’ συναληθεύειν ἀμήχανον . Φανερὰ δὲ ἡ ῥῆσις ἐκ τῶν εἰρημένων , πλὴν ὅτι ἀντὶ τοῦ ἀληθὴς γὰρ αὕτη γράφεσθαί φησιν ὁ Ἀλέξανδρος καὶ οὐκ ἀληθὴς γὰρ αὕτη’ . καὶ εἰ μὲν τὸ ‘ἀληθὴς γὰρ αὕτη’ γράφοιτο , λέγοι ἂν περὶ τῆς τὸ μὴ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν’ , εἰ δὲ τὸ ‘οὐκ ἀληθὴς γὰρ αὕτη᾿ , περὶ τῆς ‘τὸ οὐκ ἀγαθὸν ἀγαθόν’ , ἣν καὶ ψευδῆ εἶναι προεῖπε , ταὐτὸν λέγων τῷ ‘οὐδέποτε γὰρ ἀληθὴς αὕτη’ . δῆλον δὲ ὅτι ἀμείνων ἡ προτέρα γραφή . Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι οὐδὲν διοίσ·ει , οὐδ’ ἄν καθόλου τιθῶμεν τὴν κατάφασιν · ἡ γὰρ καθόλου ἀπόφασις ἐναντία ἔσται , οἷον τῇ δόξῃ τῇ δοξαζούσῃ ὅτι πᾶν ὃ ἄν ᾖ ἀγαθὸν ἀγαθὸν ἡ ὅτι οὐδὲν τῶν ἀγαθῶν ἀγαθόν · ἡ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ ὅτι ἀγαθόν , εἰ καθόλου τὸ ἀγαθόν , ἡ αὐτή ἐστι τῇ ὅτι <ὃ> ᾖ ἀγαθὸν δοξαζούσῃ ὅτι ἀγαθόν . τοῦτο δὲ οὐδὲν διαφέρει τοῦ ὅτι πᾶν ὅ ἄν ᾖ ἀγαθὸν ἀγαθόν ἐστιν . ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ μὴ ἀγαθοῦ . | ‘Υποσχόμενος ἐξ ἀρχῆς ποιήσασθαι τὴν ἐπίσκεψιν τοῦ προτεθέντος προβλήματος ἐπί τε τῶν καθ’ ἕκαστα καὶ τῶν καθόλου προτάσεων , εἶτα ἐν μηδενὶ τῶν ἐπιχειρημάτων παραλαβὼν πρότασιν τῶν καθόλου τινὰ προσδιορισμῶν ἔχουσαν ἀλλὰ τὰ ἄρθρα ἀντὶ τούτων , ὡς διὰ τοῦτο δοκεῖν ἐπὶ μόνων τῶν ἀπροσδιορίστων προτάσεων γεγυμνάσθαι τὸν λόγον , προστίθησι διὰ τούτων ὅτι τὰ ἑνικὰ τῶν ἄρθρων συνταττόμενα τοῖς καθόλου ὑποκειμένοις ἐν ταῖς προτάσεσι τὴν δύναμιν ἔχουσι τοῦ καθόλου προσδιορισμοῦ τοὐ καταφατικοῦ · οὐ γάρ , ὥσπερ ἀξιοῦσί τινες , ἐπὶ ἀπροσδιορίστων προτάσεων ἐγίνετο πρότερον ὁ λόγος , νῦν δὲ δείκνυται ὅτι καὶ ἐπὶ τῶν καθόλου τὰ αὐτὰ λέγειν ἁρμόσει · ὅλως γὰρ οὐδὲ ἔστιν ἀκόλουθον ταῖς περὶ τῶν ἀπροσδιορίστων προτάσεων τοῦ Ἀριστοτέλους ἐννοίαις τὸ λέγειν ὅτι ἐναντία ἐστὶν ἐπ’ αὐτῶν τῇ καταφάσει ἡ ἀπόφασις μᾶλλον ἤπερ ἡ τοῦ ἐναντίου κατάφασις , ὥσπερ οὐδὲ ἐπὶ τῶν κτὰ μέρος , εἴπερ καὶ τὰς ἀπροσδιορίστους παραπλησίως ταῖς κτὰ μέρος συναληθεύειν ἀλλήλαις ἀξιοῖ , ἀληθῆ δὲ ἀληθεῖ ( τοῦτο δὴ τὸ παρ’ αὐτοῦ πρὸς τῷ πέρατι τοῦ βιβλίου ῥηθησόμενον ) οὐκ ἐνδέχεται ἐναντίαν εἶναι οὔτε δόξαν οὔτε ἀντίφασιν . διὸ καὶ ἔοικεν ἐξ ἀρχῆς ἐπὶ μόνων τῶν καθ’ ἕκαστα καὶ τῶν καθόλου ὡς καθόλου προτάσεων προβάλλεσθαι τὴν περὶ τοῦ θεωρήματος σκέψιν , ὧν αἱ μὲν ἀντιφάσκουσι πρὸς ἀλλήλας αἱ δὲ συμψευδόμεναι δι’ αὐτὸ τοῦτο ἐναντίαι προσαγορεύονται . ὀλίγον δὲ ὕστερον μνημονεύσει καὶ τῆς ἀντιφατικῆς τῶν καθόλου πρὸς τὰς κατὰ μέρος ἀντιθέσεως . οὐδαμοῦ μέντοι ποιήσεται μνείαν ἢ τῶν ἀπροσδιορίστων ἡ τῶν κατὰ μέρος ὡς ἐχουσῶν τινα πρὸς ἀλλήλας ἐναντίωσιν . Ὁτι οὖν τοῦτό ἐστιν ὃ βούλεται λέγειν , τὸ ἰσοδυναμεῖν , ὡς εἴρηται , τᾶι , τὰ ἑνικὰ ἄρθρα τῷ πᾶς , αὐτὸς δηλοῖ τῆς κατασκευῆς ὁ τρόπος , καθ’ ὃν δείκνυσι τὰ αὐτὰ καὶ ἐπὶ τῶν καθόλου προτάσεων ἐφαρμόζοντα τοῖς εἰρημένοις , ἐπὶ τῶν τὰ ἄρθρα ἐχουσῶν συντεταγμένα τοῖς καθόλου ὑποκειμένοις · ταὐτὸν γὰρ εἶναί φησι τὸ λέγειν ‘τὸ ἀγαθὸν ἀγαθόν ἐστι’ καὶ ‘ὅ τι ἄν ἡ ἀγαθὸν ἀγαθόν ἐστιν’ , ὅπερ οὐδ’ ἄν ὑποπτευθείη διαφέρειν τι τοῦ καθόλου τοῦ ‘πᾶν ἀγαθὸν ἀγαθόν’ . διὸ καὶ ἐν τῇ συνηθείᾳ ἐφ’ ὧν μὲν τὸ κατηγορούμενον παντὶ ὑπάρχει τῷ ὑποκειμένῳ , μετὰ τοῦ ἄρθρου τὸ ὑποκείμενον προφερόμεθα καὶ ταὐτὸν οἰόμεθα λέγειν τῷ καθόλου . ἐφ’ ὧν δὲ μὴ παντί , οὐκέτι · ‘ὁ μὲν γὰρ ἄνθρωπος ζῷον’ καὶ ‘ὁ ἄνθρωπος δίπους ἐστί λέγομεν , οὐ μέντοι ὅτι ὁ ἄνθρωπος λευκός ἐστιν ἢ δίκαιος . δεῖ μέντοι μεμνῆσθαι τῶν ἔμπροσθεν ἡμῖν περὶ τούτων διωρισμένων , ὅτι τὸ μὲν πᾶς ἐμφαίνει τὸ πλῆθος τῶν ὑπὸ τὸ καθόλου ὑποκείμενον ἀναφερομένων , φερομένων , τὸ δὲ ἑνικὸν ἄρθρον τὴν πρὸ τοῦ πλήθους μίαν αὐτοῦ φύσιν . τῶν δὲ δυικῶν ἄρθρων καὶ τῶν πληθυντικῶν , εἴ τι καὶ περὶ ἐκείνων χρὴ λέγειν , τὰ μὲν δυϊκὰ δήλην ἔχουσι τὴν πρὸς τὸ πᾶς διαφοράν ( οὔτε γὰρ τοῦτο ἐπὶ δύο μόνων οὔτε ἐκεῖνα ἐπὶ πλειόνων ἐνδέχεται λέγειν , καὶ τούτου τὴν αἰτίαν διδάξει τὸ προοίμιον τῆς Περὶ οὐρανοῦ ) , ἐπεὶ δὲ τὰ πληθυντικὰ τῶν ἄρθρων δοκοῦσι μηδὲν αὐτοῦ κατὰ τὴν δύναμιν διαφέρειν , οἷον ‘πᾶς ἄνθρωπος θνητός — οἱ ἄνθρωποι θνητοί’ , δυνατὸν ἴσως καὶ ταῦτα διακρίνειν λέγοντας ὅτι ἐφ’ ὧν μὲν τὸ πᾶς ἀληθές , ἐπὶ τούτων καὶ · τὸ πληθυντικὸν ἄρθρον πάντως ἀληθεύσει ( ταὐτὸν γὰρ δηλονότι σημαίνει τὸ ‘πᾶς θνητός’ τῷ ‘πάντες θνητοί ) · τούτῳ δὲ ἀνάγκη κατὰ | δύναμιν ἐμπεριέχεσθαι τὸ ‘οἱ’ ἄρθρον , ὥστε καὶ ἄνευ τοῦ πάντες ἀληθεύσει ὁ λέγων ἰοὶ ἄνθρωποι θνητοί᾿ ) , οὐ μὴν ἀντιστρέψει ὁ λόγος , ὥστε ἀξιοῦν ἡμᾶς ἐφ’ ὧν τὰ πληθυντικὰ τῶν ὄρθρων λέγοντες ἀληθεύομεν , ἐπὶ τούτων καὶ τὸ πᾶς εὐθὺς ἀληθεύειν · τοῦτο μὲν γὰρ οὐδὲν βούλεται παραἀληθεύειν λείπειν τῶν ὑπὸ τὸ καθόλου περιεχομένων , τὸ δὲ πληθυντικὸν ἄρθρον ὑπολαμβάνομεν , κἄν ἐπὶ τῶν πλείστων μόνον ἀληθεύῃ τὸ κατηγορούμενον · μᾶλλον γοῦν συγχωροῦμεν ἀληθεύειν τὸν λέγοντα ‘οἱ᾿ οἱ Ἀθηναῖοι ἔμφρονες , οἱ Λάκωνες καρτερικοί , οἱ Μυκόνιοι φαλακροί’ ἢ τὸν προστιθέντα τὸ πάντες καθ’ ἕκαστον τούτων . καὶ ὅλως εἰ πρὸς τῷ ἄρθρῳ λέγοντες τὸν προσδιορισμὸν ἡγούμεθα κοινοτάτην ποιεῖσθαι τὴν ἀπόφανσιν καὶ μὴ μάτην αὐτὸν προστίθεμεν , μόνον ἄρα τὸ ἄρθρον ῥηθὲν οὐκ εὐθὺς ἅπαντα τὰ ὑπὸ τὸ κοινὸν περιλαμβάνειν ἀξιοῦμεν . διὸ καὶ ὁ παρ’ Ὁμήρῳ Ζεὺς οὐχ ἁπλῶς τοὺς Ἀχαιοὺς ἐξάγειν ἐπὶ τὸν πόλεμον τῷ Ἀγαμέμνονι διὰ τοῦ ὀνείρου παρεκελεύετο , ἀλλὰ προσετίθει τὸ “ πανσυδίῃ ” , καὶ τούτῳ μὴ ἐπιστήσας ἐκεῖνος αἴτιος ἑαυτῷ γεγένηται τοῦ ἀποτυχεῖν τῆς ἐλπίδος , καὶ ὁ Δημοσθένης τοῖς θεοῖς εὔχεσθαι εἰπὼν ἐπήγαγε τὸ “ πᾶσι καὶ πάσαις ” , τελειοτέραν διὰ τῆς προσθήκης τὴν ἐπίληψιν παντὸς τοῦ θείου ποιεῖσθαι ὑπολαμβάνων . Ἀλλ’ ἐπανέλθωμεν ἐπὶ τὸ προκείμενον καὶ λέγωμεν ὡς εἴτε ὡρισμένος εἴτε ἀόριστος εἴη ὁ καθόλου ὑποκείμενος , τὸ συνταττόμενον αὐτῷ 26 ἑνικὸν ἄρθρον τὴν δύναμιν ἕξει τοῦ καθόλου προσδιορισμοῦ . διὸ καὶ αὐτὸς προσέθηκε τὸ ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ μὴ ἀγαθοῦ , ἤτοι λέγων ὅτι καὶ ἐπὶ τούτων τῶν ἀόριστον ἐχουσῶν τὸν ὑποκείμενον προτάσεων ἡ κυριωτάτη | μάχη θεωρεῖται ἐν ταῖς ἀντιφασκούσαις προτάσεσι ‘τὸ μὴ ἀγαθὸν ἀγαθόν — τὸ μὴ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθόν’ ( ὡς γὰρ προείρηται , τῇ ἀληθεῖ τούτων οὐχ οἷόν τε μάχεσθαι τὴν τοῦ ἐναντίου κατάφασιν ) , καὶ τὰ ἄλλα δὲ πάντα ἐπιχειρήματα οὐδὲν μᾶλλον ἁρμόσει ταῖς ὡρισμένον ἐχούσαις τὸν ὑποκείμενον ἢ ταῖς ἀόριστον , εἴτε τοὺς καθόλου προσδιορισμοὺς ἔχοιεν οἱ ὑποκείμενοι εἴτε τὸ ἄρθρον ἀντὶ τούτων ( ὁ γὰρ λόγος ἡμῖν οὐ περὶ τῆς διαφορᾶς τῶν ὑποκειμένων ἀλλὰ καὶ περὶ τῆς τῶν κατηγορουμένων ) , ἢ καὶ προσεχέστερον λέγων ὅτι τὴν ἕκτην ἐπιχείρησιν ἐνδέχεται προχωρεῖν καὶ ἐπὶ τῶν αὐτόθεν ἐχουσῶν τοὺς καθόλου προσδιορισμοὺς προτάσεων , ὥσπερ ἐδείκνυτο πρότερον ἐπὶ τῶν τὰ ἄρθρα ἐχουσῶν ἐν τῇ χώρᾳ τῶν προσδιορισμῶν , προτιθεμένων μὲν ἡμῶν συλλογίσασθαι ὅτι μᾶλλον μάχεται ἡ λέγουσα ‘πᾶν ἀγαθὸν ἀγαθόν’ πρὸς τὴν λέγουσαν ‘οὐδὲν ἀγαθὸν ἀγαθόν’ ἤπερ πρὸς τὴν λέγουσαν ‘πᾶν ἀγαθὸν κακόν’ , πρὸς δὲ τὴν τούτου κατασκευὴν λαμβανόντων ὅτι ὡς ἡ λέγουσα ‘οὐδὲν οὐκ ἀγαθὸν ἀγαθόν ἐστιν’ ἀληθὴς ἀπόφασις ἔχει πρὸς τὴν λέγουσαν ‘πᾶν οὐκ ἀγαθὸν ἀγαθόν ἐστι’ ψευδῆ κατάφασιν , οὕτως ἡ λέγουσα ‘πᾶν ἀγὼν ἀγαθόν ἐστιν’ ἀληθὴς κατάφασις πρὸς τὴν λέγουσαν ‘ οὐδὲν ἀγαθὸν ἀγαθόν ἐστι’ ψευδῆ ἀπόφασιν , καὶ δεικνύντων ὅτι τῇ ‘οὐδὲν οὐκ ἀγαθὸν ἀγαθόν ἐστιν’ οὔτε ἡ λέγουσα ‘οὐδὲν οὐκ ἀγαθὸν κακόν ἐστιν’ ὅλη μάχεται οὔτε ἡ λέγουσα ‘οὐδὲν οὐκ ἀγαθὸν οὐ κακόν ἐστιν’ ( οὐδετέρα γὰρ αὐτῶν ὅλη ψευδής , ἀλλ’ ἑκατέρα ἐπί τι ) , μόνη δὲ ἡ ἐναντία πρὸς αὐτὴν ἡ ‘πᾶν οὐκ ἀγαθὸν ἀγαθόν ἐστιν’ , ἐπεὶ καὶ ἡ μὲν ἀπλῶς ἀληθὴς ἡ δὲ ὅλη ψευδής , καὶ διὰ τοῦτο ἀξιούντων καὶ τῇ ‘πᾶν ἀγαθὸν ἀγαθόν ἐστι’ μόνην κυρίως ἐναντίαν εἶναι τὴν ‘οὐδὲν ἀγαθὸν ἀγα|θόν ἐστιν’ ἀπόφασιν , ἀλλ’ οὐχὶ τὴν ‘πᾶν ἀγαθὸν κακόν ἐστι’ τοῦ ἐναντίου κατάφασιν . δῆλον δὲ ἃ χρὴ καὶ πρὸς ταῦτα λέγειν · αὐτόθεν γὰρ ἡ ‘πᾶν ἀγαθὸν κακόν’ ὅλη τέ . ἐστι ψευδὴς καὶ καθ’ ὅλην ἑαυτὴν κυριώτατα πολεμεῖ πρὸς τὴν ‘πᾶν ἀγαθὸν ἀγαθόν’ . προτιμητέον μέντοι τὴν προτέραν ἐξήγησιν , ὡς καὶ ταύτην ἐν ἑαυτῇ περιέχουσαν . Ὥστε εἴπερ ἐπὶ δόξης οὕτως ἔχει , εἰσὶ δὲ αἱ ἐν τῇ φωνῇ καταφάσεις καὶ ἀποφάσεις σύμβολα τῶν ἐν τῇ ψυχῇ , δῆλον ὅτι καὶ καταφάσει ἐναντία μὲν ἀπόφασις ἡ περὶ τοῦ αὐτοῦ καθόλου , οἷον ὅτι πᾶν ἀγαθὸν ἀγαθὸν ἡ ὅτι πᾶς ἄνθρωπος ἀγαθὸς ἡ ὅτι οὐδὲν ἢ οὐδείς , ἀντιφατικῶς δὲ ἡ οὐ πᾶν ἢ οὐ πᾶς . Φανερὰ τὰ διὰ τούτων λεγόμενα · προθέμενος γὰρ ἐξ ἀρχῆς τὰς κατὰ τὸν προφορικὸν λόγον ἀποφάνσεις παραβαλεῖν πρὸς ἀλλήλας καθ’ ὃν εἴρηται τρόπον ἀνέδραμεν ἐπὶ τὰς δόξας καὶ ἐπὶ τούτων ἠξίωσε γυμνάσαι τὸ θεώρημα ὡς ἄν ἀρχῆς λόγον ἐχουσῶν πρὸς τὰς ἐν τῇ προφορᾷ προτάσεις . ἐπὶ τῶν δοξῶν οὖν συλλογισάμενος ὅπερ ὡς ἀληθὲς ὑπέσχετο δείξειν , ἀξιοῖ τὰ αὐτὰ ἐφαρμόττειν καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ τὴν ῥῆσιν προτάσεων καὶ ἐναντίως μὲν ἀντικεῖσθαι τὴν καθόλου ἀπόφασιν τῇ καθόλου καταφάσει , ἀντιφατικῶς δὲ τὴν κατὰ μέρος τῇ καθόλου , ἑκατέραν δὲ τούτων τῶν ἀντιθέσεων σφοδροτέραν εἶναι τῆς τῶν ἐναντίων καταφάσεων πρὸς ἀλλήλας μάχης . Φανερὸν δὲ ὅτι καὶ ἀληθῆ ἀληθεῖ οὐκ ἐνδέχεται ἐναντίαν εἶναι οὔτε δόξαν οὔτε ἀντίφασιν · ἐναντίαι μὲν γὰρ αἱ περὶ τὰ ἀντικείμενα · περὶ τὰ αὐτὰ δὲ ἐνδέχεται ἀληθεύειν τὸν αὐτόν , ἅμα δὲ οὐκ ἐνδέχεται τὰ ἐναντία ὑπάρχειν τῷ αὐτῷ . | Χρησάμενος ἐν τῇ ἕκτῃ ἐπιχειρήσει ὡς ἐναργεῖ τῷ τὰς συναληθευούσας 216r δόξας τε καὶ προτάσεις μὴ εἶναι ἐναντίας , αὐτὸ τοῦτο νῦν καίἀληθ . ] τοι ὂν ἐναργὲς κατασκευάζει διὰ τοῦ δευτέρου σχήματος , λαβὼν ὅτι αἱ συναληθεύουσαι δόξαι τε καὶ προτάσεις ἅμα ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἀληθεῖς εἰσι ( τοῦτο γὰρ τὸ συαληθεύειν ) , τὰ δὲ ἐναντία ἅμα ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἀληθῆ εἶναι ἀδύνατον . καὶ συνάγων ὅτι αἱ συναληθεύουσαι δόξαι τε καὶ προτάσεις οὐκ εἰσὶν ἐναντίαι . τὴν δὲ ἀποφατικὴν πρότασιν κατασκευάζει διὰ προσυλλογισμοῦ πλεκομένου κατὰ τὸ πρῶτον σχῆμα , μέσῳ ὅρῳ χρώμενος τοῖς ἀντικειμένοις · τὰ ἐναντία ἀντικείμενα , τὰ ἀντικείμενα ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἅμα ἀληθεύειν ἀδύνατον , τὰ ἐναντία ἄρα συναληθεύειν ἀδύνατον . παραλέλοιπε δὲ αὐτὸς διὰ συντομίαν τοῦ τε προσυλλογισμοῦ τὴν μείζονα πρότασιν καὶ τοῦ ἐξ ἀρχῆς προβλήματος τὸ συμπέρασμα . ἡ μὲν οὗν δύναμις τῆς κατασκευῆς τοιαύτη . τῆς δὲ ῥήσεως τὸ μὲν οὕτε ἀντιφασιν εἴρηται ἀντὶ τοῦ ‘οὔτε πρότασιν ἐξ ἧς τῇ ἀντιφάσει ἡ γένεσις’ , τοῦτ’ ἔστιν ὅτι τὰς συναληθευούσας ἀντίφασιν ποιεῖν ἀδύνατον ἢ κατὰ τοὺς ἐνδιαθέτους ἢ κατὰ τοὺς προφορικοὺς καλουμένους λόγους . τὸ δὲ ἐναντίαι μὲν γὰρ αἱ περὶ τὰ ἀντικείμενα ἔοικεν ἀκαταλληλότερον εἰρῆσθαι · ἦν γὰρ ἀκόλουθον τῷ ὑποκειμένῳ , τοῦτ’ ἔστι τοῖς ἐναντίοις , τὸ ἄρθρον συντάξαντα εἰπεῖν ‘αἱ ἐναντίαι μὲν γὰρ περὶ τὰ ἀντικείμενα’ . τὸ δὲ ἑξῆς περὶ τὰ αὐτὰ δὲ ἐνδέχεται ἀληθεύειν τὸν αὐτόν ἔστι μὲν ἡ καταφατικὴ τοῦ συλλογισμοῦ πρότασις , σημαίνει δὲ πῶς αἱ τοιαῦται προτάσεις λέγονται συναληθεύειν , ὅτι παρὰ τὸ συντρέχειν περὶ τὰ αὐτά , λέγει δὲ | τὰ κοινὰ ὑποκείμενα τῶν συναληθεύειν λεγομένων προτάσεων . διὰ δὲ τοῦ ἐνδέχεται τὸν τρόπον δηλοῖ τῆς ἐπὶ τούτων ἀληθείας , ὅτι δυνατὸν τὰς τῷ αὐτῷ ὑποκειμένῳ χρωμένας προτάσεις συναληθεύειν τε ἀλλήλαις καὶ μή . τὰς μέντοι μὴ παρὰ τὴν ὕλην ἀλλὰ κατ’ αὐτὴν τὴν τῶν προτάσεων δύναμιν συναληθευούσας , οἷον τὰς ἀδιορίστους ἢ τὰς κατὰ μέρος , πᾶσα ἀνάγκη τῷ αὐτῷ τε ὑποκειμένῳ χρῆσθαι καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον ἀληθεύειν . τὸ δὲ ἅμα δὲ οὐκ ἐνδέχεται τὰ ἐναντία ὑπάρχειν τῷ αὐτῷ βούλεται μὲν εἶναι συμπέρασμα τοῦ προσυλλογισμοῦ , κατὰ ἀλήθειαν μέντοι περιέχει τὴν αἰτίαν τοῦ συμπεράσματος · τὸ μὲν γὰρ ὄντως συμπέρασμά ἐστιν ὅτι τὰ ἐναντία ἅμα ἀληθῆ εἶναι ἀδύνατον , ἔστι δὲ αἴτιον τοῦ μὴ πεφυκέναι συναληθεύειν ἀλλήλοις τὰ ἐναντία τὸ μὴ ἐνδέχεσθαι αὐτὰ τῷ αὐτῷ ἅμα ὑπάρχειν .
Lemmas: Πολύς μέν ἐν σοφός οὐ ἀνώνυμος ὁ περι ἑρμηνεία ὁ Ἀριστοτέλης βιβλίον ὁ τε πυκνότης ἕνεκα ὁ ἐν αὐτός παραδιθομένων θεώρημα καί ὁ περί ὁ λέξις δυσκολία . διό καί πολύς ἐξηγητής πολύς περί αὐτός καταβάλλω φροντίς . εἰμί δέ τίς καί εἰσφέρω περί ὁ ὁ βιβλίον σαφήνεια , ἀπομνημονεύω ὁ ἐξήγησις ὁ θεῖον ἐγώ διδάσκαλος Πρόκλος ὁ πλατωνικός διάδοχος ὁ εἰς ἄκρος ὁ ἀνθρώπινος φύσις ὁ τε ἐξηγητικός ὁ δοκέω ὁ παλαιός δύναμις καί ὁ ἐπιστημονικός ὁ φύσις ὁ εἰμί κρίσις ἀσκέω , πολύς ἄν ὁ λόγιος θεός χάρις ὁμολογέω . Ἀρχή τοίνυν ἐγώ γίγνομαι ὁ ἐξήγησις ὁ ὁ πέντε κεφάλαιος ὑφήγησις ὁ προλαμβάνω ὁ ὁ ῥητός σαφήνεια εἴωθα , καί λέγω τίς τε ὁ πρόθεσις ὁ περι ἑρμηνεία καί τίς ἔχω τάξις πρός ὁ ἄλλος ὁ λογικός ὁ Ἀριστοτέλης πραγματεία σύγγραμμα τίς τε ὁ αἰτία οὗτος αὐτός ὁ περι ἑρμηνεία ἐπιγραφή καί ὅτι | γνήσιος εἰμί ὁ σύγγραμμα οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης καί ἐπί πᾶς τίς ὁ εἰς ὁ κεφάλαιος ὅδε ὁ βιβλίον διαίρεσις · ὁ γάρ ἐπιζητέω πρός τίς χρήσιμος ἄν εἰμί ὁ φιλοσοφέω βούλομαι ὁ περι ἑρμηνεία βιβλίον ὁ πρόθεσις αὐτός φαίνω ἐγώ περίεργος ἐπίδειξις . Τῖς οὖν ὁ πρόθεσις οὗτος ; οὗτος γάρ ἀνάγκη πρό ὁ ἄλλος ἀφορίζω καί πρός οὗτος ὁ ἐφεξῆς ἅπας συνείρω . ἵνα δή οὗτος διηρθρωμένως αἱρέω , ἀναμιμνήσκω χρή ὁ εἴρω ἐν ὁ προλαμβάνω ὁ συνανάγνωσις ὁ κατηγορία , λέγω δέ ὅτι ὁ μέν λογικός πραγματεία τέλος ἔχω ὁ εὕρεσις ὁ ἀπόδειξις , προηγέομαι δέ οὗτος ὁ ὁ ἁπλόος συλλογισμός γνῶσις , καί οὗτος πάλιν ὁ ὁ ἁπλόος λόγος ὁ συντίθημι ὁ συλλογισμός θεωρία , οὗτος δέ ὁ κατάληψις πᾶς κατά γένος ὁ ἁπλόος φωνή , ἐκ ὅς ὁ ἁπλόος λόγος ἔχω ὁ γένεσις . παραδίδωμι τοίνυν ὁ Ἀριστοτέλης ἐν ὁ βιβλίον ὁ κατηγορία ὁ περί ὁ ἁπλόος φωνή πραγματεία ἐν οὗτος προτίθημι παραδίδωμι ἐγώ ὁ Ἀπλοῦς λόγος ὁ ἐκ ὁ συμπλοκή ὁ ἁπλόος φωνή ἀποτελέω καί ὡς προτείνω ὑπό ὁ συλλογίζομαι τίς βούλομαι ὁ καινωνος ὁ λόγος πρότασις ὑπό ὁ παλαιός ὀνομάζω . ἀλλά ὁ λόγος πέντε εἰμί εἶδος , ὁ τε κλητικός ὡς ὁ εἰμί μάκαρ Ἀτρείδης , καί ὁ προστακτικός ὡς ὁ βάσκα ἔρχομαι , Ἶρις ταχύς , καί ὁ ἐρωτηματικός ὡς ὁ τίς πόθεν εἰμί ἀνήρ ; καί ὁ εὐκτικός ὡς ὁ ἀεί γάρ , Ζεύς τε πατήρ , καί ἐπί οὗτος ὁ ἀποφαντικός , κατά ὅς | ἀποφαίνω περί ὅστις ὁ πρᾶγμα οἷος θεός δέ τε πᾶς οἶδα , πάσσω ψυχή ἀθάνατος , οὖον περί πᾶς ἁπλόος λόγος κατά ὅδε ὁ πραγματεία διδάσκω ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης , ἀλλά περί μόνος ὁ ἀποφαντικός . καί οὗτος εἰκότως · μόνος γάρ οὗτος ὁ εἶδος ὁ λόγος δεκτικός εἰμί ἀλάομαι τε καί ψεῦδος καί ὑπό οὗτος τελέω ὁ ἀποδείκνυμι , ὑπέρ ὅς ὁ λογικός πᾶς πραγματεία ὁ φιλόσοφος συντάσσω . καλέω δέ ὁ στωϊκός ὁ μέν ἀποφαντικός λόγος ἀξίωμα , ὁ δέ εὐκτικός ἀρατικός , ὁ δέ κλητικός προσαγορευτικός , προστίθημι οὗτος ἕτερος πέντε λόγος εἶδος σαφῶς ὑπό τις ὁ ἀπαριθμέω ἀναφέρω · λέγω γάρ ὁ μέν τίς εἰμί ὀμοτικός οἷος οἶδα νῦν ὅδε γαῖα , ὁ δέ ἐκθετικός οἷος εἰμί εὐθύς γραμμή οἶδα , ὁ δέ ὑποθετικός οἷος ὑπόκειμαι ὁ γῆ κέντρον εἰμί ὁ ὁ ἥλιος σφαίρα , ὁ δέ ὅμοιος ἀξίωμα οἷος ὡς ὡραίζω ὁ τύχη εἰς ὁ βίος , ὅσπερ ἅπας δεκτικός εἰμί ψεῦδος τε καί ἀλήθεια ὑπάγω εἄν ὁ ἀπόλογος ] φαντικός , ὁ μέν ὀμοτικός ὁ μαρτυρία ὁ θεῖον πλεονάζω εἷς απόφανση ὁ δέ ὁμοιόω ὁ ἀξίωμα ὁ ὁ ὡς επιτατικός ἐπίρρημα προσθήκη . πέμπτος δέ τίς πρός οὗτος εἰμί φημί ὁ ἐπαπορητικός οἷος Δάος πάρειμι · τίς πρός ἀπαγγέλλω ἄρα ; ὅσπερ ἐναργής αὐτός εἰμί τυγχάνω ὁ ἐρωτηματικός , πλήν ὅτι προτίθημι ὁ πρόφασις ὁ ἐρώτησις . πάλιν δέ ὁ ἀποφαντικός λόγος δύο εἰμί εἶδος καί ὁ μέν κολουμενοω κατηγο|πριπου ὁ δέ ὑποθετικός , κατηγορικός μέν ὁ σ·ημαίνοντος τίς τίς ὑπάρχω ἢ οὐ ὑπάρχω , ὡς ὅταν εἶπον Σωκράτης περιπατέω , Σωκράτης οὖον περιπατέω κατηγορέω γάρ ὁ περιπατέω ὁ Σωκράτης ποτέ μέν καταφατικός ποτέ δέ ἀποφατικός ) ὑποθετικός δέ ὁ σημαι - νοντος τίς εἰμί τίς εἰμί ἢ οὐ εἰμί , ἢ τίς μή εἰμί τίς εἰμί ὁ οὐ εἰμί , ὡς ὅταν εἶπον ἰάομαι ἄνθρωπος εἰμί , καί ζώιον εἰμί , εἰμί ἄνθρωπος εἰμί , λίθος οὐ εἰμί , εἰμί μή εἰμί ἡμέρα , νύξ εἰμί , εἰμί μή εἰμί ἡμέρα , οὐ εἰμί ἥλιος ὑπέρ γίγνομαι , ὁ κατηγορικός ἐγώ μόνος εἶδος ὁ ἀποφαντικός λόγος παραδίδωμι ὁ Ἀριστοτέλης ὡς αὐτοτελής καί χρήσιμος πρός ὁ ἀποδείκνυμι , ὁ δέ γε ὑποθετικός ὡς ἐλλιπής εἰμί καί δήω πάντως , ὁ διά ὁ κατηγορικός τελειότης οὐδαμοῦ προηγούμενος ἀξιόω σπουδή . ὁ γάρ ὑποθετικός συλλογισμός ὁ καλέω μετάληψις ἤτοι πρόσληψις ἀναπόδεικτος λαμβάνω ἐνίοτε δέ καί ὁ συνάπτω ἢ ὁ διαζεύγνυμαι λόγος δήω ἐκ ὑπόθεσις ἔχω ὁ πίστις , ὅστις αὐτός ὁ πρῶτος ὑπόθεσις παραδέχομαι . πρός οὖν ὁ ὁ ὑπόθεσις οὗτος κατασκευή εἰμί μέν ἕτερος τις ὑποθετικός χράω συλλογισμός , δήω πάλιν ἕτερος αὐτός κατασκευή πρός ὁ πίστις ὁ ἐν αὐτός ὑπόθεσις καί πρός ἐκεῖνος ἕτερος , καί οὗτος εἰς ἤπειρος , εἰμί διά ὑπόθεσις ἐθέλω ὁ ὑπόθεσις κρατύνω . εἰμί δέ γε μέλλω τέλειος καί ἀπροσδεής ὁ ἀπόδειξις γίγνομαι , δῆλος ὅτι κατηγορικός συλλογισμός | χρεία ὁ δίχα τις ὑπόθεσις ἐπαγγέλλω ὁ πρόκειμαι δείκνυμι . διό καί ὁ μέν κάτειμι - γορικα ἁπλόος οὕτως ὀνομάζω συλλογισμός , ὁ δέ ὑποθετικός ὁ μέν ὅλος οὗτος ἐκ ὑπόθεσις συλλογισμός , ἀπλόος δέ οὐκέτι πρός ὁ καί ἄλλως ὁ ὑποθετικός ἀπόφανσις ἐκ ὁ κατηγορικός ὁ γένεσις ἔχω · ἄλλος γάρ πρός ἄλλος κατηγορικός πρότασις ἢ ἀκολουθία ἢ διάἐπαπορρητικόν στσιν σημαίνω , συνδέω αὐτός πρός ἀλλήλων ἢ ὁ συμπλεκτικός ἢ ὁ διαζευκτικός προσαγορεύω σύνδεσμος πρός ὁ εἷς δοκέω εἰμί ὁ ἐκ αὐτός σύγκειμαι λόγος . διά οὗτος τοίνυν ὁ κατηγορικός εἶδος ὁ ἀποφαντικός λόγος πολυπραγμονέω μόνος ὁ Ἀριστοτέλης . ἔρτις οὖν ὁ πρόθεσις ὁ πρόκειμαι πραγματεία , ὡς συναιρέω φαίνω , διαλέγω περί ὁ πρῶτος σύνθεσις ὁ ἁπλόος φωνή ὁ κατά ὁ κατηγορικός εἶδος ὁ ἀποφαντικός λόγος γίγνομαι . λέγω δέ ὁ πρῶτος , διότι καί ὁ συλλογισμός ὁ σύνθεσις ὁ ἁπλόος ἐργάζομαι φωνή , οὖον μέντοι ὁ πρῶτος , ἀλλά ὁ διά ὁ συμπλοκή ὁ κατά ὁ πρῶτος σύνθεσις γίγνομαι λόγος ἀποτελέω . διό ὁ ἁπλόος οὗτος λόγος κατά μέν ὅδε ὁ πραγματεία αὐτός κατά ἑαυτοῦ θεωρός ὡς ἀπόφανσις μόνος ἐπισκοπέω , καί οὐ ὡς πρότασις , ἐν δέ ὁ ἀναλυτικός ὡς μέρος ὁ συλλογισμός παραλαμβάνω ἅμα καί ὡς πρότασις εἰκότως ἀξιόω σκοπέω · ὡς γάρ προτείνω αὐτός ὑπό ὁ συλλογίζομαι τίς βούλομαι ὁ κοινωνός | ὁ λόγος οὕτως ὁ παλαιός πρότασις ἐπονομάζω . αὐτόθεν δέ ἐγώ ἐκ ὁ εἴρω καί ὁ τάξις ἀναφαίνω ὁ βιβλίον · εἰμί γάρ μέσος ἔχω τάξις ὁ ἁπλόος λόγος ὁ τε ἁπλόος φωνή καί ὁ συλλογισμός , παραδίδωμι δέ ὁ μέν περί ὁ ἁπλόος φωνή θεωρία ὁ κατηγορία ὁ δέ περί ὁ ἁπλόος λόγος ὁ πρόκειμαι βιβλίον ὁ δέ περί ὁ συλλογισμός ὁ ἀναλυτικός , δῆλος ὅτι μέσος ἄν ἔχω τάξις ὁ τε κατηγορία καί ὁ ἀναλυτικός , ἕπω μέν ὁ κατηγορία προηγούμενος δέ ὁ τε ἀναλυτικός καί ὁ ἄλλος πᾶς ὁ λογικός πραγματεία σύγγραμμα . ὅτι2 δέ χρήσιμος ὁ πρόκειμαι βιβλίον πρός ὁ λογικός οὗτος πραγματεία , οὗτος δέ πρός πᾶς φιλοσοφία , ἐναργής ἐκ ὁ εἴρω . ἐπί οὗτος οὖν ὁ ἐπιγραφή ὁ αἴτιος ἐπισκοπέω λέγω τίς ποτός ἄρα καλός ὁ Ἀριστοτέλης ἑρμηνεία οὕτως ἐπιγράφω ὁ βιβλίον περι ἑρμηνεία · οὖον γάρ δή καί αὐτός καθάπερ ὁ Δημήτριος ὁ ὁ περί ὁ λογογραφικός ἰδέα βιβλίον συγγράφω καί οὗτος αὐτός ἐπιγράφω περι ἑρμηνεία ἀξιόω καλέω ἑρμηνεία ὁ λογογραφικός ἰδέα , ὡς δή περί οὗτος ἐν ὁ πρόκειμαι βιβλίον διαλέγω . ῥητέος οὖν ὅτι ὁ Ψυχή ὁ ἡμέτερος δισσός ἔχω δύναμις , ὁ μέν γνωστικός ὁ δέ ζωτικός ὁ καί ὀρεκτικός λέγω λέγω δέ γνωστικός μέν κατά ὅς γιγνώσκω ἕκαστος ὁ εἰμί , οἷος νόος διάνοια δόξα φαντασία αἴσθησις , ὀρεκτικός δέ κατά ὅς ὀρέγω ὁ ἀγαθός , | ἢ ὁ εἰμί ὁ ὁ δοκέω , οἷος βούλησις λέγω προαίρεσις θυμός ἐπιθυμία ) , ὁ μέν τέσσαρες εἶδος ὁ λόγος ὁ παρά ὁ ἀποφαντικός ἀπό ὁ ὀρεκτικός δύναμις προέρχομαι ( ὁ οὐ αὐτός κατά ἑαυτοῦ ἐνεργέω ἀλλά πρός ἕτερος ἀποτείνω ὁ δυμβάλλεσθαι δοκέω πρός ὁ τυγχάνω ὁ ὄρεξις καί ἤτοι λόγος παρά αὐτός ζητέω καθάπερ ἐπί ὁ πυσματικός καί ἐρωτηματικός καλέω λόγος , ἢ πρᾶγμα , καί εἰμί πρᾶγμα , ἤτοι αὐτός ἐκεῖνος τυγχάνω ἐφίημι πρός ὅς ὁ λόγος , ὥσπερ ἐπί ὁ κλητικός , ἤ τις παρά αὐτός πρᾶξις , καί οὗτος ἢ ὡς παρά ἀγαθός , ὡς ἐπί ὁ εὐχή , ἢ ὡς παρά χείρων , ὡς ἐπί ὁ κύριος καλέω πρόσταξις ) , μόνος δέ ὁ ἀποφαντικός ἀπό ὁ γνωστικός , καί εἰμί οὗτος ἐξαγγελτικός ὁ γίγνομαι ἐν ἐγώ γνῶσις ὁ πρᾶγμα ἀληθής ἢ φαίνω . διό καί μόνος οὗτος δεκτικός εἰμί ἀλήθεια ἢ ψεῦδος , ὁ δέ ἄλλος οὐδείς . οὗτος τοίνυν ὁ εἶδος ὁ λόγος ὁ ἀποφαντικός ἑρμηνεία ἀξιόω καλέω ὁ Ἀριστοτέλης ὡς ἑρμηνεύω ὁ γνῶσις ὁ Ψυχή . ἐπεί οὖν , καθάπερ αὐτός ἐν ὁ προοίμιον εἴρω ὅδε ὁ βιβλίον , εἰμί μέν καί ἕτερος λόγος παρά ὁ ἀποφαντικός καί γάρ ὁ εὐχή , φημί , λόγος ) ὁ δέ ἀποφαντικός ὁ νῦν θεωρία , διά οὗτος ἐπιγράφω ὁ βιβλίον περι ἑρμηνεία , ὡς οὐδείς διαφέρω ἢ οὕτως ἐπιγράφω ἢ περι ὁ ἀποφαντικός λόγος . πρός δέ ὁ γνήσιος εἰμί ὁ φιλόσοφος ὁ βιβλίον οὐδείς ἀξιόω περί ὁ σύγγραμμα ὁ Ἀριστοτέλης σπουδάζω ἀμφιβάλλω ὁ ( ?? ) εἰς τε ὁ πιθανός ἀποβλέπω ὁ ἀπαγγελία καί εἰς ὁ ἔντεχνος καί ὁ φιλόσοφος συνήθης ὁ ἐν αὐτός παραδίδωμι θεώρημα διάθεσις καί ὁ πρός ὁ ἄλλος αὐτός πραγματεία ὁμολογία , πλήν Ἀνδρόνικος ὁ Ῥόδιος , ὅς ἑνδέκατος μέν εἰμί ἀπό ὁ Ἀριστοτέλης , ἀκούω δέ αὐτός καλέω ἐν ὁ προοίμιον ὅδε ὁ βιβλίον ὁ νόημα πάθημα ὁ Ψυχή καί προστίθημι ὡς περί οὗτος εἴρω ἐν ὁ περι ψυχῆς,’ διά ὁ μή συνοράω ὅπου ὁ περι Ψυχή πραγματεία ὁ νόημα πάθημα ὁ Ψυχή καλέω ὁ φιλόσοφος , ἀναγκαῖος οἴομαι ὁ δύο πραγματεία , οὗτος τε καί ὁ περι Ψυχή , ὁ ἕτερος νόθος ἀποφαίνω ὁ Ἀριστοτέλης , καί δήω νομίζω οὗτος ἀθετέω μᾶλλον ἢ ὁ περι Ψυχή . ἰστέον δέ ὅτι πολλαχοῦ ἐν ὁ περι Ψυχή ἔχω ὁ φαντασία παθητικός νόος ὑπό ὁ φιλόσοφος καλέω , νόος μέν ὡς ἔνδον ἐν ἑαυτοῦ ὁ γνωστός ἔχω καί οὗτος διαφέρω ὁ αἴσθησις , ὅτι ὅσπερ ὁ αἴσθησις ἔξω κεῖμαι γιγνώσκω δήω πάντως ὁ ἐκεῖνος παρουσία πρός ὁ ἐνεργέω περί αὐτός , οὗτος ὁ φαντασία ὁ τύπος διά ὁ αἴσθησις ἀπομάσσω ἐν ἑαυτοῦ ἔχω καί μή δήω ὁ ἔξω κεῖμαι δύναμαι προσβάλλω , διό ἐν ὁ ὕπνος ὁ αἴσθησις ἀνενεργητέω Μένων ἐνεργέω κατά φαντασία , παθητικός δέ , διότι μετά μερισμός τις καί διάστασις ἕκαστος γιγνώσκω , ἅτε ἀχώριστος σῶμα ἔχω ὁ τε οὐσία καί ὁ ἐνέργεια καί ἀρχή τις εἰμί ὁ αἴσθησις . ἀποφαίνω οὖν ἐν ὁ περι Ψυχή ὁ Ἀριστοτέλης ἄνευ ὁ παθητικός οὗτος νόος μηδείς ὁ ἐνταῦθα πρᾶγμα νοέω ὁ ἡμέτερος Ψυχή , διά ὅς φημί “ οὖον μνημονεύω δέ , ὅτι οὗτος μέν ἀπαθής , ὁ δέ παθητικός νόος φθαρτός , καί ἄνευ οὗτος οὐδείς νοέω ” καί ἑξῆς “ ὁ μέν οὖν εἶδος ὁ νοητικός ἐν ὁ φάντασμα νοέω ” καί ἐπί οὗτος “ ὁ δέ δή πρῶτος νόημα τίς διαφέρω ὁ μή φάντασμα εἰμί ; ἢ οὐδέ ὁ ἄλλος φάντασμα , ἀλλά οὐ ἄνευ φάντασμα ” , δῆλος εἄν εἰμί καί ἐν ἐκεῖνος ὁ νόημα πάθημα προσαγορεύω ὁ Ψυχή . φαίνω δέ καί ἐπί πᾶς ὁ Ψυχή ὁ ἐνέργεια κοινός ὁ ὁ πάθος ὄνομα ἐκτείνω · ἀπορία γοῦν φημί ἐν ἐκεῖνος ἔχω ὁ πάθος ὁ Ψυχή , πότερον εἰμί ἅπας κοινός καί ὁ ἔχω ἤ εἰμί τίς καί ὁ Ψυχή ἴδιος αὐτός , καί ἐπικρίνω ὁ περί ὁ ἀπορία ἐπιφέρω “ φαίνω δέ ὁ μέν πλεῖστος οὐδείς ἄνευ ὁ σῶμα πάσχω οὐδέ ποιέω , οἷος ὀργίζω θαρσέω ἐπιθυμέω , ὅλως αἰσθάνομαι . μάλιστα δέ ἔοικα ἴδιος ὁ νοέω · εἰμί δέ εἰμί καί οὗτος φαντασία τις ἢ μή ἄνευ φαντασία , οὐ ἐνδέχομαι ἄν οὐδέ οὗτος ἄνευ σῶμα εἰμί , ” καί ἔτι πρό οὗτος ἐν ὁ προοίμιον ὁ αὐτός πραγματεία “ ἐπιζητέω δέ θεωρέω καί γιγνώσκω ὁ τε φύσις αὐτός καί ὁ οὐσία , εἶτα ὅσος συμβαίνω περί αὐτός , ὅς ὁ μέν ἴδιος πάθος ὁ Ψυχή εἰμί δοκέω , ὁ δέ κοινός καί ὁ ζῷον διά ἐκεῖνος ὑπάρχω ” . διά ὅς δῆλος εἰμί καί ὁ λογικός ἐγώ Ψυχή ὁ νόησις , καί εἰμί Χωρὶς γίγνομαι φαντασία , πάθος καλέω οὖον παραιτέομαι , οὖον κατά ὁ ἔννοια δηλονότι ὁ προερέω , ἀλλά διά ὁ προυπάρχω ἐπί αὐτός κατά χρόνος ἕκαστος ἐνέργεια ὁ ἄγω ἐπί αὐτός δύναμις , αὐτός δέ εἶπον ὁ τέλειος ὁ ἀτελής , πρός διάκρισις ὁ ἐνέργεια ὁ νόος ὁ αὐτοτελής καλέω καί ὁ οὐσία σύνδρομος ὁ ἐνέργεια ἔχω , ὥσπερ ἀπαθής καί ἀμιγής καί χωριστός πᾶς σῶμα εἰμί . οὗτος ἐγώ ὁ νόος ἀποφαίνω , διακρίνω αὐτός ἀπό ὁ ἰδίως παθητικός καλέω καί ὁ φαντασία , ὡς λέγω , οὐδαμῶς διαφέρω . διό καί ὁ μιμνήσκω ἡμέτερος ζητέω ὁ αἴτιος ὁ μέν μόριον ὁ Ψυχή κατά ὅς ὁ εἰμί ἔχω ἀπαθής , ὁ δέ παθητικός νόος φθαρτός εἰμί φημί , καί ὁ νόησις ἐγώ πρός οὗτος - φθαρτός εἰμί συμπλέκω ὁ λήθη ἴσχω ἀποφαίνω ὁ αἴτιος . οὐ ἄρα δικαίως ὁ Ἀνδρόνικος νόθος ὑποπτεύω εἰμί ὁ φιλόσοφος ὁ βιβλίον . λοιπός οὖν ἐγώ ὁ ἐκ ἀρχή προτίθημι ὁ παραδίδωμι ὁ εἰς ὁ κεφάλαιος ὅδε ὁ βιβλίον διαίρεσις . εἰς τέσσαρες τοίνυν ἐναργής αὐτός τμῆμα διαιρέω ὁ μέν πρότερος εἰμί περί ὁ ἀρχή ὁ ἀποφαντικός λόγος . καλέω δέ ἀρχή ὁ ἀποφαντικός λόγος ὁ συμβάλλω πρός ὁ οὗτος διδασκαλία , ὥσπερ ἀρχή εἄν εἶπον γεωμετρία ὁ τε ὅρος καί ὁ αἴτημα καί ὁ καλέω κοινός ἔννοια , ὅσπερ 8r ὁ Ἀριστοτέλης ἐν ὁ κατηγορία στοιχεῖον ὁ διάγραμμα προσαγορεύω ἀξιόω . ἐπεί τοίνυν ἐν ὁ διδασκαλία ὁ πρότασις καλέω τίς ὄνομα καί τίς ῥῆμα καί κατάφασις καί ἀπόφασις καί ἀπόφανσις καί ανατιφημι , εἰκότως πρίν εἶπον τίς περί πρότασις παραδίδωμι ἐγώ τίς ἕκαστος οὗτος ὁ ὄνομα σημαίνω · καί γάρ εἰμί ἀκόλουθος γνώριμος πρότερος αὐτός ποιέω ὁ εἰσάγω οὗτος πρός ὁ ὁ πρόκειμαι διδασκολίαν παραβάλλω . οὗτος οὖν εἰμί ὁ πρῶτος ὁ βιβλίον κεφάλαιος ὁ περί ὁ εἴρω ἀρχή ὁ ἀποφαντικός λόγος διαλέγω . ὁ δέ τρεῖς ὁ ἐφεξῆς αὐτός ἐγώ παραδίδωμι λοιπός ὁ πρότασις . ἀλλά ἐπεί ὁ πρότασις ὁ μέν ἐκ δύο μόνος ἁπλόος φωνή συμπλέκω ἀποτελέω , ὁ μέν ὑπόκειμαι ὁ δέ κατηγορέω , ὡς ὅταν εἶπον Σωκράτης περιπατέω ( ἐνταῦθα γάρ ὁ μέν Σωκράτης ὑπόκειμαι ὅρος ὁ δέ περιπατέω κατηγορέω , διότι ἐν πᾶς κατηγορικός λόγος ὁ μέν εἰμί περί ὅς ὁ λόγος ὁ δέ περί ἐκεῖνος λέγω , καί ὁ μέν περί οὖον ὁ λόγος , οἷος εἰμί ἐνταῦθα ὁ Σωκράτης , ὑπόκειμαι λέγω ὡς δέχομαι ὁ κατά αὐτός κατηγορία , ὁ δέ περί αὐτός λέγω , οἷος εἰμί ἐνταῦθα ὁ περιπατέω , κατηγορέω ὡς κατά ἐκεῖνος ἀγορεύω καί λέγω ) . ἐπεί οὖν , ὥσπερ λέγω , ὁ μέν ὁ πρότασις ἐκ ὑπόκειμαι μόνος καί κατηγορέω συμπληρόω , ὁ δέ καί τρίτος ἔχω προσκατηγορέω , ὡς ὅταν εἶπον Σωκράτης δίκαιος εἰμί ( ἐνταῦθα γάρ ὑπόκειμαι μέν εἰμί ὁ Σωκράτης κατηγρορεω δέ ὁ δίκαιος προσκατηγορέω δέ ὁ εἰμί ) , ὁ δέ πρός οὗτος καί τρόπος ἔχω πρόσκειμαι ὁ σημαίνω ὅπως ὑπάρχω ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι , 10 κεῖμαι , οἷος ὁ ἀναγκαῖος ὁ ἀδύνατος ὁ ἐνδέχομαι ὁ καλῶς ὁ σαφῶς ὁ δικαίως , ὡς ὅταν εἶπον Σωκράτης μουσικός εἰμί ἐνδέχομαι ἢ Σωκράτης σαφῶς ἐξηγέομαι , πλείων δέ οὗτος ὅρος συμπλέκω ἀλλήλων πρός εἷς πρότασις γένεσις οὐδέ ἐπινοέω δυνατός , ὁ μέν δύο ὁ βιβλίον κεφάλαιος παραδίδωμι ἐγώ ὁ ἁπλόος πρότασις 15 καί εἰμί περί πρότασις ἤτοι ἀπόφανσις ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω , ὁ δέ τρίτος ὁ οὗτος σύνθετος διά ὁ ὁ προσκατηγορέω προσθήκη καί εἰμί περί πρότασις ἤτοι ἀπόφανσις ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω καί τρίτος προσκατηγορέω , ὁ δέ τέταρτος ὁ μετά τρόπος πρότασις . οὗτος οὖν ὁ τρόπος πᾶς ὁ εἶδος ὁ πρότασις ἐπεξέρχομαι ὁ Ἀριστοτέλης καί ἀποφαίνω θαρσέω ὡς οὐ εἰμί πλείων οὗτος ἀντίφασις πέρας ἐπιτίθημι ὁ πραγματεία . πρός δέ αὐτός ὁ συμπέρασμα ὁ βιβλίον γυμνάζω τίς παρά οὗτος πρόβλημα οἰκέω καί αὐτός ὁ πρόκειμαι θεωρία . οὗτος οὖν προλαμβάνω ὥρα λοιπός ἐγώ ἐπί ὁ ἐξήγησις ὁ λέξις χωρέω , ὅς συστρέφω εἰμί ἔμφασις τε καί πολύνοια γέμω καί ὑπό βραχύς παραλλαγή | ἅπας ἐνίοτε ὁ νόημα ἐξαλλάσσω καί ἐν πολύς ὁ ἀντίγραφος ἤδη οὗτος πάσχω ἅπας ἑξῆς δοκιμάζω παρατίθημι πρός διάγνωσις ὁ ἀκριβής εἰμί δοκέω ἔκδοσις . p . 16a1 Πρῶτος τίθημι , τίς ὄνομα καί ῥῆμα . πρόκειμαι μέν , ὡς λέγω , ὁ Ἀριστοτέλης παραδίδωμι ἐγώ ὁ διδασκαλία ὁ ἀποφαντικός λόγος · ἐπεί δέ πᾶς ἀπόφασις ἐκ ὄνομα καί ῥῆμα ἔχω ὁ γένεσις , ὡς ὅταν εἶπον Σωκράτης περιπατέω , δεῖ δέ πανταχοῦ ὁ ἁπλόος προγιγνώσκω ὁ ἐκ αὐτός σύγκειμαι , διά δή οὗτος πρεπώδης ἀρχή ποιέω ὁ πραγματεία ὁ ὁ ὕπαρξις ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα θεωρία · ὁ γάρ τίθημι νῦν ἀντί ὁ ὁρίζω παραλαμβάνω , λέγω μέν καί κατά ἄλλος σημαίνω ἐνταῦθα δέ ὁ ὁρισμός , ὅσπερ λέγω , σημαίνω . ὅτι δέ κατά πλείων τρόπος ὁ τίθημι λέγω , φανερός · ὁ τε γάρ ὑπόθεσις πολλάκις θέσις προσαγορεύω , ὡς ὅταν εἶπον κεῖμαι ὁ θέατρον ἔχω τοσόσδε τίς πλῆθος , κεῖμαι δέ δεκάπηχυς μέγεθος ἔχω ἢ βασιλεύω , τίς οὖν ποιέω καλέω δέ θέσις καί ὁ παράδοξος ὑπόληψις ὁ γνώριμος τις κατά φιλοσοφία , οἷος ὁ πᾶς κινέω καί στάσις μηδαμῶς ὁ εἰμί μετέχω , ὥσπερ λέγω Ἡράκλειτος , ἢ εἷς εἰμί ὁ εἰμί , | ὡς δοκέω Παρμενίδης . θέσις δέ λέγω καί ὁ ὁμολογία , ὡς δή καί ἀνατίθημι λέγω ὁ ἀναπάλλω ὁ ὁμολογία . ἀλλά καί ὁ ἐριρρήματα ὁ θετικός λέγω θέσις καλέω τις , οἷος γαμητέον πλευστέος . ἔτι δέ λέγω θέσις καί ὁ ὁρισμός ὡς προυποκειμαι ὁ ἀπόδειξις · εἰμί γάρ ὁ ἀποδείκνυμι ἀπό ὁ κατά οὐσία ὑπάρχω ὁ πρᾶγμα ἐπιτελέω , ὁ δέ οὐσία ἕκαστος ὁ εἰμί ὁ ὁρισμός σημαίνω εἰκότως προυπόκειμαι δεῖ ὁ ὁρισμός ὁ ἀπόδειξις . καί ἔτι οὗτος κοινός θέσις ἀξιόω καλέω ὁ Ἀριστοτέλης ἀπλόος ἅπας ὁ ἄμεσος ἀρχή ὁ ἀπόδειξις ὁ ἀντιδιαιρέω ὁ ἀξίωμα , οἷος ὁ τε ὁρισμός , ὡς εἴρω , καί ὁ αἴτημα καί ὁ ὑπόθεσις ἀπόδειξις μέν ἤδη δήω ἄνευ δέ οὗτος λαμβάνω , ὡς ἐν ὁ πρῶτος σαφῶς διά-ὁρίζω ὁ ἀποδεικτικός . κατά τοσοῦτος μέν ἢ καί πλείων . τρόπος ὁ τίθημι λέγω , νῦν δέ ὁ Ἀριστοτέλης ἀντί ὁ ὁρίζω αὐτός χράω , ὡς δηλόω ἐπιφέρω ὁ ὁ ὄνομα καί τίς ῥῆμα ” , ὁ τίς ἑστία ὁ ὁρισμός ἐγώ προφανής σημαίνω . Ἀπορέω δέ ἄν τις διά τίς αἴτιος ἐν πᾶς ὁ βιβλίον ὁ κατηγορία περί ἁπλόος φωνή πραγματεύομαι ἐνταῦθα πάλιν περί ὄνομα καί ῥῆμα προτίθημι λέγω , ὅς ἑκάτερος ἁπλόος εἰμί δηλονότι φωνή . πρός ὅς ῥητέος ὡς ἁπλόος φωνή καί ὄνομα καί ῥῆμα καί φάσις καί ὅρος ὁ μέν ὑπόκειμαι αὐτός εἰμί ἀλλήλων , ὁ δέ σχέσις μόνος διαφέρω , ὥσπερ ὁ σπέρμα καί ὁ καρπός1 ἀναπομπός καί ὁ ἀνάβασις καί ὁ κατάβασις · ὅταν μέν γάρ ὁ ἁπλόος φωνή ὡς σημαντικός ὁ πρᾶγμα ὅς τίθημι θεωρέω , αὐτός οὗτος μόνος ἁπλόος φωνή προσαγορεύω αὐτός οὖον διορίζω κατά οὗτος ὁ ὄνομα ὁ ῥῆμα , ὅταν δέ διπλόος τις ἐν αὐτός θεάομαι καί ὁ μέν αὐτός ἄρθρον συντάσσω εὑρίσκω ὁ δέ οὖον , ἢ καί ὁ μέν χρόνος τις προσημαίνω ὁ δέ οὖον , διαιρέω αὐτός ἀπό ἀλλήλων καί ὁ μέν ἄρθρον συντάσσω καί χρόνος μή προσημαίνω ὄνομα καλέω ἀξιόω , ὁ δέ ἄρθρον μέν συντάσσω μή δύναμαι κατά χρόνος δέ τις λέγω ῥῆμα . ὅταν δέ αὖος πάλιν ἑκάτερος ὁ τοιοῦτος φωνή μή λαμβάνω αὐτός κατά ἑαυτοῦ ἀλλά ὡς μέρος εἰμί κατάφασις ἢ ἀπόφασις , τότε φάσις αὐτός καλέω ἀξιόω , ὡς ἐν ὁ ἑξῆς σαφῶς ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης διδάσκω . ὅταν δέ ὡς ἐν συλλογισμός παραλαμβάνω ἐπισκοπέω , ὅρος αὐτός ὀνομάζω , ὡς ἐν ὁ προοίμιον εἴρω ὁ ἀναλυτικός . οὗτος δέ καί Πλάτων ἐν ὁ ἔνατος ὁ Νόμων εἰς ἁπλόος φωνή καλέω ὅρος · φημί γοῦν ὁ μέν προσμείγνυμι ὁ ὁράω ἀλλήλων , ὅς ἄμεσος ὁ ἀντίθεσις , οἷος ὁ θερμός καί οὖον θερμός , ὁ δέ μεθόριος ἔχω , ὅς εἰμί τίς μέσος , οἷος ὁ θερμός καί ὁ ψυχρός ἢ ὁ ἑκούσιος καί ὁ ἀεκούσιος . περί ὅς ἐν ἐκεῖνος ὁ λόγος μέσος ἔχω ὁ κατά θυμός γίγνομαι βλάβη οὔτε ἑκούσιος εἰμί καθαρός οὔτε ἀεκούσιος . ἐπεί δέ εἰμί καί αὐτός εἰμί κατά ὁ ὑπόκειμαι ὄνομα ἢ ῥῆμα εἶπον καί | ἀπολάω φωνή , ἀλλά κατά γε ὁ εἴρω σχέσις οὗτος διαφέρω ἀλλήλων ὁ δέ ὁ κατηγορία βιβλίον περί μόνος ἁπλόος φωνή ἐγώ διδάσκω οὐδείς πολυπραγμονέω ὁ ὁ ὄνομα πρός ὁ ῥῆμα διαφορά , ὅς πολύς χρεία πρός ὁ θεωρία ὁ ἀποφαντικός λόγος διά γάρ οὗτος ὁ ὑπόκειμαι ἐν ὁ αποφανσις ὅρος ὁ κατηγορέω διακρίνω ) , διά οὗτος νῦν προχειρίζω ὁ περί ὄνομα καί ῥῆμα θεωρία , ὡς ἄν προσέχω εἰμί ὁ πρόκειμαι πραγματεία · Ζεύς τίς δέ , φημί τις ἄν , πλείων εἰμί ὁ παρά ὁ γραμματικός λέγω ὁ λόγος μέρος μόνος οὗτος νῦν παραδίδωμι ἐγώ , ὁ τε ὄνομα καί ὁ ῥῆμα ; διότι , φημί , οὗτος μόνος δίχα ὁ ἄλλος δύναμαι ποιέω ἀποφαντικός λόγος , ὡς ὅταν εἶπον ἄνθρωπος ὑγιαίνω . περί οὗτος οὖν μόνος ὁ Ἀριστοτέλης ἐν οὗτος ποιέω ὁ σκέψις , ὁ ἐκ ἀνάγκη ἐν πᾶς ἀποφαντικός λόγος παραλαμβάνω καί ἀρκέω πρός ὁ γένεσις ὁ ἁπλόος ἀπόφανσις . ἐφίστημι δέ ἄξιος ὅτι ὁ θρυλέω ὀκτώ ὁ λόγος μέρος ὁ μέν εἰμί σημαντικός φύσις τίνω ἢ ἁπλόος πρόσωπον ἢ ἐνέργεια ἢ πάθος ἤ τις οὗτος συμπλοκή , καθάπερ ὄνομα τε καί ἀντωνυμία καί ῥῆμα καί μετοχή , ὅσπερ καί μόνος δύναμαι ἀρκέω πρός ἀποφαντικός λόγος γένεσις , ὡς ὅταν εἶπον Σωκράτης περιπατέω ἢ ἐγώ περιπατέω ἢ ὅς ὁ τρέχω περιπατέω ἢ ὅς ὁ Σωκράτης τρέχω ἕννυμι , ὁ μέν ὡς ὑπόκειμαι ὁ δέ ὡς κατηγορέω λαμβάνω , ὁ δέ | οὗτος μέν οὖον σημαίνω , σχέσις δέ τις ὁ κατηγορέω πρός ὁ ὑπόκειμαι δηλόω , ὥσπερ ὁ πλεῖστος ὁ ἐπίρρημα · ἢ γάρ ὅπως ὑπάρχω ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι ἢ πότε ἢ ποῦ ἢ ποσάκις , εἴτε ὡρισμένως εἴτε ἀόριστος , ἢ κατά ποῖος πρός ἕτερος τάξις , οἷος ὅτι ὅδε ἑξῆς ὅδε τρέχω ἢ Χωρὶς ὅδε οἰκέω , ἢ τίς παραπλήσιος ὁ τίς μᾶλλον ἢ κακός ὁ καί ὅτι μετά ἐπίτασις ὑπάρχω ἢ καί ὅπως ἐγώ ὑπάρχω αὐτός ἢ μή ὑπάρχω δοξάζω , ἢ ὡς εἰκάζω ἢ ὡς διαβεβαιόω , ἢ καί ὅπως διάκειμαι πρός ὁ πρᾶγμα , περί ὅς ἀποφαίνω , ἢ ὡς σχετλιάζω ἢ ὡς θαυμάζω ἢ καί ὁ ἀπόφανσις ἐπισφραγίζω ὁ μαρτυρία ὁ ἀγαθός , ὁ καί ὅτι λυσιτελής ἐγώ ὁ αἱρέω ὁ κατηγορέω δηλόω ὡς ἐπί ὁ θετικός λέγω ἐπίρρημα , ἢ καί ἀνεπίτατος ὁ κατά αὐτός ὁ ἄκρος ἀγαθός χαρακτηρίζω ὁ Ψυχή διάθεσις ἀνευφημέω ὡς ἐπί ὁ ἐνθουσιαστικός ἐπίρρημα ἐν ὁ εὕω εἰμί ὁ κάτοχος σημαίνω , ἢ καί ὁ εἴρω παρά ἕτερος ἀπόφανσις οἰκειόω διά ὁ συγκατάθεσις ἢ ἀποσείω διά ὁ ἄρνησις ἢ ἀπόφασις · λέγω δέ σημαίνω ὁ μέν ὅπως ὑπάρχω , ὁ τε ὁ μεσότης καί ὁ ὁ ποιότης σημαντικός ἐπίρρημα , οἷος Σωκράτης καλῶς διαλέγω ὅς Μελάνθιος ὁ Ὀδυσσεύς λάξ πλήσσω · ἱ μέλισσα βοτρυδόν πέτομαι , καί ὁ δηλόω ὅτι ἀθρόος ὁ περί ὅς ὁ λόγος ἢ οὐ ἀθρόος ὑπάρχω ὁ κατηγορέω , | οἷος ἅμμα ἐπέρχομαι ὁ πολέμιος ἢ σποράδην ( εἰμί δέ καί οὗτος ποιότης ὑπό γάρ ὁ ποιός ὅς τε σύγκρισις καί ὁ διάκρισις ) · περί δέ ὁ λοιπός ἐν ὁ ἀπαριθμέω οὐδείς πλέω χρή προστίθημι · φανερός γάρ καί ὁ κατά βραχύς δύναμαι ἐφίστημι ὁ ὑπό ἕκαστος δηλόω . οὗτος μέν οὖν , ὅσπερ λέγω , σχέσις τις ὁ κατηγορέω πρός ὁ ὑπόκειμαι δηλόω συμβάλλω τίς δοκέω πρός ὁ γένεσις ὁ τοιοῦτος ἀπόφανσις , ὁ δέ λοιπάς ὁ ἐπίρρημα σημαίνω μέν , οὖον μέντοι χρήσιμος πρός ἀπόφανσις , ἀλλά πρός ἄλλος τις εἶδος ὁ λόγος , καθάπερ ὁ μέν εὐχή σημαντικός πρός ὁ εὐκτικός λόγος , ὁ δέ ὁ ἀπαγόρευσις ἢ ὁ παρακέλευσις πρός ὁ προστακτικός , ὁ δέ ὁ ἐρώτησις πρός ὁ ἐρωτηματικός . ὁ δέ παρά οὗτος ὁ λόγος μέρος λέγω καί παντάπασι εἰμί ἄσημος κατά ἑαυτοῦ , καθάπερ ἄρθρον καί πρόθεσις καί σύνδεσμος . ὁ μέν οὖν φύσις ἢ πρόσωπον ἢ ἐνέργεια ἢ πάθος ἢ ποιός συμπλοκή πρόσωπον πρός ἐνέργεια ἢ πάθος σημαντικός πᾶς ὁ Ἀριστοτέλης Τέλης εἰς ὄνομα διαιρέω καί ῥῆμα , ὁ μέν κατά χρόνος λέγω ἢ κατηγορέω ἐν ὁ πρότασις ῥῆμα καλός , ὁ δέ ἄνευ χρόνος λέγω ἢ ὁ χρεία συμπληρόω ὁ ὑπόκειμαι ὄνομα · ὁ δέ γε ἐν μηδέτερος οὗτος χώρα παραλαμβάνω , κἀν ἄλλως πρόσκειμαι ὁ πρότασις , ὁ ὑπάρχω ἢ μή ὑπάρχω ἢ πότε ἢ πῶς ἢ πασάκις ὑπάρχω ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι σημαίνω ἤ τις ἄλλος αὐτός πρός | ἀλλήλων σχέσις , οὐδέ κύριος ἀξιόω μέρος ὁ λόγος καλέω · ὥσπερ γάρ ὁ ναός ὁ μέν σανίς εἰμί ὁ κύριος μέρος , Γόμφοι δέ καί λίνον καί πίσσα σύνδεσις αὐτός καί ὁ ὁ ὅλος ἕνωσις ἕνεκα παρά - λαμβάνω , ὁ αὐτός τρόπος ἐν ὁ λόγος σύνδεσμος καί ἄρθρον καί πρόθεσις καί αὐτός ὁ ἐπίρρημα γόμφος τις χρεία ἀποπληρόω , μέρος δέ οὐ εἄν λέγω δικαίως , ὅς γε μή δύναμαι συντίθημι κατά ἑαυτοῦ τέλειος ἐργάζομαι λόγος . λόγος μέν οὖν οὗτος οὖον μέρος , λέξις δέ μέρος , ὅς καί ὁ λόγος αὐτός μέρος , καθάπερ ἐν ὁ περι ποιητικός εἴρω , καί εἰμί χρήσιμος πρός ὁ παρά ἀλλήλων ποιός σύνθεσις τε καί σύνταξις ὁ ὁ λόγος μέρος , ὥσπερ καί ὁ δεσμός πρός ὁ Ἐπίκτητος ἕνωσις ὁ δέω1 καί ὁ κόλλα ὁ διά αὐτός συνέχω , ἀλλά ἵημι ἐκεῖνος μέρος ὁ δέω1 ἢ κολλάω οὔτε σύνδεσμος ἢ ἄρθρον ἢ πρόθεσις ἢ ἐπίρρημα ὁ λόγος μόριον . διαφέρω δέ ὁ λόγος ὁ λέξις , ὅτι ὁ μέν εἰμί πλήρωμα προάγω - μένος ὁ σημαίνω ὁ πρᾶγμα φωνή , ὁ δέ πᾶς ἀπλόος ὁ παραλαμβάνω πρός ὁ διάλεκτος . ἔχω δέ ὁ λόγος ὁ πρός ὁ λέξις διαφορά καί ὑπό Πλάτων ἐν ὁ τρίτος ὁ Πολιτεία παρά - δίδωμι , ἐν ὅς φημί “ ὁ ὁ μέν δή λόγος περί ἔχω τέλος , ὁ δέ λέξις μετά οὗτος σκεπτέος , καί ἐγώ ὅς τε λεκτέος καί ὡς λεκτέος παντελῶς σκέπτομαι ἵστημι . διά ὅς δῆλος εἰμί λόγος μέν ὁ διάνοια καλός , λέξις δέ ὁ ἀπαγγελία , εἴτε διά ὁ ἀναγκαῖος γίγνομαι μέρος , ὄνομα τε καί ῥῆμα , κατά ὅς ὁ | ἐν προφορά καί ἰδίως λέγω θεωρέω λόγος , εἴτε καί ὁ λοιπάς μέρος παραλαμβάνω ὁ κοινός λεγο - μένω λόγος , αὐτός δέ εἶπον , ὁ πρός κάλλος ἤδη καί ποιός σύνταξις ἀποβλέπω ἑρμηνεία . ὁ μέν οὖν ἀπό εἷς Ἀφροδισιάς ἐξηγητής δοκέω καί ὁ ἐριρρήματα ὄνομα εἰμί , καθάπερ καί ὁ ἀντωνυμία καί ὁ καλέω παρά ὁ γραμματικός προσηγορία . οὖον μέντοι φαίνω οὗτος λόγος τις ἔχω , διότι ὁ μέν ὁ ἐπίρρημα οὐδέ εἄν ὑποπτεύω ὄνομα εἰμί , οἷος ὁ ὁ συγκατάθεσις ἢ ὁ ἄρνησις ἢ ὁ ἀπαγόρευσις ἢ ὁ προτάσσω ὁ Ὅρκος καί πλεῖστος ἕτερος , ὁ δέ ὁ μέν παράγω ἀπό τίνω ὄνομα δοκέω αὐτός ὁ αὐτός ἔχω ὁ ὄνομα δύναμις , οἷος ὁ καλῶς καί ὁ σαφῶς ἀπό ὁ καλός καί ὁ σαφής , καθάπερ καί ὁ δικαίως ἀπό ὁ δικαιοσύνη . εἰμί δέ οὗτος οὕτως ἔχω , ὁ γαμητέον καί ὁ πλευστέος ῥῆμα προσαγορεύω , ἀλλά οὐ ὄνομα , ὡς ἐκ ὁ δήω γαμέω ἢ πλέω γίγνομαι . οὖον μήv εὔλογος ἢ οὗτος ῥῆμα ἢ ὁ πρότερος ὄνομα καλέω , ἐπεί μήτε ὑπόκειμαι κατηγορέω τίς οὗτος ἐν ὁ πρότασις δυνατός , ὅς ἕτερος ἀνάγκη πάσχω ὁ τε ὄνομα καί ὁ ῥῆμα · ὁ μέν γάρ σαφής ὄνομα κατηγορέω εὑρίσκω ἐν ὁ λόγος ὁ λέγω τόδε ὁ χωρίον ὁ περι ἑρμηνεία σαφής ἑστία ὁ δέ γε σαφός οὐκέτι . οὖον μήv οὐδέ σύνθετος τίς κατηγορέω ἐκ αὐτός τε καί ὁ περί ὅς ὁ σαφῶς λέγω γίγνομαι φημί , οἷος ὁ σαφός ἐξηγέομαι , καθάπερ ἐπί ὁ νεκρός ἄνθρωπος καί κίβδηλος δραχμή · ἐσθίω γάρ οὕτως ὁ τοιοῦτος κατάφασις ὁ ἀπόφασις ὁ αὐτός γίγνομαι τρόπος ὁ ἁπλόος τίς κατηγορέω ἔχω , ὥσπερ ἐπί ὁ ὁ εἰμί συντίθημι κατηγορέω συμβαίνω · καθάπερ γάρ ὁ ὅς θνήσκω ἄνθρωπος ἑστία κατάφασις ἀπόφασις ὁ ’ὁ θνήσκω ἄνθρωπος οὐ ἑστία καί ὁ ὅς θνήσκω νεκρός ἑστία ὁ ὁ θνήσκω νεκρός οὐ ἵστημι , οὗτος καί ὁ ὅς θνήσκω νεκρός ἄνθρωπος ἐστιν’ ὁ ὅς θνήσκω νεκρός ἄνθρωπος οὐ εἰμί . ἐπί δέ γε ὁ μετά τρόπος πρότασις ἀλλοῖος ἀνάγκη γίγνομαι ὁ ἀπόφασις , καί οὐ ὥσπερ ἐπί ὁ ἄνευ τρόπος πρότασις · ὁ μέν γάρ Σωκράτης βαδίζω κατάφασις ἀπόφασις ὁ Σωκράτης οὖον βδίζει’ , ὁ δέ γε Σωκράτης βαδίζω δυνατός οὐ ὅς Σωκράτης μή βαδίζω δυνατός ἀλλά ὁ Σωκράτης βαδίζω οὖον δυνατός , ὡς ἐν ὁ τελευταῖος τμῆμα ὅδε ὁ βιβλίον σαφής ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης διδάσκω . Διὸ πανταχοῦ συντίθημι ὁ ἀποφαντικός λόγος φημί ἐκ ὄνομα καί ῥῆμα καί διαλύω εἰς οὗτος , ὡς ἄν οὗτος μόνος κύριος μέρος λόγος προσαγορεύω ἄξιος , ὁ εἰμί καί ὁ μή εἰμί ὁ μέν ἀμέσως κατά τίνω κατηγορέω , μέρος τότε ὁ πρότασις γίγνομαι , ὡς ἐν ὁ Σωκράτης ἐστία Σωκράτης οὐ ἵστημι , οὖον παρά μικρός ὁ ὑπόκειμαι , κεῖμαι , ὁ δέ ἐν ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω πρότασις ἢ ὁ μετά τρόπος παραλαμβάνω , προστίθημι ὁ μέρος ὁ πρότασις ἢ διαιρέω ἤ τίς τοιοῦτος ὑπομένω λέγω , ὡς ἐν ὁ προοίμιον μανθάνω ὁ ἀναλυτικός . ὥστε ὁ μέν μέρος ὁ αροφανσις ἢ ὄνομα πάντως | ἢ ῥῆμα εἰμί χρή , οὖον μέντοι ὁ ῥῆμα 13v πάντως εἰμί ὁ πρότασις μέρος , ὅταν μή αὐτόθεν ὁ ὑπόκειμαι κατηγορέω ὡς ἐνέργεια ἢ πάθος ἢ ἀπλόος ὕπαρξις ἢ ἀνυπαρξία ὁ ὑπόκειμαι σημαίνω ὀφείλω , ἀλλά ἕνεκα ὁ συναρμόζω ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι παραλαμβάνω . ὅτι δέ οὗτος ὀρθῶς λέγω , δῆλος καί ἐκ αὐτός ὁ προσηγορία ὁ ἄλλος ὁ λόγος μέρος λέγω περί ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα · ὁ μέν γάρ ἀντωνυμία ὡς ὄνομα εἰμί οὖον φύσις τίνω ἀλλά πρόσωπον ἁπλόος οὕτως ἐπονομάζω , καί ὁ μετοχή ὡς μετέχω ἀμφότερος , ὄνομα τε φημί καί ῥῆμα , εἰμί καί μᾶλλον ἀποκλίνω πρός ὁ ἰδιότης ὁ ῥῆμα χρόνος τις εἰμί δηλωτικός , ὁ δέ ἄρθρον ὡς συναρτάω ὁ ὄνομα καί ὁ ἀναφορά πρός ἐκεῖνος ἔχω . περί δέ πρόθεσις ἢ ἐπίρρημα ὁ σύνδεσμος τίς δεῖ καί λέγω ; ὅς ὁ μέν ὡς ὁμοίως ὄνομα τε καί ῥῆμα προτάσσω οὕτως ἐπονομάζω , ὁ δέ ὡς τοῖος ὁ ῥῆμα συμπλέκω , ὁ δέ ὡς ὁ άπηρτημένους συνδέω λόγος . εὑρίσκω δέ ἐν τις ὁ Ἀριστοτέλης συγχωρέω δοκέω καί ὁ πᾶς κοινός μέρος ὁ λόγος προσαγορεύω , διόπερ ἐν ὁ ἑξῆς εἴρω τις ὁ μέρος ὁ λόγος σημαντικός εἰμί ὡς εἰμί τις καί ἄσημος , εἰμί μή τις ἐγώ φαίνω ὁ ῥῆσις ἐκεῖνος προσεχής ἐξήγησις οὐδείς ἐναντίος ἔχω ὁ νῦν εἴρω . ἔπειτα τίς εἰμί ἀπόφασις καί κατάφασις καί ἀπόφασις καί λόγος . ὅτι μέν τρεῖς εἰμί ὁ κύριος λέγω ὁ διαίρεσις τρόπος , ὁ γένος εἰς ὁ εἶδος καί ὁ ὅλος εἰς ὁ μέρος καί ὁ ὁμώνυμος φωνή εἰς ὁ διάφορος σημαίνω , φανερός , καί ὅτι ὁ ἀπόφασις εἰς ὁ κατάφασις διαιρέω καί ὁ ἀπόφασις · λέγω γάρ ὁ ἀπόφανσις ὁ μέν εἰμί καταφατικός ὁ δέ ἀποφατικός . ζητέω δέ παρά ὁ ἐξηγητής ὁ Ἀριστοτέλης τίς τρόπος διαιρέω ὁ ἀπόφασις εἰς ὁ κατάφασις καί ὁ ἀπόφασις . καί ὁ μέν αἱρέω λέγω αὐτός ὡς φωνή ὁμώνυμος εἰς διάφορος σημαίνω διαιρέω , καθάπερ ὁ Ἀφροδισιεύς Ἀλέξανδρος , ὁ δέ ὡς γένος εἰς εἶδος , καθάπερ ὁ φιλόσοφος Πορφύριος · οὐδείς γάρ τολμάω εἶπον διαιρέω αὐτός ὡς ὅλος εἰς μέρος , ἐπεί οὔτε ὡς ὁμοιομερής ὅλος φαίνω διαιρέω πολύς γάρ ὁ διαφορά ὁ κατάφασις πρός ὁ ἀπόφασις ) οὐ ὡς ἀνομοιομερής · οὖον γάρ ἄν ἑκάτερος ὁ μέρος καλέω ὁ ὁ ὅλος ὄνομα . ὁ μέν οὖν ἀληθής ὅπῃ ἔχω καί ὡς ὁ ὁ φιλόσοφος κρατέω Πορφύριος δόξα , πρόειμι κατά καιρός ἐπιδείκνυμι ἐξηγέομαι ὁ ἀποδίδωμι αὐτός παρά ὁ Ἀριστοτέλης ὁρισμός . νυνί δέ ῥητέος πρῶτος μέν ὅτι ὁ δεῖ τίθημι , ὅσπερ εἰμί ὁ οριονομα σάω , κοινῶς καί ἐπί οὗτος ληπτέος ἔπειτα δεῖ τίθημι τίς εἰμί ἀπόφασις καί κατάφασις καί ἀπόφασις καί λόγος , πρός δέ οὗτος , ὅτι τέσσαρες μέν ὁ ἀπαριθμέω δήω φημί ὁρίζω μετά ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα , διότι ὁ μέν πρόκειμαι εἰμί , ὥσπερ λέγω , ὁ κατηγορικός εἶδος ὁ αποφντιπου λόγος παραδίδωμι , | οὗτος δέ πάντως ἢ καταφατικός εἰμί ἢ ἀποφατικός , ἐσθίω οὖν διδάσκω περί κατάφασις καί ἀπόφασις , ὥστε καί περί ὁ κοινός αὐτός γένος , ὁ ἀπόφανσις . ἐπεί δέ καί ὁ ἀπόφασις εἷς τίς εἰμί ὁ ὁ λόγος εἶδος καί ἐσθίω ὁ λόγος ἐν ὁ ὁρισμός παραλαμβάνω ὁ ἀπόφανσις , διότι καί πᾶς ὁ γένος ὁ ὁρισμός συμπληρόω ὁ οἰκέω εἶδος , γνώριμος δέ εἰμί χρή ὁ πρός διδασκαλία ὅστις λαμβάνω ὁ διά αὐτός δηλόω , διά οὗτος δοκέω ἀναγκαῖος εἰμί καί ὁ ὁ λόγος θεωρία ὡς προλαμβάνω ὀφείλω ὁ ἀπόφανσις . εἰμί δέ τις ἀπορέω πῶς οὐ καί ὁ ὁ λόγος γένος , ὁ φωνή , διά ὁ αὐτός αἴτιος μνήμη ἀξιόω ὡς ὀφείλω καί αὐτός διά ὁρισμός δηλόω , ῥητέος ὅτι φυσιολογία προσήκω εἰμί περί φωνή διαλέγω , διότι μόνος φύσις εἰμί ἔργον ὁ φωνή , καθάπερ ὁ ὁράω καί ὁ ἀκούω φύσις γάρ εἰμί φωνητικός ) , λόγος δέ καί ἀπόφασις καί ὁ οὗτος εἶδος , κατάφασις καί ἀπόφασις , φωνή μέν τις εἰμί , ἀλλά προσλαμβάνω ὁ ἀπό ὁ ἡμέτερος ἔννοια εἰδοποιέω καί τοῖος ἢ τοῖος προφέρω . διό καί ἴδιος τις ἀπονέμω αὐτός πραγματεία παρά ὁ φυσικός , ὁ λογικός καλέω , ὥστε μηδέ ἀπλόος εἰμί ὁ φωνή ὁ λόγος , ὥσπερ τις ὑπολαμβάνω , γένος · οὖον γάρ οἷος τε εἰμί ὁ γένος φύσις εἰμί ὁ εἶδος μή εἰμί φύσις , ἀλλά εἴπερ ἄρα , ὁ κατά ὁ λόγος φωνή ὁ ἀπλόος φωνή ῥητέος γένος εἰμί , πρός μέντοι ὁ λόγος αὐτός ἐν ὕλη τάξις παραλαμβάνω ὁ φωνή εἴρω , ὅσπερ καί αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης ἐν ὁ πέμπτος ὁ περι γένεση ζῷον ἀποφαίνω ὁ κατά ὁ φωνή διαφορά ὁ ζῷον ἐπισκέπτομαι , ἀλλά οὖον γένος αὐτός τυγχάνω , ὡς διά ὁ ἑξῆς εἰμί σαφής . ὁ δέ γε ζητέω , τίς οὖν ὁ λόγος ὁ γένος , ἀναμιμνήσκω χρή ὁ ἐν ὁ κατηγορία παραδεδομένος ὁ πόσος διαίρεσις . προσεκτέος δέ ὡς ἐν ὁ τέσσαρες ὁ ἀπαριθμέω ἀπό ὁ καταδεής ὁ ἀρχή ποιέω ὁ Ἀριστοτέλης ἀνέρχομαι ἐπί ὁ τέλειος καί ἀπό ὁ μερικός ἐπί ὁ ὁλικός · τέλειος γάρ κατάφασις μέν ἀπόφασις ἅτε ὕπαρξις σημαίνω ὁ ἀπόφασις ἀνυπαρξία δηλόω , ὁ δέ κατάφασις ὁ ἀπόφασις ἅτε γένος αὐτός , ὡς λέγω , τυγχάνω , ὁ δέ ἀπόφανσις ὁ λόγος , ἐπεί εἷς εἰμί ὁ πέντε εἶδος ὁ λόγος ὁ ἀποφαντικός . καί εἰμί ὁ τάξις ὁ εἴρω ἀπαρίθμησις πρός ἡμέτερος ὁ ἀπό ὁ χείρων ἐπί ὁ ἀγαθός καί ἀπό ὁ μερικός ἐπί ὁ ὁλικός μεταβαίνω φύω διά ὁ ἀπό ὁ ἀτελής ὁ γνῶσις ἐγώ ἐπί ὁ τέλειος προκοπή . ἐν μέντοι ὁ περί αὐτός διδασκαλία ὥσπερ ἀνάπαλιν ὅδευσις κατά ὁ φυσικός ὁ πρᾶγμα τάξις , ὁ μέν γένος ὁ εἶδος προτίθημι ὁ δέ τέλειος ὁ ἀτελής . διό καί ὁ προερέω αὐτός τρόπος ἀπαριθμέω , ριθμήσατο , ὁ τέλος ὁ ἀπαρίθμησις ἀρχή ποιέω βούλομαι ὁ διδασκαλία . εἰμί μέν οὖν ὁ ἐν ὁ Δώνη ὁ ἐν ὁ Ψυχή πάθημα σύμβολον , καί ὁ γράφω ὁ ἐν ὁ φωνή . καί ὥσπερ οὐδέ γράμμα πᾶς ἰός αὐτός , οὕτως οὐδέ φωναιlαιαυτος · οὖν μέντοι οὗτος σημεῖον πρῶτος , αὐτός πάθημα ὁ ψήχω , καί ὅς οὗτος ὁμοίωμα , πρᾶγμα ἤδη αὐτός . περί μέν οὖν οὗτος εἴρω ἐν ὁ περι Ψυχή · ἄλλος πραγματεία . ἦς μέν ἀκόλουθος κατά ὁ ἐπαγγέλλω ὁ ὁρισμός ἑξῆς ἀποδίδωμι ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα , ἀλλά ἐπεί οὖον πᾶς λέξις ὄνομα ἢ ῥῆμα ὁ γάρ ἄσημος οἷος βλίτυρι καί σκινδαψός οὐδέτερος οὗτος ) καί διαδέρω φέρω ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα ὁ ἄσημος φωνή κατά ὁ σημαντικός τίνω εἰμί , πρότερος ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης διδάσκω διά οὗτος , τίς εἰμί ὁ προηγουμένως καί προσεχῶς ὑπό αὐτός σημαίνω , καί ὅτι ὁ νόημα , διά δέ οὗτος μέσος ὁ πρᾶγμα , καί οὐδείς ἕτερος δεῖ παρά οὗτος ἐπινοέω μέσος ὁ τε νόημα καί ὁ πρᾶγμα , ὅσπερ ὁ ἀπό ὁ Στοά ὑποτίθημι λεκτός ἀξιόω ὀνομάζω . οὗτος τε οὖν παραδίδωμι - τίθημι διά ὁ νυνί λέγω καί προηγουμένως ἐν τίσις ὁ ὁπωσοῦν εἰμί χρή ζητέω ὁ ἀλήθεια καί ὁ ψεῦδος . ὑπέρ ὅς νῦν ἐγώ ὁ σκέψις , πότερος ἐν ὁ πρᾶγμα ἢ ἐν ὁ νόημα ἢ ἐν ὁ φωνή ἢ ἐν δύο τις οὗτος ἢ καί ἐν πᾶς , καί εἰμί ἐν φωνή , ποῖος οὗτος , πότερος ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα ἢ ὁ ἐκ οὗτος σύγκειμαι λόγος . καί διορίζω ὅτι ὁ μέν ὄνομα καί ὁ ῥῆμα φωνή εἰμί ἁπλόος μήτε ἀλήθεια μήτε ψεῦδος σημαίνω , ὡς καί ἐν ὁ προοίμιον εἴρω ὁ κατηγορία . περί δέ ὁ ἐκ ὁ συμπλοκή αὐτός ἀποτελέω ἀποφαντικός λόγος θεωρέω ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , καί ὡς πρό ὁ φωνή περί ὁ νόημα θεωρέω οὗτος ὡς αἴτιος ὁ φωνή εἰμί • καί γάρ οὗτος ὁ μέν εἰμί ἁπλόος ὁ ὑπό ὁ ἁπλόος σημαίνω φωνή οὐδείς οὔτε ἀλήθεια οὔτε ψεδδος ἐπιδέχομαι , ὁ δέ σύνθετος θετός ὁ περί ὁ συντίθημι πρᾶγμα καί ὑπό ὁ συμπλέκω δηλόω φωνή δεκτικός εἰμί ψεῦδος τε καί ἀλήθεια . ἐν δέ γε αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ πρᾶγμα οὐ ἄν τις ἔτι οὗτος οὐδέ ὁ σύνθετος ἐπινοέω . καί δῆλος ὅτι εἰκότως ἐν οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης , πρίν ἀποδίδωμι ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα ὁ ὁρισμός , περί οὗτος διορίζω · καί γάρ ἐσθίω ὁ περί ψεῦδος τε καί ἀλήθεια ἐν οὗτος πρῶτος ὁ βιβλίον θεωρέω προτίθημι παραδίδωμι ἐγώ ἐκ προοίμιον ὁ τε δεκτικός ὅς · ὁ ἑκάτερος καί ὁ μηδέτερος αὐτός δέχομαι φύω , καί ὑπομιμνῄσκω ὅτι ὁ μέν ἐν ὁ σύνθετος θεωρέω φωνή ὁ δέ ἐν ὁ ἁπλόος , ἐπί οὗτος διαιρέω ὁ μέν ἁπλόος φωνή καί ἀνεπίδεκτος ἢ ψεῦδος ἢ ἀλήθεια εἰς ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα , ὁ δέ σύνθετος ἐκ οὗτος καί πάντως ἢ ἀληθεύω ἢ ψεύδω αὐτός δέ εἶπον , ὁ κτάομαι ὁ ἀποφαντικός λόγος ) εἰς ὁ οἰκέω πάλιν εἶδος , ὁ τε κατάφασις καί ὁ ἀπόφασις . οὗτος οὕτως ἔχω διαρθρέω ἐγώ ὁ ὑπό ὁ φιλόσοφος παραδίδωμι λέγω ὅτι τέσσαρες οὗτος παραλαμβάνω διά οὗτος ὡς χρήσιμος πρός ὁ πρόκειμαι θεωρία , πρᾶγμα τε καί νόημα καί ἔτι φωνή καί γράμμα . ἐν ὅς πρῶτος μέν ἔχω τάξις ὁ πρᾶγμα δύο δέ ὁ νόημα τρίτος ὁ φωνή καί τελευταῖος ὁ γράμμα · ὁ μέν γάρ νόημα τέλος ἔχω ὁ ὁ πρᾶγμα κατάληψις , καί τότε εἰμί νόημα εἰμί , ὅταν αὐτός ὥσπερ ἐφαρμόζω ὁ πρᾶγμα · εἰκών γάρ εἰμί ἐν ὁ Ψυχή ὁ πρᾶγμα . ὁ δέ φωνή ὁ νόημα εἰμί ἐξαγγελτικός καί διά οὗτος δίδωμι ἐγώ ὑπό ὁ φύσις πρός ὁ διά αὐτός σημαίνω ἐγώ ὁ ἔννοια ὁ Ψυχή , ἵνα καί δύναμαι κοινωνέω ἀλλήλων καί συμπολιτεύω · κοινωνικός γάρ ζῷον ὁ ἄνθρωπος · διόπερ ὁ μή χράομαι ὁ αὐτός φωνή οὐδέ κοινωνέω πολιτεία ἀλλήλων ὡς μή γιγνώσκω ὁ ἀλλήλων ἔννοια . ὁ δέ γράμμα τέλος ἔχω ὁ διαφυλάσσω ὁ μνήμη ὁ φωνή . οὗτος δέ ὁ τέσσαρες ὁ μέν δύο φύσις εἰμί φημί ὁ Ἀριστοτέλης , ὁ δέ δύο θέσις · φύσις μέν ὁ τε πρᾶγμα καί ὁ νόημα , θέσις δέ ὁ τε φωνή καί ὁ γράμμα · διακρίνω δέ ὁ φύσις ὁ θέσις κανών τοιοῦτος χράω · ὁ παρά πᾶς , φημί , ὁ αὐτός εἰμί οὗτος εἰμί φύσις , ὁ δέ μή παρά πᾶς ὁ αὐτός εἰμί οὗτος οὖον φύσις εἰμί ἀλλά θέσις . καί οὗτος εἰκότως ·· εἷς γάρ εἰμί ὁ ὁ πᾶς φύσις ὅμοιος δηλονότι πανταχοῦ ποιέω ὁ κατά ὁ αὐτός εἶδος εἰμί λέγω · εἰμί δέ τις παρά ἄλλος καί ἄλλος διάφορος εἰμί , οὗτος οὐ ἄν εἰμί φύσις δημιούργημα . ἐπεί ἐν ὁ μέν πρᾶγμα καί ὁ νόημα παρά πᾶς εἰμί ὁ αὐτός πανταχοῦ γάρ ὁ αὐτός ἄνθρωπος εἶδος καί ἵππος καί λέων , καί νόημα ὡσαύτως ὁ αὐτός παρά πᾶς περί τε ἄνθρωπος | καί λίθος καί ὁ ἄλλος πρᾶγμα ἕκαστος ) , φωνή δέ καί γράμμα οὖον παρά πᾶς ὁ αὐτός φωνή τε γάρ ἄλλος μέν Ἕλλην , ἄλλος δέ Φοῖνιξ , Αἰγύπτιος δέ ἄλλος χράω · “ ἄλλος γάρ ἄλλος γλῶσσα φημί ὁ ποίησις · καί γράφω πάλιν διά ἄλλος καί ἄλλος γράμμα ἕκαστος ὁ ἑαυτοῦ φωνή ) , διά οὗτος ὁ μέν πρᾶγμα καί ὁ νόημα φύσις εἰμί διισχυρίζομαι , ὁ δέ γε φωνή καί ὁ γράμμα θέσις , καί οὖον φύσις . καί δῆλος ὅτι μᾶλλον ὁ φωνή περί ὁ γράμμα ὁ θέσις θεωρέω . διό καί ὅλως ἀξιόω μνήμη ὡς ἔχω τις πρός ὁ φωνή οἰκειότης , οὖον μόνος ὁ πρός ὁ μνήμη αὐτός συμβάλλω , ἀλλά καί ὡς ἐναργής ἔχω ὁ θέσις καί δύναμαι διά ἑαυτοῦ σαφής ἐγώ ἐφίστημι ὁ θέσις εἰμί ὁ φωνή , ὅσπερ οὐ εἰμί ὁμοίως γνώριμος ὁ θέσις ὁ γράμμα εἰμί περί γοῦν ὁ φωνή ζητέω ἀξιόω ὁ παλαιός , πότερος φύσις εἰμί αὐτός ἢ θέσις ῥητέος , καί εἰμί ἐν οὗτος προσήκω διορίζω , πότερος αὐτός οὗτος ὁ τρόπος ὁ ὑπόστασις ἁρμόζω , καί οὗτος χράω πρός ὁ ὁρισμός ὁ τε ὄνομα καί ὁ ῥῆμα καί ὁ ἐκ αὐτός σύγκειμαι λόγος · περί δέ ὁ γράμμα οὐδείς παρά αὐτός γίγνομαι ἀμφισβήτησις ) , ἐπεί ὅτι ἄλλως οὐδείς ἐγώ χρεία παρέχω πρός ὁ θεωρία ὁ πρόκειμαι , αὐτός ἐφεξῆς δήλωσις , ὁ μέν γράμμα παραλείπω μόνος δέ ὁ πρᾶγμα καί ὁ νόημα καί ὁ φωνή θεωρός ὡς ποτέ μέν ἁπλόος ποτέ δέ σύνθετος . οὗτος οὖν ὁ μέν νόημα ὁμοίωμα καλέω ὁ πρᾶγμα , ὁ δέ | φωνή οὐ ἀξιόω καλέω ὁμοίωμα ὁ νόημα , ἀλλά σύμβολον καί σημεῖον , καί ὁ γράμμα ὁ φωνή ὡσαύτως · διαφέρω δέ ὁ ὁμοίωμα ὁ σύμβολον , καθόσον ὁ μέν ὁμοίωμα ὁ φύσις αὐτός ὁ πρᾶγμα κατά ὁ δυνατός ἀπεικονίζω βούλομαι , καί οὐ εἰμί ἐπί ἐγώ αὐτός μεταπλάσσω ὁ γάρ ἐν ὁ εἰκών γράφω μένω ὁ Σωκράτης ὁμοίωμα εἰμί μή καί ὁ φαλακρός καί ὁ σιμός καί ὁ ἐξόφθαλμος ἔχω ὁ Σωκράτης , οὐκέτι ἄν αὐτός λέγω εἰμί ὁμός - ὠμός ) , ὁ δέ γε σύμβολον ἤτοι σημεῖον ἀμφοτέρως γάρ αὐτός ὁ φιλόσοφος ὀνομάζω ) ὁ ὅλος ἐπί ἐγώ ἔχω , ἅτε καί ἐκ μόνος ὑφίστημι ὁ ἡμέτερος τέρας ἐπίνοια · οἷος ὁ πότε δεῖ συμβάλλω ἀλλήλων ὁ πολεμέω δύναμαι σύμβολον εἰμί καί σάλπιγξ ἀπήχησις καί λαμπάς ῥῖψις , καθάπερ φημί Εὐριπίδης ἐπεί δέ ἀφίημι πυρσός ὡς τυρσηνός σάλπιγξ ἠχή , σῆμα φοίνιος μάχη . δύναμαι δέ τις ὑποτίθημι καί δόρυ ἀνάτασις καί βέλος ἄφεσις καί ἄλλος μυρίος . ἐπεί οὖν ὁ μέν αὐτός φωνή δυνατός διά ἄλλος καί ἄλλος ἀπογράφω γράμμα , ὡς ὁ ὁ ιδιόγραφος λέγω χαρακτήρ ἐπίνοια δηλόω , καί ὁ αὐτός νόημα διά ἄλλος καί ἄλλος ἐξαγγέλλω φωνή , ὡς σημαίνω ὁ ὁ διάλεκτος πλῆθος καί κατά ὁ αὐτός διάλεκτος ὁ ὁ ὄνομα μετάθεσις ὁ γάρ Ἀριστοκλῆς δοκέω ὁ παλαιός καλέω Πλάτων καί ὁ Τύρταμος Θεόφραστος ) , ὁ μέντοι εἷς καί αὐτός πρᾶγμα διά ἄλλος καί ἄλλος νόημα ἐπινοέω ἀδύνατος , ἀλλά ἀνάγκη ὁ νόημα Μάτων ἕκαστος εἰκών εἰμί ὁ πρᾶγμα , ὅς ἄν εἰμί νόημα , ὥσπερ ἐν πίναξ ὁ Ψυχή γράφω , εἴπερ εἰμί ὁ νοέω οὐδείς ἕτερος ἢ ὁ δέχομαι ὁ εἶδος ὁ νοέω ἤτοι πρόχειρον ποιέω · διά οὗτος καλέω ὁ μέν νόημα ὁ πρᾶγμα ὁμοίωμα , ὁ δέ γε ὄνομα καί ὁ ῥῆμα ὁ νόημα καί ὁ γράμμα ὁ ὄνομα καί ῥῆμα σύμβολον καί σημεῖον . οὗτος δή ὁ τέσσαρες , λέγω δή πρᾶγμα νόημα φωνή γράμμα , χαίρω ἐάω ὁ γράμμα ὡς οὐδείς ἀναγκαῖος καίω ἔχω πρός ὁ προσεχής ὁ πρᾶγμα ὑφήγησις , ὁ προηγουμένως ὁ φιλόσοφος βούλομαι θεωρέω , περί νόημα σκοπέω , διά ὅς οὗτος γιγνώσκω , καί περί φωνή διορίζω , ὅς Χωρὶς ἀδύνατος μάθησις ἢ διδασκαλία γίγνομαι . Ζεύς οὗτος οὖν ὁ γράμμα παραλείπω ὁ Ἀριστοτέλης ὁ Πράς - γματα παραλαμβάνω καί ὁ νόημα καί ἔτι ὁ φωνή , καί φημί ἕκαστος οὗτος ὁτὲ μέν ἁπλόος θεωρέω , ὁτὲ δέ συντίθημι · οἷος πρᾶγμα ἀπολόω ὅς Σωκράτης , πρᾶγμα δέ συντίθημι ὅς τρέχω Σωχράτης' ( προσλαμβάνω γάρ ἐνταῦθα ὁ ὁ Σωκράτης οὐσία ὁ κατά ὁ τρέχω ἐνέργεια ) , καί νόημα ὡσαύτως συντίθημι ὁ περί ὁ τρέχω Σωκράτων , καί φωνή σύνθετος ὅς λέγω Σωκράτης τρέχω . καί ὁ συντίθημι δηλονότι νόημα τε καί φωνή ἐκ ὁ ὁ ἁπλόος συνδρομή ἀποτελέω , ὁ οὖν ἀλήθεια , φημί , καί ὁ ψεῦδος ἐν οὐδείς ὁ ἁπλόος θεωρέω , περί μόνος δέ ὁ σύνθετος νόημα καί ὁ σύνθετος φωνή ὑφίστημι · περί πρᾶγμα γάρ οὐδέ σύνθετος ὑφίστημι ἄν ἀληθής τίς , οἷος νῦν ζητέω , ἢ ψεῦδος , διότι ἐν σχέσις τις ὁ νόημα ἢ ὁ φωνή εἷς πρός ὁ πρᾶγμα ὁ τοιοῦτος ἀληθής ἀποτελέω καί ὁ ψεῦδος · ὅταν μέν γάρ οἷος ἐφαρμόζω ὁ νόημα ὁ πρᾶγμα ἢ ὁ φωνή συνᾴδω ὁ ὁ πρᾶγμα ὑπόστασις , ὁ ἀληθής τότε περί ἑκάτερος αὐτός ὑφί - ἵστημι φημί , ὅταν δέ μή οὕτως ἔχω , ὁ ψεῦδος · οἷος βαδίζω Σωκράτης εἰμί μέν καί ἐγώ ἢ νοέω ὁ λέγω ὅτι βαδίζω , ὁ τε νόημα ἀληθής καί ὁ ἀπόφασις , εἰμί δέ μή βαδίζω ὁ βαδίζω ἢ δόξα - ζέω ἢ λέγω , ψεύδω ἀνάγκη . αὐτός δέ κατά ἑαυτοῦ ὁ πρᾶγμα οὔτε ἀληθής λέγω ἄν οὔτε ψευδής , κατά δέ ὁ θεωρέω ἐν ὁ γνῶσις ἀλήθεια · καί γάρ λέγω εἴωθα ἀληθής μέν ἄνθρωπος εἰμί ὁ Σωκράτης , ψευδής δέ ὁ ἀνδριάς ὁ Σωκράτης , οὐδείς ἕτερος διά οὗτος σημαίνω ἢ ὅτι ὁ μέν ὁ Σωκράτης ἔννοια ὁ ὁ ἄνθρωπος λόγος ἀληθής κατηγορέω , ὁ δέ ἀνδριάς οὐκέτι . ὁ δέ κατηγορέω αὐτός καί ὁ ὑπόκειμαι πρός κατηγορία ὁ μέν πρᾶγμα οὐδαμῶς προσήκω , ὁ δέ νόημα πρῶτος καί διά οὗτος ὁ φωνή , ὥστε καί περί ἀλήθεια καί ψεῦδος ὁ τοιοῦτος ὁ αὐτός ἁρμόζω λόγος , ἐπεί κατά ἄλλος τρόπος καί ἐν ὁ πρᾶγμα αὐτός κατά ἑαυτοῦ καί ἐν ἡδονή μέντοι φημί εἰμί ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος · οὖον γάρ ὁμοίως εἰμί ὁ τε πάντῃ χωριστός ὁ ὕλη εἶδος καί ὡς εἴρω περί αὐτός ἐν ὁ ἑξῆς ἄνευ δύναμις ἐνέργεια εἰμί καί ὁ δήω ὁ ὕλη πρός ὁ οἰκεῖος ὑπόστασις καί αὐτός ὁ πάντῃ ἀνείδεος καί ὑποστάθμη δικαίως προσαγορεύω ὁ πρᾶγμα ὕλη καί ὁ ὁ ὁράω ἐν ὁ κάτοπτρον ἔμφασις , ἀλλά ὁ μέν ἀληθής εἰμί ὁ δέ οὐ ἀληθής ὁ δέ καί ψευδής , οὐδέ ὁμοίως ἡδονή ἀληθής ὅς τε ὁ νοερός . καί ὁ ὁ ἀκολά - Στοῖς ἐνέργεια καί ὁ ὁ ψευδής παρέπομαι φαντασία . ἀλλά οὐδείς οὗτος πρός ὁ πρόθεσις ὁ πρόκειμαι πραγματεία , διότι περί μόνος ὁ ἐν ὁ λεκτικός διάθεσις θεωρέω ἀλήθεια ἐν οὗτος ὁ λόγος . τοσοῦτος μέν οὖν περί ὁ ὅλος ὁ λέγω ἔννοια ἔχω γράφω . ἄνωθεν δέ πάλιν ὁ διά ὁ ῥητός λέγω παρακολουθέω καί ἐφιστάνω ὁ ἐπίστασις ἄξιος λέγω πρῶτος μέν ὡς οὔτε ἀπό ὁ πρᾶγμα οὔτε ἀπό ὁ νόημα ἄρχω ὁ περί οὗτος διδασκαλία , ἀλλά ἀπό ὁ φωνή , ὡς πρόκειμαι οὗτος ἔχω ἐν ὅδε ὁ πραγματεία ὁ ἐπισκοπέω ὁ κατά ὁ ἀποφαντικός λόγος κατηγορικός φωνή , ἔπειτα ὅτι οὐ εἶπον εἰμί μέν οὖν ὁ φωνή ὁ ἐν ὁ Ψυχή πάθημα , οὗτος εἰμί ὁ νόημα , συμβολή , ἀλλά ὁ ἐν ὁ φωνή , συνεχής ποιέω ὁ ὅλος περί ὄνομα καί ῥῆμα διδασκαλία · εἶπον γάρ ἐκ ἀρχή ὅτι δεῖ τίθημι τίς ὄνομα καί ἐπεί οὗτος τε καί ὁ ἐκ αὐτός σύγκειμαι λόγος τριχῶς θεωρέω , ἢ ἐν ὁ Ψυχή κατά ὁ ἀπολάω νόημα καί ὁ ἐνδιάθετος καλέω λόγος ἢ ἐν αὐτός ὁ ἐκφωνέω ἢ ἐν ὁ γράφω λέγω γάρ καί ὁ γράφω ὁ μέν εἰμί ὄνομα ὁ δέ ῥῆμα ὁ δέ λόγος ) , ἐπεί τοίνυν τριχῶς , ὅσπερ λέγω , θεωρέω 1 ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα , ὁ φημί δήω τίθημι ἢ ἐν ὁ νοέω ἢ ἐν ὁ λέγω ἢ ἐν ὁ γράφω , διά οὗτος οὕτως εἶπον ὁ ἐν ὁ φωνή σύμβολον εἰμί ὁ ἐν ὁ Ψυχή νόημα , ὁ πάθημα αὐτός εἰμί φημί διά ὁ εἴρω κατά ἀρχή αἴτιος , καί ὁ γράφω ὁ ἐν ὁ φωνή σύμβολον εἰμί πάλιν . ἢ οὖν οὗτος χάρις οὗτος προάγω ὁ λόγος ὁ ἐν ὁ φωνή εἶπον , ὁ μᾶλλον ὁ ἐνδείκνυμι ὡς ἄλλος εἰμί φωνή εἶπον καί ἄλλος ὄνομα ἢ ῥῆμα , καί ὡς ὁ σύμβολον εἰμί καί ὅλως ὁ θέσις οὖον ὁ φωνή ἀπλόος προσήκω , ἀλλά ὄνομα καί ῥῆμα · φύσις γάρ ἐγώ ὑπάρχω ὁ φωνέω , καθάπερ ὁ ὁράω καί ὁ ἀκούω , ὁ μέντοι ὄνομα καί ὁ ῥῆμα ἐκ ὁ ἡμέτερος ἐπίνοια ἔχω ὁ γένεσις ὕλη χράομαι ὁ φωνή • καθάπερ γάρ ὁ θύρα λέγω μέν εἰμί ξύλον καί ὁ νόμισμα χαλκός ἢ χρυσός οὗτος δέ λέγω ὡς ἐκ οὗτος ἔχω ὁ γένεσις , φυσικός εἰμί πρᾶγμα , αὐτός κατά ὁ ἐπιτίθημι ὁ ὑπόκειμαι χαρακτήρ καί ὁ σχῆμα ὁ εἰμί ἔχω · ὅταν γάρ ὁ ξύλον τοῖος ἢ τοῖος συντίθημι , τότε λέγω γίγνομαι θύρα ἢ θρόνος , ἄλλως δέ οὖον , καί ὅταν ὁ χρυσός τοιόσδε δέχομαι τύπος , τότε γίγνομαι νόμισμα ) , ὁ ἑαυτοῦ καί ἐνταῦθα τρόπος οὐ ἀπλόος φωνή ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα , ἀλλά τοῖος μορφόω καί διαπλάσσω ὑπό ὁ λεκτικός φαντασία καί σύμβολον νομίζω ὁ ἐν ὁ Ψυχή διανόημα . ὁράω δέ ἄν τις ὅς λέγω ἐναργής , ὅτι φύσις μέν ὁ φω-ναι’ ὁ δέ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα κατά συνθήκη ἐπί ὁ ἐκ γενετή κωφός · ] ὁράω γάρ οὗτος φωνή μέν ἄναρθρος τις ἀφίημι , οὖον μήν ὄνομα - ἢ ῥῆμα χράομαι . οὗτος οὖν παρίστημι εἰκότως εἶπον ἔτης ἐν Ἴτης φωνή , ὅς αὐτός εἰμί ὁ ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα , cp(ov7.1 εἰμί οὐ ἀπλόος ἀλλά τοῖος ἔχω καί μορφόω , καθό καί εἰμί σημαντικός ὁ νόημα , θέσις εἰμί καί διά οὗτος σύμβολον ἄν λέγω ὁ ἐν ὁ Ψυχή πάθημα . ἀλλά ὁ ἐφεξῆς τίς ποτός βούλομαι ὁ μή εἴρω ὁ στοιχεῖον σύμβολον εἰμί ὁ ἐν ὁ φωνή μήτε ὁ γράμμα , ἀλλά ὁ γράφω ; λέγω οὖν ὅτι τριχῶς , ὅσπερ εἴρω , ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα λέγω , ὁ νοέω ὁ ἐκφωνέω ὁ γράφω ὁ τε ἐκφωνέω σύμβολον εἰμί τίθημι ὁ νοέω και ὁ γράφω ὁ ἐκφωνέω . καί οὗτος μέν , εἰμί τις ὡς πεοὶ ὁ ὄνομα και τίω ῥῆμα ἐκδέχομαι ὁ λέγω · εἰμί δέ ἐπί πᾶς ἁπλός λεξιιν ἐκτείνω - ἐκτείνω ὁ θεωρία ἀξιόω , ῥητέος ὅτι γράμμα καί στοιχεῖον λέγω εἶμι καί ὁ γράφω ἕκαστος ὁ στοιχεῖον τύπος , λέγω δέ καί εἰμί ἐκφωνέω - ἐκφώνησις , κατά ὅς ἕκαστος φθέγγομαι . καί λέγω μέν ἐπί ἀμφότερος ἐπίτεξ - τέρος ὁ ὄνομα , ἀλλά ὁ μέν ὁ γράμμα ὄνομα προηγουμένως ὁ διά ξῦσις ἀποτελέω χαρακτήρ σημαίνω , ὁ οεʹ ὁ στοιχεῖον ὁ ἐκφώνησις , “ διά ὁ ἔχω στοῖχος τις καί τάξις φημί ὁ Διονύσιος . ἀλλά ὁ μέν ἐκφώνησις οὐ εἄν λέγω σύμβολον εἰμί ὁ ονομα,ιτος’ ἄλλος μέρος , ὁ μέντοι χαρακτήρ διά ὁ ὁ αὐτός ἐκφώνησις ἄλλος ἐπινοέω καί ἄλλος εἰκότως ἄν εἰμί σύμβολον λέγω · δῖος οὗτος οὖν οὔτε στοιχεῖον εἶπον 1 οὔτε γράμμα , ἐπεί ὁ ὄνομα οὗτος - ἐπίτεξ - τέρος φέρω καί ἐπί ὁ ἐκφώνησις , ὁ μέν κύριος ὁ ὁ στος - χείω , ὁ δέ κοινός ὁ ὁ γράμμα , ἀλλά ἀντί-χαρις γράφω ἵνα φανός - ρώτερον εἰμί ὁ λέγω ὁ τύπος ὁ στοιχεῖον σημαίνω . εἶτα ὁ αἴτιος ἑξῆς ἐπιφέρω ὁ σύμβολον εἴρω ὁ x£ φωνή ὁ νόημα καί ὁ γράμμα ὁ φωνή , καί θέσις εἰμί , αμ-φω’ ὅς τε φωνή καί ὁ γράμμα , οὗτος δέ εἰμί ὁ μηδέτερος αὐτός - παρά πᾶς εἰμί ὁ αὐτός · φημί γάρ καί ὥσπερ οὐδέ γράμμα παίω εἶμι αὐτός , οὐδέ φωνή ὁ αὐτός . καί ἅμα διά οὗτος δηλονι νεάω ὅτι διά ὁ χρεία ὁ φωνή καί ὁ γράμμα μνήμη ἀξιόω ὡς προφανής ἔχω ὁ θέσις καί δηλόω ἐγώ ὅπως καί ὁ φωνή κατά ὁ πρός αὐτός ὁμοιότης λέγω ἄν εἰμί σύμβολον ὁ νόημα , ὡς οὗτος ὁ φωνή . οὗτος δέ προστίθημι ὁ περί ὁ νόημα καί ὁ πρᾶγμα , ὅτι οὗτος ἑκάτερος φύσις διά ὁ ὁ αὐτός εἰμί παρά πᾶς . λέγω γάρ ὅς μέντοι οὗτος σημεῖον πρῶτος , οὗτος λέγω ὁ ἐν ὁ φωνή , οὗτος εἰμί ὁ τε ὄνομα καί ὁ ῥῆμα , ὅς οὖν πρῶτος οὗτος σημεῖον εἰμί λέγω δέ ὁ νόημα · σημαίνω γάρ ὑπό αὐτός καί ὁ πρᾶγμα , οὖον μέντοι προσεχῶς , ἀλλά διά μέσος ὁ νόημα , ὁ μέντοι νόημα οὐκέτι Ζεύς ἄλλος μέσος σημαίνω , ἀλλά πρῶτος καί πρωσεχῶς ) , οὖν τοίνυν πρῶτος σημεῖον εἰμί ὁ ἐν ὁ φωνή , οὗτος εἰμί σημαντικός ὡς σύμβολον εἰμί , οὗτος νόημα εἰμί πάθημα εἰμί ὁ Ψυχή καί εἰμί παρά πᾶς ὁ αὖος ὁ , διό καί φύσις . ὁ οὖν Ούτος ἐν ὁ αὐτός πᾶς πάθημα ὁ Ψυχή ὀξύτονος ἀναγνωστέον . καί ὅς οὗτος φημί , ὁμοίωμα οὗτος δέ λέγω . ὁ πάθημα ὁ Ψυχή ) , ὅς οὖν ὁ πάθημα ὁ Ψυχή ὁμοίωμα εἰμί τίνω δέ εἰμί ὁμοίωμα ; ἢ δηλονότι ὁ πρᾶγμα ) , οὗτος πρᾶγμα εἰμί , φημί , παρά πᾶς εἰμί ὁ αὐτός . διό καί ἐνταῦθα ὁ Ούτος ἐν ὁ πρᾶγμα ἤδη αὐτός ὀξύτονος ἀναγιγνώσκω , γιγνώσκω , καί οὖον προπερισπωμένως , ὥσπερ Ἑρμίς , ἵνα τέλειος φαίνω ὁ ‘απιστοτελος ὁ διδασκαλία ὁ τε γράμμα καί ὁ φωνή ἀπό ὁ μή παρά πᾶς εἰμί ὁ αὐτός θέσις εἰμί κατασκευάζω , καί ὁ νόημα καί ὁ πρᾶγμα φύσις ἀπό ὁ ὁ αὐτός εἰμί παρά πᾶς . ἀλλά ἐπεί οὗτος διατίθημι , προσθετέον ἑξῆς ὁ βούλομαι ἀνάγω ἑαυτοῦ ἐπί ὁ ὁ εἰμί θεωρία καί ὁ ἐκλέγω οὗτος περί ὅς ὁ λόγος αἴτιος σκοπέω , ὅτι τρεῖς εἰμί ὑπέρ ὁ φυσικός οὐσία ὁ ἀρχικός διακοσμέω , ὁ τε θεῖον καί ὁ νοερός καί πρός οὗτος ἔρχομαι ὁ ψυχικός , ὁ μέν πρᾶγμα θεόθεν παράγω φημί , ἀπό δέ ὁ νόος ὑφίστημι ὁ νόημα , καί ὑπό ὁ Ψυχή ὁ κατά ὁ λογικός χαρακτηρίζω καί πᾶς σῶμα χωριστός οὐσία ἔχω ἀποτελέω ὁ φωνή · νῦν γάρ ὁ λόγος ἐγώ οὖον περί ὁ τυγχάνω φωνή , ἀλλά περί ὁ σημαίνω ὁ πρᾶγμα διά μέσος ὁ νόημα καὶ τις συνθήκη καί ὁμολογία αὐτός τε σημαίνω διά γράμμα δύναμαι , αὐτός δέ εἶπον , ὁ ἔναρθρος καί ἀνθρώπινος καί διάλεκτος ἄν λούω , ὅς ὁ ἰατρός κατά ὁ ὄργανον καλῶς διορίζω ἀπό ὁ ἀπλόος λέγω φωνή ἄλλος μέν εἰμί ὁ φωνητικός ὁ ὄργανον φημί , ὥσπερ πνεύμων καί ὁ τραχύς ἀρτηρία , ὅς ὁ μέν ὁ ὕλη χορηγέω ὁ φωνή ὁ δέ πρός ὁ οἷος διαμόρφωσις αὐτός ὁ κατά ὁ βαρύς καί ὀξύς2 καί ὁ παραπλήσιος οὗτος συμβάλλω , ἄλλος δέ ὁ χρήσιμος πρός ὁ διάλεκτος , καθάπερ γλῶσσα καί ὑπερῷος καί χεῖλος καί ὀδούς , ὁ διαφερόντως ὁ ὁρμή ὁ λογικός Ψυχή ὑπηρετέω ὁ ὡς ἀπό ζῷον ἀπλόος προίημι βαρύς ἢ ὀξύς φωνή ὥσπερ τις ὕλη διαμορφόω εἰς γράμμα καί συλλαβή καί ὅλως διάλεκτος γένεσις , ὑπό ὅς καί ὁ ἀποφαντικός ὁ λόγος ἀνάγω εἶδος ὁ κατά ὅδε ἐγώ ὁ πραγματεία πρόκειμαι . ὁ δέ γε ἄναρθρος φωνή , ὁποῖος εἰμί ὁ ὁ ἄλογος ζῷον φημί , εἰμί τις ἐπιζητέω ὁ αἴτιος , οὐδείς μέν ζητέω ὁ πρόκειμαι ἀναγκαῖος , δῆλος δέ ὅτι προσεχῶς αὐτός αἰτιάομαι ὁ ἐν αὐτός ἄλογος Ψυχή , κατά ὅς ὁ εἰμί λαγχάνω · οὗτος γάρ ὁ ὁ προσπίπτω αἴσθησις τε καί φαντασία ἕπομαι φωνέω τε παρασκευάζω ὁ ἔχω οὗτος ὁ δύναμις κατά ὁ ἑ ὁ ἕκαστος φύσις καί κινέω πᾶς ὅς φύω κινέω κατά ὁ ἑκάστοτε αὐτός ὑπάρχω πάθος . ὁ μέντοι καί οὗτος ὑπολαμβάνω σημαίνω διά γράμμα , ὅσπερ ἤδη ὁ προσποιέω εἰμί γραμματικός τις πάσχω , γελοῖος εἄν εἰμί · μιμέομαι μέν γάρ ὁ κωμῳδοποιός ὁ βάτραχος διά ὁ ᾿᾿βρεκεκεκὲξ κοάξ κοάξ ” καί ὁ χοῖρος διά ὁ “ κοί κοΐ ” καί καί ἄλλος καί ἄλλος ὁ ὄρνις διά ἄλλος καί ἄλλος ἐγγράμματος φωνή , οὖον μήv αὐτός οὗτος ἡγητέον εἰμί ὁ ἐκεῖνος φωνή , ἐπεί καί ὁ ὁ θάλασσα ἀπήχησις καί ὁ τροχιλεία καί πολύς ἄλλος ἄψυχος ὁ ψόφος ἔναρθρος εἰμί ὁμολογέω , διότι καί οὗτος ἕκαστος μιμέομαι τολμάω ὁ κωμῳδία ὁράω . εἰμί δέ τις χρή καί ἐπί ὁ στοιχεῖον ἀνάλογος οὗτος αἴτιος θεωρέω , ὡς μέν ποιητικός οὐδείς αἰτιάομαι πλήν ὁ μερικός Ψυχή , ὅς ὁ ἐπίνοια δίδωμι αὐτός ὁ γένεσις , παράδειγμα δέ αὐτός οὐδείς κωλύω λέγω ὁ φυσικός αὐτός ποίησις ὄγκος καί διάστημα περιτίθημι ἕκαστος ὁ διά αὐτός ἀποτελέω , κατά ὁ καί ὁ γράμμα ὁ φωνή πλεονάζω . περι δέ οὗτος λέγω φημί ἐν ὁ περι Ψυχή , ἐν ὅς τε λέγω “ ὁ δέ πρῶτος νόημα τίς διαφέρω ὁ μή φάντασμα εἰμί ; ἢ οὐδέ ὁ ἄλλος φάντασμα , ἀλλά οὐ ἄνευ φάντασμα ” καί ἐν ὅς ἀξιόω ὁ φαντασία παθητικός νόος ὀνομάζω . p . 16a9 εἰμί δέ ὥσπερ ἐν ὁ Ψυχή ὁτὲ μέν νόημα ἄνευ ὁ ἀληθεύω ἢ ψεύδω ὁτὲ δέ ἤδη ὅς ἀνάγκη οὗτος ὑπάρχω ἕτερος , οὗτος καί ἐν ὁ φωνή · Τέρι γάρ σύηνθεσιν καή διαίρεσις εἰμί ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος . ὁ μέν οὖν ὄνομα αὐτός καί ὁ ῥῆμα ἔοικα ὁ ἄνευ σύνθεσις καί διαίρεσις νόημα , οἷος ὁ ἄνθρωπος ἢ ὁ λευκός , ὅταν μή προστίθημι τίς · γάρ ψεῦδος οὔτε ἀληθής πω . σημεῖον δέ εἰμί ὅδε · καί γάρ ὁ τραγέλαφος σημαίνω μέν τίς , οὔπω δέ ἀληθής ἢ ψεῦδος , ἄν μή ὁ εἰμί ἢ μή εἰμί προστίθημι , ἢ ἀπλόος ἢ χρόνος . ὁ χρήσιμος ὁ εἴρω πρός ὁ πρόθεσις ὁ πρόκειμαι πραγματεία διά οὗτος παραδίδωμι ὁ φιλόσοφος · λέγω γάρ ὅτι ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος θεωρέω μέν ἐν τε ὁ νόημα καί ὁ ἐν ὁ φωνή , οὖον μέντοι ὁ ἁπλόος , ἀλλά ὁ σύνθετος . καί ἅμα ὁ ἀναλογία ἐγώ διδάσκω ὁ φωνή πρός ὁ νόημα , ὁ μέν ἁπλόος νόημα ἔοικα λέγω ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα καί περί μηδέτερος οὗτος μήτε ἀλήθεια θεωρέω μήτε ψεῦδος , ὁ δέ σύνθεσις ἢ διαίρεσις ἐπιδέχομαι νόημα ὁ ἐκ ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα ἢ ὡς συντίθημι ἢ ὡς διαιρέω συμφορέω λόγος , ὅς ἑκάτερος ἀνάγκη οὗτος ἕτερος ὑπάρχω , ἢ ὁ ἀληθής ἢ ὁ ψεῦδος . ὅτι2 μέν οὖν ὁ ἁπλόος νόημα οὐδείς οὔτε ἀλήθεια οὔτε ψεῦδος εἰμί δεκτικός , ἐκ ὁ ἐπαγωγή φανερός · ὁ γάρ προχειρίζω ἐν ἑαυτοῦ ὁ περί ὁ Σωκράτης νόημα οὔτε ἀληθής οὔτε ψεῦδος οὐδείς νοέω , ἐάν μή προστίθημι αὐτός ὁ βαδίζω ἢ ἀναγιγνώσκω ἢ εἰμί · τότε γάρ ἄν μέν τυγχάνω ὁ πρᾶγμα οὕτως ἔχω , ὡς ὁ ἐπίνοια δοξάζω , ἀληθής εἰμί ὁ νόημα , εἰμί δέ ὁ πρᾶγμα ἄλλως ἔχω ὁ ἀντίκειμαι ὁ ψυχή δοξάζω καί μή βαδίζω φέρω ὁ Σωκράτης ἐγώ ἐπινοέω αὐτός βαδίζω , ψεύδω ἀνάγκη . ὁμοίως δέ οὗτος δῆλος ὅτι καί ὁ κατά ὁ φωνή ἔχω · ὁ γάρ ὁ ὄνομα ὁ Σωκράτης μυριάκις φθέγγομαι οὐδείς οὔτε ἀληθής οὔτε ψεῦδος εἶπον , οὐδέ ὁ ὁ Βαδίζω ῥῆμα κατά ἑαυτοῦ λέγω · ὁ μέντοι συντίθημι ἄμφω καί λέγω Σωκράτης βαδίζω ἢ ἀληθής εἶπον ἢ ψεῦδος . καί ὁ ἀναιρέω μέντοι ὁ βαδίζω ἀπό ὁ Σωκράτης ὅς ἀναίρεσις αὐτός διαίρεσις καλέω ὡς χωρίζω ὁ κατηγορέω ἀπό ὁ ὑπόκειμαι διά ὁ ἀρνητικός μόριον διαιρετικός τις ὄργανον χρεία ἐν ὁ λόγος ποιέω ) καί λέγω Σωκράτης οὖον βαδίζω λόγος πάλιν εἶπον ἀλήθεια ἢ ψεῦδος δεκτικός . διόπερ ὁ Ἀριστοτέλης οὕτως εἶπον περί γάρ σύνθεσις καί διαίρεσις ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , σύνθεσις μέν καλός ὁ κατάφασις διαίρεσις δέ ὁ ἀπόφασις , εἴτε ἐν ψυχικός ἐπίνοια εἴτε ἐν προφορικός λόγος θεωρέω . ὁ μέν οὖν ἀλήθεια καί ὁ ψεῦδος πάντως περί σεύω ἢ διαίρεσις , οὖον μέντοι πᾶς σύνθεσις ἢ διαίρεσις θατέρου οὗτος εἰμί δεκτικός · καί γάρ ὁ εὔχομαι ἢ ἄλλος τις λόγος παρά ὁ ἀποφαντικός χράω συντίθημι ὄνομα τε καί ῥῆμα , μηδείς μήτε ἀληθής μήτε ψεῦδος λέγω · ἀλλά δεῖ ὁ σύνθεσις ἢ ὁ διαίρεσις ὑπαρκτικός εἰμί , οὗτος εἰμί δηλωτικός ὁ ἄλλος ἄλλος ὑπάρχω ἢ μή ὑπάρχω , ὅσπερ περί μόνος ὁ ἀποφαντικός λόγος θεωρέω . οὖον μήv οὐδέ κατά ὁ ἀποφαντικός λόγος ὁ τυγχάνω ὁ ὄνομα πρός ὁ ῥῆμα συμπλοκή πλοκή τέλειος ποιέω λόγος , οὗτος εἰμί ἀληθής ἢ ψευδής · ἀμελέω ὁ ὁ ὄνομα πτῶσις ὁ εἰμί συμπλέκω οὐδείς οὔτε ἀληθής οὔτε ψεῦδος σημαίνω , ἀλλά ἤτοι ὁ ὁ εἰμί συμπλοκή πρός ὁ κατά ὁ εὐθύς λέγω ὄνομα , ἢ ἐν ὁ πλάγιος ὁ πρός ὁ κατηγορέω συμφόρησις ὁ ἀρκέω πρός γένεσις αὐτοτελής λόγος , ὡς ὅταν εἶπον | Σωκράτης εἰμί ὁ βιβλίον . δῆλος ἐν ὅτι ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος περί μόνος ὁ ἀποφαντικός θεωρέω λόγος καί ὁ οὗτος εἶδος , ὁ τε κατάφασις καί ὁ ἀπόφασις , ὑπέρ ὅς πρόκειμαι νῦν προγματευσαω . ὥστε μάλιστα κατορθόω ὁ ὁ Ἀφροδισιεύς ἐξήγησις πρός οὗτος λέγω τείνω ὁ παραδίδωμι ὁ πρᾶγμα καί ὁ νόημα καί ὁ φωνή θεωρία . οὗτος μέν οὖν οὗτος . Δεύς δέ ἐφιστάνω ὅτι μή πᾶς ἀλήθεια ὁ φιλόσοφος περί σύνθεσις ἔχω ἢ διαίρεσις ἀποφαίνω ποῖος γάρ εἄν εἰμί σύνθεσις ἢ διαίρεσις ἐπί ὁ νοητός παρά Πλάτων καί αὐτός μέντοι ὁ Ἀριστοτέλης λέγω ἀλήθεια ὁ κατά ὁ ὕπαρξις ὁ εἰμί εἰμί ἁπλόος εἰμί θεωρέω ἢ ὁ κατά ὁ νοερός αὐτός ἀντίληψις ὑφίστημι πᾶς τε πρός ὁ ψεῦδος ἀντίθεσις ἐκλέγω , ὑπέρ ὅς καί αὐτός ἐν τε ὁ θεολογικός διαλέγω πραγματεία καί ἐν ὁ τρίτος βιβλίον ὁ περι Ψυχή ; ) , ἀλλά ὁ ἐν ὁ λεκτικός ὑφίστημι κίνησις , ὅστις δείκνυμι ὁ λέκτης πᾶς περί μόνος ὁ ἀποφαντικός λόγος ὑφίστημι δύναμαι . οὗτος τε οὖν ἐφίστημι χρή καί ὅτι ὁ ὄνομα αὐτός , οὗτος εἰμί κατά ἑαυτοῦ , καί ὁ ῥῆμα εἶπον ὁ ἁπλόος ἔοικα νόημα , παράδειγμα οὗτος παρατίθημι βούλομαι ἐπάγω οἷος ὁ ἄνθρωπος ἢ ὁ λευκός , ὅταν μή προστίθημι τίς , ὡς μέν ὄνομα ὁ ἄνθρωπος λαμβάνω ὡς δέ ῥῆμα ὁ λευκός , καίτοι οὐδείς κακός ὁ ἄνθρωπος ὄνομα εἰμί δοκέω , οὐ κατά ὁ εἴωθα λέγω περί ὁ ῥῆμα διορισμός συναριθμέω ὁ λευκός ὁ ῥῆμα ἀξιόω , ἀλλά κατά ὁ πᾶς φωνή κατηγορέω . μένω ὅρος ἐν πρότασις ποιέω ῥῆμα καλέω διατάσσω · περί ὅς σαφής εἴρω ἐξηγέομαι ὁ περί ὁ ῥῆμα λόγος . εἰμί δέ τις ἀπορέω πῶς ὁ Ἀριστοτέλης εἶπον μηδείς μήτε ὁ ὄνομα ὁ μήτε ὁ ῥῆμα ἀλήθεια ἢ ψεῦδος ὑπάρχω δεκτικός , καίτοι σαφής ὁ ὁ πρῶτος παρά ὁ γραμματικός λέγω πρόσωπον ῥῆμα πᾶς ἢ ἀλήθω ἢ ψεῦδος δηλόω , ὡς ὅταν εἶπον ῾περιπατῶ᾿ , καί ὁ ὁ δύο ὡς ὁ περιπατέω , καί ὁ ὁ τρίτος , ὅσος ἐπί τις ὁρίζω λέγω , ὡς ὁ ὕω ἢ βροντή ἢ ἀστράπτω , ῥητέος ὅτι οὖον ὁ ῥῆμα αὐτός κατά ἑαυτοῦ εἰμί ὁ ὁ ἀλήθεια ἢ ὁ ψεῦδος σημαίνω , ἀλλά ὁ ὁ τοιοῦτος ῥῆμα πρός ὁ ὄνομα ὁ πρόσωπον , ἐπί ὅς λέγω , συμπλοκή · καί γάρ εἰμί μή κατά ἐνέργεια ἐκεῖνος λέγω , ἀλλά προσυπακούω γε ὁ μέν ὁ πρῶτος πρόσωπον ὁ ἐγώ , ὁ δέ ὁ δύο ὁ σῦς , ὁ δέ ὁ τρίτος ὁ ἐπί τις ὁρίζω λέγω αὐτός ἐκεῖνος ὁ ὁρίζω , κατά ὅς λέγω , ὡς ἐπί ὁ ὕω βροντάω ὁ ὁ Ζεύς , ὥστε καί ἐνταῦθα ὁ ὅλος λόγος εἰμί ὁ ἐκ ὁ ῥῆμα καί ὁ προσυπακούω αὐτός ὄνομα ὁ ὁ ἀλήθεια ἢ ὁ ψεῦδος δέχομαι , ἐγώ περιπατέω ὕς πριπατεῖς᾿ ὁ Ζεύς ὕειος · καί διά οὗτος ὅσος ὁ ὁ τρίτος πρόσωπον ἐπί μηδείς λέγω ὁρίζω , οὐδείς οὔτε ψεῦδος οὔτε ἀληθής σημαίνω ὡς ὁ περιπατέω · μή γάρ εἰμί δῆλος περί τίς λέγω ὁ περιπατέω , οὐδείς εἄν οὔτε ἀληθής οὔτε ψεῦδος σημαίνω . ἀλλά οὗτος μέν φανερός · ὁ δέ γε ὅταν μή προστίθημι τίς σημαίνω ἄν ὡς δήω πρός ὁ γίγνομαι λόγος ἀληθής ἢ ψευδής προστίθημι ἢ ὁ ὄνομα ῥῆμα ἢ ὁ ῥῆμα ὄνομα · ὅτι γάρ οὐ ὁ τυγχάνω προσθήκη γίγνομαι ὁ ὄνομα ἢ ὁ ῥῆμα ὁ ἀποφαντικός ἐργάζομαι λόγος , δηλόω ὁ τραγέλαφος ὄνομα παρατίθημι , ἐν ὅς προστίθημι μέν ὁ ἔλαφος ὄνομα ὁ τράγος , εἰμί καί μή ἅπας , οὐδείς δέ ἀληθής ἵημι ψεῦδος ἐκ οὗτος γε σημαίνω . καί ἅμα δεικτικός εἄν εἰμί οὗτος ἀπό ὁ μᾶλλον ὁ μηδείς ὁ ἁπλόος ὄνομα ἀληθής τίς ἢ ψεῦδος σημαίνω · εἰμί γάρ ὁ μᾶλλον εἰκός ἐν ὁ ὄνομα δέχομαι τίς οὗτος μή δέχομαι τοιοῦτος δέ εἰμί ὁ σύνθετος , οἷος ὁ τραγέλαφος , κατά αὐτός ὁ σύνθετος εἰμί ὁ ὁμολογουμένως δεκτικός εἰμί οὗτος λόγος ἔοικα ) , σχολή γε εἄν ὁ ἁπλόος ὁ ὄνομα ἀληθής τίς ἢ ψεῦδος σημαίνω , μᾶλλον ὁ συντίθημι διίστημι ὁ αποφαντικός λόγος . ὁ οὖν τραγέλαφος ὄνομα σημαίνω τίς ἐν μόνος ὁ ἐπίνοια κεῖμαι νόημα ὁ μέν μή εἰμί προστίθημι ἀληθής ποιέω λόγος ὁ δέ εἰμί ψευδής , πρό ὁ προσθήκη οὐδέτερος οὗτος σημαίνω . ὁ δέ ἀπλόος ἢ κατά χρόνος τίποτα βούλομαι ; λέγω δή ὅτι ὁ μέν ἁπλόος σημαίνω ἄν ὁ ἀόριστος , ἁπλόος οὕτως εἶπον τραγέλαφος εἶμαι ἢ τραγέλαφος εἰμί ἢ τραγέλαφος ἵστημι , ὁ δέ κατά χρόνος ὁ μετά προσθήκη ὁ χρόνος , κατά ὅς εἰμί ἢ εἰμί , οἷος τραγέλαφος εἰμί χθές ὁ πέρυσι ἢ εἰμί αὔριον ἢ εἰς ὁ ἑξῆς ἔτος . ὁ μέν ἐν ἁπλόος ἢ κατά χρόνος τοῦτος εἄν σημαίνω . προσεκτέος δέ ὅτι ὁ ὄνομα αὐτός καί ὁ ῥῆμα εἶπον ἔοικα ὁ ἄνευ σύνθεσις ὁ διαίρεσις νόημα οὐδείς ἔτι ἐπάγω , ὅσπερ εἰμί ἀκόλουθος περί ὁ ἐκ ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα σύγκειμαι λόγος ὡς ἔοικα ὁ μετά σύνθεσις ἢ διαίρεσις νόημα . οὖον μήv οὐδέ παντάπασι αὐτός παραλείπω , ἀλλά ἐνδείκνυμι διά ὁ εἶπον ὅταν μή προστίθημι τίς · οὗτος γάρ αὐτόθεν εἰμί δηλωτικός ὁ ὅτι ὁ μετά προσθήκη ἀλλήλων λέγω ὄνομα τε καί ῥῆμα οὐκέτι ὁ ἁπλόος ἔοικα νόημα , ἀλλά ὁ μετά σύνθεσις ὁ ἁπλόος ἢ διαίρεσις γίγνομαι . ἐπεί τοίνυν ὁ περί οὗτος ἀνελλιπῶς ἐγώ ἐξεργάζομαι , μεταβατέον ἐφεξῆς ἐπί ὁ θεωρία ὁ τε ὄνομα καί ὁ ῥῆμα καί ὁ ἄλλος , περί ὅς ἐκ προοίμιον ὑπισχνέομαι ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης διδάσκω . p . 16ai9 ὄνομα μέν οὖν εἰμί φωνή σημαντικός κατά συνθήκη ἄνευ χρόνος , ὅς μηδείς μέρος σημαντικός εἰμί χωρίζω . ὅτι2 μέν εἰκότως προτιμάω ὁ ὄνομα ὁ ῥῆμα ἐν ὁ διδάκη σκαλίας , φανερός · ὁ μέν γάρ ὄνομα ὁ ὕπαρξις σημαίνω ὁ πρᾶγμα ὁ δέ ῥῆμα ὁ ἐνέργεια ἢ ὁ πάθος , προηγέομαι δέ ὁ ἐνέργεια καί ὁ πάθος ὁ ὕπαρξις . ἐν δέ ὁ ἀποδίδωμι ὁ ὄνομα λόγος παραλαμβάνω ὁ μέν φωνή ὕλη ἔχω λόγος πρός τε ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα καί ὁ ἐκ οὗτος σύγκειμαι λόγος ὡς γένος ὁ κατά ὁ ὄνομα φωνή , πρός διάκρισις ὁ ἁπλόος ψόφος , ἕ καί ἀπό ἄψυχος πολλάκις γίγνομαι σῶμα · διαφέρω γάρ ὁ ψόφος ὁ φωνή ὡς γένος εἶδος , καί ψόφος μέν εἰμί πληγή ἀήρ αἰσθητός ἀκοή , φωνή δέ ψόφος ἐμψυχόω γίγνομαι ὅταν διά ὁ συστολή ὁ θώραξ ἐκθλίβω ἀπό ὁ πνεύμων ὁ εἰσπνέω ἀήρ προσπίπτω ἀθρόος ὁ τε τραχύς καλέω ἀρτηρία καί ὁ ὑπερῷος ἤτοι ὁ γαργαρεών καί διά ὁ πληγή ἀποτελέω τις ἦχος αἰσθητός κατά τις ὁρμή ὁ Ψυχή , ὅσπερ ἐπί ὁ ἐμπνευστός παρά ὁ μουσικός καλέω ὄργανον συμβαίνω , οἷος αὐλή καί σῦριγξ , ὁ γλῶσσα καί ὁ ὀδούς καί ὁ χεῖλος πρός μέν ὁ διάλεκτος ἀναγκαῖος εἰμί , πρός δέ ὁ ἁπλόος φωνή οὖον πάντως συμβάλλω . To δέ σημαντικός καί ὁ ἑξῆς ὡς διαφορά ὁ ὄνομα πόρος ὁ ἄλλος φωνή παραλαμβάνω . ὁ μέν οὖν σημαντικός διακρίνω ὁ ὄνομα ὁ ἄσημος φωνή , οἷος βλίτυρι κνάξ · εἰμί γάρ ὁ ὄνομα τις εἰμί ὁ ὀνομάζω , δῆλος ὅτι ὁ ἄσημος φωνή μή εἰμί ὁ ὀνομάζω οὐ ἄν ἄγω ὄνομα . ὁ δέ κατά συνθήκη χωρίζω αὐτός ὁ φύσις σημαντικός φωνή . τοιοῦτος δέ εἰμί ὁ ὁ ἄλογος ζῷον φωνή · ξένος γάρ τις ἐφίστημι ὁ κύω ὑλακτέω σημαίνω ὁ ὁ ξένος παρουσία . ἀλλά οὖον κατά τις συνθήκη πρός ἀλλήλων καί ὁμολογία προίημι ὁ τοιοῦτος φωνή ὁ κύω . ὁράω δέ ἄν τις καί ἐπί ἄνθρωπος τοιοῦτος φωνή , ὅς ἐν ὁ σφοδρός πάθος εἰμί φθέγγομαι , οἷος στεναγμός λέγω | καί καγχασμός καί ὅσπερ λέγω ἐπί ὁ ἐκ γενετή ὁ κωφός ἢ ὁ παῖς ὁ ἀδιάρθρωτος φθέγγομαι , πρίν δύναμαι παρακολουθέω . ὅς ἔοικα ὁ ὁ ἄλογος ζῷον φωνή ποτέ μέν θορυβώδης ποτέ δέ προσηνῶς καί μετά τις γαληνιαίος διάθεσις ὑπό αὐτός προάγω . ὁ οὖν τοιοῦτος φωνή χωρίζω ὁ ὄνομα προστίθημι ὁ κατά συνθήκη , αὐτός σημαίνω ὁ θέσις · συντίθημι γάρ πρός ἀλλήλων Ἕλλην μέν ὅδε ὁ ὄνομα ὁ πρᾶγμα καλέω , Ἰνδός δέ ἕτερος καί Αἰγύπτιος ἄλλος , καί ὁ αὐτός ὁ αὐτός ποτέ μέν ἄλλος ποτέ δέ ἕτερος . καί εἰμί οὗτος ὁ νόημα ὁ ἡμέτερος σημαντικός . στεναγμός δέ καί καγχασμός καί ὁ ὁ παιδίον ἢ ὁ ἄλογος ζῷον φωνή νόημα μέν οὐδείς σημαίνω , πάθος δέ τις ὁ Ψυχή καί διάθεσις . εἰς δύο γάρ διχή ὁ ἀπλόος φωνή διαιρέω , εἰς τε ὁ σημαντικός καί ὁ ἄσημος καί ὁ ἐγγράμματος τε καί ἀγράμματος , ὅς ὁ μέν ἔναρθρος ὁ δέ ἄναρθρος καλέω , διότι ἄρθρον εἷς ζῷον διακρίνω δύναμαι ἀπό ἀλλήλων ἔοικα ὁ συμπληρόω ὁ διάλεκτος Βύλλα κατά ἐνέργεια ἀπό ἀλλήλων διακρίνω ( καθάπερ ὁ στοιχεῖον , ὅς ὁ ποιός σύλληψις ποιέω ὁ συλλαβή , ὁ φυσικός αὐτός στοιχεῖον , ὅς ὁ ποιός Σύγκρασις ἀποτελέω ὁ ἄρθρον ἕκαστος ) , τέιταρας μέν συμβαίνω γίγνομαι κατά ὁ συμπλοκή ὁ ἁπλόος συζυγία , ἐκ δέ οὗτος εἷς εἰμί , ὑπό ὅς ἀνάγω ὁ τε ὄνομα καί ὁ ῥῆμα καί ὁ ἐκ οὗτος συγ κεῖμαι λόγος · συμβαίνω γάρ ὁ μέν εἰμί φωνή σημαντικός καί ἐγγράμματος ὡς ὁ ἄνθρωπος , ὁ δέ σημαντικός καί ἀγράμματος ὡς ὁ κύων ὑλακή . ὁ δέ ἄσημος καί ἐγγράμματος ὡς ὁ βλίτυρι , ὁ δέ ἄσημος καί ἀγράμματος ὡς ὁ μάτην καί οὖον ὁ σημαίνω τίς χάρις γίγνομαι μένω συριγμός ἢ ὅς φωνή τις ὁ ἄλογος ζῷον μίμησις , οὖον μιμέομαι χάρις γίγνομαι ( οὗτος γάρ ἤδη σημαντικός ) ἀλλά ἄτακτος καί ἄσκοπος . ἐπεί τοίνυν ὁ ὄνομα σημαντικός τε καί εγγράμματος εἰμί φωνή , διαφέρω ὁ μέν ἄσημος , εἴτε ἐγγράμματος εἴτε μή , ὁ σημαντικός εἰμί , ὁ δέ σημαντικός μέν ἀγγραμμάτων δέ , ὁποῖος εἰμί ὁ Φύσις εἴρω , ὁ ἐγγράμματος εἰμί , ὅσπερ ὁ Ἀριστοτέλης καλέω κατά συνθήκη , εἰκότως , ἐπεί ὁ περί ὁ φωνή συνθήκη μόνος εἰμί ἄνθρωπος ἔργον · οὔτε γάρ ὁ ὑπέρ ὁ ἄνθρωπος οὔτε ὁ ὑπό ὁ ἄνθρωπος οὐδείς φύω ὁ συνθήκη - χράω · ὁ μέν γάρ οὖον δήω , ὁ δέ οὖον δύναμαι πρός ἀλλήλων συντίθημι ) . μόνος οὖν ἄνθρωπος ἔργον ὁ συνθήκη , καί ἐπεί οὐ δύναμαι πᾶς μιμνήσκω ὁ φωνή , ἐπινοέω ὁ γράμμα ἕκαστος , διά ὅς ὁ παρά αὐτός ἀπογράφω φωνή . ὥστε ὁ κατά συνθήκη ὁ ἰδιότης ὁ πρᾶγμα σημαντικός , περί ὅς ὁ φιλόσοφος ὁ λόγος , ὁ ἐγγράμματος ἕπω , καί ἔμπαλιν · οὐδέ γάρ ἄλλος τίς εἰμί ὁ γράμμα ἔργον ἢ ὁ σύμβολον εἰμί ὁ φωνή ὁ ἀνθρώπινος , ὅς κατά συνθήκη εἰμί δείκνυμι . διό καί αὐτός ἐν ὁ ἑξῆς ἀγράμματος ψόφος προσαγορεύω ὁ φωνή ὁ ἄλογος ζῷον . | ἀλλά ἐπεί οὗτος πᾶς κοινός εἰμί ὁ ὄνομα πρός ὁ ῥῆμα ( ἐκεῖνος ἐκεῖνος γάρ φωνή σημαντικός κατά συνθήκη ) , προστίθημι ὁ ἄνευ χρόνος πρός διάκρισις ὁ ῥῆμα . ὁ δέ ἄνευ χρόνος ὅτι οὖον οὗτος σημαίνω ὁ μηδέποτε μηδαμῶς χρόνος σημαίνω , ἀλλά ὁ μή προσσημαίνω χρόνος ; καλῶς ὁ φιλόσοφος Πορφύριος ἐπισημαίνω · ὄνομα μέν γάρ ὁ σημερινός καί χθεσινός καί περυσινός , χρόνος δηλωτικός εἰμί , ἀλλά ὡς αὐτόθεν σημαίνω χρόνος τις καί οὐ προσσημαίνω , καθάπερ ὁ ῥῆμα · οὗτος γάρ ἕκαστος προηγουμένως μέν ἐνέργεια τις ἢ πάθος σημαίνω , κατά δύο δέ λόγος καί ὁ χρόνος , κατά ὅς ἐνεργέω ἢ πάσχω συμβαίνω , ὥσπερ ὁ περιπατέω πρῶτος μέν ὁ τοιόσδε ὁ σῶμα κίνησις δηλόω , δύο δέ γε ὁ νῦν χρόνος . διό καί προσσημαίνω ὁ χρόνος εἴρω ὁ ῥῆμα ἐν ὁ περί αὐτός λόγος , ὡς ἄν πρός ὁ ἕτερος τίς προηγουμένως σημαίνω ἔχω καί ὁ ὁ χρόνος μήνυσις ὥσπερ ἕπομαι . ὁ δέ γε χθεσινός οὖον προσσημαίνω ὁ χρόνος , ἀλλά σημαίνω , ὡς αὐτός οὗτος ὁ μέρος ὁ χρόνος κεῖμαι ὄνομα , μᾶλλον δέ πρᾶγμα κατά οὗτος ὁ μέρος ὁ χρόνος γίγνομαι · ὁ γάρ χρόνος αὐτός οἷος ὁ προσεχῶς ἀνύω ἡμέρα ἢ διά ὁ χθές ἐπίρρημα σημαίνω ἢ διά αὐτός οὗτος ὁ λόγος ὁ προσεχῶς ἀνύω ἡμός · Ραν λέγω , ὁ μέν λόγος ὁ χρόνος αὐτός κατά ἑαυτοῦ δηλόω ὁ δέ ἐπίρρημα ὁ προσθήκη ὁ ἐν αὐτός γίγνομαι ἐνέργεια ἢ πάθος ἀπαιτέω | κατά ὁ νόμος ὁ ἐπίρρημα . διαφέρω δέ ἄν 27v καί ὁ τοιοῦτος ὄνομα ὁ ῥῆμα ὁ μηδείς ἐνέργεια ἢ πάθος δηλόω , ὥσπερ ὁ ῥῆμα , καί ὁ μᾶλλον ἐκεῖνος περιγράφω ὁ χρόνος , κατά ὗς ὁ γένεσις . ὁ δέ ὅς μηδείς μέρος σημαντικός χωρίζω ὁ ἐκ π́λυος ὄνομα συμφορέω φωνή διακρίνω ὁ ὄνομα , ὡς ὅταν εἶπον ζῷον λογικός θνῄσκω · ὁ γάρ τοιοῦτος λόγος ἀτελής πρός ἀπόφανσις εἰμί πᾶς ὁ ἄλλος ἐφάρμοσις . διαφέρω δέ ὁ ὄνομα ὁ τοιοῦτος λόγος , ὅτι οὗτος μέν ὁ μέρος σημαντικός εἰμί κατά ἑαυτοῦ λέγω , ὁ ζῷον ὁ λογικός ὁ θνητός , ὁ δέ ὄνομα οὐδαμῶς ὁ μέρος σημαίνω , καθάπερ ὁ εἄν συλλαβή ἐπί ὁ ἄνθρωπος ὄνομα , ἀλλά συσσημαίνω μέν λέγω ὁ ἄλλος ὁ ὄνομα συντάσσω μέρος , οὖον μέντοι σημαίνω . p . 16a21 ’Ev γάρ ὁ Κάλλιππος ὁ ἵππος οὐδείς αὐτός κατά ἑαυτοῦ σημαίνω , ὥσπερ ἐν ὁ λόγος ἰός καλός ἵππος . οὖον μήv οὐδέ ὥσπερ ἐν ὁ ἁπλόος ὄνομα , οὕτως ἔχω καί ἐν ὁ πλέκω · ἐν ἐκεῖνος μέν γάρ οὐδαμῶς ὁ μέρος σημαντικός , ἐν δέ οὗτος βούλομαι μέν , ἀλλά οὐδείς χωρίζω , οἷος ἐν ὁ ἐπακτροκέλης ὁ κέλης . ὁ δέ κατά συνθήκη , θήκη , ὅτι φύσις ὁ ὄνομα οὐδείς εἰμί , ἀλλά ὅταν γίγνομαι σύμβολον , ἐπεί δηλόω γε τίς καί ὁ ἀγράμματος Ψόδφοι οἶος θηρίον , οὖν οὐδείς εἰμί ὄνομα . Ἡ χρεία ὁ παραλαμβάνω ἐν ὁ λόγος ὁ ὄνομα διαφορά παραδίδωμι διά οὗτος , ἄρχω ὁ διδασκαλία ἐκ ὁ τελευταῖος εἴρω · λέγω | γάρ πρῶτος τίς ἕνεκα προστίθημι ὁ ὅς μηδείς μέρος σημαντικός χωρίζω . φημί οὖν ὅτι πρός διάκρισις εἴρω οὗτος ὁ ἐκ ὄνομα σύγκειμαι λόγος · ἐπί γοῦν ὁ Κάλλιππος ὄνομα ὁ ἵππος οὐδαμῶς σημαίνω ὁ τοιόσδε ζῷον , καίτοι ἐν ὁ καλός ἵππος λόγος σημαντικός αὐτός τυγχάνω , οὐδέ ἐν ὁ ἐπακτροκέλης , ὅσπερ εἰμί ναός ὄνομα λῃστρικός , ὁ κέλης , οὐδέ ἐπί ἄλλος ὁ τοιοῦτος οὐδείς · ἁπλόος γάρ εἰμί νόημα σημαντικός ὁ τοιοῦτος ὄνομα , κἀν δοκέω τις κατά ὁ λέξις σύνθεσις ἔχω , ὥσπερ ὁ λόγος ὁ συντίθημι εἰμί δηλωτικός νόημα κατά ὁ πρότερος περί οὗτος διά-ὁρίζω . καί ἐπί ὁ Κάλλιππος τοίνυν , εἴπερ εἰμί ἁπλόος δηλωτικός νόημα ὁ ἄνθρωπος , ὅς κεῖμαι οὗτος ὁ ὄνομα , δῆλος ὅτι ὁ ἵππος ὅταν ὡς μέρος αὐτός λαμβάνω , οὐ ἔχω ὁ αὐτός δύναμις ὁ κατά ἑαυτοῦ λέγω · κατά ἑαυτοῦ μέν γάρ ὡς ὄνομα ἐρώ ὁ ἵππος σημαίνω ὁ τοιόσδε ζῷον , ὅταν δέ ὡς μέρος ὁ Κάλλιππος λαμβάνω , ἀποσπάω ὁ οἰκεῖος ὁλότης , νεκρός τίς κατά ὁ σημαίνω γίγνομαι , μηδείς διαφέρω ὁ παντάπασι ἄσημος συλλαβή , ὅς μέρος εἰμί ἁπλόος ὄνομα , ὡς ἐπί ὁ Πλάτος ἢ Δίων , πλήν οὗτος μόνος , ὅτι ὁ μέν ὁ ἁπλόος ὄνομα μέρος οὐδέ δόκησις ἔχω ὁ κατά ἑαυτοῦ σημαντικός εἰμί , ὁ δέ ὁ διπλόος φαντασία μέν τις παρέχω ὁ σημαίνω , ὅσπερ Ἀριστοτέλης βούλομαι εἶπον , οὖον μέντοι καί κατά ἀλήθεια οὗτος ἐργάζομαι . κτάομαι οὗτος οὖν ὁ κανών διΐστημι πολλάκις ὄνομα λόγος διά ὁ αὐτός ἐκφωνέω ὁ ὄνομα συλλαβή , ὡς ἐπί ὁ Νεάπολις καί Ἡλιούπολις · ὅταν μέν γάρ ὁ τε νέος καί ὁ πόλις ἢ ἥλιος καί ὁ πόλις ὡς σημαντικός λαμβάνω , λόγος εἰμί σημαντικός ἢ ὁ νῦν κτίζω πόλις ἢ ὁ ἥλιος ἱερός , ἑκάτερος ὁ μέρος ἴδιος τις δηλόω ἔννοια · ὅταν δέ μηδέτερος αὐτός σημαντικός εἰμί κατά ἑαυτοῦ , κύριος εἰμί ὄνομα ὅδε ὁ πόλις , εἷς μόνος νόημα ἐκ ὁ ὅλος σημαίνω καί διά οὗτος ὁ μέρος οὐδέτερος σημαίνω τίς δύναμαι . οὗτος μέν οὖν ὁ Ἀριστοτέλης ἐπάγω ὁ τελευταῖος ἀποδίδωμι ὁ ὄνομα διαφορά ἐξηγέομαι . ἀκόλουθος δέ εἰμί ἐφεξῆς ὁ πρό οὗτος εἴρω διαφορά παρίστημι , λέγω δή ὁ ἄνευ χρόνος , οὗτος μέν παρέρχομαι ὡς εὔκαιρος ἐν ὁ ὁ ῥῆμα διδασκαλία περί αὐτός διαλέγω , ἐν ὅς διδάσκω πῶς ἀφορίζω ὁ ῥῆμα , κατά ὁ προσσημαίνω χρόνος . ὁ δέ γε πρό οὗτος ὁ κατά συνθήκη ἐξηγέομαι φημί · ὁ δέ κατά συνθήκη , ὅτι φύσις ὁ ὄνομα οὐδείς ἐδτικἀνταῦθα ζητέω ἄξιος πῶς ὁ ἐν Κρατύλος Σωκράτης ἀγωνίζομαι πρός ὁ Ἑρμογένης λέγω θέσις ὁ ὄνομα εἰμί καί δείκνυμι φύσις , διισχυρίζομαι διά οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης μηδείς ὁ ὄνομα εἰμί φύσις . καί ῥητέος ὅτι διχῶς λέγω ὁ φύσις παρά ὁ φύσις εἰμί ὁ ὄνομα διατάσσω , ὁμοίως δέ καί ὁ θέσις διχῶς παρά ὁ θέσις αὐτός εἰμί τίθημι · ὁ μέν γάρ φύσις αὐτός εἰμί ἀξιόω ὁ μέν οὗτος ὁ φύσις λέγω , ὡς φύσις αὐτός οἴομαι ἵημι δημιούργημα , καθάπερ ἀξιόω Κρατύλος ὁ Ἡρακλείτειος ἕκαστος ὁ πρᾶγμα ὑπό φύσις ἀφορίζω τίς λέγω οἰκέω ὄνομα , ὥσπερ καί αἴσθησις ἄλλος ἐπί ἄλλος ὁ αἰσθητής ὁράω τάσσω · ἔοικα γάρ ὁ ὄνομα ὁ φυσικός ἀλλά οὖον ὁ τεχνητός εἰκών ὁ ὁρατής , οἷος ὁ σκιά καί ὁ ἐν ὕδωρ ἢ ὁ κάτοπτρον ἐμφαίνω εἴωθα , καί ὀνομάζω μέν εἰμί ὁ ὁ τοιοῦτος ὄνομα λέγω , ὁ δέ μή οὗτος μηδέ ὀνομάζω ἀλλά ψοφέω μόνος , καί ὁ ἐπιστήμων οὗτος ἔργον εἰμί , ὁ θηράω ὁ ὑπό ὁ φύσις κατασκευάζω οἰκέω ἕκαστος ὄνομα , ὥσπερ ὁ ὀξύς2 βλέπω ὁ ἀκριβῶς διαγιγνώσκω ὁ οἰκεῖος ὁ ἕκαστος ἔμφασις . ὁ δέ οὕτως αὐτός φύσις φημί εἰμί ὡς ὁ φύσις προσήκω ὁ ὀνομάζω ὑπό αὐτός πρᾶγμα , ὥστε ὁ ἀρχικός ( λόγος χάρις ) ἔχω φρόνησις φύσις ὄνομα εἰμί ὁ Ἀρχίδαμος καί Ἀγησίλαος καί Βασιλίσκος καί ὅσος τοιοῦτος , ὁ δέ ἀνόητος μηκέτι , καί ὁ μέν δεξιός ὁ τυγχάνω χράω ὁ Εὐτύχιος καί Εὔπρακτος , ὁ δέ ἀτυχής οὐκέτι · ἔοικα καί οὗτος ὁ ὄνομα λέγω εἰκών , οὖον ὁ φυσικός ἀλλά ὁ ὑπό ὁ ζωγραφικός τέχνη ἀποτελέω , ὅς διάφορος μέν ὁμοίωμα κατασκευάζω ὁ διάφορος παράδειγμα , καί ἕκαστος μέντοι σπουδάζω κατά δύναμις ἀποτυπόω ὁ εἶδος , κατά ὅς καί πολλάκις ἀπό ὁ ὄνομα ἐπιχειρέω ὁ φύσις ὁ ὀνομάζω ὑπό αὐτός πρᾶγμα θηράω , | καί οὗτος γιγνώσκω πείρω ὁ κεῖμαι ὁ πρᾶγμα ὄνομα σύμφωνος οὗτος δείκνυμι . ὁ δέ αὖος θέσις εἰμί ὁ ὄνομα διατάσσω ὁ μέν οὕτως ὁ θέσις λέγω , ὡς ἔξεστι ὅστις ὁ ἄνθρωπος ἕκαστος ὁ πρᾶγμα ὀνομάζω , ὅστις ἄν ἐθέλω ὄνομα , καθάπερ Ἑρμογένης ἀξιόω , ὁ δέ οὕτως , ἀλλά τίθημι μέν ὁ ὄνομα ὑπό μόνος ὁ ὀνοματοθέτης , οὗτος δέ εἰμί ὁ ἐπιστήμων ὁ φύσις ὁ πρᾶγμα οἰκέω ὁ ἕκαστος ὁ εἰμί φύσις ἐπιφημίζω ὄνομα , ὁ ὁ ὑπηρετέω ὁ ἐπιστήμων καί διδάσκω μέν παρά ἐκεῖνος ὁ οὐσία ἕκαστος ὁ εἰμί , ἐπιτάσσω δέ πρεπώδης αὐτός καί οἰκέω ὄνομα ἐπινοέω καί τίθημι . κατά αὐτός δέ οὗτος θέσις εἰμί ὁ ὄνομα , διότι οὖον φύσις ἀλλά λογικός ἐπίνοια Ψυχή ὑφίστημι αὐτός πρός τε ὁ ἴδιος ὁράω ὁ πρᾶγμα φύσις καί πρός ὁ ἀναλογία ὁ ἄρσην καί θῆλυς , ὁ κύριος ἐν ὁ θνητός ζῷον ὁράω φύζω · οὖον γάρ ἄσκεπτος ὁ μέν ποταμός ἀρρενικός ὁ δέ θάλασσα καί ὁ λίμνη θηλυκός ὁ ὁ ὄνομα δημιουργός προσαγορεύω , ἀλλά ἐκεῖνος μέν ὡς ὑποδοχή εἰμί ὁ ποταμός διά ὁ θηλυκός γένος ὀνομάζω δοκιμάζω , ὁ δέ ποταμός ὡς ἐμβάλλω εἰς αὐτός οἰκεῖος ἔχω πρός ὁ ὁ ἄρσην ἀναλογία νομίζω καί ἐπί ὁ ἄλλος ἀπαντάω ὡσαύτως ἢ τρανής ἢ ἀμυδρός ὁ ἀναλογία εὑρίσκω · κατά οὗτος γάρ ὁ ἔννοια καί ὁ μέν νόος ἀρρενικός ὁ δέ | ψυχή θηλυκός λέγω διατάσσω , ὁ μέν ἐλλάμπω δύναμαι ὁ δέ ἐλλάμπω φύω ὑπό αὐτός θεάομαι . πρόειμι δέ οὕτως οὐδέ ἐπί αὐτός ὁ θεός ὁ τοιοῦτος κατά ὁ γένος διαφορά χράω ὀκνέω , ὁ μέν ἥλιος ἀρρενικός ὁ δέ σελήνη ἅτε παρά ὁ ἥλιος ὁ φάος δέχομαι θηλυκός λέγω ὁρίζω · γάρ εἰμί ἀρρενικός Αἰγύπτιος ὁ σελήνη ὀνομάζω εἴωθα , ἀλλά ὡς πρός ὁ γῆ , οἴομαι , αὐτός παραβάλλω , οὐ ὑπό ἥλιος μόνος ἀλλά καί ὑπό αὐτός φωτίζω . διό καί ὁ ἐν ὁ συμπόσιον ὁ Ἀριστοφάνης λόγος ὁ μέν ἄρσην ὁ ἥλιος προσήκω φημί , ὁ δέ θῆλυς ὁ γῆ , ὁ σελήνη δέ ὁ ἀρρενόθηλς . καί φανερός ὅτι κατορθόω μᾶλλον ὁ Αἰγύπτιος ὁ Ἕλλην , ἐπεί καί δέχομαι μέν κατά πρῶτος λόγος ὁ σελήνη παρά ὁ ἥλιος ὁ φάος , διαπορθμεύω δέ αὐτός κατά ὁ ἀπό ἑαυτοῦ ἀνάκλασις ἐπί ὁ γῆ . οὗτος δέ καί ὁ μέν οὐρανός ἀρρενικός , ὁ δέ γῆ θηλυκός λέγω ὡς ὁ ἐκεῖνος δραστήριος δύναμις ὑποδέχομαι καί γεννητικός διά οὗτος ὁ φύω γίγνομαι . παραπλήσιος δέ οὗτος καί ὁ ὑπερκόσμιος διάφορος εἰμί ὁ ἐνέργεια ὁράω , ὅς οὗτος ὁράω φύω ὄμμα , πόρρωθεν μέν λαμβάνω δέ ὅμως καί ἐπί ὁ οὗτος σημαίνω ὄνομα ὁ αὐτός ἀναλογία . | ἐκ δέ οὗτος συλλογίζομαι ῥᾴδιος καί ὁ οὐδέτερος λέγω ὄνομα ὁ ἔννοια ἢ ἐπί ὁ πρό ἄμφω ἄγω , ὡς ὅταν ὁ πρῶτος λέγω , ἢ ἐπί ὁ ἐκ ἄμφω . ὡς ὅταν ὁ παιδίον , ἢ κατά ὁ πρόειμι ἐκ ὁ ἀγαθός εἰς ὁ χείρων , ὡς ὅταν ὁ σπέρμα καί ὁ ὕδωρ , ἢ κατά ὁ κοινῶς ἐπί ἄμφω , ὡς ὅταν ὁ ζῷον , ἢ κατά ἄλλος τοιοῦτος τρόπος , ἵνα μή παρά καιρός περί οὗτος διατρίβω . Δῆλος οὖν ὅτι συντρέχω ὁ δύο ὁ ὅς φύσις σημαίνω ὁ δύο ὁ ὅς θέσις · ὁ γάρ ὑπό ὁ ὀνοματοθέτης τίθημι ὡς μέν κεῖος ἔχω πρός ὁ πρᾶγμα , ὅς κεῖμαι , φύσις εἄν καλέω , ὡς δέ τίθημι ὑπό τις θέσις . ὁ τοίνυν ἐν ὁ Κρατύλος Σωκράτης δίαιτα ὁ τε Κρατύλος καί ὁ Ἑρμογένης διαφέρω ἀπό διάμετρος περί ὁ φύω εἰμί ὁ ὄνομα ἢ θέσις δείκνυμι ὡς οὔτε οὕτως εἰμί θέσις , ὡς ῾Ερμογένης Γενῆς ἀξιόω εἰμί γάρ ἐν αὐτός καί ὁ φύσις κατά ὁ δύο ὁ φύσις σημαίνω , καί μάλιστα οὗτος , διά ὅς ὁ καθόλου καί ἁπλόος ὁ ἴδιος ὁ πρᾶγμα σημαίνω , ὡς εἄν ὁρίζω καί ἐγώ καταληπτός ἔχω ὁ φύσις · πρός γάρ ὁ κατορθόω ὁ πρῶτος ὁ ὄνομα θέσις ἐπί ὁ κατά ἕκαστος παντοδαπής μεταβάλλω φύζω Τύχη δεῖ καλέω ὁ φήμη συνεργός ) οὔτε οὕτως φύσις , ὡς ὁ Ἡράκλειτος λέγω · γάρ αὐτός καί θέσις , ὁ μέν πολύς ὁ τίθημι ὁ κατά ἕκαστος καί κατά ὁ φορτικός οὗτος ὁ ὑπό ὁ Ἑρμογένης λέγω θέσις , καί μέντοι ὁ ἀίδιος σημαίνω φύσις , καί οὗτος θέσις κατά ὁ δύο ὁ ὁ θέσις σημαίνω . οὐδείς οὖν πρός οὗτος διάφορος οὐδέ ὁ Ἀριστοτέλης ἐν οὗτος οιατάττεται λέγω οὐδείς ὁ ὄνομα εἰμί φύσις · οὗτος γάρ αὐτός αποφλασκει ὁ φύσις , ὅσπερ πρεσβεύω ὁ Ἡρακλείτειος , καθάπερ καί Πλάτων , οὐ ἄν οὐδέ αὐτός παραιτέομαι οὕτως αὐτός καλέω φύσις , ὡς ὁ θεῖος ἀξιόω Πλάτων . δηλόω δέ οὗτος ἐν πολύς ὁ πραγματεία ἑαυτοῦ ,, σύμφωνος δείκνυμι ὁ πρᾶγμα ὁ ὄνομα πειράω , καθάπερ εἰμί ὁ φυσικός ἀκροάομαι ὁ ὁ αὐτόματος ὄνομα καί ὁ ὁ κενός , εἰμί οεʹ ὁ μετέωρος ὁ ὁ ψακάς καί ὁ ὁ ὑετός , 1 καί ὅσος μέντοι τίθημι Ν αὐτός ὄνομα οἶδα , ὡς ὁ ὁ ἐντελέχεια ἐπί ὁ εἶδος ὁ τιὸ ὁ ὁράω ἐπί ὁ ἁπλόος ἐν ὁ . συλλογισμός φωνή ἢ , ὁ ὁ σχῆμα ἐπί ὁ τοιόσδε ὁ πρότασις συμπλοκή , καί ἐν αὐτός οὗτος ὁ περι ἑρμηνεία βιβλίον ὁ ὁ ἀόριστος ὄνομα ἢ ἀόριστος ῥῆμα ὅς ὁ ὁ ἀντίφασις ὑπό αὐτός τίθημι σαφής δῆλος ὁ περί οὗτος ὁ φιλόσοφος διάνοια . εἰμί δέ τις οἴομαι δείκνυμι μηδέ κατά οὗτος ὁ τρόπος ὀφείλω πύθω ὁ ὄνομα λέγω , ἀπό τε ὁ γίγνομαι μετάθεσις ὁ ὄνομα ἐπιχειρέω καί ἀπό ὁ ὁ αὐτός πρᾶγμα πλείων πολλάκις ὄνομα ὀνομάζω , ὁ μέν μετάθεσις εἴρω καί μάλα ἐναργής δείκνυμι ὁ φύσις ὁ δόμα · δῆλος γάρ ὅτι ὡς ἐπί τις οἰκεῖος ὁ πρᾶγμα ὄνομα μεταβαίνω χράομαι ὁ μετάθεσις , ὁ δέ πλῆθος ὁ Μάτων Μάτων οὐδαμῶς φημί κωλύω ἕκαστος αὐτός οἰκέω εἰμί ὁ φύσις Ἴτος ὀνομάζω · καθάπερ γάρ εἰκών ἐνδέχομαι πλείων εἰμί ὁ αὐτός ἄνθρωπος , ὕλη , μέν εἰμί διάφορος , χαλκεύς , εἰμί τυγχάνω , ἢ ξύλινος ἢ λίθινος , πᾶς δέ ἔχω ὁ πρός αὐτός ὁμοιότης · ὁ αὐτός καί ἐνταῦθα πρόπος οὐδείς κωλύω ὁ αὐτός φύσις διά ἄλλος καί ἄλλος ὀνομάζω συλλαβή , εἷς καί ὁ αὐτός οὐσία κατά ἄλλος καί ἄλλος ἔννοια ἐκ πᾶς σημαίνω , ὥσπερ ὁ ἄνθρωπος ὄνομα καί ὁ Μέροψ καί ὁ βροτός σημαίνω αὐτός , ἀλλά ὁ μέν κατά ὅς ἀναθρέω ὁ ὁράω , ὁ δέ κατά ὅς μεριστός ἕχω φωνή , ὁ δέ κατά ὁ εἰς γένεσις ὁ Ψυχή πτῶσις καί I ὁ ἐντεῦθεν μολυσμός · ἢ καί ὡς πρός ὁ συντίθημι , ἄνθρωπος μέν κατά ὁ διαρθρόω ὁ ὄψ ἢ ἄνω ἔχω ὁ ὤψ , Μέροψ δέ ὡς μερίζω χράω ὁ ὄψ , βροτός δέ ὡς μορτός καί μοιρητός , διό καί ὅς δέμω Ἄστυ μορτός φημί ὁ Κυρηναῖος · εἰμί δέ οὗτος ὀρθῶς λέγω , δῆλος ὡς οὐ ἀποδείκνυμι ὁ διαλεκτικός Διόδωρος πᾶς οἴομαι φωνή σημαντικός εἰμί καί πρός πίστις οὗτος καλέω ὁ ἑαυτοῦ τις οἰκέτης ἀλλαμήν καί ἄλλος ἄλλος σύνδεσμος · ποῖος γάρ ἔχω ὁ τοιοῦτος φωνή σημασία φύσις τίς εἰμί πρόσωπον , καθάπερ ὁ ὄνομα , ἢ ἐνέργεια ἢ πάθος , καθάπερ ὁ ῥῆμα , χαλεπός καί πλάσσω . ’EtteI δέ ἕτερος ὁ θέσις ὁ ὄνομα ἐξορίζω ἐπιχειρέω ὥσπερ ὁ Πετραῖος Δουσάρειος , ὁ εὐχή ἐγώ καί ὁ ἀρά παραδέρω , ἐν Αἶς ὁ ὄνομα ἐγώ λέγω ἢ ὠφελέω ἐναργής ὁ ὀνομάζω ὅς βλάπτω , καίτοι ὁ συνθήκη ἄνθρωπος μέν εἰκότως πρός ἄνθρωπος γίγνομαι , ἄνθρωπος δέ πρός θεός οὐδέ μέχρι ἐπίνοια ὑφίστημι δύναμαι , ῥητέος καί πρός οὗτος ὅτι λογικός κός ἐγώ καί αυτοκίνητος ὑφίστημι ὁ θεός πολύς πρᾶξις κύριος εἰκότως καθίστημι , ὁράω τε πᾶς ὁ ἡμέτερος ἄτρεπτος καί ὁ θέσις ὁ ἡμέτερος παραδέχομαι πρός οὗτος ἐγώ ὡς αὐτοκίνητος ὁ κατά ἄξιος ἀφορίζω , μᾶλλον δέ ἐγώ διά ὁ ἐπί ὁ θέσις τοιόσδε φαντασία , ὄρεξις τε καί ἔγκλισις , τοιόσδε ζωή τύπος ἐν ἑαυτοῦ κατασκευάζω κατά οὗτος ἀπολύω | ὁ προσήκω ἐγώ ὁ θεός πρόνοια · ὥσπερ ὁ σῶμα ὁράω , ἐπειδάν μέν ἐκπυρόω , κοῦφος τε καί ἀνώφορον κατά φύσις γίγνομαι , μεταβάλλω δέ πάλιν ἐπί ὁ γεώδης τε καί ἐμβριθής ἔμπαλιν κάτω φέρω κατά ὁ τότε Αὐύ ὁ ὑπάρχω ῥοπή · καί ὁ βασιλεύς ἥλιος πρός ὁ μεσημβρία ὁ ὑπέρ γῆ ἅπας ἡμισφαίριον καταλάμπω ὁ μέν ἐγείρω καί ὁ ὄμμα κατά φύσις ἔχω ἀπολαύω ὁ ἀπό ὁ φάος ἀγαθός , ὁ δέ καθεύδω ἢ μύω ἢ ἄλλως ἐγκαλύπτω ὁ ὄψις οὖον τυγχάνω παρά ὁ ἑαυτοῦ αἴτιος , ἀλλά οὖον φθόνος τις ὁ ὁ φάος ἄφθονος ἅπας χορηγέω θεός . αλλά οὗτος μέν ἐπί πλέω μηκύνω , ὁ συμφωνία ὁ φιλόσοφος Σόφων ἐπιδείκνυμι βούλομαι καί ὁ θεώρημα ζητέω παρά ὁ παλαιός εἴωθα οὖον παντάπασι ἀδιερεύνητος παρατρέχω δοκιμάζω . ἑξῆς δέ οὗτος ἐπισκοπέω ὁ συλλογισμός , ὅς ὁ Ἀφροδισιεύς ἐξηγητής ἐκτίθημι , κατασκευάζω δοκέω μόνος εἰμί φύσις ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα · ὁ γάρ ὄνομα , φημί , καί ὁ ῥῆμα φωνή , ὁ δέ φωνή φύσις , ὁ ἄρα ὄνομα καί ὁ ῥῆμα φύσις . πρός οὗτος τοίνυν ῥητέος ὅτι ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα οὐ ἁπλόος ἄν λέγω εἰμί φωνή , ἀλλά κατά ὁ ὕλη . ὥσπερ οὖν εἰμί τις λέγω ἡʹ θύρα ξύλον , ὁ ξύλον φύσις ἔργον , ὁ ἄρα θύρα φύσις ἔργω , γελοῖος ἄν εἰμί λέγω γάρ ὁ θύρα ξύλον κατά ὁ ὕλη , οὐ ἀνάγκη δέ ὁ ὕλη χράω φυσικός καί αὐτός φύσις εἰμί , διότι πᾶς ὁ τεχνητός | ὁ ὑπόστασις ἐκ ὁ ἡμέτερος επτινοια ἔχω περί ὁ φυσικός ὕλη ὑφίστημι ) , ὁ αὐτός ἐνταῦθα τρόπος ῥητέος ὅτι φύσις μέν εἰμί ἔργον ὁ φωνή φύσις γάρ εἰμί φωνητικός ) : ὁ δέ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα λέγω εἄν εἰμί φωνή οὐ ἀπλόος , ἀλλά τοῖος μορφόω καί διαπλάσσω ὑπό ὁ λεκτικός καλέω φαντασία τοῖος καί τοῖος ὁ φωνητικός κινέω ὄργανον , καθάπερ ὁ ξύλον ὑπό ὁ τέκτων πρός ὁ ὁ θύρα γένεσις . ὥσπερ οὖν ὁ ξύλον πρίν εἰδοποιέω οὐ ἄν τις ὀνομάζω θύρα , οὕτως οὐδέ ὁ μή τοῖος μορφόω φωνή ὄνομα ἢ ῥῆμα , ὥστε κατά ὁ εἶδος αὐτός λέγω εἰμί τοιοῦτος ἐκ ἐπίνοια ἡμέτερος γίγνομαι καί εἰμί διά οὗτος θέσις . οὗτος μέν οὖν πρός ὁ συλλογισμός . Οὖ δέ γε Ἀριστοτέλης ὅτι κατά συνθήκη ὁ ὄνομα ὑπομιμνῄσκω ἀπό ὁ συναναφαίνω ὁ πρῶτος γένεσις καί θέσις ὁ ὄνομα ὁ σύμβολον αὐτός εὐθύς εἰμί ὁ ὀνομάζω , καί οὐ ὁμοίωμα φυσικός , ἀλλά εἴπερ ἄρα , ὁ ὅλος οὗτος κτάομαι τέχνη ὁμοίωμα · διό καί εἰμί τις ἐπιζητέω ὁ ὄνομα ὁ γένος , ἐπεί ὁ φωνή ὕλη πρός αὐτός λόγος ἔχω ἀποφαίνω , ὁ σύμβολον ἀποδίδωμι , ὥστε εἰμί αὐτός ὁ εἰμί ὁρισμός ῾σύμβολον ἐκ φωνή σημαντικός κατά συνθήκη ἄνευ χρόνος , ὅς μηδείς μέρος σημαντικός χωρίζω ὕπαρξις τις ἢ πρόσωπον δηλωτικός , ὁ μέν γένος αὐτός νῦν παραδίδωμι , ὁ δέ πρότερος νῦν ἐν ὁρισμός τάξις εἴρω εἰς ἔννοια ἐγώ ἄγω ὁ ὄνομα ἀπό τε | ὁ ὕλη αὐτός καί ὁ προσεχής εἶδος . ὡς εἰμί τις θρόνος δηλόω βούλομαι αὐτάρκης ἡγέομαι πρός ὁ παρίστημι αὐτός ὁ ἔννοια ὁ εἶπον ὅτι εἰμί ξύλον τοῖος σχηματίζω , καίτοι δυνατός εἰμί ἀκριβολογέομαι λέγω ὅτι εἰμί σκεῦος πρός ὅδε χρήσιμος ἐκ ξύλον τοῖος σχηματίζω . εἰμί δέ ὁ αὐτός οὗτος δηλονότι καί ὁ ῥῆμα καί ὁ λόγος γένος κατά ὁ σημαντικός ἐν αὐτός δύναμις · πρός ἀλλήλων γάρ λέγω ὁ τε σημαίνω καί ὁ σημαίνω , ὥστε σύμβολον εἰκότως ὁ κατά συνθήκη σημαίνω ὁ σημαίνω . κατά δέ ὁ λέξις καί ὁ πλῆθος ὁ συμπληρόω αὐτός συλλαβή ὑπό ὁ ποσός ἕκαστος αὐτός ἀναφέρω . εἰμί δέ ὁ ὄνομα καί σύμβολον καί ὁμοίωμα τεχνητός ἀξιόω καλέω , οὖον θαυμαστός · εἰμί γάρ ὁ μέν ἄσκοπος τίθημι μόνος σύμβολον , ὁ δέ κατά λόγος ὡς μέν δύναμαι ἐκ ἄλλος καί ἄλλος σύγκειμαι συλλαβή ἔοικα ὁ σύμβολον , ὡς δέ ὁ φύσις ὁ ὀνομάζω προσήκω ὁμοίωμα , καί οὖον σύμβολον . ἀλλά οὗτος μέν ὥσπερ πόρισμα ληπτέος ἐκ ὁ εἴρω , συνᾴδω ὁ ἐν Κρατύλος περί ὁ ὄνομα ὑπό ὁ Σωκράτης παραδίδωμι · καί γάρ ἐκεῖνος ὁ ὄνομα μίμημα φημί εἰμί ὁ ἕκαστος οὐσία διά φωνή ἔναρθρος , αὐτός δέ εἶπον ἐκ στοιχεῖον καί συλλαβή κατασκευάζω , ὥσπερ ὁ ῥῆμα ὁ ἐπακολουθέω ( οὗτος εἰμί ὁ ὑπάρχω ) ὁ οὐσία μίμημα εἰμί , δέ ὁ ἐκ ἄμφω , ὁ τε ὄνομα καί ὁ ῥῆμα , σύγκειμαι , ὡς εἄν καί αὐτός διά τε οὗτος καί ὁ ἐν σοφιστής εἴρω πρό | ὁ ᾿αριστοτελος μόνος ὁ λόγος κύριος μέρος ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα εἰμί τίθημι . ὁ δέ χρεία ὁ κατά συνθήκη ὁ φιλόσοφος ἐπιδείκνυμι , ἐπεί σημαίνω τίς , φημί , καί ὁ ἀγράμματος ψόφος , οὗτος εἰμί ὁ ἄναρθρος φωνή ὁ γάρ ψόφος νῦν ὡς γένος ὁ φωνή ἀντί ὁ εἶδος χράω ) , οἷος θηρίον , ὅς οὐδείς εἰμί ὄνομα , ὡσανεί λέγω , ἐπεί δίχα ὁ προσθήκη οὗτος οὐδείς μᾶλλον ὁ ὄνομα δηλόω ἢ ὁ φύσις προφέρω φωνή ὁ ἀγράμματος , οἷος ὁ ὁ ἄλογος ζῷον , ὁ θηρίον καλέω , ὥσπερ καί Πλάτος , ὡς σύστοιχος μᾶλλον ἔχω ὁ ἄγριος διά ὁ ἄλογος καί ὡς οὖον φύω πολιτεύω , ἀλλά Ἐπίκτητος δέχομαι ὁ ἥμερος , ἐν ὅσος αὐτός καί δοκέω ποτός οὗτος ὑπάρχω τιθασεύω . ὁ δέ ὅς οὐδείς εἰμί ὄνομα ἢ ἀντί ὁ οὐδείς εἴρω ὅς ψόφος οὐδείς εἰμί ὄνομαι , ἤ κατά ἔλλειψις ὁ φθέγμα ὅς θηρίον οὐδείς φθέγμα εἰμί ὄνομαι · οὖον γάρ δήπου λέγω εἄν μή εἰμί ὄνομα ὁ φωνή ὁ ἄλογος ζῷον · λέγω γάρ ὁ μέν τις ὑλακή ὁ δέ χρεμετισμός ἢ μυκηθμός . οὗτος ἐξηγέομαι περί μέν ὁ λοιπός οὐδείς προστίθημι , ὁ τε φωνή καί ὁ σημαντικός , ὡς προφανής λίαν εἰμί . προχειρίζω δέ ὁ περί ὁ ἀόριστος ὄνομα λόγος καί φημί · ὁ δέ οὐ ἄνθρωπος οὐ ὄνομα . οὖον μήv κεῖμαι γε ὄνομα ὅτι δεῖ καλέω αὐτός · οὔτε γάρ λόγος οὔτε ἀπόφασις . ἀλλά ἵστημι ὄνομα ἀόριστος , ὅτι ὁμοίως ἐπί ὅστις ὑπάρχω καί εἰμί μή εἰμί . οὗτος δέ νῦν κινέω ὁ θεώρημα , διότι ὁράω μέν καί ὁ τοιοῦτος φωνή παραλαμβάνω πολλάκις ἐν ὁ αποφανσις , ὡς ὅταν εἶπον οὐ ἄνθρωπος περιπατέω , οὐδείς γε ὄνομα ἀξιόω ὑπό ὁ παλαιός . διδάσκω τοίνυν καί τίσις ὁ ὀνομάζω φωνή ὑποπτεύω ἄν ὁ αὐτός εἰμί , μή εἰμί κατά ἀλήθεια ὁ αὐτός , καί πῶς Δίκαιος αὐτός ὀνομάζω . ἐπεί οὖν μάλιστα ἄν τις ὑποπτεύω αὐτός εἰμί ὄνομα διά τε ὁ παραπλήσιος ὁ εἰμί ὄνομα ὁ ὁ ὑπόκειμαι χώρα καταλαμβάνω ἐν ὁ πρότασις καί διά ὁ ἐφαρμόζω αὐτός ὁ ἀποδίδωμι ὁ ὄνομα λόγος ὁ τε γάρ ἄλλος προφανῶς αὐτός ὑπάρχω καί οὐδέ ἐπί οὗτος ὁ μέρος σημαντικός εἰμί κατά ἑαυτοῦ , ὁ τε ‘οὔκ᾿ καί ὁ ἄνθρωπος , ὅταν ὡς εἷς ὁ οὐ ἄνθρωπος λαμβάνω ) , οὖον μήv ὁ Ἀριστοτέλης ἀξιόω αὐτός ἁπλόος ὄνομα καλέω , διότι ὁ μέν ὄνομα εἷς εἰμί φύσις σημαντικός , ὁ ὁ ὀνομάζω , ὁ δέ τοιοῦτος ἕκαστος φωνή εἷς μέν ἀναιρέω , ὁ σημαίνω ὑπό ὁ ὄνομα ὁ δίχα ὁ ἄρνησις λέγω , πᾶς δέ ὁ ἄλλος ὁ παρά ἐκεῖνος εἰσφέρω καί εἰμί καί μή εἰμί · ὁ γάρ οὐ ἄνθρωπος ἐπί ἄνθρωπος μέν οὖον λέγω μόνος , λέγω δέ ἐπί ἵππος καί κύων καί ἐπί τραγέλαφος καί ἱπποκένταυρος καί πᾶς ἁπλόος εἰμί τε καί μή εἰμί . διά οὗτος ὁ ὅλος οὗτος ἀόριστος ὄνομα κελεύω αὐτός προσαγορεύω · ὄνομα μέν , διότι , ὅσπερ ἐν ὁ ἑξῆς εἴρω περί αὐτός , εἷς πως σημαίνω καί οὗτος , ὁ παρά ὁ ὁρίζω ἅπας ὡς εἷς , οἷος ὁ οὐ ἄν . θρωπος ὁ παρά ὁ ἄνθρωπος | ἅπας ὡς εἷς κατά αὐτός οὗτος , κατά ὅς πᾶς κοινός τίς ἔχω ὁ μή εἰμί ὅσπερ ἄνθρωπος · ἀόριστος δέ , διότι ὁ ὑπό αὐτός σημαίνω οὐ ὕπαρξις τις πρᾶγμα σημαίνω , ὅσπερ ὁ ὄνομα ἔθος , ἀλλά ἀνυπαρξία εἰμί τε ὁμοίως καί μή εἰμί ἐφαρμόζω . ἐπεί δέ ὑπολαμβάνω ἄν τις ἢ ἀπόφασις εἰμί ὁ τοιοῦτος φωνή διά ὁ ὁ ἀρνητικός μόριον προσθήκη , ἢ ὅλως λόγος , διότι σύνθεσις τις ἐμφαίνω , διά οὗτος ἐπισημαίνω ὡς οὐδέτερος οὗτος δυνατός αὐτός ὀνομάζω , οὔτε ἀπόφασις οὔτε ἁπλόος λόγος . ἀπόφασις μέν ἐν οὐ εἰμί , διότι πᾶς ἀπόφασις ὁ ἀρνητικός μόριον ἀφαιρέω γίγνομαι κατάφασις , ἐπεί καί οὗτος πλεονάζω ὁ κατάφασις · ὁ δέ τοιοῦτος φωνή ὁ ἀρνητικός μόριον ἀφαιρέω ὄνομα ποιέω , ἀλλά οὖον κατάφασις . ἀλλά μήv οὐδέ ἁπλόος λόγος · οὔτε γάρ εὐχή οὔτε πρόσταξις οὔτε κλῆσις οὔτε ἐρωτάω οὔτε ἀπόφανσις ὅλως , ἐπεί πᾶς ἀπόφασις ἢ ἀλήθεια ἢ ψεῦδος εἰμί σημαντικός , οὗτος δέ οὐδέτερος ὑπό ὁ τοιοῦτος σημαίνω φωνή . ἐπεί οὖν οὔτε οὗτος οὐδέτερος καλέω αὐτός δυνατός , λόγος ἢ ἀπόφασις , οὔτε ἄλλος τίς ἔχω ἐν ὁ συνήθεια κεῖμαι ὄνομα ὁ τοιοῦτος φωνή , ὥσπερ ὁ μέν τοιόσδε ὁ ὁ ὄνομα ὁ δέ · τοιόσδε ὁ ὁ ῥῆμα καί ὅδε ὁ ὁ κατάφασις καί ἄλλος ἄλλος , καλέω ἐγώ αὐτός , φημί , ἀόριστος ὄνομα , διά ὁ ἀλλά ἵστημι ὄνομα ἀόριστος δηλόω ὅτι αὐτός εἰμί ὁ ὁ ὄνομα οὗτος τίθημι ὁ τοιοῦτος φωνή . ὁ δέ Φίλων ἢ Φίλων καί ὅσος τοιοῦτος οὐ τα ἀλλά πτῶσις ὄνομα . λόγος δέ εἰμί αὐτός ὁ μέν ἄλλος κατά ὁ αὐτός , ὅτι δέ μετά ὁ εἰμί ἢ εἰμί ἢ εἰμί οὐ ἀληθεύω ἢ ψεύδω , ὁ δέ ὄνομα ἀεί , οἷος Φίλων εἰμί ἢ οὐ εἰμί · οὐδείς γάρ πω οὔτε ἀληθεύω ψεύδω . περι ὁ κατά εὐθύς γίγνομαι ὁ ὄνομα προφορά εἴωθα παρά ὁ παλαιός ζητέω πότερος πτῶσις αὐτός προσήκω καλέω ἢ οὐδαμῶς , ἀλλά οὗτος μέν ὄνομα ὡς κατά αὐτός ἕκαστος ὁ πρᾶγμα ὀνομάζω , ὁ δέ ἄλλος πτῶσις ὄνομα ἀπό ὁ μετασχηματισμός ὁ εὐθύς γίγνομαι . ὁ μέν οὖν δύο προΐστημι δόξα ὁ Ἀριστοτέλης , καί ἕπομαι γε αὐτός πᾶς ὁ ἀπό ὁ περίπατος , ὁ δέ πρότερος ὁ ἀπό ὁ Στοά καί ὡς οὗτος ἀκολουθέω ὁ ὁ γραμματικός μετέρχομαι τέχνη . λέγω δέ πρός αὐτός ὁ περιπατητικός ὡς ὁ μέν ἄλλος εἰκότως λέγω πτῶσις διά ὁ πίπτω ἀπό ὁ εὐθύς , ὁ δέ εὐθύς κατά τίς λόγος πτῶσις ὀνομάζω Δίκαιος ὡς ἀπό τίς πίπτω ; δῆλος γάρ ὅτι πᾶς πτῶσις ἀπό τις ἀνωτέρω τάσσω γίγνομαι προσήκω ) , ἀποκρίνω ὁ ἀπό ὁ Στοά ὡς ἀπό ὁ νόημα ὁ ἐν ὁ Ψυχή καί οὗτος πίπτω · ὅς γάρ ἐν ἑαυτοῦ ἔχω ὁ Σωκράτης νόημα δηλόω βούλομαι , ὁ Σωκράτης ὄνομα προφέρω · φέρω · καθάπερ οὖν ὁ ἄνωθεν ἀφίημι γραφεῖον καί ὀρθός πήγνυμι πίπτω τε λέγω καί ὁ πτῶσις ὀρθός ἔχω , ὁ αὐτός τρόπος καί ὁ εὐθύς πίπτω μέν ἀξιόω ἀπό ὁ ἔννοια , ὀρθός δέ εἰμί | διά ὁ ἀρχέτυπος ὁ κατά ὁ ἐκφώνησις προφορά . ἀλλά εἰμί διά οὗτος , φημί ὁ ἀπό ὁ περίπατος , ὁ εὐθύς πτῶσις ἀξιόω λέγω , συμβαίνω καί ὁ ῥῆμα πτῶσις ἔχω καί ὁ ἐπίρρημα ὁ μηδέ κλίσις ἀνέχω φύω · οὗτος δέ ἐναργής ἄτοπος καί ὁ σύ αὐτός παράδοσις μάχομαι . διά οὗτος μέν οὖν ὁ περιπατητικός περί οὗτος διάταξις προτιμητέον . ’Ev δέ οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης διακρίνω ὁ ὄνομα ὁ πτῶσις , καί οὗτος ὁμοίως αὐτός ὁ ἀποδίδωμι ὁ ὄνομα ὁρισμός ἐπιδεχοκαὶ ὁ ὁ μέν ὄνομα μετά ὁ εἰμί ἢ εἰμί ἢ εἰμί ἀληθεύω ἢ ψεύδω - δένω , ὁ δέ πτῶσις μηκέτι · ὁ μέν γάρ εἶπον ῾θιλαω ἵστημι η᾿θιλαω εἶμαι ἢ Φίλων ἵστημι ὁ ἀληθής εἶπον ἢ ψεῦδος , ὁ δέ Φίλων ἵστημι εἶπον ἢ ὅς ἤ εἰμί ἢ ‘Θίλωνι ἵστημι ἢ ἦ ἢ εἰμί οὐδείς οὔτε ἀληθής εἶπον , διότι δήω προσθήκη τις πρός ὁ ἀπαρτίζω διάνοια ὁ τοιοῦτος λόγος . ἄν οὖν μή προστίθημι ὁ υἱός οὗτος ὁ ἀγρός , οἷος Θιλών ψεῦδος ἀποτελέω · ἄλλος μέν γάρ τίς ὁ λόγος εἶδος , οἷος ὁ κλητικός , ἐνδέχομαι δηλόω καί διά εἷς μόνος ὁ ὄνομα πτῶσις ὁ διά αὐτός οὗτος κλητικός ὀνομάζω οὐδείς ῥῆμα πρός ὁ σημαίνω δήω , οἷος εἰμί μάκαρ Ἀτρείδης , μοιρηγενής , ὀλβιοδαίμων . διό καί ὁ φωνή ἐν οὗτος διαναπαύω καί ὁ καλέω , εἰμί μή τίς κωλύω , κινέω πρός ὁ ἀπόκρισις , ὡς ὁ κατά οὗτος διάνοια ἀπαρτίζω . ἀπόφανσις μέντοι ποιέω ἢ οὗτος ἢ ἄλλος τις πτῶσις οὐδέ ὁ εἰμί προσλαμβάνω δυνατός . πάνυ δέ καλῶς ὁ φιλόσοφος ἐπισημαίνω Πορφύριος ὅτι ὁ εἰμί οὐ ἀντί πᾶς λαμβάνω ῥῆμα , ἀλλά αὐτός μόνος ὁ ἀπό ὁ εἰμί παράγω καί ὁ ὕπαρξις σημαίνω λαμβάνω ὡς μετά μέν ὁ ὄνομα αὐτοτελής ποιέω λόγος μετά δέ ὁ πτῶσις ἐλλιπής · τις γάρ εἰμί ῥῆμα συντάσσω ὁ πτῶσις καί ποιέω λόγος ἀληθής ἢ ψευδής , ὁ δέ ὄνομα συντάσσω οὖον δύναμαι , ὡς ὁ μεταμέλομαι , οἷος Σωκράτης μεταμέλεια , καίτοι ὁ Σωκράτης ἐν ὅς καί προσιστορέω ὁ ὁ Στωϊκός διάταξις περί ὁ κατηγορέω ὁράω ἐν ὁ πρότασις εἰμί τοιοῦτος · “ ὁ κατηγορέω ἤτοι ὄνος μάτος μάτος κατηγορέω ὁ πτῶσις , καί οὗτος ἑκάτερος ἤτοι τέλειος εἰμί ὡς κατηγορέω καί μετά ὁ ὑπόκειμαι αὐτάρκης πρός γένεσις ἀπόφανσις , ἢ ἐλλιπής καί προσθήκη τις δήω πρός ὁ τέλειος ποιέω κατηγορέω . εἄν μέν οὖν ὄνομα τίς κατηγορέω ἀπόφανσις ποιέω , κατηγόρημα καί σύμβαμα παρά αὐτός ὀνομάζω ( σημαίνω γάρ αὐτός ) , ὡς ὁ περιπατέω , οἷος Σωκράτης περπατεῖ᾿ · εἄν δέ πτῶσις , παρασύμβαμα , ὡσανεί παράκειμαι ὁ σύμβαμα καί εἰμί οἷος παρακατηγόρημα , ὡς ἔχω ὁ μεταμέλομαι , οἷος Σωκράτης μεταμέλεια . ὁ μέν γάρ μεταμελέω σύμβαμα εἰμί , ὁ δέ μεταμέλομαι παρασύμβαμα οὖον δύναμαι ὄνομα συντάσσω ἀπόφανσις ἐργάζομαι , οἷος Σωκράτης μεταμέλεια οὐδείς γάρ οὗτος ἀπόφασις ) , ἀλλά οὔτε κλίσις ἐπιδείκνυμι δύναμαι . ὡς ὁ περιπατέω περιπατέω περιπατέω , ἵημι συμμετασχηματίζω ὁ ἀριθμός · ὥσπερ γάρ λέγω Ὄτος μεταμέλεια , οὕτως καί τοῦτος μεταμέλεια . καί πάλιν εἄν μέν ὁ ὁ ὄνομα κατηγορέω δήω προσθήκη πτῶσις ὄνομα τις πρός ὁ ποιέω ἀπόφανσις , μικρός ἢ κατηγόρημα λέγω , ὡς ἔχω ὁ φιλέω καί ὁ εὐνοέω , οἷος Πάλατος Πλάτος Φίλεια ( οὗτος γάρ προστίθημι ὁ τις , οἷος Δίων , ποιέω ὁρίζω ἀπόφανσις ὁ Πάλατος Δίων φιλέω ) , ἄν δέ ὁ ὁ πτῶσις κατηγορέω ὁ ὁ δήω ἕτερος συντάσσω πλάγιος πτῶσις πρός ὁ ποιέω ἀπόφανσις , μικρός ἢ παρασύμβαμα λέγω , ὡς ἔχω ὁ μέλος , οἷος ῾Σκωκράτει Αλκιβιάδης μελεία . οὗτος δέ πᾶς καλέω ῥῆμα ” . καί τοιοῦτος μέν ὁ ὁ Στωϊκός περί οὗτος παράδοσις . ἐγώ δέ συγκεφαλαιόω ὁ περί ὁ ὄνομα εἴρω ὁ | Ἀριστοτέλης Λέως εἰμί ὁ καὶ ὁ νυν παράδοσις κύριος ὄνομα φωνή σημαντικός πατά συνθήκη ἄνευ χρόνος , ὅς μηδείς μέρος εἰμί σημαντικός χωρίζω , ὁρίζω τίς σημαίνω καί μετά ὁ εἰμί ἢ εἰμί ἢ εἰμί ἀληθεύω ἢ ψεύδω . ἀλλά διά τίς αἴτιος οὐ ἐκ ἀρχή ὁ αρισιοτελεω οὗτος ἀποδίδωμι ὁ ὄνομα ὁ ὁρισμός , ὥστε μηδείς ἐνοχλέω ὁ λόγος μήτε ὁ ἀόριστος ὄνομα μήτε ὁ πτῶσις ; φημί δή ὅτι πολύς εἰμί παρά αὐτός ὁ ὄνομα ὁ σημαίνω · καί γάρ πᾶς φωνή κατά συνθήκη σημαντικός ὅστις ὁ εἰμί ὁ ὁ ὄνομα ἀξιόω προσηγορία , ὥσπερ καί ὁ ἐν ὁ σοφιστής σοφός ὁ ἁπλόος ὄνομα διαιρέω εἰς ὁ ἰδίως λέγω ὄνομα καί ῥῆμα , κατά ὅς σημαίνω λέγω ἄν καί ὁ ῥῆμα πᾶς ὄνομα δηλόω δέ αὐτός ἐν ὁ ἑξῆς λέγω “ αὐτός μέν οὖν κατά ἑαυτοῦ λέγω ὁ ῥῆμα ὄνομα εἰμί καί σημαίνω τίς ” , ὡς ἄν διά ὁ σημαντικός δύναμις ἀξιόω αὐτός καλέω ὄνομα , ἐπεί καί εἰμί ὁ ἐνέργεια ἢ ὁ πάθος ὁ ὑπό αὐτός σημαίνω ὥσπερ ὄνομα ) , καί πᾶς φωνή ὑπόκειμαι ἐν πρότασις ποιέω ὄνομα παρά αὐτός λέγω εὑρίσκω . ὡς ἐν ὁ τρίτος ὁ βιβλίον κεφάλαιος δήλωσις λέγω “ μετατίθημι δέ ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα αὐτός σημαίνω ” , ὥστε κατά οὗτος ὁ σημαίνω ὁ μέν καλός καί ὁ δίκαιος καί ὅσος τοιοῦτος ἐν μετέχω θεωρέω ἕτερος τις ὑπόκειμαι ὁ μετέχω καί ὅς φύω καταγορεύω ῥῆμα λέγω καί οὐ ὄνομα , ὁ δέ βαδίζω καί ὁ φιλοσοφέω Φέιν ἔμπαλιν ὄνομα καί οὖον ῥῆμα , διότι ὑπόκειμαι ποιέω ὅρος ἐν ὁ πρότασις ὁ λέγω τότος βαδίζω κινέω ἑστία , ὅς φιλοσοφέω ὠφέλιμος ἑστία . διό καί συντάσσω αὐτός ὁ ὅς ἄρθρον , ἅτε ὄνομα νῦν χώρα ἐκπληρόω . λέγω δέ καί ἄλλως ὄνομα κατά ὁ ἐκ ἀρχή ἀποδίδωμι ὁ ὄνομα ὁρισμός “ πᾶς φωνή σημαντικός κατά συνθήκη ἄνευ χρόνος , ὅς μηδείς μέρος σημαντικός χωρίζω ” , κατά ὅς καί ὁ καλός καί ὁ δίκαιος καί ὁ οὐ ἄνθρωπος καί ὁ Φίλων καί Φίλων ὄνομα ἄν ἄγω . καί πρός οὗτος ὄνομα λέγω πᾶς φωνή ὁ ἀποδίδωμι ὁ ὄνομα ὁρισμός δέχομαι καί ὁρίζω τίς σημαίνω , κατά ὅς σημαίνω ὁ μέν πτῶσις οὐδείς κωλύω λέγω ὄνομα , ὁ δέ ἀόριστος λέγω οὐκέτι δυνατός ὄνομα καλέω . οὗτος δέ ἐγώ ἔννοια δίδωμι , ὁπόταν λέγω πᾶς κατάφασις καί ἀπόφασις ἢ ἐκ ὄνομα εἰμί καί ῥῆμα ἢ ἐκ ἀόριστος ὄνομα καί ῥῆμα , πρός ὁ ἀόριστος ὄνομα μόνος διακρίνω ὁ ὄνομα , οὐκέτι μέντοι πρός ὁ πτῶσις . ἔτι δέ παρά ὁ ἀπαριθμέω ὁ ὄνομα ἅπας τρόπος ὄνομα λέγω ὁ ἐκ ὁ προστίθημι ὁ ἀποδίδωμι ὁ ὄνομα ὅρος διορισμός ἀποτελέω , ἀποκρίνω ὁ τε πτῶσις καί ὁ ἀόριστος ὄνομα . πενταχῶς τοίνυν ὁ ὄνομα λέγω , ἅπας ὀρθῶς ἔχω ῥητέος ὁ διά οὗτος ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης λέγω · καί γάρ ὁ ἀποδίδωμι ὁ ὄνομα ὁρισμός ὑγιής εἰμί κατά ὁ τρίτος ὁ ἀπαριθμέω αὐτός σημαίνω , καί ὁ προστίθημι ὕστερος διορισμός ὁ ὁρισμός οὖον διαβάλλω , ἄλλος τις παραδίδωμι ἐγώ ὁ ὄνομα σημαίνω , ὁ μέν περί ὁ ἀόριστος ὄνομα ὁ τέταρτος , ὁ δέ περί ὁ πτῶσις ὁ πέμπτος . ὁ ῥῆσις ὁ λόγος δέ εἰμί αὐτός ὁ μέν ἄλλος κατά ὁ αὐτός λέγω μέν περί ὁ προφέρω κατά τις πτῶσις ὄνομα ὅτι ἔχω ὁ ὁρισμός , ὅς καλέω λόγος , κατά μέν ὁ ἄλλος μηδείς διαφέρω ὁ ἐκ ἀρχή ἀποδίδωμι ὁρισμός ὁ ὄνομα ( καί γάρ οὗτος φωνή σημαντικός κατά συνθήκη ἄνευ χρόνος , ὅς μηδείς μέρος σημαντικός χρίω ) πλεονάζω δέ οὗτος ὁ διακρίνω ὁ πτῶσις ἀπό ὁ κύριος ὄνομα διαφορά , ὁ ὁ μέν πτῶσις μετά μόνος ὁ εἰμί ἢ εἰμί ἢ εἰμί λέγω μήπω ποιέω τέλειος ἀπόφανσις , διό μήτε ψεύδω μήτε ἀληθεύω , ὁ δέ ὄνομα καί μόνος εἷς τίς ὁ ῥῆμα ἀρκέω πρός ὁ γένεσις ὁ τέλειος ἀπόφανσις . λαμβάνω δέ ἀπό Ἀττικός συνήθεια ὁ εἰς ὁ δῆμος πλείων ἅμα ψήφισμα εἰσφέρω · ὁ γάρ ὅς γραμματὺς ὁ μέν πρῶτος ὁ γράφω ψήφισμα ἀναγιγνώσκω ὁ δῆμος ὁ τε ὄνομα λέγω ὁ γράφω καί ὁ πατήρ καί ὁ δῆμος , οἷος Δημοσθένης Δημοσθένης Παιανιεύς ψήφισμα εἰσφέρω τοιόνδε᾿ , μέντοι δύο ἢ καί τρίτος , εἰμί οὕτως τυγχάνω , ἐμφανίζω ἐνδείκνυμι 2 καλῶς F 6 οὐκέτι ] οὐ εἰμί Ma 7 οὗτος AMa ὁπόταν λέγω ] p . 19b10 9 ὄνομα ( post ἄορ . ) om . G μόνος om . M 10 παρά ] πρός FGMa ὁ ὄνομα om . F 14 ὁ διά οὗτος ] διά οὗτος ὁ AM 16 scribas τρισσός ἀπαριθμέω F σημαίνω FMa 17 ἄλλος scripsi : ἀλλά libri 18 . 19 κατά ὁ τέταρτος AM 19 κατά ὁ πέμπτος AM 22 οτι—ονομα ( 23 ) suppl . G2 25 πλεονάζω G : πλεονάζω Ma διακρίνω F 26 μόνος ] μέν FG 27 ἀπόφασις E 28 οὗτος ὁ M 29 δέ καί a ἀπό ] παρά AM ὁ Ἀττικός a 30 ὁ ] ὁ F ὁ om . Ma 32 post πατήρ add . καί ὁ πρᾶγμα Ma 33 Παιανιεύς om . FG τοιόσδε εἰσφ · Α 34 ὁ τρίτος Α μόνος ὡς καί ἄλλος ὁ αὐτός ἀνήρ ἀναγιγνώσκω ψήφισμα ὁ πρό ὁ ἀνάγνωσις αὐτός λέγω πρός ὁ δῆμος ὗτος μέν ἄλλος κατά ὁ αὐτός , ψηφί ζω δέ καί τάδε᾿ . διό καί ὁ ἐν ὁ Γοργίας Σωκράτης ὁ 39r αὐτός οὗτος λέγω χράω ὁ ἐν ὁ δῆμος συγγράφω αὐτός ἀνατίθημι . Ρῆμα δέ εἰμί ὁ προσημαίνω χρόνος , αὖος μέρος οὐδείς σημαίνω χωρίς , καί εἰμί ἀεί ὁ κατά ἕτερος λέγω σημεῖον . λέγω δέ ὅτι προσσημαίνω χρόνος , οἷος ὑγεία μέν ὄνομα , ὁ δέ ὑγιαίνω ῥῆμα · προσσημαίνω γάρ ὁ νῦν ὑπάρχω . καί ἀεί ὁ κατά ἕτερος λέγω σημεῖον εἰμί , οἶος ὁ κατά ὑπόκειμαι ἢ ἐν ὑπόκειμαι . ὁ δέ οὐ ὑγιαίνω καί ὁ οὖον κάμνω οὖον ῥῆμα λέγω · προσσημαίνω μέν γάρ χρόνος καί ἀεί κατά τις ὑπάρχω , ὁ δέ διαφορά ὄνομα οὖον κεῖμαι · ἀλλά ἵστημι ἀόριστος ῥῆμα , ὅτι ὁμοίως ἐπί ὅστις ὑπάρχω , καί εἰμί καί μή εἰμί . ὁμοίως δέ καί ὁ ὑγιαίνω ἦτο ὑγιαίνω οὖον ῥῆμα , ἀλλά πτῶσις ῥῆμα . διαφέρω δέ ὁ ῥῆμα , ὅτι ὁ μέν ὁ πάρειμι προσσημαίνω χρόνος , ὁ δετός πέριξ . ὁ μέν τέλειος ὁ ὁρισμός ὁ ῥῆμα ἀπόδοσις εἰμί εἄν παραπλήσιος ὁ ἀποδίδωμι ὁ ὄνομα ὅρος φωνή σημαντικός κατά συνθήκη προσσημαίνω χρόνος , ὅς μέρος οὐδείς σημαίνω χωρίς , ἅτε δέ συντοκμίας μίας εἰμί ἐραστής ὁ Ἀριστοτέλης , ὅσος κοινός εἰμί ὁ ῥῆμα πρός ὁ ὄνομα ὑπερβαίνω ὡς ἤδη εἴρω ἐν ὁ ὁ ὄνομα λόγος ἀπό ὁ κατά ὅς διαφέρω φέρω ὁ ῥῆμα ὁ ὄνομα διαφέρω δέ ὁ προσσημαίνω χρόνος ) | ποιέω ὁ περί αὐτός διδασκαλία . ἀλλά εἰμί οὗτος οὕτως ἔχω , τίς δή προστίθημι ὁ ὅς μέρος οὐδείς σημαίνω χωρίς , ὅσπερ καί ἐν ὁ λόγος ὁ ὄνομα παραλαμβάνω ; λέγω τοίνυν πρός οὗτος ὁ ἀπορία ἐκεῖνος ὁ Πορφύριος , ὡς εἰμί λόγος τις ἐκ ῥῆμα σύγκειμαι κεῖμαι ὅς ὁ μέρος σημαντικός εἰμί , αὐτός λέγω ὁ ῥῆμα ἐκ ὅς ὁ λόγος συντίθημι , οἷος ὅταν εἶπον ὅς ὁ βαδίζω κινέω ἑστία · ὁ γάρ βαδίζω καί ὁ κινέω καί ὁ εἰμί ὁ ὅλος λόγος μέρος εἰμί σημαντικός εἰμί κατά ἑαυτοῦ . ἵνα οὖν διακρίνω ὁ ῥῆμα ὁ τοιοῦτος λόγος , ὅς ὁ ἄλλος μέρος ὁ ὁρισμός ὁ ῥῆμα ἐφαρμόζω , λέγω δέ ὁ φωνή ὁ σημαντικός ὁ κατά συνθήκη ὁ προσσημαίνω χρόνος , οὗτος ἀναγκαῖος καί ἐνταῦθα προστίθημι ὁ διαφορά . ἀλλά πῶς οὖον σημαίνω χρόνος , ἀλλά προσσημαίνω φημί ὁ ῥῆμα ; ἢ διότι σημαίνω μέν εἰμί , ὡς καί πρότερος λέγω , ὁ προηγουμένως δηλόω τίς , προσσημαίνω δέ ὁ πρός ὁ πρῶτος δηλέομαι κατά δύο λόγος καί ἄλλος τίς συνεμφαίνω · φαίνω · ὁ δέ ῥῆμα προηγουμένως μέν ἐνέργεια τις ἢ πάθος δηλόω βούλομαι φθέγγομαι , ὁ δέ πρόσειμι χρόνος ὁ ἐνέργεια ἢ ὁ πάθος κατά ὅς εἰμί λέγω ἢ γίγνομαι ἢ εἰμί , μετά οὗτος ὥσπερ συναναφαίνω ὁράω . ἑξῆς δέ λοιπός καί ὁ τάξις , ὅς ἐν ὁ πρότασις κατέχω ὁ ῥῆμα , διδάσκω ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης λέγω καί εἰμί ἀεί ὁ κατά ἕτερος λέγω σημεῖον , οὗτος δέ εἰμί ὅτι ὁ ὁ κατηγορέω χώρα ἀεί καταλαμβάνω ὁ ῥῆμα , καί | οὐ ὁ ὁ ὑπόκειμαι . καί οὗτος εἰκότως · εἰμί γάρ ἐνέργεια ἢ πάθος εἰμί σημαντικός , οὗτος δέ οὐ εἰμί ἀπολύω καί κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι , ἀλλά ἐπί ἕτερος ὁ ἀναφορά ἔχω ὁ ἐνεργέω ἢ πάσχω , δῆλος ὅτι προσήκω ἄν αὐτός εἰμί ὁ κατηγορέω ἐκεῖνος . οὗτος δέ καί Πλάτος περί οὗτος διατάσσω λέγω ἐν ὁ σοφιστής περί μέν ὁ πᾶς φωνή σημαντικός καλέω ὄνομα · “ φέρω δή καθάπερ περί ὁ εἶδος καί ὁ γράμμα λέγω , περί ὄνομα πάλιν ὡσαύτως ἐπισκοπέω · φαίνω γάρ πῃ οὗτος ὁ νῦν ζητέω . ὁ ποῖος οὖν δή περί ὁ ὄνομα ὑπακουστέον ; εἴτε πᾶς ἀλλήλων συναρμόζω εἴτε μηδείς · εἴτε ὁ μέν ἐθέλω ὁ δέ μή . Δῆλος οὗτος γε ὅτι ὁ ὅς ἐθέλω ὁ δέ οὖον . ὁ τοίος λέγω ἴσως ὅτι ὁ μέν ἐφεξῆς λέγω καί δηλόω τίς συναρμόζω , ὁ δέ μηδείς σημαίνω ὁ συνέχεια ἀναρμοστέω ” . διά ὅς ἐκεῖνος φανερός ὅτι πρό ὁ Ἀριστοτέλης εἷς λόγος εἰμί φημί ὁ εἷς πρᾶγμα εἰμί σημαντικός οὗτος γάρ ὁ “ δηλόω τίς ” ) , ἐπεί καί ὁ ἀνάρμοστος ἔχω οὗτος δέ εἰμί ὁ ἐφεξῆς ἀλλήλων εἴρω ὄνομα Χωρὶς ῥῆμα ἢ ῥῆμα Χωρὶς ὄνομα ) σημαίνω πάντως , ἀλλά πλείων καί οὖον τίς . περί δέ ὁ δύο μόνος εἶδος ὁ σημαντικός εἰμί φωνή , ὄνομα καί ῥῆμα , ὁ μέν ὕπαρξις δηλωτικός , ὁ δέ ἐνέργεια ἢ πάθος , ὅς κοινῶς ὀνομάζω πρᾶξις · Ὅπερ οἴομαι ὑπολαμβάνω σύ προσομολογέω · εἰμί γάρ ἐγώ ὁ ὁ φωνή περί ὁ οὐσία δήλωμα δισσός γένος , ὁ μέν ὄνομα καλέω , ὁ δέ ῥῆμα , ὁ μέν | ἐπί ὁ πρᾶξις ῥῆμα ποῦ λέγος ] μένω , ὁ δέ ἐπί αὐτός ὁ ἐκεῖνος πράσσω σημεῖον ὁ φωνή ἐπιτίθημι ὄνομαι . διά ὅς δῆλος εἰμί οὖον μόνος ἐνέργεια ἢ πάθος ὁ ῥῆμα λέγω εἰμί δηλωτικός ) ὅσπερ σημαίνω διά ὁ πρᾶξις , ἀλλά καί σημεῖον αὐτός πρό ὁ Ἀριστοτέλης καλός , ὁ σημεῖον ὁ σημαντικός παρά ἀμφότερος δηλόω , καί σημαντικός θέσις , ἀλλά οὖον φύσις , κατά ὁ πρότερος ἐν ὁ περί ὁ ὄνομα λόγος περί οὗτος διά-ὁρίζω . καί ὁ ἀεί δέ μάτην πρόσκειμαι ἐν ὁ καί εἰμί ἀεί κατά ἕτερος λέγω σημεῖον · οὗτος γάρ μάλιστα ὁ ἰδιότης ὁ ῥῆμα ἐμφανίζω , ἐπεί καί ὄνομα τις οὐδείς κωλύω κατηγορέω ποτός , ὡς ὁ ζῷον ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά ἐκεῖνος οὔτε ὁ μόνος καί ἀεί κατηγορέω εἰμί οὔτε κατά ἑαυτοῦ δίχα ῥῆμα τις κατηγορέω , οἷος ὁ εἰμί ἢ οὐ εἰμί , τέλειος φύω ἐργάζομαι λόγος , ὁ δέ γε ῥῆμα ὁ οἰκεῖος σῴζω δύναμις μόνος καί ἀεί καί κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω γορεω συμβαίνω . οὗτος περί ὁ ῥῆμα εἶπον ἑξῆς ἕκαστος ὁ παραλαμβάνω πρός ὁ διδασκαλία ἐξηγέομαι πειράω , καί πρῶτος εἰκότως ὁ προσσημαίνω σημαίνω χρόνος , ὅσπερ ὅτι ἀναγκαῖος παραλαμβάνω , διίστημι ἱκανῶς ὁ ὄνομα ὁ ῥῆμα , σύντομος δηλόω παρατίθημι ἀλλήλων ὄνομα τίς καί ῥῆμα περί ὁ αὐτός πρᾶγμα στρέφω , ὁ ὑγεία καί ὁ ὑγιαίνω , καί δείκνυμι ὅτι ὁ μέν ὄνομα οὐδείς εἰμί χρόνος δηλωτικός , ὁ δέ γε ῥῆμα πρός ὁ τοιόσδε διάθεσις , ὅς προηγουμένως δηλόω , καί ὁ χρόνος σημαίνω . μετά δέ οὗτος ὑπερβαίνω ὁ ὅς μέρος οὐδείς | σημαίνω χωρίς , ὡς ἱκανῶς τυγχάνω ἐξήγησις ἐν ὁ περί ὁ ὄνομα εἴρω , ἐπί ὁ λοιπός μεταβαίνω καί φημί ὁ κατά ἕτερος λέγω εἴρω σημαντικός εἰμί ὁ ῥῆμα , ὁ κατά ὑπόκειμαι ἢ ἐν ὑπόκειμαι . οὗτος δέ , διότι ὁ ῥῆμα ὥσπερ καί ὁ ὄνομα ὁ μέν ὡς κατά οὐσία ὑπάρχω ὁ ὅς κατηγορέω καί συμπληρωτικός αὐτός εἰμί λέγω κατηγορέω , ὅσπερ ἐν κατηγορία λέγω κατά ὑπόκειμαι , ὁ δέ ὡς συμβεβηκός ὁ ὑπόκειμαι , ὅσπερ ἐν ὑπόκειμαι προσαγορεύω · καθάπερ γάρ ὁ ἄνθρωπος κατηγορέω ὁ τε ζῷον καί ὁ λευκός , ὄνομα εἰμί , οὖον ὁ αὐτός τρόπος ἀμφότερος κατηγορέω , ἀλλά ὁ μέν ζῷον ὡς κατά ὑπόκειμαι ὁ ἄνθρωπος λέγω , ὁ δέ λευκός ὡς ἐν ὑπόκειμαι αὐτός ὁ εἰμί ἔχω , ὁ αὐτός τρόπος καί ἐπί ὁ ὁ ῥῆμα ἔχω κατηγορία · ὅταν μέν γάρ εἶπον ὅς βαδίζω κινέω κατά τόπος εἰμί ἢ ὅς θερμαίνω ποιέω ἐστιν’ , ὡς κατά ὑπόκειμαι κατάγω Ῥησά ὁ μέν βαδίζω ὁ κινέω κατά τόπος ὁ δέ θερμαίνω ὁ ποιέω , ἐπεί εἰμί αὐτός γενικός , ὅταν δέ εἶπον Σωκράτης περιπατέω ἢ Πάλατος ἀναγιγνώσκω , κατά συμβαίνω ἐνταῦθα κατηγορέω ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι . ἵνα οὖν ἄμφω ὁ εἶδος ὁ κατηγορία παρίστημι , διά οὗτος εἶπον ὅτι ἀεί κατηγορέω φιλέω ὁ ῥῆμα , ἐπάγω ὅπως , ὅτι ποτέ μέν κατά ὑπόκειμαι , ποτέ δέ ὡς ἐν ὑπόκειμαι ἀλλά οὗτος μέν ὁ ἐξήγησις ἁρμόζω ὁ γραφεύς οὕτως ἔχω , ὡς παρατίθημι , καθάπερ ἐν ὁ πλεῖστος ἀντίγραφος | εὑρίσκω . εἰμί δέ καί οὗτος τις ἐθέλω ἔχω ὁ γραφή καί ἀεί ὁ ὑπάρχω σημεῖον εἰμί , οἷος ὁ κατά ὑπόκειμαι , καθάπερ ὁ φιλόσοφος πορφύρεος φημί , εἴρω ἐνταῦθα ὁ κατά ὑπόκειμαι παραλαμβάνω καί ἀντί ὁ ἐν ὑπόκειμαι · εἴωθα γάρ εἰμί ὅτε ὁ ἐν ὑπόκειμαι ἀδιάφορος καλέω κατά ὑπόκειμαι . οὗτος μέν οὖν ὁ πρότερος γραφεύς τε καί ἐξήγησις αἱρετέος . Oxi δέ καί ὑπόκειμαι γίγνομαι ποτός ῥῆμα , ὡς ὁ διλοσφω ἐν ὁ ὅς ὁ φιλοσοφέω ὠφέλιμος ἑστία καί ὁ βαδίζω ἐν ὁ ὅς βαδίζω κινέω νέομαι ἑστία , καί ὅτι τότε οὐ ὡς ῥῆμα ἀλλά ὡς ὄνομα ἐν ὁ λόγος παραλαμβάνω , διό καί ὁ ἄρθρον αὐτός προτάσσω , πρότερος εἴρω . καί μήποτε δεῖ λέγω ὅτι ὁ ἐνέργεια καί ὁ πάθος καί φύσις τις ἔχω καί ἰδιότης , κατά ὅς καί διαφέρω ἀλλήλων , καί ἄλλος τις λέγω εἰμί ὁ ἐνεργέω ἢ πάσχω , καί σημαίνω αὐτός ποτέ μέν ὡς ὁ εἰμί εἰμί καί φύσις τις ἔχω ὁράω ποτέ δέ ὡς περί ἄλλος τις ὑπόκειμαι αὐτός ὑφίστημι θεωρέω , καί δεῖ ὁ μέν φωνή ὁ σημαίνων αὐτός ὁ ὕπαρξις ὄνομα καλέω , ὁ δέ ὁ ἀναφορά ὁ πρός ὁ ὑπόκειμαι δηλόω ῥῆμα · ὥστε ὁ φιλοσοφέω καί ὁ περιπατέω καί πᾶς ὁ παρά ὁ γραμματικός ἀπαρέμφατος λέγω , κατά ὅς μέν προσσημαίνω χρόνος , ῥῆμα λέγω καί οὐ ὄνομα , κατά ὅς δέ ὁπωσοῦν ὑφίστημι τις σημαίνω , αὐτός λέγω ὁ ἐνέργεια ὁ ὁ πάθος , καί ἄρθρον αὐτός προτάσσω ὁ μόνος εἴωθα ὁ ὄνομα προηγέομαι | καί οὐ ἀεί ὁ ὁ κατηγορέω ἐπέχω τάξις , ὅσπερ ἴδιος εἰμί βούλομαι ὁ ῥῆμα ὁ Ἀριστοτέλης , ὄνομα καί οὖον ῥῆμα . ἐφίστημι δέ χρή ὡς καί ὅταν κατηγορέω γίγνομαι οὗτος , καθάπερ ὁ κινέω ἐν ὁ ’xo περιπατέω κινέω εἰμί ἢ ὁ ὠφελέω ἐν ὁ ὅς φιλοσοφέω ὠφελέω εἰμί , οὐδείς διάφορος ἔχω κατά ὁ κατηγορέω ὁ ὁμολογέω ὄνομα , οἷος ὁ ζῷον · οὐδέ γάρ οὗτος δύναμαι δίχα ὁ προσθήκη ὁ εἰμί ἢ οὐ εἰμί ἢ λέγω ἢ μέλλω ἐν ὁ λέγω μέλλω ἤ τις τοιοῦτος τέλειος ἐργάζομαι λόγος . ὅταν οὖν ὡς ὅπως ποτέ εἰμί τις ὄνομα εἰμί οὗτος λαμβάνω , τότε καί ἀποφαίνω τίς περί ὁ ὑπό αὐτός σημαίνω καί κατηγορέω αὐτός εἰμί ῥῆμα τις ἐγχειρέω , καθάπερ εἴωθα ποιέω ἐπί ὁ εἰμί ὄνομα . ἀλλά οὗτος μέν εἴρω περί ὁ ῥῆμα ὁ ἀπαρέμφατος παρά ὁ γραμματικός λέγω ἔγκλισις , διά ὅς καί μόνος εἴωθα κύριος σημαίνω ὁ ἐνέργεια ἢ ὁ πάθος ὁ ἐν ὑπόκειμαι τάξις παραλαμβάνω , ὅταν δήω τίς περί αὐτός λέγω . εἰμί δέ τίς ποτός καί κατά ὁ ἄλλος ἔγκλισις ὑπόκειμαι γίγνομαι , καθάπερ ὁ ὑγιαίνω ἐν ὁ τότος ὑγιαίνω ῥῆμα ἵστημι , ἐφίστημι χρή ὅτι τότε οὖον περί αὐτός σημαίνω διάθεσις ποιέω ὁ λόγος , ἀλλά περί ὁ σημαίνω αὐτός φωνή ὡς φωνή αὐτός ἐπισκοπέω καί διορίζω ὁ ἐπιφημίζω ὄνομα ὁ τοιόσδε φωνή · καί γάρ καί ὁ φωνή ὁ εἰμί , καί οὗτος , ὥσπερ καί ὁ ἄλλος διακρίνω ἀλλήλων ὄνομα αὐτός , ὁ μέν ἄλλος ὁ | δέ ἄλλος σημαίνω . διόπερ οὐ ἐπί ῥῆμα μόνος ὁ τοιοῦτος γίγνομαι εὑρίσκω , ἀλλά καί ἐπί πᾶς φωνή σημαντικός τε καί ἄσημος · λέγω γάρ μέν σύνδεσμος τότος ὁ ἄρθρον ὅς κνάξ φωνή ἄσημος . ὁ δέ γε Ἀριστοτέλης οὐ αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ ὁ ῥῆμα φωνή εἶπον εἰμί ὁ ἀεί κατηγορέω βούλομαι , ἀλλά ὁ ὑπό αὐτός σημαίνω , ὅσπερ εἰμί ὁ ἐνέργεια τις ἢ πάθος . διό καί οὕτως εἶπον ὅτι εἰμί ἀεί ὁ κατά ἕτερος λέγω σημεῖον . οὗτος μέν οὖν ἅλις . περι δέ ὁ ἀόριστος ῥῆμα οὖον δήω πολύς λόγος · ὁ αὐτός γάρ εἴρω ὁ περί ὁ ἀόριστος ὄνομα , ὅτι τε οὖον παντάπασι ἐκβαίνω ὁ φύσις ὁ ῥῆμα , ὅσπερ σύντομος ὑπομιμνῄσκω ὁ ῾αριστοτελεω εἶπον προσσημαίνω μέν γάρ χρόνος καί ἀεί κατά τις ὑπάρχω , καί ὡς διά ὁ μή ἐπί τις ὁρίζω λέγω ὁ ὅλος οὗτος ἀόριστος ῥῆμα προσαγορεύω . ὅταν δέ λέγω ὁ δέ διαφορά ὄνομα οὖον κεῖμαι , διαφορά καλέω ὁ ἑτερότης ὁ ἀόριστος ῥῆμα πρός ὁ ὁράω . οὗτος δέ ὁ ἑτερότης μηδείς φημί κεῖμαι ὄνομα , κατά ὅς δύναμαι δηλόω ὡς ἕτερος εἰμί ὁ ἀόριστος ῥῆμα οὗτος , περί ὅς ὁ λόγος , παρά ἔχω ὄνομα οὗτος αὐτός ὁ καλέω ὁ μέν ὄνομα ὁ δέ ῥῆμα . ἐπεί ἐν οὐ οὕτως καί ἐπί ὁ ῥῆμα καί ὁ ἀόριστος ῥῆμα ὄνομα δύο ἔχω κεῖμαι ὁ δηλόω ἐγώ δύναμαι ὅτι οὗτος διάφορος εἰμί ἀλλήλων , ἀλλά ὁ μέν ἕτερος αὐτός ἔχω τίς ὄνομα ὁ καλέω ῥῆμα , ὁ δέ ἕτερος παροράω | ὑπό ὁ ὁ ὄνομα τίθημι καί οὐδείς ἔχω τοιοῦτος φωνή σημαίνω αὐτός , ὁ διαφορά φημί μή κεῖμαι ὄνομα ἐν ὁ συνήθεια , οὗτος εἰμί ὁ ἰδιότης ὁ ἀόριστος ῥῆμα , ὅς ἔχω παρά ὁ ὁρίζω , ὅς ἰδιότης χρή ὁ ὁ ὄνομα πατήρ ἴδιος τις ἐπωνυμία ἀξιόω · διόπερ αὐτός ὄνομα αὐτός τίθημι ἀξιόω αὐτός καλέω ἀόριστος ῥῆμα , ὅτι ὁμοίως , φημί , ἐπί ὅστις ὑπάρχω , καί εἰμί καί μή εἰμί , ὁ ὑπάρχω ἀντί ὁ ἀληθής κατηγορέω λαμβάνω · κατηγορέω μέν γάρ ἀληθής τίς καί ὁ μή εἰμί ὡς μή ὑπάρχω αὐτός μηδέ φύω ὑπάρχω οὐδείς κωλύω , οἷος ὅταν εἶπον ὅς ἱπποκένταυρος οὐ ὑγιαίνω ἢ οὖον κάμνω , ὑπάρχω δέ τίς ὁ μή εἰμί ἀδύνατος . ῾Επὶ οὗτος ὁ διαφορά ἐγώ παραδίδωμι ὁ ῥῆμα πρός ὁ πτῶσις σείω αὐτός , καθάπερ ἐπί ὁ ὄνομα ποιέω , καί φημί ὁ μέν ἐπί ὁ ἐνίστημι χρόνος λέγω , ὁποῖος πρός ἄν εἰμί πρόσωπον , ῥῆμα καλέω , οἷος ὁ ὑγιαίνω καί ὁ ὑγιαίνω καί ὁ ὑγιαίνω , ἐνίστημι δέ ὁ ἐν πλάτος δηλονότι κατά γάρ ὁ ἀκαριαῖος λέγω οὔτε ποιέω τίς οὔτε φθέγγομαι δυνατός ) , ὁ δέ ὁ πέριξ χρόνος προσσημαίνω ( καλέω πέριξ ὁ τε παρέρχομαι καί ὁ μέλλω ὡς ὁ ἐνίστημι περιέχω ) πτῶσις ῥῆμα , ὡς ἄν γίγνομαι κατά παρασχηματισμός ὁ ἀπό ὁ ῥῆμα ὁ ἐπί ὁ ἐνίστημι χρόνος λέγω · ὥστε ὁ κύριος ῥῆμα οὗτος εἰμί ὁ ἐπί ὁ ἐνίστημι χρόνος λέγω καί ὁρίζω τίς σημαίνω . εἰμί δέ ἐνταῦθα τις ἀπορέω διά τίς μή ἐκ ἀρχή | ὁ διαφορά 43v οὗτος προστίθημι ὁ λόγος ὁ ῥῆμα ὁ Ἀριστοτέλης , οὐ ἐλλιπής εἰμί φημί ἐγώ , καθάπερ ῾Ερμῖνος . ὁ ἐκ ἀρχή ἀποδίδωμι λόγος , ἀλλά πλείων εἰμί παρά ὁ φιλόσοφος καί ὁ ῥῆμα ὁ σημαίνω , καί ἄλλος μέν εἰμί σημαίνω ὁ ἐκ ἀρχή ἀποδίδωμι λόγος , ἄλλος δέ τίς διά ὁ νυνί προστίθημι ὁ φιλόσοφος ὑπογράφω · τριχῶς γάρ ὁ ῥῆμα παρά ὁ Ἀριστοτέλης λέγω εὑρίσκω , ἤτοι πᾶς φωνή προσσημαίνω χρόνος , ὅς μέρος οὐδείς σημαίνω χωρίς , ἀεί κατά ἕτερος λέγω , ὥσπερ ἐκ ἀρχή ὁρίζω , κατά ὅς σημαίνω ἄγω εἄν ῥῆμα καί ὁ ἀόριστος ῥῆμα καί ὁ πτῶσις ὁ ῥῆμα , ἢ πᾶς φωνή προσσημαίνω ὁ ἐνίστημι μόνος χρόνος καί ὁρίζω τίς δηλόω ὅς σημαίνω παραδίδωμι ἐγώ διά ὁ νυνί λέγω , ἢ πᾶς φωνή κατηγορέω ἐν πρότασις ποιέω , ὥστε κατά οὗτος ὁ σημαίνω ὁ καλός καί δίκαιος καί λευκός καί ζῷον , ὅταν κατηγορέω λαμβάνω , ῥῆμα λέγω , ὅσπερ κατά οὐδέτερος εἰμί ὁ πρότερος σημαίνω . ὅτι δέ καί οὗτος οἶδα ὁ ῥῆμα ὁ σημαίνω , ἤδη μέν καί κατά ἀρχή ὅδε ὁ πραγματεία ἐπισημαίνω , ἐν ὅς λέγω ὗτος μέν οὖν ὄνομα αὐτός καί ὁ ῥῆμα ἔοικα ὁ ἄνευ σύνθεσις καί διαίρεσις νόημα , οἷος ὁ ἄνθρωπος ἢ ὁ λευκός , ὅταν μή προστίθημι τι’’ . ἐν ὁ ἑξῆς δέ ὁ αὐτός εὑρίσκω αὐτός ἔχω περί οὗτος διάνοια , ἐν ὅς φημί “ μετατίθημι δέ ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα ὁ αὐτός σημαίνω ” · οὗτος γάρ εἶπον μετατίθημι | ὁ τε ἄνθρωπος καί ὁ λευκός , ὡς εἄν οὗτος θατέρου μέν εἰμί ὄνομα θατέρου δέ ῥῆμα . εἰμί τοίνυν ἐν ὁ λέγω πρότασις ὅς ἄνθρωπος λευκός ἑστία ὁ ἄνθρωπος ὡς ὄνομα παραλαμβάνω , ὥσπερ καί κατά ἀρχή λαμβάνω , δῆλος ὅτι ὁ λευκός ἄν εἰμί ὁ ὡς ῥῆμα παρακάμπτω , ἐν ὁ πρός οὗτος ἀντιστρέφω καί ὁ μέν λευκός ὑπόκειμαι λαμβάνω ὁ δέ ἄνθρωπος κατηγορέω ποιέω δῆλος ὅτι ὁ μέν λευκός ὄνομα εἰμί εἴρω ὁ δέ ἄνθρωπος ῥῆμα . ἀλλά οὗτος μέν παρά φύσις ὁ κατηγορία , ὥσπερ καί ὅταν ὁ δεσπότης ὁ ἄνθρωπος συμβαίνω λέγω · διό καί οὖον κύριος εἶπον ἄν καλέω ὁ ἄνθρωπος ῥῆμα ὁ λευκός ὄνομα εἰμί , ἅτε μηδέ κατά φύσις αὐτός κατηγορέω . ὅταν δέ ὁ λευκός ὁ ἄνθρωπος κατηγορέω , ὅς τε κατηγορία κατά φύσις εἰμί καί ῥῆμα εἰκότως ὁ κατηγορέω καλέω , ἅτε σημαίνω ὁ μετέχω ὑπό ὁ ἄνθρωπος καί κατηγορέω αὐτός φύω ὡς ὑπόκειμαι . οὗτος οὖν διά-ὁρίζω ἐπισκοπέω ὁ ἐφεξῆς ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης λέγω περί ὁ ῥῆμα . αὐτός μέν οὖν κατά ἑαυτοῦ λέγω ὁ ῥῆμα ὄνομα εἰμί καί σημαίνω τίς ἵστημι γάρ ὁ λέγω ὁ διαίνω καί ὁ ἀκούω ἠρεμέω ) , ἀλλά εἰμί εἰμί ἢ μή , οὔπω σημαίνω · οὐδέ γάρ ὁ εἰμί σημεῖον εἰμί ὁ πρᾶγμα ἢ μή εἰμί , οὐδέ ἄν ὁ εἰμί εἶπον αὐτός ψιλός · αὐτός μέν γάρ οὐδείς εἰμί , προσσημαίνω δέ σύνθεσις τις , ὅς ἄνευ ὁ σύγκειμαι οὐ ἑστία νοέω . παραδίδωμι ἐγώ διά ὁ προερέω ὁ ὁ | ῥῆμα ὁρισμός κοινός τε καί ἰδικός , βούλομαι διά οὗτος εἶπον ὅπως ἔχω ὁ ῥῆμα πρός ὁ σημαίνω τίς ἀληθής ἢ ψεῦδος , ἤδη μέν κατά ἀρχή , ἐν ὅς περί ὁ πρός ἀλλήλων σχέσις ὁ τε πρᾶγμα καί ὁ νόημα καί ὁ φωνή διαλέγω , κοινῶς εἶπον περί πᾶς ὁ ἁπλόος φωνή ὡς ἔοικα ὁ ἄνευ σύνθεσις ἢ διαίρεσις νόημα καί οὔτε ἀλήθεια οὔτε ψεῦδος εἰμί δεκτικός , σαφής δέ νῦν αὐτός κατασκευάζω βούλομαι διά ὁ δείκνυμι ὁ μάλιστα δοκέω ἐν ὁ ἁπλόος φωνή ἀλήθεια δέχομαι καί ψεῦδος , ὁ ῥῆμα λέγω , μηδέτερος οὗτος σημαίνω · ὁ μέν γάρ ἕτερος ὁ λόγος μέρος , ὁ ὄνομα , διά ἐκεῖνος προχειρίζω δείκνυμι , κἀν ὅτι μάλιστα συντίθημι εἰμί ὡς ὁ Κάλλιππος ἢ ὁ τραγέλαφος , σημαντικός μέν ὡς φύσις τις ἢ ἔννοια , οὖον μέντοι ἀληθής ἢ ψευδής , ἐάν μή τίς αὐτός προστίθημι ῥῆμα · διά δέ οὗτος περί ὁ ῥῆμα ὁ αὐτός ἐγώ παραδίδωμι θεώρημα , ὅτι σημαντικός μέν εἰμί ἐνέργεια τίνω ἢ πάθος , οὖον μέντοι ἀλήθεια ἢ ψεῦδος , ἐάν μή τίς αὐτός συμπλέκω ὄνομα , φημί αὐτός μέν ἐν κατά ἑαυτοῦ λέγω ὁ ῥῆμα ὄνομα εἰμί καί σημαίνω τίς , ὄνομα λέγω ἀντί ὁ σημαντικός , διό καί ἐπάγω σαφής οὗτος ποιέω ὁ καί σημαίνω τίς · ἔπειτα οὗτος κατασκευάζω ὅτι εἰμί σημαντικός τίνω ὁ ῥῆμα ἑξῆς ἐπάγω ὁ ἵστημι γάρ ὁ λέγω ὁ διάνοια καί ὁ ἀκούω ἠρεμέω , ἢ οὗτος λέγω ὅτι φέρω εἶπον ὁ ὑγιαίνω ῥῆμα ὁ ἔννοια συμπαρεκτείνω ὁ μῆκος ὁ προφορά ἀποπεραιόω καί ὥσπερ | ἐν μῆκος προφέρω μετά ὁ κατά ὁ λέξις παράστασις ἵστημι ὅλος ὁ ῥῆμα εἶπον ἢ ἀκούω , ἢ ὅτι ὁ ἐρωτάω τίς ποιέω , τυγχάνω , Σωκράτης ἀμφιβάλλω καί ὥσπερ πλανάω ἔχω ὁ διάνοια διά ὁ πλείων μέν ἐννοέω , ὅς ἕκαστος αὐτός ουναω ὑπάρχω , περί μηδείς δέ αὐτός ἀραρίσκω οἶδα ὅτι τοιοῦτος εἰμί ὁ ὑπάρχω , ὁ ἀποκρίνω καί εἶπον ὑπερπατέω ἢ διαλέγω ὁ διάνοια ἵστημι ὁ ἀμφιβάλλω ἀπαλλάσσω , καί ὁ ἐρωτάω ὥσπερ πλανάω πρότερος καί ἀόριστος ὁ διάνοια ἔχω ἀκούω ὁ διά ὅς ῥῆμα ἀπόκρισις ἠρεμέω · ὥστε φανερῶς σημαίνω τίς ὁ ῥῆμα εἴρω , εἴπερ οὗτος εἴρω αὐτός γίγνομαι , καί ὁ μέν ποιέω τίς ὁ ῥῆμα εἶπον ἵστημι γάρ ὁ διάνοια ὁ ἐρωτάω ) , ὁ δέ πάσχω ἀκούω · ἠρεμέω γάρ . ὅτι μέν οὖν σημαίνω ὁ ῥῆμα , διά οὗτος δῆλος . ἀλλά εἰμί εἰμί , φημί , ἢ μή , οὔπω δῆλος . σημαίνω δέ αὐτός ὁ μέν εἰμί ὁ κατάφασις ὁ δέ ἢ μή ὁ ἀπόφασις , ἢ μᾶλλον ὁ μέν εἰμί ὁ ἀληθής ὁ δέ ἢ μή ὁ ψεῦδος · ὁ μέν γάρ ὡς εἰμί ὁ εἰμί καί ἔχω φύσις λέγω ὁ ἀληθής λέγω , ὁ δέ ὡς οὐ εἰμί ψευδής . σημαίνω μέν οὖν τίς , φημί , ὁ ῥῆμα πάθος ἢ ἐνέργεια , ἀλλά ἀλήθεια ἢ ψεῦδος οὐδέπω σημαίνω . καί οὗτος συλλογίζομαι ἐπάγω · οὐδέ γάρ ὁ εἰμί σημεῖον εἰμί ὁ πρᾶγμα ἢ μή εἰμί . εἰμί δέ οὗτος κατασκευή ἀπό ὁ μᾶλλον ὁ μή δέχομαι ὁ ῥῆμα ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος · εἰμί γάρ ὁ ἀρχοειδής καί κοινός ὁ ῥῆμα καί εἰς ὁ πᾶς ὁ ἄλλος ἀναλύω , αὐτός προσεχῶς ὁ ὑπάρχω | ἢ μή ὑπάρχω σημαίνω . κατά ἑαυτοῦ λέγω μή ἀληθεύω ἢ ψεύδω , πολύς δήπου μᾶλλον ὁ ἄλλος ῥῆμα οὐ ἄν τίς δέχομαι οὗτος · ἀλλά μήv εἰμί ὁ πρῶτος , καί ὁ δύο ἄρα . πᾶς δέ λαμβάνω ὁ ῥῆμα ἀρχοειδής ὁ εἰμί καί ὁ οὐ εἰμί , ὅσπερ εἰμί καλέω καί μή εἰμί , ὡς ἄν ἕκαστος ὁ ῥῆμα εἰς τε μετοχή ἀναλύω καί ἕτερος οὗτος , ὁ μέν ὁρίζω εἰς ὁ εἰμί , ὁ δέ ἀόριστος εἰς ὁ οὐ εἰμί , οἷος τρέχω — τρέχω εἰμί , ὑγιαίνω — ὑγιαίνω εἰμί , οὖον τρέχω — τρέχω οὐ εἰμί , οὐ ὑγιαίνω — ὑγιαίνω οὐ εἰμί . εἰμί τοίνυν οὗτος οὕτως ἔχω μηδείς κατά ἑαυτοῦ σημαίνω ἀληθής ἢ ψεῦδος , πῶς εἄν ἔχω λόγος ὁ ὕστερος οὗτος καί ὁ ὑπάρχω ὅλως ἢ μή ὑπάρχω κατά ὁ οὗτος μετουσία σημαίνω δηλόω τίς ἀληθής ἢ ψεῦδος ; ὅτι δέ ὁ εἰμί ἢ ὁ οὐ εἰμί οὐδείς κατά ἑαυτοῦ ἀληθής ἢ ψεῦδος σημαιδυναμαι νέομαι , τυγχάνω μέν καί αὐτόθεν δῆλος · ὁ γάρ μυριάκις εἶπον ὕω , ἵστημι ἢ οὐ εἰμί , οὐ εἰμί οὐδέτερος οὗτος σημαίνω . κατασκευάζω δέ καί οὗτος ὁ ὅμοιος τρόπος ἀπό ὁ μᾶλλον λαμβάνω τίς ὁ εἰμί ἀρχοειδής ὁ εἰμί , ἀπό ὅς παράγω ὁ εἰμί καί ὁ οὐ εἰμί · φημί γάρ ὡς οὐδέ ὁ εἰμί οὗτος ὄνομα εἰμί , καθάπερ οὐδέ ὁ ἀπό αὐτός παράγω ῥῆμα ὁ εἰμί , σημεῖον εἰμί ὁ πρᾶγμα . οὗτος εἰμί δηλωτικός εἰμί ὁ εἰμί ἀληθής ὁ πρᾶγμα , ἐρώ αὐτός ψιλός , ὅσπερ εἰμί κατά ἑαυτοῦ λέγω · σημαίνω μέν γάρ τίς καί ὁ εἰμί κατά ἑαυτοῦ ἐρώ καί ὁ εἰμί ὁμοίως , ἀλλά οὐδέτερος οὗτος τίθημι ἑαυτοῦ καί ὑπάρχω λέγω , κἀν μυριάκις εἴρω , ὥστε σημαίνω τίς ἄλη τίθημι ἢ ψεῦδος · μόνος γάρ , ὅς εἴρω πολλάκις , ὁ ἐκ ὄνομα καί ῥῆμα σύγκειμαι λόγος δέχομαι ἕτερος οὗτος φύω , οὗτος δέ ἑκάτερος , ὁ τε ὅς λέγω καί ὁ εἰμί , ἀπολόω καί πόρρω πᾶς τοιοῦτος σύνθεσις . εἰμί μέν οὖν οὕτως ἔχω ὁ ῥητός , ὡς παρατίθημι , οὐδέ γάρ ὁ εἰμί σημεῖον εἰμί ὁ πρᾶγμα ἢ μή εἰμί , ὁ εἴρω ἐξήγησις μόνος αὐτός καθίστημι εὑρίσκω , εἰμί δέ ὥσπερ ὁ φιλόσοφος γράφω Πορφύριος , οὖον γάρ ὁ εἰμί σημεῖον εἰμί ὁ πρᾶγμα μή εἰμί , εἰμί καί προέρχομαι ἐπί ὁ πρότερος γραφεύς τε καί ἐξήγησις φέρω , λέγω ἄν περί πᾶς κοινῶς ὁ ῥῆμα , ὄα σημαντικός μέν εἰμί , ὅσπερ εἴρω , τις , ἀλλά οὐ ἀλήθεια ὁ ψεῦδος , ὅσπερ δηλόω διά ὁ ἀλλά εἰμί εἰμί ἢ μή , οὔπω σημαίνω , οὗτος δέ ὁ αἴτιος εἰμί ἄν ἀποδίδωμι διά ὁ οὖον γάρ ὁ εἰμί σημεῖον εἰμί ὁ πρᾶγμα ἢ μή εἰμί · οὗτος δέ εἰμί · οὖον γάρ εἰμί σημαντικός ὁ ῥῆμα κατά ἑαυτοῦ λέγω ὁ ὑπάρχω ἢ μή ὑπάρχω ὁ ὑπό αὐτός δηλέομαι πρᾶγμα , ὅσπερ εἰμί ποιέω , τότε μόνος εἰμί εἄν δεκτικός ψεῦδος καί ἀλήθεια · ὁ γάρ εἶπον περιπατέω σημαίνω μέν τις ἐνέργεια , οὔτε δέ ἀληθής τίς περί εἶπον οὔτε ψεῦδος , ἐάω μή τίς προστίθημι ὑπόκειμαι , ὅς ἢ ὑπάρχω ἢ μή ὑπάρχω ὁ περιπατέω ποιέω λόγος ἀληθής ἢ ψευδής . ὁ οὖν οὖον γάρ ὁ εἰμί σημεῖον εἰμί ὁ πρᾶγμα ἢ μή εἰμί ἴσος εἰμί ὁ ὅτι ὁ ῥῆμα κατά ἑαυτοῦ λέγω οὐ εἰμί σημαντικός οὔτε ὁ εἰμί ὁ πρᾶγμα , οὗτος εἰμί ὁ ὑπό αὐτός σημαίνω , ὅσπερ ὁ κατάφασις εἴωθα σημαίνω , οὔτε ὁ μή εἰμί , ὅσπερ δηλέομαι ὁ διά ὁ ἀπόφασις . οὗτος μέν οὖν κοινῶς περί πᾶς εἴρω ῥῆμα · ὁ δέ γε οὐδέ εἄν ὁ εἰμί εἶπον αὐτός ψιλός εἰμί ἄν καί κατά ὁ ἐξήγησις κατασκευαστικός ἀπό ὁ μᾶλλον ὁ μηδείς ὁ ῥῆμα ἀλήθεια εἰμί καί ψεῦδος δεκτικός . πῶς δέ ἄν γίγνομαι οὗτος ἐκεῖνος κατασκευαστικός , εἰμί μή διά μέσος πάλιν ὁ εἰμί , ὅς παράγω ἀπό ὁ εἰμί πᾶς εἰμί κοινός ὁ ῥῆμα ; ἑξῆς δέ ἐπάγω ὁ αὐτός μέν γάρ οὐδείς εἰμί · λέγω δέ οὐδείς εἰμί ὁ εἰμί οὔτε ὡς ἄσημος οὔτε ὡς ὁμώνυμος κατηγορέω κατά ὁ πρᾶγμα , ἀλλά οὐδείς εἰμί φημί οὔτε ἀληθής ἵημι ψεῦδος . προσσημαίνω δέ σύνθεσις τις , ὅς ἄνευ ὁ σύγκειμαι οὐ εἰμί νοέω · οὗτος δέ εἰμί · μέρος δέ γίγνομαι σύνθεσις , οἷος ὁ λέγω τότος εἰμί ἑστία , περί ὅς ὁ ἀληθής θεωρέω καί ὁ ψεῦδος , ὅστις σύνθεσις ἄνευ ὁ σύγκειμαι , οὗτος εἰμί ὁ ἁπλόος , οὐ εἰμί νοέω . ὁ μέν οὖν λέγω δῆλος . ὁ δέ προσσημαίνω ὁ εἰμί ὁ σύνθεσις , καί οὖον οὗτος μόνος ἀλλά καί ὁ ἁπλόος ἕκαστος ὡσαύτως φωνή , οὐ ἔοικα εἴρω κατά ὁ τρόπος , κατά ὅς λέγω ὁ ῥῆμα προσσημαίνω χρόνος , ἀλλά ἀντί ὁ πρός ἕτερος τις σημαίνω , οὗτος εἰμί συμπλέκω ἕτερος τις σημαίνω σύνθεσις δεκτικός ἤδη ψεῦδος τε καί ἀλήθεια , ὅς σύνθεσις δεῖ ὁ ἀπολάω προεπινοέω . εἰμί δέ τις μή προσίημι οὗτος ὁ προσημαίνω ὁ ἐξήγησις , πείθω ὁ Ἀλέξανδρος λέγω διά ὁ αὐτός μέν γάρ οὐδείς εἰμί καί ὁ ἐφεξῆς περί ὁ εἰμί διαλέγω πάλιν ὁ Ἀριστοτέλης μετά ὁ εἶπον διά μέσος περί ὁ εἰμί , ὡς οὐδέ | οὗτος ὅταν κατά ἑαυτοῦ λέγω δύναμαι σημαίνω τίς ἀληθής ἢ ψεῦδος , καί λέγω ὅτι οὗτος ὁ εἰμί ἢ καί ὁ οὐ εἰμί ὁ αὐτός γάρ περί ἑκάτερος λόγος ) αὐτός κατά ἑαυτοῦ λέγω ἀληθής μέν τίς σημαίνω ἢ ψεῦδος οὖον φύω , ὄνομα δέ τίς εἰμί , ὥσπερ καί ὁ ἄλλος ῥῆμα , δύναμις ἔχω προηγουμένως μέν σημαντικός ὁ ὁ εἰμί μέθεξις ἢ στέρησις , κατά δύο δέ λόγος καί κατηγορέω τις πρός ὑπόκειμαι συμπλοκή , ὅς προστίθημι τέλειος τε ποιέω ὁ λόγος καί σημαντικός ἢ ἀλήθεια ἢ ψεῦδος · καί γάρ ἄν ἀμέσως κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι , καί τότε δύναμις ὁ μέν εἰμί συμπλοκή αὐτός πρός ὁ εἰμί σημαίνω , οἷος Σωκράτης εἰμί ἑστία , ὁ δέ οὐ εἰμί διαίρεσις , ἢ καί ἀμφότερος σύνθεσις · ὅσπερ γάρ εἴρω ἐν ὁ περι Ψυχή , ὅς ὁ μή εἰμί τίς λευκός φάσκω ὁ μή εἰμί λευκός συντίθημι ὁ ὑπόκειμαι . παραδίδωμι δέ ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης ὁ θεωρία ὁ ὁ λόγος μέρος , ὄνομα τε καί ῥῆμα , ἑξῆς καί ἐπί ὁ ἐκ αὐτός σύγκειμαι λόγος μεταβαίνω καί φημί · Λόγος δέ εἰμί φωνή σημαντικός , εἰμί ὁ μέρος τίς Σήμ οἷος ἄνθρωπος σημαίνω τίς , ἀλλά οὐ ὅτι εἰμί ἢ οὐ εἰμί · ἀλλά εἰμί κατάφασις ἢ ἀπόφασις , ἐάν τίς προστίθημι · ἀλλά οὐ ὁ ἄνθρωπος συλλαβή εἷς · οὐδέ γάρ ἐν ὁ μῦς ὁ ὗς σημαντικός , ἀλλά φωνή εἰμί νῦν μόνος . ἐν δέ ὁ διπλόος σημαίνω μέν , ἀλλά οὖον κατά ἑαυτοῦ , ὥσπερ εἴρω . διά ὅς μέν οὖν αἴτιος οὖον κατά ὁ ἐκ ἀρχή ὑπόσχεσις μετά ὁ περί ὄνομα καί ῥῆμα λόγος περί ἀπόφασις διαλέγω καί κατάφασις , ἔπειτα περί ἀπόφανσις καί τελευταῖος περί λόγος , ἀλλά ἀντιστρέφω κατά ὁ περί αὐτός διδασκαλία ὁ τάξις , κατά ὅς ποιέω αὐτός ἐν ὁ προοίμιον ὅδε ὁ βιβλίον ὁ ἀπαρίθμησις ὡς παραδίδωμι ὀφείλω , λόντος , εἴρω πρότερος . ὁ δέ παραλαμβάνω εἰς παράστασις ὁ ἰδιότης ὁ λόγος ὁ ἐξήγησις ποιέω ὁ μέν ὅτι φωνή καί σημαντικός παρίημι ὡς προφανής λίαν ἐν ὁ ὁρισμός ὁ ὁ λόγος μέρος ἤδη παραλαμβάνω . ὁ δέ κατά συνθήκη νυνί παραλείπω φημί ὡς γνώριμος τε εἰμί ἐκ ὁ περί ὁ ὄνομα ὡς κτάομαι συνθήκη εἰμί εἴρω ἐπί δέ ὁ ῥῆμα ὡς ὁμοίως ἔχω παραλείπω ) καί ὡς ὀλίγος ὕστερος εὔκαιρος προστίθημι μετά ὁ ἀναιρέω ὁ δοκέω ὁ ἀντίκειμαι κατασκευάζω λόγος , ὅτι οὖον θέσις εἰμί ἀλλά φύσις , τάχα δέ καί ὡς ὑπό ὁ ἑξῆς διαφορά περιέχω · ὁ γάρ ὅς ὁ μέρος τίς σημαντικός εἰμί χωρίζω μόνος πρόσειμι ὁ ἐναρθρόω φωνή κατά ὁ ἡμέτερος συνθήκη ὑφίστημι . αὐτός δέ ὁ ἔχω τίς σημαντικός μέρος διακρίνω ὁ λόγος ὁ αὐτοτελής αὐτός μέρος , ὄνομα τε καί ῥῆμα , διότι ἐπί ἐκεῖνος οὐδέτερος εἰμί τίς μέρος σημαντικός , ὁ δέ λόγος μέρος τις , ὁ ὄνομα φημί καί ὁ ῥῆμα , σημαντικός εἰμί . οὐ ἁπλόος δέ εἴρω ὁ μέρος ὁ λόγος σημαντικός εἰμί κατά ἑαυτοῦ λαμβάνω , ἀλλά ὁ μέρος τίς , διά ὁ ἐν ὁ ἀπόφασις ἀρνητικός μόριον καί ὁ ἄρθρον καί ὁ σύνδεσμος , οἷος ὅταν εἶπον ὅς ἄνθρωπος ζώιον εἰμί ἢ Σωκράτης μέν κάθημαι , Πλάτος δέ περιπατέω • οὗτος γάρ μέρος μέν κοινός λέγω ὁ λόγος , εἰμί δέ ἄσημος κατά ἑαυτοῦ θεωρέω . καί οὖον οὗτος μόνος , ἀλλά καί ὁ μέρος ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα , οὐδείς κακός εἰμί δοκέω μέρος καί ὁ ἐκ αὐτός σύγκειμαι λόγος , παντελῶς εἰμί ἄσημος , καθάπερ εἴρω πολλάκις . διά οὗτος μέν οὖν ἀποφαίνω ὁ μέρος τίς ὁ λόγος σημαντικός εἰμί . σημαντικός δέ φημί εἰμί ὡς φάσις , ἀλλά οὐ ὡς κατάφασις εἰμί δέ φάσις , ὡς καί πρότερος λέγω , ὁ ἁπλόος φωνή , ὅταν ὡς μέρος ἀποφαντικός λόγος λαμβάνω · δηλόω δέ οὗτος σαφῶς ἐν ὁ ἑξῆς ὁ Ἀριστοτέλης , λέγω “ ὁ μέν οὖν ὄνομα ἢ ῥῆμα φάσις ἵστημι μόνος , ἐπεί οὐ εἰμί εἶπον οὗτος δηλόω τίς ὁ φωνή ὥστε ἀποφαίνω ” . διότι οὖν πᾶς μέν λόγος ἔχω σημαντικός τις μόριον , οὗτος δέ ἐπί μέν τις λόγος ἁπλόος τυγχάνω εἰμί φωνή , ὅς λέγω ὡς ἐν πρότασις καλέω φάσις , ἐπί δέ τις κατάφασις ὅλος ἢ καί ἀπόφασις , οἷος ἐν ὁ λέγω λόγος Σωκράτης κάθημαι καί Πλάτος οὖον καθίημι ὁ Σωκράτης καθίημι καί ὁ Πῶλα οὖον καθίημι , ἀλλά ὁ μέν κατάφασις ὁ ἀπόφασις ἔχω ὁ μέρος λόγος καί φάσις ἔχω , ἐκ ὅς ἐκεῖνος ὁ γένεσις ἔχω , ὁ δέ φάσις ἔχω οὖον πάντως ἔχω καί κατάφασις ἢ ἀπόφασις · διά οὗτος βούλομαι ὁ φιλόσοφος παρίστημι ὁ ἀεί εἰμί ἐν ὁ λόγος σημαντικός μόριον οὗτος προστίθημι , ἵνα μή θεάομαι αὐτός τις λόγος ἔχω μέρος κατάφασις ἢ ἀπόφασις ὑπολαμβάνω οὗτος δήω ὁ λόγος ὁ μέρος σημαντικός εἰμί ὡς σημαίνω τίς κατά τις ὑπάρχω ἢ μή ὑπάρχω , ἀλλά οἶδα ὅτι ὡς φαντικός μόνος καί δηλωτικός φύσις τις ἢ ἐνέργεια δεῖ ὁ μέρος ὁ λόγος θεωρέω . καί μήποτε ὁ τις ὁ μέρος ὁ λόγος σημαντικός εἰμί οὖον κατά ἑαυτοῦ νοητέον κατά ὁ πρός ὁ ἄρθρον καί ὁ σύνδεσμος καί ὁ παραπλήσιος οὗτος ἀντιδιαστολή , ἀλλά ὁ ὅλος ἐφεξῆς ἀναγνωστέον , ὅτι ὁ μέρος τίς σημαντικός εἰμί ὡς φάσις , πρός διάκρισις ὁ συντίθημι μέρος καί κατά ἀπόφανσις ἤδη λέγω , ὡς ἄν πᾶς μέν ὁ εἰμί μέρος ὁ λόγος σημαντικός εἰμί , ἀλλά ὁ μέν κατά ὁ τρόπος ὁ φάσις καί ἐν πᾶς λόγος ἐκ ἀνάγκη θεωρέω , ὁ δέ κατά ὁ τρόπος ὁ ἀπόφανσις καί ἐν ὁ ἁπλόος λόγος θεωρέω μή δύναμαι ἵνα καί οὗτος Συνάδη ὁ ἄλλος πᾶς παράδοσις ὁ τε Ἀριστοτέλης καί ὁ Πλάτων περί ὁ ὁ λόγος μέρος , ὡς εἰς μόνος καί ῥῆμα διαιρέω . οὖον χρή δέ θαυμάζω , εἰμί ὁ μέρος ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα μή ἀξιόω ὁ σύγκειμαι ἐκ αὐτός λόγος μέρος κύριος ὀνομάζω · ἐπί πᾶς γάρ ὁ διαρθρόω καί τέλειος ἕκαστος ὁ μέρος ἐκ ὁ προσεχής ὁλότης εἴωθα σημαίνω , ὥσπερ ὁ βραχύς ξύλον ὁ ἐκ ὁ πηδάλιον ὁ ναός ὁ ὁ τρόπις ἀφαιρέω αὐτός μέν οὗτος μέρος προσαγορεύω , οὖον μήv ἐπί ὁ νῦν ἀναφέρω λέγω . καί ἐπί ὁ ἄλλος ὁ τε κατά τέχνη καί ὁ κατά φύσις ὡσαύτως . ἀμελέω συλλαβή μέν ὀνομάζω ὁ πρῶτος μόνος ὁ στοιχεῖον συμπλοκή . ὁ δέ ὄνομα τρισύλλαβος ἢ τετρασύλλαβος λέγω , ὡς ἕκαστος ὁ ἁπλόος ἐπί ὁ προσεχῶς ἐκ αὐτός σύγκειμαι ἀναφέρω . ἄλλως τε ὁ μέρος ὁ ὄνομα καί ῥῆμα κατά μόνος ὁ ἐκφώνησις , ἀλλά οὖον κατά ὁ σημαντικός δύναμις λέγω ἄρα εἰμί αὐτός μέρος · διό καί πρότερος λέγω μηδείς μέρος αὐτός εἰμί σημαντικός χωρίζω · ὥστε καί ὁ λόγος κατά ὁ αὐτός λέγω εἄν εἰμί καί μή εἰμί μέρος . αὐτός μέντοι ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα διά ὁ οἰκεῖος σύνθεσις οὖον μόνος ὁ ἐκφώνησις ἀλλά καί ὁ σημασία ἀποτελέω ὁ λόγος καί πρῶτος ὁ σημαντικός ἔχω δύναμις εἰκότως καί μέρος ὁ λόγος πρῶτος εἰμί φημί . διό καί ὁ ἐν ὁ Κρατύλος Σωκράτης μικρός ὁ λόγος μόριον εἰμί ὁ ὄνομα φημί , ὁ κοινῶς δηλαδή ὁ τε ἰδίως καλέω ὄνομα καί ὁ ῥῆμα κατηγορέω . εἰμί δέ τις ἀπορέω πῶς ἀξιόω πᾶς λόγος ἔχω σημαντικός ὁ μόριον , καίτοι πρός ὁ κλητικός καλέω καί εἷς πτῶσις εἷς ὄνομα ἀρκέω ὁράω , ὡς ὁ “ Ἕκτωρ ” ἄλλος γάρ λόγος , ὁ ἀποφαντικός , ὁ “ ἀτάρ σῦς ἐγώ εἰμί ) καί ὁ “ Μέντωρ ὁ γάρ “ ἀμύνω , ἀμνός ” πρόσταξις λοιπός , ἀλλά οὖον κλῆσις ) , λύω ὁ ἀπορία κλῆσις μέν ἢ ἀνάκλησις καί διά εἷς ὄνομα | κατά οὗτος ὁ πτῶσις προφέρω γίγνομαι λέγω , λόγος δέ μή εἰμί κλητικός , εἰμί μή ὁ ἐκ πλείων οὗτος λέγω ὄνομα ἢ πτῶσις συμφορέω , οἷος “ εἰμί μάκαρ Ατρείδης ” καί “ εἰμί Νέστωρ νηλειιαειδω ” καί ὁ παραπλήσιος οὗτος , εἴπερ 6 μή αὐτός ὄνομα καί λόγος . εἶπον δέ ὁ μέρος ὁ λόγος σημαντικός εἰμί ὡς φάσις , ἀλλά οὐ ὡς κατάφασις , οὐ ἐπάγω ὅτι ὕω οὐδέ ὡς ἀπόφασις , ὡς εἰμί προφανής ὅτι ὁ μή ἄξιος ὁ μέρος ὁ λόγος θεωρέω ὡς κατάφασις , ἀλλά ὡς ἁπλόος φωνή , πολύς δήπου μᾶλλον ὡς ἀπόφασις αὐτός παραλαμβάνω οὐ ἄν ποτός ἀξιόω , ἐπεί καί ἀνάγκη ἐν ὁ ἀπόφασις περιέχω καί ὁ κατάφασις . οὗτος δέ καί αὐτός ἐξηγέομαι παράδειγμα λαμβάνω ὁ φάσις ὁ ἄνθρωπος , διότι σημαίνω τίς φημί , ἀλλά οὐ ὅτι εἰμί ἢ οὐ εἰμί , οὗτος εἰμί ἀλλά οὖον κατάφασις ἢ ἀπόφασις . ὅσπερ σαφής ποιέω ἐπάγω ἀλλά εἰμί κατάφασις ἢ ἀπόφασις , ἐάν τίς προστίθημι , ῥῆμα δηλονότι ἢ καταφάσκω ἢ ἀποφάσκω . ὥστε ἐκ οὗτος δῆλος ὡς ὁ μέρος ὁ ἀπόφανσις σημαντικός ὅς διά αὐτός ὁ σημαίνω καλέω διά οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης φάσις . ὅτι δέ κατά ὁ σημαντικός ἔχω μέρος διαφέρω ὁ λόγος ὁ ἁπλόος φωνή , ὑπομιμνήσκω φημί ἀλλά οὐ ὁ ἄνθρωπος συλλαβή εἷς , κοινῶς προσυπακούω σημαίνω τίς · εἴρω γάρ λέγω δέ οἷος ἄνθρωπος σημαίνω τίς , πρόσειμι οὖν συντακτέον ὁ ἀλλά οὐ ὁ ἄνθρωπος συλλαβή εἷς . οὗτος δέ πάλιν κατασκευάζω ὁ ὁ ἁπλόος φωνή ὁ μέρος μηδείς εἰμί κατά ἑαυτοῦ σημαντικός καί ὁ κατά εὐ ἀπό ὁ μᾶλλον ἐνταῦθα ποιέω , οὐδέ γάρ ἐν ὁ μῦς , φημί , ὁ ὗς σημαντικός , ἀλλά εἰμί νῦν μόνος , οὗτος δέ εἰμί ὅτι ὁ ὗς κατά ἑαυτοῦ μέν λέγω σημαίνω ὁ χοῖρος , ὅταν δέ ὡς μέρος αὐτός ὁ μῦς ὄνομα λαμβάνω , παντάπασι εἰμί ἄσημος , καί νῦν , ὅσπερ εἰμί ἐν ὁ θεωρέω ὡς μέρος , φωνή εἰμί μόνος οὐδείς διαφέρω εἷς ὁ ἄσημος . ἀλλά ἐπί μέν ὁ ἁπλόος ὄνομα , ὥσπερ εἴρω καί πρότερος , οὐδαμῶς ἄν εἰμί ὁ μέρος σημαντικός , οἷος ἐπί ὁ ἄνθρωπος ἢ μῦς . καί γάρ ἐπί οὗτος ὁ ὗς μέρος οὐ ὡς συντίθημι ἕτερος τις ἀποτελέω ὁ μῦς ὄνομα , ἀλλά κατά Τύχη συμφέρω ὁ σημαίνω ὁ χοῖρος ὄνομα , διόπερ ὡς μέρος ἁπλόος ὄνομα ὁ μῦς λαμβάνω οὐδείς οὐδέ κατά φαντασία σημαίνω · οὐδείς γάρ ὁ μῦς ἀκούω ὄνομα εἰς ἔννοια ἔρχομαι ὁ υἱός , καθάπερ ὁ ὁ Κάλλιππος ἀκούω ἢ ὁ τραγέλαφος οὐ ἀνεννόητος μένω ὁ ἵππος ἤ ὁ ἔλαφος . ἐν μέν ἐν ὁ ἁπλόος ἐν δέ ὁ διπλόος , φημί , βούλομαι μέν ἀλλά οὐδείς χωρίζω , οὗτος εἰμί δοκέω μέν εἰμί ὁ μέρος σημαντικός , διότι καί σύνθεσις τις ἐν αὐτός ἐναργής κατά ὁ λέξις φαίνω πλείων ὄνομα , εἰμί καί εἷς εἰμί ὁ ἐκ αὐτός σημαίνω νόημα καί πρᾶγμα , κατά ἀλήθεια δέ οὐδείς εἰμί οὐδέ οὗτος σημαντικός κατά ἑαυτοῦ λέγω . ὡς οὖν συναιρέω φαίνω , ὁ ἐπιχείρημα τοιοῦτος ἄν εἰμί · εἰμί ὁ κατά ἑαυτοῦ σημαντικός εἰμί φωνή , καθάπερ ὁ ὗς , ὅταν ὄνομα τις γίγνομαι μέρος , παντελῶς εἰμί ἄσημος ὁ οἰκέω ολότητα ἀφαιρέω , τίς χρή διανοέομαι περί ὁ εἷς | ὁ ἄνθρωπος συλλαβή ἢ ὁ ἄλλος μέρος ὁ ὄνομα , ὅσος καί δίχα ὁ ἐν ὁ ὄνομα παράληψις οὐδείς φαίνω σημαντικός εἰμί ; οὗτος μέν οὖν δῆλος . δεῖ δέ ἀπό ὁ ἐν οὗτος εἴρω ὁ Ἀριστοτέλης συλλογίζομαι ὅτι λόγος οὖον μόνος ἀξιόω καλέω ὁ αὐτοτελής διάνοια ἀπαρτίζω καί τέλειος , ἀλλά καί ὁ ἐλλιπής · πᾶς γάρ ἐφαρμόζω ἐκεῖνος ὁ περί ὁ λόγος εἴρω . εἰμί δέ λόγος ἅπας μέν σημαντικός , οὐ ὡς ὄργανον δέ , ἀλλά ὥσπερ εἴρω , κατά συνθήκη . ἀποφαντικός δέ οὖον πᾶς , ἀλλά ἐν ὅς ὁ ἀληθεύω ἢ ψεύδω ὑπάρχω . οὐ ἐν ἅπας δέ ὑπάρχω , οἷος ὁ εὐχή λόγος μέν , ἀλλά οὔτε ἀληθής οὔτε ψευδής . ὁ μέν οὖν ἀφίημι · ῥητορικός γάρ ἢ ποιητικός οἰκεῖος ὁ σκέψις · ὁ δέ ἀποφαντικός ὁ νῦν θεωρία . συλλογισμός ἔλεγχος τις διά οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης δείκνυμι δοκέω ὡς ὁ λόγος οὖον θέσις εἰμί , ἀλλά φύσις . τίς οὖν ὁ συλλογισμός ; ὁ λόγος , φημί , ὄργανον εἰμί εἷς φωνητικός ἐν ἐγώ δύναμις φύσις εἰμί · διά αὐτός γοῦν σημαίνω ἀλλήλων ὅσος βούλομαι ὡς εἰμί ὄργανον . πᾶς ὄργανον φυσικός δύναμις καί αὐτός φύσις , καθάπερ ὀφθαλμός μέν ὁ ὀπτικός ἐν ἐγώ δύναμις ὄργανον εἰμί φύσις εἰμί καί οὖον τέχνη ἔργον , οὖς δέ ὁ ἀκουστικός , καί ἄλλος τίς μόριον ἄλλος . ὁ λόγος ἄρα φύσις εἰμί , οὐδείς ἐκ ὁ ἡμέτερος ἔχω ἐπίνοια . δύο τοίνυν εἰμί ὁ ἐν ὁ συλλογισμός παραλαμβάνω πρότασις ὁ Ἀριστοτέλης ὁ μέν μείζων συγχωρέω , ὁ λέγω πᾶς ὄργανον πᾶς φυσικός δύναμις φύσις εἰμί , ὁ δέ μικρός ἐπιλαμβάνω , ὁ λέγω ὁ λόγος ὄργανον εἰμί ὁ φωνητικός ἐν ἐγώ δύναμις . τίς εἄν οὖν εἰμί ὁ ὄργανον ὁ φωνητικός δύναμις ῥητέος , ἐπεί φυσικός εἰμί δήω ὄργανον , καθάπερ ἕκαστος ὁ ἄλλος | φυσικός δύναμις , καί τίς εἰμί αὐτός ὁ λόγος , ἐπεί λέγω μή εἰμί ὄργανον , οὐ εἰμί φύσις , ἀλλά θέσις . ὁ μέν οὖν ὄργανον ὁ φωνητικός δύναμις εἰμί ὅς τε πνεύμων καί ὁ τραχύς καλέω ἀρτηρία . οὗτος μέν ὡς ἁπλόος φωνή , ὡς δέ διάλεκτος ὅς τε γλῶσσα καί ὁ ὑπερῷος καί ὁ ἄλλος οὑτωσί λέγω φωνητικός ἢ διαλεκτικός ὄργανον . ὁ δέ λόγος εἰμί εἄν αὐτός ἀποτέλεσμα διά ὁ τοιόσδε κίνησις ὁ ὄργανον οὗτος γίγνομαι . διόπερ οὐδέ ἀνάγκη αὐτός εἰμί φύσις · ὁ γάρ ἀποτέλεσμα ὁ φυσικός δύναμις οὐδείς κωλύω θέσις εἰμί , καθάπερ ἐπί ὁ ὄρχησις ἔχω · φυσικός γάρ ἐν ἐγώ δύναμις εἰμί ὁ κατά τόπος κίνησις , ἀποτέλεσμα οὗτος ὁ ὄρχησις εἰμί θέσις εἰμί · καί γάρ εἰμί ἐν ὁ ὀρχηστής τοῖος ἢ τοῖος κινέω ὁ χείρ σημαίνω φέρω ὁ Ἀχιλλεύς ὁ ἄλλοτε ἄλλος διά ὁ σχῆμα ὑποδείκνυμι καί παραδηλόω ὁ περί αὐτός συμβεβηκός . καθάπερ οὖν ὁ μέν κατά τόπος κινέω φύσις ὁ δέ ὀρχέομαι θέσις καί κατά συνθήκη , καί ὁ μέν ξύλον φύσις ὁ δέ θύρα θέσις , οὗτος καί ὁ μέν φωνέω φύσις ὁ δέ σημαίνω διά ὄνομα ἢ ῥῆμα ἢ ὁ ἐκ οὗτος σύγκειμαι λόγος , ὡς ἐκ ὕλη ὁ ἀρρύθμιστος φωνή ὁ εἰμί ἔχω , εἰδοποιέω δέ ὑπό ὁ ἡμέτερος διάνοια , κατά συνθήκη καί οὖον φύσις . καί ἔοικα ὁ μέν φωνητικός δύναμις ὄργανον εἰμί ὁ ψυχικός ἐν ἐγώ δύναμις , γνωστικός ἢ ὀρεκτικός , κατά φύσις ἔχω ὁ ἄνθρωπος παραπλήσιος ὁ ἄλογος ζῷον , | ὁ δέ ὄνομα ἢ ῥῆμα ἢ ὁ ἐκ οὗτος σύγκειμαι λόγος χράω πρός ὁ σημασία , οὐκέτι φύσις εἰμί ἀλλά θέσις , ἐξαίρω ἔχω παρά ὁ ἄλογος ζῷον , διότι καί μόνος ὁ θνητός αὐτοκίνητος μετέχω Ψυχή καί τεχνικός ἑ\νεργεῖν δύναμαι , ἵνα καί ἐν αὐτός ὁ φωνέω ὁ τεχνικός αὐτός διαφαίνω δύναμις . δηλόω δέ οὗτος ὁ εἰς κάλλος συντίθημι λόγος μετά μέτρον ἢ ἄνευ μέτρον . ὅτι2 μέν οὖν κατά συνθήκη ὁ λόγος καί ὁ οὗτος μέρος , ὁ τε ὄνομα καί ὁ ῥῆμα , διά πολύς ἀποδείκνυμι · ἀλλά ἐπεί καί ὄργανον αὐτός εἰμί φημί ὁ ὁ νόημα ἢ ὁ πρᾶγμα σημασία , τίς ποτός εἰμί ὁ χράω αὐτός ὡς ὄργανον ῥητέος . φανερός δή ὅτι ὁ διανοητικός ψυχή · μόνος γάρ οὗτος ἔργον ὁ χράω λόγος . πῶς δέ δύναμαι κατά συνθήκη εἰμί ὄργανον εἰμί φυσικός τις δύναμις , εἰμί ὁ φαίνω θαυμαστός διά ὁ λέγω κανών φύσις εἰμί πᾶς φυσικός δύναμις ὄργανον , ὑπερφυής οὗτος εἴρω εἰμί ὁ λογικός τε καί τεχνικός ἐν ἐγώ δύναμις , ἅτε καί χωριστός πᾶς σῶμα ἔχω οὐσία . οὗτος δέ ὅτι καί αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης δοκέω λέγω , δηλόω ὁ πρός ὁ πέρας ὁ δύο βιβλίον ὁ φυσικός ἀκρόασις παρά αὐτός λέγω περί ὁ ὁ ἄλογος ζῷον διάνοια στερέω μή κατά τέχνη ἀλλά κατά φύσις ἐνεργέω , ὡς ἄν ὁ τέχνη ἐκ τις ὑπέρ ὁ φύσις τάσσω ἐν ἐγώ δύναμις προάγω , ἐν ὅς οὖον τέχνη ἀλλά φύσις τις φημί ἐργάζομαι ὁ μέν χελιδών ὁ νεοσσιά ὁ δέ ἀράχνης ὁ ἀράχνιον . τίς γάρ δεῖ λέγω ὁ ἐν ὁ περι Ψυχή ἀποδείκνυμι ὁ χωριστός εἰμί ὁ νόος ὁ σῶμα ; οὐδείς οὖν θαυμαστός οὗτος διά ὁ φυσικός ἐνεργέω δύναμις χράω μέν καί ὁ ἐκεῖνος ὄργανον φυσικός ἀναγκαῖος εἰμί καί ἄλλος δέ τις ποιέω ἑαυτοῦ τεχνητός ὄργανον πρός ὁ οἰκεῖος ἐνέργεια . καθάπερ οὖν πρός ὁ σῴζω ὁ σῶμα καί ὁ πολέμιος ἀμύνω χράω μέν ὁ φυσικός ὄργανον ὁ κατά τόπος κινητικός δύναμις φύσις εἰμί , χείρ καί πούς , χράω δέ καί τεχνητός , ξίφος καί δόρυ , καί ἐπί γεωργία καί οἰκοδομία καί ὁ ἄλλος πρακτικός ἢ ποιητικός ἐνέργεια ὡσαύτως · ὁ αὐτός καί ἐπί ὁ σημαίνω τρόπος χράω μέν ὁ ψυχή ὁ φυσικός ὄργανον ὁ φωνητικός καί ὁ λεκτικός δύναμις , πνεύμων καί γλῶσσα καί ὑπερῷος καί ὀδούς καί χεῖλος , χράω δέ καί ὁ λόγος ἢ ὁ οὗτος μέρος , τεχνικός μέν αὐτός καί κατά συνθήκη ὑφιστάω ὡς ὄργανον ὁ σημαίνω εἰμί περί φυσικός δέ ὕλη ὁ φωνή ἐργάζομαι καί ὁ οὗτος γένεσις , καθάπερ ὁ μέν ὁ ξίφος περί ὁ σίδηρος ὁ δέ ὁ πηδάλιον περί ὁ ξύλον . ἄχρι οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης παρίστημι ἐγώ ὁ τε στοιχεῖον ὁ λόγος , ὁ ὄνομα φημί καί ὁ ῥῆμα , καί ὁ ἐκ αὐτός σύγκειμαι καί κοινῶς λέγω λόγος , ἐκ ὅς πᾶς διάλεκτος ἔχω ὁ γένεσις , ἑξῆς κατά ὁ ἐκ ἀρχή διά-ὁρίζω μεταβαίνω ἐπί ὁ ὁ ἀποφαντικός λόγος θεωρία , ὅς λέγω εἷς τίς εἶδος εἰμί ὁ ἁπλόος λόγος , καθάπερ ὁ κλητικός ὁ εὐκτικός ὁ ἐρωτηματικόν ὁ προστακτικός , ὅς ἕκαστος αὐτοτελής εἰμί καί κατά ἑαυτοῦ σημαντικός ἀπαρτίζω διάνοια · καθάπερ γάρ ὁ ὅς ψυχή ἀθάνατος ἐστιν’ δηλόω τίς , οὗτος καί ὁ ἄνδρος δικαστής καί ὁ εἴθε φιλοσοφέω καί ὁ εἶπον ἀλθέω καί ὁ ἄπειμι πρός τόνδε’ . καί ὁ μέν ἄλλος οὐδείς προσήκω φημί ὁ πρόκειμαι πραγματεία φιλόσοφος τε εἰμί καί διαλεκτική , ῥητορικός δέ ἢ ποιητικός οἰκεῖος εἰμί ὁ περί οὗτος θεωρία , διότι ὁ οὗτος ἑκάτερος ἐπιτηδεύω περί τε ὁ λόγος αὐτός κατά ἑαυτοῦ ἔχω , ῥήτωρ μέν ὁ ῥυθμός αὐτός καί ὁ περίοδος καί ὁ σχῆμα πολυπραγμονέω , γραμματικός δέ ὁ τε μέτρον καί ὁ πρῶτος λέξις ὁ σχηματισμός ἢ συσχηματισμός ἢ παρασχηματισμός καί κλίσις καί ὅσος τοιοῦτος , καί ἔτι μιμέομαι τις εἴωθα καλέω ἕτερος ἢ προστάσσω ἢ ἐρωτάω ἢ εὔχομαι περί τίνω , πολλάκις δέ καί αὐτοπρόσωπος κατά τις ὁ ἐνέργεια οὗτος ἐνεργέω “ πρῶτος μέν , εἰμί ἀνήρ Ἀθηναῖος , ὁ θεός εὔχομαι πᾶς καί πᾶς ” λέγω ἢ “ ἀποκρίνω γάρ δεῦρο ἐγώ ἀνασιάς’’ . ὁ οὖν περί ὁ τέχνη οὗτος πραγματεύομαι καί ὁ λόγος εἰς θεωρία ὑπόκειμαι ἔχω σκοπέω εἴτε μόνος | οὗτος παρά ὁ ἀποφαντικός ὁ λόγος ὁ εἶδος εἴτε καί ἄλλος τίς , καί εἴτε εἰς περαίνω εἴτε εἰς ἤπειρος οὗτος ἕκαστος διαιρέω , μᾶλλον δέ διά ποῖος περαίνω ἀριθμός κατά ἕκαστος αὐτός ὁ ἀπό ὁ εἷς ἐπί ὁ ἤπειρος γίγνομαι πρόοδος · οὗτος γάρ προσήκω ὁ κατά ἕκαστος τεχνίτης περί ὁ ὑποβάλλω αὐτός πρᾶυμα θεωρέω , ὡς διά-ὁρίζω ὁ ἐν ὁ Φίληβος Σωκράτης . δοκέω δέ οὗτος ἔργον εἰμί ῥητορικός μέν ἢ ποιητικός οὐ αὐτόθεν , ὁ δέ κοινῶς λέγω ὁ λόγος τέχνη , περί ὅς ὁ θεῖος Πλάτος μετά ὁ ἐν ὁ Φαιδρός παλινῳδία ἐγώ διδάσκω , ὅς εἰμί ἔργον καί ποιητικός καί ῥητορικός ὁ ἀρχή ἐπισκοπέω . ὁ δέ πρόκειμαι πραγμαιείᾳ προσήκω φημί μόνος ὁ ὁ ἀποφαντικός λόγος θεωρία , διότι προαιρέω μέν 13 παραδίδωμι ὁ ἀρχή ὁ ἀποδεικτικός ἐπιστήμη , ὁ δέ περί οὗτος πραγματεύομαι οὐδείς ἄλλος εἶδος ὁ λόγος πολυπραγμονέω χρή παρά ὁ ἀποφαντικός , ὅς μόνος προσήκω ὁ φιλόσοφος θεωρέω ὡς ὁ ἀπόδειξις περιλαμβάνω καί πρός ὁ κατάληψις αὐτός ἀναγκαῖος , διά ὅς μόνος γιγνώσκω δυνατός ἀκριβῶς ὁ εἰμί ὁ φύσις . δισσός γάρ εἰμί ὁ ὁ λόγος σχέσις , καθά διά-ὁρίζω ὁ φιλόσοφος Θεόφραστος , ὁ τε πρός ὁ ἀκροάζομαι , ὅς καί σημαίνω τίς , καί ὁ πρός ὁ πρᾶγμα , ὑπέρ ὅς ὁ λέγω πείθω προτίθημι ὁ ἀκροάζομαι , περί 25 μέν ὁ σχέσις αὐτός ὁ πρός ὁ ἀκροατής καταγίγνομαι ποιητικός καί ῥητορικός , διόπερ ἔργον αὐτός ἐκλέγω τε ὁ σεμνός ὁ ὄνομα , ἀλλά μή ὁ κοινός καί δημεύω , | καί οὗτος ἐναρμόνιος συμπλέκω ἀλλήλων , ὥστε διά οὗτος καί ὁ οὗτος ἕπομαι , οἷος σαφήνεια γλυκύτης καί ὁ ἄλλος ἰδέα ἔτι τε μακρολογία καί βραχυλογία , κατά καιρός πᾶς παραλαμβάνω , ἀείδω τε ὁ ἀκροατής καί ἐκπλήσσω καί πρός ὁ πειθώ χειρόω ἔχω . ὁ δέ γε πρός ὁ πρᾶγμα ὁ λόγος σχέσις ὁ φιλόσοφος προηγουμένως ἐπιμελέομαι ὁ τε ψεῦδος διελέγχω καί ὁ ἀληθής ἀποδείκνυμι , ὅς ἑκάτερος ἀπόφανσις τις ἀμφισβητέω διά ἐναργής ἀπόφανσις προτίθημι συμπεραίνω . αὐτός δέ οὗτος ὁ ἀποφαντικός λόγος κοινωνός ὁ ἄλλος ἅπας εἶδος ὁ λόγος κτάομαι ὁ σημαντικός εἰμί τίς ποτέ ἔχω φύσις καί πῇ ὁ ἄλλος ὁ λόγος εἶδος διαφέρω , πρό οὗτος παραδίδωμι ὁ Ἀριστοτέλης ἀποφαντικός δέ οὖον πᾶς λέγω , ἀλλά ἐν ὅς ὁ ἀληθεύω ἢ ψεύδω ὑπάρχω . καί δεῖ ἐφιστάνω ὅτι ὁ ὁρισμός ὁ ἀποφαντικός λόγος διά οὗτος ἀποδίδωμι οὐδείς προσδέομαι κατάφασις καί ἀπόφασις πρός ὁ οὗτος διδασκαλία , ὅσπερ ἐν ὁ ἑξῆς δόξα τις ποιέω δίδωμι αὐτός ὑπονοέω ὅτι ὁ ὁ ὁμός · Νύμων φωνή εἰς ὁ σημαίνω τρόπος διαιρέω ὁ ἀπόφασις εἰς τε ὁ κατάφασις καί ὁ ἀπόφασις , ἀλλά οὐ ὁ ὁ γένος εἰς ὁ εἶδος . καίτοι τίς ἄν εἰμί ὁρισμός φωνή ὁμώνυμος μηδείς κοινός φύσις σημαίνω ; εἰμί δέ καί πρός ὁ ὁρισμός ὁ κατάφασις καί ὁ ἀπόφασις ὁ ἀπόφασις παραλαμβάνω , διά ὅς εἴρω “ κατάφασις μέν εἰμί ἀπό · φάνσις τις κατά τις , ἀπόφασις δέ ἀπόφανσις τις ἀπό τίνω , πῶς οὖον σαφής γένος ἄμφω ὁ ἀπόφασις ἀναφαίνω εἰμί , ὁ ὁμώνυμος φωνή οὐδέποτε πρός ὁ ὁ ὁρισμός συμπλήρωσις παραλαμβάνω ; διόπερ συνάπτω ὁ διορισμός περί ὁ ἀποφαντικός εἶδος ὁ λόγος , περί ὅς λοιπός προηγουμένως ποιέω ὁ διδασκαλία , ὁ ὁ εἶδος αὐτός θεωρία , κατάφασις τε καί ἀπόφασις , λέγω · εἰμί δέ εἷς πρῶτος λόγος ἀποφαντικός κατάφασις , εἶτα ἀπόφασις · ὁ δέ ἄλλος πᾶς σύνδεσμος εἷς . διά ὅς δισσός εἰμί ὁ λόγος φημί ὁ ἕνωσις , ὁ μέν αὐτός κατά ἑαυτοῦ οἷος αὐτοφυής αὐτός ἐνυπάρχω , καθάπερ ἐπί ὁ Σωκράτης περιπατέω , ὁ δέ θέσις τις ἔξωθεν αὐτός ἐπιγίγνομαι ὑπό ὁ διά αὐτός οὗτος καλέω σύνδεσμος , καθάπερ ἐπί ὁ Σωκράτης κάθημαι καί Πλάτος περιπατέω · δύο γάρ εἰμί ἐναργής ἐνταῦθα ὁ λόγος , ὁ Σωκράτης καθίημι καί ὁ Πλάτων περιπατέω , ὁ καί σύνδεσμος ἐμβάλλω μέσος ὥσπερ συνδέω διά ἑαυτοῦ μέσος καί ἑνόω δοκέω . ὁ αὐτός · δέ ἔχω τρόπος καί ὁ ὑποθετικός πᾶς λέγω λόγος · καί γάρ ἐκεῖνος ἐκ πλείων μέν εἰμί ἁπλόος λόγος ἑνόω δέ ὑπό ὁ συναπτικός προσαγορεύω σύνδεσμος , οἷος ἰάομαι ἡμέρα εἰμί , ἥλιος ὑπέρ γῆ ἑστία · δύο γάρ πάλιν εἰμί λόγος ὁ ἡμέρα ἐστία καί ὁ ἥλιος ὑπέρ γῆ ἐστιν’ ὁ εἰμί σύνδεσμος συνάπτω ὁ ὁ ἕνωσις ἀποτελέω φαντασία . καί εἰμί ὁ εἷς ὁ τοιοῦτος λόγος εἶδος οὐ ὕπαρξις εἷς δηλωτικός ἐναργής γάρ πολύς ὁ ὑπό αὐτός σημαίνω ) , ἀλλά ἀκολουθία εἷς ὁ ὑπό αὐτός σημαίνω ὕπαρξις ἢ διάστασις εἷς , ὥσπερ ἐπί ὁ κατά διάζευξις λέγω λόγος , οἷος ἄτος ἡμέρα εἰμί ἢ νύξ ἑστία . διό καί ὁ λόγος ὁ μέν ὕπαρξις εἷς σημαίνω ὁ κύριος εἷς ἀνάλογος εἄν εἰμί ὁ μηδέπω τέμνω ξύλον καί διά οὗτος εἷς λέγω , ὁ δέ πλείων ὕπαρξις δηλόω διά τις δέ σύνδεσμος ἑνόω πως δοκέω ἀναλογέω ὁ ναῦς ὁ ἐκ πολύς μέν σύγκειμαι ξύλον ὑπό δέ ὁ γόμφος φαίνω ἔχω ὁ ἕνωσις . ὁ δέ κύριος εἷς εἰμί λόγος καί διά οὗτος φύσις πρότερος εἰμί ὁ σύνδεσμος ὁ εἷς ἔχω ὁ μέν τίς εἰμί κατάφασις ὁ δέ ἀπόφασις . εἰμί δέ τις καί ὁ κατάφασις πρός ὁ ἀπόφασις διαφορά οὖον κατά ὁ εἷς ὁμοίως γάρ εἷς ὁ λόγος οὗτος ἑκάτερος οὐδείς ἔξωθεν βοήθεια δέω πρός ὁ ἕνωσις ) , ἀλλά κατά ὁ πρῶτος · οὖον γάρ ὁμοίως πρῶτος λόγος . οὗτος ἑκάτερος , ἀλλά πρότερος ὁ ἀπόφασις ὁ κατάφασις κατά ὁ ἁπλότης ὁ λέξις , διότι ὁ ἀρνητικός προσλαμβάνω μόριον ἀπόφασις γίγνομαι , προυφεστάναι δέ ἀνάγκη ὁ ὁ προσθήκη δέχομαι ὁ ἐκ ὁ πρόσθεσις ἀποτελέω . διά οὗτος μέν οὖν καί ὁ Ἀριστοτέλης οὕτως εἶπον εἷς πρῶτος εἰμί λόγος ἀποφαντικός ὁ κατάφασις , εἶτα ὁ ἀπόφασις , ὁ εἶτα οὖον περί ὁ εἷς ἀλλά περί ὁ πρῶτος λέγω . διά αὐτός δέ οὗτος λόγος ἔχω ὁ ὁ Ἀφροδισιεύς δόξα περί ὁ ἀπόφανσις δοκέω , μή συγχωρέω γένος αὐτός εἰμί κατάφασις καί ἀπόφασις · πῶς γάρ ἐν ὅς ὁ πρότερος καί ὁ ὕστερος ὁ οὗτος κοινῶς κατηγορέω ὁμοίως γάρ αὐτός ἑκάτερος δεκτικός ψεῦδος τε καί ἀλήθεια ) ἀλλά κατά τίς συμβαίνω ἔξωθεν , οἷος ὁ ὁ λέξις ἁπλότης . τότε δέ ὁ εἴρω κανών χώρα ἔχω λέγω , ὅταν κατά αὐτός ὁ κοινῶς κατηγορέω ἔχω ὁ πρῶτος καί δύο ὁ ὑπό αὐτός . οὗτος μέν οὖν πολλαχοῦ διά πολύς ἀποδείκνυμι · ἐνταῦθα δέ κατηγορέω ὁ ἀπόφανσις κοινῶς κατάφασις καί ἀπόφασις , οὖον λέγω ὁ μέν κατάφασις πρῶτος ἀπόφανσις εἰμί , ὁ δέ ἀπόφασις δύο ἀπόφανσις , ἀλλά ὁ πρῶτος καί δευιερος , ὡς εἴρω , κατά ὁ ἁπλότης ὁ λέξις νοητέον . ὁ δέ Ἀριστοτέλης σαφῶς λέγω ὅτι ὁ παρά ὁ κατάφασις καί ὁ ἀπόφασις αποφαντικός λόγος ἕκαστος σύνδεσμος πάντως εἰμί εἷς , ἐπιζητέω ἄν τις τίς εἴρω περί ὁ λόγος ὁ λέγω ἥλιος ὑπέρ γῆ εἰμί ἡμέρα εἰμί · οὔτε γάρ ἁπλόος οὗτος ὁ λόγος οὔτε σύνδεσμος πρός ὁ ἕνωσις φαίνω δήω . πρός ὅς ῥητέος ὅτι δύο μέν αὐτοτελής ἀπόφανσις συμπλέκω ἀλλήλων πρός εἷς λόγος γένεσις σύνδεσμος Χωρὶς ἐνέργεια λαμβάνω ἀδύνατος · ὁ γοῦν ἥλιος ὑπέρ γῆ ἐστιν’ αὐτοτελής εἰμί ὁ ἡμέρα εἰμί αὐτοτελής καί αὐτός εἰμί πῶς ἄν συγκεράννυμι δίχα ὁ συναπτικός σύνδεσμος ; πολλάκις δέ γε ὁ ἡγέομαι ὁ πρότασις ἅμα ὁ σύνδεσμος μεταρρυθμίζω οὕτως , ὥστε μηκέτι μέν αὐτοτελής εἰμί πρός ἀπόφανσις , ὁ δέ δύναμις περιέχω ὁ σύνδεσμος ἢ ὁ ὁ σύνδεσμος ἰσοδυναμέω κτάομαι οὗτος ἐπίρρημα πρός ὁ ἕπομαι ὁ πρότασις καί αὐτοτελής μένω συμφύω , καθάπερ ἔχω καί ἐπί ὁ πρόκειμαι · ὁ γάρ ἥλιος ὑπέρ γῆ ὄνος ἀτελής πρός ἀπόφανσις δύναμις δέ περιέχω ὁ ὁ ὅτε ἐπίρρημα ἢ ὁ εἰμί συναπτικός σύνδεσμος καί αὐτός φθέγγομαι ὁ ὅστε ἥλιος ὑπέρ γῆ ἑστία καί ὁ ‘ εἰμί ὁ ἥλιος ὑπέρ γῆ ἐστιν’ , ὅς ἑκάτερος ἀτελής εἰμί πρός ὅς ὁ προτίθημι σάω ἀπόφανσις διά ὁ ὁ σύνδεσμος ἢ ὁ ἐπίρρημα προσθήκη , παραπλήσιος ὁ δύναμις οὗτος ἐν ἑαυτοῦ περιέχω , οἷος ὁ ἥλιος ὑπέρ γῆ ὄνος · διό καί συμφύω παραπλήσιος ἐκεῖνος δύναμαι πρός ὁ ἕπω ὁ ἡμέρα εἰμί . Ἀνάγκη δέ πᾶς λόγος ἀποφαντικός ἐκ ῥῆμα εἰμί ἢ πτῶσις ῥῆμα · καί γάρ ὁ ὁ ἄνθρωπος λόγος , ἐάν μή ὁ εἰμί ἢ εἰμί ἢ εἰμί ἤ τίς τοιοῦτος προστίθημι , οὔπω λόγος ἀποφαντικός , διότι δή εἷς τίς εἰμί ἀλλά οὖον πολύς ὁ ζῷον πεζός δίπους · οὖον γάρ δή ὁ σύνεγγυς εἴρω εἷς εἰμί . εἰμί δέ οὗτος ἄλλος πραγματεία εἶπον . προτίθημι διαλέγω περί ὁ ἀποφαντικός λόγος καί ὁ οὗτος εἶδος , κατάφασις τε καί ἀπόφασις , ἐπεί οὗτος ἑκάτερος ὁ μέν τίς ἔχω κατηγορέω ὁ δέ ὑπόκειμαι . διαφορά τις οὗτος ἐγώ παραδίδωμι δίδωμι συμβάλλω αὐτός πρός ὁ διάρθρωσις ὁ ἐφεξῆς ἐρῶ · λέγω γάρ ὅτι ὁ μέν κατηγορέω ὅρος ἐν ὁ πρότασις πᾶς ἀνάγκη ῥῆμα εἰμί ἢ πτῶσις ῥῆμα ( ἴσως δέ ποτός | καί ἀόριστος ῥῆμα , καθάπερ ἐν ὁ ἀπόφασις , ὅσπερ ἔοικα συμπεριλαμβάνω ὁ ῥῆμα διά οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ὡς προηγουμένως μέν περί κατάφασις διαλέγω παραλείπω ) , ὁ δέ ὑπόκειμαι οὖον πάντως ὄνομα ὁ πτῶσις ὄνομα ἢ αορισος ὄνομα , ἀλλά εἰμί ὅτε καί λόγος ἐκ πλείων ὄνομα σύγκειμαι · ὅταν μέν γάρ εἶπον Σωκράτης ὑγιαίνω Σωκράτης ὑγιαίνω , ὁ ὑπόκειμαι ἐν οὗτος ὄνομα εἰμί ὁ κατηγορέω ποτέ μέν εἰμί ῥῆμα ποτέ δέ πτῶσις ῥῆμα , ὅταν δέ εἶπον ‘ Σωκράτης ἐστία Σωκράτης μεταμέλεια οὐ Σωκράτης ἐστία ζῷον λογικός θνητός ἑστία , ὁ ὑπόκειμαι ἐν οὗτος οὖον μόνος εἰμί ὄνομα ἢ πιωσμος ὄνομα , ἀλλά ποτέ καί ἀόριστος ὄνομα ποτέ δέ λόγος ἐκ ὄνομα συνίστημι πλείων . ἀλλά οὐ οὗτος λέγω οὗτος σαφῶς ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης διά ὁ σύντομος ὁ ἀπαγγελία · εἶπον γάρ σαφῶς ὁ περί ὁ κατηγορέω αἰνίζω μόνος ὁ κατά ὁ ὑπόκειμαι , εἶπον καί γάρ ὁ ὁ ἄνθρωπος λόγος , ἐάν μή ὁ εἰμί ἢ ὁ οὐ εἰμί ἢ εἶμι ἢ εἰμί ἤ τίς τοιοῦτος προστίθημι , οὔπω λόγος ἀποφαντικός . ἀλλά διά τίς περί μέν ὁ κατηγορέω λέγω διά οὗτος , ὡς ἄνευ οὗτος μή εἄν γίγνομαι πρότασις , περί δέ ὁ ὑπόκειμαι ὁ ὅμοιος οὖον προστίθημι , καίτοι ὁμοίως ἑκάτερος οὗτος ὁ πρότασις δήω καί εἴρω ἤδη οὗτος ἐν ὁ προλαμβάνω ὡς οὔτε ὁ ὄνομα , ἄν ὁ συντίθημι , δύναμαι σημαίνω τίς ἀληθής ἢ ψεῦδος ῥῆμα Χωρὶς οὔτε ὁ ῥῆμα δίχα ὑπόκειμαι τις , ὡς διδάσκω ἐν ὁ συμπέρασμα ὁ περί ὁ ῥῆμα λόγος ; | εἰμί μέν οὖν πρός ὁ ἀπορία οὗτος ἀπαντάω λέγω , ὅσπερ φημί ὁ φιλόσοφος Πορφύριος , ὡς ἐν ὁ κατηγορικός εἶδος ὁ ἀποφαντικός λόγος ὁ κῦρος ἔχω μάλιστα ὁ κατηγορέω ὡς ὁ ὕπαρξις ἢ ἀνυπαρξία ὁ ἀπόφανσις σημαίνω διό καί ἐντεῦθεν ὁ ὅλος λόγος κατηγορικός ὀνομάζω , καί ὁ ἀρνητικός μόριον ἐν ὁ ἀπόφασις ὡς κύριος οὗτος προστίθημι , ἵνα ὁ κατάφασις ἀναιρέω διά ὁ ἀναίρεσις ὁ κύριος ὁ ἐν αὐτός μόριον ὁ ἀπόφασις γίγνομαι ) , καί διά οὗτος περί μόνος οὗτος ὁ μόριον ποιέω ὁ λόγος ἐν οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης , ὡς οὗτος Χωρὶς ἀπόφανσις οὐ εἄν γίγνομαι . μήποτε δέ προσφυής εἰμί ὁ πρόκειμαι ὁ λέγω ὅτι ἐν ὅς μέν περί ὁ ὄνομα εἰμί ὁ λόγος , ἐπισημαίνω ὡς οἷος ἄν λαμβάνω , οὐ ἄν γίγνομαι δίχα ῥῆμα αὐτάρκης πρός ὁ ποιέω ἀπόφανσις ( “ καί γάρ ὁ τραγέλαφος φημί , σημαίνω μέν τίς , οὔπω δέ ἀληθής ἢ ἐάν μή ὁ εἰμί ἢ ὁ μή εἰμί προστίθημι , ἢ ἁπλόος ἢ κατά χρόνος ) , καί πάλιν ἐν ὅς διαλέγω περί ὁ ῥῆμα , ὁ αὐτός καί περί οὗτος ἐπισημαίνω λέγω ὡς οὐ εἰμί αὐτάρκης αὐτός κατά ἑαυτοῦ λέγω πρός ἀπόφανσις γένεσις · ἐνταῦθα δέ οὐκέτι προστίθημι ὁ δίχα ὄνομα αὐτόθεν γάρ ὁ λόγος ἐλέγχω διά ὁ λόγος ὑπόκειμαι χράω πρότασις ) , ἀλλά ὅτι μόνος χρεία καί ἕτερος τις , ὅς προστίθημι καί συντίθημι ὁ ῥῆμα ποιέω ὁ ἀπόφανσις ὁ ὁ εἰμί ἢ ὁ μή εἰμί σημαίνω · ἐν δέ ὁ μετά ἐκεῖνος παραδίδωμι περί λόγος διαλέγω καί εἶπον ὅτι εἰμί σημαντικός φωνή | μέρος ἔχω σημαντικός , ὅσπερ κοινῶς ὑπάρχω ὁ τέλειος καί ὁ ἀτελής λόγος λέγω , καί μεταβαίνω ἐπί ὁ θεωρία ὁ ἀπόφανσις καί ὁ οὗτος εἶδος , ὥσπερ δείδω μή τις ὑπολαμβάνω ὁ οριστικός λόγος ἅτε σύνθετος ἐκ πλείων εἰμί καί σημαντικός εἷς φύσις ὑπάρχω δύναμαι ποιέω ἀπόφανσις , διά οὗτος νῦν οὗτος προστίθημι , περί ὅς οὐδέπω φαίνω διαλέγω . ἐπεί δέ ὅλως ὁρισμός ἐν οὗτος ποιέω μνεία , οὗτος δέ εἰμί ἐκ πλείων ὄνομα σύγκειμαι λόγος περί ὁ οὐσία ὁ αὐτός πράγτὸ μάτος στρέφω καί διά οὗτος εἷς ἕκαστος οὗτος , πολύς δέ πραγματεία ὁ οὗτος δήω θεωρία ποτέ μέν γάρ ἐκ ὁ συμφορέω ὄνομα οὐσία εἷς σημαίνω καί εἷς ἐκ αὐτός ἀποτελέω λόγος , ποτέ δέ οὐ εἷς ) , ἀναβάλλω ὁ οὗτος παράδοσις εἰς τέλειος τις πραγματεία , ὅς ἔργον εἰμί ὁ εἰμί ὅς εἰμί εἰμί ἐπισκοπέω . διόπερ ἐν τε ὁ ἕβδομος καί ἐν ὁ ὄγδοος βιβλίον ὁ μετά ὁ φυσικός πολύς περί οὗτος ποιέω λόγος , ὁ μέν γένος , ἵνα συναιρέω εἶπον ὁ κεφάλαιος ὁ ἐν ἐκεῖνος παραδίδωμι , ὕλη ἐν ὁ ὁρισμός λόγος ἔχω ἀποφαίνω , ὁ δέ διαφορά καί μάλιστα ὁ ἔσχατος καί μόνος ὁ ὁριστός πρᾶγμα ἐφαρμόζω εἰδοποιός γίγνομαι καί τελειωτικός ὁ οἰκεῖος ὕλη , οὐδείς ἕτερος δήω πρός ὁ ἕνωσις ὁ πρός αὐτός · οὖον γάρ πρός χωρίζω τίς καί κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι ἴσχω ὁ ἕνωσις , ἀλλά εἰμί ὁ εἶδος διάθεσις τις ὁ προσεχής ὕλη , ὁ τε καθόλου καί νοητός ὁ | νοητός λέγω ὕλη , αὐτός δέ εἶπον ὁ κατά ὁ γενικός ἐπινοέω , καί ὁ αἰσθητός καί κατά ἕκαστος ὁ κατά αὐτός διατίθημι φύω . διά οὗτος τοίνυν ὅς τε ὁριστικός λόγος εἷς , οὐ ἐκ διακρίνω πρότερος ἔπειτα συνέρχομαι ἀλλήλων ἰδιότης σύγκειμαι , καί ὁ κατά ἕκαστος πρᾶγμα ἕκαστος εἷς · οὗτος γάρ ἔχω ἀνάγκη ὁ διάκειμαι μετά ὁ οἰκεῖος ὑφίστημι διάθεσις οἷος ἐπί ὁ χαλκεύς σφαῖρα , καί οὐδέ ἄν ἐπινοέω τις ὁ διάκειμαι μή καί ὁ διάθεσις συνεπινοέω . ὁ μέν οὖν κύριος ὁ τε ὁριστικός λόγος εἷς ποιέω , καί αὐτός μέντοι ὁ ὁριστός πρᾶγμα , οὗτος παραδίδωμι ἐν ἐκεῖνος · ὅς δέ ἄν τις ἀπερισκέπτως ἀποδίδωμι αἴτιος ὁ ὁ εἷς λόγος γένεσις , ὁ ἐφεξῆς ἀλλήλων ὁ συμπληρόω αὐτός ὄνομα λέγω μή διαλαμβάνω σιωπή μέσος , οὗτος ὡς ἀνόητος ἐπιρραπίζω λέγω οὖον γάρ δή ὁ σύνεγγυς εἴρω εἷς εἰμί · δεῖ μέν γάρ ἐπί ὁ εἷς εἰμί λόγος ὁ ὄνομα ἐκ ὅς εἰμί ἐφεξῆς λέγω μή διαναπαύω ὁ φωνή , ὡς ὅταν γε αὐτός κατά ἑαυτοῦ εἶπον ἕκαστος οὖον λέγω ἐγώ ὁρισμός , ἀλλά οὐδέ εἷς ποιέω πρότασις κοινῶς ἐπάγω πᾶς ὁ ῥῆμα , ἀλλά τοσοῦτος ὅσος καί ὁ ὡς ἐν ἀσύνδετον ἀπαρίθμησις λέγω ὄνομα οἷος ζῷον εἶτα ‘λογικόν’ εἶτα θνητός ἑστία · δοκέω γάρ ἕκαστος προσυπακούω ὁ εἰμί . οὖον μήv αὐτάρκης ὁ ὁ τυγχάνω ὄνομα ἐφεξῆς ἀλλήλων καί ἀδιακόπως εἶπον πρός ὁ εἷς ποιέω λόγος ἢ ὁριστικός ἢ ἀποφαντικός · ὅταν γάρ ἢ μόνος οὐσία συμφύω μή δύναμαι , οἷος εἶδος ἢ ἄτομος , ἢ μόνος συμβεβηκός τυγχάνω εἰμί σημαντικός , οὐ ἄν ποτός γίγνομαι ἐκ αὐτός εἷς λόγος , οἷος ὅταν εἶπον ἄνθρωπος βοῦς ἵππος ἢ Σωκράτης Πλάτων Ἀλκιβίδης’ ἢ φιλόσοφος σιμός φαλακρός βαδίζω , διά ὁ ὁ μέν οὐσία συμφύω ὁ συμβεβηκός ὡς ἐν ὑπόκειμαι αὐτός ὑφίστημι φύω , μήτε δέ ὁ κατά εἶδος ὁ κατά ἀριθμός διακρίνω οὐσία ἀλλήλων , μήτε μήv ὁ συμβεβηκός , ὅς οὐδέ ὑφίστημι τίς δυνατός δίχα ὁ ὑπόκειμαι · διό καί ὁ εἴρω ἀνάγκη ὁ τίς ἀόριστος ὄνομα προσυπακούω , ὁ χρεία πληρόω ὁ ὑπόκειμαι καί ποιέω ὁ ὅλος λόγος ψεύδω ἢ ἀληθεύω . εἰμί δέ εἷς λόγος ἀποφαντικός ἢ ὁ εἷς δηλόω ἢ ὁ σύνδεσμος εἷς , πολύς δέ ὁ πολύς καί μή εἷς ἢ ὁ ἀσύνδετος . παραδίδωμι ὁ κατά ὁ πρῶτος καί δύο διαφορά ὁ ἁπλόος καί αποφαντικός λόγος καί διδάσκω ὡς προηγέομαι ὁ καταφατικός εἶδος ὁ ἀποφατικός , διά οὗτος προστίθημι ὁ κατά ὁ εἷς καί ὁ πλῆθος αὐτός ἀντίθεσις ἕτερος εἰμί παρά ὁ κατά ὁ πρῶτος καί ὕστερος . ἰστέον γάρ ὅτι δύο οὗτος ἐκ ἀνάγκη περί πᾶς λόγος θεωρέω , λέξις τε καί σημασία , περί μέν ὁ λέξις δύο θεωρέω ὁ εἷς λόγος διαφορά , εἷς μέν κατά ὁ ἁπλόος καί συντίθημι ἐκ πλείων ἁπλόος λόγος , ἕτερος δέ κατά ὁ πρῶτος καί δύο προηγουμένως μέν ἐν ὁ ἁπλόος , διά οὗτος δέ καί ἐν ὁ σύνθετος , ἐκ ὁ ποιότης δηλονότι ὁ πρότασις , ὁ καταφατικός λέγω καί ἀποφατικός , ὁ τοιοῦτος τάξις ἀναφαίνω ) , περί δέ γε ὁ σημασία εἷς , ὁ κατά ὁ εἷς καί ὁ πλῆθος ὁ σημαίνω . ὁ οὖν περί ὁ λέξις θεωρέω ἀντίθεσις εἷς παραδίδωμι διά ὁ προλαμβάνω ὁ κατά ὁ πρῶτος καί ὕστερος , διά ὅς λέγω εἰμί δέ εἷς πρῶτος λόγος ἀποφαντικός κατάφασις , εἶτα ἀπόφασις , εἶτα διδάσκω ὡς οὖον μόνος οὗτος ὁ λόγος ἀξιόω ὁ ὁ εἷς προσηγορία ὁ ἐπάγω ὁ δέ ἄλλος πᾶς σύνδεσμος εἷς , οὗτος εἰμί οὖον κύριος , οὖον μήv ἔτι προστίθημι ὅτι οὗτος ὁ σύνδεσμος ὁ εἷς ἔχω λέγω λόγος σύνθετος εἰμί ἐκ ὁ ἁπλόος κατάφασις καί ὁ ἁπλόος ἀπόφασις , διά ὅς παραδίδωμι εἄν καί ὁ κατά ὁ ἁπλόος καί συντίθημι διαφορά ὁ αποφαντικός λόγος , ἀλλά οὗτος εἰς ἕτερος καιρός ἀναβάλλω , ἐν οὗτος ὁ ἀπό ὁ σημαίνω ἐγώ διά κρίσις αὐτός προστίθημι , ὁ μέν εἷς ποιέω λόγος καί ἀληθής καί φαίνω , ὁ δέ φαίνω μέν εἷς κατά ἀλήθεια δέ πολύς · προστίθημι δέ σαφῶς ὀλίγος ὕστερος καί ὁ κατά ὁ ἁπλόος καί ὁ συντίθημι αὐτός ἀντίθεσις . τίς οὖν τρόπος ἀπό ὁ σημαίνω ὁ τε εἷς λόγος καί ὁ πολύς διακρίνω ; φημί δή ὡς ἔνθα μέν ἑκάτερος ὁ συμπληρόω ὁ πρότασις ὁράω εἷς τις φύσις εἰμί δηλωτικός , εἷς εἰμί φημί οὗτος ὁ πρότασις , ἄν ὁρισμός ὅλος ἀντί ὄνομα ἢ ὑπόκειμαι ἢ κτηγορεω ἢ καί ἄμφω λαμβάνω , οἷος ὅταν εἶπον ‘ ὁ ζῷον λογικός θνητός οὐσία ἔμψυχος αἰσθητικός ἐστιν’ · ὅταν δέ πλείων πρᾶγμα ὁποτεροσοῦν ὁ ὁράω | σημαντικός εἰμί τυγχάνω , πλείων εἰμί φημί οὗτος ὁ πρότασις , καί τοσοῦτος , ὅσος εἰμί ὁ πλῆθος ὁ σημαίνω , ἄν ὑπό εἷς ὄνομα οὗτος σημαίνω · ὅταν γάρ εἶπον Αἴας μονομαχέω Ἕκτωρ μή διορίζω περί πότερος ὁ Αἴας ἀπό · φαίνω πῶς ἄν τις νόος ἔχω εἷς εἶπον οὗτος ὁ πρότασις , ὅς ἅμα καί ἀληθεύω καί ψεύδω ὁράω ; καί ὁ ὅπως δῆλος . οὗτος οὖν ὁ ἀπό ὁ σημαίνω θεωρέω ἐν ὁ πρότασις διαφορά παραδίδωμι ἐγώ διά οὗτος εἷς λόγος ἀποφαντικός εἰμί φημί κύριος μέν ὁ εἷς σημαίνω , δύο δέ καί ὁ σύνδεσμος ὁ εἷς ἔχω λέγω , πολύς δέ ὁ πολύς σημαίνω καί μή εἷς ἢ ὁ ἀσύνδετος . ἐν δή οὗτος σύνδεσμος μέν εἷς λόγος ἀκούω οὖον ὁ ἐν μόνος ὁ λέξις Ἐπίκτητος ἔχω ὁ ἕνωσις διά ὁ σύνδεσμος , παραπλήσιος ὁ φάκελος , ὅς διά ὁ συνόχωκα ὁ πλείων λάχανον δεσμός εἷς λέγω εἰμί , ὡς ὅταν εἶπον Σωκράτης κάθημαι καί Ἀλκιβιάδης περιπατέω ἢ Σωκράτης κάθημαι καί Ἀλκιβιάδης κάθημαι ἢ Σωκράτης καί Ἀλκιβιάδης κάθημαι πᾶς γάρ · ὁ οὕτως λέγω πλείων εἰμί περί μόνος ὁ λέξις ἔχω ὁ ἐμγαινομένην διά ὁ σύνδεσμος ἕνωσις ) , ἀλλά ὁ ἐν ὁ ὑποθετικός καλέω συλλογισμός κατά ὁ συνάπτω ἢ ὁ διαζεύγνυμαι λέγω παραλαμβάνω , οἷος ἵημι ὁ θεός ἀγαθός , ἀίδιος ὁ πάνυ καί ἄτος ἀίδιος ὁ πᾶς ἢ γεννητός · πλείων μέν γάρ καί οὗτος εἰμί συνδέω κατά ὁ λέξις , ὁ μέν | ὑπό ὁ συναπτικός λέγω σύνδεσμος ὁ δέ ὑπό ὁ διαζευκτικός , ἀλλά ἔχω τίς πλέω ὁ προερέω , ὅτι ὁ ἐν αὐτός παραλαμβάνω πλείων πρᾶγμα ἢ ἀκολουθία ἢ διάστασις σημαίνω · αὐτός οὖν οὗτος εἷς τίς εἰμί ὑπό αὐτός σημαίνω ὁ ἀκολουθία αὐτός ὁ πρᾶγμα ἢ ὁ διάστασις . οὗτος μέν οὖν διά οὗτος δύο λέγω ὁ εἷς ἔχω ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης ῥητέος μετά ὁ εἷς τίς κατηγορέω κατά εἷς ὑπόκειμαι σημαίνω , ὥστε εἰμί ὁ λέγω ὅτι εἷς λόγος ἀποφαντικός εἰμί ἢ ὁ εἷς τίς κατά εἷς κατηγορέω καταφατικός ἢ ἀποφατικός καί διά οὗτος λέγω κατηγορικός , ἢ ὁ σχέσις εἷς ὕπαρξις δύο σημαίνω ἢ κατά ἀκολουθία ἢ κατά διάστασις ἐμφαίνω ὑπό ὁ οὗτος ὁ δύναμις ἔχω σύνδεσμος καί λέγω ὁ τίς εἰμί τίς εἰμί ἢ τίς εἰμί τίς οὐ εἰμί , καί διά οὗτος λέγω ὑποθετικός . ὁ δέ γε περί μόνος ὁ λέξις ὁ Ἐπίκτητος ἕνωσις ἐμφαίνω ὕπαρξις μέν ἀπαρτίζω εἰμί σημαντικός , σχέσις δέ αὐτός οὐδείς σημαίνω , οὐδαμῶς οἰητέον ἐν οὗτος παραλαμβάνω , καί εἰμί προσχράομαι ὁ συμπλεκτικός λέγω σύνδεσμος ὁ ἐν ὁ λέγω συνέχεια χάρις · ποῖος γάρ ἄν ἔχω λόγος ὁ μέν ὁμώνυμος ἔχω ὁ ἕτερος ὁ ὁράω μή ἀνέχω καλέω εἷς διά ὁ πλῆθος ὁ σημαίνω , καί οὗτος κατά ὁ λέξις εἰμί ἁπλόος , ὁ δέ καί κατά ὁ λέξις προφανής ὁ σύνθεσις ἔχω καί παντάπασι ὁ κατά φύσις εἷς ἀποπίπτω πλέω τίς κατά αὐτός οὗτος νέμω ἐκεῖνος ὁ ἀξιόω αὐτός | ὁ ὁ εἷς προσηγορία ; εἶπον δέ πολύς εἰμί λόγος ὁ πολύς σημαίνω , προστίθημι ἄν μή εἷς διά ὁ περί ὁ καθόλου τις ἀποφαίνω · ἐκεῖνος γάρ πολύς μέν σημαίνω καί αὐτός πρᾶγμα ὁ ὑπό ὁ καθόλου περί ὅς διαλέγω ἀναφέρω , πρός δέ γε ὁ πολύς ὁ εἷς φύσις ὁ κατά πᾶς ἐκεῖνος κατηγορέω , κατά ὅς καί εἷς γίγνομαι πρότασις ὁ ὅς καθόλου οὗτος κατηγορέω τίς · ὁ δέ γε ὁμώνυμος φωνή μόνος πολύς εἰμί σημαντικός πρᾶγμα , κοινός δέ ἐπί αὐτός οὐδείς · οὖον γάρ ἄν εἰμί ὁμώνυμος . δυνατός δέ καί , ὡς ὁ φιλόσοφος ἐξηγέομαι Πορφύριος , ὡς πρός διάκρισις εἴρω ὁ ὁρισμός χράω ὑπόκειμαι ἢ καί κατηγορέω πρότασις ἀκούω ὁ πολύς καί μή εἷς , ὅτι δοκέω μέν πολύς κἀκείνης σημαίνω , οἷος ὁ λέγω ζῷον λογικός θνητός περιπατέω ὁ ζῷον ὁ λογικός ὁ θνητός · ἀλλά οὗτος παραλαμβάνω πρός ὁ εἷς τίς περιγράφω ὁ ἐκ αὐτός συνίστημι , διό εἷς εἰμί φημί οὗτος ὁ πρότασις . εἰμί δέ τις πρότασις ἢ ὁμώνυμος ἔχω ὁ ἕτερος ὁ ὁράω ἢ καί ἐνέργεια πολύς συνείρω ὄνομα οὖον δύναμαι συμπλέκω ἀλλήλων ὁ πρᾶγμα , οἷος Σωκράτης Πλάτων Ἀλκιβιάδης περιπατέω ἢ Σωκράτης περιπατέω διαλέγω θερμαίνω , μόνος οὗτος πολύς , διότι καί ὁ σημαίνω πρᾶγμα μόνος εἰμί πολύς καί οὖον δύναμαι εἷς τις φύσις πρᾶγμα συμπληρόω . ἀλλά πῶς ὁ Ἀριστοτέλης ὁ πολύς σημαίνω λόγος ἀπαριθμέω ὁ τε | ὁμώνυμος τις ὁ ὁράω ἔχω καί ὁ ἀσύνδετος μόνος παραλαμβάνω , ὅς ἐν οὐδέτερος τάσσω χώρα ὁ κατά μόνος ὁ λέξις ὁ διά ὁ σύνδεσμος ἕνωσις ἔχω ; ἢ ῥητέος ὅτι καί οὗτος ὁ πολύς καί μή εἷς εἰμί σημαίνω , ἀλλά οὐκέτι διά ὁμωνυμία ἀλλά διά ὁ ἐνέργεια πλείων εἰμί κατά ὁ λέξις ὁ ὁ διάφορος πρᾶγμα σημαίνω ὅρος . εἰμί δέ τις αὐτός ὁ εἷς ἀξιόω νέμω , οὖον κατά ἑαυτοῦ ἀλλά κατά ὁ πρός ὁ ἀσύνδετος παραβολή , οἶδα ἀντί ὁ ἔννοια ἐπί ὁ λέξις πάλιν καταφέρω . ὁ δέ ἀσύνδετος λόγος δηλόω λέγω ἄν ὁ μηδέ ὁ ὑπό ὁ σύνδεσμος φαίνω ἕνωσις ἔχω , οἷος ἡμέρα εἰμί , φάος εἰμί , ἡμέρα οὐ εἰμί , νύξ ἐστιν’ ἢ αὖος πάλιν Σωκράτης κάθημαι , Ἀλκιβιάδης περιπατέω · ἐν γάρ οὗτος πᾶς οὔτε ἀκολουθία οὐδείς οὔτε διάζευξις τις , οὔτε κατά ὁ λέξις Ἐπίκτητος γοῦν ἕνωσις τις ἐμφαίνω . ὁ μέν οὖν ὄνομα ἢ ῥῆμα φάσις ἵστημι μόνος , ἐπεί οὐ εἰμί εἶπον οὗτος δηλόω τίς ὁ φωνή ὥστε ἀποφαίνω , ἢ ἐρωτάω τις ἢ μή , ἀλλά αὐτός προαιρέω . Μέλλων διά ὁ ἐφεξῆς διδάσκω περί τε ἀπόφανσις καί περί κατάφασις καί ἀπόφασις καί ἔτι ἀντίφασις , ἐπεί ἐν ἅπας οὗτος ὁ ὁ φάσις ὄνομα παραλαμβάνω , διά οὗτος εἰκότως πρό ὁ ἐκεῖνος διδασκαλία · ὁ ὁ φάσις ἔννοια ὑφηγέομαι | καί φημί εἰμί οὗτος ὄνομα ἢ ῥῆμα , ὡς μέρος ὁ ἀποφαντικός λόγος λαμβάνω . καί ὅτι οὗτος οὕτως ἔχω , σαφῶς δηλόω ὁ ὄνομα ὁ φάσις ὁ αἴτιος εὐθύς ἐπάγω · ἐπεί γάρ , φημί , δηλόω μέν τίς οὗτος ἑκάτερος , οὖον μήv ἀληθής ἢ ψεῦδος , διά δή οὗτος φάσις μέν ὀνομάζω εἄν δικαίως ὡς σημαίνω τίς καί φαίνω , οὖον μήv ἀπόφασις ἅτε οὐδέτερος δηλόω ὁ ὑπό ὁ ἀπόφανσις πάντως σημαίνω , λέγω δέ ὁ ἀληθής ἢ ὁ ψεῦδος . οὗτος δέ ὁ μή δήω πρόσκειμαι ὁ ἀπό πρόθεσις ὁ προσηγορία ὁ φάσις ἐπί ὁ ὄνομα ἢ ὁ ῥῆμα δηλόω διά ὁ μόνος , φάσις ἵστημι μόνος εἶπον . εἶτα ἄμφω ἅμα ὁ αἴτιος ἀποδίδωμι , ὁ τε προσήκω αὐτός ὁ ὁ φάσις ὄνομα καί ὁ μή προσήκω ὁ ὁ ἀπόφανσις , διά ὁ ἐπεί οὐ εἰμί εἶπον οὗτος δηλόω τίς ὁ φωνή καί ὁ ἑξῆς οὗτος , ὅσπερ εἰμί επειοη καί εἰμί σημαντικός πρᾶγμα τίνω ἔχω δύναμις , ἀλλά αὐτός γε κατά ἑαυτοῦ οὗτος ἑκάτερος οὐδείς απόφανση εἰμί ποιητικός . εἶτα προστίθημι ὁ τρόπος , κατά ὅς ἀποφαίνω εἴωθα , καί διά οὗτος σημαίνω ὡς οὐδείς προσήκω ὁ ὄνομα ἢ ὁ ῥῆμα ὁ ὄνομα ὁ ἀπόφανσις , εἰμί γε δύο τρόπος εἰμί , ὅς κατά ἕτερος ἀποφαίνω ἀνάγκη , κατά μηδέτερος οὗτος ὁ ὄνομα ὁ ὁ ῥῆμα λέγω ἀποφαίνω , ὡς ἑξῆς δῆλος ποιέω . κατά ἀρχή μέν οὖν ὁ πραγματεία διακρίνω ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα ὁ ἀπόφανσις σέως ἀπό αὐτός ὁ οὐσία ὁ ἀπόφανσις ποιέω ὁ ἐπιχείρησις ὁ μηδείς δηλόω ἀληθής | ὁ ψεῦδος , ὅσπερ εἰμί ἴδιος ὁ ἀπόφανσις , ἐν δέ γε οὗτος ἀπό ὁ τρόπος ὁ χρῆσις ὁ αποφαντικός λόγος διακρίνω αὐτός πάλιν ἐπιχειρέω · ἐπεί γάρ ἢ ὑπό τις ἐρωτάω καί πρός ὁ ἐρώτησις ἀπαντάω ἀποφαίνω ἢ καί μηδείς ἐρωτάω αὐτός προαιρέω ὁ πέλας ἐκφαίνω ὁ ἡμέτερος διάνοια , ὁ δέ ὁ ὄνομα ἢ ὁ ῥῆμα εἶπον κατά οὐδέτερος οὗτος ἀποφαίνω ὁ τρόπος , φανερός ὡς ἕτερος ἄν εἰμί οὗτος ὁ ἀπόφανσις . ὅτι2 μέν οὖν αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ ὄνομα ἢ ὁ ῥῆμα λέγω μηδείς ἐγώ ἐρωτάω οὐ ἀποφαίνω , πολλάκις εἴρω . ἀλλά μήv οὐδέ πρός ἐρώτησις διά οὗτος ἡμέτερος ἀποκρίνω ἐνδέχομαι τίς λέγω ἀληθής ἢ ψεῦδος , καίτοι οὗτος γε ὑπολαμβάνω ἄν τις · τίς γάρ ὄνομα ὅδε τις ἔρομαι Σωκράτης εἶπον σημαίνω τίς ἀληθής ἢ ψεῦδος , καί τίς ποιέω Σωκράτης ἐρωτάω καί ἀποκρίνω ὅτι ‘ περιπατέω δηλόω τίς ἀληθής ἢ ψεῦδος · ἀλλά ὅσπερ καί ἐν ὁ ἐξήγησις ὁ περί ῥῆμα εἴρω λέγω , ὁ συμπλοκή ὁ ἐρώτησις πρός ὁ ἀπόκρισις τέλειος ἀπόφανσις ἐργάζομαι ὁ ἀληθής ἢ ὁ ψεῦδος σημαίνω , οὔτε ὄνομα κατά ἀλήθεια οὔτε ῥῆμα γίγνομαι ὁ ἐρώτησις , ἀλλά οὗτος μέν ὁ ἕτερος ἀπαιτέω , οὖον μήv κατά οὗτος προφέρω · οὐδέ γάρ εἰμί ἐν ἐρωτάω ἢ ὄνομα τίς προφέρω ἢ ῥῆμα . ὅτι δέ οὗτος οὕτως ἔχω , μανθάνω ἄν ἀπό ὁ ἐν ἐρωτάω προφέρω ἀπόφανσις , πρός ὅς καί πρόκειμαι ὁ ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα ἐρωτάω , εἴπερ ὅλως | εἰμί , παραβάλλω · κατάφασις μέν γάρ ἐρωτάω εἴρω αἱρέω ὁ ψυχή ἀθάνατος εἰμί καί ἀπόφασις ὁμοίως αἱρέω ὁ ψυχή οὐ εἰμί ἀθάνατος · οὐκοῦν καί ὁ ὄνομα , εἴπερ ἐν ἐρωτάω προφέρω κατά ἑαυτοῦ οἷος τε εἰμί , ἐσθίω λέγω ἐγώ αἱρέω , εἰμί τυγχάνω , ἄνθρωπος αἱρέω ζῷον καί ἐπί ὁ ῥῆμα ὡσαύτως αἱρέω τρέχω · οὗτος δέ ἕκαστος ἀδιανόητος . εἰμί δέ ὁ αἱρέω λούω οὐ ἀδιανόητος ἀλλά προφανής , ὡς οὐ εἰμί μόνος ὁ ῥῆμα ἐρώτησις ἀλλά ὅλος δύναμις ὁ κατάφασις ὁ αἱρέω ἐγώ λούω . καί ἐπί πᾶς ὁ ἐπί ὁρίζω πρόσωπον λέγω ὁ αὐτός λόγος . ἀποδείκνυμι δή ὁ ὅτι ὁ φάσις ἕτερος τίς εἰμί ὁ ἀπόφανσις , οὐκέτι προστίθημι ὁ Ἀριστοτέλης ὁ πρός ὁ κατάφασις ἢ ὁ ἀπόφασις ἢ ὁ ἀντίφασις αὐτός διαφορά ὡς προφανής λίαν εἰμί · ὅς γάρ μή εἰμί ὅλως ἀπόφασις , πῶς ἄν ποτός εἰμί κατάφασις ἢ ἀπόφασις , ὅς ἑκάτερος ἀπόφανσις εἰμί ; καί ὅς μή εἰμί κατάφασις ἢ ἀπόφασις μηδέ διαιρέω εἰς οὗτος , πῶς εἄν εἰμί ἀντίφασις , ὅστις ὅλος τίς εἰμί ἐκ ὁ μέρος οὗτος ὁ σύνθεσις ἔχω ; ὁ μέντοι περί ὁ ἀπόφανσις ὅτι ἕτερος ὁ νῦν καλέω φάσις λόγος τις δήω εἰκότως ἐξετάζω ὑπό ὁ φιλόσοφος , πρότερος τε ἀπό ὁ οὐσιώδης ἔννοια ὁ ἀπόφανσις καί νῦν , ὡς λέγω , ἀπό ὁ ἡμέτερος χρῆσις . δῆλος δέ ὅτι ὁ ἵστημι ἐν ὁ ὁ μέν ὄνομα ἢ ῥῆμα φάσις ἵστημι μόνος ὁ Ἀριστοτέλης εἰμί σημαίνω ὁ θέσις ὁ ὄνομα ὁ φάσις ἐπί ὁ ἁπλόος , ὅσπερ λέγω , ἐν ὁ πρότασις φωνή , ἐπεί καί πρό ὁ Αριστο|τέλους ὁ παρά Πλάτων Τίμαιος χράω ὁ ὄνομα ὁ φάσις , ἀλλά ἐπί μόνος ὁ ὁπωσοῦν κατηγορέω · ὁ γοῦν ἔνυλος εἶδος ὁ ἐν γένεσις καί φθορά ὁ ὑπόστασις ἔχω διά ὁ συνεχής ῥύσις φεύγω φημί οὐ ὑπομένω ὁ 0 ὁ ὅδε καί οὗτος καί πᾶς ὅσος μόνιμος αὐτός ὡς εἰμί ἐνδείκνυμι φάσις . οὗτος δήω μέν ἁπλόος εἰμί ἀπόφασις , οἷος τίς κατά τις ἤ τίς ἀπό τις , ὁ δέ ἐκ οὗτος σύγκειμαι , οἷος λόγος τις ἤδη σύνθετος . εἰμί δέ ὁ μέν ἁπλόος ἀπόφασις φωνή σημαντικός περί ὁ εἰμί ὑπάρχω τις ἢ κατάφασις δέ εἰμί ἀπόφανσις τις κατά τις , ἀπόφασις δέ εἰμί ἀπόφανσις τις ἀπό τις . οὗτος μέν λέγω ὅς ἀποφαίνω λέγω ἢ ἐρωτάω ὑπό τις ἢ αὐτός προαιρέω , περί ὅς εἰμί αὐτός προσεχῶς ὁ λόγος . εἰμί δέ αὐτός φημί ὁ μέν ἁπλόος ἀπόφανσις ὁ δέ συντίθημι ἐκ πλείων , οὖον λέξις ἀλλά λόγος , ὁ σύνδεσμος ὁ εἷς ἔχω λόγος , εἴτε κατηγορικός εἴτε ὑποθετικός , συντίθημι λέγω ἐκ ὁ ἁπλόος ἀπόφανσις , οὗτος εἰμί ἢ δύο κατάφασις ἢ δύο ἀπόφασις ἢ κατάφασις καί ἀπόφασις . ἐνίοτε δέ καί δίχα σύνδεσμος πλείων λόγος ἐφεξῆς λέγω ὡς εἷς ὁ ἐκ πᾶς λέγω , ὁ συνέχεια ἢ ὁ ἐφεξῆς ῥῆσις ὁ χρεία ὁ σύνδεσμος ποιέω , οἷος διά ὁ δυσχεραίνω πρός ὁ ὕβρις Ἀλκιβιάδης πολεμέω ὁ πατρίς , Ἀχιλλεύς ὁ Ἀχαιός μηνίω , Αἴας ἀποσφάζω ἑαυτός , καί ὅσος ἄλλος λέγω ἀσύνδετος εἴωθα . ἐνίοτε δέ καί πλείων συνείρω ἀλλήλων ἀσύνδετος , οὖον συμπλέκω πρός εἷς τις σημασία , καθάπερ ἐπί ὁ ὁρισμός , ἀλλά δηλωτικός πρᾶγμα ἀπαρτίζω εἷς τίς αὐτός κατηγορέω , πλείων μέν πάντως λόγος λέγω διά ὁ πλείων εἰμί ὁ ὑπόκειμαι , ὁ δέ ἐφεξῆς γίγνομαι ἀπαρίθμησις ἀντί σύνδεσμος παραλαμβάνω , οἷος Ἀχιλλεύς Αἴας Διομήδης ἀγαθός ὁ ‘Ελλήνων’ . καί φανερός ὅτι πολύς ὁ λόγος , διότι δυνατός ὁ μέν αὐτός ἀληθής ὁ δέ ψευδής εἰμί , οἷος εἰμί τις ἀντί οὗτος τις ἢ καί πρός οὗτος ἀπαριθμέω ὁ Ἐπειός . ὁ δέ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ εἷς ὑπόκειμαι πολύς τις κατηγορέω ἀσύνδετος πρότασις , οἷος Σωκράτης τρίβω ὁ σκέλος διαλέγω ἥδομαι · ὡς ἅτε ὁ σύγκειμαι λόγος ἐκ πλείων ἁπλόος καί διά οὗτος πολύς λέγω ὁ μέν ἐκ ὁλόκληρος κατά ἐνέργεια σύγκειμαι λόγος , ἢ ἀσύνδετον ἢ συνδέω , ὁ δέ μή ἐκ διακρίνω σύγκειμαι λόγος , ἀλλά ἤτοι ἐκ ὑπόκειμαι μόνος πλείων ἀσύνδετον ἢ συνδέω ἢ ἐκ κατηγορέω ἢ καί ἐκ ἄμφω , ὡς εἰμί λέγω ‘Δωκράτης καί Πλάτων βαδίζω καί διαλέγω , ἢ αὐτός οὗτος Χωρὶς ὁ σύνδεσμος προφέρω . εἰμί δέ δή καί ἐν αὐτός ὁ ἁπλόος λέγω λόγος ἄλλος τρόπος εὑρίσκω πολύς τις κατά ὁ ἁπλόος καί συντίθημι διαφορά , οὐκέτι κατά ὁ μή σύγκειμαι ἢ σύγκειμαι ἐκ πλείων λόγος , ἀλλά κατά ὁ πλῆθος ὁ παραλαμβάνω πρός ὁ σύστασις αὐτός λέξις · ἁπλόος μέν γάρ εἰμί καί πρῶτος ὁ ἐκ ὁ ἀναγκαῖος μέρος σύγκειμαι , ὄνομα τε 1 καί ῥῆμα , οὐκέτι δέ κατά γε οὗτος κύριος ἁπλόος οὐδέ πρώϊος ὁ κατά ὁστισοῦν οὗτος πλεονάζω , διόπερ ὁ κατάφασις ἁπλόος πρός ὁ ἀπόφασις παραλαμβάνω ὁ Ἀριστοτέλης πρότερος ἔχω τάξις ὁ κατάφασις ἀποφαίνω , καίτοι κατά ὁ εἷς ὁμοίως ἔχω ὁ λόγος εἰμί μή παραλαμβάνω ὁμώνυμος ὅρος ) καί κτάομαι ὁ ἁπλόος , ὡς μή σύγκειμαι ἐκ πλείων λόγος . καί ἐν αὐτός μέντοι ὁ κατάφασις πολύς ἄν εὑρίσκω πρός ἀλλήλων διαφορά , καί ἐν ἀπόφασις ὁμοίως · ὁ γάρ ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω πρότασις πρότερος ἔχω κατά ὁ ἁπλότης τάξις ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω , καί οὗτος ὁ μετά τρόπος . καί πάλιν ἐν μέν ὁ ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω προηγέομαι ὁ ἐκ ὁρίζω ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἐκ ἀόριστος , καί ὁ ὄνομα ὑπόκειμαι προσχράομαι ὁ ὁρισμός ἀντί ὄνομα παραλαμβάνω . ἐν δέ ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω ὁ ὄνομα ἤτοι ῥῆμα κατηγορέω ὁ ὁρισμός ὅλος ποιέω κατηγορέω , οἷος ὁ Σωκράτης ἄνθρωπος ἑστία ὁ Σωκράτης ζῷον λογικός θνητός ἑστία . οὗτος μέν οὖν διά ὁ προφανής οὖον πολύς ἐπίστασις ἄξιος · πῇ δέ διαφέρω ὁ διά οὗτος λέγω ὁ ὀλίγος πρότερος εἴρω εἰμί δέ εἷς λόγος ἀποφαντικός ἢ ὁ εἷς δηλόω ἢ ὁ σύνδεσμος εἷς , πολύς δήω πολύς καί μή εἷς ὁ ὁ ἀσύνδετος καί ὁ ἔτι πρό ἐκεῖνος εἰμί δέ εἷς πρῶτος λόγος ἀποφαντικός κατάφασις , εἶτα ἀπόφασις , ἄξιος ἐπισκοπέω . ῥητέος οὖν ὅτι ὁ διαφορά ὁ λόγος λαμβάνω , ὡς καί πρότερος λέγω , | ἢ ἀπό ὁ λέξις ἢ ἀπό ὁ σημαίνω , καί ὁ μέν περί ὁ λέξις διαφορά ποιέω ὁ μέν ἐκ εἷς κατά ὁ λέξις ὑπόκειμαι καί ἐκ εἷς κατηγορέω θετικῶς ἢ ἀρνητικός σύγκειμαι , εἴτε προσκατηγορέω ὁ εἰμί εἴτε καί μή , καί εἴτε πρόσκειμαι τρόπος τις εἴτε μή , καί ἀπλόος εἶπον κατάφασις μόνος ἢ ἀπόφασις μόνος , ὁ δέ συντίθημι ἐκ δύο κατάφασις ἢ ἀπόφασις ἢ κατάφασις καί ἀπόφασις , ὅς σύνδεσμος εἷς καλέω ὁ Ἀριστοτέλης , καί ἐν αὐτός πάλιν ὁ τε ἁπλόος λόγος καί ὁ σύνδεσμος ὁ εἷς ἔχω λέγω θεωρέω ὁ κατά ὁ · καταφατικός καί ὁ ἀποφατικός διαφορά , ὁ δέ γε ἀπό ὁ σημαίνω διάκρισις ὁ λόγος ὁ μέν ποιέω εἷς ὁ δέ πολύς , τρεῖς εἰμί ὁ λόγος ἀντίθεσις , ἁπλόος πρός συντίθημι , πρῶτος πρός ὕστερος , εἷς πρός πολύς . διά ὅς μέν οὖν λέγω εἰμί δέ εἷς πρῶτος λόγος ἀποφαντικός ὁ κατά ὁ πρῶτος καί ὕστερος ὁ κατάφασις πρός ὁ ἀπόφασις παραδίδωμι διαφορά , ἐνδείκνυμι ὅτι μόνος οὗτος ἁπλόος εἰμί λόγος κύριος ἀξιόω ὁ ὁ εἷς προσηγορία ὁ προστίθημι ὁ δέ ἄλλος πᾶς σύνδεσμος εἷς , ὡς ἄν οὖον δύναμαι ἐγώ ἁπλόος εἷς ὁ λόγος ἐκεῖνος τις ὀνομάζω , ὁ δέ κοινός ὁ κατάφασις πρός ὁ ἀπόφασις , ὅτι ἄμφω εἰμί ἁπλόος ἀπόφανσις , κατά ὅς καί διακρίνω ὁ σύνδεσμος ὁ εἷς ἔχω . ἐν ἐκεῖνος οὖν προστίθημι διά ὅς λέγω εἰμί δέ εἷς πρῶτος λόγος ἀποφαντικός ὁ εἷς δηλόω , πολύς δέ ὁ πολύς καί μή εἷς , ὁ ἐπί ὁ σημαίνω διαίρεσις ἐγώ παραδίδωμι ὁ τε εἷς λόγος καί ὁ πολύς . ἐν δέ γε ὁ νῦν πρόκειμαι ὁ κατά ὁ ἁπλόος καί ὁ συντίθημι δίαιτα ] Ρέσιν αὐτός παραδίδωμι , αὐτός οὗτος σαφής διορίζω ὅτι κατά ὁ ἁπλότης διαφέρω ὁ κατάφασις καί ὁ ἀπόφασις ὁ σύνδεσμος ὁ εἷς ἔχω λόγος · ὁ γάρ κοινός λέγω ἀπόφανσις διαιρέω πρωΐ . ὁ εἰς ὁ ἁπλόος καί ὁ συντίθημι , πάλιν ὁ ἁπλόος εἰς ὁ κατάφασις διαιρέω καί ὁ ἀπόφασις , ὅς ὁ πρός ἀλλήλων τάξις ἔμπροσθεν παραδίδωμι . δίδωμι . καί εἰμί γε ὁ τάξις ὁ διδασκαλία ὁ διαίρεσις ἐναλλάσσω ὁ μέν διαφορά ὁ ἁπλόος ἀπόφανσις πρός ὁ συντίθημι πρότερος εἰμί ἐγώ παραδίδωμι , ἐπί δέ οὗτος ὁ πρότερος εἴρω περί ὁ τάξις , ὅς ἔχω πρός ἀλλήλων ὅς τε κατάφασις καί ὁ ἀπόφασις , τελευταῖος δέ προστίθημι ὁ ἀπό ὁ σημαίνω διαφορά ὁ εἷς λόγος πρός ὁ πολύς , ὥστε οὕτως ἐκ ἀρχή εἶπον τοῦτος ἀποφαντικός λόγος ὁ μέν εἰμί ἁπλόος ὁ δέ σύνθετος ἐκ πλείων λόγος , καί ὁ ἁπλόος ὁ μέν πρῶτος ὁ δέ δύο , καί ἑκάτερος οὗτος ὁ μέν εἷς ὁ εἷς σημαίνω ὁ δέ πολύς ὁ πολύς σημαίνω , οὐδείς ἄν δοκέω ὁ αὐτός πολλάκις περί ὁ αὐτός εἴρω . οὖον δεῖ δέ οἴομαι ὁ ὁρισμός ὁ ἁπλόος ἀπόφανσις ἤ , ὡς φημί ἄν τις , ὑπογραφή ἐκ ὁ κατάφασις ἀποδίδωμι καί ὁ ἀπόφασις διά ὁ λέγω ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης ἁπλόος ἀπόφανσις εἰμί οἷος τίς κατά τις ἤ τίς ἀπό τις καί πάλιν φωνή σημαντικός περί ὁ εἰμί ὑπάρχω τίς ἢ μή ὑπάρχω , ὅς ὁ μέν εἰμί δηλονότι κατάφασις ὁ δέ ἀπόφασις · ὅσπερ τις ὑπολαμβάνω οὖον γένος εἰμί ὁ ἀπόφανσις νομίζω , ἀλλά φωνή ὁμώνυμος εἰς διάφορος σημαίνω διαιρέω ὁ ὑπό αὐτός · ὁ γάρ ὁμώνυμος φωνή προσήκω ὁ ἀπό ὁ σός · μαίνομαι ὑπό αὐτός διδασκαλία διά ὁ οὗτος μηδείς κοινός φύσις εἰμί δηλωτικός , ὅς ὁ ὁρισμός σημαίνω · ὁ μέν γάρ ὁρισμός ὁ ἀπόφανσις ἔχω ἤδη διά ὁ ἔμπροσθεν παραδίδωμι , ὅτι εἰμί λόγος · ἐν ὅς ὁ ἀληθεύω ἢ ψεύδω ὑπάρχω · ἐν δέ γε οὗτος προτίθημι δῖος · κρίνω ὁ ἁπλόος ἀπόφανσις ἀπό ὁ σύνθετος καί εἶπον τίς ὁ ἁπλόος ἀπόφανσις , ἐκ ὅς ὁ σύνθετος ἔχω ὁ γένεσις , ὅτι κατάφασις καί ἀπόφασις , καί ὁ ὁρισμός αὐτός ἀποδίδωμι , ὁ εἰς ὁ εἶδος διαίρεσις αὐτός εἰκότως παραδίδωμι , ἤτοι λόγος ἐννοηματικός ἀπό ὁ εἰς ὁ εἶδος διαίρεσις λαμβάνω . ὅτι δέ γένος εἰμί βούλομαι ὁ ἀπόφανσις ὁ φιλόσοφος , σαφῶς δηλόω ἐν ὁ ὁρισμός ὁ τε κατάφασις καί ὁ ἀπόφασις αὐτός παραλαμβάνω καί οὗτος ὡς γένος ὁ διαφορά προστίθημι , ἐπί μέν ὁ κατάφασις ὁ τις κατά τις , ἐπί δέ ὁ ἀπόφασις ὁ τις ἀπό τις . ἐπεί δέ ὁ εἰμί ὑπάρχω τις ἢ μή ὑπάρχω ὡς κατά μόνος ὁ ἐνίστημι προφέρω χρόνος , ὁ δέ ἀπόφανσις καί κατά 25 ὁ παρέρχομαι καί κατά ὁ μέλλω λέγω ὁμοίως δύναμαι , Διί οὗτος προστίθημι ὡς ὁ χρόνος διαιρέω . | ἐπεί δέ εἰμί καί ὁ ὑπάρχω ἀποφαίνω ὡς μή ὑπάρχω καί ὁ μή ὑπάρχω ὡς ὑπάρχω καί ὁ ὑπάρχω ὡς ὑπάρχω καί ὁ μή ὑπάρχω ὡς μή ὑπάρχω , καί περί ὁ ἐκτός δέ ὁ νῦν χρόνος ὡσαύτως , ἅπας εἄν ἐνδέχομαι καί κατέφησέτις ἀπόφημι καί ὅς ἀπόφημι κατάφημι · ὥστε πᾶς κατάφασις εἰμί ἀπόφασις ἀντίκειμαι καί πᾶς ἀπόφασις κατάφασις . καίω οὗτος ἀντίφασις , κατάφασις ἀπόφασις εἱ ἀντίκειμαι . λέγω δέ ἀντίκειμαι ὁ ὁ αὐτός κατατίθημι αὐτός , μή ομωνυμωςδε,καιοσααλλατωντοιουτωνπροσδιοριζω πρός ὁ σοφιστικός ἐνόχλησις . βούλομαι μέν διά οὗτος παραδίδωμι ὁ ὁρισμός ὁ ἀντίφασις καί εἶπον ὅτι εἰμί μάχη κατάφασις καί ἀπο?̔άσεως διαιρέω ἀεί ὁ 16 τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , ὥστε ὁ ἕτερος αὐτός ψεύδω ἀληθεύω ὁ ἕτερος καί ἔμπαλιν . πρό δέ γε οὗτος προλαμβάνω ἐκ ἀνάγκη ἐσθίω ὅτι εἰμί μάχη ψευδής τε ἀπόφασις πρός ἀληθής κατάφασις καί ψευδής κατάφασις πρός ἀληθής ἀπόφασις . ἵνα οὖν οὗτος οὕτως | ἔχω ἐπιδείδω , λαμβάνω δύο ἀντίθεσις , εἷς μέν ἀπό ὁ πρᾶγμα αὐτός , ἕτερος δέ ἀπό ὁ ἡμέτερος περί ὁ πρᾶγμα ἐπίκρισις · ἐπεί γάρ περί κατάφασις καί ἀπόφασις ὁ λόγος , ἑκάτερος δέ οὗτος ἐν συμπλοκή θεωρέω κατηγορέω τις πρός ὑπόκειμαι , ἀπό μέν ὁ πρᾶγμα ἀντίθεσις · λαμβάνω ὁ λέγω ὅτι ὁ Οʹ ἴ̀ορουuενον ὁ ὑπόκειμαι ὑπάρχω ἢ οὐ ὑπάρχω , ἀπό δέ ὁ ἡμέτερος περί αὐτός ἔννοια ὁ προφορά ὁ λέγω ὅτι ὁ · κατη-ιοραω ἢ λέγω ἐγώ ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι 10 ἢ λέγω μή ὑπάρχω . οὗτος οὖν τέσσαρες εἰμί τμῆμα ὁ δύο ἀντίθεσις , ὁ ὑπάρχω , ὁ μή ὑπάρχω , ὁ λέγω ὑπάρχω , ὁ λέγω μή ὑπάρχω , τέσσαρες εἰμί συμπλοκή · ἢ γάρ ὁ εἰμί ὑπάρχω καί ἐγώ λέγω ὑπάρχω ἢ ὁ εἰμί ὑπάρχω ἐγώ λέγω μή ὑπάρχω ἢ ὁ μή ὑπάρχω ἐγώ λέγω ὑπάρχω ἢ ὁ μή ὑπάρχω μή ὑπάρχω φημί . εἰμί μέν οὖν ὁ ὑπάρχω ὑπάρχω λέγω , οἷος ὁ Σωκράτης Δίκαιος εἰμί , κατάφασις ἀληθής ποιέω ὁ εἰμί ὑπάρχω ὁ Σωκράτης ὁ Δίκαιος λέγω ὑπάρχω , εἰμί δέ ὁ ὑπάρχω μή ὑπάρχω , ἀπόφασις ψευδής , οἶος εἰμί λέγω ὁ Σωκράτης Δίκαιος μή εἰμί , διότι ὑπάρχω ὁ Σωκράτης ὁ Δίκαιος λέγω ἐγώ μή ὑπάρχω , εἰμί δέ αὖος ὁ μή ὑπάρχω ὑπάρχω λέγω , οἷος ὁ Σωκράτης ἄδικος εἰμί , κατάφασις ψευδής ποιέω μή ὑπάρχω ὁ Σωκράτης ὁ ἄδικος λέγω ὕπαρ · χέω , εἰμί δέ λοιπός ὁ μή ὑπάρχω μή ὑπάρχω ἀποφαίνω , οἷος ὁ Σωκράτης μή εἰμί ἄδικος , ἀπόφασις λέγω ἀληθής · ὅς γάρ κατά ἀλήθεια θεῖος οὐ ὑπάρχω ὁ Σωκράτης ὁ ἄδικος , οὗτος καί ἐγώ μή ὑπάρχω φημί · ποιέω γάρ κατάφασις μέν ἢ ἀπόφασις ὁ λέγω ἐγώ ὑπάρχω ἢ λέγω μή ὑπάρχω φανερός γάρ ὡς ὁ μέν ὑπάρχω τίς λέγω καταφάσκω οὗτος ὅς φημί ὑπάρχω ἐκεῖνος ὅς φημί αὐτός ὑπάρχω , ὁ δέ μή ὑπάρχω λέγω ἀποφάσκω ) , ἀληθής δέ ἢ ψευδής ὁ σύμφωνος ἢ μή σύμφωνος ὁ πρᾶγμα ἀποφαίνω · δῆλος γάρ πάλιν ὅτι συνᾳδόντως μέν ὁ πρᾶγμα ἀποφαίνω ὁ ἀλήθεια τυγχάνω , οἷος ὁ ὑπάρχω ὑπάρχω εἶπον ἢ ὁ μή ὑπάρχω μή ὑπάρχω , διαφωνέω δέ πρός ὁ ὁ πρᾶγμα φύσις ψεύδω , οἷος ὁ ὑπάρχω μή ὑπάρχω εἶπον ὁ ὁ μή ὑπάρχω ὑπάρχω . τέσσαρες οὖν ἐγώ ἐντεῦθεν ἀναφαίνω πρότασις , δύο μέν κατάφασις ὅς τε ὁ ὑπάρχω ὑπάρχω καί ὁ ὁ μή ὑπάρχω ὑπάρχω λέγω , δύο δέ ἀπόφασις ὁ λοιπός . καί ὁ κατάφασις ὁ μέν ἀληθής ὁ δέ ψευδής , ἀληθής μέν ὁ ὁ ὑπάρχω ὑπάρχω εἶπον , ψευδής δέ ὁ ὁ μή ὑπάρχω ὑπάρχω . καί ὁ ἀπόφασις πάλιν ὁ μέν ἀληθής ὁ δέ ψευδής , ἀληθής μέν ὁ ὁ μή ὑπάρχω μή ὑπάρχω εἶπον , ψευδής δέ ὁ ὁ ὑπάρχω μή ὑπάρχω . οὐκοῦν εὑρίσκω ὡς εἰμί πάντως ὁ ἀληθής καταξάσει μάχομαι τις πρότασις ὁ ἀπόφασις ὁ ψευδής καί ὁ ψευδής κατάφασις ὁ ἀληθής ἀπόφασις . ὥστε ἀναφαίνω ἐγώ ἐμμέθοδος ὁ λόγος ἐκ ὁ δύο διαίρεσις ὁρμάω τέσσαρες μέν ὁ | κοινός ὁ πρότασις εἶδος μετά ὁ ποιότης ὁ ἀληθής καί ὁ ψευδής θεωρέω , δύο δέ ἀντίθεσις ἐν πρότασις , εἷς μέν ἀληθής κατάφασις πρός ψευδής ἀπόφασις , ἕτερος δέ ψευδής κατάφασις πρός ἀληθής ἀπόφασις . ὅσπερ πρόκειμαι εὑρίσκω ὡς ἀναγκαῖος πρός ὁ κατάφασις λῆψις ὁ ἀντίφασις , περί ὅς νῦν ἐγώ ὁ λόγος . οὗτος γάρ ὁ μάχη ὁ κατάφασις πρός ὁ ἀπόφασις ἀντίφασις ὀνομάζω ὁ Ἀριστοτέλης ἀξιόω , ὡς εἄν ὁ μόριον αὐτός τἀναντία φάσκω ἀλλήλων κατά ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , αὐτός ὄνομα αὐτός οὗτος τίθημι , ὡς δηλόω λέγω καί ἵστημι οὗτος ἀντίφασις , καίτοι οὔτε ἐπί κατάφασις οὔτε ἐπί ἀπόφασις ἢ ἀπόφανσις τοιοῦτος οὐδείς εἶπον · εἰμί γάρ οὗτος ὁ ὄνομα ἕκαστος εὑρίσκω καί παρά ὁ θεῖος Πλάτων κεῖμαι , ὥσπερ καί ὁ πλεῖστος ὁ ἐν οὗτος παραδίδωμι περί ὁ ἀρχή ὁ ἀποφαντικός λόγος θεώρημα εὑρίσκω ἄν πολλαχῆ τε παρά αὐτός διασπείρω καί διαφερόντως ἐν ὁ σοφιστής παραδίδωμι μετά ὁ πολύς καί θαυμαστός λόγος ὁ περί ὁ συγκεράννυμι ὁ εἰμί μή εἰμί , διά ὅς δείκνυμι ὅτι καί ἐν διάνοια καί ἐν δόξα καί ἐν ὁ πρόειμι μέν ἀπό οὗτος ἔξω δέ ῥέω λόγος θεωρέω ὁ σύστοιχος αὐτός μή εἰμί , οὗτος εἰμί ὁ ψεῦδος · ἐν ἐκεῖνος γάρ ὁ προσήκω ὁ πρῶτος φιλόσοφος τρόπος αὐτάρκης ὑπολαμβάνω ὁ καί ὁ λογικός πραγματεία μόνος θεωρέω ὁ περί ὁ ἀρχή , ὅσος προσήκω εἰμί περί ὁ ἀρχή ὁ ἀποφαντικός λόγος διαλέγω , . ὁ προηγουμένως περί αὐτός σπουδάζω καταλείπω ὁ παντοδαπός διαφορά ὁ τε εἶδος ὁ πρότασις καί ὁ ἀντίθεσις καί ὁ ἀκολούθησις ἐξυφαίνω . ἀλλά οὗτος μέν ἐκεῖθεν ἔξεστι ἀναλέγω ὁ φιλομαθής . ἐφίστημι δέ χρή ὅτι ἐν ὁ ὁ πρότασις ἀπαρίθμησις βούλομαι ὁ Ἀριστοτέλης ἀπό ὁ χείρων ἐπί ὁ ἀγαθός προάγω ὁ λόγος καί οἷος ἀπό στέρησις ἐπί εἶδος , πρῶτος μέν παραδίδωμι ὁ ψευδής πρότασις , ἐπί δέ οὗτος ὁ ἀληθής , καί ἐν ὁ ψευδής προτάσσω ὁ ψευδής ἀπόφασις ὁ ψευδής κατάφασις , διότι καί ὁ ἀπόφασις αὐτός κατά ἑαυτοῦ χείρων εἰμί ὁ κατάφασις στέρησις πρός αὐτός ἔχω λόγος , ἐν δέ γε ὁ καταρίθμησις ὁ ἀληθής πρότερος μέν μνημονεύω βούλομαι ὁ ἀντίκειμαι ὁ πρότερος παραλαμβάνω ὁ ψευδής , ἵνα ὁ πρότερος καταριθμέω ὁ ψευδής μάχομαι ὁ πρότερος ὁ ἀληθής , δύο δέ ὁ ὁ δύο ὁ ψευδής ἀντίκειμαι , ἵνα πάλιν ὁ δύο ὁ ψευδής μάχομαι ὁ δύο ὁ ἀληθής , διά οὗτος προτάσσω ἀναγκαῖος ὁ ἀληθής κατάφασις ὁ ἀληθής ἀπόφασις . ἔχω οὖν ἐντεῦθεν ἀναφαίνω δύο ἀντίφασις , ὅς μέν ψευδής ἀπόφασις πρός ἀληθής ἐπινοέω παρά οὗτος ἄλλος ἐνδέχομαι . διά οὗτος μέν οὖν συνάγω ὅτι πᾶς κατάφασις μάχομαι τις ἀπόφασις , ὁ μέν ἀληθής ὁ ψευδής , ὁ δέ ψευδής ὁ ἀληθής , καί πᾶς ἀπόφασις κατάφασις ὡσαύτως , ὁρίζω ὁ ἀντίφασις μάχη κατάφασις καί ἀπόφασις ὁ κατά ὁ ἀληθής καί | ὁ ψεῦδος ἀντίκειμαι . ἐπεί δέ οὔπω ὁ ἀκριβής ἔχω ὁ ὁ ἀντίφασις ὁρισμός οὖον γάρ ὁ τυγχάνω ψευδής ἀπόφασις ἀντίφασις ποιέω πρός ὁ τυγχάνω ἀληθής κατάφασις , οὐδέ ὁ τυγχάνω ἀληθής ἀπόφασις πρός ὁ τυγχάνω ψευδής κατάφασις · τίς γάρ ἄν ἀντιφάσκω εἶπον πρός ὁ εἶπον ὅς ἄνθρωπος ζώιον ἑστία ὁ λέγω ὅς ἄνθρωπος δίπους οὐ ἑστία διά ὁ εἰμί ὁ μέν κατάφασις ἀληθής ὁ δέ ἀπόφασις ψευδής , ἢ πρός ὁ εἶπον ὅς ἄνθρωπος τετράπους ἐστία ὁ λέγω ὅς ἄνθρωπος λίθος οὐ ἑστία διά ὁ ἔμπαλιν ἔχω ὁ πρότασις ; ) , διά οὗτος προστίθημι εἰκότως τίς οἴομαι χρή ὁ ἀντίκειμαι κατάφασις καί ἀπόφασις , ὅτι ὁ ὑπόκειμαι τε ὁ αὐτός χράω καί ὁ αὐτός αὐτός κατηγορέω κατηγορέω , ὅσπερ δηλόω εἶπον ὁ ὁ αὐτός κατά ὁ αὐτός , οὗτος δέ εἰμί ἀντιφάσκω λέγω πρότασις πρότασις ὁ ὁ αὐτός κατηγορέω ποιέω ὁ κατηγορία κατά ὁ αὐτός ὑπόκειμαι ὁ παραλαμβάνω καί ἐν ὁ ἕτερος πρότασις , πρός ὅς ὁ ἀντίθεσις · μάχομαι γάρ ὁ λέγω πρότασις ὅς ἄνθρωπος ζώιον ἐστιν’ ὁ λέγω ὅς ἄνθρωπος ζῷον οὐ ἵστημι , ἀλλά οὐ ὁ λέγω ὅς ἄνθρωπος δίπους οὐ ἵστημι , ἐπεί ὁ μέν κατά ἄμφω ὁ ὅρος κοινωνέω ὁ δέ κατά ὁ κατηγορέω διαφέρω , καί ὁ λέγω ὅς ἄνθρωπος λίθος εἰμί ὁ λέγω ὅς ἄνθρωπος λίθος οὐ ἵστημι , ἀλλά οὐ ὁ λέγω ὅς ἵππος λίθος οὐ ἑστία · καί γάρ οὗτος διάφορος χράω ὁ ὑπόκειμαι . ἵνα δέ μή νομίζω αὐτάρκης εἰμί ὁ κατά μόνος ὁ λέξις ὁ αὐτός εἰμί ὑπόκειμαι ὅρος καί ὁ αὐτός κατηγορέω , ὁ ἀκριβόω 68v οὗτος διορισμός πρόχειρος ἐγώ ἔχω βούλομαι προστίθημι μή ὁμώνυμος δέ , καί ὅσος ἄλλος ὁ τοιοῦτος προσδιορίζω πρός ὁ σοφιστικός ἐνόχλησις · οὖον γάρ αντιφάσκω πρός ὁ εἶπον Αἴας μονομαχέω Ἕκτωρ ὁ λέγω Αἴας οὐ μονομαχέω Ἕκτωρ · καί γάρ ἀληθεύω ἄμφω καί ψεύδω ὁμοίως δυνατός , καίτοι δοκέω ἐκ ὁ αὐτός ὑπάρχω ὁράω ὁ πρότασις · ἀλλά ὁ ταὐτότης αὐτός κατά ὁ λέξις μόνος , οὖον μήv κατά ὁ σημαίνω , ὅταν συναληθεύω αὐτός ἢ συμψεύδομαι λαμβάνω . εἰμί μέντοι διορίζω περί πότερος ὁ Αἴας ὁ λόγος κατηγορέω αὐτός ὁ μονομαχέω ἢ ἄλλος ὁστισοῦν καταφατοῦτο ] Τικῶς τε καί ἀποφατικός , ἅμα καί ὁ ἄλλος διορισμός ὅς ἑξῆς προστίθημι παραφυλάσσω , ἀνάγκη ὁ μέν ἀληθής ὁ πρότασις εἰμί ὁ δέ ψευδής . ὁ δέ αὐτός καί ἐπί ὁ κατηγορέω συμβαίνω πολλάκις διά ὁ καί ἐν ῥῆμα εἰμί ὁ ὁμωνυμία · ὁ γοῦν εἴρω ῥῆμα σημαίνω μέν καί ὁ ἐρωτικός διάκειμαι , σημαίνω δέ καί ὁ λέγω , καί διά οὗτος οὐ ἀντίφασις ὁ ἐγώ εἴρω — ἐγώ οὐ ἐρωή , εἴπερ ἐπί ἄλλος καί ἄλλος λαμβάνω σημαίνω . οὗτος τε οὖν παραφυλακτέον ὁ μηδέτερος ὁ ὁράω ὁμώνυμος παραλαμβάνω , καί ἔτι ὁ μή πρός ἄλλος καί ἄλλος παραλαμβάνω καί διά οὗτος δύναμαι καταφάσκω τε ἀληθής καί ἀποφάσκω ( οἶος εἰμί λέγω τάτος δέκα πλείων — ὁ δέκα οὖον πλείων · δῆλος γάρ ὡς ὁ μέν κατάφασις ἐπί ὁ μικρός αὐτός ἀλήθευσις , ὁ δέ ἀπόφασις ἐπί τε ὁ ἴσος αὐτός καί ὁ πλείων ) , μήτε κατά ἄλλος καί ἄλλος ὁ αὐτός ὑπάρχω τε καί μή ὑπάρχω οἷος εἰμί λέγω ὅς Αἰθίοψ μέλα καί οὐ μέλα · μέλας μέν γάρ κατά ὁ ὁ δέρμα ἐπιφάνεια , οὖον μέλας δέ κατά ἰός ὀδούς ) , μήτε ἐν ἄλλος καί ἄλλος χρόνος ὁ αὐτός ὑπάρχω τε καί μή ὑπάρχω δύναμαι , ἀλλά εἰμί διορίζω καί ὁ χρόνος , κατά ὅς ὑπάρχω τίς ὁ μή ὑπάρχω ἀποφαίνω · ὁ γάρ ὑγιαίνω Σωκράτης καί ὁ οὐ ὑγιαίνω ἐνδέχομαι συναληθεύω , εἰμί ὁ μέν κατά ὁ πέρυσι , εἰμί τυγχάνω , χρόνος λαμβάνω , ὁ δέ κατά ὁ χθές ἡμέρα . δεῖ δέ πρός οὗτος καί ὡσαύτως λαμβάνω ὁ κατηγορέω καταφάσκω τε καί ἀποφάσκω . λέγω δέ ὁ ὡσαύτως ἢ κατά ἑκάτερος ὁ πρότασις ἐνέργεια ἢ κατά ἑκάτερος δύναμις , ἐπεί ὁ λέγω κατάφασις περί ὁ καθεύδω ὅτι ὁράω συναληθεύω ὁ ἀπαφάσει ὁ μή ὁράω αὐτός ἀποφαίνω , ὁ μέν λαμβάνω ἐπί ὁ φύω κατά ὁ ὀπτικός δύναμις ἐνεργέω , εἄν μή τίς κωλύω , πρός διάκρισις ὁ τε μήπω ἀπολαμβάνω ὁ δύναμις καί ὁ ἀποβάλλω , ὁ δέ ἐπί ὁ μή ἐνεργέω τότε κατά αὐτός . περι οὗτος οὖν ὁ Ἀριστοτέλης τέλειος μέν ἐν ὁ 〈 περι 〉 ὁ σοφιστικός ἐλέγχω ἐπιγράφω πραγματεία διαλέγω , ὁ τε τρόπος ἅπας ἐκτίθημι τρεισκαίδεκα εἰμί , κατά ὅς ὁ σοφιστής ὁ ἀνεπίστατος αὐτός διαλέγω πειράω παραλογίζομαι , ὁ τε παρά ὁ λέξις ἓξ καί ὁ ἑπτά ὁ παρά ὁ διάνοια ἤτοι ἔξωθεν | ἁπλόος ὁ λέξις ὑπό 69v αὐτός λαμβάνω , καί ὁ ἔλεγχος αὐτός παραδίδωμι . ἐν δέ γε οὗτος εἷς τρόπος ὁ παρά ὁ ὁμωνυμία μνημονεύω , ὅς εἰμί εἷς ὁ παρά ὁ λέξις , ἀξιόω ὁ ὅμοιος ἐγώ τρόπος καί ὁ ἄλλος ἅπας διοριαλληλων πρότασις ἀντίθεσις , παραιτέομαι ὡς οὐ εἰμί ἐν καιρός ὁ νῦν ἐγώ παραδίδωμι ὁ περί οὗτος ἀκριβολογία . ἐνόχλησις δέ πάνυ εἰκότως εἶπον σοφιστικός ὁ ἄκαιρος αὐτός ἔνστασις , πραγματειώδης μέν οὐδείς ἔχω , ὄχλος δέ μόνος καί περιολκή μάταιος ὁ νόος ἔχω ἀλλά ἐπεί ὁ περί ὁ ἀρχή ὁ ἀποφαντικός λόγος διαπεραίνω , οὗτος ἐφεξῆς ὁ περί ὁ πρότασις αὐτός ἀπό ἄλλος ἀρχή ἐπισκοπέω . ἐπεί δέ εἰμί ὁ μέν καθόλου ὁ πρᾶγμα ὁ δέ κατά ἕκαστος λέγω δέ καθόλου μέν ὅς ἐπί πλείων φύω κατηγορέω , κατά ἕκαστος δέ ὅς μή , οἷος ἄνθρωπος μέν ὁ καθόλου , Καλλίας δέ ὁ κατά ἕκαστος ) , ἀνάγκη δέ ἀποφαίνω ὡς ὑπάρχω ἢ μή ὁτὲ μέν ὁ καθόλου τις ὁτὲ δέ ὁ κατά · ἕκαστος , ἐάν μέν | καθόλου ἀποφαίνω ἐπί ὁ καθόλου ὅτι ὑπάρχω τίς ἢ μή , εἰμί ἐναντίος ὁ ἀπόφανσις λέγω δέ ἐπί ὁ καθόλου ἀποφαίνω καθόλου οἷος ἴψ ἄνθρωπος λευκός — οὐδείς ἄνθρωπος λευκός ) , ὅταν δέ ἐπί ὁ καθόλου μέν , μή καθόλου δέ , οὗτος μέν οὐ εἰμί ἐναντίος , ὁ μέντοι δηλόω εἰμί εἰμί ποιός ἐναντίος . λέγω δέ ὁ μή καθόλου ἀποφαίνω ἐπί ὁ καθόλου οἷος εἰμί λευκός ἄνθρωπος — οὐ εἰμί λευκός ἄνθρωπος · καθόλου γάρ εἰμί ὁ ἄνθρωπος οὐ ὡς καθόλου χράομαι ἀπόφανσις · ὁ γάρ πᾶς οὖον ὁ καθόλου σημαίνω , ἀλλά ὅτι καθόλου . ἄρχω μέν ἐντεῦθεν ὁ δύο ὁ βιβλίον κεφάλαιος , ὅσπερ λέγω εἰμί περί ὁ ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω πρότασις ἢ ἀπόφανσις · δεῖ δέ γε ἐγώ πρό ὁ ἐξήγησις ὁ διά ὁ ῥητός λέγω θεωρέω ὁ πρός κατανόησις ὁ κεφάλαιος πᾶς ἀναγκαῖος · οὗτος δέ εἰμί πρῶτος μέν τίς τρόπος ἐκ ὁ κατάφασις οὗτος ποιουδιορισμος μέν ὁ ἀπόφασις , ἔπειτα πῶς εἄν λαμβάνω ἐκ διαίρεσις ἅπας ὁ ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω πρότασις , ἵνα θαρσέω ἀποφαίνω ὡς οὐ εἄν εἰμί κατά οὗτος ὁ πρότασις ὁ εἶδος ἄλλος παρά οὗτος πρότασις , καί ἐπί οὗτος τίς μέν εἰμί ἐν αὐτός ὁ ἀντιφατικός ἀλλήλων ἀντίκειμαι , τίς δέ ὁ δοκέω μέν ἀντιφάσκω , κατά ἀλήθεια δέ οὐ ἀντιφάσκω , καί πῶς ὁ ἐκεῖνος πρός ἀλλήλων ἀντίθεσις προσαίνω γορευτις . ὅτι μέν οὖν ὁ κατάφασις ὁ ἀρνητικός προσλαμβάνω μόριον ἀπόφασις γίγνομαι , φανερός . ποῦ δέ ὁ κατάφασις αὐτός θετέος , ἵνα ὁ ἀπόφασις ποιέω , καί διά τίς οὗτος , διορίζω χρή . φημί τοίνυν ὡς οὖον ὁ ὑπόκειμαι αὐτός συντακτέον , ἀλλά ὁ κατηγορέω , πρῶτος μέν διότι κύριος εἰμί ὁ κατηγορέω , ὡς εἴρω , καί πρότερος ὁ ὑπόκειμαι , ὅθεν καί ὅλος ὁ λόγος καλέω κατηγορικός βούλομαι οὖν ἐγώ ἀναιρέω ὁ κατάφασις καί ποιέω ἀπόφασις οὖον χρή ὁ ἀρνητικός μόριον ὁ ὁ ἀναίρεσις αἴτιος ὁ ἄκυρος ὁ μόριον ἐπιφέρω ἀλλά ὁ κύριος , ἐπεί καί ὁ ζῷον μᾶλλον δέ πᾶς ὁ ἔμψυχος οὖον ὁ τυγχάνω ὁ μόριον ἀναιρέω φθείρω ὁ ὅλος ἀλλά τίς ὁ κύριος - τέρος ) , ἔπειτα ὅτι ὁ κατάφασις κατά ὁ λέγω τίς ὑπάρχω φημί χαρά - κτερίζω , οὗτος δέ ἔτι λέγω ὁ πρότασις ὁ συντάσσω ὁ ἀρνητικός μόριον ὁ ὑπόκειμαι · ὁ γάρ εἶπον οὐ Σωκράτης περιπατέω οὖον ὁ περί - πατέω ἀναιρέω ἀπό ὁ Σωκράτης , ὅσπερ ἐσθίω ποιέω ὁ ἀπόφασις εἶπον προτίθημι , ἀλλά ἄλλος τις παρά ὁ Σωκράτης φημί περιπατέω · πῶς οὖν ἄν εἰμί ἀπόφασις ὁ Σωκράτης περιπατέω ὁ μήτε περί ὁ αὐτός ὑπόκειμαι διαλέγω καί ἄλλος ὁ περιπατέω λέγω ὑπάρχω ; ἀνάγκη ἄρα πρός ὁ κατηγορέω μόνος τίθημι ὁ ἄρνησις ἀπόφασις ποιέω , ὡς ἔχω ὁ λέγω πρότασις Σωκράτης οὖον περιπατέω . ὁ ἄρα ἰού Σωκράτης περιπατέω ἐπεί δείκνυμι μή εἰμί ἀπόφασις , πᾶς δέ πρότασις ἢ ἀπόφασις εἰμί ἢ κατάφασις , κατάφασις εἰμί ἀόριστος ἔχω ὁ ὑπόκειμαι ὁ γάρ ὄνομα ὁ ἀρνητικός μόριον προσλαμβάνω ἀόριστος προσαγορεύω ὄνομα ) , καί οὗτος ἀπόφασις κατά ὁ αὐτός λόγος εὑρίσκω εἰμί ὁ οὐ Σωκράτης οὖον περιπατέω , πρός ὁ κατηαποφημι . γορουμενοω ἐν ὁ κατάφασις ὁ ἀρνητικός τίθημι μόριον . ὥστε περί ὁ αὐτός υποκείμενο : δύο γίγνομαι ἀντίφασις , εἷς μέν ὡς ὁρίζω αὐτός χράω , ἕτερος δέ ὡς ἀόριστος . οὗτος οὖν οὕτως ἔχω ἑξῆς ἐπισκοπέω ὁ διαίρεσις , ἀπό ὅς οἷος τε ὁ ἀριθμός ὁ ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω πρότασις αἱρέω , καί πρότερος ὁ γίγνομαι ἐν αὐτός ἀντίφασις ἀριθμέω · φανερός γάρ ὅτι ὁ πρότασις διπλάσιος εἰμί ὁ ἀντίφασις . ἐπεί οὖν ὁ πρότασις οὗτος δύο τε μόνος ὅρος ἔχω , ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ κατηγορέω , καί ἔτι ὁ σχέσις ὁ κατηγορέω πρός ὁ ὑπόκειμαι καί οὐδείς ἄλλος παρά οὗτος , πᾶς ἀνάγκη καί ὁ διαίρεσις αὐτός ἢ ἀπό μόνος γίγνομαι ὁ ὑπόκειμαι ἢ ἀπό μόνος ὁ κατηγορέω ἢ ἀπό ὁ σχέσις ὁ κατηγορέω πρός ὁ ὑπόκειμαι . λέγω δέ σχέσις κατά ὅς ὁ κατηγορέω ἢ ἀεί ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι , ὡς ὅταν εἶπον ὁ ἥλιος κινέω ἢ ὁ ἄνθρωπος ζῷον εἰμί , ἢ οὐδέποτε ὑπάρχω , ὡς ὅταν εἶπον ὁ ἥλιος ἵστημι ἢ ὁ ἄνθρωπος πτερωτός εἰμί , ἢ ποτέ μέν ὑπάρχω ποτέ δέ οὐ ὑπάρχω , ὡς ὅταν εἶπον ὁ Σωκράτης βαδίζω ὁ ἀναγιγνώσκω . οὗτος δέ ὁ σχέσις καλέω , ὅς μέλω ὁ οὗτος τεχνολογία , ὁ πρότασις Ὕλας , καί εἰμί αὐτός φημί ὁ μέν ἀναγκαῖος ὁ δέ ἀδύνατος ὁ δέ ἐνδέχομαι . | καί οὗτος μέν ὁ ὄνομα ὁ αἰτία προφανής , ὅλως δέ καλέω ὁ σχέσις οὗτος Ὕλας ἀξιόω , ὅτι ὁ ὑπόκειμαι ὁ πρότασις πρᾶγμα συναναφαίνω - νοντ καί οὐ ἀπό ὁ ἡμέτερος οἴησις ἢ κατηγορία ἀλλά ἀπό αὐτός ὁ ὁ πρᾶγμα λαμβάνω φύσις · ὁ γάρ οὕτως ἔχω ὡς ἀεί ὑπάρχω φημί ὁ ἀναγκαῖος ὕλη ποιέω , καί ὁ ἀεί μή ὑπάρχω ὁ ἀδύνατος , καί ὁ ἐπαμφοτερίζω κατά ὁ ὑπάρχω ἢ μή ὑπάρχω ὁ ἐνδέχομαι . ἐπεί οὖν ὁ πρᾶγμα ὁ πρότασις ὑπόκειμαι , ὁ δέ ὑπόκειμαι πανταχοῦ ἢ ὕλη εἰμί φημί ἢ ὕλη λόγος ἔχω πρός ἐκεῖνος ἵημι ὑπόκειμαι , διά οὗτος Ὕλας αὐτός προσαγορεύω ἀξιόω . ‘Η μέν οὖν ἀπό ὁ ὑπόκειμαι διαίρεσις οὗτος γίγνομαι ὁ τρόπος · ὁ ὑπόκειμαι ἐν ὁ πρότασις ἤτοι κατά ἕκαστος εἰμί ἢ καθόλου . καί εἰμί ἄμεσος ὁ διαίρεσις · εἷς μέν γάρ , ὡς λέγω , εἰμί χρή φύσις ὁ ὑπό ὁ ὑπόκειμαι σημαίνω , καθάπερ καί ὁ ὑπό ὁ κατηγορέω , εἴπερ μέλλω εἷς εἰμί εἰμί ὁ πρότασις . οὗτος δέ ὁ εἷς φύσις ἀναγκαῖος ἤτοι κατά τίνω πλείων κατηγορέω ἢ κατά εἷς μόνος . καί εἰμί μέν εἰμί ὁ κατά εἷς μόνος κατηγορέω ὁ ὡς ὑπο - κεῖμαι παραλαμβάνω οἷος Σωκράτης ἢ Πλάτων , δῆλος ὅτι κατά ἕκαστος εἰμί ὁ πρότασις , εἰμί δέ ὁ κατά πλείων οἷος ἄνθρωπος ἢ ζῷον , καθόλου · καί παρά οὗτος οὐ εἰμί . εἰμί δέ καθόλου εἰμί , ἀναγκαῖος αὐτός ἤτοι δίχα προσδιορισμός λέγω ἢ μετά προσδιορισμός . προσδιορισμός δέ λέγω πρόσρημα τις ὁ συντάσσω ὁ ὑπόκειμαι καί δηλόω ὅπως ἔχω ὁ κατηγορέω πρός ὁ πλῆθος ὁ ἄτομος ὁ ὑπό ὁ ὑπόκειμαι , εἴτε ὡς ὑπάρχω εἴτε ὡς μή ὑπάρχω λαμβάνω · διό καί τέσσαρες εἰμί ὁ ἀριθμός , πᾶς καί οὐδείς , τίς καί οὖον πᾶς , δύο μέν καθόλου ὁ πᾶς καί ὁ οὐδείς , δύο δέ μερικός ὁ τίς καί ὁ οὖον πᾶς . καί ὁ καθόλου ὁ μέν καταφατικός ὁ πᾶς , οἷος πᾶς ἄνθρωπος ζῷον,’ σημαίνω ὡς πᾶς ὁ ἄτομος ὁ ὑπό ὁ ἄνθρωπος ὑπάρχω ὁ ζῷον , ὁ δέ ἀποφατικός ὁ οὐδείς , οἷος οὐδείς ἄνθρωπος πτερωτός σημαίνω ὡς οὐδείς ὁ κατά ἕκαστος ἄνθρωπος ὁ κατηγορέω ὑπάρχω . καί ὁ μερικός πάλιν ὁ μέν καταφατικός ὁ δέ ἀποφατικός · καταφατικός μέν ὁ τίς , οἷος τίς ἄνθρωπος λευκός σημαίνω ὅτι ὁ κατηγορέω εἷς γε τις ὁ ὑπό ὁ ὑπόκειμαι ἄτομος ὑπάρχω , ἀποφατικός δέ ὁ οὖον πᾶς , οἷος ἰού πᾶς ἄνθρωπος δἀκαιος,’ ἀναιρετικός εἰμί ὁ πᾶς καί σημαίνω ὡς οὐ ἀλη - τίθημι ὁ πᾶς ὁ ὑπό ὁ ὑπόκειμαι ἄτομος ὁ κατηγορέω ὑπάρχω . οὖον μόνος μέντοι ἐπί ἄτομος ποιέω ὁ εἴρω ἀφορισμός ὁ προσδιορισμός , ἀλλά εἴπερ τυγχάνω γένος εἰμί ὁ ἐν ὁ πρότασις ὑπόκειμαι , προηγουμένως μέν ἁρμόζω ἐπί ὁ ὑπό ὁ γένος ἐκεῖνος ἀναφέρω εἶδος , ὅταν οὐσιώδης τίς εἰμί ὁ κατά αὐτός κατηγορέω , κατά δύο δέ λόγος καί ὁ ὑπό ὁ εἶδος ἐκεῖνος ἄτομος , ἐπεί οὐδέ ἄλλως μετέχω ὁ ἄτομος ὁ γένος δυνατός , εἰμί μή διά μέσος ὁ οἰκέω εἶδος . ὅταν οὖν εἶπον πᾶς ζῷον οὐσία ἢ τίς ζῷον πτηνός , ἐπεί | κατά οὐσία ὁ ὑπόκειμαι ὁ κατηγορέω ὑπάρχω , ὁ μέν οὐσία προηγουμένως κατηγορέω φημί πᾶς ἀπλόος ὁ εἶδος ὁ ζῷον , ὁ δέ πτηνός ὁ μετέχω αὐτός φύζω , καί διά ἐκεῖνος ὁ ὑπό ὁ εἶδος ἄτομος . ἐνίοτε δέ περί μόνος εἶδος ποιέω ὁ ἀπόφανσις , ὡς ὅταν εἶπον πᾶς εἶδος ὁ ποσός ὁ συνίστημι ἐκ θέσις ἔχω ὁ μόριον καί ὁ συνεχής εἰμί εἶδος ἢ πᾶς φυσικός εἶδος ἐν ὁ κόσμος ἔχω ὁ οἰκεῖος ὑφίστημι δῆλος δέ ὅτι ὁ συμβεβηκός ἐπεισοδιώδης τε εἰμί καί φύω ὁ αὐτός ὑπάρχω τε καί μή ὑπάρχω ὁ μέν ἄτομος προΐημι - γούμενος εἴρω κατηγορέω παντοδαπής κατά τε οὗτος καί κατά ὁ οὐσία μεταβάλλω φύζω , οὖον μέντοι κύριος ὁ εἶδος ὁ οὐδέ ὁ ἀρχή διά ὁ ἀσώματος καί ἄτρεπτος ἑαυτοῦ φύσις μετέχω αὐτός δύναμαι . εἰμί μέν οὖν μηδείς ὁ προσδιορισμός πρόσκειμαι ὁ ὑπόκειμαι , λέγω ὁ πρότασις ἀπροσδιόριστος , οἷος ἄνθρωπος ὑγιαίνω εἰμί δέ προσδίδωμι - ῥοϊσμός τις ἔχω , λέγω ὁ πρότασις προσδιορίζω . ἀλλά εἰμί μέν ὁ καθόλου εἰμί ὁ προσδιορισμός , λέγω καθόλου , εἰμί δέ ὁ μερικός , μερικός . ἀναφαίνω οὖν ἐγώ ἐκ ὁ διαίρεσις ὁ ὑπόκειμαι τέσσαρες εἶδος ὁ ἐν πρότασις ἀντίθεσις , ὁ κατά ἕκαστος , ὁ απροσδιόριστος , ὁ καθόλου ἤτοι καθόλου ὡς καθόλου ( καλέω γάρ αὐτός καί οὕτως νοντες ὁ ἄλλος ὁ ὁμοίως οὗτος ὑπόκειμαι καθόλου χράω ὁ ἐπί οὗτος συντάσσω | ὁ καθόλου προσδιορισμός ὁ καθόλου ὑπόκειμαι ) , καί ἐπί οὗτος ὁ μερικός ἤτοι καθόλου ὡς μερικός ἔχω γάρ οὗτος ὁ μερικός προσδιορισμός συντάσσω ὁ καθόλου ὑπόκειμαι , διό καί οὗτος προσαγορεύω · διαφέρω δέ ὁ κατά ἕκαστος ὁ μερικός ὁ ὁ μέν κατά ἕκαστος ἐπί τις εἷς ὁρίζω ποιέω ὁ ἀπόφανσις , οἷος Σωκράτης , ὁ δέ μερικός , εἰμί καί πρός εἷς τίς βλέπω ἀποφαίνω , μηδείς ὁρίζω σημαίνω ἀλλά ἐπί τις ὁ τυγχάνω δύναμαι ἀληθεύω , ὡς ὅταν εἶπον τίς ἄνθρωπος δίκαιος ἐστιν’ · οὐδείς γάρ μᾶλλον Σωκράτης χάρις ἀληθεύω ὁ πρότασις ἢ Πλάτων ἢ ἀρι - Στείδου · διόπερ ὀρθῶς ὁ Θεόφραστος ὁ μέν κατά ἕκαστος ὁρίζω καλέω ὁ δέ μερικός ἀόριστος ) , καί ἀντιδιαιρέω πρός μέν ὁ ἀπλόος καθόλου ὁ κατά ἕκαστος , πρός δέ ὁ καθόλου ὡς καθόλου ὁ μερικός . τοιοῦτος μέν οὖν ὁ ἀπό ὁ ὑπόκειμαι ὁ πρότασις διαίρεσις · ἀπό δέ γε ὁ κατηγέομαι οὗτος πᾶς ὁ τέσσαρες εἶδος τριπλασιάζω ῥητέος · ἐπεί γάρ ἀνάγκη ὁ κατηγορέω ῥῆμα εἰμί , ὁ δέ ῥῆμα προσσημαίνω λέγω χρόνος , ὁ δέ χρόνος λαμβάνω τριχῶς , κατά ὁ παρέρχομαι ὁ ἐνίστημι ὁ μέλλω , δῆλος ὅτι ὁ τέσσαρες εἶδος ὁ πρότασις ἕκαστος τριχῶς ποικίλλω ἀπό ὁ κατηγορέω δυνατός , οἷος ἐπί ὁ κατά ἕκαστος λέγω Σωκράτης ὑγιαίνω Σωκράτης ὑγιαίνω Σωκράτης ὑγιαίνω , ὥστε διά οὗτος δώδεκα γίγνομαι ὁ ὁ ἐν πρότασις ἀντίθεσις εἶδος · ὅτι γάρ ποτός καί παρά ὁ χρόνος γίγνομαι τις ὁ πρότασις διαφορά , | διδάσκω ἀκούω ὁ Ἀριστοτέλης . ἐπεί δέ ἕκαστος ὁ δώδεκα οὗτος ἀντίθεσις τριχῶς λαμβάνω δυνατός κατά ὁ τρεῖς Ὕλας , ἓξ καί τριάκοντα γίγνομαι συμβαίνω ὁ πᾶς αὐτός ἀντίθεσις ὁρίζω εἰμί ὁ ὑπόκειμαι . οὗτος δέ ἴσος ἀνάγκη γίγνομαι ὁ ἐκ ἀόριστος ὁ ὑπόκειμαι ( κατά ἕκαστος γάρ ὁ χράω ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἀρνητικός μόριον ὁ ὑπόκειμαι προστίθημι ὁ ἐκ ἀόριστος ποιέω ) , ὥστε δύο καί ἑβδομήκοντα γίγνομαι ὁ πᾶς ἀντίθεσις τε καί ἀντίφασις ὁ πρόκειμαι ἐγώ εἰς ἐπίσκεψις πρότασις . ἀλλά ἐπεί ὁ ἀριθμός αὐτός παραδίδωμι , ἀκόλουθος εἰμί ἐφεξῆς ἐπικόπτω τίς ἐν ὁ ἀπαριθμέω ἀντίθεσις ὁ αντιφημι - Κῶς ἀλλήλων ἀντίκειμαι πρότασις , τίς δέ ἕ , καί τίς μέν ὁ πρός ἀλλήλων σχέσις ὁ μή ἀντίκειμαι ἀντιφατικός , τίς δέ ὁ πρός ἐπίτεξ - τέρα ὁ ἐν αὐτός πρότασις ἀντιφατικός μάχομαι · προλαμβάνω γάρ ὡς πᾶς κατάφασις εἰμί ἀπόφασις ἀντιφατικός ἀντίκειμαι καί πᾶς ἀπόφασις κατάφασις . ὅτι μέν οὖν ὁ κατά ἕκαστος μάχομαι ἀντιφατικός , παρά πᾶς ὁμολογέω παρέχω δέ τις ἀπορία ὁ κατά ὁ μέλλω χρόνος αὐτός λῆψις , ὅς ἐν ὁ ἑξῆς καί ἐκτίθημι καί ἐπιλύω ὁ Ἀριστοτέλης ) , ὁ δέ περί ὁ απροσδιόριστος διαφωνέω μέν παρά ὁ ἀποφαίνω τίς περί οὗτος ὁ θεώρημα , ὅπῃ δέ ὁ ἀληθής ἔχω μανθάνω ἀμήχανος , πρίν ὅπως ἔχω ὁ περί ὁ προσδιορίζω επισκω - ψάω , περί ὅς οὐδείς ἢ γίγνομαι ἢ γίγνομαι εἄν ἀμφισβήτησις · ὥστε πρότερος περί οὗτος ῥητέος . ἐπεί τοίνυν ὁρίζω ὁ ἀντίφασις μάχη κατάφασις καί ἀπος - φάσις ἀεί διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , δῆλος ὅτι ὅς εἄν εὑρίσκω πρότασις ἢ συμψεύδομαι ποτέ ἢ συναληθεύω , οὗτος οὐ εἄν εἶπον ἀντιφατικός ἀντίκειμαι πρός ἀλλήλων . ὁ μέν οὖν καθόλου ὡς καθόλου λέγω ὡς συμψεύδομαι κατά ὁ ἐνδέχομαι ὕλη οὐ εἄν λέγω ποιέω ἀντίφασις . οὖον μήv ἀλλά οὐδέ ὁ μερικός ἀντιφάσκω εἴρω ὡς ἐπί ὁ αὐτός ὕλη συναληθεύω . καίτοι κατά ἑκάτερος ὁ λοιπός ὕλη διαιρέω ἄμφω ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος · ἐπί μέν γάρ ὁ ἀναγκαῖος ὕλη ὁ μέν κατάφασις ἄμφω λέγω εἰμί ὁ ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω ἀληθής , ὁ δέ ἀπόφασις ἀναιρέω αὐτός πειράω ψευδής , ἐπί δέ ὁ ἀδύνατος λέγω ἔμπαλιν εἰκότως ἔχω · ὁ μέν γάρ ἀπόφασις ὁ ἀδύνατος καί διά οὗτος μηδέποτε ὑπάρχω λέγω μή ὑπάρχω ἀληθής , ὁ δέ κατάφασις ὑπάρχω αὐτός ἀποφαίνω ψευδής . ἐπί δέ ὁ ἐνδέχομαι ἄμφω μέν ὁ καθόλου ψευδής , ἄμφω δέ ὁ κατά μέρος ἀληθής , διότι ὁ κατά οὗτος ὁ ὕλη κατηγορέω ποτέ μέν ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι φύω ποτέ δέ μή ὑπάρχω , καί τις μέν αὐτός ὑπάρχω τις δέ μή ὑπάρχω , οἷος ἴψ ἄνθρωπος λευκός — οὐδείς ἄνθρωπος λευκός οὗτος ψευδής ἄμφω , ὁ μέν κατάφασις διά ὁ Αἰθίο - πᾶς , ὁ δέ ἀπόφασις , εἰμί τυγχάνω , διά ὁ Σκύθης ) , τίς ἄνθρωπος λευκός — οὖον πᾶς ἄνθρωπος λευκός · | οὗτος δῆλος ὅτι συναληθεύω . ὁ μέν οὖν καθόλου ὡς καθόλου δείκνυμι μή ἀντιφάσκω ὀνομάζω ἐναντίος , ὅτι ὁ ἐναντίος εἰς ἄμεσος διαιρέω καί ἔμμεσος ὁ πρότασις οὗτος κατά μέν ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ ἀδύνατος ὕλη ὁ ἄμεσος ἐναντίος ἔοικα , ὅς ὁ τε ἕτερος ἐκ ἀνάγκη πάρειμι ὁ ὑπόκειμαι μένω καί οὗτος ὁ ἕτερος ὁ πρότασις ἔχω ἀληθής καί διά οὗτος ὁ ὁ πρᾶγμα ὕπαρξις , ὥσπερ ὁ ψεῦδος εἰκών εἰμί ὁ ἀνυπαρξία , κατά δέ ὁ ἐνδέχομαι ὁ ἐμέω , ὅς δυνατός μηδέτερος πάρειμι ὁ ὑπόκειμαι . ἢ ἐπεί ὁ εἰμί ἄμεσος τις ὁ ἐναντίος ἀμφι - σβητήσιμον , ὅσπερ ὡς ὁμολογέω ἀξιόω λαμβάνω ὁ κατά ὁ πρόειμι - ῥαίνω τρόπος ἀποδίδωμι ὁ αἴτιος ὁ ποσηγορίς ὁ ἐναντίος καλέω πρότασις , μᾶλλον ῥητέος ὅτι ὁ ἐναντίος συνυπάρχω μέν ἀλλήλων κατά φέρω ἐπί ὁ αὐτός ὑπόκειμαι ἀδύνατος , ἅμα δέ αὐτός ἄπειμι δυνατός . ὁ οὖν πρότασις οὗτος οὐδέποτε μέν συναληθεύω ποτέ δέ καί συμψεύδομαι καί οὗτος ὁ ἐναντίος μιμέομαι λέγω ἄν εἰκότως ἐναντίος . δυνατός δέ λέγω ὅτι καί ὡς ὁ πλεῖστος ἀλλήλων ἀφίστημι διάστασις ἐναντίος προσαγορεύω · ὁ γάρ ἐναντίος πλεῖστος ἀλλήλων διΐστημι ὁ ὑπό ὁ αὐτός γένος · οὗτος δέ καί οὗτος πρός ἀλλήλων ἔχω , εἴπερ ὁ μέν ἅπας φημί ὁ ὑπό ὁ ὑπόκειμαι ἄτομος ὁ κατηγορέω ὑπάρχω , ὁ δέ οὐδείς . ὁ δέ γε μερικός καλέω ὑπεναντίος , ὡς ὑπό ὁ ἐναντίος τάσσω | ἐκεῖνος ἀκολουθέω · ὅταν γάρ ὁ ἕτερος ὁ καθόλου ἀληθεύω , τότε καί ὁ ὑπό αὐτός τάσσω μερικός πρότασις ἀλήθευσις , ὡς οἷος μέρος αὐτός εἰμί καί περιέχω ὑπό αὐτός · διό καί ὑπάλληλος καλέω ὁ τε κατάφασις , ὁ μερικός καί ὁ καθόλου , καί ὁ ἀπόφασις ὁμοίως . ὁ μέν οὖν κατά μέρος οὐδέ ἄν ἀντίκειμαι πρός ἀλλήλων κύριος λέγω · ποῖος γάρ αὐτός εἶδος ἁρμόζω ὁ ἀντι - κεῖμαι ; εἰμί δέ ὁ ἀντιφατικός οὗτος ἀντίκειμαι ζητέω , εὑρίσκω ἀντιφάσκω ὁ καθόλου ὁ κατά μέρος μετά ὁ κατά ὁ ποιός ἀντίθεσις , οὗτος εἰμί ὁ μέν καθόλου κατάφασις ὁ μερικός ἀπόφασις , ὁ δέ καθόλου ἀπόφασις ὁ μερικός κατάφασις · ὥστε κατά ὁ ὑπόκειμαι διάγραμμα ὁ διαγώνιος θέσις πρός ἀλλήλων ἔχω ὁ προσδιορίζω πρότασις οὗτος ἀντιφάσκω ἀλλήλων · ἀεί γάρ οὗτος διαιρέω ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος . καί οὗτος εἰκότως · ὁ μέν γάρ ἐναντίος καί ὑπεναντίος κατά ὁ ποιός διαφέρω ὁ ποσός ὁ αὐτός ἔχω , ὁ δέ ὑπάλληλος κατά ὁ ποσός διαφέρω ὁ ποιός ὁ αὐτός ἔχω , οὗτος δέ κατά ἄμφω μάχομαι τέλειος ἔχω ὁ πρός ἀλλήλων διαφορά . διό καί ἀδύνατος αὐτός ἢ συμψεύδομαι ἢ συναληθεύω · ὅτι μέν γάρ ἐπί ὁ ἀναγκαῖος ὕλη ἀληθεύω ὁ κατάφασις ψευδής εἰμί ὁ ἀπόφασις , ἐπί δέ ὁ ἀδύνατος ἐναντίος , προφανής ἐκ ὁ πρότερος εἴρω . ἐπί δέ ὁ ἐνδέχομαι ψεύδω ὁ καθόλου κατάφασις ὁ μερικός ἀπόφασις ὡς ἀντιφάσκω πρός αὐτός ἀληθής , καί ψεύδω ὁ καθόλου ἀπόφασις | ὁ μερικός κατάφασις ὡς ἀντιφάσκω πρός αὐτός ἀληθής · 75v διό ἐκεῖνος ἅμα ψεύδω οὗτος ἀληθεύω . κατά ἕκαστος Σωκράτης περιπατέω Σωκράτης οὖον περιπατέω απροσοιοριστος ἄνθρωπος περιπατέω ἄνθρωπος οὖον περιπατέω <προσθιωρισμέναι> πᾶς ἄνθρωπος περιπατέω οὐδείς ἄνθρωπος περιπατέω ἐναντίος καταφατικός ὑπάλληλος ἀποφατικός ὑπάλληλος τις ἄνθρωπος περιπατέω οὖον πᾶς ἄνθρωπος περιπατέω ὑπεναντίος οὖον πᾶς ἄνθρωπος περιπατέω ἐπεί δέ θορυβέω εἴωθα ὁ ἁπλόος ὁ μερικός ἀπόφασις ἐπί ὁ ἀδύνατος ὕλη συμψεύδομαι δοκέω ὁ καθόλου κατάφασις , ὡς ὅταν εἶπον οὐ πᾶς ἄνθρωπος πτερωτός , διά ὁ δοκέω ὁ οὖον πᾶς συνίημι - γίγνομαι ὁ ἀλλά τις μέν τις δέ οὖον , ὅσπερ εἰμί ἐναργής ἐπί ὁ ἀδύνατος ψεῦδος , ῥητέος τίς καί περί οὗτος . ἔξεστι μέν οὖν ἐκ ὁ πρότερος εἴρω - Μένων περί ὁ οὖον πᾶς προσδιορισμός προχείρως ἀποδίδωμι ὁ ἀπορία ὁ λύσις · λέγω γάρ ὅτι ὁ οὖον πᾶς αὐτός μόνος κατά ἑαυτοῦ ληπτέος ὡς ἴδιος ἔχω δύναμις , κατά ὅς ὁ πᾶς προσδιορισμός ἀναιρέω , μηδείς ἕτερος ἐπισύρω . ἐπί ὅς οὖν πρᾶγμα ὁ πᾶς φαίνω ψεύδω , ἐπί οὗτος ὁ οὖον πᾶς ἀληθής · ὥστε καί ἐπί ὁ πρόκειμαι ἐπεί ὁ λέγω πᾶς ἄνθρωπος πτερωτός ψεύδω , ἀλήθευσις ὁ λέγω οὐ πᾶς πτερωτός · ὁ γάρ πᾶς ἢ οὖον πᾶς , ἀλλά ὁ πᾶς ψεῦδος , ὁ ἄρα οὖον πᾶς ἀληθής . ἵνα δέ μᾶλλον αὐτός ὁ ἀπορία ἀποπληρόω , ῥητέος ὅτι ὁ μερικός ἀπόφασις παραπλήσιος ἔχω δύναμις ὁ μερικός κατάφασις , κατά αὐτός γε ὁ μερικός · ὅπως ἄν οὖν ἔχω ἀλήθεια ὁ μερικός κατάφασις , εἴτε ὡς ἀεί ὁ μερικός ἀπόφασις συντρέχω εἴτε μή , ὁ αὐτός ἔχω δῆλος ὅτι τρόπος καί ὁ μερικός ἀπόφασις · ἐπεί οὖν ὁ μέν κατάφασις ἕξις τις ἀνάλογος εἰμί ὁ δέ ἀπόφασις στέρησις , γνώριμος δέ ὁ στέρησις ὁ ἔχω , ἀπό ὁ κατάφασις ὡς γνώριμος ὁ κατά ὁ ἀπόφασις θεωρητέον . ὁ οὖν καθόλου κατάφασις κατά μόνος ὁ ἀναγκαῖος ὕλη ἀληθεύω ὁ μερικός κατάφασις ἐπί δύο μέν ὕλη ἀληθεύω ὁράω , οὗτος τε καί ὁ ἐνδέχομαι , οὖον μήv ἐπί ἀμφότερος κατά ὁ αὐτός τρόπος , ἀλλά ἐπί μέν ὁ δέχομαι διά ἑαυτοῦ , ὥστε ὁ κατηγορέω · μένω τις μέν ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι τις δέ μή ὑπάρχω , ὅτε καί σῦς - τρέχω ὁ μερικός κατάφασις ὁ μερικός ἀπόφασις , πρός δέ ὁ καθόλου κατάφασις διαφωνέω ) , ἐπί δέ ὁ ἀναγκαῖος οὐκέτι διά ἑαυτοῦ ἀλλά διά ὁ καθόλου · διό καί οὖον συντρέχω τότε ὁ μερικός ἀπόφασις · ὁ γάρ τίς ἄν · θρωπος ζῷον διά ὁ πᾶς ἀληθής , οὐκέτι μέντοι ὁ οὖον πᾶς ἀληθής , ὥσπερ ἐπί ὁ ἀδύνατος διά ὁ καθόλου κατάφασις ψεύδω κατά ὅλος ἑαυτοῦ καί ὁ μερικός κατάφασις ψευδής , ὡς ὅταν εἶπον τίς ἄνθρωπος πτερωτός · οὐδέ γάρ οὗτος διά ἑαυτοῦ ψευδής . ὁ αὐτός οὖν τρόπος καί ὁ καθόλου ἀπόφασις κατά μόνος ὁ ἀδύνατος ὕλη ἀληθεύω ὁ μερικός ἀπόφασις ἐπί δύο ὕλη ἀληθεύω ἀνάγκη , ὁ τε ἐνδέχομαι καί μήτε συμ - φυοῦς μήτε παντελῶς ἀλλότριος ὥστε καί διά ἑαυτοῦ εἰμί ἀληθής καί συντρέχω ὁ μερικός κατάφασις , διαφωνέω δέ πρός ὁ καθόλου ἀπόφασις ) καί ἔτι ὁ ἀδύνατος , κατά ὅς σύνειμι μέν ὁ καθόλου ἀπόφασις ἅτε διά ἐκεῖνος ἔχω ὁ ἀληθεύω , διαφωνέω δέ πρός ὁ μερικός κατάφασις περί μέν οὖν οὗτος πλείων ὁ ἄξιος ἐνδιατρίβω ὁ λόγος , ὅλως δέ περί αὐτός ὁ ἀποφατικός προσδιορισμός , ὅσος γλαφυρός ἔχω θεωρία ὁ φιλόσοφος παραδίδωμι Πορφύριος , πειράω εἶπον , προσεπινοέω εἰμί τίς δύναμαι καί αὐτός πρός ὁ σαφής περί αὐτός διδασκαλία . ἀπορέω γάρ ἄν τις πῶς | ἐκ ὁ προσδιορίζω κατάφασις ὁ ἀπόφασις ποιέω οὖον ὁ κατηγορέω , ὥσπερ ἔμπροσθεν ἀξιόω , συντάσσω ὁ ἄρνησις ἀλλά αὐτός ὁ προσδιορισμός ἕ γίγνομαι μέρος ὁ ὑπόκειμαι , οὖον ὁ κατά ἑαυτοῦ λέγω ἀλλά ὁ ὥσπερ εἰδοποιέω ὑπό αὐτός , κατηγορέω δέ οὐδαμῶς , εἰμί γε ὑπόκειμαι μέν εἰμί περί ὅς ὁ λόγος , κατηγορέω δέ ὁ περί ἐκεῖνος λέγω · ἀποφαίνω γάρ περί πᾶς ἄνθρωπος ὅτι ζώιον εἰμί , οὖον μήv ὅτι ἄνθρωπος πᾶς ζώιον εἰμί οὗτος γοῦν καί ψεῦδος ἄν ) ἀδύνατος ὀλίγος ὕστερος ἀποδείκνυμι ) , καί περί ὁ τις ἄνθρωπος ὅτι λευκός εἰμί , οὖον μήv ὅτι ὁ λευκός τις ἄνθρωπος εἰμί . πῶς οὖν οὖον φημί ἀπόφασις ὁ πᾶς ἄνθρωπος περιπατέω ὁ πᾶς οὖον περιπατέω ἀλλά ὁ οὐ πᾶς περιπατέω , καί ὁ τίς περιπατέω ὁ τις οὖον περιπατέω ἀλλά ὁ οὐδείς περιπατέω , καί οὗτος ὁ οὐδείς ποῖος ποτέ δύναμις ἔχω , λεκτέος . ἄνωθεν οὖν πρός ὁ ἀπορία ἀπαντάω εἴρω κατά ὁ πρότερος παραδίδωμι κανών ὁ κύριος πανταχοῦ ὁ πρότασις μέρος δήω προσάγω ὁ ἄρνησις , ἵνα ὁ ἀπόφασις ποιέω · ἐπί μέν οὖν ὁ κατά ἕκαστος πρότασις καί ὁ απροσδιόριστος κύριος ὁράω ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι καί οὗτος κύριος οὐδείς εὑρίσκω ἐν ὁ τοιοῦτος πρότασις , εἰκότως αὐτός προσάγω ὁ ἀποφατικός μόριον , ἐπί δέ γε ὁ προσδιορίζω ὁ κύριος εἰμί ὁ προσδιορισμός · διό καί ἐντεῦθεν ὁ πρότασις ὀνομάζω προσδιορίζω · καί γάρ εἰμί συντάσσω ὁ ὑπόκειμαι | ὁ προσδιορισμός καί γίγνομαι ἑαυτοῦ , ὡς εἴρω , μέρος , ἀλλά ἐφάπτω πως καί ὁ κατηγορέω δηλόω εἴτε εἷς ὁ ὑπό ὁ ὑπόκειμαι εἴτε πᾶς ὑπάρχω ὁ κατηγορέω , ἐπεί ὁ πλείων μέν μή πᾶς δέ περιορίζω δίχα ὁ ὁ ἀριθμός προστίθημι οὐ εἰμί . διά οὗτος μέν οὖν οὗτος εἰκότως ὁ ἀρνητικός συντάσσω μόριον καί ὁ οὗτος ὁ τρόπος γίγνομαι ἀπόφασις ἀντιφατικός ἀντίκειμαι ὁ κατάφασις , ὁ δέ συντάσσω αὐτός ὁ κατηγορέω ὁ μέν ἐπί ὁ καθόλου κατάφασις οὗτος ποιέω ὁ καθόλου ἀπόφασις ὁ αὐτός ἔχω δύναμις ( ὁ γάρ πᾶς οὖον περιπατέω αὐτός σημαίνω ὁ οὐδείς περιπατέω ) , ὁ δέ ἐπί ὁ μερικός ὁ μερικός ἀπόφασις · τίς γάρ ἄλλος σημαίνω ὁ τίς οὖον περιπατέω ὁ ὅτι οὖον πᾶς περιπατέω ; ὥστε ἐπί οὗτος συντρέχω ἀλέω ὁ κατά ἑκάτερος ὁ τρόπος γίγνομαι ἀπόφασις . ὁ μέν οὖν οὖον πᾶς ὅτι συντίθημι ἐκ τε ὁ πᾶς καί ὅς ἀναιρέω αὐτός μόριον , φανερός · ὁ δέ γε οὐδείς πόθεν εἴρω ἔχω ὁ γένεσις ; χρή γάρ ‘οὐχὶ τίς εἰμί ὁ προτίθημι ὁ τίς προσδιορισμός ὁ ἀρνητικός μόριον ἀπόφασις . ἢ ῥητέος ὅτι οὐδείς ὁρίζω κατά ὁ ποσός σημαίνω ἄν οὕτως λέγω , καί γάρ μηδείς περιπατέω καί πλείων περιπατέω ἀληθής ὁ ‘οὐχὶ τις περιπατέω . καί ἔτι σαφής οὗτος πάσχω ἄν ὁ ‘οὐχὶ τις περιπατέω ἢ ὁ κατά ὁ ἀπό οὗτος συναλοιφή γίγνομαι οὐ εἷς . βούλομαι ἐν ἐμφαίνω ὡς οὔτε πᾶς οὔτε πλείων μέν οὖον πᾶς δέ οὔτε εἷς γοῦν ὁ ὑπό ὁ καθόλου ὑπόκειμαι | ὑπάρχω ὁ κατηγορέω λέγω ὁ οὐδείς συντίθημι ἐκ τρεῖς ὁ λόγος μέρος , ὁ οὖον ἀρνητικός μόριον ὁ δέ σύνδεσμος εἴτε συμπλεκτικός πρός ὁ μηδέ πᾶς μηδέ πολύς εἰμί εἴτε , ὡς ὁ φιλόσοφος ἀξιόω Πορφύριος , ἐπί φυλακή καί διαίρεσις ὁ ἀμφιβολία λαμβάνω ) , καί ἐπί οὗτος ὁ εἷς ἀριθμητικός ὄνομα , ὅς καί κλίνω ὁράω ‘οὐδενὸς περιπατέω λέγω καί κατά ὁ διαφορά ὁ τρεῖς γένος ἀποδίδωμι ‘οὐδεμία περιπατέω καί ‘οὐδὲν περιπατέω . ὁ μέν οὖν οὐδείς ἀπό ὁ δέ σύνδεσμος κατά δυναλοιφημι ὁ ἀπό ὁ οὖον δέ εἷς γίγνομαι , ὁμοίως ἔχω ὁ μηδέ ὅστις γαστήρ μήτηρ καί ἀποκρίνω ὁ παράπαν οὐδέ γρῦ , ὁ δέ οὐδείς ἀπό ὁ τε κατά συναλοιφή ὁ οὖον τε εἷς . ἀλλά πῶς ὁ κατάφασις τίς εἶπον ἐν ὁ ἀναιρέω αὐτός ἀπόφασις ὁ οὐδείς λέγω ; ἢ φημί ὅτι ὁ εἷς ἁπλόος μέν θεωρέω ὁ τίς ἐπί πλέω λαμβάνω · ὁ γάρ τίς ἀεί βούλομαι συμπλέκω ὁ ὑπόκειμαι , καθάπερ καί ὁ ἄλλος προσδιορισμός ἕκαστος διά ὁ σημαίνω αὐτός ὅπως ἔχω ὁ ὑπό ὁ ὑπόκειμαι πρός ὁ μετέχω ἢ μή ὁ κατηγορέω , ὁ εἷς λαμβάνω μέν καί οὗτος ὁ τρόπος ἐν ὁ εἷς δέ τις ἀρχός ἀνήρ καί ὁ εἷς κοίρανος ἵστημι , λαμβάνω δέ καί ὡς κατηγορέω οὖον μόνος ἐπί ὁ μοναδικός λέγω , οἷος ὅταν λέγω ἥλιος εἷς ἑστία ἢ κόσμος εἷς ἐστιν’ , ὅτε καί ὁ μόνος ἢ κατά ἐνέργεια ἢ πάντως κατά δύναμις αὐτός προστίθημι , ἀλλά καί ἁπλόος ἐπί ἕκαστος ὁ ὁπωσοῦν εἰμί , | ἵνα καί ὁ πλῆθος αὐτός ὑπόστασις ἔχω , ὁ προσδιορισμός οὔτε κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω δύναμαι οὔτε ἄλλος κατηγορέω εὔλογος συνδυάζω , ὡς διά ὁ ἑξῆς ὁ λόγος ἐγώ ἐπίδειξις · διά οὗτος μέν οὖν ὁ εἷς , ὅσπερ λέγω , ὁ τίς ἐπί πλέω λαμβάνω , συντρέχω δέ ἀλλήλων ἐν ὁ συμπλέτὶς ] κεῖμαι ὁ ὑπόκειμαι , οὖον ὁ κατά ἕκαστος διά ὁ μηδείς εἰμί αὐτός μέρος , ἀλλά ὁ κατά πλείων κατηγορέω φύω , ἔοικα ἔχω τις καί τότε πρός ἀλλήλων διαφορά · ἐπεί γάρ ὁ πολύς ἕκαστος καί ὅλος τίς εἰμί καί οἷος μέρος ὁ κοινῶς κατά αὐτός κατηγορέω , ὡς μέν ὅλος τίς εἰμί , ἄν ἄτομος εἶπον , ἀντιδιαστέλλω πρός ὁ ὁμοειδής ὁ ὁ εἷς ἐπιδέχομαι πρός αὐτός συμπλοκή , ὡς δέ μέρος πως ὁ κοινός τυγχάνω ὁ ὁ τις · διό ὁ μόνος ὅλος οὐδέ εἷς τίς φαίνω δυνατός . καί ἔχω οὗτος ὁ εἷς πρός ὁ τίς ὁ διαφορά ἐπί ὁ μερικός , ὅσπερ καί ὁ ἑνικός ἄρθρον πρός ὁ πᾶς ἐπί ὁ καθόλου · καί γάρ ὅς ἄνθρωπος ζῷον εἶπον εἄν καί πᾶς ἄνθρωπος ζῷον · ὁ γάρ ἄρθρον ὁ δύναμις ἔχω ὁ καθόλου προσδιορισμός , ὡς μανθάνω πρός ὁ πέρας ὁ βιβλίον . ἀλλά ὁ μέν ἄρθρον ὁ ἕνωσις προσήκω ὁ καθόλου ὑπόκειμαι διό καί ὁ μοναδικός ἕκαστος καί ὁ ἄτομος συντάσσω · καί γάρ ὅς ἥλιος λέγω καί ὅς ὁ Σωκράτης · ἐνίοτε δέ καί ἐπί ὁ ὑπερέχω λέγω ὁ ὁμόστοιχος , ὡς ὅταν ὅς ποιητής εἶπον ἢ ὅς ῥήτωρ ) , ὁ δέ πᾶς ὁ πλῆθος ὁ ὑπό αὐτός ἀναφέρω . ὅταν μέν οὖν ὡς κατηγορέω ὁ εἷς ἀναιρέω , τότε ὁ ἄρνησις | οὐ αὐτός συμπλέκω , ἀλλά ὁ εἰμί ὁ κατά ἐνέργεια τε πάντως ἐν ὁ τοιοῦτος πρότασις λέγω καί συνδέω ὁ κατηγορέω πρός ὁ ὑπόκειμαι φύω · ὁ γάρ κατάφασις εἶπον λόγος χάρις ὅδε ὁ λίθος εἷς ἐστιν’ ὁ ἀπόφασις εἴρω · ὅδε ὁ λίθος εἷς οὐ ἵστημι . ὅταν δέ ὡς συμ - πλέκω ὁ ὑπόκειμαι ὁ εἷς ἢ ὁ τίς ἀναιρέω ὁ ἀντιφάσκω ἀπόφασις ὁ μερικός κατάφασις ποιέω , ὁ οὐδείς ἢ οὔτις λέγω , ἀλλά ὅταν μέν ὁ οὐδείς λέγω , οὐ ὡς πρός ὁ τίς ἀλλά ὡς πρός ὁ εἷς ἀπαντάω καί ὁ μέν οὐ εἷς ὡς ἀμφίβολος παραιτέομαι ὁ δέ οὖον εἷς ὡς πρός ὁ ἀμφίβολος καί κακόφωνος ὁ οὐδείς ἢ οὐδείς λέγω . πρός δέ γε ὁ τίς ἔοικα τότε κύριος ἀπαντάω , ὅταν ὁ οὔτις λέγω , οὐ ἐπί ὁ τις τίθημι ὁ ὀξύς οὖον γάρ οἶδα ὁ τοιοῦτος προφορά ὁ Ελληνικός χρῆσις ) ἀλλά ἐπί ὁ οὖον , καθάπερ ἔχω ὁ οὔτις μου ζῶ καί μῆτις νῦν ἔναρα . ἀλλά οὗτος μέν ὁ ποιητικός ὁ δέ οὐδείς ὁ κοινός χρῆσις μᾶλλον συνήθης . τοσοῦτος μέν περί ὁ προσδιορίζω πρότασις ἔχω λέγω · ὁ δέ απροσδιόριστος πῶς ἔχω πρός ὁ ἀντιφάσκω ἢ μή , οὗτος δέ εἰμί εἰμί τις ὁ προσδιορίζω ὁ αὐτός δύναμαι , διά ὁ ἑξῆς ὁ Ἀριστοτέλης συνοδεύω ζητέω . ἐπί οὗτος οὖν ὁ ῥῆσις αὐτός ἐπισκοπέω , διά ὅς παραδίδωμι ἐγώ ὁ εἴρω ἀπό ὁ ὑπόκειμαι ὁ πρότασις διαίρεσις καί διακρίνω ὁ κατά ἕκαστος ὁ καθόλου οὗτος φημί εἰμί καθόλου ὅς ἐπί πλείων φύω κατηγορέω , ὁ ὁμώνυμος κατά | πλείων κατηγορέω ὁ καθόλου διακρίνω ὁ φύω κατά πολύς κατηγορέω , οὗτος δέ εἰμί μή νόμος τις καί θέσις , καθάπερ ὁ Αἴας καί ὁ Ἀλέξανδρος , ἀλλά ὁ φύσις εἷς δηλόω , ὅστις ἕκαστος ὁ πλείων ὑπάρχω ποιέω καί ὁ σημαίνω αὐτός ὄνομα κατά αὐτός κατηγορέω . ὅλως δέ περί φωνή διαλέγω ὁ πρᾶγμα ποιέω ὁ διαίρεσις , διότι περί φωνή ὁ φιλόσοφος ὁ λόγος οὖον προηγουμένως , καθάπερ ῥήτωρ τε καί γραμματικός , ὡς καί πρότερος λέγω , ἀλλά ὁ ὁ πρᾶγμα καταλύψεως ἕνεκα . διαιρέω οὖν ὁ εἶδος ὁ πρότασις εἰς τε ὁ καθόλου καί ὁ κατά ἕκαστος , προστίθημι ὁ ὁ καθόλου διαίρεσις εἰς τε ὁ καθόλου ὡς καθόλου λέγω καί ὁ απροσδιόριστος · ὁ γάρ μερικός ἐφεξῆς ποιέω μνεία . ἐν δέ γε οὗτος ὁ μέν καθόλου ἐπί ὁ καθόλου ἀπόφανσις ἐναντίος εἰμί φημί , διά ὅς ἐλὲ - γόμος αἴτιος , ὁ δέ ἐπί ὁ καθόλου μή καθόλου δέ , οὗτος εἰμί ὁ απροσδιόριστος , αὐτός μέν μή εἰμί ἐναντίος , ὁ μέντοι δηλόω ὑπό αὐτός δύναμαι ποτός εἰμί ἐναντίος . ὅτι μέν οὖν καθόλου μή καθόλου ὁ απροσδιόριστος καλέω , καί ὁ παρατίθημι παρά αὐτός παράδειγμα σαφῶς σημαίνω , ἄνθρωπος λευκός ἑστία καί ἄνθρωπος λευκός οὐ ἑστία . καλέω δέ αὐτός οὕτως διά ὁ μή πρόσκειμαι ἐπί αὐτός ὁ καθόλου ὑπόκειμαι ὁ καθόλου προσδιορισμός , ὅσπερ εἰμί καί ἐπί ὁ μερικός ἁρμόζω δυνατός , ἀλλά ἔχω τίς ἴδιος ἐκεῖνος , ὁ μερικός προσδιορισμός , ὅθεν καί | ὀνομάζω . πῶς δέ λέγω μή εἰμί μέν ἐναντίος , σημαίνω δέ ποτός ἐναντίος , οὗτος ἤδη πολύς ὁ ἐξηγητής πρᾶγμα παρέχω · μυποτος δέ ὁ ῥῆσις αὐτός προσφυής εἰμί ὁ λέγω ὅτι βούλομαι μέν ὁ Ἀριστοτέλης ὁ απροσδιόριστος πρότασις συναληθεύω ἀλλήλων , ὡς εἰμί διά ὁ ἑξῆς φανερός , καί διά οὗτος εἰκότως ἀποφαίνω μή εἰμί αὐτός ἐναντίος · οὖον γάρ ἐναντίος ὁ συνυπάρχω ἀλλήλων . ἀλλά ἐπεί δυνατός ποτός ὁ ἀπόφασις ἐπί ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις ἀληθεύω παρέχω τις ὑποψία , ὅτι ἐναντίος χρή τότε καλέω οὗτος ὁ πρότασις , ἅτε ἐναντίος τις σημαίνων , διά οὗτος προστίθημι ὁ αἴτιος ὁ παραλογισμός ὁ οὕτως ὑπολαμβάνω , ὁ αὐτός λέγω ὁ ἐν ὁ τελευταῖος θεώρημα ὁ βιβλίον ῥέομαι · ὁ μέν δή οὗτος οἴομαι ὁ ἐναντίος δόξα ὁρίζω , ὁ ὁ ἐναντίος εἰμί , ψεῦδος · ὁ γάρ ἀγαθός ὅτι ἀγαθός καί ὁ κακός ὅτι κακός , ὁ αὐτός ἴσως καί ἀληθής , εἴτε πλείων εἴτε εἷς εἰμί · ἐναντίος δέ οὗτος , ἀλλά οὖον ὁ ἐναντίος εἰμί ἐναντίος , ἀλλά μᾶλλον ὁ ἐναντίος . ὅτι μέν οὖν κατά οὐδείς τρόπος προσήκω ὁ ἀπροσδιόριστος ὁ ὁ ἐναντίος ὄνομα , σαφῶς ἀποφαίνω διά οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης . πότε δέ εἰμί εἰμί ὁ δηλόω ἐναντίος , καλῶς διαρθρόω ὁ φιλόσοφος Πορφύριος · οὖον γάρ ἀεί , φημί , ὁ καταφάσκω εἰμί τίς ἐναντίος οὐδέ ὁ ἀπόφασις δυνατός ἀεί λέγω ἀληθεύω κατά ὁ ἐναντίος ὁ καταφαίνω , ἀλλά ποτέ μέν κατά ὁ ἐναντίος ποτέ δέ κατά | στέρησις ποτέ δέ κατά οὐδέτερος οὗτος , ἀλλά ἀναιρέω μόνος ὁ εἴρω διά ὁ κατάφασις · ὁ μέν γάρ περισσός ὁ ἄρτιος καί ὁ λευκός ὁ μέλας ἐναντίος , καί κατά οὗτος ἀληθεύω ὁ οὖον περισσός καί ὁ οὖον λευκός ἐκ ἀνάγκη μέν οὖν συνεισφέρω ὁ ἀπόφασις ἐπί ὁ ἄμεσος εἰμί λέγω ἐναντίος , ἐνδεχομένως δέ καί ἐπί ὁ έμμεσος ) , ὁ μέντοι ὁράω ὁ ἀντίκειμαι στέρησις ἢ ὁ ἐνέργεια ἢ καί ὁ δύναμις , ὁ μέν ἐνέργεια ὡς ἐπί ὁ μή πηρός μέν καθεύδω δέ ἢ μύω , ὁ δέ δύναμις ὡς ἐπί ὁ τυφλός , ὅσπερ σημαίνω ὁ μή ὁράω ἐνίοτε δέ καί ὁ μήπω ὁ δύναμις ὁ προαγωγός ὁ ἐνρ - Γείας ἀπολαμβάνω ὁ ἀπόφασις ὁ ἐνέργεια σημαίνω ὡς ἐπί ὁ σκυ - Λακιού , καί ὁ μηδαμῶς ὁ δύναμις δεκτικός ὡς ἐπί ὁ ξύλον · καί γάρ ὁ ξύλον λέγω μή ὁράω ) , καί κατά οὐδείς οὗτος ἐναντίος εἶπον ἄν εἰμί ὁ κατάφασις ὁ σημαίνω ὑπό ὁ ἀπόφασις , ἀλλά ποτέ μέν στέρησις ποτέ δέ οὐδέ στέρησις ἀλλά ἑτερότης μόνος , ὁ δέ γε ζῷον ἢ ἄλλος οὐσία οὔτε ὡς ἐναντίος οὔτε ὡς στέρησις τοιοῦτος εὑρίσκω ἄν ποτός τίς ἀντιτίθημι , οὐδέ ὁ ἀφορίζω ποσός ἢ σχῆμα οὐδέ ὁ ἐνρ - γία ὁ μή κατά τίς ὁ ἐναντίος γίγνομαι · ὁ μέν γάρ θερμαίνω εἰμί ἐναντίος ὁ ψύχω , ἐπεί καί ὁ θερμός ὁ ψυχρός , οὖον μήv ὁ νοέω ἢ ὁ βαδίζω εἰμί ἄν τίς ἐναντίος . διά οὗτος οὖν ὁ ὑπό ὁ ἀπόφασις σημαίνω ποτός φημί ἐναντίος εἰμί ὁ ὑπό ὁ κατάφασις δηλέομαι , ὁ πρότασις αὐτός μηδαμῶς ἀλλήλων εἰμί ἐναντίος . οὗτος δέ εἰκότως ἐπί μόνος ὁ απροσδιόριστος ἐπισημαίνω , διότι μόνος οὗτος ὁ καθόλου πρότασις κτάομαι ὁ κατηγορέω ὅρος μόνος ἔχω ὁ κατάφασις καί ἀπόφασις γίγνομαι , ἀλλά οὖον κατά τις ; προσδιορισμός , ἕ οὐδέ ἄν ὑποπτεύω κατά ἑαυτοῦ λαμβάνω καταφατικός καί ἀποφατικός , οἷος πᾶς , οὖον πᾶς , τίς , οὐδείς , ἐναντιότης πρᾶγμα σημαίνω , καθάπερ ὁ κατηγορέω , καί μάλα γε ὅταν ἐπί ὁ ἐμέω λέγω ἐναντίος ποιέω ὁ κατάφασις καί ὁ ἀπόφασις ( ἔργον γάρ ὁ προσδιορισμός , ὡς πολλάκις εἴρω , μόνος σημαίνω ὁ κατά ὁ πλῆθος διαφορά ὁ ὑπό ὁ ὑπόκειμαι ἀναφέρω ὡς μετέχω ἢ μή μετέχω ὁ ἐν ὁ πρότασις κατηγορέω ) , καί ὅτι προφανής ὁ ἐπί ὁ ἄλλος ἀντίθεσις συμβαίνω , οἷος ὅτι ὁ καθόλου ὡς καθόλου σύν-ψεύδω , διό ἐναντίος , ὅτι ὁ μερικός συναληθεύω καί οὐδέ ἄν ὑποπτεύω τις προσήκω αὐτός ὁ ὄνομα ὁ ἐναντίος , ὅτι ὁ διαγώνιος καί ὁ κατά ἕκαστος μερίζω ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος · ἐπί δέ ὁ απροσδιόριστος ἐπεί μήτε κατά ἕκαστος καί ὁρίζω οὗτος εἰμί ὁ ὑπόκειμαι μήτε πρόσκειμαι τις ἑαυτοῦ ὁ προσδιορισμός , οὖον σφόδρα εἰμί φανερός ὁ ὁ ἀντιτίθημι αὐτός τρόπος , ἀλλά καί ὡς ἐναντίος ὑποπτεύω ἄν τις αὐτός ἀντίκειμαι ποτός . καί οὗτος διισχυρίζομαι σημαίνω ὁ ἀπό ὁ Ἀφροδισιάς ἐξηγητής ὁ ὁ δηλόω ὑπό αὐτός ἐναντίος εἰμί ποτός , καί οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης ἐν ὁ ἑξῆς βοῦς ὡς ὁ μερικός ὁ αὐτός ἔχω δύναμις , | ὁ δέ μερικός ἀπό διάμετρος πρός ὁ ἐναντίος ἔχω . καί αὐτός οὗτος ὁ ὁ Ἀριστοτέλης δοκέω συναληθεύω αὐτός ἐπί τις ὕλη ἕτερος ἄν τις οἴομαι καί ἀντιφάσκω πρός ἀλλήλων , ἀλλά ὡς παραπλήσιος ὁ ἕτερος ὁ διαγώνιος ὁ τίς καί οὐδείς . διά οὗτος τοίνυν ἐν μέν ὁ πρόκειμαι ὁ Ἀριστοτέλης τοσοῦτος ἐπισημαίνω μόνος , ὅτι μή Δίκαιος καλέω αὐτός ἐναντίος , καί εἰμί ἐναντίος πρᾶγμα γίγνομαι ποτός δηλωτικός , πρόειμι δέ καί ὅτι συναληθεύω ἀλλά οὐ ἀντιφάσκω κατασκευάζω πειράζω . ὁ δέ αἴτιος εἶπον ὁ καθόλου μή καθόλου λέγω ὁ ἀδιόριστος . ὅτι πεοὶ ὁ καθόλου ὑπόκειμαι οὖον καθόλου ἀποφαίνω , μή συντάσσω αὐτός ὁ καθόλου προσδιορισμός , ἕ ποιέω καθόλου ἐγώ ἀποφαίνω περί ὁ καθόλου , αὐτός οὗτος πάλιν ὁ αἴτιος ἀποδίδωμι ὁ τοιοῦτος ἀπόφανσις αἴτιος γίγνομαι ὁ καθόλου προσδιορισμός ὡς ἐπί ὁ καταφατικός ὁ πᾶς ὁ διδασκαλία ποιέω , ὡς εἄν ὁ αὐτός λόγος ἁρμόζω καί ἐπί ὁ οὐδείς . τίς οὖν οὗτος ὁ αἴτιος ; ὅτι ὁ πᾶς , φημί , οὖον ὁ καθόλου σημαίνω , ἀλλά ὅτι καθόλου , οὗτος εἰμί οὐ αὐτός σημαίνω ὁ ὁ εἶδος ὁ καθόλου φύσις , οἷος ὁ ἄνθρωπος ὁ γάρ εἶδος εἷς κατά ὁ ἑαυτοῦ φύσις εἰμί καί ὁ ἀεί γίγνομαι ἀπειρία ὁ ἄτομος συλλαμβάνω καί ἑνόω λέγω · περί δέ εἷς πῶς ἄν ἔχω χώρα λέγω ὁ πᾶς ; ) , οὐ αὐτός οὖν ὁ καθόλου σημαίνω ὁ πᾶς , ἀλλά ὅτι καθόλου , οὗτος δέ εἰμί ἀλλά ὅτι κατά πᾶς ὁ ὑπό ὁ εἶδος ἄτομος καταφάσκω ὁ κατηγορέω ἀποφαίνω . ἐπί δέ ὁ κατηγορέω καθόλου ὁ καθόλου κατηγορέω οὐ εἰμί ἀληθής · οὐδείς γάρ κατάφασις εἰμί , ἐν ὅς ὁ κατηγορέω καθόλου κατηγορέω ὁ καθόλου , οἷος ὅτι εἰμί πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον . ζητέω μέν διά οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης εἰμί ὥσπερ ὁ ὑπόκειμαι προστίθημι ὁ καταφατικός προσδιορισμός ἕτερος εἶδος ἀπεργάζομαι πρότασις , οὗτος καί ὁ κατηγορέω δύναμαι προστίθημι ἕτερος ἀπεργάζομαι πρότασις . ἀποφαίνω δέ μηδέ ὁ ἀρχή ὑφίστημι τοιοῦτος κατάφασις , οἷος ὁ λέγω πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ζώιον ἑστία , διότι ὁ οὗτος λέγω ἕκαστος ὁ κατά μέρος ἄνθρωπος ἅπας εἰμί ζώιον φημί , καί ἵππος καί βοῦς καί ὁ ἄλλος πᾶς · ὥστε ἀδύνατος ἀληθεύω ὁ οὕτως ἀποφαίνω · εἰκότως οὖν φημί μηδέ γίγνομαι ἄν τοιοῦτος κατάφασις , κατά ἔλλειψις οὗτος λέγω ὁ ἀληθής · οὐδείς γάρ κατάφασις ἀληθής εἰμί , ἐν ὅς ὁ κατηγορέω καθόλου κατηγορέω ὁ καθόλου , οὗτος εἰμί ἐν ὅς συντάσσω δυνατός ὁ καθόλου κατηγορέω ὁ καθόλου προσδιορισμός καί λέγω ὅτι ἄνθρωπος , κατά ὅς πᾶς , ὅς φημί καθόλου , κατηγορέω ὁ ζῷον , οὐ ἁπλόος εἰμί ζῷον , ἀλλά πᾶς ζῷον . διά οὗτος μέν οὖν ἀποφαίνω μηδέ ὑφίστημι τοιοῦτος κατάφασις ὡς οὐδέποτε τυγχάνω ἀλήθεια , ἐπεί καί οὗτος κατάφασις εἰμί , ἀλλά ἀεί ψευδής καί διά οὗτος κίβδηλος καί παντάπασι ἄχρηστος πρός ὁ συλλογιστικός μέθοδος , εἴπερ ἀεί παρά φύσις ἔχω καί πρός εὕρεσις ἀλήθεια οὐ ἄν | γίγνομαι χρήσιμος , ὅσπερ εἰμί τέλος ὁ λογικός πραγματεία . πολύς δέ δύναμαι γίγνομαι πρότασις ἐκ ὁ διάφορος συμπλοκή ὁ προσδιορισμός πρός τε ὁ ὑπόκειμαι ὅρος ἐν ὁ πρότασις καί ὁ κατηγορέω , εἰκότως οὗτος προχειρίζω μόνος καί διαγράφω ὁ ὑγιής λέγω πρότασις ὁ ἑκάτερος ὁ ὁράω ὁ πᾶς προσδιορισμός συντάσσω , ὅς καί ἐν ὁ πρῶτος βιβλίον ὁ ἀναλυτικός κατά ἀρχή ὁ περί εὐπορία πρότασις κεφάλαιος διορίζω · περί γάρ ἐκλογή ὁ καθόλου πρότασις διαλέγω , ἐν ὅς ὁ κατηγορέω πᾶς ἕπω ὁ ὑπόκειμαι , ἐπάγω “ αὐτός δέ ὁ ἕπω οὖον ληπτέος ὅλος ἕπω , λέγω δέ οἷος ἄνθρωπος πᾶς ζῷον ἢ μουσικός πᾶς ἐπιστήμη , ἀλλά μόνος ἀπλόος ἀκολουθέω , καθάπερ καί προτείνω · καί γάρ ἄχρηστος ἕτερος καί ἀδύνατος , οἷος πᾶς ἄνθρωπος εἰμί πᾶς ζῷον ἢ δικαιοσύνη πᾶς ἀγαθός ” . καί ἐν ὁ πρότερος μέντοι ὁ ἀποδεικτικός εἶπον ὡς ἐπί ὁ ὁ καθόλου καταφατικός συμπέρασμα συνάγω συλλογισμός ὁ τε μείζων ἄκρος κατά ὁ μέσος λέγω πᾶς καί οὗτος πάλιν κατά ὁ μικρός πᾶς , οὗτος εἰμί ὅτι ἐν ἑκάτερος ὁ συμπληρόω ὁ συλλογισμός πρότασις ὁ κατηγορέω κατά πᾶς λέγω ὁ οἰκεῖος ὑπόκειμαι , προστίθημι “ ὁ δέ κατηγορέω οὖον λέγω πᾶς . ὅτι2 μέν οὖν εἰκότως οὗτος μόνος ὡς ἄρχω πανταχοῦ καταψηφίζομαι , μανθάνω ἄν ἐννοέω ὅτι τέσσαρες εἰμί , ὡς ἑξῆς ἐπιδείκνυμι , ὁ ἀεί ψεύδω πρότασις , δύο μέν κατάφασις δύο δέ ἀπόφασις , ὁ μέν καθόλου ὁ δέ κατά μέρος , διά εἷς ὁ κατά ὁ ποσός καί κατά ὁ ποιός ὁ ἄλλος σεμνός καί ὁ λοιπός τρεῖς ὁ πρόφασις ὁ ἀεί ψεύδω , ὡς εἶμι , παρέχω βούλομαι καί ὁ ἄλλος ὁ οὗτος ὁμοίως ἁμαρτάνω ὁ κατάλογος ὁ ὑγιής προφέρω πρότασις διαγράφω · εἰμί γάρ δεῖ καί ὁ περί οὗτος τεχνολογία ἀκριβῶς διερευνάω καί ὁ φαίνω περί αὐτός λέγω , ἓξ καί δέκα γίγνομαι εὑρίσκω πρότασις ἐκ ὁ διανομεύς ὁ προσδιορισμός κατά ἑκάτερος ὁ ὁ πρότασις ὁράω , εἴπερ τέσσαρες αὐτός εἰμί , εἷς δέ αὐτός ὁποῖος συντάσσω ὁ ὑπόκειμαι ὁ κατηγορέω ἕκαστος ὁ τέσσαρες προσδιορισμός συμπλέκω τέσσαρες πρότασις συμβαίνω ποιέω εἶδος , ὥστε διά οὗτος τετράκις τέσσαρες — δέκα καί ἓξ γίγνομαι ὁ πᾶς πρότασις . ἵστημι οὖν πρῶτος ὁ πᾶς προσδιορισμός συντάσσω ὁ ὑπόκειμαι · εἰμί οὖν ἐθέλω καί ὁ κατηγορέω συντάσσω τις προσδιορισμός , εἴρω ἢ πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον ἢ ἴψ ἄνθρωπος οὐδείς λίθος ἢ πᾶς ἄνθρωπος τίς ζῷον ἢ πᾶς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον . καί φανερός ὅτι ὁ λοιπός τρεῖς παρά ὁ ἀποκρίνω ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης ἕκαστος ἀληθής . ἀλλά δή ὁ οὐδείς προσδιορισμός συντάσσω ὁ ὑπόκειμαι · πάλιν οὖν εἴρω ἢ οὐδείς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον ἢ οὐδείς ἄνθρωπος οὐδείς ζῷον ἢ οὐδείς ἄνθρωπος τις λίθος ἢ οὐδείς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον . καί φανερός ὅτι ἑκάτερος μέν ὁ συντάσσω ὁ κατηγορέω ὁ καθόλου τομή | προσδιορισμός ἀληθής , ἐπεί τίς μέν ζώιον εἰμί ἄνθρωπος τίς δέ οὐ εἰμί , ὥστε διότι μέν εἰμί τίς ζῷον , οὖον δύναμαι εἰμί μηδείς , καί ἀληθεύω ὁ λέγω πρότασις οὐδείς ἄνθρωπος οὐδείς ζῷον , διότι δέ τίς οὐ εἰμί , οὖον δύναμαι εἰμί ἅπας , καί ἀληθεύω ὁ λέγω πρότασις οὐδείς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον . ἀληθής δέ ἐπί ὁ ἀδύνατος ὕλη καί ὁ ὁ μερικός καταφατικός διορισμός συντάσσω ὁ κατηγορέω , ὡς ὁ λέγω οὐδείς ἄνθρωπος τις λίθος . μόνος δέ ἀεί ψευδής ὁ ὁ ἐπί μέρος ἀποφατικός προσδιορισμός συμπλέκω ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι ὁ καθόλου ἀποφατικός προσδιορισμός ἔχω , ὡς ὁ οὐδείς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον ἢ ἰού πᾶς λίθος ἢ οὐ πᾶς λευκών · ἐπεί γάρ ἀεί ψευδής ὁ ἑκάτερος ὁ ὁράω ὁ πᾶς προσδιορισμός συμπλέκω , δῆλος ὡς ἀεί ἀληθής ὁ ἀναιρέω ὁ ὁ ψεῦδος αἴτιος , οὗτος εἰμί ὁ συντάσσω ὁ κατηγορέω καθόλου καταφατικός προσδιορισμός , οἷος ὁ λέγω πᾶς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον · ὥστε ὁ ἐναντίος πρός αὐτός ὁ λέγω οὐδείς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον ἀεί εἰμί ψευδής · οὖον γάρ δυνατός ὁ ἐναντίος ἅμα ἀληθεύω . ἀλλά δή πάλιν ὁ τίς προσδιορισμός συμπλέκω ὁ ὑπόκειμαι · οὐκοῦν εἴρω ἢ τίς ἄνθρωπος παῖς ζῷον ( καί οὗτος ψευδής ἀεί , διά ὅς καί ὁ ὁλικός οὗτος ὁ πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον ἀεί ψεύδω · ὥστε καί οὗτος περιέχω ὑπό αὐτός καί πάντως αὐτός ἕπω ἀεί φεύγω ) ἢ τίς ἄνθρωπος οὐδείς λίθος ἢ τίς ἄνθρωπος τίς ζῷον ἢ τίς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον · | καί οὗτος πᾶς ἀληθής . λοιπός οὖν ὁ οὖον πᾶς προσδιορισμός συμπλέκω ὁ ὑπόκειμαι · πάλιν οὖν εἴρω ἢ οὐ οὖον πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον καί οὗτος ἀεί ἀληθής ὡς ἀντιφάσκω πρός ὁ ἀεί ψευδής ὁ πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον ) ἢ οὐ πᾶς ἄνθρωπος οὐδείς ζῷον καί πάλιν οὗτος ἀληθής ἐπί τε ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ ἐνδέχομαι ὕλη , διότι ψευδής ἐπί οὗτος ὁ ἀντιφάσκω πρός αὐτός ὁ ἴψ ἄνθρωπος οὐδείς ζῷον ἢ ‘οὐδὲν λευκών ) ἢ ὁ πᾶς ἄνθρωπος τις λίθος καί φανερός ὅτι καί οὗτος ἀληθής ἐπί ὅς ἀδύνατος ὕλη , διότι ψευδής ἐπί οὗτος ὁ ἀντιφάσκω πρός αὐτός ὁ πᾶς ἄνθρωπος τις λίθος ) ἢ ὁ ὑπόλοιπος ἰού πᾶς ἄνθρωπος οὖον πούς ζῷον · καί οὗτος πάλιν ἀεί ψευδής εἰμί συμβαίνω ὡς αναιρώ ὁ ἀεί ἀληθής ὁ πᾶς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον · ὁ δέ ἀεί οὗτος ἀληθεύω ὁ αἴτιος ἤδη προεῖπον , ὅτι εἰμί ὁ ἀναιρέω ὁ κακῶς συντάσσω ὁ κατηγορέω καθόλου καταφατικός προσδιορισμός ὑπό ὁ λέγω ἴψ ἄνθρωπος πᾶς ζῷον καί μηδέ ἐπί ὁ ἀναγκαῖος ὕλη , ἐπί ὅς ἐκ ἀνάγκη ὁ κατηγορέω ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι , συγχωρέω αὐτός ἀληθεύω . οἶδα ὁ ἓξ καί δέκα πρότασις ἐπεξέρχομαι τέσσαρες μέν εὑρίσκω ἀεί ψεύδω τέσσαρες δέ ἀεί ἀληθής , ὁ δέ λοιπάς καί ἀληθεύω καί ψεύδω κατά ἄλλος καί ἄλλος ὕλη δύναμαι , καί ἐν ὁ ἀεί ψεύδω δύο μέν κατάφασις κοινωνέω μέν κατά ὁ συμπλέκω ὁ κατηγορέω ὁ πᾶς προσδιορισμός διαφέρω | δέ κατά ὁ συντάσσω ὁ ὑπόκειμαι καταφατικός προσδιορισμός ὁ τε πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον καί ὁ τίς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον , δύο δέ ἀπόφασις κοινωνέω μέν κατά ὁ συμπλέκω ὁ κατηγορέω ὁ οὖον πᾶς προσδιορισμός διαφέρω δέ κατά ὁ συντάσσω ὁ ὑπόκειμαι ἀποφατικός προσδιορισμός , ὁ τε οὐδείς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον καί ὁ ἰού πᾶς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον , ἐν δέ ὁ ἀεί ἀληθεύω δύο μέν πάλιν κατάφασις ὁ ἀντιφάσκω ὁ ἀεί ψεύδω ἀπόφασις , ὁ ἴψ ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον καί ὁ τίς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον ἢ ἰού πᾶς λίθος ἢ ἰού πᾶς λευκών , δύο δέ ἀπόφασις ὁ ἀντιφάσκω ὁ ἀεί ψεύδω κατάφασις , ὁ οὐδείς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον καί ἰού πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον ἢ πᾶς λίθος ἢ πᾶς λευκών . ὁ δέ ἄλλος πᾶς καί ἀληθεύω καί ψεύδω κατά ἄλλος καί ἄλλος ὕλη , ὥσπερ λέγω , καταλαμβάνω · ὁ γοῦν ὁ μέν ὑπόκειμαι ὁ ἕτερος ὁ καταφατικός προσδιορισμός συμπλέκω ὁ δέ κατηγορέω μόνος ὁ ἐπί μέρος καταφατικός ὁ μέν ἐπί μέρος κατά τε ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ ἐνδέχομαι ὕλη ἀληθεύω καταλαμβάνω , ὁ δέ καθόλου κατά μόνος ὁ ἀναγκαῖος ἐπί οὗτος γάρ μόνος δύναμαι ὁ κατηγορέω ἅπας ὁ ὑπό ὁ ὑπόκειμαι ἄτομος ὑπάρχω ) , κατά δέ ὁ λοιπάς δῆλος ὅτι ψεύδω . καί ἐπί ὁ λοιπός ὡσαύτως . ἀλλά ὅσπερ ἐκ ἀρχή ἐπισκοπέω προτίθημι , διά τίς αἴτιος πλείων εἰμί ὁ ἀεί ψεύδω πρότασις μόνος ἀποδοκιμάζω | ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ἑκάτερος ὁ ὁράω ὁ καθόλου καταφατικός προσδιορισμός συμπλέκω ; ἢ ἐπί ὁ λοιπός ὁ μέν μερικός κατάφασις , οἷος ὁ λέγω τίς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον , ἐναργής ὁράω διά ὁ περιέχω ὑπό ὁ καθόλου ἀεί ψεύδω , ὁ δέ γε ἀπόφασις συντρέχω ὁ κατάφασις , ἅτε ἀναιρέω ὁ συντάσσω ὁ κατηγορέω μερικός ἀποφατικός προσδιορισμός διά ὁ σύν ὁ ὑπόκειμαι λέγω ἀποφατικός καί αὐτός εἰμί · συμβαίνω γάρ οὕτως ἑκάτερος ὁ ἄρνησις ἀναιρέω ὑπό ὁ ἕτερος περιίστημι πάλιν ὁ πρότασις εἰς ὁ ἐκ ἀρχή κατάφασις · τίς γάρ διαφέρω ὁ εἶπον ἴψ ἄνθρωπος πᾶς ζώιον ἑστία ὁ εἶπον ἰού πᾶς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζώιον ἑστία ; δύναμις γάρ δῆλος ὅτι λέγω πᾶς ἄνθρωπος οὐ οὖον πᾶς ζώιον ἐστιν’ ἤτοι ‘οὐχὶ πᾶς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζώιον ἐστιν’ καί κατά ἑκάτερος εἰσφέρω ὁ ἐκ ἀρχή ὁ πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ζώιον ἐστιν’ . ἢ πάλιν τίς διαφέρω ὁ εἶπον τίς ἄνθρωπος πᾶς ζώιον ἑστία ὁ εἶπον οὐδείς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζώιον ἑστία ; δύναμις γάρ πάλιν λέγω ὅτι ἄνθρωπος οὐ οὖον πᾶς ζώιον ἐστιν’ ἤτοι ‘οὐχὶ οὐδείς ἄνθρωπος πᾶς ζώιον ἑστία καί εἰσφέρω ὁ τίς ἄνθρωπος πᾶς ζώιον ἑστία . διό καί θεωρέω ἔξεστι ὁ εἴρω ἀπόφασις μάχομαι πρός οὗτος ὁ πρότασις ὁ ἀεί ἀληθής , πρός ὅς μάχομαι καί ὁ ἀεί ψεύδω κατάφασις · πρός μέν γάρ ὁ πᾶς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον ἀεί ἀληθής κατάφασις μάχομαι ὅς τε πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον ἀεί ψευδής κατάφασις | διά ὁ κατηγορέω καί ὁ οὐ πᾶς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον διά ὁ ὑπόκειμαι ὥστε συντρέχω ἀλλήλων ) . πρός δέ ὁ λέγω τίς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζ̔͂ͅῷον’ μάχομαι ὁμοίως ὅς τε τις ἄνθρωπος πᾶς ζῷον διά ὁ κατηγορέω καί ὁ οὐδείς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον διά ὁ ὑπόκειμαι , ὥστε καί οὗτος συντρέχω . εἰμί τοίνυν ὁ εἴρω ἀπόφασις ὁ αὐτός ἔχω δύναμις ὁ κατάφασις ὁ ὁ ἀεί ψεύδω καθόλου κατάφασις καί σύν αὐτός ὁ ἀεί ἕπομαι αὐτός μερικός κατάφασις ἀποκρίνω ὁ κατάλογος ὁ πρότασις διά οὗτος ἄν εἰμί καί ὁ λοιπός , οὗτος εἰμί ὁ δύο ἀπόφασις ὁ διά ὁ συνᾴδω ὁ εἴρω κατάφασις ἀεί καί αὐτός ψεύδω , ἀποδοκιμάζω · χρή γάρ ἐφιστάνω ὅτι ὁ τε ἀεί ψεύδω ὁ αἴτιος ὁ ἀεί ψεύδω μόνος παρέχω ὁ συμπλοκή ὁ πᾶς πρός ὁ κατηγορέω ἐν πᾶς γοῦν αὐτός ἐν-ὑπάρχω ἢ κατά ἐνέργεια ἢ κτάομαι δύναμις ) καί ὁ ἀεί ἀληθεύω ὁ οὗτος ἀναίρεσις · καί γάρ οὗτος πᾶς ὁ οὖον πᾶς ἔχω συντάσσω ὁ κατηγορέω ἢ κατά ἐνέργεια πάλιν , ὡς ὁ ἐν αὐτός κατάφασις , ὁ κατά δύναμις , ὡς ὁ ἀπόφασις · ὁ γάρ οὐδείς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον διά οὗτος ἀληθής , διότι πᾶς οὖον πᾶς εἰμί ζῷον , καί ὁ οὐ πᾶς ἄωθρωπος πᾶς ζῷον ὡσαύτως , διότι καί ὁ κατά μέρος οὖον πᾶς ζῷον . ὥστε εἰκότως μόνος ὁ πᾶς ὁ πρός ὁ κατηγορέω συμπλοκή ἀδόκιμος ὁ φιλόσοφος ἀποφαίνω ποιέω ὁ πρότασις . Δῆλος δέ ὅτι ἄν ἄνευ προσδιορισμός λαμβάνω ὁ ὑπόκειμαι ἢ ὁ ἄρθρον αὐτός συντάσσω ἢ μηδέ ὁ ἄρθρον , ὁ αὐτός εἰμί ὁ οὗτος γίγνομαι πρότασις ἁμάρτημα ὁ μετά ὁ εἴρω προσδιορισμός λέγω · παραπλήσιος γάρ ἔχω ὁ δύναμις ὁ μέν ὅς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον λέγω ὁ πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον , ὁ δέ ἄνθρωπος πᾶς ζῷον ὁ τις ἄνθρωπος πᾶς ζῷον . διά ὁ αὐτός δέ ἄν ὁ κατά ἕκαστος λαμβάνω ὑπόκειμαι , παραιτέομαι ὁ κατά αὐτός κατηγορέω ὁ πᾶς προσδιορισμός συμπλέκω · οὖον γάρ οἷος τε σωφρονέω λέγω , ὡς ἀληθής λέγω , ὅτι Σωκράτης πᾶς ἄνθρωπος εἰμί . οὖον μήv ἀλλά οὐδέ ἵνα ὁ ἀεί ἢ ποτέ ἀληθεύω γίγνομαι πρότασις , ἀξιόω ὁ Ἀριστοτέλης προστίθημι τις ὁ κατηγορέω προσδιορισμός · ὅλως μέν γάρ ὁ ἀεί ἀληθής οὐ κακός ὁ ἀεί ψευδής παραιτητέος ὁ προτίθημι ἐπισκοπέω ὁ ἄνευ περισσός ποικιλίας προφέρω ἀπόφανσις , ὡς οὔτε διάφορος τίς κατά ὁ ἀναγκαῖος ἢ ὁ ἀδύνατος ὕλη σημαίνων οὔτε πρός διάκρισις ἐγώ ὁ τε ἀλήθεια καί ὁ ψεῦδος συμβάλλω . οὖον μέντοι οὐδέ ὁ παρά μέρος ἑκάτερος δέχομαι οὗτος δύναμαι ἔχω τις δεῖ πρός ὁ κατηγορέω διορισμός · ὁ αὐτός γάρ αὐτός δύναμις ἔχω ὁ ἄνευ προσδιορισμός ὁ κατηγορία ποιέω πρότασις , διά τίς μή ὁ ἁπλόος ἀντί ὁ παρέλκω τις προσλαμβάνω ἐπιλέγω , οἷος ἀντί ὁ πᾶς ἄνθρωπος τίς ζῷον ἢ πᾶς ἄνθρωπος οὖον πᾶς ζῷον ὁ πᾶς ἄνθρωπος ζῷον καί ἀντί ὁ πᾶς πᾶς ἄνθρωπος οὐδείς λίθος ὁ πᾶς ἄνθρωπος λίθος οὐ ἵστημι ἢ ὁ οὗτος ἁπλόος τε καί αὐτοφυής ἀποφαίνω ὁ οὐδείς ἄνθρωπος λίθος εἰμί ; ἐπεί καί ὅταν εὑρίσκω ὁ παλαιός τις δοκέω ὁ ἐπί μέρος κατά - φατικός προσδιορισμός ὁ κατηγορέω συμπλέκω , ὡς ὅταν αὐτός μέν ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ψυχή ἐντελέχεια τις ὀνομάζω , Πλάτος δέ ὁ ῥητορική ρικὴν ἐμπειρία τις , ὁ τίς ἐπί οὗτος παραλαμβάνω ῥητέος ἔνδειξις χάρις ὁ μή ἀντιστρέφω ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι ἀλλά εἰμί αὐτός γένος καί δήω προσθήκη διαφορά τίνω , ἵνα ποιέω ὁ ὁρισμός ὁ ὑπόκειμαι . ἀλλά πῶς , φημί , οὐ ἐπί αὐτός ὁ πρᾶγμα ὁ ὁ Ἀριστοτέλης ἐλέγχω λόγος , εἴπερ λέγω πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ἐπιστήμη εἰμί δεκτικός καί ὁ καθόλου κατηγορέω ὁ καθόλου προσδιορισμός συντάσσω ἀληθεύω ; πρός ὅς ῥητέος ὅτι ὁ πᾶς οὖον ὁ κατηγορέω κατά ἀλήθεια συμπλέκω · κατηγορέω μέν γάρ ὁ περί ὁ ὑπόκειμαι λέγω , λέγω δέ περί ὁ ἄνθρωπος οὐ ὅτι εἰμί ἐπιστήμη , ἀλλά ὅτι δεκτικός εἰμί ἐπιστήμη . εἰμί μέν οὖν ὁ δεκτικός συντάσσω ὁ πᾶς δύναμαι τότε ἀληθεύω ὁ πρότασις , οἷος λέγω ἐγώ πᾶς ἄνθρωπος πᾶς δεκτικός ἐπιστήμη εἰμί , ἐλέγχω ἄν ὁ Ἀριστοτέλης ὁ λόγος · νῦν δέ ἀδύνατος αὐτός ἀληθεύω · ὁ γάρ οὗτος λέγω οὐδείς ἄλλος φημί ἢ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἕκαστος πᾶς ἄνθρωπος εἰμί , οἷος ὁ Σωκράτης οὖον μόνος εἰμί Σωκράτης ἀλλά καί Πλάτος καί Ἀλκιβιάδης καί ὁ ἄλλος ἕκαστος · | εἰμί γάρ εἰμί πᾶς ἄνθρωπος πᾶς δεκτικός ἐπιστήμη , εἷς δέ ὁ πᾶς καί Σωκράτης , καί οὗτος ἄρα πᾶς δεκτικός ἐπιστήμη εἰμί , ὥστε καί Πλάτος εἰμί καί Ἀλκιβιάδης ὁ Σωκράτης , ἐπεί καί οὗτος δεκτικός εἰμί ἐπιστήμη · εἰμί γάρ μή εἰμί ὁ Σωκράτης καί Πλάτος ἅμα καί αλκιβιαζω , οὐκέτι εἰμί πᾶς δεκτικός ἐπιστήμη . ὁ οὖν πᾶς οὐ εἰμί ἐνταῦθα ὁ κατηγορέω προσδιορισμός , ἀλλά μέρος · αὐτός γάρ οὗτος λέγω περί ὁ ἄνθρωπος , ὅτι δεκτικός εἰμί πᾶς ἐπιστήμη . ὅτι δέ οὐ εἰμί ὁ πᾶς προσδιορισμός ὁ κατηγορέω , δῆλος ἐκ ὁ συμπλέκω ἐγώ οὗτος ὁ πρότασις ἕτερος μείζων πρότασις καί ὁ ἐν οὗτος κατηγορέω , αὐτός λέγω ὁ δεκτικός πᾶς ἐπιστήμη , ὑπόκειμαι ἕτερος τις καθόλου κατά αὐτός κατηγέομαι ποιέω , ἵνα συμπέρασμα τίς ἐκ αὐτός συνάγω , προστίθημι αὐτός τότε ὁ καθόλου προσδιορισμός ἅτε μή ἔχω , οἷος εἰμί λέγω πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ἐπιστήμη εἰμί δεκτικός , πᾶς ὁ πᾶς ἐπιστήμη δεκτικός λογικός , πᾶς ἄρα ἄνθρωπος λογικός , καίτοι εἰμί ὁ πᾶς προσδιορισμός εἰμί , τίς ἐγώ ἐσθίω καί ἕτερος προσδιορισμός ; πῶς δέ οἷος τε εἰμί δύο προσδιορισμός ἐφεξῆς ἀλλήλων Λόϊς λέγω ; ἀλλά δῆλος ὅτι οὔτε ὁ πᾶς προσδιορισμός εἰμί ὁ κατηγορέω δυνατός οὔτε ὁ κατηγορέω ὁ ἐπιστήμη εἰμί ἀλλά ὁ δεκτικός , ὅς ἐν ὁ δύο πρότασις ὑπόκειμαι γίγνομαι κτάομαι ὁ νόμος ὁ ἐν ὁ πρῶτος χρῆμα συμπλέκω πρότασις ποτέ μέν ὁ ἄρθρον ποτέ δέ | ὁ καθόλου προσδιορισμός προστίθημι . ὅτι μέν οὖν οὖον χρή ὁ κατηγορέω προστίθημι ὁ καθόλου προσδιορισμός ὁ καταφατικός , εἴτε κοινός εἰμί ὁ ὑπόκειμαι ὁ κατηγορέω ὡς ἐπί ὁ πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ζῷον , εἴτε καί ἐξισάζω πρός αὐτός ὡς ἐπί ὁ πᾶς ἄνθρωπος πᾶς γελαστικός , φανερός ἐκ ὁ εἴρω · καί γάρ καί ἐπί ὁ ἐξισάζω ὁράω παραπλήσιος ὁ ἄτοπος , διότι ὁ πᾶς ἄνθρωπος ἅπας γελαστικός εἰμί ἀποφαίνω ἕκαστος ὁ κατά μέρος ἄνθρωπος ἅπας εἰμί ὁ αὐτός ἀποφαίνω , οἷος ὁ Σωκτάτην , διότι εἰμί ἄνθρωπος , ἅπας εἰμί γελαστικός , οὗτος δέ εἰμί ὁ Σωκράτης πᾶς ἄνθρωπος εἰμί . οὗτος μέν οὖν καί διά ὁ πρότερος εἴρω δῆλος , ἐν ὅς δείκνυμι ὡς οὖον δυνατός λέγω ὅτι πᾶς ἄνθρωπος πᾶς δεκτικός ἐπιστήμη εἰμί · καί γάρ ὁ δεκτικός ἐπιστήμη ἐξισάζω πρός ὁ ἄνθρωπος . ἀλλά τίς ὁ αἴτιος ὁ μή φύω ὁ κατηγορέω ἀνέχω ὁ προσθήκη ὁ πᾶς προσδιορισμός , καίτοι ὁ οὐδείς συμφύω δοκέω ; ἢ ὅτι ὁ καταφατικός κατηγορέω εἰμί καθόλου κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι , ἀεί περιλαμβάνω ἐθέλω ὁ ὑπόκειμαι , ἢ ὡς ἐξισάζω καί οἷος ἐφαρμόζω αὐτός ἢ καί ὡς ὑπερτείνω , καί ἔτι ὁ πλῆθος ἅπας ὁ ὑπό ὁ ὑπόκειμαι ἄτομος ὁ ἑαυτοῦ μετέχω συνδέω αὐτός πρός ἑαυτοῦ καί ἑνόω φύω · ὅσπερ γάρ λέγω ἐν ὁ προλαμβάνω ὁ Ἀριστοτέλης , ὁ πᾶς οὖον ὁ καθόλου σημαίνω , ἀλλά ὅτι καθόλου . εἰμί τοίνυν ὁ μέν καταφατικός κατηγορέω συνάγω ἐπείγω καί ὁ φύσις διαλέγω , ὡς ἄν αὐτός πολύς πρότερος κατά ὁ ἁπλότης ὁ αὐτός θεωρέω , ὁ δέ πᾶς οὐ εἷς τις ἀλλά πλῆθος εἰμί ἐμφαντικός , φανερός ὡς συμπλέκω αὐτός πρός ἀλλήλων ὁ ἀδύνατος . ὅταν δέ παωτελῶς εἰμί χωρίζω ὁ ἀποφατικός κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι , τότε καί ἕκαστος ὁ ὑπό ὁ κατηγορέω ἀποφάσκω δύναμαι ὁ ὑπόκειμαι , οἷος λέγω πᾶς ἄνθρωπος οὐδείς λίθος εἰμί , πλήν στοιβάζω ποιέω ὁ πρότασις , ἔξεστι ἁπλόος λέγω ὁ ἴψ ἄνθρωπος λίθος οὐ ἑστία καί οὗτος ἔτι ἁπλόος ὁ οὐδείς ἄνθρωπος λίθος εἰμί , ἵνα μή ἐπί ἀναίρεσις ὁ καταφατικός προσδιορισμός παρά - λαμβάνω . ἀντίκειμαι μέν οὖν κατάφασις ἀπόφασις λέγω ἀντιφατικός ὁ ὁ καθόλου σημαίνω ὁ αὐτός ὅτι οὖον καθόλου , οἷος πᾶς ἄνθρωπος λευκός πᾶς ἄνθρωπος λευκός , οὐδείς ἄνθρωπος λευκός — εἰμί τις ἄνθρωπος λευκός · ἐναντίος δέ ὁ ὁ καθόλου κατάφασις καί ὁ ὁ καθόλου ἀπόφασις , οἷος πᾶς ἄνθρωπος δίκαιος — οὐδείς ἄνθρωπος δίκαιος . διό οὗτος μέν οὐ οἷος τε ἅμα ἀληθής εἰμί , ὁ δέ ἀντίκειμαι αὐτός ἐνδέχομαι ποτός ἐπί ὁ αὐτός ἀληθεύω , οἷος οὖον πᾶς ἄνθρωπος λευκός καί εἰμί τις ἄνθρωπος λευκός . ὁ ἀντίθεσις ἅπας ὁ προσδιορίζω πρότασις ἐν οὗτος παραδίδωμι ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης , ὁ τε ὁ διαγώνιος θέσις ἔχω ἐν ὁ ἐκτίθημι πρότερος διάγραμμα καί ὁ ὁ καθόλου ὡς καθόλου καί ἔτι ὁ ὁ καθόλου ὡς μερικός λέγω . καί ὁ μέν διαγώνιος φημί ἀντιφατικός ἀντίκειμαι πρός ἀλλήλων , οὗτος εἰμί ἀεί διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , ὁ τε καθόλου κατάφασις μετά ὁ μερικός ἀπόφασις καί ὁ καθόλου ἀπόφασις μετά ὁ μερικός κατάφασις , αὐτός δέ ὁ καθόλου ὡς καθόλου πρότασις μηκέτι ἀντιφατικός ἀλλά ἐναντίος ἀντίκειμαι πρός ἀλλήλων διά ὁ συμψεύδομαι ἀλλήλων ἐπί ὁ ἐνδέχομαι ὕλη , ἐπί ὅς ὁ μερικός καί ὑπεναντίος λέγω συναληθεύω ἀλλήλων ἀνάγκη διά ὁ ἑκάτερος αὐτός ἀληθής εἰμί , ὅταν ὁ ἀντιφατικός αὐτός μάχομαι καθόλου πρότασις ψεύδω , ὥστε κατά μηδείς τρόπος μάχομαι οὗτος ἀλλήλων . δῆλος δέ οὗτος διά τε ὁ ὑπό ὁ φιλόσοφος παρατίθημι παράδειγμα καί ἐκ ὅς ἐγώ πρότερος περί αὐτός διέρχομαι . οἶδα μέντοι χρή ὅτι γράφω ἀντί ὁ ἀντιφατικός καί ἀποφαντικός , σημαίνω , ὅς φημί ὁ φιλόσοφος Πορφύριος , ὁ Ἀριστοτέλης διά οὗτος Ποίας κατάφασις πρός ποῖος ἀπόφασις ἀξιόω ὁ ἀντίθεσις λαμβάνω , ὅτι ὁ ὡς ἀπόφανσις , ἐπεί , ὅς φημί , εἴωθα καί ὁ ὁρίζω ῥῆμα καλέω κατάφασις ὁ δέ ἀόριστος ἀπόφασις , καί ὑποπτεύω ἄν τις , εἰμί μή προστίθημι ὁ ἀποφαντικός , περί ὁ ἀντίθεσις ὁ τοιοῦτος φωνή γίγνομαι ὁ λόγος . δῆλος δέ ὅτι ὁ ἐπάγω συνᾴδω μᾶλλον ὁ πρότερος γράφω · ἀποφαντικός γάρ λέγω ἄν ἀντι - κεῖμαι κατά οὗτος καί ὁ ἐναντίος , ὅς ὡς κατά ἕτερος τρόπος ὁ πρό αὐτός ἀντίκειμαι παρατίθημι εὐθύς ὁ Ἀριστοτέλης . ὅσα μέν οὖν ἀντίφασις ὁ καθόλου εἰμί καθόλου , ἀνάγκη ὁ ἕτερος ἀληθής εἰμί ἢ ψευδής , καί ὅσος ἐπί ὁ κατά ἕκαστος , οἷος εἰμί Σωκράτης λευκός — οὐ εἰμί Σωκράτης λευκός · ὅσος ἐπί ὁ καθόλου μέν μή καθόλου δέ , οὐ ἀεί ὁ μέν ἀληθής ὁ δέ ψευδής · ἅμα γάρ ἀληθής εἰμί εἶπον ὅτι εἰμί ἄνθρωπος λευκός καί ὅτι οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός καί ὅτι εἰμί ἄνθρωπος καλός καί οὐ εἰμί ἄνθρωπος καλός · εἰμί γάρ αἰκρός , καί οὖον καλός , καί εἰ γίγνομαι τίς , καί οὐ εἰμί . δοκέω δέ ἄν ἐξαπίνης ἄτοπος εἰμί διά ὁ φαίνω σημαίνω ὁ οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός ἅμα καί ὅτι οὐδείς εἰμί ἄνθρωπος λευκός · ὁ δέ οὔτε αὐτός σημαίνω οὔτε ἅμα ἐκ ἀνάγκη . ὁ ἐκ ὁ διαίρεσις ὁ ὑπόκειμαι γίγνομαι ὀκτώ πρότασις τίς μέν εἰμί ὁ ἀντιφατικός ἀντίκειμαι πρός ἀλλήλων τίς δέ ὁ δοκέω μέν ἀντιφάσκω , οὖον μέντοι ἀντιφάσκω , παραδίδωμι ἐγώ ὁ φιλόσοφος διά οὗτος , ὁ μέν διαγώνιος , ὅς καθόλου ὡς καθόλου προσαγορεύω διά ὁ ἔχω ὁ ἕτερος ὁ πρότασις καθόλου ὡς καθόλου , μάχομαι πρός ἀλλήλων ἀντιφατικός ἀποφαίνω , ὁ πᾶς κατάφασις ὁ οὖον πᾶς ἀπόφασις καί ὁ οὐδείς ἀπόφασις ὁ τίς κατάφασις , καί ἔτι ὁ κατά ἕκαστος , ὁ Σωκράτης λευκός ἑστία ὁ Σωκράτης Σωκράτης λευκός οὐ ἑστία · ὁ δέ γε απροσδιόριστος , ὅς καί ἐν οὗτος καθόλου | μή καθόλου προσαγορεύω , οὖον φάσκω ἀντιφάσκω ἀλλήλων · οὐδέ γάρ ἀεί διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , ἀλλά ὁ μερικός ὁ αὐτός ἔχω δύναμις συναληθεύω ἐπί ὁ ἐνδέχομαι ὕλη , ἐπί ὅς καί ἐκεῖνος συναληθεύω καταλαμβάνω · ἀληθεύω γάρ ἅμα ὁ τε εἰμί ἄνθρωπος λευκός ἀπροσδιόριστος κατάφασις ἐπί τις φέρω ὁ Σκύθης λαμβάνω καί ὁ οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός ἀπροσδιόριστος ἀπόφασις ἐπί τις ὁ Αἰθίοψ , καί ὁ εἰμί ἄνθρωπος καλός ἐπί ὁ Ἀχιλλεύς ἢ Νιρεύς καί ὁ οὐ εἰμί ἄνθρωπος καλός ἐπί ὁ Θερσίτης . οὗτος τοίνυν οὕτως ὁ Ἀριστοτέλης ἀποφαίνω καί ἀντιφθέγγομαι πρός αὐτός κλεινός τε καί ἐγώ σεβάσμιος ἀνήρ , προσήκω ἄν εἰμί φίλος ἅμα καί αἰδοῖος ] τέρα ἅπας ὁ ἀλήθεια ἐγώ ἡγέομαι , ὅσπερ καί αὐτός ἐπιτηδεύω ἐγώ παρακελεύομαι , μή ἀβασανίστως ὁ θεώρημα παρέρχομαι , ἀλλά ἐπισκοπέω ὁ τε ὁ Ἀριστοτέλης διάνοια , κατά ὅς ἀξιόω συναληθεύω ἀλλήλων ὁ απροδιοριστος πρότασις , καί ὁ παρά ὁ ἀντιδιατάσσομαι αὐτός περί οὗτος λέγω , καί ἔτι πρός οὗτος αὐτός ὁ πρᾶγμα ὁ φύσις καί ὁ ὁ πρότασις οὗτος αὐτός κατά ἑαυτοῦ δύναμις , ὅπως ἄν ὁ τε ἐναντίος λόγος διακούω καί ὁ πρᾶγμα , περί ὅς ὁ λόγος , κατά ἑαυτοῦ θεωρέω ἀκριβής ἐπικρίνω ὁ περί αὐτός ἀλήθεια δύναμαι . ὁ μέν οὖν Ἀριστοτέλης ὅσπερ καί πρότερος λέγω , ἀξιόω ὁ απροσδιόριστος ὁ μερικός ὁ αὐτός φθέγγομαι , | ὁ μέν κατάφασις ὁ κατάφασις ὁ δέ ἀπόφασις ὁ ἀπόφασις · αὐτός γάρ σημαίνω ὁ λέγω εἰμί ἄνθρωπος λευκός ὁ λέγω τίς ἄνθρωπος λευκός ἑστία καί ὁ λέγω οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός ὁ λέγω τίς ἄνθρωπος λευκός οὐ ἵστημι ἢ ἰού πᾶς ἄνθρωπος λευκός εἰμί · διό ἐπί ὅς ὕλη ὁ μερικός συναληθεύω ( συναληθεύω δέ ἐπί ὁ ἐνδέχομαι ) , ἐπί οὗτος καί απροσδιόριστος συντρέχω ἀλλήλων . εἰμί δέ γε εἰμί οὗτος ἔχω ὁ δύναμις ὁ πρόκειμαι πρότασις , ἐπισκοπέω ὁ ἀρχή ὁ ετικρισις ἀπό τις κοινός περί αὐτός ἔννοια ποιέω ὅδε · ὁ απροσδιόριστος ἅπας ὁμολογέω ὕλη ἔχω λόγος πρός ὁ προσδιορίζω πρότασις , ἐπεί προσλαμβάνω ὁ προσδιορισμός εἶδος ἀναλογέω ἀποτελέω ὁ προσδιορίζω οἷος συναμφότεροι τίς . ἐπεί οὖν ὁ ὕλη ἅτε ἀνείδεος εἰμί πᾶς μέν ὑφάω ὁ εἰδοποιέω , πλησιάζω δέ μᾶλλον ὁ χείρων αὐτός καί ὁ μήπω διαρθρόω ἔχω ὁ εἶδος ἅτε ἀμυδρός ἔχω δύναμις καί οὖον πολύς αὐτός κατά οὐσία ὑπερέχω , δῆλος ὅτι καί ὁ απροσδιόριστος πρότασις ὁ χείρων ὁ προσδιορίζω ἰσοδυναμέω ἀναγκαῖος . οὐκοῦν ἐπισκοπέω ὁ προσδιορίζω πρότασις τίς εἰμί χείρων ῥητέος , καί οὗτος εἴρω ὁ απροσδιόριστος ὁ αὐτός φθέγγομαι . ὁ μέν οὖν κατάφασις ὁ προσδιορίζω ἀναμφισβήτητος ὁ μερικός ὁ καθόλου χείρων , διόπερ ἀνάγκη ὁ ἀπροσδιόριστος κατάφασις ἰσοδυναμέω | ὁ μερικός κατάφασις . περί δέ ὁ ἀπόφασις ἀμφισβητέω ὁ ἐξηγητής πρός ἀλλήλων καί ὁ μέν ἕπομαι ὁ Ἀριστοτέλης ὁ μερικός χείρων εἰμί φημί ὁ καθόλου σεμνός γάρ ἐν ὁ κατά ὁ ποσός ὁ πρότασις ἀντίθεσις ὁ καθόλου ὁ κατά μέρος , ὥσπερ ἐν ὁ κατά ὁ ποιός ὁ καταφατικός ὁ ἀποφατικός ) , ὁ δέ ὁ καθόλου χείρων εἰμί ὁ μερικός ἀποφαίνω , διότι οὖον μόνος ὁ ποσός ἐν ὁ πρότασις οὗτος λαμβάἁπάντων ] νόμος , ἀλλά μετά ὁ πρός ὁ ἀποφατικός ποιότης συμπλοκή · ἔργον δέ οὗτος ὁ ὁ πρᾶγμα ὕπαρξις ἀναιρέω . ὁ οὖν μερικός ἀπόφασις ὁ καθόλου μόνος κατάφασις ἀναιρέω ἐπιχειρέω καί δύναμαι ποτέ συμφθέγγομαι ὁ μερικός κατάφασις , καθάπερ ἐπί ὁ ἐνδέχομαι ( ὁ γάρ οὖ πᾶς ἄνθρωπος λευκός συναληθεύω ὁ τίς ἄνθρωπος λευκός στείνω ) , εἰμί κατά μέν ὁ καθόλου ἀπόφασις οὐδείς ἔμφασις ὕπαρξις καταλείπω δυνατός , κατά δέ ὁ μερικός οὐ ἀνεννόητος μένω ἐπί μέρος ὕπαρξις τις , δῆλος φημί ὡς ἀνάγκη χείρων εἰμί ὁ καθόλου ἀπόφασις ὁ μερικός ἀπόφασις . ὅτι δέ οὗτος οὕτως ἔχω καί ὁ καθόλου ἀπόφασις ὁ αὐτός ἔχω δύναμις ὁ ἀπροσδιόριστος ἀπόφασις , εἴπερ ὡς τέλειος λαμβάνω πρότασις , δηλόω , φημί , οὖον μόνος ὁ ἄλλος πᾶς ὁ ‘Ελλήνων χρῆσις ἀλλά καί αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης πολλαχοῦ ὁ ἑαυτοῦ σύγγραμμα ἀντί ὁ καθόλου ἀπόφασις ὁ ἀπροσδιόριστος χράω , ὥσπερ ὅταν ἀποφαίνω βούλομαι ὡς οὐ ἐνδέχομαι κίνησις αὐτός κατά αὑτός εἰμί δίχα ὁ κινέω πρᾶγμα λέγω “ οὐ εἰμί δέ κίνησις παρά ὁ πράγμα , δίχα μέν προσδιορισμός ὁ ἀπόφασις ποιέω αὐτός δέ λέγω ὁ ‘οὐδεμία κίνησις εἰμί παρά ὁ πραγματᾶς , ἀλλά οὐ ὁ οὐ πᾶς . καί ἀντί ὁ εἶπον ‘οὐδεμία αἴσθησις εἰμί παρά ὁ πέντε αἴσθησις λέγω ὅτι “ οὐ εἰμί αἴσθησις ἕτερος παρά ὁ πέντε ” · οὐκοῦν καί ὅταν λέγω οὐ εἰμί ἄνθρωπος δίκαιος , αὐτός λέγω ὁ οὐδείς ἄνθρωπος δίκαιος . εἰμί δέ τις ἀξιόω ὁ Ἄνυτος προσυπακούω , οὐ εἰμί ἄνθρωπος δίκαιος ( ὁ Ἄνυτος ἢ οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός ὁ Αἰθίοψ , καί νομίζω ὁ αὐτός φθέγγομαι ὁ ἀπροσδιόριστος ἀπόφασις ὁ οὐ εἰμί ἄνθρωπος δίκαιος ὁ οὐ πᾶς ἄνθρωπος δίκαιος καί ὁ οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός ὁ ἰού πᾶς ἄνθρωπος λευκός πρῶτος μέν οὐκέτι συγχωρέω , φημί , τέλειος εἰμί ὁ πρότασις , ἔπειτα οὐδέ φυλάσσω ὁ εἴρω παρά ὁ Ἀριστοτέλης περί ὁ ἀντίθεσις ὁ ἀπόφασις πρός ὁ κατάφασις · λέγω γάρ ὡς ἀντίκειμαι πρός ἀλλήλων ὁ ὁ αὐτός ὑπόκειμαι καί ὁ αὐτός κατηγορέω παραλαμβάνω , διά ὅς φάσκω “ λέγω δέ ἀντίκειμαι ὁ ὁ αὐτός κατά ὁ αὐτός , μή ὁμώνυμος δέ , καί ὅσος ἄλλος ὁ τοιοῦτος προσδιορίζω πρός ὁ σοφιστικός ἐνοχκήσεις ” . εἰμί δέ ὁ κατάφασις εἶπον ἄνθρωπος δίκαιος ἑστία καί 25 ἀληθεύω διά ὁ Σωκράτης ὁ ἀπόφασις αὐτός ὁ ἄνθρωπος δίκαιος οὐ εἰμί ἀληθεύω λέγω διά ὁ Ἄνυτος , ἕτερος ποιέω ὅς ἀποφατικός κεῖμαι ἐν ὁ ἀπόφασις παρά ὁ λαμβάνω ἐν ὁ κατάφασις , | καί οὖον ποιέω οὗτος ἀντίφασις . ὥστε εἰμί φυλάσσω ὁ ἔννοια ὁ ἀντίφασις καί ὁ απροσδιόριστος ὡς τέλειος πρότασις παραλαμβάνω , ἀλλά ὁ ποιέω μεταπίπτω εἰς ὁ ὁ κατά ἕκαστος εἶδος προσυπακούω αὐτός κατά ἕκαστος τις ὑπόκειμαι ὡς αὐτός κατά ἑαυτοῦ ἀτελής εἰμί , ἀνάγκη , φημί , ὁ ἀπροσδιόριστος ἀπόφασις ὁ καθόλου συμφθέγγομαι . οὗτος οὖν οὕτως ἔχω καί ὁ απροσδιόριστος κατάφασις ὁ μερικός συντρέχω , ὡς ὅταν εἶπον ἄνθρωπος πεντάπηχυς ἐστιν’ ( οἴομαι γάρ ἀληθεύω οὗτος λέγω , ἄν εἷς μόνος τυγχάνω τηλικόσδε ἔχω μέγεθος ) , ἀξιόω ὁ απροσδιόριστος πρότασις ἀντιφατικός ἀντίκειμαι πρό ἀλλήλων , ὥσπερ ἔχω ὅς τε μερικός κατάφασις καί ὁ καθόλου ἀπόφασις . εἰμί δέ λέγω τις ἐπί ὁ κακός αἱρετός εἰμί ὁ καθόλου ἀπόφασις ὁ μερικός ἀπόφασις , πρῶτος μέν ἀγνοέω ὅτι ἐν ὁ λογικός πραγματεία οὖον ὁ ὁ πρᾶγμα ἐπισκέπτομαι φύσις ἀλλά ὁ φωνή αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ δύναμις , ἔπειτα οὐδέ οὕτως δείκνυμι δύναμαι συμφθέγγομαι ἀλλήλων ὁ απροσδιόριστος πρότασις · δῆλος γάρ ὅτι κατά ὁ αὐτός διάνοια αἱρετός ἐπί ὁ κακός φημί εἰμί ὁ μερικός κατάφασις ὁ καθόλου κατάφασις · ὥσπερ γάρ ἀγαθός ὁ παντελῶς μή εἰμί ὁ κακός ὁ ἐπί μέρος μή εἰμί , οὕτως καί ὁ ἐπί μέρος εἰμί ὁ παντελῶς εἰμί . συμβαίνω οὖν ἐπί οὗτος ὁ ἀπροσδιόριστος κατάφασις ὁ καθόλου κατάφασις ὡς χείρων ὁ μερικός συναληθεύω . ἀλλά μήv ὁ ἀπόφασις ἐπί οὗτος ἀξιόω ὁ μερικός ἀπόφασις διά ὁ αὐτός αἴτιος συναληθεύω · ἀντίκειμαι ἄρα καί ἐπί ὁ κακός ὁ απροσδιόριστος οὗτος ὁ τρόπος , ὅς ὁ μερικός ἀπόφασις πρός ὁ καθόλου κατάφασις . οὗτος δέ συντρέχω πρός ἀλλήλων ἀδύνατος · ὥστε καί οὕτως διαιρέω ἀεί ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος ὁ απροσδιόριστος πρότασις . εἰμί δέ τις ἀξιόω ὁ ἀπροσδιόριστος ἀπόφασις ποτέ μέν ὁ μερικός ἀπόφασις συντρέχω ποτέ δέ ὁ καθόλου παροξύτονος μέν γάρ λαμβάνω ὁ εἰμί ἐν ὁ ἄνθρωπος δίκαιος οὐ ἑστία αὐτός φθέγγομαι ὁ οὐδείς ἄνθρωπος δίκαιος ἐστιν’ , οξυτυναω δέ ὁ οὐ πᾶς ἄνθρωπος δίκαιος ἑστία ) , πρῶτος μέν ὅς πείθω ἀλλά νομοθετέω ἐγώ λέγω ἄν , ἔπειτα ῥητέος πρός αὐτός ὡς οὐ οἶδα ὁ Ελληνικός χρῆσις ἐπί τέλος ὁ εἰμί ὀξυτονέω ἢ καί ἐν οἷος δήποτε χώρα ὁ ἀρνέομαι ὑποτάσσω . εἰμί οὖν ὁμολογέω καί αὐτός βαρύνω ὁ εἰμί ὁ ἀπροσδιόριστος ἀπόφασις ὁ καθόλου ὁ αὐτός φθέγγομαι , ἀεί δέ βαρυτονέω αὐτός ἀναγκαῖος ἐν ὁ τοιοῦτος πρότασις , δῆλος ὅτι συντρέχω ὁ ὁ καθόλου ἀπόφασις καί ἀντίφασις ποιέω πρός ὁ οἰκεῖος κατάφασις . οὗτος μέν οὖν ὁ ὁ ἀντιφθέγγομαι ὁ Ἀριστοτέλης λόγος . μήποτε δέ δυνατός πρός ἕκαστος ὁ ἐπιχειρέω ἀπαντάω λέγω ὡς οὔτε εὔλογος ὁ καθόλου ἀπόφασις χείρων λέγω ὁ κατά μέρος , εἴπερ κατά μέν ὁ ποιός οὖον διαφέρω , κατά δέ ὁ ποσός μόνος παραβάλλω ὁ πρότασις πρός ἀλλήλων ὁμολογέω ἀγαθός εἰμί ὁ | καθόλου ὁ κατά μέρος ὡς ὅλος μέρος , οὖον προσποιέω ὁ πρᾶγμα , περί ὅς ποιέω ὁ ἀφορισμός οὗτος γάρ οὐκέτι φυλάσσω ὁ ὑπόθεσις , λέγω δέ ὁ περί μόνος ὁ κατά ὁ ποσός διαφορά ὁ πρότασις ποιέω ὁ ἐπίκρισις ) , οὔτε ὁ κατά μέρος ἀπόφασις ὕπαρξις τις κατά ἑαυτοῦ εἰσάγω εἴρω , ἀλλά ἀναιρέω μόνος ὁ καθόλου κατάφασις , καί οὐδείς κακός ἀποφάσκω ὁ καθόλου , ἀλλά μικρός ἐνίοτε μόνος διό καί ὑφίημι αὐτός λέγω κατά ὁ ποσός , ὥσπερ καί ὁ κατάφασις ὁ κτάομαι μέρος ἔχω πρός ὁ καθόλου κατάφασις ) , οὔτε εἰμί φαίνω χράω ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ἀπροσδιόριστος ἀπόφασις ἀντί ὁ καθόλου . θαυμαστός οὐδείς · συμφθέγγομαι γάρ αὐτός κατά ὁ ἀδύνατος ὕλη , ὥσπερ καί ὁ κατά μέρος . δῆλος δέ ὅτι κατά οὗτος προάγω ὁ φιλόσοφος ὁ εἴρω ἀπόφασις · οὖον γάρ ἐνδέχομαι ἀξιόω μηδείς εἰμί κίνησις παρά ὁ κινέω πρᾶγμα ἢ μηδείς αἴσθησις παρά ὁ πέντε , ἀλλά ἀδύνατος εἰμί . καί εἰμί φαίνω ὁ παλαιός τις ἐπί ὁ ἐνδέχομαι ὕλη οὕτως αὐτός καταχράω , ὡς αὐτός δύναμαι ὁ καθόλου καί ἀληθεύω ἐπί ὅσπερ ἐκεῖνος ( οὗτος γάρ εἰμί ὁ αὐτός δύναμαι ) , φανερός ὅτι οὐ ἀπαραλλάκτως , ἐπεί αὐτόθεν ἀδύνατος αὐτός ἀντί ἐνδέχομαι εἰμί ὁμολογέω ( κατά μόνος γάρ ὁ ἀδύνατος ὕλη ὁ καθόλου ἀποφατικός πρότασις ἀληθής , κατά δέ ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ ἐνδέχομαι , ὅσπερ ἔμπροσθεν λέγω , ψευδής ) , ἀλλά ὁ τε χρόνος ὁρίζω , οἷος ὅτι νῦν οὐ εἰμί ἄνθρωπος δίκαιος | ἢ σοφός , καί ὡς πρός ὁ συγγιγνώσκω ἐγώ ἢ ἐκ συνουσία ἢ καί ἐκ ἀκοή · οὖον γάρ δή περί ὅς μηδείς ἔχω ἢ ἐκ πείρω ἢ ἐκ μαρτυρία γνῶσις , εἰμί μή ὁ Κνήμων καί ὁ Τίμων εἰμί μισάνθρωπος , τολμάω ἀποφαίνω , ὡς οὐδαμῶς μετέχω ὅς φύω ὁ φύσις ὁ ἀνθρώπειος μετέχω , ἅτε εἰμί ἐνδέχομαι κατά ὁ ὑπόθεσις . οὗτος δέ οὐ εἰμί αὐτός ὁ καθόλου ἀπόφασις · ὁ γάρ ὁρίζω ἢ κατά ἐνέργεια ἢ κατά ἐπίνοια ὁ ἄτομος , ὅς ὁ κατηγορέω μένω ἀποφάσκω , δῆλος ὅτι συγχωρέω τις αὐτός ἐν ὁ λοιπός ἐνίοτε ὑπόστασις ἔχω . ὅλως τε ὁ ἀδιόριστος ἀπόφασις ἀντί ὁ καθόλου εἶπον καί ἀληθής ἀποφαίνω , ὡς οὐ εἰμί οἰκέω οἰκίον ἄνευ κακός καί οὐ ἀγαθός πολυκοιρανία , κατά ποῖος ὕλη εἴρω χράω ὁ ἀπόφασις ; εἰμί μέν γάρ κατά ὁ ἀδύνατος , οὐδείς πρός ὁ λόγος · εἰμί δέ κατά ὁ ἐνδέχομαι δεῖ γάρ καί κατά οὗτος , εἴπερ ἀεί ὁ αὐτός δύναμαι ) , πρῶτος μέν συμβαίνω μηκέτι ψεύδω ὁ καθόλου κατά ὁ ἐνδέχομαι , καίτοι διά οὗτος προσαγορεύω αὐτός ἐναντίος , ἔπειτα σαφῶς ὁμολογέω αὐτός ἐκεῖνος Κρής - τείνω ὁ παρά ὁ Ἀριστοτέλης λέγω , ὅτι ὁ ἀδιόριστος κατά ὁ ἐνδέχομαι ὕλη συναληθεύω · εἰμί γάρ ὁ ἀπόφασις χράω ὡς ἀληθής , περί δέ ὁ κατάφασις οὔτε γίγνομαι οὔτε γίγνομαι ἄν ἀμφισβήτησις τις ὡς οὖον πάντως ἀληθεύω ἐπί ὁ ἐνδέχομαι , ὥσπερ οὐδέ ὁ κατά μέρος , δῆλος ὅτι συναληθεύω ἀλλήλων ἀνάγκη ὁ απροσδιόριστος πρότασις . | εἰμί δέ τις φημί κατά μόνος ὁ ἀδύνατος ὕλη ἀληθεύω ὁ ἀδιόριστος ἀπόφασις παραπλήσιος ὁ καθόλου , πρῶτος μέν αὐτός αἰτέω - σέτα ὁ ἐκ ἀρχή , ἔπειτα πῶς οὐ ἀποκληρωτικός ὁ ἐπί μέν ὁ κατάφασις ὁ απροσδιόριστος ὁμολογέω ὅτι ὁ ὑπόκειμαι αὐτός σημαίνω ὁ λέγω μετά ὁ τίς προσδιορισμός , καί μηδείς ὁ κατά ἕκαστος ἐνέργεια λαμβάνω , τέλειος τε ποιέω ὁ πρότασις καί ἀληθεύω κατά ὁ ἐνδέχομαι ὕλη , ἐπί δέ ὁ ἀπόφασις μηδέτερος οὗτος συγχωρέω ; διά τίς γάρ ὁ μέν ἄνθρωπος λευκός ἑστία αὐτός δύναμαι ὁ τίς ἄνθρωπος λευκός εἰμί , ὁ δέ ἄνθρωπος λευκός οὐ ἵστημι οὖον δύναμαι - σέτα αὐτός ὁ τίς ἄνθρωπος λευκός οὐ ἑστία σημαίνω ὅτι εἰμί ἄνθρωπος οὖον λευκός ; ὁρίζω γάρ ἄτομος προσυπακούω ὁ ἀπροσδιόριστος , ἵνα συναληθεύω , οὐδαμῶς ἀναγκαῖος , εἰμί μή καί ὁ κατά μέρος . εἰμί δέ λέγω ὁ μέν εἰμί ἄνθρωπος καλός ἀληθεύω διά ὁ Νιρεύς , ὁ δέ οὐ εἰμί ἄνθρωπος καλός διά ὁ Θερσίτης , οὔτε ἀτελής διά οὗτος ποιέω ὁ πρότασις οὔτε διάφορος ὁ ὑπόκειμαι , εἰμί μή μέλλω ὁ αὐτός καί ἐπί ὁ κατά μέρος ἀπορέω , ὅς ὁμολογέω καί τέλειος εἰμί καί συναληθεύω ἀλλήλων . διά μέντοι ὁ διάφορος μέρος ὁ υποαυτος κεῖμαι φημί αὐτός ἀληθεύω καθάπερ ἐκεῖνος , οἷος τίς ἄνθρωπος δίκαιος εἰμί — τις ἄνθρωπος δίκαιος οὐ ἵστημι . εἰμί δέ ὡς ἄτοπος ἐπιφέρω ὁ μή ποιέω αὐτός οὗτος λαμβάνω ἀντίφασις , οὐδείς εἴρω ὑπεναντίος ὁ ὑπό ὁ Ἀριστοτέ|λους περί αὐτός λέγω · αὐτός γάρ οὗτος εἰμί ὁ διά οὗτος λέγω , ὡς διά ὁ ποτέ συντρέχω οὖον ποιέω ὁ κύριος καλέω ἀντίφασις . ταῦτα τε οὖν ὑπέρ ὁ Ἀριστοτέλης μᾶλλον δέ ὑπέρ ὁ φαίνω ἐγώ ἀλήθεια ἀπολογέομαι λέγω καί ὅσπερ ἐκ ἀρχή προτίθημι προσεξευπορέω πρός ἐπίκρισις ὁ θεώρημα , ὅσος ἐπί νόος ἔρχομαι δίχα ὁ ἐπί ἑκάτερος καταβάλλω περί αὐτός λόγος , ἐφιστάνω ἀξιόω πρῶτος μέν ὅτι ὁ κατά μέρος κατάφασις , ὅς ὁμολογέω ὁ αὐτός ἔχω δύναμις ὁ ἀδιόριστος , ἀναιρέω μέν ἐπιχειρέω ὁ ἀρνητικός μόριον αὐτός συμπλέκω , οὗτος δέ ποιέω κατά δύο τρόπος · ἢ γάρ ὁ εἰμί ἢ ὁ προσδιορισμός οὗτος συνείρω . ἀλλά ὅταν μέν προτάσσω αὐτός ὁ προσδιορισμός , τότε ὡς προσδιορίζω ἀναιρέω ὁ πρότασις , ὅταν δέ ὁ εἰμί , ὡς ὁ αὐτός δύναμαι ὁ ἀπροσδιόριστος , ἐπεί καί κατά μόνος ὁ προσδιορισμός πλεονάζω αὐτός ὁ προσδιορίζω - Σμένη , ὁ δέ απροσδιόριστος ὁ ἀπόφασις κατά μόνος ὁ εἰμί γίγνομαι ἀνάγκη . ἀλλά μήv εἰμί ὁ ὁ εἰμί συμπλέκω ὁ ἄρνησις ἀπόφασις κατά μέρος εἰμί ὥσπερ ὁ πρό ὁ διορισμός αὐτός τίθημι καθόλου , καί ὁ απροσδιόριστος ἄρα κατάφασις ὁ ἀπόφασις ὁ αὐτός ὁ κατά μέρος δύναμαι - σέτα . πρός δέ γε οὗτος ὁ ἐν ὁ πρῶτος σχῆμα γίγνομαι συλλογιστικός συμπλοκή ἐννοέω ἄξιος · εἰμί γάρ ὁμολογέω ὁ ἀπροσδιόριστος κατάφασις αὐτός δύναμαι ὁ κατά μέρος καί διά οὗτος χείρων εἰμί κατά ὁ ποσός ἑκάτερος ὁ κάθολος καί ὁ συμπέρασμα δήω ἔοικα ὁ ἕτερος ὁ λαμβάνω ἐν ὁ συλλογισμός πρότασις καί ἕπω πάντως ὁ χείρων κατά τε ὁ ποσός καί κατά ὁ ποιός , καί ἔτι πρός οὗτος ὁ πρότασις ἀληθής εἰμί καί ὁ συμπλοκή αὐτός ἄμεμπτος ἔχω ὁ συμπέρασμα ἐκ ἀνάγκη ἀληθεύω , ποῖος εἴρω συμπέρασμα συνάγω ἐκ ἀδιόριστος καταφατικός ὁ μικρός καί καθόλου ἀποφατικός ὁ μείζων ; ἀνάγκη μέν γάρ διά ὁ προλαμβάνω ὁμολογέω ὅτι τε ἀπροσδιόριστος ἀποφατικός καί ἀληθής εἰμί ἐκεῖνος ἀληθής · πῶς δέ δυνατός ἀληθεύω αὐτός κατά ἑαυτοῦ κατά ὁ ἐνδέχομαι ὕλη , εἴπερ ὁ αὐτός φθέγγομαι ὁ καθόλου ἀπόφασις , οἷος ‘ἄθρωπος δίκαιος εἰμί , οὐδείς Δίκαιος ἄδικος εἰμί , ἄνθρωπος ἄρα ἄδικος οὐ ἵστημι ; ἆρα οὗτος ὁ καθόλου συναληθεύω εἴρω ἢ ὁ κατά μέρος ; ἀλλά μήπω μηδέ ὁ πρότερος καταψηφίζω λόγος ὡς οὐδείς ἀληθής λέγω · ἔοικα γάρ , εἰμί δεῖ ὁ ἐγώ φαίνω λέγω , οὐδέ μάχομαι πρός ὁ ὕστερος εἴρω - μένος , εἰμί τις αὐτός ἀδέκαστος διαιτάω περιαιρέω ἑκάτερος ὁ διατείνω ὡς ὁ ἀπόφασις ὁ ἀπροσδιόριστος ὁ ἕτερος μόνος ὁ προσδιορίζω - σμένος συμφθέγγομαι καί οὐδέποτε ὁ λοιπός μήποτε γάρ ἀντί ἑκάτερος αὐτός παραλαμβάνω ῥητέος , οὖον κατά συμβαίνω οἷος κατά ὁ ἀδύνατος ὕλη , κατά ὅς καί ὁ προσδιορίζω ἀπόφασις συμβαίνω σῦς - τρέχω ἀλλήλων , ἀλλά αὐτόθεν κατά ὁ διάφορος ὁ ἀποφαίνω ἔννοια . διό καί συναληθεύω | δύναμαι ὁ οἰκεῖος κατάφασις καί ἀντιφάσκω πρός αὐτός κατά ἄλλος ἔννοια καί ἄλλος , ὡς εἴρω , ὁ λέγω αὐτός ὡς κατά ἑαυτοῦ οὐδείς ὁρίζω κατά ὁ ποσός ἔχω δύναμις . διόπερ ἴσως καί ἑκάτερος ὁ μάχομαι δοκέω λόγος πολύς δύναμαι χράω δικαιολογία . ὅτι2 δέ οὗτος ἀληθής λέγω , μανθάνω ἄν ἐκ ὁ ἰσοσθενέω μέν ὁμολογουμένως ὁ κατάφασις ἀλλήλων , ὁ τε ἀδιόριστος καί ὁ μερίς - κάν , διά δέ οὗτος καί ὁ πρότασις ὁ προτίθημι ὁ εἰμί ὁ ἐνέργεια ἢ δύναμις λαμβάνω ἐν αὐτός ὁ ἀρνητικός μόριον , ἐπί δέ ὁ κατά μέρος ὁ οὗτος γίγνομαι ὁ μέν φωνή δοκέω πως εἰμί κατάφασις διά ὁ μή συμπλέκω ὁ ἄρνησις ὁ προσδιορισμός , δύναμις δέ ἔχω ἀπόφασις , ὅσπερ ἐν ὁ ἑξῆς σαφής ἐπιδείκνυμι , ποτέ μέν ὁ καθόλου ποτέ δέ ὁ κατά μέρος ὁ αὐτός δύναμαι διά ὁ ὁ ἄρνησις ἐνδέχομαι καί πρός ὁ τίς ἐξακούω καί πρός ὁ κατηγορέω , καί πρός μέν ὁ τίς ἐξακούω αὐτός σημαίνω ὁ οὔτις καί οὐδείς , πρός δέ ὁ · κατηγορέω ὁ οὖον πᾶς · ὁ γάρ τίς ἄνθρωπος ἀθάνατος οὐ ἵστημι ἀκούω εἰμί ὁ οὐ εἰμί πρός ὁ τίς ἐξακούω , ὁ οὐδείς αὐτός οἴομαι σημαίνω , ὅσπερ σαφής φαίνω ὁ οὐ εἰμί πρό ὁ τίς τίθημι ἐν ὁ οὐ εἰμί θνητός ὅστις ἐστώ ἐλεύθερος οὐ εἰμί τις ἄνθρωπος ἀθάνατος ὁ τίς ὁ εἰμί συγκλίνω καί τόνος ἴδιος μή δέχομαι δύναμαι , ὁ δέ τίς ἄνθρωπος ἐν γῆρας οὖον πολιόω ὁ πενταδάκτυλος οὐ ἵστημι ἀκούω | εἰμί ὁ οὐ εἰμί πρός ὁ ἐν γῆρας μή πολιόω ἢ μή εἰμί πενταδάκτυλον ἐξακούω , ὅσπερ σαφής συμβαίνω ὑποστίζω ἐγώ ἐν ὁ τίς ἄνθρωπος , ὁ εἰμί τις μή τοιοῦτος αὐτός οἴομαι σημαίνω ὁ πρότασις καί ὁ οὖον πᾶς εἰμί τοιοῦτος , ὡς ἐν ὁ καί τίς ἔπος προΐημι , ὅσπερ τε ἄρρητος ἀγαθός · οὗτος γάρ οὐδείς διαφέρω ὁ εἶπον τίς ὁ εἴρω εἴρω οὐ ἐσθίω . καί ὁ μέν πρότερος κατά ὁ ἀδύνατος ὕλη ἀληθής ποιέω ὁ πρότασις ἀξιόω , ὁ δέ δύο κατά μέν ὁ ἐνδέχομαι κατά ἑαυτοῦ ἀληθής , κατά δέ ὁ ἀδύνατος διά ὁ καθόλου . εἰμί δέ κατά μέν ὁ πρότερος ὁ οὐ εἰμί πρός ὁ ἀθάνατος ἐξακούω , κατά δέ ὁ δύο πρός ὁ τίς , ἐκεῖνος μέν κατά μέρος οἴομαι εἰμί καί ἀληθής διά ὁ καθόλου , ἅτε ὁ ὕλη ἀδύνατος εἰμί , οὗτος δέ καθόλου καί κατά ὁ ἐνδέχομαι μένω ὕλη πάντως ψευδής . ὥστε καί ἐπί ὁ ἀπόφασις ὁ ἀδιόριστος σημαίνω μέν ἄμφω ῥητέος ὁ τε καθόλου καί ὁ κατά μέρος κατά ὁ ἔννοια . ὡς πλεονάκις εἴρω , ὁ ἀποφαίνω , ὁ ἄρνησις πάλιν συντάσσω ἤτοι ὡς πρός ὁ τίς ὁ δύναμις περιέχω ἐν ὁ ἀδιο - ρίστῳ κατάφασις ἢ ὡς πρός ὁ κατηγορέω , μᾶλλον μέντοι ἀποκλίνω καί οὗτος πρός ὁ καθόλου , ὅταν ἀπό ὁ ἄρνησις ποιέω ὁ ἀρχή ὁ ἀπόφασις , οὐ εἰμί ἄνθρωπος πτερωτός ἢ δίκαιος λέγω καί ἤτοι ἀληθεύω ἢ ψεύδω . διό καί πᾶς ἴσως ὁ ὁ ἀδιόριστος ἀπόφασις ἀντί ὁ καθόλου εἶπον οὗτος ὁ τρόπος αὐτός χράω φαίνω , “ οὐ εἰμί | κίνησις παρά ὁ πράγμα λέγω καί “ οὐ εἰμί αἴσθησις παρά ὁ πέντος καί οὐ εἰμί οἰκέω οἰκίον ἄνευ κακός καί οὐ ἀγαθός πολυκοιρανία καί οὐ εἰμί θνητός ὅστις ἔστω ἐλεύθερος . εἰμί δέ δεῖ κατά ὁ αὐτός μέθοδος καί ὁ περί ὁ καθόλου κατάφασις συμβαίνω σκοπέω , ἐπεί καί μνημονεύω τοιοῦτος πρότασις ἐν ὁ ἑξῆς ὁ Ἀριστοτέλης , ῥητέος δηλονότι καί ἐν οὗτος πρό ὁ εἰμί ὁ ἄρνησις τίθημι καί δύναμαι ἢ πρός ὁ πᾶς ἐξακούω ἢ πρός ὁ κατηγορέω συμβαίνω ὁ πρότασις ὡς μέν ἀναιρέω ὁ πᾶς αὐτός δύναμαι ὁ κατά μέρος ἀπόφασις , ὅσπερ σαφής πάλιν φαίνω κατά ἀρχή ὁ πρότασις τίθημι ὁ οὐ εἰμί , ὡς ἐν ὁ οὐ εἰμί πᾶς ἄνθρωπος σοφός , ὡς δέ ὁ κατηγορέω ἀναιρέω αὐτός δύναμαι ὁ καθόλου ἀπόφασις ἴψ ἄνθρωπος οὖον σοφός ἑστία καί σοφός οὐ ἵστημι , ὁ ὁ μηδείς εἰμί σοφός ὁ αὐτός δύναμαι . οὗτος δέ οὖον μόνος ἐπί ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω πρότασις , ἀλλά καί ἐπί ὁ ἐκ ὑποκει - μένω καί κατηγορέω συμβαίνω εἴρω , οἷος ὁ τίς ἄνθρωπος οὖον γεωμετρέω ἢ οὐ γεωμετρέω τις ἄνθρωπος καί πᾶς ἄνθρωπος οὖον γεωμετρέω ἢ οὖον γεωμετρέω πᾶς ἄνθρωπος · καί γάρ ἐπί οὗτος ὁ μέν πρῶτος καί τρίτος ἔτι προφανής ὁ κατηγορέω ἔχω ὁ αὐτός ποσός ὁ ἐκ ἀρχή κατάφασις φυλάσσω δοκέω , ἅτε αὐτόθεν ὁ κατηγορέω ὁ ἄρνησις συντάσσω καί οὖον πάνυ πρός ἄλλος τίς ἐξακούω , ὁ δέ λοιπός ὁ ἄρνησις ἔχω ὁ ἕπομαι | αὐτός προσδιορισμός ἀναιρέω δοκέω ἐπί ὁ ἀντίκειμαι ποσός φαίνω μᾶλλον ἀποκλίνω . ὥστε καί ἐπί ὁ ἀδιόριστος ἀπόφασις ὁ αὐτός πάλιν εἴρω , ὅσπερ ἐπί ὁ κατά μέρος ὁ ἔχω ὁ ἄρνησις μή ὁ προσδιορισμός συμπλέκω ἀλλά ὁ κατηγορέω , καί οὐδέτερος ὁ ἐκ ἀρχή μάχομαι δοκέω λόγος φαίνω παντάπασι ἀπό σκοπός βάλλω . ὁ μέν οὖν λόγος ἐγώ ἐπιτρέπω παραλαμβάνω ὁ ἀπροσδιόριστος ἀπόφασις ἀντί ἑκάτερος ὁ διά-ὁρίζω · οὖον μέντοι φαίνω τις ὁ παλαιός ἀντί ὁ μερικός αὐτός χράω , ὡς ἀσαφής ἴσως οὗτος σημαίνω , κατά ὅς καί διορίζω τρόπος , ἐπεί καί ὁ προσδιορίζω ἀπόφασις ὁ ὁ εἰμί προτίθημι ὁ ἄρνησις ὁ συμπλέκω αὐτός ὁ προσδιορισμός σπάνις διά οὗτος παρά ὁ παλαιός . εἰμί δέ ὁ ἐκ ἀδιόριστος καταφατικός ὁ μικρός καί καθόλου ἀποφατικός ὁ μείζων συνάγω ἀδιόριστος ἀποφατικός συμπέρασμα φαίνω ἀεί ὁ κατά μέρος , ἀλλά οὖον ὁ καθόλου συνᾴδω , οὖον θαυμαστός · ἀνάγκη γάρ ἐν ὁ κατά ὁ πρῶτος σχῆμα συμπέρασμα ὁ κατηγορέω κατηγορέω κατά ὁ ἐν ὁ μικρός πρότασις λαμβάνω ὑπόκειμαι μή μόνος ὁ ὄνομα καί ὁ σημαίνω ὁ αὐτός Μένων , ἀλλά καί ὁ ποσός , διότι συμβαίνω καί κατά οὗτος ὁ σχῆμα ὁ ποσός ὁ μικρός ἕπω 25 ὁ ποσός ὁ συμπέρασμα · ὥστε εἰμί ἐν ἐκεῖνος δύναμις λαμβάνω ὁ κάτειμι - γορεω ὡς τις ὁ ὑπόκειμαι ὑπάρχω , καί ἐν ὁ συμπέρασμα τις αὐτός μή ὑπάρχω εἴρω , ὅσπερ φαίνω σαφής ἐν ὁ ἐκ μερικός καταφατικός ὁ μικρός καί καθόλου ἀποφατικός ὁ μείζων συζυγία συμπέρασμα συνάγω κατά μέρος ἀποφατικός , οἶος ’τίς ἄνθρωπος δίκαιος εἰμί , οὐδείς Δίκαιος ἄδικος εἰμί , τις ἄρα ἄνθρωπος ἄδικος οὐ ἵστημι , οἶς αὐτός δύναμαι κατά ὁ προερέω τρόπος ὁ ἄνθρωπος ἄδικος οὐ εἰμί ὡς γάρ σύντομος εἶπον , ὁ ἀπόφασις ἐν μέν ὁ κατά ἕκαστος μηδέ κατά φαντασία ἐπιδέχομαι τις κατά ὁ ποσός διαφορά ὁ αὐτός ποσός ἐκ ἀνάγκη ὁ κατάφασις φυλάσσω , ἐν δέ πᾶς ὁ καθολικός ὑπόκειμαι χράω καί διά οὗτος ἐπαμφοτερίζω δύναμαι κτάομαι ὁ καθόλου καί ὁ κατά μέρος , εἰμί μέν κατά ὁ ποσός ἀντιτίθημι πρός ὁ κατάφασις ἢ κατά ἐνέργεια ἢ κατά δύναμις , ὁ ἀντιφάσκω εἰμί , εἰμί δέ κατά ὁ εἰμί ἢ κατά ἐνέργεια πάλιν ἢ κατά δύναμις ἐν ὁ πρότασις περιέχω , οὐκέτι , ἀλλά ἐπί μέν ὁ καθόλου ὁ ποτέ συμψεύδομαι , ἐπί δέ ὁ λοιπός ὁ συνᾴδω δύναμαι . οὗτος οὖν διά-ὁρίζω ἑξῆς ἐπισκοπέω ὁ ἐπιχείρησις ὁ Ἀριστοτέλης , διά ὅς ἀξιόω κατασκευάζω ὡς συντρέχω ἀλλήλων ἐπί ὁ ἐνδέχομαι ὕλη ὁ απροσδιόριστος πρότασις . δύο μέν οὖν εἰμί ὁ ἐπιχείρησις ὁ μέν ἀπό ὁ ἐναντίος ποιέω ὁ ἔφοδος ὁ κατασκευή , ὁ δέ ἀπό ὁ μή ἐναντίος . λαμβάνω δέ ὁ μέν ἐναντίος παρά - δεῖγμα ὁ τε καλός καί ὁ αἰσχρός , ὁ δέ μή ἐναντίος ὁ γίγνομαι καί ὁ εἰμί · οὗτος δέ οὐ ἐναντίος , εἴπερ | ὁδός ἐπί ὁ εἰμί ὁ γένεσις . καί ὁ μέν ἀπό ὁ ἐναντίος ἐπιχείρημα προάγω ὅδε ὁ τρόπος · δύο λαμβάνω κατάφασις απροσδιόριστος συναληθεύω ἀλλήλων κατηγορέω ἐναντίος χράω ὁ τε εἰμί ἄνθρωπος καλός καί ὁ εἰμί ἄνθρωπος αἰσχρός ὅς ὁ μέν ἀληθής διά ὁ Νιρεύς τυγχάνω , ὁ δέ διά ὁ Θερσίτης · λέγω γάρ ὁ απροσδιόριστος κατάφασις ὁ μερικός κατάφασις ὁ αὐτός ἀναμφισβήτητος δύναμις ἔχω . εἰμί οὖν ἅμα ἀληθής ὅς τε τίς ἄνθρωπος καλός καί ὁ τίς ἄνθρωπος αἰσχρός δῆλος ὅτι καί ὁ ἀπροσδιόριστος λέγω συναληθεύω . ὁ οὖν ἕτερος ὁ οὕτως λαμβάνω κατάφασις δείκνυμι αὐτός φθέγγομαι ὁ ὁ ἕτερος ἀπόφασις συνάγω ὅτι ἐπί ὁ τοιοῦτος πρότασις ὁ κατάφασις συμβαίνω συντρέχω ὁ ἑαυτοῦ ἀπόφασις · ὁ γάρ εἰμί ἄνθρωπος αἰσχρός συναληθεύω , φημί , ὁ εἰμί ἄνθρωπος οὖον καλός ( ὁ γάρ εἰμί αἰσχρός δῆλος ὡς εἰμί ἄν οὖον καλός ) , ὁ δέ εἰμί ἄνθρωπος οὖον καλός ὁ αὐτός εἰμί ὁ οὐ εἰμί ἄνθρωπος καλός ( ὁ γάρ εἰμί οὖον καλός δῆλος ὡς οὐ ἄν εἰμί καλός ) · ὥστε ὁ εἰμί ἄνθρωπος καλός κατάφασις ἅμα ἀλήθευσις ὁ οὐ εἰμί ἄνθρωπος καλός ἀπόφασις . δοκέω μέν οὖν , ὅσπερ ἔμπροσθεν λέγω , πρός ὁ καθόλου μᾶλλον ἀποκλίνω ὁ ἀπό ὁ ἄρνησις ἄρχω ἀδιόριστος ἀπόφασις , ἅτε ὁ ἄρνησις προσεχής ἐξακούω πρός ὁ τίς ὁ κατά δύναμις ἐνυπάρχω ἐν ὁ ἀδιόριστος κατάφασις , ἀλλά ὁ Ἀριστοτέλης χράω οὕτως αὐτός ὡς ἴσος δύναμαι ὁ κατά μέρος , ἅτε καί κατά οὗτος ὁ τρόπος δύναμαι ὁ ἄρνησις μή ὁ προσδιορισμός ἀλλά ὁ κατηγορέω συμπλέκω . ὁ δέ ἀπό ὁ μή ἐναν - τίω ἐπιχείρημα ὁ ὅμοιος τρόπος πρόειμι ὁ ἀπό ὁ ἐναντίος τοιοῦτος ἔχω ὁ δύναμις · δύο πάλιν λαμβάνω κατάφασις απροσδιόριστος ὁ τε λέγω εἰμί ἄνθρωπος κοί ὁ λέγω γίγνομαι ἄνθρωπος ὅς ὁ μέν ἀληθής διά ὁ ἐνέργεια εἰμί ὁ δέ διά ὁ ἔτι κύω . ἀξιόω οὖν ὁ λέγω γίγνομαι ἄνθρωπος συναληθεύω ὁ λέγω οὐ εἰμί ἄνθρωπος ὁ γάρ γίγνομαι ἄνθρωπος οὔπω εἰμί ἄνθρωπος . εἰμί οὖν ὁ μέν εἰμί ἄνθρωπος ὁ γίγνομαι ἄνθρωπος συναληθεύω , ὁ δέ γίγνομαι ἄνθρωπος ὁ οὐ εἰμί ἄνθρωπος , δῆλος ὅτι ὁ εἰμί ἄνθρωπος ὁ οὐ εἰμί ἄνθρωπος συναληθεύω , ὅσπερ ἐκ ἀρχή ἐγώ πρόκειμαι δείκνυμι . ἀπορέω δέ ἄν τις πῶς ὅλως ἀξιόω ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ὁ πρότασις τάσις οὗτος ἀντίθεσις προσαγορεύω ἀντίφασις , καίτοι συναληθεύω αὐτός οἴομαι ὁ δέ ἀντίφασις ὁρίζω ἐν ὁ ἀναλυτικός “ ἀντίθεσις ὅς οὐδείς μεταξύ κατά αὐτός , καί ἐν κατηγορία μέντοι , ἐν ὅς διακρίνω ὁ εἶδος ὁ ἀντίκειμαι , εἶπον ὅτι ὅσος ὡς κατάφασις καί ἀπόφασις ἀντίκειμαι , διαφέρω ὁ κατά ὁ ἄλλος ἀντίθεσις ἀντίκειμαι ὁ ἐπί μόνος οὗτος ἐκ ἀνάγκη ὁ μέν ἀληθής εἰμί ὁ δέ ψεῦδος · πῶς οὖν ὁ οὗτος πανταχοῦ διορίζω ἐν οὗτος ἀξιόω ὁ ἀντίθεσις ὁ συναληθεύω , ὡς αὐτός φημί , ἀλλήλων πρότασις , ὁ ἀπροσδιο - ἄριστον λέγω , καλέω ἀντίφασις ; προεῖπον γοῦν ὅσος μέν οὖν ἀντίφασις ὁ καθόου | εἰμί ἐπάγω ὅσος δέ ἐπί ὁ καθόλου μέν μή καθόλου δέ , ὡς ἄν καί ὁ οὗτος ἀντίθεσις αντίφα - σέως καλέω . ῥητέος οὖν πρός ὁ ζήτησις ὡς ὁ ὄνομα ὁ ἀντίφασις ποτέ μέν παραλαμβάνω ἐπί μάχη κατάφασις καί ἀπόφασις διαιρέω ἀεί ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , ὡς δηλόω ὁ τε ἐν κατηγορία εἴρω καί ὁ ἐν ὁ ἀναλυτικός ἀποδίδωμι ὁ ἀντίφασις ὅρος , ποτέ δέ κοινός πᾶς ἀπλόος ἀντίθεσις κατάφασις καί ἀπόφασις ὁ αὐτός ὑπόκειμαι καί ὁ αὐτός κατηγορέω χράω . δηλόω δέ ἐφεξῆς λέγω ὡς οὖον πᾶς ἀληθής ἢ ψευδής ἀντίφασις , αὐτός · λέγω ὁ οὐ πᾶς ἀντίφασις ὁ μέν ὁ μόριον ἀληθεύω ὁ δέ ψεύδω ἀνάγκη εἰμί δέ ἐν κατηγορία λέγω ὁ ἀντίκειμαι κατάφασις καί ἀπόφασις ἀληθεύω ὁ ἕτερος ψεύδω ὁ λοιπός καί ψεύδω ἀληθεύω , οὔτε πρόκειμαι φημί κατά ἐκεῖνος ὁ πραγματεία ὁ περί οὗτος ἀκριβολογία , ἀλλά καί περί μόνος ὁ κατά ἕκαστος πρότασις διαλέγω ὁ φιλόσοφος ἐν ἐκεῖνος ὁ ἀναμφισβήτητος ἀντιφάσκω πρός ἀλλήλων κατά ὁ κύριος λέγω ἀντίφασις . μετά δέ γε ὁ ἐπιχείρησις , διά ὅς κατασκευάζω ὡς συναληθεύω ὁ απροσδιόριστος πρότασις , ἐφιστάνω καί αὐτός ὅς τις ἐνίοτε οὖον δοκέω πιθανός λέγω διά ὁ ὁ ἀπόφασις ὁ ἀπροσδιόριστος μή δοκέω ὁ κατά μέρος ἀλλά ὁ καθόλου συντρέχω , ὁ ἐξαπίνης φημί ἀκούω λέγω δέ ὁ ἐξαπίνης ἀντί ὁ κατά πρῶτος προσβολή καί ἀπερίσκεπτος καί ἀβασανίστως ) ἄτοπος εἰμί δοκέω ὁ παραδίδωμι περί ὁ απροσδιόριστος θεώρημα διά ὁ δοκέω ὁ οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός ἀπροσδιό - ριστον εἰμί ἀπόφασις αὐτός σημαίνω ὁ οὐδείς εἰμί ἄνθρωπος λευκός , ὅσπερ εἰμί μέν κατά ἀλήθεια οὕτως ἔχω , ὁ απροσδιόριστος κατάφασις ἀναμφισβήτητος ἀεί συντρέχω ὁ μερικός κατάφασις , πάντως εἄν διαιρέω ἀεί ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος ὁ απροσδιόριστος πρότασις , ὥσπερ ὁ μερικός κατάφασις καί ὁ καθόλου ἀπόφασις . νῦν δέ , φημί , οὔτε αὐτός σημαίνω ὁ εἴρω ἀπόφασις , ὅς τε ἀπροσδιόριστος καί ὁ καθόλου , οὔτε ἅμα ἐκ ἀνάγκη ανηθευειμι , ὡς ἕτερος οὗτος προστίθημι παρά ὁ αὐτός σημαίνω · εἰμί γάρ ὅς αὐτός μέν οὖον σημαίνω πρότασις ἅμα δέ εἰμί ἀληθής διά ὁ ἕπω ἀλλήλων , ὥσπερ ὁ ἀδύνατος εἰμί ἄνθρωπος πτερωτός καί ὁ ἀναγκαῖος μή εἰμί ἄνθρωπος πτερωτός · δέ ὁ μέν καθόλου ἀληθεύω καί ὁ ἀδιόριστος ἀληθής , οὖον μέντοι ἔμπαλιν . ἄχρι οὗτος ὁ θεωρία προάγω ὁ ἀντίθεσις ὁ ὑπάρχω ἐν ὁ πρότασις ὁ γίγνομαι ἐκ ὁ διαίρεσις ὁ ὑπόκειμαι . Φανερός δέ ὅτι καί εἷς ἀπόφασις εἷς κατάφασις · ὁ γάρ αὐτός δεῖ ἀπόφημι ὁ ἀπόφασις , ὅσπερ κατάφημι ὁ κατάφασις , καί ἀπό ὁ αὐτός , ἢ ὁ κατά ἕκαστος τις ὁ ἀπό ὁ καθόλου τις ὁ ὡς καθόλου ἢ ὡς μή καθόλου , λέγω δέ οἷος εἰμί Σωκράτης λευκός — οὐ εἰμί Σωκράτης λευκός . ἐάν δέ ἄλλος τίς ἢ ἀπό ἄλλος ὁ αὐτός , οὐ ὁ ἀντίκειμαι , ἀλλά εἰμί ἐκεῖνος ἕτερος ὁ δέ πᾶς ἄνθρωπος λευκός ὁ οὖον πᾶς | ἄνθρωπος λευκός , ὁ δέ τις ἄνθρωπος λευκός ὁ οὐδείς ἄνθρωπος λευκός , ὁ δέ εἰμί ἄνθρωπος λευκός ὁ οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός . ὅτι μέν οὖν εἷς ἀπόφασις εἷς κατάφασις ἀντίκειμαι ἀντιφατικός καί τίς εἰμί οὗτος , εἴρω , καί ὅτι ὁ ἐναντίος ἄλλος καί τίς εἰμί οὗτος , καί ὅτι οὖον πᾶς ἀληθής ἢ ψευδής ἀντίφασις καί διά τίς καί πότε ἀληθής ἢ ψευδής . Πᾶς ἐπεξέρχομαι ὁ ἀντίθεσις ὁ πρότασις ὁ Ἀριστοτέλης ὥσπερ πόρισμα τίς συνάγω καί παραδίδωμι ἐγώ διά οὗτος ὅτι ὁ εἷς κατάφασις εἷς μόνος ἀπόφασις μάχομαι δυνατός , πλείων δέ εἷς ἀδύ - νάω . πῶς οὖν διά ὁ προερέω οὗτος συνάγω φημί ; ἢ ὅτι ὁ καθόλου ὡς καθόλου κατάφασις δύο μάχομαι ἀπόφασις δοκέω , ὅς τε καθόλου ὡς καθόλου καί ὁ κατά μέρος , ὅς ὁ μέν κατά μέρος ὡς ἀντιφάσκω ὁ εἰμί πρός αὐτός , ὁ δέ καθόλου συμψεύδομαι αὐτός κατά ὁ ἔνδω - χόω ὕλη ἐφοράω . ὁ αὐτός δέ τρόπος καί ὁ μερικός κατάφασις δύο μέν δοκέω μάχομαι ἀπόφασις ὁ προερέω , οὗτος δέ ὁ μέν καθόλου εἰμί μάχομαι πρός αὐτός ὡς ἀεί διαιρέω μετά αὐτός ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , ὁ δέ μερικός συντρέχω πρός αὐτός ἐπί ὁ ἐνδέχομαι ὕλη καταλαμβάνω . οὗτος . οὖν παραδίδωμι ἐγώ ὅτι εἷς ἀπόφασις ὁ εἷς κατάφασις καί ὁ αἴτιος ἐπάγω ὁ συμβαίνω ὁ γάρ αὐτός φημί ἀπόφημι δεῖ ὁ ἀπόφασις , ὅσπερ κατάφημι ὁ κατάφασις , καί ἀπό ὁ αὐτός . λέγω δέ ὁ αὐτός μέν ὁ κατηγορέω , ἀπό δέ ὁ αὐτός ὁ | ὑπόκειμαι · προερέω γάρ πολλάκις ὅτι καί ὑπόκειμαι ὁ αὐτός καί κατηγορέω χράω ἀνάγκη ὁ ἀντιφατικός ἀντίκειμαι ἀλλήλων πρότασις . εἶτα ὥσπερ ἀναμιμνήσκω ἐγώ ὁ γίγνομαι ἀπό ὁ ὑπόκειμαι διαίρεσις ὁ πρότασις ἢ ὁ κατά ἕκαστος τις φημί ἢ ἀπό ὁ καθόλου τις ἢ ὡς καθόλου ἢ ὡς μή καθόλου . λέγω δέ ἄν ὁ μέν ἢ ὁ κατά ἕκαστος περί ὁ ἀντι - θέσις ὁ Κέτα ἕκαστος δηλονότι πρότασις , ὁ δέ ἢ ἀπό ὁ τις περί πᾶς ἁπλόος ὁ καθολικός ὑπόκειμαι χράω , καί οὗτος ὁ μέν ἢ ὡς καθόλου περί ὁ προσδιορίζω ὁ δέ ἢ ὡς μή ἄν - θόλος περί ὁ απροσδιόριστος . εἶτα ὁ κατά ἕκαστος παράδειγμα παρατίθημι διά ὁ οἶος εἰμί Σωκράτης λευκός — οὐ εἰμί Σωκράτης λευκός , πρίν ὁ ὁ ἄλλος πρότασις παράδειγμα ἐπάγω , ἐξηγέομαι πρός τίς διάκρισις εἴρω ὁ δήω ὁ αὐτός ἀπόφημι ὁ ἀπόφασις , ὅσπερ κατάφημι ὁ κατάφασις , καί φημί ἐάν δέ ἄλλος τίς ἢ ἀπό ἄλλος ὁ αὐτός , οὐ ὁ ἀντίκειμαι , ἀλλά εἰμί ἐκεῖνος ἕτερος , οὗτος δέ εἰμί ἐάν ἄλλος τίς ἀπόφημι ὁ ἀπόφασις κατηγορέω καί μή ὅς κατάφημι ὁ κατάφασις , οἷος ὁ κατάφασις εἶπον ἄνθρωπος λευκός εἰμί ὁ ἀπόφασις εἰμί εἶπον ἄνθρωπος δίκαιος οὐ ἵστημι , οὐ εἰμί οὗτος ὁ εἴρω κατάφασις ὁ ἀπόφασις , ἀλλά ἕτερος παρά ἐκεῖνος · ὁ μέν γάρ ἀπόφασις αὐτός εἰμί ὁ ἄνθρωπος λευκός οὐ ἵστημι , ὁ δέ ἄνθρω - πούς δίκαιος οὐ ἑστία κατά ὁ κατηγορέω διαφέρω ὁ ἄνθρωπος λευκός οὐ εἰμί ὁμοίως δέ ἐν ἀπό ἕτερος τις | ὑπόκειμαι ἀπόφημι ὁ κατηγορέω ὁ ἀπόφασις καί μή ἀπό ἐκεῖνος , ὅς κατάφημι αὐτός ὁ κατάφασις , οὐ εἰμί πάλιν οὗτος ὁ κατάφασις ἐκεῖνος ἀπόφασις ὁ γάρ ἄνθρωπος περιπατέω τίς εἄν ὑποπτεύω ἀπόφασις εἰμί ὁ ἵππος οὖον περιπατέω ; δῆλος γάρ ὅτι ὁ μέν εἰμί εἰμί ἀπόφασις ὁ ἄνθρωπος περιπατέω εἰμί ὁ ἄνθρωπος οὖον περιπατέω , ὁ δέ ἵππος οὖον περιπατέω ἐξαλλάσσω αὐτός κατά ὁ ὑπόκειμαι ὅρος . οὗτος διά μέσος εἶπον προστίθημι ὁ λοιπάς ὁ πρότασις παράδειγμα λέγω ὁ δέ ἴψ ἄνθρωπος λευκός ( ἀντίκειμαι δηλονότι , οὗτος γάρ ἔξωθεν δεῖ προσυπακούω ) ὁ ἰού πᾶς ἄνθρωπος λευκός , ὁ δέ τίς ἄνθρωπος λευκός ὁ οὐδείς ἄνθρωπος λευκός , ὁ δέ εἰμί ἄνθρωπος λευκός ὁ οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός , ὅς δηλονότι ὁ μέν εἰμί προσδιορίζω ὁ δέ απροσδιόριστος . εἶτα συμπεραίνω ὁ διά ὁ πόρισμα μέν οὖν εἷς ἀπόφασις εἷς κατάφασις ἀντίκειμαι ἀντιφατικός καί τίς εἰμί οὗτος , εἴρω · πᾶς γάρ ἐπεξέρχομαι ὁ εἶδος ὁ πρότασις ὁ τε κατά ἕκαστος καί ὁ προσδιορίζω καί ἔτι ὁ απροσδιόριστος , καί ἐπί πᾶς δείκνυμι οὗτος συμβαίνω . καί ὁ λοιπάς δέ ὁ εἴρω περί ὁ ἐν ὁ πρότασις ἀντίθεσις συμπεραίνω ἐπάγω καί ὅτι ὁ ἐναντέαι ἄλλος λέγω δέ ἄλλος παρά ὁ ἀντιφατικός ἀντίκειμαι δηλονότι ) καί τίς εἰμί οὗτος κατά κοινός καί ἐνταῦθα καί ἐπί ὁ ἐφεξῆς ἐρῶ ὑπακούω κοέω ὁ εἴρω ) καίω ὅτι οὖον πᾶς ἀληθής ἢ ψευδής ἀντίφασις . οὗτος δέ τίς αὐτός σημαίνω , φθάνω εἶπον , ὅτι ὁ κοινός - τέρος λέγω ἀντίφασις καί σημαίνω ὁ τυγχάνω ἀντίθεσις ὁ κατάφασις πρός ὁ ἀπόφασις ὁ ὁ αὐτός ὅρος χράω οὖον πάντως φημί ὁ μόριον διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος . εἴρω δέ οὗτος ὁ απροσδιόριστος πρότασις χάρις , ὅς ἀξιόω συναληθεύω ἐπί ὁ ἔνδω - χόω ὕλη διά ὁ συμφθέγγομαι αὐτός ὁ μερικός πρότασις , ὅσπερ σημαίνω αὐτός ὁ καί διά τίς . καί ὁ πότε δέ ἀληθής ἢ ψεθδής περί ὁ απροσδιόριστος πρότασις καί αὐτός λέγω · κατά γάρ ὁ Λόι - πᾶς ὁ ὕλη παρά ὁ ἐνδέχομαι , λέγω δή ὁ τε ἀναγκαῖος καί ὁ ἀδύνατος , διαιρέω καί οὗτος ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος . Μία δέ εἰμί κατάφασις καί ἀπόφασις ὁ εἷς κατά εἷς σημαίνω ἢ καθόλου εἰμί καθόλου ἢ μή ὁμοίως , οἷος εἰμί πᾶς ἄνθρωπος λευκός — οὐ εἰμί πᾶς ἄνθρωπος λευκός , εἰμί ἄνθρωπος λευκός — οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός , οὐδείς ἄνθρωπος λευκός — εἰμί τις ἄνθρωπος λευκός , εἰμί ὁ λευκός εἷς σημαίνω . εἰμί δέ δύο εἷς ὄνομα κίτης , κεῖμαι , ἐκ ὅς μή εἰμί εἷς , οὖον εἷς κατάφασις οὐδέ ἀπόφασις εἷς · οἷος εἰμί τις τίθημι ὄνομα ἱμάτιον ἵππος καί ἄνθρωπος , ὁ εἰμί ἱμάτιον λευκός , οὗτος οὖον εἷς κατάφασις οὐδέ ἀπόφασις εἷς οὐδείς γάρ διαφέρω οὗτος εἶπον ἢ εἰμί ἵππος καί ἄνθρωπος λευκός . οὗτος δέ οὐδείς διαφέρω ὁ εἶπον εἰμί ἵππος λευκός καί εἰμί ἄνθρωπος λευκός . εἰμί οὖν οὗτος πολύς σημαίνω καί εἰμί πολύς , δῆλος ὅτι καί ὁ πρῶτος ἢ πολύς ἢ οὐδείς σημαίνω · οὖον γάρ εἰμί τις ἄνθρωπος ἵππος . ὥστε οὐδέ ἐν οὗτος ἀνάγκη ὁ μέν ἀληθής ὁ δέ ψευδής εἰμί ἀντίφασις . προεῖπον ὅτι ὁ εἷς κατάφασις εἷς μάχομαι ἀπόφασις , τίς ποτός εἰμί ὁ εἷς κατάφασις καί ὁ εἷς ἀπόφασις προστίθημι διά οὗτος , ἤδη μέν καί διά ὁ προλαμβάνω παραδίδωμι ἐγώ ὁ περί οὗτος ἔννοια , διά ὅς λέγω εἰμί δέ εἷς λόγος ἀποφαντικός ἢ ὁ εἷς δηλόω ἢ ὁ σύνδεσμος εἷς , πολύς δέ ὁ πολύς καί μή εἷς ἢ ὁ ἀσύνδετος ” , ἀλλά ἐν ἐκεῖνος αἰνίσσομαι ὁ διαφορά ὁ τε εἷς καί ὁ πολύς λόγος , ἐνταῦθα δέ μετά πλείων επεξεργασία ὁ θεώρημα παραδίδωμι · εἷς γάρ εἰμί φημί πρότασις ὁ εἷς χράω κατά ὁ σημαίνω ὑπόκειμαι καί εἷς κατηγορέω , εἴτε καθόλου ὡς καθόλου εἰμί εἴτε μή ὁμοίως , οὗτος εἰμί εἴτε μερικός εἴτε καί ἀπροσδιόριστος ἢ καί κατά ἕκαστος , εἰμί καί μή τίθημι ὁ κατά ἕκαστος παράδειγμα διά οὗτος · ὁ γοῦν εἰμί ἄνθρωπος λευκός πρότασις εἷς εἰμί , εἰμί ὁ τε ἄνθρωπος εἷς τις φύσις σημαίνω καί ὁ λευκός μή ὁμώνυμος λαμβάνω ἀλλά τις ὁρίζω δηλωτικός . εἰμί δέ ὁμώνυμος εἰμί ὁ ὑπόκειμαι ἐν ὁ πρότασις ἢ καί ὁ κατηγορέω , οὐκέτι εἷς εἰμί ὁ πρότασις ἀλλά τοσοῦτος , ὅσος ποιός ἄν εἰμί ὁ σημαίνω ὑπό ὁ παραλαμβάνω ὁμώνυμος φωνή . εἰμί γοῦν ὅσπερ αὐτός φημί ὄνομα τίθημι ὁ τε ἄνθρωπος καί ὁ ἵππος ὁ ἱμάτιον , ἔπειτα λέγω ἱμάτιον λευκός ἐστιν’ , οὐδείς ἄλλος λέγω ἢ ὅτι εἰμί ἵππος καί ἄνθρωπος λευκός , καί ἐνταῦθα μέν ὁ καί συμπλεκτικός σύνδεσμος φαντασία παρέχω ὁ εἷς ὁ | πρότασις εἰμί συνδέω δοκέω ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἵππος . εἰμί δέ ὁ σύνδεσμος ἀφαιρέω εἶπον εἶπον ἵππος λευκός , εἰμί ἄνθρωπος λευκός , οὐδείς ἔτι φαντασία ὁ εἷς εἰμί ὁ πρότασις ὑπολείπω . εἰμί οὖν ὁ οὕτως λέγω πρότασις ὁμολογουμένως πολύς , δῆλος ὅτι καί ὁ ὁ αὐτός οὗτος ἔχω δύναμις ὁ εἶπον εἰμί ἱμάτιον λευκών , ὅς καλέω πρῶτος ὡς ἐκ οὗτος μεταβαίνω ἐπί ὁ διάφορος ὁμολογουμένως ὑπόκειμαι χράω ἤτοι οὐδείς ἢ πολύς σημαίνω · εἷς μέν γάρ σημαίνω αὐτός οὖον δυνατός , ὡς δηλόω ὁ εἰς ὁ σημαίνω ὁ ὁμώνυμος φωνή , ὁ ἱμάτιον λέγω , διαίρεσις . ἐπεί δέ ἀνάγκη πᾶς φωνή ἢ ἄσημος εἰμί ἢ σημαίνω τίς , καί εἰμί σημαίνω , ἢ εἷς σημαίνω ὁ πολύς , δῆλος ὅτι καί ὁ εἴρω πρότασις τάσις ὁ εἰμί ἱμάτιον λευκών ὁ ὁ ἄσημος εἰμί ἢ ὁ σημαντικός καί ἢ ὁ εἷς τίς σημαίνω ἢ ὁ πολύς καί μή εἷς . ἐλέγχω τοίνυν ὁ εἷς τίς αὐτός σημαίνω , ὁ ἕτερος ὁ λοιπός δύο καταλέω - πίπτω ἀνάγκη . ἀλλά μήv ὁ μηδείς σημαίνω αὐτός ἄλογος , εἰμί καί ὁ τέλειος ὁ διαίρεσις ἕνεκα παραλαμβάνω καί οὗτος ἐν ὁ ἐξέτασις ὁ θεώρημα . μόνος ἄρα πολύς σημαίνω , ἄν δοκέω κατά ὁ φωνή εἷς εἰμί ὁ πρότασις ὁ ὁ ὑπόκειμαι εἷς εἰμί δοκέω διά ὁ εἷς εἰμί ὄνομα ὁ πλείων σημαίνω , οἷος ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἵππος σημαντικός ὁ ἱμάτιον . ὁ δέ οὖον γάρ εἰμί τις ἄνθρωπος ἵππος λέγω ἐγώ δοκέω διά ὁ δύναμαι ποτός καί ὁ οὗτος λαμβάνω πρότασις μή πολύς σημαίνω ἀλλά εἷς , ὅταν ὁ ἐν | τις ὁρισμός παραλαμβάνω πλείων πρᾶγμα , ὁ τε γένος φημί καί ὁ διαφορά , εἷς τις ὄνομα τίθημι ὁ τυγχάνω · κεῖμαι γάρ ὁ ζῷον ὁ λογικός ὁ θνητός ὁ νόος καί ἐπιστήμη δεκτικός κοινός ὄνομα , ὡς παραλαμβάνω ὁ Ἀριστοτέλης , ἱμάτιον · ἆρα οὖν ὅταν εἶπον εἰμί ἱμάτιον λευκών , οὖον εἷς ἀλλά πολύς φημί εἰμί οὗτος ὁ πρότασις ; οὐδαμῶς , ἐπεί ἐκ πᾶς , ὅς κεῖμαι ὁ ἱμάτιον ὄνομα , εἷς τις φύσις ὁ ὁ ἄνθρωπος συμπληρόω καί αὐτός εἰμί ὁ εἶπον εἰμί ἱμάτιον λευκών καί εἰμί ζῷον λογικός θνητός νόος καί ἐπιστήμη δεκτικός λευκών , οὗτος δέ αὐτός ὁ εἰμί ἄνθρωπος λευκός . ὥστε οὐ εἄν λέγω πλείων πρότασις ὁ εἷς τίς κατηγορέω ὁ τίθημι ὄνομα κοινῶς ἅπας ὁ συμπληρόω ὁ αὐτός ὁρισμός . τίς οὖν ὁ διορισμός ὁ πρᾶγμα , ἐπί ὅς οὐ ἐνδέχομαι ὁ τίθημι αὐτός ὄνομα ὅς ἐργάομαι - σάω πρότασις καί ἐπί ὅς δυνατός ; ὅτι ἐπί ὅς μέν οὐ ἐνδέχομαι εἷς γίγνομαι ὁ πρότασις , οὗτος διακρίνω ἀλλήλων ἀνάγκη , ὥσπερ ἐπί ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἵππος λέγω , ἐπί ὅς δέ δυνατός εἷς εἰμί ὁ πρότασις , οὗτος ἐνίοτε μέν καί καθόλου πάντως δέ κατά μέρος κατά - φάσκω ἀλλήλων ἀνάγκη , οἷος ὡς λέγω ἐπί ὁ ζῷον καί λογικός καί θνητός καί πᾶς ἀπλόος ὁ πρός συμπλήρωσις εἷς τις ὁρισμός παραλαμβάνω · οὗτος γάρ ἕκαστος ὁ τε ὁριστός πρᾶγμα καθόλου κατηγορέω καί κατά ἕκαστος ὁ ὁ αὐτός ὁρισμός αὐτός συμπλέω - ῥέω κατά μέρος καταφάσκω ἀνάγκη · ἐπεί γάρ ὁ ζῷον κατά πᾶς ἄνθρωπος κατηγορέω καί ὁ λογικός ὡσαύτως , δῆλος ὅτι ἀνάγκη ἑκάτερος αὐτός ὁ ἕτερος κατηγορέω κατά μέρος · καί γάρ τίς λογικός ζῷον καί τίς ζῷον λογικός . ὁ δέ αὐτός λόγος καί ἐπί ζῷον καί θνητός καί γάρ τίς θνητός ζῷον καί τίς ζῷον θνητός ) καί λογικός καί θνητός καί γάρ τίς λογικός θνητός καί τίς θνητός λογικός ) , εἰμί καί τις οὗτος ἀληθής εἰμί διά ὁ καθόλου συμβαίνω . οὗτος οὖν αὐτός σύντομος ἐνίημι δείκνυμι οὖον γάρ εἰμί τις ἄνθρωπος ἵππος . ὅπως δέ καί οὗτος ὁ θεώρημα συμβάλλω πρός ὁ ὁ κύριος λέγω ἀντίφασις θεωρία , διδάσκω ἐπάγω ὥστε οὐδέ ἐν οὗτος ἀνάγκη ὁ μέν ἀληθής ὁ δέ ψευδής εἰμί ἀντίφασις , αὐτός λέγω ὁ ὅστε οὐδέ ἐν ὁ τοιοῦτος ἀντίφασις ὁ ὁμώνυμος χράω ὑπόκειμαι ἢ κατηγορέω ἀνάγκη ὁ μέν ὁ πρότασις ψεύδω ὁ δέ ἀληθεύω καί οὗτος εἰκότως , ἐπεί οὐδείς κωλύω ὁ ὑπό ὁ ὁμώνυμος φωνή σημαίνω δίφορος πρᾶγμα ὁ μέν μετέχω ὁ κοινῶς αὐτός κατηγορέω ὁ δέ μή μετέχω , ὥσπερ λέγω ἐπί ὁ Αἴας μονομαχέω Ἕκτωρ καί Αἴας οὐ μονομαχέω , καί ὡς ἐπί ὁ εἴρω παράδειγμα ὁ εἰμί ἱμάτιον λευκών καί οὐ εἰμί ἱμάτιον λευκός · δυνατός γάρ ἄνθρωπος μέν , εἰμί οὕτως τυγχάνω , εἰμί λευκός ἵππος δέ μή λευκός , ἀμφότερος τε ἀληθεύω ὁ πρότασις καί ἀμφότερος ψεύδω καί ὁ μέν ψεύδω ὁ δέ ἀληθεύω . ἐπί μέν οὖν ὁ εἰμί καί γίγνομαι ἀνάγκη ὁ ἄν - τάφας ὁ ὁ ἀπόφασις ἀληθής ἢ ψευδής εἰμί , καί ἐπί | μέν ὁ καθόλου ὡς καθόλου ἀεί ὁ μέν ἀληθής ὁ δέ ψευδής , καί ἐπί ὁ κατά ἕκαστος ὥσπερ εἴρω , ἐπί δέ ὁ καθόλου Λεχ - τίθημι μή καθόλου οὐ ἀνάγκη · εἴρω δέ καί περί οὗτος . ἐπί δέ ὁ κατά ἕκαστος καί μέλλω οὐ ὁμοίως . παραδίδωμι ἐγώ διά ὁ προλαμβάνω ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ἀπό ὁ ὑπόκειμαι ὁ πρότασις διαίρεσις καί διακρίνω ὁ τε συναληθεύω ἢ συμψεύδομαι ποτός δύναμαι πρότασις καί ὁ ἀεί διαιρέω ὁ τε ἀληθής τίθημι καί ὁ ψεῦδος , διά οὗτος προστίθημι ὁ ἀπό ὁ κατηγορέω γίγνομαι ἐν αὐτός διαφορά πρός ὁ διαιρέω πάλιν ἢ μή διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος · ἐπεί γάρ ὁ κατηγορέω ἐν ὁ πρότασις ῥῆμα εἰμί ἀναγκαῖος ὁ δέ ῥῆμα χρόνος λέγω προσσημαίνω ὁ δέ χρόνος τριχῆ διαιρέω εἰς τε ὁ παρέρχομαι καί ὁ ἐνίστημι καί ὁ μέλλω , ἀνάγκη ὁ πρότασις ἕκαστος κατά εἷς ὁ τρεῖς λαμβάνω χρόνος . τέσσαρες οὖν εἰμί ἐν ὁ πρότασις ἀντίθεσις κατά ὁ ἀπό ὁ ὑπόκειμαι διαίρεσις , δύο μέν ὁ διαγώνιος , ὁ πᾶς πρός ὁ οὖον πᾶς καί ὁ τίς πρός ὁ οὐδείς , τρίτος δέ ὁ ὁ απροσδιόριστος , καί ἐπί οὗτος ὁ ὁ κατά ἕκαστος , πάνυ προσεκτικός ὁ μέν τρεῖς ὁ ἐν ὁ πρότασις ἀντίθεσις εἶδος κατά πᾶς χρόνος ὁμοίως ἔχω φημί πρός ὁ διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος ἢ συναληθεύω , λέγω δή ὁ τε διά - γώνιος καί ὁ απροσδιόριστος , ὁ δέ κατά ἕκαστος οὐκέτι . γίνομαι δέ ἐγώ ὁ λόγος ἐπί εἷς ὁ εἴρω τρεῖς ἀντίθεσις , ἵνα καί ὅπῃ διαφέρω αὐτός κατά ὁ εἴρω τρόπος ὁ κατά ἕκαστος πρότασις γίγνομαι φανερός , ὁ αὐτός ἁρμόζω ἐγώ δηλονότι δύναμαι πρός ὁ διάκρισις ὁ κατά ἕκαστος πρότασις ἀπό ὁ λοιπός δύο ἀντίθεσις . λαμβάνω οὖν ὅς τε μερικός κατάφασις καί ὁ καθόλου ἀπόφασις . οὗτος τοίνυν εἰμί μέν κατά ὁ ἀναγκαῖος ὕλη λαμβάνω , ἀεί ὁ μέν κατάφασις ἀληθεύω εὑρίσκω ὁ δέ ἀπόφασις ψεύδω , εἰμί δέ κατά ὁ ἀδύνατος , ὁ μέν κατάφασις ψεύδω ὁ δέ ἀπόφασις ἀληθεύω · ἐπί δέ ὁ ἐνδέχομαι ὁ μέν κατάφασις ἅτε ἐπί μέρος εἰμί ὁ ἐνδέχομαι λέγω , ὥσπερ καί φύω ὑπάρχω , ἀληθεύω πάλιν πάλιν εὑρίσκω , ὁ δέ ἀπόφασις παντελῶς ἀναιρέω ὁ ἐνδέχομαι ὁ τις μέν φύω ὑπάρχω τις δέ μή ὑπάρχω ἐκ ἀνάγκη ψεύδω · ὥσπερ γάρ κατά ὁ ἐνίστημι χρόνος ὁ μέν τίς ἄνθρωπος λευκός εἰμί ) ἀληθής ὁ δέ οὐδείς ἄνθρωπος λευκός ἑστία ψεῦδος , οὗτος καί ἐπί ὁ παρέρχομαι ὁ μέν τίς ἄνθρωπος λευκός εἶμαι ἀληθής ὁ δέ οὐδείς ἄνθρωπος λευκός εἶμαι ψεῦδος , καί ἐπί ὁ μέλλω ὡσαύτως ὁ μέν τίς ἄνθρωπος λευκός ἵστημι ἀληθής ὁ δέ οὐδείς ἄνθρωπος λευκός ἐσθίω ψεῦδος . ὁ δέ αὐτός δηλονότι λόγος ἁρμόζω καί ἐπί ὁ ἕτερος ὁ δῖος . γωνία ἀντίθεσις , ὁ πᾶς καί οὖον πᾶς · καί γάρ ἐκεῖνος ὁ μόριον κατά οἷος ἄν ὕλη λαμβάνω , παραπλήσιος ἔχω κατά πᾶς χρόνος πρός ὁ διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος καταλαμβάνω καί ὁ | απροσδιόριστος μέντοι λέγω πρότασις εἰμί μέν ἐπί ὁ ἀναγκαῖος ἢ ὁ ἀδύνατος ὕλη θεωρέω , ὁράω κατά πᾶς χρόνος ὁμοίως διαιρέω ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος · ἐπί δέ ὁ ἐνδέχομαι εἴτε συναληθεύω , ὡς λέγω πρότερος , κατά πᾶς χρόνος ὑπάρχω αὐτός ὁ συναληθεύω , καί οὖον κατά μέν ὁ ἐνίστημι , εἰμί τυγχάνω , συναληθεύω κατά δέ ὁ παρέρχομαι ἢ ὁ μέλλω οὐ οὕτως ἔχω , εἴτε διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , ὁ ἀδιόριστος ἀπόφασις οὖον ὁ μερικός ἀπόφασις αὐτός φθέγγομαι ἀλλά ὁ καθόλου , κατά πᾶς πάλιν χρόνος ἔχω ὁ ἀντιφάσκω πρός ἀλλήλων παραπλήσιος ὁ ὁ μερικός κατάφασις πρός ὁ καθόλου ἀπόφασις ἀντίθεσις . ὁ ἐν εἴρω τρεῖς ἀντίθεσις κατά πᾶς χρόνος ὁμοίως ἔχω κατά ὁ ποιέω ἀντίφασις ἢ μή ποιέω , ὁ κατά ἕκαστος πρότασις φημί ὁ Ἀριστοτέλης ἐπί μέν ὁ ἀναγκαῖος ὕλη καί ὁ ἀδύνατος διαιρέω ὁμοίως ὁ ἄλλος κατά πᾶς χρόνος ὡρισμένως ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος κατά μέν γάρ ὁ ἀναγκαῖος ὕλη ὁ μέν κατάφασις ἀληθεύω ἀνάγκη ὁ ἀναγκαῖος ὑπάρχω ὑπάρχω λέγω , ὁ δέ ἀπόφασις ψεύδω - δένω ἅτε ἀναιρέω ὁ ἀναγκαῖος ὑπάρχω , κατά δέ ὁ ἀδύνατος ὁ μέν κατάφασις ψεύδω ὁ ἀδύνατος ὑπάρχω λέγω , ὁ δέ ἀπόφασις ἅτε ἀναιρέω αὐτός ἀληθεύω ) , κατά δέ γε ὁ ἐνδέχομαι ὕλη οὐκέτι φημί ὁμοίως αὐτός ἔχω κατά πᾶς χρόνος λαμβάνω πρός ὁ διάκρισις ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος · ἐπί μέν | γάρ ὁ παρέρχομαι καί ὁ ἐνίστημι , ἅτε δή ὁ πρᾶγμα ἐκβαίνω περί ὅς ὁ λόγος , φανερός εἰμί ὁ κατά ἕκαστος πρότασις ὁ τε ἀληθεύω καί ὁ ψεύδω · εἰμί γάρ τυγχάνω λούω ἢ λούω χθές ὁ Σωκράτης , ὁ μέν κατάφασις ἀλήθευσις ὁ λέγω Σωκράτης λούω Σωκράτης χθές λούω , ὁ δέ ἀπόφασις ἀναιρέω πειράω ὁ ὑπάρχω ἢ ὑπάρχω δῆλος ὅτι ψευδής εἰμί , καί εἰμί τυγχάνω μή λούω ἢ μή λούω ὁ προτεραῖος , δῆλος ὅτι ὁ μέν ἀπόφασις κατά ὁ ἐνίστημι χρόνος καί ὁ παρέρχομαι λαμβάνω ἀληθεύω ἀνάγκη , ὁ δέ κατάφασις ὑπάρχω ἢ ὑπάρχω λέγω ὁ μή ἐκβαίνω ψεύδω . κατά δέ γε ὁ μέλλω χρόνος διαιρέω μέν καί οὕτως φημί ὁ κατά ἕκαστος πρότασις ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , οὐκέτι μέντοι ὁμοίως ὁ κατά ὁ ἐνίστημι χρόνος ἢ ὁ παρέρχομαι λαμβάνω · οὖον γάρ ἔτι ὡρισμένως εἰμί εἶπον πότερος μέν αὐτός ἀλήθευσις πότερος δέ ψεύδω , μήπω ὁ πρᾶγμα ἐκβαίνω δύναμαι δέ καί ἐκβαίνω καί μή ἐκβαίνω . οὗτος μέντοι ὁ θεώρημα ὁ νῦν ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης κινέω δοκέω μέν εἰμί λογικός , κατά ἀλήθεια δέ πρός πᾶς ὁ μόριον ὁ φιλο - σοφία εἰμί ἀναγκαῖος · κατά τε γάρ ὁ ἠθικός φιλοσοφία πᾶς ἀνάγκη προσλαμβάνω ὡς οὖον πᾶς εἰμί καί γίγνομαι ἐκ ἀνάγκη , ἀλλά εἰμί τις καί ἐπί ἐγώ , ἐπεί κύριος πρᾶξις τίνω εἰμί καί ἐπί ἐγώ εἰμί αἱρέω ἢ μή αἱρέω ὅδε τις καί πράσσω ἢ μή , ὁ μέν ἐπαινετός ὁ δέ ψεκτός εἰμί ὁ τε | προαίρεσις καί ὁ πρᾶξις λέγω , καί προτρέπω μέν ὁ πέλας ἀξιόω ἐπί ὁ κάλως καί ἀγαθός πρᾶξις ἀποτρέπω δέ ἐκ ὁ ἐναντίος . καί μέντοι καί πρός φυσιολογία φαίνω χρήσιμος ὁ θεώρημα · ζητέω γάρ καί ὁ φυσιολόγος εἴτε πᾶς ἐκ ἀνάγκη γίγνομαι ὁ γίγνομαι , εἴτε τις ἀπό τυγχάνω καί ἐκ αὐτόματος . καί πρός ὁ λογικός μέθοδος ὡσαύτως · αὐτός γοῦν οὗτος εἰμί ὁ νῦν ζητέω εἴτε πᾶς ἀντίφασις ἀφωρισμένως διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος εἴτε εἰμί τις καί ἀόριστος οὗτος διαιρέω . ἐκτείνω δέ ὁ θεώρημα καί ἐπί ὁ πρῶτος φιλοσοφία εὑρίσκω · ζητέω γάρ καί ὁ Θεόλογος κατά τίς τρόπος ὑπό ὁ πρόνοια διακυβερνάω ὁ ἐν ὁ κόσμος πρᾶγμα , καί εἴτε πᾶς ὡρισμένως καί ἐκ ἀνάγκη γίγνομαι ὁ γίγνομαι , καθάπερ ὁ ἐπί ὁ ἀίδιος ὑπάρχω , ἢ εἰμί τις καί ἐνδεχομένως ἐκβαίνω , ὅς ὁ γένεσις ἐπί μερικός δηλονότι καί ἄλλοτε ἄλλως ἔχω αἴτιος ἀνάγω ἀνάγκη . καί οὐδέ ὁ πάνυ ἰδιωτικός διάκειμαι ὁ ἄνθρωπος εὑρίσκω ἀμελέω ὁ περί οὗτος ὁ θεώρημα ἔννοια , ἀλλά ὁ μέν ὡς πᾶς ἐκ ἀνάγκη γίγνομαι ὁ αἴτιος ὅς ἁμαρτάνω ἐπί ὁ μείρομαι ἢ ὁ πρόνοια ὁ τε θεῖος καί ὁ δαιμόνιος ἀναφέρω πειράω , καθάπερ ὁ ἀπαίδευτος παρά Ομήρης λέγω ἐγώ δέ οὐ αἴτιος εἰμί , ἀλλά Ζεύς καί Μοῖρα καί ἠεροφοῖτις Ἐρινύς , ὁ δέ ὡς εἰμί τις καί ἐπί ἐγώ ἀπομάχομαι μέν ὁ πᾶς ἀναγκάζω ἄξιος δέ ἐγώ ὡς αὐτοκίνητος παιδεία τε καί ἀρετή ἐπιμέλεια ποιέω . τοσοῦτος οὖν δύναμις ἔχω ὁ θεώρημα πρός πᾶς ἐγώ ὁ βίος ἀναγκαῖος ἡγέομαι ὁ πᾶς ἀναγκάζω πειράω λόγος ὁ δοκέω παρέχω τις ὁ ἀκούω ἀπορία ἐκτίθημι τε καί διαλύω . δύο δέ οὗτος εἰμί , ὁ μέν λογικός ὁ δέ πραγματειώδης , ὁ μέν λογικός προάγω ὡς ἐπί τις ἐγώ ἐνέργεια , οἷος ὁ κατά ὁ θερίζω , ὁ τρόπος οὗτος · εἰμί θερίζω , φημί , οὐ τάχα μέν θερίζω τάχα δέ οὖον θερίζω , ἀλλά πάντως θερίζω , καί εἰμί μή θερίζω , ὡσαύτως οὐ τάχα μέν θερίζω τάχα δέ οὖον θερίζω . ἀλλά πάντως οὖον θερίζω · ἀλλά μήv ἐκ ἀνάγκη ἤτοι , θερίζω ἢ οὖον θερίζω · ἀναιρέω ἄρα ὁ τάχα , εἴπερ μήτε κτάομαι ὁ ἀντίθεσις ὁ θερίζω πρός ὁ μή θερίζω ἔχω χώρα , ἐκ ἀνάγκη ὁ ἕτερος οὗτος ἐκβαίνω , μήτε κατά ὁ ἕπω ὁποτεροσοῦν ὁ ὑπόθεσις · ὁ δέ τάχα εἰμί ὁ εἰσφέρω ὁ ἐνδέχομαι · οἴχομαι ἄρα ὁ ἐνδέχομαι . πρός οὗτος οὖν ὁ λόγος ῥᾴδιος ἀπαντάω λέγω ὡς ὅταν φάσκω ὁ ἵημι θερίζω , οὐ τάχα μέν θερίζω τάχα δέ οὖον θερίζω , ἀλλά πάντως θερίζω , πῶς ἀξιόω ὑποτίθημι ὁ θερίζω ὡς ἀναγκαῖος ἢ ὡς ἐνδέχομαι ; εἰμί μέν γάρ ὡς ἐνδέχομαι , ἔχω ὁ ζητέω , εἰμί δέ ὡς ἀναγκαῖος , πρῶτος μέν αὐτός αἰτέω ὁ ἐκ ἀρχή ζητέω συγχωρέω σύ ὡς ἐναργής , ἔπειτα ἀληθής μέν εἰμί ὁ πάντως θερίζω , οὐκέτι μέντοι χώρα ἔχω ὁ λέγω ἀλλά μήv ἤτοι θερίζω ἢ οὖον θερίζω πῶς γάρ ὁ ἕτερος οὗτος ἐκβαίνω ἀναγκαῖος ὁ δέ ἕτερος | θηλονότι ἀδύνατος εἰμί χώρα ἔχω ὁ λέγω ἀλλά μήv ἢ ὅδε εἰμί ἢ τόδε ; ὥστε οὖον πρόειμι οὗτος τέως αὐτός ὁ ἐπιχείρησις . ὁ δέ γε ἕτερος ὁ λόγος οὕτως εἰμί πραγματειώδης καί δυσαντίβλε - πτος , ὥστε καί πολύς ὁ ἐπιστατικός εἰμί δοκέω ἀπάγω πρός ὁ ἀναιρέω ὁ ἐνδέχομαι δόξα , πρόειμι ἐκ διαίρεσις τοιοῦτος · ὁ θεός , φημί , ἤτοι ὡρισμένως οἶδα ὁ ἔκβασις ὁ ἐνδέχομαι ἢ πᾶς - τάπας οὐδείς αὐτός ἔχω ἔννοια ἢ καθάπερ ἐγώ ἀόριστος αὐτός ἔχω ὁ γνῶσις . ἀλλά ἀγνοέω μέν οὐδείς ὁ εἰμί αὐτός ἐνδέχομαι ὁ πᾶς παράγω τε καί διακοσμέω νόος τε παντελῶς ἀμιγής πρός ὕλη εἰμί , μᾶλλον δέ εἰμί χρή ὁ ἀκριβής φαίνω ) καί ὑπέρ ὁ νοερός αὐτός ἰδιότης ὁ εἰμί ἑαυτοῦ ὕπαρξις ἱδρύω · οὔτε γάρ αὐτόματος εἴρω εἰμί ὁ εἰμί ὁ φύσις τε καί τάξις , οὔτε ὁ θεός εὔλογος ἢ ἀγνοέω ὅσπερ παράγω ὁ ὅς . τις ἀφερέπονος κατολιγωρέω ὁ τε γνῶσις αὐτός καί ὁ διακόσμησις · ὁ γάρ ὑπολαμβάνω ὡς ἐργώδης τε καί ἄσχολος ποιέω ὁ ὁ θεός βίος καί ἄμοιρος ὁ ὁ θεός προσήκω ἔμφρων ῥᾳστώνη , ἐπιμελέομαι ὁ κατά μέρος αὐτός ἀποφαίνω , μή συνοράω εἰμί ὁ ὑπεροχή ὁ ὁ θεός γνῶσις τε καί δύναμις πρός ὁ ἡμέτερος καί διά ὁ ἄγνοια οὗτος ἀξιόω ἐκ ὁ περί ἐγώ ὁ κατά ὁ θεός σταθμάω καί ὁ ἡμέτερος ἀσθένεια ἐπί ἐκεῖνος μεταφέρω , ὡς ὁ μέν βασιλεύς ἥλιος ἅπας ἅμα ὁ ἐν ὁ κόσμος καταλάμπω δύναμαι , πλήν εἰμί | μή τις ἀντιφράσσω ποτός τις ὁ μή διαφανής ἀλλά στερεός σῶμα , ὁ δέ ἀσώματος καί παντάπασι ἄυλος ὁ θεός δύναμις οὖον δύναμαι ἀπαραπόδιστος τε καί ἀθρόος ἅπας ἅμα πάρειμι ὁ εἰμί , οὐδείς ἀντιφράσσω αὐτός δύναμαι πλήν ὁ ἡμέτερος ἀνεπιτη - δειοτητη , οὐδέ τότε κατά ἀλήθεια ὁ πρόνοια ὁ θεός παραποδίζω ἢ πρός ὁ γνῶσις ὁ κατά ἐγώ ἢ πρός ὁ ἐπιμέλεια , ἀλλά ἐγώ αὐτός παραπλήσιος πάσχω ὁ ὑπό ὁ φάος ὁ ἡλιακός καθεύγὰρ δήω ἢ καί μύω · ὥσπερ γάρ ἐκεῖνος ὁ μέν θερμότης ὁ ἀπό δύναμις ἑαυτοῦ ἀποστερέω διά ὁ οἰκεῖος αἵρεσις ἀλλά οὖον διά τις ὁ θεός μῆνις ἀναστέλλω ἀπό αὐτός ὁ οἰκεῖος ἀκτίς · οὗτος καί ὁ διά τις κακοζωΐα ἔξω ὁ πρόνοια ὁ θεός λέγω πίπτω οὖον παντάπασι εἰμί αὐτός ἔξω · οὖον γάρ ἄν γίγνομαι τις , ὅσπερ φημί ὁ Άθης - Ναῖος ξένος , ἢ οὗτος μικρός ὥστε καταδύω εἰς ὁ βάθος ὁ γῆ λανθάνω ὁ ἅπας καί ὁ μικρός ἐποπτεύω πρόνοια , οὐδέ οὕτως μέγας ὥστε ὑπερπέτομαι ὁ οὐρανός καί γίγνομαι ἔξω ὁ διακοσμέω ὁ ὅλος πρόνοια , ἀλλά ὁ αὐτόθεν νέμω ἐγώ ὁ ἀγαθός δύναμις ὁ θεός ἑαυτοῦ ἀποστερέω τυγχάνω ἀναγκαῖος ὁ διά τιμωρία καί κόλασις περιάγω αὐτός εἰς ὁ κατά φύσις . οὗτος οὖν κατά τε ὁ κοινός καί ἀδιάστροφος ὁ Ψυχή ἔννοια ὁμολογέω εἰμί καί ἐν ὁ δέκατος ὁ Νόμων ἐναργής ἀποδείκνυμι οὔτε ἀγνοέω ὁ ἡμέτερος | ὁ θεός δυνατός οὔτε ἀόριστος αὐτός γνῶσις ἔχω , ὥσπερ εἰκάζω περί ὁ ἐκβαίνω · πρῶτος μέν γάρ , ὡς ὁ Τίμαιος ἐγώ διδάσκω καί αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης θεολογέω ἀποφαίνω καί πρό οὗτος ὁ Παρμενίδης οὐ ὁ παρά Πλάτων μόνος ἀλλά καί ὁ ἐν ὁ οἰκέω ἔπος , οὐδείς εἰμί παρά ὁ θεός οὔτε παρέρχομαι οὔτε μέλλω , εἰμί γε οὗτος μέν ἑκάτερος οὐ εἰμί ὁ μέν οὐκέτι ὁ δέ οὔπω καί ὁ μέν μεταβάλλω ὁ δέ φύω μεταβάλλω , ὁ δέ τοιοῦτος ὁ εἰμί εἰμί καί μεταβολή οὐδέ κατά ἐπίνοια ἐπιδέχομαι προσαρμόζω ἀμήχανος · προηγέομαι γάρ ἀνάγκη ὁ παντελῶς ὁ ὁπωσοῦν μεταβάλλω , ἵνα καί μένω μεταβάλλω . ὥστε ἐπί θεός ἀρχή ἔχω πρός ὁ εἰμί λόγος ὁ παρέρχομαι ἢ ὁ μέλλω θεωρέω ἀδύνατος , ἀλλά πᾶς παρά αὐτός ἐν εἷς ὁ νῦν εἰμί ὁ αἰώνιος ἱδρύω , ὁ χρονικός μέτρον ἅμα ὁ ὑπόστασις ὁ πᾶς ἀναφαίνω καί μόνος μετρέω ὁ κατά χρόνος ἔχω ἢ ὁ ὑπόστασις ἢ ὁ ἐνέργεια . ὥστε καί ὁ εἰκαστικός γνῶσις πόρρω ποῦ ὁ θεός καί ἐν ὁ ἀποπεράτωσις ὁ λογικός ζωή ἀπορρίπτω ἀναγκαῖος . ἔπειτα πῶς ἄν δοκέω κατά βραχύς γοῦν σωφροσύνη μετέχω , ὁ γνῶσις ὁ θεός μηδείς πλέω ἄξιος ὁ ἡμέτερος ἀπονέμω , ἀλλά τολμάω ἀμφίβολος αὐτός καί ἀόριστος ὁμολογέω ; ὁ γάρ αὐτός εἰμί διάνοια μᾶλλον δέ ἄνοια , καί ὁ ἄλογος ζῷον ὁ γνῶσις παραβάλλω πρός ὁ ἡμέτερος μεταδίδωμι τε ἐκεῖνος ὁ ἀντήψεως ὁ καθόλου καί ὁ νοητός . ὅλως δέ εἰμί πᾶς ἀνάγκη | ὁ εἰμί ἀπαντάω αἴτιος εἰμί ὁ θεός ἢ προαίτιος , πῶς ἄν ἔχω λόγος ἢ ἀγνοέω αὐτός ὁ οἰκεῖος γέννημα ἢ ὁ ὁ οἰκέω γέννημα ἀποτέλεσμα ἢ ὁ ὑπό ἐκεῖνος κατά οἷος δήποτε τρόπος γίγνομαι , ἢ ὥσπερ οὐδείς αὐτός πρόσειμι - κοντός οὐδέ ἐπί αὐτός κεῖμαι ἀμφίβολος ἔχω ὁ γνῶσις ; κατά οὐδέτερος γάρ οὗτος ὁ ὑπόθεσις ἐπιμελέομαι ὁ θεός ὁ περί ἐγώ δυνατός κατά ὁ ὁ θεός προσήκω τρόπος ὁ προ - Νοιᾶς , οὗτος δέ εἰμί ἀπό ἑ ὁ οὐσία ὁ προνοέω ποιέω αὐτός ὁ ἐπιμέλεια καί ὥσπερ ἐκ πρύμνα αὐτός διακοσμέω , οὖον ὁ βουλεύω περί αὐτός , ὡς ὁ ποιητής λέγω ( ἔνδεια γάρ ὁ βουλή φρόνησις ) οὐδέ ὁ ἄλλοτε ἄλλος βουλεύω καί ποιέω ( ἀλλότριος γάρ οὗτος ὁ εἷς καί ἁπλόος καί ἄτρεπτος παντάπασι αὐτός ἐνέργεια καί μόνος προσήκω ὁ ὑπό χρόνος μετρέω καί μετά προαίρεσις ὁ ἐνέργεια ποιέω ) , ἀλλά αὐτός φημί ὁ εἰμί , καθάπερ ὁ ἥλιος οὖον βοῦς - λεύω οὐδέ κινέω ἀλλά ὁ εἰμί , καί εἰμί Μένων ἐπινοέω , πληρόω ὁ μετέχω δύναμαι ὁ οἰκεῖος φάος · οὔτε οὖν ὁ πρόνοια αὐτός οὗτος γίγνομαι δυνατός οὔτε ὁ εὔχομαι καί ἱκετεύω αὐτός ὑπέρ ὑετός τυγχάνω ἢ σωτηρία καρπός ἢ Νίκη , ὅς ὁ ἔκβασις ἀγνοέω , πόρρω ἄν ἐμπληξία εἰμί . εἰμί δέ οὗτος καί ἀδύνατος καί οὔτε λέγω οὔτε διανοέομαι ὅσιος καί ὑπό αὐτός ἐλέγχω ὁ πείρω , ὡς ὁ πολύστιχος ὁ θεῖον ἐνέργεια πραγματεία καί ὁ κατά ἕκαστος ὡς εἶπον ἡμέρα γίγνομαι ὁ ἐφιστάνω αὐτός δύναμαι ι σημαίνω , δῆλος ὅτι καί διατάσσω ὑπό ὁ θεός ὁ ἐνδέχομαι ῥητέος καί ὡρισμένως γιγνώσκω αὐτός ὁ ἔκβασις · μᾶλλον γάρ εἰμί εἰκός ὁ ἀίδιος ὁ πρᾶγμα περιοράω ὑπό αὐτός ἐρῆμος ὁ ἐπιβάλλω αὐτός πρόνοια ἢ ὁ ῥευστός ἔχω φύσις , εἴπερ ἐκεῖνος μέν ἀπό ὁ ἑαυτοῦ φύσις ὁ ὁρίζω ἔχω καί ἄτρεπτος τοιοῦτος θεόθεν ὁ ὑπόστασις λαγχάνω , ὁ δέ ἐν γένεσις διά ὁ ῥευστός ὁ οἰκεῖος ὕλη ἐν παντοδαπός μεταβολή φέρω φύω οὔτε εἰμί ἵημι συνέρχομαι καί διακοσμέω δυνατός μή πολύς τυγχάνω ὁ ὁ ἀεί ὡσαύτως ἔχω δημιουργικός τε καί προνοητικός αἴτιος , οὖον μόνος ὁ ὁλικός καί ἐκλέγω ἀλλά καί τις μερικός καί προσεχής · ὥσπερ καί ὁ ἄνθρωπος ὁ παῖς ὁράω πλείων δήω ἐπιμέλεια ἢ ὁ ἀνήρ , καί ὁ ἀνόητος ἤ2 ὁ ἔμφρων - νάω . εἰμί δέ γιγνώσκω ὁ θεός ὁ ἐνδέχομαι καί ὡρισμένως γιγνώσκω - βρόχος , ἵνα μή , ὅσπερ λέγω , ἀόριστος αὐτός ποιέω ὁ οἶδα ὅτι μόνος ὁ ξύλινος τεῖχος σῴζω ὁ Ἀθῆναι ἐκ ὁ βαρβαρικός κίνδυνος καί ὁ θεῖος Σαλαμίς ἀπόλλυμι ὁ τέκνον ὁ γυνή καί ὁ Κροῖσος ὁ Ἅλυς διαβαίνω μέγας ἀρχή καταλύω καί ὁ Λάιος παιδο - ποιέω ἄρδην ἀνατρέπω πᾶς ἑαυτοῦ ὁ οἰκίον , δῆλος ὅτι οὐ οἷος τε οὗτος μή ἐκβαίνω , εἰμί δέ μή , ψεύδω αὐτός ἀναγκαῖος . δύο οὖν ἕτερος , ἢ πᾶς ἀναγκαῖος καί ὡς ὑπό ὁ θεός γιγνώσκω τε καί προλέγω φημί ἐκβαίνω καί ὁ ἐνδέχομαι ὄνομα εἰμί | κενός , ἢ οὔτε γιγνώσκω ὑπό ὁ θεός οὔτε προνοέω ὁ ὅδε φημί · ἀλλά μήv οὗτος ἀδύνατος · οἴχομαι ἄρα ὁ ἐνδέχομαι . πρός οὗτος οὖν ὁ λόγος δυσαντίβλεπτος , ὅσπερ λέγω , εἰμί καί ὑπό αὐτός δοκέω ὁ ἐνάργεια κρατύνω , ὡς ὁ ὁ μαντεῖος πρόρρησις δηλόω , ἀπαντάω ἐγώ κατά ὁ ὁ θεῖον Ἰάμβλιχος ὑφήγησις , ὁ διάφορος μέτρον ὁ γνῶσις διαιρέω ἀξιόω λέγω ὡς ὁ γνῶσις μέσος εἰμί ὁ τε γιγνώσκω καί ὁ γιγνώσκω , εἴπερ εἰμί ἐνέργεια ὁ γιγνώσκω περί ὁ γιγνώσκω οἷος ὁ ὄψις περί ὁ λευκός , ποτέ μέν κρατύς γιγνώσκω ὁ γιγνώσκω , ὁ αὐτός ὁ γνώστης φύσις ποτέ δέ χειρόνως ποτός δέ σύστοιχος · ὅταν μέν γάρ ὁ νόος ὁ ἡμέτερος ὁ πολιτικός ὁ πρᾶξις προχειρίζω λέγω γιγνώσκω ὁ κατά ἕκαστος ὁ πρᾶγμα , ἀναφέρω οὗτος ἐπί ὁ καθόλου καί διά ἐκεῖνος ὡς οἰκέω γιγνώσκω αὐτός πειράω , δῆλος ὅτι κρειτά - τονή ἐνταῦθα εἴρω εἰμί ὁ γιγνώσκω ὁ γνῶσις , εἴπερ μεριστός μέν καί ἐν μεταβολή ὁ κατά ἕκαστος , ὁ δέ λόγος , κατά ὅς οὗτος ὁ νόος ὁ πρακτικός γιγνώσκω , ἀδιαίρετος τε καί ἀμετάβλητος . ὅταν δέ αὐτός πρός ἑαυτοῦ ἐπιστρέφω καί κατά ὁ καθαρτικός ἐνεργός ἀρετή ὁ οὐσία ὁ ἑαυτοῦ θεωρέω , σύστοιχος εἰμί ἀνάγκη ὁ ὁ γνῶσις . ὅταν δέ γε ἀνέρχομαι ἐπί ὁ ἄκρος ὁ ἑαυτοῦ τελειότης καί ὁ θεωρητικός ὁ ἀρετή προχειρίζω θεωρέω ὁ περί ὁ θεῖον διακόσμησις καί ὅπως ἐκ ὁ εἷς ὁ πᾶς ἀρχή οὗτος παράγω | καί τίς ἕκαστος ὁ ἰδιότης , χείρων εἰμί ἀνάγκη ὁ γιγνώσκω ὁ γνῶσις . οὗτος οὖν οὕτως ἔχω ῥητέος ὁ θεός γιγνώσκω μέν πᾶς ὁ γίγνομαι καί ὁ εἰμί καί ὁ εἰμί ἢ μέλλω ὁ θεός πρόσειμι - κοντός τρόπος , οὗτος δέ εἰμί εἷς καί ὁρίζω καί ἀμετάβλητος γνῶσις , διόπερ καί ὁ ἐνδέχομαι περιλαμβάνω ὁ εἴδησις , ἅτε καί πᾶς ὁ ἐν ὁ κόσμος παράγω καί ὁ μέν ἀίδιος οὐσία αἴτιος εἰμί ὁ δέ γεννητής προαίτιος κατά ὁ οἰκεῖος ἕκαστος αὐτός ἐνέργεια καί οἷος ὁράω οὐ αὐτός μόνος ὁ οὐσία ἀλλά καί ὁ δύναμις αὐτός καί ὁ ἐνέργεια ὁ τε κατά φύσις καί ὁ παρά φύσις , ὅσπερ παρά φύσις συνεισέρχομαι ὁ ἀναγκαῖος ὁ ὑπόβασις ὁ εἰμί ὕφεσις ὁ καί ὅς · ὁ μετέχω ποτέ φύω , οὖον προηγουμένως ἀλλά κατά ὁ λέγω ὁ παρυπόστασις τρόπος · γιγνώσκω μέντοι ὁ ἐνδέχομαι κρατύς ὁ αὐτός ἐκεῖνος φύσις , διόπερ οὗτος μέν ἀόριστος ἔχω ὁ φύσις δύναμαι τε καί ἐκβαίνω καί μή ἐκβαίνω , ἐκεῖνος δέ ἅτε κρατύς ὁ φύσις αὐτός ὁ γνῶσις αὐτός προλαμβάνω ὡρισμένως καί οὗτος οἶδα · καί γάρ ὁ μεριστός ὁ πρᾶγμα ἀμέριστος καί ἀδιάστατος γιγνώσκω αὐτός ἀναγκαῖος , καί ὁ πληθύνω ἑνοειδής καί ὁ έγχρονος αἰώνιος καί ὁ γεννητός ἀγέννητος · οὖον γάρ δή συμπαραθέω ὁ ῥύσις ὁ πρᾶγμα ὁ ὁ θεός γνῶσις ἀνέχω λέγω , οὐδέ εἰμί τίς ἐπί ἐκεῖνος ἢ παρέρχομαι ἢ μέλλω οὐδέ λέγω ἐπί αὐτός , ὡς ἐν Τίμαιος παραλαμβάνω , ὁ εἰμί ἢ ὁ εἰμί μεταβολεύς τις εἰμί σημαντικός , μόνος δέ ὁ εἰμί , καί οὗτος οὖον ὁ συναριθμέω ὁ τε εἰμί καί ὁ εἰμί καί ἀντιδιαιρέω αὐτός , ἀλλά ὁ πρό πᾶς χρονικός ἔμφασις ἐπινοέω καί ὁ ἄτρεπτος αὐτός καί ἀμετάβλητος σημαίνω , ὅσπερ καί ὁ μέγας Παρμενίδης πᾶς ὁ νοητός ὑπάρχω ἀποφαίνω · οὐ γάρ εἰμί οὐδέ εἰμί φημί , ὁμός πᾶς , εἰμί δέ μονόω . καί οὖον χρή νομίζω ὅτι ἀναγκαῖος ἔχω ὁ ἔκβασις ὁ λέγω ἐνδέχομαι διά ὁ ὑπό θεός γινώ - σκῶ ὡρισμένως · οὖον γάρ διότι γιγνώσκω αὐτός ὁ θεός , διά οὗτος ἀναγκαῖος ἐκβαίνω , ἀλλά ἐπεί φύσις ἔχω ἐνδέχομαι καί ἀμφίβολος πέρας ἔχω πάντως ἢ τοῖος ἢ τοῖος , διά οὗτος ὁ θεός οἶδα ἀναγκαῖος ὅπως ἐκβαίνω . καί εἰμί ὁ αὐτός ὁ μέν φύσις ὁ ἑαυτοῦ ἐνδέχομαι μένω , ὁ δέ γνῶσις ὁ θεός οὐκέτι ἀόριστος ἀλλά ὁρίζω . δῆλος δέ ὅτι καί ὁ ἡμέτερος γνῶσις δυνατός ὡρισμένως ποτέ γιγνώσκω ὁ ἐνδέχομαι , ὅτε οὐδέ κύριος ἔτι εἰμί ἐνδέχομαι ἀλλά ἐκ ἀνάγκη ΑΚΟ - λούω ὁ προΐημι αἴτιος ὁ ἑαυτοῦ γένεσις · ὁ γοῦν σφαῖρα ὁ ἠρεμέω ἐν παράλληλος ὁ ὁρίζων ἐπίπεδος δυνατός μέν ὁ ἐπίπεδος ὁ αὐτός ἔχω θέσις κινέω τε ὑπό τις καί μή , ὁ μέντοι ἐπίπεδος κλίνω μή κινέω ἀδύνατος . διά οὗτος καί ὁ ἰατρός ὁράω ὁτὲ μέν οὐδείς θαρσέω ἀποφαίνω περί ὁ ἄρρωστος εἴτε ὑγιαίνω εἴτε φθείρω , ὡς εἄν ἐνδέχομαι εἰμί ἀμφότερος , ποτέ δέ ἀνενδοίαστος περί ὁ ἕτερος οὗτος ὡς ὁ ἄρρωστος πάντως τίς ὑπάρχω | ἀποφαίνω . ἐπεί δέ τις θρασύς ἀναστρέφω περί ὁ ζήτησις ὁ προ - κεῖμαι θεώρημα οἴομαι δείκνυμι μηδέ ὁ θεός ὁρίζω ὑπάρ - χουω γνῶσις ὁ ἐνδέχομαι χρησμός παράγω ἐγώ περί ὁ μέλλω ἀμφίβολος ἀποφαίνω , ῥητέος πρός αὐτός , ὅσπερ ὁ μέγας φημί Συριανός , ὅτι πρῶτος μέν ἐφιστάνω χρή ὡς ἄλλος μέν εἰμί ὁ ὁ θεός γνῶσις καί νόησις ἕτερος δέ ὁ ὁ προφῆτις ἐνέργεια , κινέω μέν ἐκ θεός τίκτω δέ ἐν αὐτός καί λόγος μεριστός καί μέτρον καί γνῶσις ἀμφίβολος · οὖον γάρ δή ὁ ἐλλάμπω τοιοῦτος εἰμί οἷος ὁ ἐλλάμπω . ἔπειτα δέ ὅτι καί ὁ συμφέρω ἕνεκα ὁ ἀκούω πολλάκις ἀμφίβολος δίδωμι χρησμός ὁ διάνοια αὐτός γυμνάζω · χράω γάρ ἐγώ ὡς αὐτοκίνητος ὁ θεός καί οὗτος ὁ τρόπος ὁ περί ἐγώ κυβερνάω καί πᾶς ἐγώ κατά ὁ ἐγώ αὐτός ἄξιος ἀπονέμω . ἀλλά οὗτος μέν ἴσως καί τολμηρός καί ὁ πρόκειμαι εἰς ἐξέτασις μακράν ἀποπλανάω · ὅλως δέ ὁ πᾶς ἀναγκάζω λόγος πότερος καί αὐτός οὗτος ἐκ ἀνάγκη συμβαίνω ὁ ἄνθρωπος φημί , ὁ λέγω ὅτι πᾶς ἀναγκάζω , ἢ ἐπί ἐγώ κεῖμαι ὁ περί ὁ τρόπος ὁ γένεσις ὁ πρᾶγμα δόξα ; εἰμί μέν γάρ ὁ δύο ἀληθής , οὐ ἄρα πᾶς ἐκ ἀνάγκη · εἰμί δέ ὁ πρότερος , πῶς δοξάζω τις ὁ ἀντίκειμαι , ὅτι πολύς εἰμί ἐπί ἐγώ ; ὁ γάρ ὑπό ὁ φύσις ὁ πᾶς ἀναγκάζω , ὡς ὁ ἐκεῖνος λόγος , κινέω παρά φύσις ἐγώ ἐπί ὁ καταψηφίζομαι ὁ ὑπό αὐτός γίγνομαι παντελῶς ἄλογος καί παραπλήσιος ὡς εἰμί τις ἰατρικός τέχνη διδάσκω διά αὐτός οὗτος παρασκευάζω ὁ διδασκοοὐκέτι μένος ὁ ἀρχή ὁ τέχνη ὅς μέτειμι ἀναιρέω , καίτοι ὁ μέν τεχνίτης εἰκός ποιέω τίς ὁ παρά ὁ τέχνη , οὖον κατά ὅς τοιοῦτος , οἷος ὁ ἰατρός δίδωμι φθόριος ἢ δηλητήριος , ἅτε ψυχή αὐτοκίνητον ἔχω καί ὁ τέχνη μηδείς συντελέω πρός αὐτός ὁ Ψυχή ὁ τελειότης ὁ δέ σῶμα ἢ ὁ ἐκτός επιμελούμαι , ὁ μέντοι φύσις ὑπεναντίος τίς ὁ οἰκεῖος τέλος ποιέω ἀμήχανος . οὖον μήv οὐδέ ὥσπερ ὁ τέρας , οὗτος καί ὁ δόξα πλεονεξία ὁ ὕλη ἢ ἔνδεια αἰτιάομαι · οὔτε γάρ πλάσσω αὐτός βούλομαι ῥᾴδιος ἀποδίδωμι ὁ διάφορος δόξα ἐκ ὁ κτάομαι ὁ ὕλη διαφορά ὁ αἴτιος οὔτε πᾶς ἔτι ὁ μείρομαι αἴτιος εἰμί ὁμολογέω . ἀλλά οὗτος μέν ἅλις . ἐπανάγω δέ ὁ λόγος ἐπί ὁ ἐξήγησις ὁ ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης ἐν οὗτος λέγω πρῶτος μέν ἀκόλουθος εἰμί φημί ὁ διά οὗτος παραδίδωμι ὁ ὀλίγος πρότερος εἴρω · λέγω γάρ προσεχῶς χῶς περί ἀντίθεσις κατάφασις τε καί ἀπόφασις οὐ ἀεί διαιρέω ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος · οὗτος οὖν ἀκόλουθος προστίθημι ποῖ κατάφασις πρός ποῖος ἀπόφασις ἀντίκειμαι οὕτως ὥστε διαιρέω μέν αὐτός ἀεί ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , οὖον μέντοι ἀφωρισμένως ἀλλά ἀόριστος . παραδίδωμι δέ πρῶτος μέν ὁ κοινῶς ὑπάρχω ὁ τε διαγώνιος ἀντίφασις καί ὁ ὁ κατά ἕκαστος , λέγω ὅτι πᾶς αὐτός ὑπάρχω ὁ ἀφωρισμένως οὗτος | μερίζω κατά ὁ ἐνίστημι χρόνος καί ὁ παροικέω οὗτος γάρ εἰμί ὁ ἐπί ὁ εἰμί καί γίγνομαι ὁ κατάφασις ἢ ὁ ἀπόφασις ἀληθής ὁ ψευδής εἰμί ) , πρότερος μέν ὅτι ὁ διαγώνιος οὗτος ὑπάρχω διδάσκω , ὅς καθόλου ὡς καθόλου προσαγορεύω , ὡς ἔχω ὁ ἕτερος ὁ πρότασις καθόλου , ἔπειτα προστίθημι ὅτι καί ἐπί ὁ κατά ἕκαστος πρότασις ὁ αὐτός συμβαίνω , ὅσπερ καί ἐπί ὁ διαγώνιος · οὗτος γάρ βούλομαι ὁ ὥσπερ εἴρω . ἐπισημαίνω - νέομαι δέ ὅτι ὁ απροσδιόριστος πρότασις κατά ὁ ἐνδέχομαι ὕλη λαμβάνω οὐ ἀνάγκη ὁ μέν ἀληθής ὁ δέ ψευδής εἰμί , ἔπειτα ἐπάγω ὁ κατά ὁ μέλλω χρόνος διαφορά ὁ κατά ἕκαστος πρότασις πρός ὁ λοιπάς ὁ ἀντίφασις εἶδος διά ὁ λέγω ἐπί δέ ὁ κατά ἕκαστος καί μέλλω οὐ ὁμοίως , καί ἐνδείκνυμι ἐγώ διά οὗτος ὡς ὁ μέν ἄλλος πρότασις , ὁ τε διαγώνιος καί ὁ απροσδιόριστος , οὕτως ἔχω κατά ὁ μέλλω χρόνος , ὥσπερ ἔχω κατά τε ὁ ἐνίστημι χρόνος καί ὁ παρέρχομαι , ὁ δέ κατά ἕκαστος οὐκέτι ( πάνυ δέ ἀκριβῶς ὁ ἴδιος ὁ πρότασις , περί ὅς ὁ λόγος , ἀφορίζω ἐπί ὁ ἕκαστος καί μέλλω εἶπον διά ὁ μέλλω ὁ ἐπί ὁ ἐνδέχομαι ὕλη λαμβάνω σημαίνω · ἄλλος γάρ εἰμί , ὡς αὐτός ἐν ὁ περι γένεσις καί φθορά διορίζω , ὁ μέλλω παρά ὁ εἰμί , καί ὁ μέν εἰμί ὁ πάντως ἐκβαίνω σημαίνω , ὡς ὅταν εἶπον εἰμί χειμών ἢ θέρος ἢ ἔκλειψις , ὁ δέ μέλλω ὁ καί ἐκβαίνω καί μή ἐκβαίνω δύναμαι , οἷος μέλλω βαδίζω , μέλλω πλέω ) · ἐνδείκνυμι οὖν ὅτι κατά μέν ὁ ἄλλος Ὕλας , ὁ τε ἀναγκαῖος καί ὁ ἀδύνατος , ὁμοίως ἔχω ὁ κατά ἕκαστος πρότασις , ὥσπερ ἐπί ὁ προλαμβάνω χρόνος καί ὁ ἐνίστημι οὗτος δέ καί ἐπί ὁ μέλλω κατά ὁ ἀφωρισμένως διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , κατά δέ ὁ ἐνδέχομαι οὐκέτι , καίτοι ὁ ἄλλος πᾶς ἀντίφασις καί ἐπί οὗτος ὁ ὕλη ὁμοίως ἔχω εἰς ὁ μέλλω χρόνος ὥσπερ καί ἐπί ὁ λοιπός , προστίθημι ὁ οὐ ὁμοίως , ἅμα διά οὗτος σημαίνω κατά τίς οὗτος οὐκέτι ὁμοίως ἔχω ἐπί ὁ εἴρω ὑπόθεσις λαμβάνω , ὅτι διαιρέω μέν πάντως ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , οὖον μέντοι ἀφωρισμένως ἀλλά ἀόριστος · ἀνάγκη μέν γάρ ὁ Σωκράτης λούω ἢ μή λούω αὔριον , καί οὔτε ἄμφω οὔτε μηδέτερος γίγνομαι δυνατός · πότερος δέ οὗτος εἰμί ὁ ἀληθής , οὐ οἷος τε γιγνώσκω πρό ὁ ὁ πρᾶγμα ἔκβασις , εἴπερ ἑκάτερος αὐτός καί γίγνομαι καί μή γίγνομαι διά αὐτός ὁ ὁ ἐνδέχομαι φύσις ἐγχωρέω . οὗτος οὖν βραχύς ἐνδείκνυμι ἐγώ διά ὁ εἶπον οὐ ὁμοίως . εἰμί γάρ πᾶς κατάφασις ἢ ἀπόφασις ἀληθής ἢ καί ἅπας ἀνάγκη ὑπάρχω ἢ μή ὑπάρχω · εἰμί δή ὁ μέν φημί εἰμί τίς ὁ δέ μή φημί ἐαυτός οὗτος , δῆλος ὅτι ἀνάγκη ἀληθεύω ὁ ἕτερος αὐτός , εἰμί πᾶσακατάφασις ἢ ἀπόφασις ἀλληθὴς ἢ ψευδής · ἄμφω γάρ οὐ ὑπάρχω ἅμα ἐπί ὁ τοιοῦτος . βούλομαι μέν διά οὗτος παρίστημι ὁ δόξα ὁ ἀναιρέω ὁ ἔνδω - χόω , ἵνα ὡς οἷος τε εἰμί κρατύνω αὐτός διελέγχω , ὁ δέ προΐστημι οὗτος ὁ δόξα διά οὗτος ὑποκρίνομαι ὥσπερ λημμάτιον τίς πρῶτος λαμβάνω , ὅτι ὁ μέν ἀλήθεια ὁ λόγος ἕπω ἀνάγκη ὁ ὕπαρξις ὁ πρᾶγμα , ὁ δέ ψεύδω ὁ ἀνυπαρξία , ὅσπερ αὐτός βούλομαι ὁ ὁ εἰμί γάρ πᾶς κατάφασις ἢ ἀπόφασις ἀληθής ἢ ψευδής , καί ἅπας ἀνάγκη ὑπάρχω ἢ μή ὑπάρχω . ἔπειτα ὁρμάω μέν ἀπό ὁ ἀξίωμα ὁ ἀντίφασις λέγω ὅτι ἀνάγκη ὁ κατά ἕκαστος καί ἐνδέχομαι πρότασις ἐπί ὁ μέλλω χρόνος λαμβάνω ὁ ἕτερος ἀληθεύω , ἐπεί οὔτε ἀμφότερος ἅμα ψεύδω οὔτε ἀληθεύω ἀμφότερος ἅμα δυνατός . οὗτος δέ ὁ μέν ὅτι οὐ ἀληθεύω ἄμφω λέγω σαφῶς ἐν οὗτος διά ὁ ἄμφω γάρ οὐ ὑπάρχω ἅμα ἐπί ὁ τοιοῦτος , οὗτος εἰμί ὁ γάρ τοιοῦτος πρότασις οὖον πείθω ὁ αὐτός ὁ ἀπροσδιόριστος ὁ ἐπί ὁ ἐνδέχομαι ὕλη λαμβάνω ἐκεῖνος μέν γάρ συναληθεύω λέγω , οὗτος δέ συναληθεύω ἀδύνατος , ἵνα μή ὁ αὐτός ἅμα ὁ αὐτός καί ὑπάρχω καί μή ὑπάρχω , οἷος ὁ Σωκράτης καί ὁ λούω ὁ ἑξῆς καί ὁ μή λούω ) , ὁ δέ ὅτι οὐδέ ψεύδω αὐτός ἅμα δυνατός , ἐν ὁ ἐφεξῆς προστίθημι . οὗτος οὖν ἀναιρέω καί διά οὗτος κατασκευάζω ὁ διαιρέω αὐτός ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , ὅτι καί ὡρισμένως , φημί , οὗτος ποιέω ἐπιδείκνυμι , εἰμί δύο τις οἷος μαντεύομαι προσποιέω λαμβάνω περί τις ὁ κατά ἕκαστος προλέγω πειράω οἷος ἄρρωστος , ὁ μέν ὅτι ὑγιαίνω ὁ | δέ ὅτι οὐ ὑγιαίνω · δῆλος γάρ ὅτι ὁ μέν ἕτερος αὐτός ἀληθεύω ἀνάγκη ὁ δέ ἕτερος ψεύδω . εἰμί μέν οὖν ὁ λέγω ὑγιαίνω αὐτός ἀληθεύω , ἀνάγκη αὐτός ὑγιαίνω προλαμβάνω γάρ ὅτι ὁ ἀλήθεια ὁ λόγος ἕπω πάντως ὁ ἔκβασις ὁ πρᾶγμα ) , εἰμί δέ ὁ ὁ ἀπόφασις εἶπον ἀληθεύω , δῆλος ὅτι ἀδύνατος αὐτός ὑγιαίνω · ὥστε ἢ ἀναγκαῖος ἐκβαίνω ὁ πρᾶγμα ἢ ἀδύνατος ἔχω ὁ ἔκβασις · ἀναιρέω ἄρα ὁ ἐνδέχομαι . εἰμί γάρ ἀληθής εἶπον ὅτι λευκός ἢ οὖον λευκός εἰμί , ἀνάγκη εἰμί λευκός ἢ οὖον λευκός , καί εἰμί εἰμί λευκός ἢ οὖον λευκός λευκός ἀληθής εἰμί φαίνω ἢ ἀπόφημι · καίω μή ὑπάρχω , ψεύδω , καί εἰμί ψεύδω , οὐ ὑπάρχω · ὥστε ἀνάγκη ὁ κατάφασις ἢ ὁ ἀπόφασις ἀληθής εἰμί ἢ ψευδής . οὐδείς ἄρα οὔτε εἰμί οὔτε γίγνομαι οὔτε ἀπό τυγχάνω οὔτε ὁπότερος τυγχάνω , οὐδέ εἰμί ὁ οὐ εἰμί , ἀλλά ἐκ ἀνάγκη ἅπας καί οὐ ὁπότερος τυγχάνω · ἢ γάρ ὁ φημί ἀλήθευσις ἢ ὁ ἀπόφημι · ὁμοίως γάρ ἄν γίγνομαι ἢ οὐ γίγνομαι · ὁ γάρ ὁπότερος τυγχάνω οὐδείς μᾶλλον οὕτως ἢ μή οὕτως ἔχω ἢ ἔχω . ὁ προερέω λημμάτιον κρατύνω βούλομαι ὁ Ἀριστοτέλης , ὅτι ὁ ἀλήθεια ὁ λόγος ἕπω ὁ ὕπαρξις ὁ πρᾶγμα καί ὁ ψεύδω ὁ ἀνυπαρξία , διά παράδειγμα ἐπιδείκνυμι οὗτος οὕτως ἔχω , ἐπεί ὁ παράδειγμα σαφής ποιέω εἴωθα ὁ Χωρὶς αὐτός λέγω λόγος . παραλαμβάνω μέν οὖν ὁ γάρ αἰτιολογικός σύνδεσμος ἐν ὁ εἰμί γάρ ἀληθής εἶπον πρός ἔνδειξις ὁ πρόσθεσις ὁ νῦν λέγω , ὅτι ὁ προερέω θεώρημα περιέχω κατασκευή . | λέγω δέ ὅτι εἰμί ἀληθής εἶπον περί τις , οἷος ὅδε ὁ ἱμάτιον , ὅτι λευκός εἰμί , ἀνάγκη Λευ - κόος αὐτός εἰμί , καί εἰμί ὅτι οὖον λευκός , ἀνάγκη λευκός μή εἰμί . εἶτα προστίθημι τίς διά οὗτος ὁ προερέω ἀντιστρέφω πρός ἑαυτοῦ ὁ λημμάτιον ἄξιος , λέγω δέ ὅτι οὖον μόνος ὁ λόγος ἀληθεύω ἄκολος - θέω ἀνάγκη ὁ ὕπαρξις ὁ πρᾶγμα , ἀλλά καί ὁ ὑπάρχω ὁ ἀλήθεια ὁ λόγος · διόπερ φημί καί εἰμί εἰμί λευκός ἢ οὖον λευκός , ἀληθής εἰμί φαίνω ἢ ἀπόφημι , διδάσκω ἐγώ ἅμα διά ὁ μή εἶπον ἀληθής εἰμί φαίνω ἀλλά ἀληθής εἰμί , ὅσπερ ἐν ὁ ἑξῆς σαφῶς προστίθημι , ὅτι οὖον μόνος κατά αὐτός ὁ χρόνος , κατά ὅς ἐκβαίνω ὁ πρᾶγμα καί ὑφίστημι , ἀληθής εἰμί λέγω περί αὐτός ὅτι οὕτως ἔχω ὡς ἔχω , ἀλλά καί πρό ὁ ἔκβασις ἀληθής εἰμί ὁ περί αὐτός πρόρρησις , ἀναγκαῖος οὗτος προλαμβάνω ὡς εἰμί αὐτός χρήσιμος πρός ὁ ἀναίρεσις ὁ ἐνδέχομαι καί ὁ ὅλος ὁ ἔφοδος δύναμις , ὡς μανθάνω , συνέχω . οὗτος οὖν ὥσπερ ἐκ συλλοφισμοω συνάγω ἀκόλουθος ἐπάγω ὁ ὥστε ἀνάγκη ὁ κατάφασις ἢ ὁ ἀπόφασις ἀληθής εἰμί ἢ ψευδής , προσυπακούω δηλονότι ὁ ἀφωρισμένως . καί οὗτος εἰκότως · εἰμί γάρ ἀνάγκη ὁ λευκός ἢ εἰμί ὁ μή εἰμί καί παρά οὗτος οὐ εἰμί , ἀλλά εἰμί μέν αὐτός ὁ περί αὐτός προρέω κατάφασις ὡρισμένως ἀληθής μή εἰμί δέ ὁ ἀπόφασις , εὔλογος ἄρα ὥσπερ συμπέρασμα ἕπω ὁ προερέω ἐπάγω ὁ ὥστε ἀνάγκη ἢ ὁ κατάφασις ὁ ὁ ἀπόφασις ἀληθής εἰμί ἢ ψευδής . ἀντιστρέφω δέ ἀλλήλων ἐπιδείκνυμι ὁ τε ἀλήθεια ὁ λόγος καί ὁ ὕπαρξις ὁ πρᾶγμα , πρίν ὁ εἴρω συμπέρασμα ἐπάγω , μεταξύ προστίθημι ὅτι καί ὁ ψεῦδος ὁ λόγος καί ὁ ἀνυπαρξία ὁ πρᾶγμα αντιστρεγους πρός ἀλλήλων διά ὁ καί εἰμί μή ὑπάρχω , ψεύδω , καί εἰμί ψεύδω , οὐ ὑπάρχω . οὗτος οὖν οὕτως ἔχω ἐκ ὁ προερέω λαμβάνω ὅτι ἀνάγκη ὁ ἕτερος ὁ ἀντιφάσκω ἀλλήλων κατά ὁ μέλλω χρόνος κατά ἕκαστος καί ἐνδέχομαι πρότασις ὡρισμένως ὁ μέν ἕτερος ἀληθεύω ὁ δέ ἕτερος ψεύδω , ὡς αὐτόθεν ἕπομαι ὁ ἀναιρέω διά ὁ προλαμβάνω ὁ ἐνδέχομαι φημί οὐδείς ἄρα οὔτε εἰμί οὔτε γίγνομαι ὁ οὔτε ἀπό τυγχάνω οὔτε ὁπότερος τυγχάνω , διά ὁ ἄρα σημαίνω ὡς ἐκ ὁ ἀνάγκη ὁ προλαμβάνω ἀναιρέω συμβαίνω ὁ ενδεχοπροσθεσις μένω . ὅσπερ εἰς τρεῖς διαιρέω ὁ μέν λέγω ὡς ἐπί ὁ πολύς , οἷος ὁ γίγνομαι ἄνθρωπος πενταδάκτυλον ἢ ἐν γῆρας πολιόω σπάνις γάρ ὁ μή οὕτως ἔχω ) , ὁ δέ ὡς ἐπί μικρός , οἷος ὁ ὁ σκάπτω θησαυρός περιτυγχάνω , ὁ δέ ἐπί ἴσος , οἷος ὁ λούω καί μή λούω ἢ βαδίζω καί μή βαδίζω . καί περί μέν ὁ ὡς ἐπί ὁ πολύς ἐνδέχομαι ἔχω δύο τις αἴτιος , ὅς τε φύσις καί ὁ τέχνη · ὁ τε γάρ φύσις ὡς ἐπί ὁ πολύς κατορθόω ὁράω ἐν ὁ οἰκέω ἀποτέλεσμα ὁ γάρ τέρας σπάνις ) καί ὁ τέχνη ἐνίοτε μέν ἀποτυγχάνω διά ὁ ῥευστός ὁ ὑπόκειμαι αὐτός ὕλη , ὡς ἐπί ὁ πολύς μέντοι κατορθόω ἐπαγγέλλω · οὖον γάρ ἄν τις αὐτός χράω μή οὗτος ἐπαγγέλλω · διόπερ ὅς τε ῥήτωρ ὡς ἐπί ὁ πολύς διαβεβαιόω ὁ δικαστής πείθω καί ὁ ἰατρός ὡς ἐπί ὁ πολύς ὁ ἄρρωστος ὑγιάζω , καί ἕκαστος ὁ ἄλλος τεχνίτης ὡς ἐπί ὁ πολύς τυγχάνω ὁ οἰκεῖος τέλος . περί δέ ὁ ἐπί μικρός ἐνδέχομαι δύο οὗτος ἔχω , ὅς τε τύχη καί ὁ αὐτόματος . διαφέρω δέ ἀλλήλων , ὅτι ὁ μέν ἀπό τυγχάνω παρυφίστημι πη ἐπισυμβαίνω παρά δόξα καί σπανίως λέγω ὁ κατά προαίρεσις γίγνομαι , αὐτός δέ εἶπον ὁ ὁ ἄνθρωπος ἔργον ἐπί μόνος γάρ ὁ ἄνθρωπος ὁ προαίρεσις λέγω , ὁ βουλεύω καί αἱρέω ὅδε πρό ὅδε φύζω , οὔτε ὁ ἀγαθός ἐγώ βουλή δήω οὔτε ὁ ἄλογος ζῷον βουλεύω δύναμαι ) , ὁ μέν οὖν ἀπό τυγχάνω παρυφίστημι , ὅσπερ λέγω , ὁ κατά προαίρεσις γίγνομαι , ὁ δέ ἀπό αὐτόματος ὁ κατά φύσις · εἰμί μέν γάρ τις ἐγώ προέρχομαι ἐπί ὁ ἐντυγχάνω ὁ φίλος περιτυγχάνω παρά ἐλπίς τις βιβλίον πιπράσκω καί οὗτος ὠνέομαι , κατά Τύχη λέγω αὐτός ὠνέομαι , διότι ὁ ὠνέομαι ὁ βιβλίον προαίρεσις τις ὁ πρός ὁ πρόοδος κινέω ἐγώ παρυφίστημι καί ἔξωθεν ἐπισυμβαίνω , οὐδείς αὐτός ὡρισμένως ποιέω προσεχής αἴτιος καί γάρ ἐπί λουτρόν ἀπέρχομαι ὠνέομαι ἄν ὁ βιβλίον καί εὔχομαι ἢ θέα τις ὁράω ) , εἰμί δέ γε σεισμός γίγνομαι καί διίστημι τις ὁ γῆ μέρος ὕδωρ ἀναρράσσω πηγή μή εἰμί πρότερος ἢ εἰμί ἀφανίζω , οὐ εἄν λέγω ἀπό τυγχάνω ὁ πηγή γίγνομαι ἢ ἀπόλλυμι ἀλλά ἐκ τοὐτομάτου . καί εἰμί ἀπό μετέωρος | τις καταφέρω λίθος οὕτως ἔχω θέσις , ὥστε εἰμί πρός καθέδρα , φέρω εἶπον , ἐπιτήδειος , ἀπό αὐτόματος καί οὐ ἀπό τυγχάνω λέγω εἰμί καθέδρα , διότι ὁ σύν - πτῶμα οὗτος παρυφίστημι οὖον προαίρεσις ἀλλά ὁ φυσικός αὐτός ῥοπή , κατά ὅς ἄνωθεν ἐπί ὁ κάτω φέρω . περί δέ γε ὁ ἐπί ἴσος ἐνδέχομαι ὁ προαίρεσις ἔχω μόνος , οἷος ὁ προέρχομαι ἢ μή προέρχομαι καί ὁ διαλέγω ἢ μή . καί οὗτος μόνος ὁ εἶδος ὁ ἐνδέχομαι καλέω ὁπότερος τυγχάνω , διότι οὐδείς πλέω οὐδέ μικρός ἔχω κατά οὗτος ὁ ὕπαρξις ὁ ἀνυπαρξία , ἀλλά ὁπότερος τυγχάνω μόριον ὁ ἀντίφασις ὁμοίως ἐκβαίνω δυνατός . ἀναιρέω οὖν , ὅσπερ λέγω , ὁ ἐνδέχομαι οὐδείς ἄρα , φημί , οὔτε εἰμί οὔτε γίγνομαι οὔτε ἀπό τυγχάνω οὔτε ὁπότερος τυγχάνω , οὗτος εἰμί οὐδείς ἄρα οὔτε νῦν εἰμί ἤδη ἐκβαίνω ἢ ὡς ἐπί μικρός ἐνδέχομαι ἢ ὡς ἐπί ἴσος οὔτε ὕστερον ποτός ἐκβαίνω . εἶτα καί κοινός ποιέω ὁ ἀναίρεσις πᾶς ὁ ἐνδέχομαι προστίθημι οὐδέ εἰμί ἢ οὐ εἰμί · ἅπας γάρ ἐνδέχομαι οὗτος διαφέρω ὁ τε ἀναγκαῖος ἐκβαίνω καί ὁ ἀδύνατος , ὅτι ὁ μέν μόνος εἰμί λέγω καί ὁ ἀδύνατος μόνος οὐ εἰμί , ὁ δέ ἐνδέχομαι ἢ εἰμί ἢ μή εἰμί . οὐδείς οὖν , φημί , οὔτε εἰμί οὔτε γίγνομαι ὁ ὁ ἐνδέχομαι τρόπος , ἀλλά ἐκ ἀνάγκη ἅπας καί οὐ ὁπότερος τυγχάνω . εἶτα ὥσπερ ἀναμιμνήσκω ἐγώ ὁ ἔφοδος , κατά ὅς οὗτος δοκέω συμβαίνω , ἐπάγω ἢ γάρ ὁ φημί ἀλήθευσις ἢ ὁ ἀπόφημι . εἰμί δέ ὁ ἕτερος οὗτος ὡρισμένως ἀλήθευσις , ὁ δέ ὁ ἕτερος πρότασις ὁ ἀντίφασις ὡρισμένως ἀληθεύω ἕπω | ὁ ἀναίρεσις ὁ ἐνδέχομαι , φανερός ὅτι οἴχομαι ὁ ἐνδέχομαι ἐκ ὁ εἰμί , ὁ τε ἄλλος καί ὁ οἷος κέντρον αὐτός ὁ ὁπότερος τυγχάνω , ὅσπερ λαμβάνω ἀντί ὁ ἐνδέχομαι πᾶς ὁ Ἀριστοτέλης . εἰμί δέ γε ἔχω τις ὑπόστασις , ὁμοίως εἄν γίγνομαι ἢ οὐ γίγνομαι οὗτος γάρ λέγω ὁπότερος τυγχάνω ἢ εἰμί ἢ γίγνομαι , ὅσπερ οὐδείς μᾶλλον οὕτως ἢ μή οὕτως ἔχω ἢ ἔχω , ἐπί μέν ὁ γίγνομαι δηλονότι καί ἤδη ἐν ὑπόστασις εἰμί ὁ ἔχω λέγω ἐπί δέ ὁ γίγνομαι ὁ ἔχω . ἔτι εἰμί εἰμί λευκός νῦν , ἀληθής εἰμί εἶπον πρότερος ὅτι εἰμί λευκός · ὥστε ἀεί ἀληθής εἰμί εἶπον ὁστισοῦν ὁ γίγνομαι ὅτι εἰμί ἢ εἰμί . εἰμί δέ ἀεί ἀληθής εἰμί εἶπον ὅτι εἰμί ἢ εἰμί , οὐ οἶος τε οὗτος μιαίνω οὐδέ μή εἰμί ὅς δέ μή οἶος τε μή γίγνομαι , ἀδύνατος μή γίγνομαι · ὅς δέ ἀδύνατος μή γίγνομαι , ἀνάγκη γίγνομαι · ἅπας οὖν ὁ εἰμί ἀναγκαῖος γίγνομαι · οὐδείς ἄρα ὁπότερος τυγχάνω οὐδέ ἀπό τυγχάνω εἰμί · εἰμί γάρ ἀπό τυγχάνω , οὐ ἐκ ἀνάγκη . ὁ διά ὁ προλαμβάνω ἀσυμφανῶς εἴρω πρός κατασκευή ὁ καί εἰς ὁ μέλλω χρόνος λαμβάνω ὁ πρότασις , περί ὅς ὁ λόγος , ἀφωρισμένως διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , ὅς αὐτόθεν ἕπω μηδέ - εἷς ἐν ὁ εἰμί χώρα ἔχω ὁ ἐνδέχομαι , βούλομαι διά οὗτος σαφής ἐγώ παραδίδωμι μετά πλείων επεξεργασία προάγω ὁ λόγος . διό ὥσπερ ἀπό ἄλλος ἀρχή ποιέω ὁ ἐπιχείρησις φημί · ἔτι εἰμί εἰμί λευκός τίς νῦν , οἶος παιδίον ἄρτι τίκτω , ἀληθής εἰμί εἶπον ὁ προτεραῖος ὅτι τίκτω ὁ ἑξῆς | λευκός παιδίον , καί οὖον ὁ προτεραῖος μᾶλλον ἢ πρό οἷος δήποτε χρόνος · τίς γάρ ὁ ἀποπλήρωσις ; ὅς δέ ἀεί προλέγω2 ὅτι εἰμί ἀληθεύω , οὐ οἷος τε οὗτος μή εἰμί , ὥσπερ οὐδέ ὅς εἰμί λέγω ἀληθεύω , οἷος τε οὗτος μή εἰμί · ἀδύνατος ὁ ἄρα εἰμί μή γίγνομαι λευκός παιδίον , διότι ὁ περί αὐτός ἐν ὁ ἤπειρος καί προλαμβάνω χρόνος γίγνομαι πρόρρησις ἀληθής · ὅς γάρ μή οἷος τε , φημί , μή γίγνομαι , ἀδύνατος μή γίγνομαι , ὅς δέ ἀδύνατος μή γίγνομαι , ἀνάγκη γίγνομαι , προάγω ὁ λόγος εἰς ὁ πᾶς ἀναγκάζω , ὅσπερ εἰμί αὐτός πρόκειμαι , ἐκ ὁ σαφής μέν καί μᾶλλον συγχωρέω πρότασις , ἴσος δέ δύναμαι ὁ εἰς ὅς μεταλαμβάνω · ὁ · ὁ τε γάρ οὐ οἷος τε ὁ ἀδύνατος σημαίνω καί ὁ οὐ οἷος τε γίγνομαι ὁ ἀδύνατος μή γίγνομαι εἰς αὐτός ἔρχομαι , ὁ δέ ἀδύνατος μή γίγνομαι ὁ ἀναγκαῖος γίγνομαι , ὥσπερ καί ὁ ἀδύνατος γίγνομαι ὁ ἀναγκαῖος μή γίγνομαι . μᾶλλον μέντοι κινέω ὑπό ὁ ἀδύνατος μή γίγνομαι ὡς ἐναργής ἤ2 ὑπό ὁ ἀνάγκη γίγνομαι , διό καί ὁ ἰατρός εἶπον λόγος χάρις ὅτι ἀνάγκη φλεβοτομέω ὁ ἄρρωστος , εἴπερ βούλομαι ὑγιάζω , ὡς κατασκευαστικός οὗτος καί πρός ὁ πειθώ κινέω μᾶλλον ὀφείλω προστίθημι ἀδύνατος γάρ μή φλεβοτομέω αὐτός ὑγιαίνω . ὥστε εἰκότως , φημί , λέγω ἅπας ὁ εἰμί ἀνάγκη γίγνομαι καί μηδείς μήτε ἀπό τυγχάνω μήτε κατά ἕτερος τρόπος ὁ ενοεχω . ‘Pητέον δέ πρός οὗτος ὁ ἐπιχείρησις ὅτι ὁ ἐκβαίνω νῦν καί ἤδη γίγνομαι οὐ ἀληθής πρό ὁ ἔκβασις λέγω ὅτι εἰμί πάντως λευκός · οὖον γάρ | ἐπεί ὁ χρόνος εἰς ὁ εἰμί αὐτός ἀποκαθίστημι , διά οὗτος οἴομαι χρή ἐκ ἀναγκαῖος αὐτός προκαταβολή γίγνομαι . ὥστε ὁ προλέγω1 περί αὐτός οὐ ὁ λέγω ὅτι ἐκ ἀνάγκη εἰμί λευκός ἀλήθευσις , ἀλλά ὁ ὁ ὅλος οὗτος ἐνδεχομένως αὐτός ἐκβαίνω λέγω · εἰμί δέ οὗτος , δῆλος ὅτι δυνατός εἰμί αὐτός καί μή ἐκβαίνω · οὖον γάρ ἄν ἄλλως ἀληθεύω ὁ ἐνδεχομένως αὐτός ἐκβαίνω . μή τοίνυν ἀπό ὁ ἤδη ἐκβαίνω ὁ ἔτι μέλλω κρίνω ὁ οὗτος λέγω , ἀλλά φυλάσσω αὐτός μήπω ἐκβαίνω ζητέω εἰμί ἐκ ἀνάγκη ἐκβαίνω · οὖον γάρ ἔχω οὗτος ἐπιδείκνυμι , ὡς αὐτός ἐγώ σαφῶς ἐν ὁ ἑξῆς ὁ Ἀριστοτέλης διδάσκω . ἀλλά μήv οὐδέ ὡς οὐδέτερος γε ἀληθής ἐνδέχομαι λέγω , οἷος ὅτι οὔτε εἰμί οὔτε οὐ εἰμί · πρῶτος γάρ εἰμί ὁ κατάφασις ψευδής ὁ ἀπόφασις οὐ ἀληθής , καί οὗτος ψευδής εἰμί ὁ κατάφασις συμβαίνω μή ἀληθής εἰμί . καί πρός οὗτος εἰμί ἀληθής εἶπον ὅτι λευκός καί μέγας , δεῖ ἄμφω ὑπάρχω εἰμί δέ ὑπάρχω εἰς αὔριον , ὑπάρχω εἰς αὔριον . εἰμί μήτε εἰμί εἰμί μήτε μή εἰμί αὔριον , οὐ ἄν εἰμί ὁ ὁπότερος τυγχάνω , οἷος ναυμαχία · δήω γάρ ἄν μήτε γίγνομαι ναυμαχία αὔριον μήτε μή γίγνομαι . ἐπεί προλαμβάνω μέν πρός ἀναίρεσις ὁ ἐνδέχομαι ὁ ὁ πρότασις , περί ὅς ὁ λόγος , ἀφωρισμένως διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος δίδωμι , λαμβάνω δέ οὗτος διά ὁ μή δύναμαι αὐτός συναληθεύω ἀλλήλων , ὅσπερ λέγω διά ὁ ἄμφω γάρ οὐ ὑπάρχω ἅμα ἐπί ὁ τοιοῦτος , δύναμαι δέ τις ὑποπτεύω ὡς οὐ ἀναγκαῖος ὁ συναληθεύω αὐτός ἢ διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος ἐνδέχομαι γάρ καί συμψεύδομαι ) , διά οὗτος νῦν προτίθημι δείκνυμι ὅτι οὐδέ συμψεύδομαι δυνατός οὗτος ὁ πρότασις , ὅσπερ οὔτε ὀνίνημι τίς ὁ οὕτως λέγω αἱρέω πρός ὁ εἰσάγω ὁ ἐνδέχομαι ἀλλά καί ἄλλως εἰμί ἀδύνατος · δείκνυμι - σέτα γάρ καί κατά αὐτός ὁ ὑπόθεσις ὁ αὐτός πρᾶγμα καί ἀναγκαῖος ἐκβαίνω καί ἀδύνατος ἔχω ὁ ἔκβασις . φημί οὖν ὡς οὐδέ οὗτος ἐνδέω - χω λέγω ὅτι ὁ κατά ἕκαστος καί ἐνδέχομαι πρότασις κατά ὁ μέλλω χρόνος σύν-ψεύδω ἀλλήλων , ὅσπερ σημαίνω διά ὁ οὐδέ ὡς οὐδέτερος γε ἀληθής , ἐπεί πρῶτος μέν , φημί , ἀναιρέω ὁ ἀξίωμα ὁ ἀντίφασις , ἀπό ὅς πᾶς προάγω ὁ ἀποδείκνυμι ὡς εἰμί ἐναργής . πρός δέ οὗτος συμβαίνω ὁ πρᾶγμα ἅμα μήτε εἰμί διά ὁ ψεύδω ὁ λέγω εἰμί αὐτός κατάφασις καί πάλιν εἰμί διά ὁ ψεύδω ὁ λέγω μή εἰμί αὐτός ἀπόφασις , ὥστε καί εἰμί αὐτός ἐκ ἀνάγκη καί μή εἰμί ἐκ ἀνάγκη , ὅς τίς εἄν εἰμί τερατώδης ; ἵνα δέ οὗτος συνάγω , ἀναμιμνήσκω πάλιν ἐγώ ὁ λημμάτιον ὁ λέγω ὅτι ὁ ἀλήθεια ὁ λόγος ὁ ὁ πρᾶγμα ἔκβασις ἀκολουθέω , καί οὖον κατά ὁ ἐνίστημι χρόνος μόνος ἀλλά καί κατά ὁ μέλλω · εἰμί γάρ τις προεῖπον ὅτι τίκτω αὔριον παιδίον λευκός καί μέγας ἀληθής προλέγω , δεῖ αὔριον τίκτω παιδίον , ὅς ἄμφω ὁ προερέω ὑπάρχω . σιωπάω οὖν ὁ οὗτος ἀκόλουθος , ὅτι καί ὁ ψεύδω ὁ λόγος ἕπω ὁ ὁ πρᾶγμα μή ὑπάρχω , ὡς ἤδη πρότερος αὐτός παραδίδωμι , ἅμα οὗτος ὁ θεώρημα ὁ ἕπω ὁ παραλείπω συνάγω λέγω εἰμί δέ μήτε εἰμί μήτε μή εἰμί αὔριον , οὐ ἄν εἰμί ὁ ὁπότερος τυγχάνω , οὗτος εἰμί εἰμί δή σύν-ψεύδω ὁ τοιοῦτος πρότασις , ἀναιρέω μέν καί οὕτως ὁ ἐνδέχομαι , ἀναιρέω δέ διά ὁ ἅμα ἀναγκαῖος τε ἐκβαίνω ὁ πρᾶγμα καί ἀδύνατος ἔχω ὁ ἔκβασις . ὁ μέν δή συμβαίνω ἄτοπος οὗτος καί τοιοῦτος ἕτερος , εἴπερ πᾶς κατάφασις καί ἀπόφασις ἢ ἐπί ὁ καθόλου λέγω ὡς καθόλου ὁ ἐπί ὁ κατά ἕκαστος ἀνάγκη ὁ ἀντίκειμαι εἰμί ὁ μέν ἀληθής ὁ δέ ψευδής , μηδείς δέ ὁπότερος τυγχάνω εἰμί ἐν ὁ γίγνομαι , ἀλλά πᾶς εἰμί καί γίγνομαι ἐκ ἀνάγκη · ὥστε οὔτε βουλεύω δήω ἄν πραγματεύομαι , ὡς ἐάν μέν ὅδε ποιέω , εἰμί τοδί , ἐάν δέ μή τοδί , οὐ εἰμί τοδί · οὐδείς γάρ κωλύω καί εἰς μυριοστός ἔτος ὁ μέν φαίνω οὗτος εἰμί ὁ δέ μή φαίνω , ὥστε ἐκ ἀνάγκη εἰμί ὁπότερος εἰμί αὐτός ἀληθής εἶπον τότε . ἀλλά μήv οὐδέ οὗτος διαφέρω , εἰμί τις εἶπον ὁ ἀντίφασις ἢ μή εἶπον · δῆλος γάρ ὅτι οὕτως ἔχω ὁ πρᾶγμα , ἄν μή ὁ μέν κατάφημι τιὸ δέ ἀπόφημι · οὖον γάρ διά ὁ κατάφημι ἢ ἀπόφημι εἰμί ἢ οὐ εἰμί , οὐδέ εἰς μυριοστός ἔτος μᾶλλον ἢ ἐν ὁπόσσις χρόνος . ὥστε εἰμί ἐν ἅπας χρόνος οὕτως ἔχω , ὥστε ὁ ἕτερος ἀληθεύω , ἀναγκαῖος εἰμί οὗτος γίγνομαι , καί ἕκαστος ὁ γίγνομαι ἀεί οὕτως ἔχω , ὥστε ἐκ ἀνάγκη γίγνομαι · ὅς τε γάρ ἀληθής εἶπον τις ὅτι εἰμί , οὐ οἷος τε μή γίγνομαι , καί ὁ γίγνομαι ἀληθής εἰμί εἶπον ὅτι εἰμί . πρόκειμαι μέν ἐκ ἀρχή σκοπέω εἰμί πᾶς ἀντίφασις εἰς ὁ μέλλω χρόνος λαμβάνω ὁ πρότασις ὡρισμένως διαιρέω ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , δείκνυμι δέ διά πλείων ὡς ἕπω οὗτος ὁ ἐκποδών γίγνομαι ὁ ἐνδέχομαι ὁ φύσις , ὁ μέν ἐκ ἀνάγκη ἐκβαίνω ὁ δέ ὁ ἔκβασις ἀδύνατος ἔχω , καί ἐπί ἐγώ εἰμί μηδείς , ὅσπερ δεῖ λοιπός ἐπιδείκνυμι ἄτοπος καί ὁ ἐνάργεια μάχομαι . σφίγγω οὖν ἐν οὗτος ὁ πᾶς λόγος ὁ Ἀριστοτέλης ὁ τε προτίθημι ἐκ ἀρχή πρόβλημα ἀναμιμνήσκω καί τις ὁ ἕπω αὐτός δείκνυμι προστίθημι , καί ἄτοπος οὗτος καλέω , καίτοι μηδέπω δείκνυμι ὅτι εἰμί ἄτοπος , ὁ τε αὐτοφυής ἔννοια ὁ Ψυχή ἀποχράω καί ὡς εὐθύς ἐπάγω ὁ κατασκευή ὁ ἄτοπος εἰμί ὁ ἀναιρέω πειράω ὁ ἐνδέχομαι λόγος ( ὅς ἔλεγχος διχόθεν , νῦν μέν ἐπιδείκνυμι ὅσος ἕπω αὐτός ἀδύνατος , ὀλίγος δέ ὕστερος καί ὁ ψευδής λαμβάνω ἐν αὐτός διαβάλλω ) · ἐσθίω γάρ αὐτός τε κατά ἑαυτοῦ δείκνυμι ὁ πρᾶγμα ὅπως ἔχω φύσις , λέγω ὅτι εἰμί ἐν ὁ εἰμί ὁ ἐνδέχομαι πολύς γάρ ἕπω ἀδύνατος ὁ ἀναιρέω αὐτός πειράω , καί ὁ ἐνάργεια δείκνυμι αὐτός ὑφίστημι ) , καί ἐπί οὗτος σαθρός ἐπι - δείκνυμι ὁ προερέω λόγος ὁ πᾶς ἀναγκάζω πειράω καί ὁ ἐνδέχομαι ἐκβάλλω ἐκβάλλω ὁ εἰμί . διά οὗτος οὖν τέως παραδίδωμι ὁ ἕπομαι ἀδύνατος ὁ ἀναιρέω ὁ ἐνδέχομαι , φημί ὡς εἰμί τις ἀξιόω πᾶς ἀντίφασις κατά πᾶς ὁ χρόνος ὁμοίως ἔχω πρός ὁ διαιρέω ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος καί μή μόνος ὁ διαγώνιος , ὅς καθόλου ὡς καθόλου καλέω εἴωθα , ἀφωρισμένως ἔχω ἀεί ὁ μέν ἕτερος ὁ πρότασις ἀληθής ὁ δέ ἕτερος ψευδής κατά πᾶς ὕλη , ἀλλά καί ὁ κατά ἕκαστος , οἶς ἀκολουθέω ὁ ἐκποδών γίγνομαι ὁ ἐνδέχομαι , ματαιοπονία ὁ φύσις κατηγορέω βουλευτικός ἐγώ ποιέω · δῆλος γάρ ὡς εἰμί μηδείς εἰμί ἐπί ἐγώ , μάτην ἐπιχειρέω βουλεύω περί ὁ οὐ ἐν ὁ ἐξουσία ὁ ἡμέτερος κεῖμαι , καί ὁμοῖος τίς ποιέω ὁ βουλεύω πῶς εἄν ἀνατέλλω ἢ μή ἀνατέλλω ὁ ἥλιος . ἀλλά μήv ὁ λέγω ὡς μάτην ἐγώ ὁ φύσις βουλευτικός ποιέω παντελῶς ἄλογος · αὐτός τε γάρ κατά ἑαυτοῦ οὗτος ἀποδείκνυμι γεωμετρικός , φημί , ἀνάγκη ὡς οὐδείς μάτην ὑπό ὁ φύσις γίγνομαι , καί ὑπό ὁ ἐνάργεια πᾶς ἀπόδειξις μᾶλλον ὁμολογέω . καί αὐτός μέντοι ὁ πᾶς ἀναγκάζω καί ὁ ἐνδέχομαι ἐκποδών ποιέω πάντως ὁμολογέω αὐτός πάλιν εἰμί ὁ φύσις ὁ πᾶς , ὡς αὐτός φημί , ὡρισμένως καί ἐκ ἀνάγκη μάτην δέ οὐδείς ποιέω ὥστε πῶς οὖον καταγέλαστος ὁ λέγω ὁ φύσις καί μηδείς ἐν ὁ ἐξουσία ὁ ἡμέτερος καταλείπω καί ποιέω ἐγώ βουλευτικός ὡς ἄν εἰμί κύριος ὁ πράσσω τις ὁ μή πράσσω ; εἰμί γάρ λέγω τις ὅτι χράω ὁ διάνοια ὡς ὄργανον πρός ὁ ἔκβασις ὁ πρᾶξις , ἀλλά χρή , φημί , ὁρμάω ἐγώ αὐτόθεν ἐπί ὁ πρᾶξις , ἐπί ὅς ὁ φύσις Κατή - πειγε , ὥσπερ ἐπί ὁ εἰμί ὑπό φύσις κινέω συμβαίνω ὁράω ἀνενδοίαστος ἐπί ὁ οἰκεῖος | τέλος φέρω . διό καί ἐγώ ὅταν μιμέομαι μέθη ὁ φύσις κατά τέχνη τις ἐνεργέω , οὖον βουλεύω , εἴπερ τέλειος καί πρόχειρον ἔχω ὁ γνῶσις ὁ τέχνη , ὅσπερ ἀνάγκη ὑπάρχω ὁ μιμέομαι ὁ φύσις . εἰμί τοίνυν πᾶς ἐκ ἀνάγκη , οὔτε βουλεύω δήω ἄν , φημί , οὔτε πραγματεύομαι , οὗτος εἰμί ὁ ἀρχή ὁ πρᾶξις ἐγχειρέω · οἷος εἰμί διανοέομαι πλέω ἐκ Αἴγυπτος Ἀθήναζε , οὖον χρή κατέρχομαι εἰς ὁ λιμήν οὐδέ ναῦς ζητέω οὐδέ ὁ σκευάριον ἐμβάλλω · καί γάρ μηδείς οὗτος πράσσω ἐγώ ἀνάγκη γίγνομαι ἐγώ ἐν Ἀθῆναι . εἶτα καί τρόπος , κατά ὅς βουλεύω εἴωθα , ὑπογράφω ἐγώ ὡς ἐάν μέν ὅδε ποιέω , φημί , ἔσταιτοδί , ἐάν δέ μή τοδί , οὐ εἰμί τοδί · πρόκειμαι γάρ φέρω ὁ ἀπέρχομαι εἰς ὅδε ὁ τόπος , εἰς ὅς δυνατός καί διά ναός ἀπέρχομαι καί ὑποζύγιον χράω , βουλεύω πότερος ὁ τρόπος ὁ ἐκεῖσε ἄφιξις εἰμί ἐγώ αἱρετός , ὁ ἐπίτεξ - τέρας ἕπομαι ἀγαθός ἢ φαῦλος παρατίθημι παρά ἀλλήλων καί ἀντισηκοῦντες ἀλλήλων · ὁπότερος γάρ εἄν αὐτός φαίνω ὁ μείζων ἀγαθός ἢ μικρός κακός ἕπω , ἐκεῖνος μᾶλλον αἱρέω . οὗτος δέ καί ὁ ποιητής ὁ Ἀχιλλεύς φημί οἶδα ὅτι Μένων μέν ἐν ὁ Τροία καί πολεμέω λίγος - χρόνιος εἰμί καί εὐκλεής , ἀναχωρέω δέ ὁ πόλεμος καί ὁ ἐν ὁ πατρίς διατριβή ἀγάπη πολυχρόνιος μέν ἀκλεής δέ , καί προτιμάω ὁ εὔκλεια ὁ εἰς γῆρας ἔρχομαι . εἶτα πάλιν ἀναμιμνήσκω ἐγώ ὁ ἐπιχειρέω - σέως ὁ ἀναιρέω δοκέω ὁ ἐνδέχομαι ( λέγω δή ὁ δύο τις προλέγω1 ἀντίφασις ὁ ι ἕτερος ὡρισμένως ἀληθεύω καί διά οὗτος ἐκβαίνω ὁ ὑπό ἐκεῖνος λέγω ) , ὅσπερ ἄν τις ἀπερισκέπτως εἶπον ἐλέγχω οἴομαι ὁ ἐπιχείρησις ὁ λέγω ’ ἀλλά οὐδείς γίγνομαι τοιοῦτος οὐδέ προλέγω τις περί ὁ πρᾶγμα ὡς ἐκβαίνω , ἵνα καί ἀληθεύω ἐκεῖνος συγχωρέω ἀναγκαῖος φημί ὁ πρᾶγμα ὀ͂κβὀβrικσ̓́ναι’ , οὗτος τίθημι διαβάλλω καί δείκνυμι οὐ ὀρθῶς λέγω · οὖον γάρ διά ὁ ἀλη - θέω ὁ πρό ὁ ἔκβασις ὁ πρᾶγμα εἶπον αὐτός ἐκβαίνω φημί ἐκβαίνω ὁ πρᾶγμα , ἀλλά ἔμπαλιν διά ὁ ὁ πρᾶγμα φύσις ἀληθής ὁ περί αὐτός λέγω λόγος · ὡς γάρ εἴρω καί ἐν κατηγορία , εἰμί καί ἀντιστρέφω οὗτος πρός ἀλλήλων , ὅς τε ὁ πρᾶγμα φύσις καί ὁ ἀληθής περί αὐτός λόγος , ἀλλά οὐ ὁ λόγος ὁ πρᾶγμα ὁ εἰμί αἴτιος ἀλλά ὁ ὁ πρᾶγμα ὕπαρξις ὁ ἀληθεύω ὁ λόγος αἰτία · ὥστε εἰμί μηδείς μικρός ἔχω ὁ πρᾶγμα ὁ ἔκβασις διά ὁ μή κατά ἐνέργεια προερέω ὁ ἐκβαίνω αὐτός ἀποφαίνω λόγος , πᾶς ὁ περί ὁ ἐνδεχομένως γίγνομαι πρό ὁ ἔκβασις λέγω πρόρρησις , εἴτε κατά ἐνέργεια εἴτε κατά δύναμις , ἀληθής εἰμί . οὗτος δέ οὕτως ἔχω ἀναγκαῖος ἐκβαίνω ἕκαστος αὐτός , καί οὐ ἐνδέχομαι αὐτός μή ἐκβαίνω . εἰμί δή οὗτος ἀδύνατος · ὁράω γάρ ὅτι ἀρχή εἰμί ὁ εἰμί καί ἀπό ὁ βουλεύω καί ἀπό ὁ πράσσω τίς , καί ὅλως ὅτι εἰμί ἐν ὁ μή ἀεί ἐνεργέω ὁ δυνατός ἐν καί μή ὁμοίως · ἐν ὅς ἄμφω ἐνδέχομαι καί ὁ εἰμί καί ὁ μή εἰμί , ὥστε καί ὁ γίγνομαι | καί ὁ μή γίγνομαι . καί πολύς ἐγώ δῆλος εἰμί οὕτως ἔχω , οἷος ὅτι οὗτος ὁ ἱμάτιον δυνατός εἰμί διατέμνω , καί οὖον διατέμνω ἀλλά ἔμπροσθεν κατατρίβω . ὁμοίως δέ καί ὁ μή διατέμνω δυνατός · οὖον γάρ ἄν ὑπάρχω ὁ ἔμπροσθεν αὐτός κατατρίβω , εἰ μή δυνατός εἰμί ὁ μή διατέμνω . ὥστε καί ἐπί ὁ ἄλλος γένεσις , ὅσος κατά δύναμις λέγω ὁ τοιοῦτος . φανερός οὖν ὅτι οὐ ἅπας ἐξανανακέω οὔτε εἰμί οὔτε γίγνομαι , οὔτε γίγνομαι , ἀλλά ὁ μέν ὁπότερος τυγχάνω , καί οὐδείς μᾶλλον ὁ κατάφασις ἢ ὁ ἀπόφασις ἀληθής , ὁ δέ μᾶλλον μέν καί ὡς ἐπί ὁ πολύς ἕτερος , οὖον μήv ἀλλά ἐνδέχομαι γίγνομαι καί ἕτερος , ἕτερος δέ μή . παραδίδωμι ἐγώ διά ὁ προλαμβάνω ὅσος ἕπω ἀδύνατος ὁ ἀναιρέω ὁ ἐνδέχομαι , ὅτι ὁ μάτην βουλεύω μάτην ἐγχειρέω ὅλως ὁ πρᾶξις καί ὅσος οὗτος εἰμί ἀκόλουθος , οἷος ὁ μάτην αἰτιάομαι τις ὡς συμπράσσω ἐγώ ἢ ἀντιπράσσω , μάτην ἐπαινέω τις ὡς ἀγαθός ἢ ψέγω ὡς κακός , καί ὄνομα κενός ἵημι ὁ πολυθρύλλητος οὗτος , ὁ ἀρετή καί ὁ κακία ποῦ γάρ οἷος τε οὗτος χώρα ἔχω , μηδείς εἰμί ἐπί ἐγώ ἀλλά ἐκ ἀνάγκη ἐγώ , ὡς ὁ ἐκεῖνος λόγος , ἐπί ὁ ὅδε τις πράσσω ἄγω ; ὅσπερ δηλονότι καί ἐναργής ἄλογος καί ὁ ὅλος ὁ ἄνθρωπος ἄρδην ἀνατρέπω βίος ) , προτίθημι διά οὗτος καί ἐπί εὐθύς ἐκ αὐτός ὁ ἐνάργεια ὁ πρᾶγμα ἐπιδείκνυμι ὅτι τε εἰμί ἐν ὁ εἰμί ὁ ἐνδέχομαι καί ἐν τίσις εἰμί , ὅτι οὐ ἐν ὁ ἀίδιος ἀλλά ἐν μόνος ὁ ἐν γένεσις καί φθορά ὁ εἰμί ἔχω . ὅτι μέν οὖν ὁ τε βουλεύω μέγας ἔχω πρός ὁ πρᾶξις δύναμις καί πολύς εἰμί ἐπί ἐγώ ὁ εἰμί , ὁ οὐ ἄν πράσσω μή βουλεύω ἐγώ καί ὁ ὁδός ὁ ἔκβασις αὐτός ἐγχειρέω , δείκνυμι ἀπό ὁ κατά ὁ ἱμάτιον παράδειγμα , ὅς ἐπί ἐγώ εἰμί ἢ διατέμνω ἢ σῶς ἐάω καί ἀδιάτμητος , ἄχρι ἄν ἢ ἐν χρῆσις εἰμί καί φορέω κατατριβή ἢ καί ἄνευ χρῆσις κεῖμαι ὑπό ὁ χρόνος κατασαπῇ . δῆλος δέ ὅτι καί ἐπί ἄλλος πολλάκις μυρίος ὁ αὐτός ἁρμόζω λόγος · ὥστε φανερός ὅτι πᾶς ὁ οὗτος γίγνομαι κύριος ἐγώ ποιέω ὁ φύσις . ὅσπερ ἐνδείκνυμι ὁ Ἀριστοτέλης εἶπον ὅτι ἀρχή εἰμί ὁ εἰμί καί ἀπό ὁ βουλεύω καί ἀπό ὁ πράσσω τίς , ὁ μέν ὄνομα ὁ εἰμί ἐπί ὁ μήπω μέν ἐκβαίνω δύναμαι δέ ἐκβαίνω , εἰμί μή τίς κωλύω , κοινός νῦν χράω , διά δέ ὁ πράσσω τίς δηλόω ὁ ὁ ἀρχή ἐγχειρέω ὁ πρᾶξις , ὅσπερ πρότερος καλέω πραγματεύομαι . ’Ev τίσις δέ ὁ εἰμί ἔχω ὁ ὑπόστασις ὁ ἐνδέχομαι , σύντομος διδάσκω εἶπον ὅτι ἐν ὁ μή ἀεί ἐνεργέω , αὐτός δέ εἶπον ὁ ποτέ μέν εἰμί ποτέ δέ μή εἰμί · οὗτος γάρ μεταξύ εἰμί ὁ τε ἀεί εἰμί καί ὁ ἀεί μή εἰμί ὡς μέν ἐνεργέω ὅλως διαφέρω εἄν ὁ ἀεί μή εἰμί , ὡς δέ μή ἀεί ἐνεργέω διαφέρω ἄν ὁ ἀεί εἰμί τε καί ἐνεργέω . ποῖος δέ εἰμί ὁ μή ἀεί ἐνεργέω , πάλιν σύντομος διαξέω εἶπον ἐν οἶς ἄμφω ἐνδέχομαι καί ὁ εἰμί καί ὁ μή εἰμί , οὗτος εἰμί ὁ ἐν γένεσις | καί φθορά · οὔτε γάρ ὁ ἀεί μή εἰμί τίς δύναμαι ποτός ἐνεργέω πῶς γάρ ὅς μηδέ ὁ ἀρχή ὁ εἰμί φύω μετέχω ; ) ἵημι ὁ ἀεί εἰμί τίς δύναμαι ποτός μή ἐνεργέω εἰμί γάρ εἰμί ἀεί εἰμί , δῆλος ὡς ἀεί τέλειος εἰμί καί ὁ οὐσία ὁ ἑαυτοῦ κατά φύσις ἔχω οὖον γάρ ἄν ἄλλως δύναμαι εἰμί ἀίδιος ) , τοιοῦτος δέ εἰμί ἔχω τις πάντως οὐσιώδης ἐνέργεια , κατά ὅς ἀεί ἐνεργέω αὐτός ἀναγκαῖος , ἵνα μή καί ὅστις χρόνος ἀνενέργητος μένω μάταιος δείκνυμι ὁ ἑαυτοῦ φύσις καί αὐτός τηνάλλως ἐγκαταλέγω ὁ εἰμί . ὥστε εἰκότως ὁ ποτέ μέν εἰμί ποτέ δέ μή εἰμί ὁ εἰμί χαρακτηρίζω ἀπό ὁ μή ἀεί ἐνεργέω . πᾶς μέν οὖν ὁ ἐνδέχομαι οὗτος ὑπάρχω ὁ δύναμαι καί εἰμί καί μή εἰμί · ὥστε καί πρό ὁ ἔκβασις αὐτός ὑπάρχω αὐτός ὁ δύναμαι καί γίγνομαι καί μή γίγνομαι . ἀλλά ὁ μέν αὐτός ὁμοίως ἔχω πρός τε ὁ ἵημι καί πρός ὁ μή εἰμί , διό καί πρός ὁ γίγνομαι καί ὁ μή γίγνομαι , ὅσος ἐπί ὁ προαίρεσις κεῖμαι ὁ ἡμέτερος καί καλέω ὁπότερος τυγχάνω , ὁ δέ ἀποκλίνω μᾶλλον ἢ πρός ὁ εἰμί καί γίγνομαι καί λέγω ὡς ἐπί ὁ πολύς , ἢ πρός ὁ μή εἰμί μηδέ γίγνομαι καί λέγω ὡς ἐπί μικρός , ὅσπερ ἀμφότερος κοινῶς σημαίνω βούλομαι εἶπον ὁ δέ μᾶλλον μέν καί ὡς ἐπί ὁ πολύς ἕτερος , οὖον μήv ἀλλά ἐνδέχομαι γίγνομαι καί ἕτερος , ἕτερος δέ μή · ἔχω γάρ ὁ μέν οὕτως λέγω ὡς ἐπί ὁ πολύς ὁ μέν ἔκβασις αὐτός οὗτος ὡς ἐπί ὁ πολύς , ἐνδέχομαι μέντοι καί ὁ μή ἐκβαίνω , εἰμί καί σπάνις ὁ ἐκβαίνω , ὁ δέ ἐπί μικρός ὁ μέν μή ἐκβαίνω | ὡς ἐπί ὁ πολύς , ἐνδέχομαι μέντοι καί ὁ ἐκβαίνω , εἰμί καί 121v σπάνις ὁ μή ἐκβαίνω . ἐπιτρέπω οὖν ἐγώ ὁ ὡς ἐπί ὁ πολύς ἕτερος , ὁ τε εἰμί δηλονότι καί ὁ μή εἰμί , καί ὁ οὗτος ἀντίκειμαι καί ἐπί μικρός , ὅς καί αὐτός προσαγορεύω ἕτερος , μεθαρμόζω ὡς ἄν ἐθέλω πρός τε ὁ εἰμί καί ὁ μή εἰμί , διά ὁ αὐτός λεξείδιον περιλαμβάνω ὁ πλεῖστος ἀλλήλων διΐστημι σημαίνω ὁ ἐνδέχομαι , ὁ τε ἐπί ὁ πολύς καί ὁ ἐπί μικρός . δῆλος δέ ὅτι καί ὁ πρᾶγμα ὁμοίως ἔχω ὁ περί αὐτός ἀπόφανσις κατά ὁ ἀληθεύω ἢ ψεύδω . ὁ μέν οὖν εἰμί ὁ ὅς ὅταν εἰμί , καί ὁ μή εἰμί ὅταν μή εἰμί , ἀνάγκη · οὖον μέντοι οὔτε ὁ εἰμί ἅπας ἀνάγκη εἰμί οὔτε ὁ μή εἰμί ἀνάγκη μή εἰμί · οὖον γάρ αὐτός εἰμί ὁ εἰμί ἅπας εἶμι ἐκ ἀνάγκη ὅτε εἰμί , καί ὁ ἀπλόος εἰμί ἐκ ἀνάγκη . ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ μή εἰμί . καί ἐπί ὁ ἀντίφασις ὁ αὐτός λόγος · εἰμί μέν ἢ μή εἰμί ἅπας ἀνάγκη , καί εἰμί γε ἢ μή · οὖον μέντοι διαιρέω γε εἶπον ἕτερος ἀναγκαῖος . λέγω δέ οἷος ἀνάγκη μέν εἰμί ναυμαχία αὔριον ἢ μή εἰμί , οὖον μέντοι γίγνομαι ναυμαχία αὔριον ἀναγκαῖος οὐδέ μή γίγνομαι , γίγνομαι μέντοι ἢ μή γίγνομαι ἀναγκαῖος . ὥστε ἐπεί ὁμοίως ὁ λόγος ἀληθής ὥσπερ ὁ πρᾶγμα , δῆλος ὅτι ὅσος οὕτως ἔχω ὥστε ὁπότερος τυγχάνω εἰμί καί ὁ ὁ ἐναντίος ἐνδέχομαι , ἀνάγκη ὁμοίως ἔχω καί ὁ ἀντίφασις . ὅσπερ συμβαίνω ἐπί τίς μή ἀεί εἰμί ἢ μή ἀεί μή εἰμί · οὗτος γάρ ἀνάγκη μέν ἕτερος μόριον ὁ ἀντίφασις ἀληθής εἰμί ἢ ψεῦδος , οὖον μέντοι | ὅδε ἢ ὅδε ἀλλά ὁπότερος τυγχάνω , καί μᾶλλον μέν ἀληθής ὁ ἕτερος , οὖον μέντοι ἤδη ἀληθής ἢ ψευδής . ὥστε δῆλος ὅτι οὐ ἀνάγκη πᾶς κατάφασις καί ἀπόφασις ὁ ἀντίκειμαι ὁ μέν ἀληθής ὁ δέ ψευδής εἰμί · οὖον γάρ ὥσπερ ἐπί ὁ εἰμί , οὕτως ἔχω καί ἐπί ·τῶν μή εἰμί μέν δυνατός δέ εἰμί , ἀλλά ὥσπερ εἴρω . πρόκειμαι μέν ἐν οὗτος αὐτός λοιπός ὁ λόγος ὁ ἀναιρέω δοκέω ὁ ἐνδέχομαι σαθρός ἐπιδείκνυμι καί μηδείς ἀναγκαῖος συνάγω , πρόειμι1 δέ οὗτος ἐκ ὁ ἤδη ἐκβαίνω ἄξιος κρίνω ὁ ἔτι μέλλω · λαμβάνω γάρ ὡς εἰμί εἰμί τίς νῦν λευκός , ἀνάγκη ἀληθεύω ὁ αὐτός οὗτος λέγω περί αὐτός ὅτι εἰμί λευκός , καί οὖον νῦν μόνος ἀλλά καί ἐν ἅπας ὁ πρόσθεν χρόνος ἀληθής εἄν προλέγω ὅτι εἰμί λευκός ὡς οὐδείς οὗτος ἐκεῖνος διαφέρω ) , καί ὅτι ὅσπερ ἐν πᾶς ὁ πρόσθεν χρόνος ἀληθής εἰμί εἶπον ὅτι εἰμί λευκός ἀνάγκη γίγνομαι , συνάγω ἀξιόω ὁ πᾶς ἐκ ἀνά - γκης γίγνομαι ὁ γίγνομαι . πρός οὗτος τοίνυν ὁ λόγος ἐνίστημι διά οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης πάνυ τεχνικός , πρίν διαιρέω ὁ εἰς ὁ μέλλω χρόνος γίγνομαι ἀπόφανσις , πῶς μέν ἔχω ὁ ἐκ ἀνάγκη ἀληθεύω πῶς δέ οὐ ἔχω , διορίζω πρότερος περί ὁ κατά ὁ ἐνίστημι χρόνος γίγνομαι , καί ὁ διαφορά αὐτός ἀπό ὁ φύσις ὁ πρᾶγμα λαμβάνω , ἐπεί χρή ὁ ἀληθεύω λόγος συνᾴδω ἐκ ἀνάγκη ὁ πρᾶγμα περί ὅς ἀποφαίνω , δισσός εἰμί φημί ὁ ἀναγκαῖος , ὁ μέν ὁ ἀπλόος καί κύριος λέγω , ὅσπερ εἰμί | ὁ ἀεί ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι ὡς οὐδέ ὑφίστημι Χωρὶς αὐτός δύναμαι ὁ ἀεί ἤτοι κατά ὁ ἤπειρος χρόνος λαμβάνω ὡς ἐπί ὁ ἀίδιος , οἷος ὅταν λέγω ἐκ ἀνάγκη κινέω ὁ ἥλιος ἢ ὁ τρίγωνος ὁ γωνία δύο ὀρθός ἴσος εἰμί , ἢ ἠώς ἄν ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι , ὡς ὅταν εἶπον ἐκ ἀνάγκη ὅδε ὁ πῦρ θερμός εἰμί ἢ ὁ Σωκράτης ζῷον εἰμί ) , ὁ δέ οὖον τοιοῦτος ἀλλά μετά μέν προσδιορισμός ὁ ἠώς ἄν εἰμί ὁ κατηγορέω ὑπό ὁ λέγω οὕτως αὐτός ἔχω ἀληθεύω , ἀπλόος δέ οὐκέτι , εἴτε ἀίδιος εἰμί ὁ ὑπόκειμαι εἴτε φθαρτός · ὁ γάρ ἐκ ἀνάγκη ἐπιπροσθέω ὑπό ὁ νέφος ἢ ὁ σελήνη ὁ ἥλιος , ἠώς ἄν ἐπιπροσθέω , ἀληθής , ἁπλόος δέ οὐκέτι , καί ὁ ἐκ ἀνάγκη καθέζομαι ἴσος ἢ βαδίζω , ἠώς ἄν τίς οὗτος ὑπάρχω σύ , ἀληθής , ἁπλόος δέ οὐκέτι · οὔτε γάρ ἀεί βαδίζω ἢ καθέζομαι , οὔτε μήv ἠώς ἄν ὁ εἰμί μετέχω . ὁ δέ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ ἐκ ἀνάγκη μή εἰμί · καί γάρ οὗτος διττός , ὁ μέν ἁπλόος οἷος ὁ μή εἰμί ὁ διάμετρος σύμμετρος ὁ πλευρά ἢ ὁ μή παύω ὁ κίνησις ὁ ἥλιος ἢ ὁ μή εἰμί ὅδε ὁ πῦρ ψυχρός ) , ὁ δέ ἠώς ἄν μή εἰμί ὁ κατηγορέω , οἷος ὁ ἐκ ἀνάγκη μή βαδίζω , ὅταν μή βαδίζω · οὖον γάρ ἀπλόος οὗτος ἀληθής , ἀλλά ἠώς ἄν μή βαδίζω , ἐπεί ἀδύνατος ὁ μή βαδίζω ὅτε μή βαδίζω ἅμα καί βαδίζω . καί ἔχω ἐν οὗτος ὁ κατά ὁ Ὕλας διαφορά ὁ πρότασις παραδίδωμι · ὁ μέν γάρ ἀπλόος εἰμί ὁ ἀναγκαῖος σημαίνω , ὁ δέ ἀπλόος μή εἰμί ὁ ἀδύνατος , ὁ δέ ἔστω ἄν εἰμί ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι εἰμί καί ἔστω ἄν μή εἰμί μή εἰμί ὁ ἐνδέχομαι . οὗτος διαιρέω ὁ Ἀριστοτέλης παραπλήσιος ὁ ἐπί ὁ εἰμί εἴρω ἔχω φημί ὁ ἀναγκαῖος ὁ ἐν ὁ λόγος ἀλήθεια ὁ μέν γάρ αὐτός ἐκ ἀνάγκη ἀληθεύω κατά ὁ ἁπλόος λέγω ἀναγκαῖος ἐπί οἷος εἄν λέγω πρᾶγμα , εἴτε ἀίδιος εἴτε φθαρτός εἴτε εἰμί εἴτε μή εἰμί , ὡς ὁ κατά ὁ ὅλος ἀντίφασις προφέρω , οἷος ὅτι Σωκράτης ἢ βαδίζω ἢ οὖον βαδίζω ὁ γάρ ὅλος οὗτος ἀνάγκη εἰμί ἀληθής οὖον μόνος εἰμί ἀλλά καί μή εἰμί Σωκράτης ) καί ὅτι ὁ πῦρ ἢ θερμός ἢ . οὖον θερμός , εἰμί καί συμβαίνω ἐπί ὁ τοιοῦτος διά ὁ ὁ πρᾶγμα φύσις ἕτερος μόριον ὁ ἀντίφασις ἀφωρισμένως ἀληθεύω , καί οὖον ὁ ὅλος ἀντίφασις μόνος . ὁ μέν οὖν ὁ λόγος οὕτως ἔχω φημί ὁ ἐκ ἀνάγκη ἀληθεύω κατά ὁ ἀπλόος ἀναγκαῖος , ὁ δέ κατά ὁ ἕτερος τρόπος , ἠώς εἄν ὑπάρχω ἢ μή ὑπάρχω ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι , ὡς ὁ ἐκ ἀνάγκη βαδίζω ἢ ἐκ ἀνάγκη μή βαδίζω ὁ Σωκράτης · οὕτως γάρ ἀνάγκη ὁ ἀληθής ἔχω ὁ λόγος , ὅσπερ φημί ὁ Ἀριστοτέλης , ὡς ἔχω φύσις ὁ ὑπό αὐτός σημαίνω πρᾶγμα , ἐπεί καί εἰμί ἐξηγητής ὁ πρᾶγμα ὁ λόγος καί διά οὗτος μιμέομαι αὐτός ὁ φύσις , ὡς πρό ὁ Ἀριστοτέλης ὁ Πλάτος ἐγώ διδάσκω . ἀλλά τίς οὗτος φημί ἄν πρός ὁ πρόκειμαι καί πῶς διά οὗτος σαλεύω ὁ ἀναιρέω δοκέω ὁ ἐνδέχομαι λόγος ; ὅτι , φημί , εἰμί μέν πᾶς λόγος ἔχω ὁ ἐκ ἀνάγκη ἀληθεύω κατά ὁ ἀπλόος ἀναγκαῖος , | εἰκότως λαμβάνω ὁ ἀναιρέω ὁ ἐνδέχομαι ἐκ ὁ ὁράω ἐκ ἀνάγκη ἀληθεύω ὁ λόγος ὁ οἰκεῖος ὁ ἔκβασις ὁ πρᾶγμα περί ὁ ἤδη ἐκβαίνω ἀποφαίνω ὅτι καί ὁ πρό ὁ ἔκβασις αὐτός διαβεβαιόω ἐκβαίνω αὐτός ὁ ἀληθής ἐκ ἀνάγκη ἔχω , καί οὕτως ὁ εἰμί συμβαίνω ἀναιρέω ὁ ἐνδέχομαι . ἐπεί δέ οὗτος ὁ μέν ὅλος ἀντίφασις , ὥσπερ λέγω , ὑπάρχω , ὁ δέ μέρος αὐτός , ἐπί ὅς ὁ κατηγορέω ποτέ μέν ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι ποτέ δέ οὐ ὑπάρχω , οὐκέτι , δῆλος ὅτι οὖον συνάγω ὅσπερ προτίθημι · οἷος , ὅσπερ αὐτός φημί , ἀνάγκη πάντως αὔριον ἢ γίγνομαι ἢ μή γίγνομαι ναυμαχία , οὖον μέντοι διαιρέω καί ὁ ἕτερος μόνος μόριον ὁ ἀντίφασις εἶπον ἀσφαλῶς ἀποφαίνω ὅτι εἰμί πάντως ἢ οὐ εἰμί πάντως . δῆλος ἄρα ὅτι ἀνάγκη ὁ περί ὁ ἐνδέχομαι ἀποφαίνω λόγος ὅσπερ σημαίνω ὁ ἀναίρεσις ὁ ἄκρος , ὁ ἀναγκαῖος λέγω καί ὁ ἀδύνατος , ὅς ὁ μέν καλέω ἀεί εἰμί ὁ δέ ἀεί μή εἰμί ) μή πάντως ἔχω ὁ ἕτερος μόριον ὁ ἀντίφασις ἀφωρισμένως ἀληθεύω , ὅσπερ εἰμί ὁ ἐκ ἀρχή ἐγώ εἰς ἐπίσκεψις πρόκειμαι , ἀλλά ἤτοι ἄμφω ὁμοίως δεκτικός ψεῦδος τε καί ἀλήθεια , ὡς ὁ περί ὁ ὁπότερος τυγχάνω ἐνδέχομαι ἀποφαίνω , ἢ ὁ μέν ἕτερος μᾶλλον ἀληθεύω φύω ὁ δέ ἕτερος ψεύδω μᾶλλον , οὔτε μέντοι ὁ ἀληθεύω ἀεί ἀληθεύω οὔτε ὁ ψεύδω ἀεί ψεύδω , ὅσπερ σημαίνω διά ὁ οὖον μέντοι ἤδη ἀληθής ἢ ψευδής . δῆλος δέ ὅτι ἐπί μέν ὁ ὡς ἐπί ὁ πολύς | λέγω ὁ κατάφασις εἰμί ὁ μᾶλλον ἀληθής , ἐπί δέ ὁ ὡς ἐπί μικρός ὁ ἀπόφασις . ἐπεί δέ εἰμί τίς κατά τις ὁ κατάφασις σημαίνω , οὗτος δέ εἰμί ἢ ὄνομα ἢ ὁ ἀνώνυμος , εἷς δέ δεῖ εἰμί καί κατά εἷς ὁ ἐν ὁ κατάφασις ὁ δέ ὄνομα εἴρω καί ὁ ἀνώνυμος πρότερος · ὁ γάρ οὐ ἄνθρωπος ὄνομα μέν οὖον λέγω , ἀλλά ἀόριστος ὄνομα · εἷς γάρ πως σημαίνω ὁ ἀόριστος ὄνομα , ὥσπερ καί ὁ οὐ ὑγιαίνω οὖον ῥῆμα λέγω , ἀλλά ἀόριστος ) , εἰμί πᾶς κατάφασις ὁ ἐκ ὄνομα καί ῥῆμα ἢ ἐκ ἀόριστος ὄνομα καί ῥῆμα · ἄνευ δέ βῆμα οὐδείς κατάφασις οὐδέ ἀπόφασις ὁ γάρ εἰμί ἢ εἰμί ἢ γίγνομαι ἢ ὅσος ἄλλος τοιοῦτος ῥῆμα ἐκ ὁ κεῖμαι εἰμί · προσσημαίνω γάρ χρόνος . ὥστε πρῶτος κατάφασις καί ἀπόφασις ὁ εἰμί ἄνθρωπος — οὐ εἰμί ἄνθρωπος , εἶτα εἰμί οὐ ἄνθρωπος — οὐ εἰμί οὐ ἄνθρωπος , πάλιν εἰμί πᾶς ἄνθρωπος — οὐ εἰμί πᾶς ἄνθρωπος , εἰμί πᾶς οὐ ἄνθρωπος — οὐ εἰμί πᾶς οὐ ἄνθρωπος . καί ἐπί ὁ ἐκτός δέ χρόνος ὁ αὐτός λόγος . παντοδαπής λεπτουργέω ὁ διδασκαλία ὁ ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω πρότασις ὡς ὁρίζω εἰμί ὁ ὑπόκειμαι , προστι - τίθημι διά οὗτος ὅτι ὅσος εἰμί ἐκεῖνος ὁ ἀριθμός , τοσοῦτος ἕτερος ἀνάγκη γίγνομαι πρόστασις ἐκ ὑπόκειμαι πάλιν καί κατηγορέω , ἀλλά οὐκέτι ὁρίζω εἰμί ὁ ὑπόκειμαι ἀλλά ἀόριστος . ὁ μέν οὖν ὑπο - κεῖμαι ἢ ὁρίζω ἢ ἀόριστος λαμβάνω ὁ αὐτός κατηγορέω εἰμί διάφορος ποιέω κατάφασις τε | καί ἀπόφασις εἶδος , ὁ δέ γε κατηγορέω ποτέ μέν ὁρίζω ποτέ δέ ἀόριστος λαμβάνω ὁ αὐτός ὑπόκειμαι Μένων οὔτε κατάφασις διάφορος οὔτε ἀπόφασις ποιέω · φανερός γάρ ὅτι ὁρίζω μέν αὐτός εἰμί ἀνάγκη καταφατικός εἰμί ὁ πρότασις , ἀόριστος δέ ἀποφατικός ἢ ἰσοδυναμέω ἀπόφασις , ἐπί μέν ὁ κατά ἕκαστος πάντως ἀπόφασις ὁ ἀντιφάσκω πρός ὁ κατά · φημί , ἐπί δέ ὁ ἀδιόριστος πάντως μέν πάλιν ἀπόφασις , ἀλλά οὖον πάντως ὁ ἀντιφάσκω πρός ὁ κατάφασις ἀλλά ἐνίοτε καί συνᾴδω αὐτός δύναμαι , ἐπί δέ ὁ διά-ὁρίζω οὐκέτι μέν οὐδέ καθαρός κατά γε ὁ λέξις ἀπόφασις ἀλλά αὐτός ὁ καθαρός ἀπόφασις δύναμαι , πάλιν δέ ἐπί μέν ὁ κατά μέρος ἢ ὁ ἀντιφάσκω ἢ ὁ συνᾴδω , ὡς ἐπί ὁ ἀδιόριστος , ἐπί δέ ὁ καθόλου ἢ ὁ ἀντιφάσκω ἢ ὁ ἐναντίος , ὡς ἔμπροσθεν διορίζω . ὥστε εἰκότως κατά μόνος ὁ ὁ ὑπόκειμαι διαφορά ἀμείβω φημί ὁ εἶδος ὁ τοιοῦτος ἀντίφασις ὁ Ἀριστοτέλης . ἵνα δέ μή τις ὑπολαμβάνω μηδέ ἄν γίγνομαι ὁ ἀρχή πρότασις ἐκ ἀόριστος ὑπόκειμαι , διότι , ὡς εἴρω πρότερος , ὁ εἷς πρότασις εἷς χρή ἔχω ὁ ὑπόκειμαι καί εἷς ὁ κατηγορέω , εἷς δέ οὖον ὁ ὄνομα ἀλλά ὁ σημαίνω , ὅσπερ οὐ ὑπάρχω ὁ ἀόριστος ὄνομα εἷς γάρ ἀναιρέω ὁ ὑπό ὁ ὁρίζω δηλέομαι ὁ παρά αὐτός πᾶς ἐφαρμόζω ) , διά οὗτος τίθημι τε ὁ ἔννοια ὁ τοιοῦτος ἀπορία ὁ φιλόσοφος , ἀναμιμνήσκω ἐγώ ὁ εἷς δήω εἰμί ὁ κατηγορέω ἐν ὁ εἷς κατάφασις καί κατά εἷς λέγω ὑπόκειμαι , καί ἐπιδείκνυμι ὑπάρχω οὗτος καί ὁ ἐκ ἀόριστος ὑπόκειμαι πρότασις ὁ εἶπον εἷς γάρ πως σημαίνω καί ὁ ἀόριστος ὄνομα , οὖον παρελ - κοντός ὁ πως προστίθημι ἀλλά ὑπέρ ὁ ἐνδείκνυμι ὅτι οὖον φύσις ὅς σημαίνω , καθάπερ ὁ ὁρίζω · ἐκεῖνος γάρ εἰμί μή ὁμώνυμος εἰμί , ἢ ὁ γένος εἷς τίς σημαίνω ἢ ὁ εἶδος ἢ ὁ ἀριθμός , οὗτος δέ ἕκαστος ὁρίζω , ὁ δέ ἀόριστος οὐ οὕτως , κάν ἑνικός αὐτός προφέρω ‘oὐκ ἄνθρωπος λέγω , ἀλλά κοινωνία μόνος πρός ἀλλήλων πᾶς ὁ παρά ὁ σημαίνω ὑπό ὁ ὁρίζω κατά αὐτός οὗτος ὁ μηδείς αὐτός εἰμί , ὅσπερ ἐκεῖνος . διό καί λέγω ἑνικός ὁ δέ ἀόριστος . οὗτος ὁ ὄνομα εἰκότως ἀνώνυμος καλέω ἐνδείκνυμι ὁ στερητικός αὐτός δηλόω ὁ σημαίνω ὑπό ὁ ὁρίζω ὄνομα . ἐπεί δέ νῦν πρώϊος ποιέω μνήμη ὁ ἀνώνυμος οὗτος ὑπόκειμαι , εἰκότως ἐπισημαίνω ὅτι οὗτος εἰμί , ὅς πρότερος παραδίδωμι ἀόριστος ὄνομα αὐτός προσαγορεύω , ἐν ὅς καί ὁ ὁ ἀόριστος ῥῆμα ἔννοια ἐγώ παραδίδωμι . φανερός δέ ὁ λέξις ὁ ἀκολουθία , καί εἰμί μεταξύ παρεμβάλλω ὁ διδασκαλία ὁ ἄνω - νύμου ὑπόκειμαι ἀναγκάζω διά μακρός ποιέω ὁ ἀπόδοσις · ἔχω γάρ οὕτως · ἐπεί δέ εἰμί τίς κατά τις ὁ κατάφασις σημαίνω , οὗτος δέ εἰμί ἢ ὄνομα ἢ ὁ ἀνώνυμος , εἰμί πᾶς κατάφασις ἢ ἐκ ὄνομα καί ῥῆμα ἢ ἐκ ἀόριστος ὄνομα καί ῥῆμα . λέγω δέ οὗτος δηλονότι περί ὁ απλός κατάφασις | ὁ ἐκ ὑπόκειμαι μόνος καί κατηγορέω , περί ὅς καί πρόκειμαι αὐτός νῦν διδάσκω · ὥστε οὖον χρή ζητέω πῶς εἄν ἐφαρμόζω οὗτος ἢ ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω κατάφασις ἢ ὁ μετά τρόπος . ἀλλά πῶς ἑξῆς οὗτος ἐπιφέρω ὁ ἄνευ ῥῆμα μηδείς εἰμί οὖον μόνος κατάφασις ἀλλά καί ἀπόφασις , εἴπερ ὁ ἀπόφασις ἐκ ὁ ἀόριστος συμβαίνω γΐνω - ἕπομαι ῥῆμα ; ἢ ῥητέος , ὅσπερ Ἀλέξανδρος φημί , ὅτι ὁ ἀόριστος ῥῆμα καί ὁ ὁ ὑπόκειμαι ἀποφάσκω καί ὁ ἀπόφασις ποιέω ὁ μέν ὑπόκειμαι ὁ αὐτός εἰμί τυγχάνω , ὁ μέντοι σχέσις διαφέρω πως ἀλλήλων · ὁ γοῦν ἰού βαδίζω κατά ἑαυτοῦ μέν λέγω ἀόριστος εἰμί εἄν ῥῆμα ὡς εἷς τίς θεωρέω καί οὐδείς μέρος κατά ἑαυτοῦ σημαντικός ἔχω , καθάπερ εἴρω πρότερος , ἐν μέντοι ὁ ἀπόφασις ὁ λέγω Σωκράτης οὖον βαδίζω οὐ εἄν εἶπον ἀκριβολογέομαι βούλομαι ὁ οὐ βαδίζω ῥῆμα εἰμί ἀόριστος , ἀλλά μᾶλλον ῥῆμα κατά ἑαυτοῦ μέν ὁρίζω ὁ δέ ὑπόκειμαι ἀποφατικός κατηγορέω καί διά ὁ ἀρνητικός μόριον διακρίνω ἀπό αὐτός , ὡς ἐνταῦθα μηκέτι μέν ὡς εἷς ἀλλά ὡς δύο Λαμ - βάνω ὁ οὐ ὑγιαίνω ] , ὁ ἀρνητικός μόριον ὁ διακρίνω ὁ κάτειμι - γορεω ἀπό ὁ ὑπόκειμαι ἐμφαίνω . μήποτε δέ δυνατός εἰμί λέγω καί ὅτι ἐν ὁ ἄνευ δέ ῥῆμα οὐδείς κατάφασις οὐδέ ἀπόφασις ὁ ὁ ῥῆμα ὄνομα κοινός λαμβάνω κατά τε ὁ ὁρίζω καί ὁ ἀόριστος , διδάσκω μέν ὁ Ἀριστοτέλης , ὅσπερ εἴρω καί πρότερος , ὅτι πρός ὁ γίγνομαι ἀπος | φαντικός λόγος δεῖ πάντως ῥῆμα , ἐξεπίτηδες δέ νῦν πάλιν οὗτος προστίθημι ἐν ὁ θεωρία ὁ ἐκ ἀόριστος ὁ ὑπόκειμαι πρότασις , ἵνα μή τις ὑπολαμβάνω ὁ ἀόριστος ὄνομα , περί ὅς εἰμί προσεχῶς ὁ λόγος , ἀρκέω καί κατά ἑαυτοῦ λέγω πρός γένεσις ἀπόφασις , ἐπεί καί φαντασία ἀποτελέω ὁ παραπλήσιος δύναμαι . ὅς ἔχω ὁ ἀπόφασις , ὅσπερ ἐν ὁ ἑξῆς σαφής παραδίδωμι . κρατύνω δέ ὁ εἴρω ὅτι πρός πᾶς κατάφασις τε καί ἀπόφασις δεῖ ῥῆμα τις , ἐπάγω ὁ γάρ εἰμί ἢ εἰμί ἢ γίγνομαι καί ὁ ἑξῆς , ὡς ἐναργής μέν εἰμί ὁ μηδείς μήτε ὁρίζω μήτε ἀόριστος ὄνομα μήτε εἷς μήτε πολύς ποιέω αὐτοτελής λόγος δίχα οὗτος τις , ὁ εἰμί λέγω ἢ ὁ εἰμί καί ὁ οὗτος παραπλήσιος , ἐφιστάνω δέ ἐγώ ὀφείλω ὅτι οὗτος , ὅς προσδέω ὁ ὄνομα ὁ τε ὁρίζω καί ὁ ἀόριστος πρός ὁ ποιέω κατάφασις ἢ ἀπόφασις , ῥῆμα εἰμί ὡς ὁ ἀποδίδωμι ὁ ῥῆμα ὁρισμός ἐπιδέχομαι ὁ χρόνος τις προσσημαίνω . ἐπί οὗτος ὁ τάξις ἐγώ παραδίδωμι ὁ εἴρω ὁ πρότασις διαφορά καί φημί προηγέομαι ὁ ὁρίζω ὑπόκειμαι χράω ὁ ἀόριστος αὐτός ἔχω , ἅτε ἁπλόος αὐτός εἰμί , παραβάλλω πρός ἀλλήλων , ὁ δέ κατά ὁ αὐτός εἶδος λέγω πρῶτος μέν ὡς ἁπλόος ὁ ἄνευ προσδιορισμός πρός ὁ μετά προσδιορισμός , δύο δέ ὡς ἐκεῖνος σύνθετος ὁ πλεονάζω αὐτός κατά ὁ προσδιορισμός . λαμβάνω δέ ὁ μέν ἄνευ προσδιορισμός οὖον ὁ κατά | ἕκαστος ἀλλά ὁ απροσδιόριστος , ὁ δέ μετά προσδιορισμός οὖον ὁ κατά μέρος κατάφασις ἀλλά ὁ καθόλου , ὡς ὁ αὐτός δηλονότι λόγος καί ἐπί ὁ παραλείπω πρότασις ἐφαρμόζω . ὁ μέντοι καθόλου κατάφασις ὁ τε ὁρίζω ἔχω ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ ἀόριστος οὐ λαμβάνω ὁ κύριος ἀπόφασις ὁ ἀντιφατικός ἀεί πρός αὐτός ἀντίκειμαι , ἀλλά ὥσπερ λέγω πρότερος , ὁ δοκέω μέν ἐπαμφοτερίζω καί συνᾴδω ὁ τε ἀντιφάσκω καί ὁ ἐναντίος , μᾶλλον μέντοι ὁ ἀντιφάσκω αὐτός δύναμαι · τοιοῦτος γάρ ὅς τε οὐ · εἰμί πᾶς ἄνθρωπος καί ὁ οὐ εἰμί πᾶς οὐ ἄνθρωπος , ὁ μέν ὁ ἰού πᾶς ἄνθρωπος ἐστιν’ ὁ δέ ὁ ἰού πᾶς οὐ ἄνθρωπος ἑστία αὐτός φθέγγομαι . οὗτος δέ , διότι οὐ εἰμί πρόκειμαι παραδίδωμι νῦν πάλιν ὁ ἀντιφατικός ὁ πρότασις ἀντίθεσις , ἀλλά ἐπισημαίνω μόνος ὅτι προηγέομαι ὁ ἐκ ὁρίζω ὁ ὑπόκειμαι πρότασις ὁ ἐκ ἀόριστος . ἅμα δέ ἴσως καί διδάσκω ἐγώ ὁ φιλόσοφος βούλομαι ὅτι καί ὁ τοιοῦτος πρότασις συντάσσω ἄν ὁ ἀπόφασις . δεῖ δέ ἐφιστάνω ὅτι ἀκριβής ἐν οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης παράδειγμα παρατίθημι ὁ ἐκ ὑπόκειμαι καί κατήγορος . μένω πρότασις εἰμί ἄνθρωπος εἶπον καί εἰμί πᾶς ἄνθρωπος , ἀλλά οὖον καθάπερ πρότερος λέγω εἰμί ἄνθρωπος λευκός καί “ εἰμί ἄνθρωπος καλός , ὅς εἰμί ἐκ τρίτος προσκατηγορέω πρότασις . οὗτος δέ , διότι ἐν ἐκεῖνος μέν οὔπω τέλειος παραδίδωμι ὁ θεωρία ὁ πρόκειμαι Μένων πρότασις , διόπερ ἀδιάφορος | χράω ὁ παράδειγμα · νυν μέντοι ἀκριβῶς ἀυτή διαρθρόω εἰκότως ὁ οἰκεῖος ὁ ἰόω ὁ πρόκειμαι πρότασις παρατίθημι παράδειγμα . δῆλος δέ ἐκ ὁ εἴρω καί ὅτι οὖον αὐτός εἰμί ὁρίζω ἢ ἀόριστος ὄνομα λέγω καί διορίζω ἢ ἀδιόριστος · ὁ μέν γάρ πρότερος ποιέω ὁ ἀρνητικός μόριον πρόσκειμαι ὁ ὄνομα ἢ μή , ὁ δέ ὕστερος ὁ προσδιορισμός . ἄχρι οὗτος προάγω ὁ Ἀριστοτέλης ὁ θεωρία ὁ ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω πρότασις . διό καί ἐγώ περί ὁ ἐφεξῆς ἄλλος ἀρχή ἄρχω λέγω . ὅταν δέ ὁ εἰμί τρίτος προσκατηγορέω , ἤδη διχῶς λέγω ὁ ἀντίθεσις , λέγω δέ οἷος εἰμί δίκαιος | ἄνθρωπος ὁ εἰμί τρίτος φημί σύγκειμαι ὄνομα ἢ ῥῆμα ἐν ὁ κατάφασις . ὥστε διά οὗτος τέσσαρες οὗτος εἰμί , ὅς ὁ μέν δύο πρός ὁ κατάφασις καί ἀπόφασις ἔχω κατά ὁ στοιχέω ὡς ὁ στερέω , ὁ δέ δύο ὅς . λέγω δέ ὅτι ὁ εἰμί ἢ ὁ Δίκαιος πρόσκειμαι ἢ ὁ οὖον Δίκαιος , ὥστε καί ὁ ἀπόφασις · τέσσαρες οὖν εἰμί . νοέω δέ ὁ λέγω ἐκ ὁ ὑπο - γράφω · εἰμί δίκαιος ἄνθρωπος — ἀπόφασις οὗτος — οὐ εἰμί δίκαιος ἄνθρωπος , εἰμί οὖον δίκαιος ἄνθρωπος — ἀπόφασις τούτου—οὐκ εἰμί οὖον δίκαιος ἄνθρωπος ὁ γάρ εἰμί ἐνταῦθα καί ὁ οὐ εἰμί ὁ Δίκαιος πρόσκειμαι καί ὁ οὖον Δίκαιος . οὗτος μέν οὖν , ὥσπερ ἐν ὁ ἀναλυτικός λέγω , οὐτάω τάσσω . ἄρχω μέν οὖν ἐντεῦθεν ὁ τρίτος ὁ βιβλίον κεφάλαιος , ὅσπερ λέγω εἰμί περί ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω πρότασις . δεῖ δέ καί ἐν οὗτος πρίν διασαφέω ὁ ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης λέγω πρῶτος ἐγώ ἐπισκοπέω τίς τε τρόπος ἐπί οὗτος ὁ πρότασις ἐκ ὁ κατάφασις ποιέω ὁ ἀπόφασις καί πῶς ἄν λαμβάνω αὐτός μετά ὁ προσήκω ἀκρίβεια συναιρέω αὐτός ὁ πᾶς ἀριθμός . ὅτι μέν οὖν οὖον ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἐν ὁ κατάφασις συντάσσω ὁ ἀρνητικός μόριον ἐξεργάζομαι ὁ ἀπόφασις , φανερός , εἴπερ μηδέ ἐπί ὁ ἐκ ὑποκει - μένω καί κατηγορέω οὗτος γίγνομαι ὁ τρόπος ὁ ἀπόφασις , ἀλλά ὁ ζήτησις γίγνομαι περί ὁ λοιπός παρά ὁ ὑπόκειμαι δύο λέξις , ὁ τε κατηγορέω καί ὁ προσκατηγορέω , οἷος ὁ τε δίκαιος | καί ὁ εἰμί , πότερος αὐτός χρή ὁ οὖον συντάσσω , ἵνα ποιέω ἀπόφασις . φημί . φανερός οὖν ὅτι οὖον ὁ κατηγορέω αὐτός συντακτέον , ἀλλά ὁ προσκατηγορέω · ὁ μέν γάρ εἶπον ἄνθρωπος οὖον δίκαιος εἰμί ἄνθρωπος τις μή Δίκαιος ὑπάρχω φημί , ὁ μέντοι λέγω ἄνθρωπος δίκαιος οὐ ἵστημι ἀποφαίνω μή ὑπάρχω ὁ ἄνθρωπος ὁ Δίκαιος . ὁ δέ αποφαντικός λόγος , ὡς ἔμπροσθεν διδάσκω , ὁ μέν ὑπάρχω τίς λέγω κατάφασις εἰμί , ὁ δέ μή ὑπάρχω ἀπόφασις . καί ὁράω ὅτι εὔλογος ὁ εἰμί συντάσσω ἐπί οὗτος ὁ ἄρνησις ἀποτελέω ὁ ἀπόφασις · ἐπεί γάρ καί ὁ κατηγορέω ἐν ὁ τοιοῦτος πρότασις ὄνομα εἰμί , οἷος ὁ δίκαιος , καί οὖον δύναμαι κατά ἑαυτοῦ συνδυάζω ὁ ὑπόκειμαι τέλειος ἐργάζομαι λόγος , ἐσθίω αὐτός ὥσπερ δεσμός τις ὁ συνδέω αὐτός πρός ἀλλήλων καί τέλειος ποιέω ὁ λόγος , ὅς ποιέω ὁ εἰμί . οὗτος οὖν εἰμί ἄν ὁ ὁ κύριος ἔχω ἐν ὁ πρότασις δύναμις . διό καί ὁ προσηγορία ἀπό ἑαυτοῦ δίδωμι ὁ τοιοῦτος πρότασις · καλέω γάρ αὐτός ἐκ τρίτος προσκατηγορέω . οὗτος ἄρα χρή ἀναιρέω ὑπέρ ὁ καί ὅλος ὁ κατάφασις ἀναιρέω καί γίγνομαι ὁ ἀπόφασις . ὁ μέν οὖν ἄνθρωπος δίκαιος οὐ ἵστημι ἀπόφασις , ὁ δέ ἄνθρωπος οὖον δίκαιος ἑστία κατάφασις . ἀλλά ἐπεί πᾶς κατάφασις εἰμί τις ἀπόφασις , κατά ὁ αὐτός μέθοδος εὑρίσκω ὁ οὗτος ἀπόφασις γίγνομαι ὁ λέγω ἄνθρωπος οὖον ἄνθρωπος οὖον δίκαιος οὐ ἵστημι ὥστε δύο ἐνταῦθα γίγνομαι ἀντι - φάσις απροσδιόριστος , ὁ ὑπόκειμαι | ὁρίζω εἰμί , καίτοι ἐπί ὁ ἁπλόος εἷς γίγνομαι μόνος · ἐκεῖ μέν γάρ ὁ κατηγορέω μετά ὁ ἄρνησις λαμβάνω εὐθύς ἀπόφασις ποιέω , ἐνταῦθα δέ κατάφασις ἄλλος εἶδος . ὁ δέ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ ἄλλος πᾶς ἀντίφασις , οἷος ὁ τε κατά ἕκαστος καί ὁ διαγώνιος , κατά πᾶς χρόνος καί πᾶς ὕλη λαμβάνω , ὁ τε ὁρίζω ἔχω ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ ἄορ - στον . διπλασίων οὖν εἰμί οὗτος ὁ ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω μόνος . ἐκεῖνος δέ εἰμί , ὡς δείκνυμι , ἑβδομήκοντα καί δύο . εἰμί οὖν δηλονότι οὗτος ἑκατόν τεσσαράκοντα καί τέσσαρες . πᾶς δέ ἅμα διακόσιοι δέκα καί ἕξ . οὗτος προλαμβάνω ἐπισκοπέω ἑξῆς ὁ διά ὁ ἐκτίθημι ῥῆσις ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης λέγω , ἐνταῦθα μέν πάνυ ἀσαφής καί διά αἴνιγμα εἴρω , πρός δέ ὁ πέρας ὁ πρότερος βιβλίον ὁ πρότερος ἀναλυτικός διηρθρωμένως παραδίδωμι , ὅθεν καί λαμβάνω ὁ ἐξηγητής παρακολουθέω τε ὁ διά οὗτος ὑπό ὁ φιλόσοφος λέγω δύναμαι καί διασαφέω αὐτός . ὁ δή γίγνομαι ἐν ὁ νῦν πρόκειμαι ἐγώ πρότασις δύο απροσδιόριστος ἀντίφασις ὁ μέν ἕτερος καλέω ὁ Ἀριστοτέλης ἀπολάω , ὁ ὁρίζω ὁ κατηγορέω ἔχω , ὡς κατά αὐτός οὗτος ὁ ἕτερος ἁπλόος εἰμί , ὁ δέ ἕτερος ἀόριστος διά ὁ ἀόριστος εἰμί ὁ ἐν αὐτός κατηγορέω . ὁ μέντοι ἑταῖρος αὖος · ὁ Θεόφραστος ὀνομάζω αὐτός ἐκ μετάθεσις , διά ὅς ἑξῆς εἴρω αἴτιος . ἐκτίθημι οὖν ὁ ἁπλόος πρότασις , | ὁ ἄνθρωπος δίκαιος ἑστία καί ὁ ἄνθρωπος δίκαιος οὐ εἰμί , ἀξιόω ζητέω ὁ καταφατικός αὐτός πότερος ἕπω ὁ λοιπός , οὗτος δέ εἰμί συναληθεύω , ὥστε ἐπί ὅς ὁ ἁπλόος κατάφασις ἀληθεύω , καί ὁ ἕπω αὐτός λέγω πάντως ἀληθής καταλαμβάνω · οὗτος γάρ καί ὁ ἄνθρωπος λέγω ἕπω ὁ ζῷον , διότι ἐπί ὅς ὁ ἄνθρωπος ἀληθής , ἐπί οὗτος καί ὁ ζῷον . καί εὑρίσκω οὕτως ἔχω οὖον ὁ ἐκ ἀόριστος κατηγορέω κατάφασις , ἀλλά ἰά ἀπόφασις αὐτός · ἐπί ὅς γάρ ὁ ἄνθρωπος δίκαιος ἐστιν’ ἀληθής , οἷος Σωκράτης , ἐπί οὗτος ψεῦδος μέν ὁ ἄνθρωπος οὖον δίκαιος ἐστιν’ , ἀληθής δέ ὁ ἄνθρωπος οὖον δίκαιος οὐ ἵστημι · ὁ γοῦν Σωκράτης διά αὐτός ὁ εἰμί δίκαιος μή δίκαιος μέν εἰμί οὐ ἄν εἴρω , μή εἰμί μέντοι μή δίκαιος λέγω ἄν ὁ ἀναιρέω ἀπό αὐτός ὁ μή Δίκαιος , ὅς φημί αὐτός μή ὑπάρχω , καί ὁ δύο ὁ Δίκαιος ἄρνησις εἷς θέσις αὐτός πάλιν σημαίνω διά ὁ δεκτικός εἰμί δικαιοσύνη ὁ ὑπόκειμαι . ἐκτίθημι οὖν ἐπί διάγραμμα ὁ πρότασις , ὅσπερ καί ἐγώ ὑποτάσσω , καί ὑπό ὁ ἁπλόος κατάφασις τάσσω ὁ ἀόριστος ἀπόφασις , ἀναγκαῖος λοιπός ὑπό ὁ ἀπόφασις ὁ ἁπλόος τίθημι ὁ ἀόριστος κατάφασις . διό καί καλέω αὐτός Θεόφραστος ἐκ μετάθεσις , ὅτι μετατίθημι αὐτός ἐν ὁ διάγραμμα ὁ τάξις καί ὑπό μέν ὁ ἁπλόος κατάφασις τάσσω ὁ οὗτος ἀπόφασις , ὑπό δέ ὁ ἁπλόος ἀπόφασις ὁ κατάφασις , ἢ καί ὅτι μετατίθημι ὁ ὁρίζω κατηγορέω καί τίθημι ὁ ἀόριστος γίγνομαι . ἀλλά ὅτι μέν ὁ ἁπλόος κατάφασις ἀληθεύω ὁ ἐκ μετάθεσις | ἀπόφασις πάντως ἀληθεύω , φανερός . ἆρα δέ γε καί ἀντιστρέφω φεῖ ὁ λόγος , ὥστε ὁ ἀόριστος ἀπόφασις ἀληθεύω ὁ ἁπλόος κατάφασις πάντως ἀληθεύω ; ἢ οὖον , ἀλλά εἰμί ἐπί ὅς ὁ μέν εἴρω ἀπόφασις ἀληθής , ὁ δέ ἁπλόος κατάφασις ψευδής , οἷος ἐπί ὁ ὅλως μή εἰμί ἄνθρωπος · ὁ γοῦν κύω εἶπον μέν μή εἰμί ἄνθρωπος μή Δίκαιος ἀλη - τίθημι ( ὅλως γάρ μή εἰμί ἄνθρωπος δῆλος ὅτι οὔτε δίκαιος λέγω ἄν εἰμί ἄνθρωπος οὔτε μή δίκαιος ) , ὁ μέντοι εἶπον αὐτός εἰμί ἄνθρωπος Δίκαιος ψεῦδος . ὥστε ἐπί πλέω εἰμί ἄν ὁ ἐκ μετάθεσις ἀπόφασις ὁ ἁπλόος κατάφασις . ὁ ἄρα ἀπόφασις ὁ ἁπλόος ἐπί μικρός εἰμί ὁ ἐκ μετάθεσις κατάφασις · εἰμί γάρ ἐπί πᾶς ἢ ὁ κατάφασις ὁ ἁπλόος ἀληθής ἢ ὁ ἀπόφασις , ὁμοίως δέ καί ἤτοι ὁ κατάφασις ὁ ἐκ μετάθεσις ἢ ὁ ἀπόφασις , ἐπί πλείων δέ ὁμολογέω ἀληθεύω ὁ ἐκ μετάθεσις ἀπόφασις ἤ2 ὁ ἁπλόος κατάφασις , ὁ ἄρα κατάφασις ὁ ἐκ μετάθεσις ἐπί ὁ λοιπός μικρός εἰμί ἀλήθευσις ἤ2 ὁ ἁπλόος ἀπόφασις · ὑπόκειμαι γάρ ὁ εἰμί πᾶς , φέρω εἶπον χίλιοι ὁ ἀριθμός , καί ὁ κατάφασις ὁ ἁπλόος ἀληθεύω κατά ὑπόθεσις ἐπί τετρακόσιοι ὁ ἐκ μετάθεσις ἀπόφασις ἐπί πλέω ἀληθής εἰμί λόγος χάρις ἀληθεύω ἐπί ἑξακόσιοι φανερός ἄρα ὅτι ὁ λοιπός δύο πρότασις ὁ μέν ἁπλόος ἀπό · φάσις ἐπί ὁ λοιπός ἑξακόσιοι ἀλήθευσις , ὁ δέ γε ἐκ μετάθεσις κατάφασις ἐπί ὁ λοιπός τετρακόσιοι παρά ὁ οἰκεῖος ἀπόφασις ἀληθεύω ἐπί μικρός εἰμί ὁ | ἁπλόος ἀπόφασις . ἀλλά οὕτως μέν χράω ἀναγκάζω ὁ ὁ απροσδιόριστος ἀντιφάσκω ἀλλήλων , εἴπερ ἀξιόω ἐπί ἕκαστος ὁ εἰμί ὁ ἕτερος αὐτός ἀληθεύω . ἀγαθός δέ ἴσως καί ὁ ἔννοια ὁ Ἀριστοτέλης ἀκόλουθος ἀπό ὁ πρᾶγμα πιστόω ὁ ἐπί μικρός εἰμί ὁ ἄνευ προσδιορισμός λέγω ἀόριστος κατάφασις ὁ ἁπλόος ἀπόφασις · εἰμί τις μέν γάρ εἰμί οὖον δίκαιος ἄνθρωπος , οὗτος δίκαιος ἄνθρωπος οὐ εἰμί , οὖον μήv εἰμί τις οὐ εἰμί δίκαιος ἄνθρωπος , ἤδη καί εἰμί οὖον δίκαιος ἄνθρωπος . ἐπί γοῦν ὁ ὅλως μή εἰμί ἄνθρωπος ἀληθεύω μέν ὁ ἁπλόος ἀπόφασις , ψεύδω δέ ὁ ἀόριστος κατάφασις . ὁ δέ γε πρότερος ἐπιχείρησις , ὅς καί αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης πρός ὁ πέρας ὁ πρῶτος ὁ ἀναλυτικός φαίνω χράω , ἐπί μέν ὁ ἀντιφάσκω ἀλλήλων πρότασις , τάσις , ὅσπερ ἐν ἐκεῖνος ὑποτίθημι , εὐόδωσις , ἐπί δέ ὁ συναληθεύω ποτέ δύναμαι οὖον προχωρέω . ὅλως δέ χρή ἐφιστάνω ὅτι ὁ απροσδιόριστος ἐπί διάφορος μέν ὁ ὑπόκειμαι μέρος ἅμα δύναμαι ἀληθεύω καταλαμβάνω ὁμοίως ὁ κατά μέρος , ὡς ἔμπροσθεν διορίζω , κατά εἷς μέντοι καί ὁ αὐτός κατηγορέω αὐτός ἢ κατά ἐνέργεια ἢ κατά ἐπίνοια ἀεί διαιρέω εἰκότως μετά ἐκεῖνος φημί ὁ τε ἀληθής καί ὁ ψεῦδος · ἀνάγκη γάρ ὁ τε εἰμί καί ὁ μή εἰμί ἕκαστος ἢ εἰμί τυγχάνω ἄνθρωπος Δίκαιος ἢ μή εἰμί . δῆλος δέ ὅτι κατά οὗτος ὁ ἔννοια θεωρέω ὁ πρότασις , περί ὅς ὁ λόγος , καί ὁ ἐπί πλέω ἢ ἐπί μικρός ἀληθεύω ἐπί αὐτός | λέγω , ὥσπερ καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος ποῦ λέγω ἐπί πλέω εἰμί ὁ ζῷον · οὐδείς γάρ ἄλλος διά οὗτος σημαίνω ἢ ὅτι ἐπί ὅς μέν ὁ ἄνθρωπος ἀληθής κατηγορέω , ἐπί οὗτος καί ὁ ζῷον , οὖον μέντοι ἔμπαλιν . οὗτος μέν οὖν οὕτως ἔχω ὁ πρός ἀλλήλων ἀκολουθία . ἐπεί δέ παραλαμβάνω καί ἕτερος τις ἐν ὁ διάγραμμα πρότασις ὁ Ἀριστοτέλης , ἁπλόος μέν καί αὐτός εἰμί διαφέρω δέ ὁ αὐτός οὗτος ἁπλόος καλέω ὁ μή ἕξις ἀλλά στέρησις ὁ κατηγορέω ἔχω , οἷος εἰμί ὁ ἄνθρωπος ἄδικος εἰμί — ἄνθρωπος ἄδικος οὐ ἑστία · ὁ μέν γάρ Δίκαιος ὅρος τις καί εἶδος καί ἕξις ἢ ὡς τελειότης , διό ἁπλόος λέγω πρότασις ὁ ἄνθρωπος δίκαιος ἑστία , ὁ δέ ἄδικος ἀοριστία καί στέρησις ὁ εἶδος , διό στερητικός πρότασις ὁ λέγω Σωκράτης ἄδικος ἑστία · λέγω γάρ στέρησις ἐν οὗτος ὁ ἀπουσία ἀπλόος ὁ σημαίνω , οὖον ὁ ἀπόφασις ἀλλά ἢ ὁ ὁ εἶδος ὄνομα προσλαʹ - βοῦς ὁ ὅς στερητικός , ὡς ἐπί ὁ ἄπολις καί ἄοικος καί ἄδικος καί ὁ τοιοῦτος ἅπας , ἢ καί ἕτερος ὄνομα ἤτοι ὁ χείρων ὁ ἐναντίος , ὡς ἐπί ὁ κακός , ἢ μηδέ εἰμί ἐναντίος , ὡς ἐπί ὁ γυμνός , καί ἤτοι ἀνακάμπτω ἐπί ὁ εἶδος φύω κατά ὁ παραδίδωμι ἐν ὁ φυσικός πραγματεία ὁ στέρησις ἔννοια , ὡς ὁ ἄμουσος , ἢ μηδέ ἀνακάμπτω , ὥσπερ ἐν κατηγορία λέγω ἔχω ὁ τυφλότης ( ἐπί πᾶς γάρ ὁ σημαίνω ὁμοίως ὁ λόγος ἁρμόζω ) · ἐπεί οὖν , ὅσπερ λέγω , ὁ στερητικός πρότασις τίθημι μεταξύ ὁ τε ἁπλόος καί ὁ ἐκ μετάθεσις , ὁράω καί οὗτος ὅπως ἔχω ὁ πρός ὁ ἑκατέρωθεν ἑαυτοῦ ἀκολουθία · οὗτος γάρ εὑρίσκω καταφανής ἐγώ εἰμί λοιπός ὁ ὁ Ἀριστοτέλης ῥῆσις , ἄλλως δέ οὖον . φανερός δή ὅτι οὐδέ οὗτος ὁ κατάφασις ἕπω ὁ ἁπλόος κατάφασις , ἀλλά ὁ ἀπόφασις · ὁ γάρ δίκαιος εἰμί ἄνθρωπος ἄδικος μέν εἰμί οὖον λέγω , μή εἰμί μέντοι ἄδικος λέγω . διό καί ὁ στερητικός πρότασις ὁ μέν ἀπόφασις τάσσω ἐν ὁ διάγραμμα ὑπό ὁ ἁπλόος κατάφασις , ὁ δέ κατάφασις ὑπό ὁ ἀπόφασις . ἆρα δέ ὥσπερ ἐπί ὅς ὁ ἁπλόος κατάφασις , ἐπί οὗτος ὁ στερέω - τιμή ἀπόφασις , οὗτος καί ἔμπαλιν ; ἢ οὖον · ἐπί πλείων γάρ ἀληθής ὁ στερητικός ἀπόφασις , ἐπί ὅς καί ὁ ἀόριστος ἀπόφασις καταλαμβάνω ἐπί πλέω εἰμί ὁ ἁπλόος κατάφασις , οὗτος εἰμί ἐπί ὁ παρά ὁ ἄνθρωπος πᾶς . οὗτος δέ , ὁ στερητικός λέγω ἀπόφασις , οὖον μόνος ἐπί ὁ παρά ὁ ἄνθρωπος ὑπερτείνω ὁ ἁπλόος κατάφασις , ἀλλά καί ἐπί ὁ ἄνθρωπος μέν εἰμί οὔτε δέ ὁ ἕξις οὔτε ὁ τοιοῦτος στέρησις μετέχω , οἷος ὁ οὔτε Δίκαιος ἕξις οὔτε ἄδικος ἔχω . δῆλος δέ ἐκ ὁ πρότερος εἴρω ὅτι ὁ κατάφασις ὁ στερητικός ἐπί μικρός εἰμί ὁ ἁπλόος ἀπόφασις . ἄμφω ἄρα ὁ ἀπόφασις , ὅς τε στερητικός καί ὁ ἀόριστος , ἕπομαι τε ὁ ἁπλόος κατάφασις καί ὁ αὐτός λόγος ἔχω πρός αὐτός · ἄμφω γάρ αὐτός δείκνυμι ἐπί πλέω εἰμί . ὡσαύτως δέ καί ὁ κατάφασις αὐτός ὁ αὐτός ἔχω λόγος πρός ὁ ἀπολάω ἀπόφασις καί γάρ οὗτος δείκνυμι ἐκεῖνος ἐπί μικρός εἰμί . λοιπός ἐν ἐπισκοπέω εἰμί ὥσπερ ἔχω ὁ ἁπλόος πρότασις | πρός εἰς ἐκ μετάθεσις , οὕτως ἔχω καί ὁ στερητικός πρός αὐτός πάλιν ὁ ἐκ μετάθεσις , οὗτος εἰμί εἰμί ὥσπερ ὁ ἁπλόος κατάφασις ἐπί ἐλάσσων εἰμί ὁ ἀόριστος ἔχω ὁ κατηγορέω ἀπόφασις , οὗτος καί ὁ στερητικός ἀπόφασις ἐπί ἐλάσσων εἰμί αὐτός , καί ὥσπερ ὁ ἁπλόος ἀπόφασις ἐπί πλέω εἰμί ὁ ὑπό αὐτός τάσσω ἀόριστος κατάφασις , οὗτος καί ὁ στηρητικὴ κατάφασις . εἰμί δέ οὗτος πᾶς ἐναντίος ἀληθής · ἵημι γάρ ὁ ἀπόφασις ὁ στερητικός ὁ ἀόριστος ἐπί μικρός ἀλλά ἐπί πλέω , οὔτε ὁ κατάφασις ὁ κατάφασις ἐπί πλέω ἀλλά ἐπί μικρός . ὅτι δέ οὗτος οὕτως ἔχω , ῥᾳδίως δείκνυμι ὁ ἀρχή ὁ ἔφοδος λαμβάνω ἀπό ὁ κατάφασις , ἐπεί καί γνώριμος ὡς μᾶλλον ὁρίζω ὁ ἀπόφασις ὁ κατάφασις . φανερός δή ὅτι ἐπί μικρός ὁ κατάφασις ὁ στερητικός ὁ ἐκ μετάθεσις · εἰμί τις μέν γάρ εἰμί ἄδικος ἄνθρωπος , οὗτος δηλονότι καί οὖον δίκαιος , οὖον μέντοι εἰμί τις οὖον δίκαιος , ἤδη καί ἄδικος , διά τε ὁ μέσος ἕξις καί ὁ μηδέτερος φύω πω μετέχω , ὡς ἐπί ὁ παῖς . ὥστε ὁ ἀπόφασις ὁ στερητικός ἐπί πλέω ὁ ἐκ μετάθεσις ἀπόφασις ἀλήθευσις · καί γάρ ἐπί ὁ προερέω ἕξις , ὁ τε μέσος καί ὁ ὁ παίων , ὁ μέν στερητικός ἀπόφασις ἀληθής , ἐπεί μή εἰμί ἄνθρωπος ἄδικος , ὁ μέντοι ἐκ μετάθεσις ψευδής , ἐπεί ὁ κατάφασις αὐτός ὁ ἀληθής · εἰμί γάρ οὖον Δίκαιος ἄνθρωπος . διά οὗτος οὖν περιγράφω ὁ μέν ἁπλόος κατάφασις ἐπί μικρός ἄμφω , ὁ ὑπό αὐτός δηλονότι ἀπόφασις , ὁ δέ ἀπόφασις αὐτός ἐπί πλέω ἄμφω , καί ὁ μέν ἐκ μετάθεσις ἀπόφασις ἐπί πλέω ὁ ἁπλόος μόνος γάρ ἐκεῖνος εὑρίσκω εἰμί ἐπί πλέω ) , καί ὁ κατάφασις αὐτός κατά ὁ ἀκόλουθος ἐπί μικρός ὁ ἁπλόος . καί πάλιν ὁ μέν στερητικός ἀπόφασις ἐπί πλέω καί ὁ μετά 5 αὐτός , ἐπεί ἀμφότερος ὁ ἑκατέρωθεν ἑαυτοῦ καταλαμβάνω εἰμί ἐπί πλέω , ὁ δέ κατάφασις δηλονότι ἐπί μικρός καί ὁ μετά αὐτός . ὥστε φανερός ὅτι ὁ μέν ἐκ μετάθεσις οὗτος ἔχω ὁ λόγος πρός ὁ ἁπλόος ὅς ὁ στερητικός , οὖον μέντοι ὁ ἁπλόος οὗτος ἔχω ὁ λόγος πρός ὁ ἐκ μετάθεσις ὅς ὁ στερητικός . λείπω οὖν ἐπέρχομαι ὁ ῥῆσις ὁ Ἀριστοτέλης καί | ἐπιδείκνυμι ὡς οὐδείς ὁ προερέω μάτην ῥαψῳδέω . ὅταν οὖν , φημί , ὁ εἰμί τρίτος προσκατηγορέω , οὐ ὡς τρεῖς μέν ἄξιος εἰμί ὁ ἐν ὁ πρότασις κατηγορέω τρίτος δέ ἔχω τάξις ἐν αὐτός ὁ εἰμί , ἀλλά τρίτος μέν ἐν ὁ πρότασις πρός ὁ δύο ὅρος .. ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ κατηγορέω , κατά δύο μέντοι τάξις καί αὐτός ἔχω ὁ κατηγορέω καί ὥσπερ ἐπικατηγορέω · ὅταν γοῦν εἶπον ῾ ἄνθρωπος δίκαιος ἑστία , ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἄνθρωπος προηγουμένως μέν ὁ Δίκαιος κατηγορέω , ἐπεί οὗτος προτίθημι περί αὐτός ἀποφαίνω , διότι δέ οὐ εἰμί αὐτάρκης οὗτος ὁ ὑπόκειμαι συμπλέκω πρός ὁ ποιέω ἀπόφανσις , ὁ εἰμί αὐτός προστίθημι συνδέω τε αὐτός , ὡς εἴρω πρότερος , καί ἐπικατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι · ὁ ὅλος γοῦν οὗτος λέγω ἀρίς αὐτός ὅτι εἰμί δίκαιος . οὖον πάντως μέντοι , ὅτε εἰμί τρίτος ἐν ὁ πρότασις ὁ εἰμί , ἤδη καί προσκατηγορέω · ἐν γοῦν ὁ λέγω ῾ Σωκράτης ὁ φιλόσοφος ἑστία κατηγορέω μόνος ἀλλά οὖον προσκατηγορέω ὁ εἰμί , διότι ὁ ὅλος οὗτος ὁ ῾ Σωκράτης ὁ φιλόσοφος ὡς εἷς λαμβάνω καί ὑπόκειμαι γίγνομαι διά ὁ ὁ ἄρθρον προσθήκη , ὅσπερ οὐ ἐθέλω σῦς - τάσσω ὁ κατηγορέω ἀλλά μόνος ὁ ὑπόκειμαι . λέγω δέ περί αὐτός ὅτι εἰμί καί οὔπω θνῄσκω . ἀλλά οὐδέ ὅταν εἶπον ῾ ὁ ἥλιος ἐκ ἀνάγκη εἰμί , οὐδέ τότε προσκατηγορέω ὁ εἰμί , καίτοι ἁπλόος εἰμί ἐνταῦθα ὁ ὑπόκειμαι , ἀλλά ὁ ᾿ ἐκ ἀνάγκη οὐ εἰμί κατηγορέω ἀλλά τρόπος . περί δέ ὁ μετά τρόπος πρόταση ἄλλος εἶδος ἔχω παρά ὁ νῦν ἐγώ πρόκειμαι ἐν ὁ ἑξῆς διδάσκω ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης . οὐ ἁπλόος δέ εἶπον ῾ ὅταν ῥῆμα τίς προσκατηγορέω ἐν ὁ προτάσσω , ἀλλά διά-ὁρίζω ἀκριβῶς τίς εἰμί ὁ προσκατηγορέω φύω , ὅτι μόνος ὁ εἰμί , ὅσπερ ὅτι οὕτως ἔχω , διά ὁ ἑξῆς κατά καιρός ἐπιδείκνυμι . όταν οὖν , φημί , ὁ εἰμί τρίτος ὅς ἐν ὁ πρότασις προσκατηγορέω , διχῶς λοιπός λέγω ὁ πρότασις ὁ ἀντίθεσις ὁ ἐπί ὁ πρότερος παραδίδωμι πρότασις μοναχός λέγω . εἶτα πρίν διδάσκω πῶς διχῶς λέγω , πρότερος ἐπί παράδειγμα ὑφηγέομαι πότε λέγω προς - κατηγορέω ὁ εἰμί , ὅσπερ καλέω ὄνομα ἢ ῥῆμα , διότι ῥῆμα μέν εἰμί ἅτε προσημαίνω χρόνος , οὐδείς δέ κωλύω αὐτός καί ὄνομα καλέω κατά ὁ ἔννοια , κατά ὅς λέγω πᾶς εἰς σημαντικός φωνή ὄνομα προσαγορεύω . καί οὐδέ οὕτως ἐπάγω ὁ κατασκευή ὁ διχῶς λέγω οὗτος ὁ ἀντίθεσις , ἀλλά νῦν μέν ὡς δῆλος οὗτος εἰμί κατά ὁ μέγεθος ὁ ἑαυτοῦ νοερός ἕξις ὁ συμπέρασμα μόνος εἶπον , μᾶλλον δέ ὁ ἀκόλουθος ὁ συμπέρασμα , ἐπάγω ὥστε διά οὗτος , λέγω δέ ὁ διχῶς λέγω ὁ ἀντίθεσις , τέσσαρες οὗτος εἰμί · εἴρω δέ οὗτος κατά ἔλλειψις ὁ μόριον · τέσσαρες γάρ μόριον καί τέσσαρες πρότασις εἰμί ὁ δύο ἀντίθεσις , ὁ τε ἁπλόος καί ὁ ἀόριστος κατηγορέω χωμένος . ἐφεξῆς δέ καί ὁ κατασκευή σαφῶς ἐπάγω ὁ διχῶς ἐνταῦθα λέγω ὁ ἀντίθεσις ὁ ὁ αὐτός ὑπόκειμαι χράω καί τέσσαρες αὐτός γίγνομαι μόριον , διά ὅς φημί | λέγω δέ ὅτι ὁ εἰμί ἢ ὁ Δίκαιος πρόσκειμαι ἢ ὁ οὖον Δίκαιος καί ὁ ἑξῆς . ἐν ὅς καί ἀξιόω ὡς ἐπί ὁ ἐκτίθημι διάγραμμα ὁ τε διαφορά ὁ πρότασις καί ὁ ἀκολουθία θεωρέω . οὗτος μέν οὖν δῆλος , πλήν ὅτι ὁ ὥστε καί ὁ ἀπόφασις σημαίνω αὐτός ὁ ὅστε καί ὁ ποιέω ὁ ἀπόφασις , ὁ οὐ εἰμί , ἢ ὁ Δίκαιος πρόσκειμαι ἢ ὁ οὖον Δίκαιος , καθάπερ ὁ εἰμί · διόπερ ὁ μέν ποιέω δύο κατάφασις ὁ δέ δύο ἀπόφασις ἐπεί δέ μεταξύ ὁ τε εἶπον ὁ ἀκόλουθος , ὡς λέγω , ὁ συμπέρασμα ὁ ὥστε διά οὗτος τέσσαρες οὗτος εἰμί καί ὁ καὶ · σκευή ὁ δύο εἰμί ἀντίθεσις καί τέσσαρες αὐτός ὁ μόριον φημί ὅς ὁ μέν δύο πρός ὁ κατάφασις καί ἀπόφασις ἔχω κατά ὁ στοιχέω ὡς ὁ στερέω , ὁ δέ δύο οὖον , Σφίγξ μέν κελαινός κατά ὁ Λυκόφρων γῆρυς ἐκμιμέομαι πολύς δέ πρᾶγμα ὁ ἐξηγέομαι - ὁ παρέχω , τίς ποτός ἐννοέω οὗτος ὁ ῥησείδιον εἴρω ; φημί δή ὅτι ὁ διά πλείων ἐπιδείκνυμι ἐγώ ὁ πρότασις ἀκολουθία αἰνίσσομαι διά οὗτος ὁ φιλόσοφος , κατάφασις μέν καί ἀπόφασις κλάω ὁ ἁπλόος πρότασις ὡς ἀρχέτυπος , ἐπεί οὗτος προσλαμβάνω κατά ὁ κατηγορέω ὁ ἄρνησις ποιέω ὁ ἐκ μετάθεσις , λέγω δέ ὅτι ὁ εἴρω τέσσαρες μόριον ὁ δύο ἀντίθεσις ( προερέω γάρ ὁ ὥστε διά οὗτος τέσσαρες οὗτος εἰμί ) , οὗτος οὖν ὁ μέν δύο , δηλονότι μόριον ( λέγω δέ ὁ ἐκ μετάθεσις πρότασις ) , πρός ὁ κατάφασις καί ἀπόφασις , οὗτος εἰμί ὁ ἁπλόος , | ἔχω κατά ὁ στοιχέω ( ἀντί ὁ κατά συστοιχία καί ἀναλογία ) ὡς ὁ στερέω , εἰμί ὅτι ὅς ἔχω στοῖχος καί τάξις καί ἀναλογία ὁ στερητικός πρότασις πρός ὁ ἁπλόος κατά ὁ ἐπί πλέω αὐτός ἢ ἐπί μικρός εἰμί , οὗτος καί ὁ ἐκ μετάθεσις . ὁ δέ δύο ( φημί δῆλος πάλιν ὅτι μόριον ἐκ ὁ τέσσαρες · ποῖος δέ ἄν εἰμί οὗτος ; δῆλος ὅτι ὁ λοιπάς παρά ὁ πρό - τέρος εἴρω , οὗτος εἰμί ὁ ἁπλόος πρότασις ) οὐ ἔχω κατά ὁ στος - χόω ὡς ὁ στερέω , ὅσπερ αὐτός βραχύς ἐνδείκνυμι διά ὁ οὖον , ὁ δέ δύο οὖον εἶπον . ἀλλά πρός τίς οὐ ἔχω ὁ ἁπλόος πρότασις κατά ὁ στοιχέω ὡς ὁ στερέω ; ἢ δῆλος ὅτι πρός ὁ λοιπάς παρά αὐτός δύο μόριον ὁ τέσσαρες , οὗτος εἰμί πρός ὁ ἐκ μετάθεσις · ἐπιδείκνυμι γάρ καί οὗτος πρότερος ὅτι οὐ ὡς ἔχω ὁ στερητικός πρός ὁ ἐκ μετάθεσις κατά ὁ ἐπί πλέω αὐτός ἢ ἐπί μικρός ἀληθεύω , οὕτως ἔχω καί ὁ ἁπλόος . συμβάλλω ἄρα ἐγώ ὁ προλαμβάνω περί ὁ ἀκολουθία ὁ πρότασις πρός κατανόησις ὁ ῥῆσις ὁ Ἀριστοτέλης . οἶδα μέν οὖν ὅτι ὁ ἐξηγητής ὁ ἀκριβής γράφω καί ἕτερος ἐξήγησις ὁ ῥῆσις οὗτος , ὅς καί μᾶλλον ἀρέσκω φημί ἅτε πολύς ἁπλόος εἰμί ὁ προερέω καί οὐ ἀναγκάζω ἐγώ , ὅσπερ αὐτός φημί , μαντεύομαι ὁ διάνοια ὁ Ἀριστοτέλης · ἀξιόω γάρ κατάφασις μέν καί ἀπόφασις μή ὁ ἁπλόος λέγω πρότασις , ἀλλά αὐτός ὁ καταφατικός εἶδος ὁ πρότασις καί ὁ ἀποφατικός , ὁ δέ τέσσαρες μόριον ὁ δύο ἀντίθεσις , ὁ τε ἁπλόος καί ὁ | ἐκ μετάθεσις , ὁ μέν δύο ὁ ἐκ μετάθεσις οὕτως ἔχω πρός αὐτός ὁ εἶδος καί ὁ δύναμις ὁ κατάφασις καί ἀπόφασις , ὡς ὁ στερητικός πρότασις . πῶς δέ ἔχω ἐκεῖνος ; ἀπλόος μέν κατάφασις ἢ ἀπόφασις οὖον λέγω , ὁ δέ ὅλος . οὗτος στερητικός κατάφασις καί ἀπόφασις ὥσπερ καί ὁ θνήσκω ἄνθρωπος ἁπλόος μέν ἄνθρωπος οὖον λέγω , ὁ δέ ὅλος οὗτος νεκρός ἄνθρωπος λέγω . οὗτος οὖν , φημί , ὁ τρόπος ἔχω καί ὁ ἐκ μετάθεσις πρός αὐτός ὁ καταφατικός καί ἀποφατικός εἶδος · οὖον γάρ εἰμί ἁπλόος κατάφασις ὁ ἀπόφασις , ἀλλά ὁ ὅλος οὗτος ἀόριστος κατάφασις καί ἀόριστος ἀπόφασις . ὁ δέ λοιπάς δύο μόριον ὁ ὁ ἁπλόος ἀντίθεσις οὐ ἔχω οὕτως πρός ὁ καταφατικός καί ὁ ἀποφατικός εἶδος · αὐτοφυής γάρ εἰμί οὗτος κατάφασις καί ἀπόφασις καί ἄνευ προσθήκη τις προσαγορεύω ὁ ὄνομα οὗτος δύναμαι . οὗτος μέν οὖν ὁ ἐκεῖνος λόγος · οὖον μήv ἐγώ γε ἐπάγω καί πολύς ἔχω ὁ πιθανός ὁ ἐξήγησις · ἄτοπος γάρ ἡγέομαι σαφῶς βοῦς ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι νοέω . ] ἕπομαι βούλομαι ὁ ἐνταῦθα λέγω ἐκ ὁ εἴρω ἐν ὁ ᾿ ἀναλυτικός , περί αὐτός οὗτος ἔχω ἐγώ ὁ περί ὁ εἴρω ὁ πρότασις ἀκολουθία μάλα ἐναργής πρός ὁ πέρας ὁ πρῶτος βιβλίον ὁ ᾿ ἀναλυτικός παραδίδωμι , ὅσπερ καί αὐτός συνομολογέω , πρός μέν οὗτος μύω , ἄλλος δέ τις ὁ Ἀριστοτέλης διάνοια ὁ εἰμί ἀπομαντεύομαι . Αλλά πρός τίς , φημί ἄν , συμβάλλω ἐγώ ὁ οἶδα ὁ εἴρω ὁ πρότασις ἄκολος θίας ; φημί δή ὅτι πρός ὁ γίγνομαι πολλάκις ἐν ὁ συλλογισμός ὁ πρότασις μετάληψις · συγχωρέω γάρ τις Δίκαιος εἰμί ὁ Σωκράτης , εἰκότως εἴρω ῾ οὐκοῦν ἄδικος οὐ ἑστία καί ᾿ οὐκοῦν οὖον δίκαιος οὐ εἰμί . εἰμί μέντοι συγχωρέω ὁ μή ἵημι αὐτός ἄδικος ἀξιόω λαμβάνω ὅτι ᾿ οὐκοῦν δίκαιος εἰμί καί οὖον δίκαιος οὐ εὐήθης εὐήθης ὁ μετάληψις . ἐν δέ οὗτος οὐ ἐνδέχομαι κατορθόω ὁ μή προδιαιρέω ποῖος πρότασις ποῖος ἐπί πλέω . ἐπεί δέ οἴομαι τις μηδαμῶς τέλειος ἔτι μένω οὗτος ὁ πρότασις ἀλλά κατηγορέω μόνος , ἐπειδάν λέγω , φέρω ἐπί ξύλον , ὁ μέν ἀπόφασις , ὁ τε στερητικός καί ὁ ἐκ μετάθεσις , ἀληθεύω ὁ δέ κατάφασις ὁ ἀπολάω ψεύδω , ῥητέος πρός αὐτός ὡς ὅταν μέν ἐνέργεια λαμβάνω ὁ ξύλον ἐν ὁ πρότασις λέγω ῾ ὁ ξύλον ἄνθρωπος δίκαιος ἑστία , ὁ εἰμί κατηγορέω ποιέω ὁ ὅλος οὗτος ὁ ῾ ἄνθρωπος δίκαιος εἰμί · ἀλλά οὐ - έτι μένω ὁ πρότασις ἀπροσδιόριστος , ἀλλά ὡς μέν ἐπί ὁ ἁπλόος ξύλον εἰμί καθόλου δηλόω δέ ὁ ἄρθρον ὁ δύναμις ἔχω ὁ καθόλου προσδιορισμός ) , ὡς δέ ἐπί ὅδε ὁ ξύλον εἰμί κατά ἕκαστος . εἰμί μέντοι φυλάσσω ὁ πρότασις ὁ εἶδος μηδείς κατά ἐνέργεια αὐτός προστίθημι , οὐδείς κωλύω καί ξύλον καί ἵππος καί ἄλλος μυρίος περιέχω κατά δύναμις ὑπό αὐτός , ἐπί ὅς λέγω ἢ ψεύδω ἢ ἀληθεύω · ὁ μέν γάρ κατάφασις , οἷος ὁ λέγω ῾ ἄνθρωπος δίκαιος εἰμί , ἅτε εἰμί τίς τοιόσδε εἰμί ἀποφαίνω , ἐπί μόνος ἄνθρωπος ἀληθεύω δυνατός , καί οὗτος Δίκαιος , | ψεύδω δέ ἀναγκαῖος ἐπί ὅς ἢ ὁ ὑπόκειμαι μή ἁρμόζω ἢ ὁ κατηγορέω , ὁ δέ ἀπόφασις ἅτε μάχομαι ὁ κατάφασις ψεύδω μέν ἐπί ὅς ἐκεῖνος ἀληθής , ἀληθεύω δέ ἐπί ὅς ἐκεῖνος ψευδής . οὗτος δέ καί ὁ Ἀριστοτέλης ἐν ὁ ἑξῆς δείκνυμι ὁ ῾ εἰμί λευκός ἄνθρωπος μή εἰμί ἀπόφασις ὁ ῾ εἰμί οὖον λευκός ἄνθρωπος , ὅτι συμ - βαίνω αὐτός ἐπί ὁ ξύλον ἀληθεύω , διότι ψευδής ἐπί αὐτός ὁ καθίστημι Φάσος . καί ὅταν μέντοι λέγω ῾ ὁ Νιρεύς ἄνθρωπος καλός εἰμί , οὖον χρή νομίζω ὅτι τρεῖς ποιέω κατηγορέω · ὁ γάρ ὅλος οὗτος ὡς εἷς τίς τότε ὁ Νιρεύς κατηγορέω ὁ καλός ἄνθρωπος καί ὁ εἰμί προς - κατηγορέω , παραπλήσιος λέγω ὡς εἰμί τις λέγω ῾ ὁ Νιρεύς ζῷον λογικός θνητός ἑστία . οὗτος δέ ἐπί μόνος γίγνομαι ὁ ἀδιόριστος δυνατός · οὔτε γαρ ἐπί ὁ προσοιωρισμενων , ὥστε πᾶς ὁ προσδιορίζω πρότασις κατηγορέω τις ὥσπερ ὁ ἀπροσδιόριστος , ἐπεί μή εὔλογος προσδιορισμός ὁ κατηγορέω συμπλέκω , οὔτε ἐπί ὁ κατά ἕκαστος , ἐπεί οὐ οἷος τε ὁ ἄτομος κατηγορέω κατά ἄλλος , ὥσπερ οὐδέ ὁ ἄλλος κατά ὁ ἄνω2 γένος . ἀπό δέ οὗτος ἐπιλύω καί ὁ ἀπορία ὁ περί ὁ ἀντίφασις · ὅταν γάρ λέγω ὡς χρή ἐπί πᾶς ἢ ὁ κατάφασις ἀληθεύω ἢ ὁ ἀπόφασις , οὐ ὅτι δυνατός μέν πᾶς ἀντίφασις ἑκάτερος ὁ μόριον κατά ὅστις ὅλος κατηγορέω , οἷος ὁ Σωκράτης ὁ ῾ Θεαίτητος καθίημι καί ῾ Θεαότξτος οὖον καθίημι , ὁ μέντοι ἕτερος μόνος ἀληθεύω ἀνάγκη λέγω ( οὗτος γάρ ἄλογος | ἐπί τε ὁ προσδιωφισμένων , ὡς εἴρω , καί ὁ κατά ἕκαστος ) , ἀλλά ὅτι ὁ ποιέω ἐν ὁ πρότασις μόριον ὁ κατάφασις καί ὁ ἀπόφασις , οὗτος εἰμί ὁ κατηγορέω καταφατικός καί ἀποφατικός , ἑκάτερος μέν ὅστις ὁ τε εἰμί καί ὁ μή εἰμί κατηγορέω δυνατός καί μετά ὁ κατά ὅς κατηγορέω ποιέω τέλειος πρότασις , μόνος μέντοι ὁ ἕτερος αὐτός ἀληθεύω ἀνάγκη , οἷος κάθημαι — οὖον κάθημαι , λευκός εἰμί — λευκός οὐ εἰμί . δηλόω δέ ὁ ῾ ἐπί ἐπί πάντος ὅτι περί μόνος ὁ κατηγορέω ὁ λόγος , ὁ συμπλέκω εἷς τις ὁ πᾶς πρότασις ποιέω , ὁ μέν ἀληθής ὁ δέ ψευδής . ζητέω δέ ἄν τις περί ὁ συντίθημι ἔχω ὁ κατηγορέω ἁπλόος κατάφασις , πῶς ἐπί οὗτος ὁ ἀόριστος ἤτοι ἐκ μετάθεσις λέγω κατάφασις ποιέω , ἆρα κατά ἕκαστος ὁ συντίθημι ὁ κατηγορέω ὄνομα ὁ ἄρνησις τͅαραλαμβάνοντες ἢ εἷς τίς ἐκ αὐτός , καί ποῖος οὗτος , ὥστε μή δοκέω ἀποκληρβτικὸν εἰμί ὁ λόγος . φημί τοίνυν ὡς εἴτε πᾶς ὁ σύνθετος κατά οὐσία κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι , καθάπερ ἐπί ὁ ὁρίζω , εἴτε καί εἷς τίς ἐκ αὐτός κατά συμβεβηκός , ὡς ὅταν εἶπον ῾ ὁ Σωκράτης ἄνθρωπος λευκός ἑστία , πᾶς χρή ὁ κατηγορέω προτίθημι ὁ ἄρνησις , ἵνα ὁ ζητέω ποιέω κατάφασις πρός ἅπας ὡς εἷς ὁ κατηγορέω αὐτός ἐξακούω , καί οὖον μόνος πρός ὁ μόριον ὅς τυγχάνω συντάσσω · ὁ γάρ λέγω ὁ ἄνθρωπος ζῷον οὐ ἄλογος εἰμί ἢ ὁ Αἰθίοψ ἄνθρωπος οὖον λευκός παραπλήσιος κατά οὗτος | λέγω ὁ εἶπον ὁ Σωκράτης ἐπιστήμων εἰμί ὁ μή ἀγαθός · οὗτος δέ σαφῶς ἁπλόος κατάφασις ἀόριστος τίς , ὁ μή ἀγαθός , ὁ ὁρίζω κατηγορέω , ὁ ἐφίστημι , συμπλέκω καί διά οὗτος συναληθεύω ὁ ἐπιστήμων ὁ ἀγαθός εἰμί αὐτός ἀποφαίνω , καίτοι ὁ εἰμί ἀόριστος κατάφασις οὐδέποτε ὁ ἁπλόος συντρέχω ἐπί ὁ αὐτός δύναμαι , ὥσπερ ἐν ὁ πρῶτος διά-ὁρίζω ὁ ᾿ αναλυτικτω . ὁ δέ αὐτός λόγος ἐπί πᾶς , ἐπί ὅς ὁ προστίθημι ὁ κατηγορέω οὐ ὡς ὑπάρχω λέγω ὁ ὑπόκειμαι , ἀλλά ὡς ἐνερείᾳ τις αὐτός ὑποβαίνω · οὖον γάρ εἰμί αὐτός φαίνω ὁ Σωκράτης εἰμί μή ἀγαθός , ὅσπερ εἰμί ὕπαρξις , καί ἐφίστημι ὁ μή ἀγαθός ( οὗτος γάρ ἐνέργεια τις δηλωτικός ) , ἢ εἰμί μή Ἀλκιβιάδης καί φιλέω μή Ἀλκιβιάδης · καί γάρ ὁ αὐτός μέν εἰμί ὅδε τίς ἅμα καί μή ὅδε ἀμήχανος , ἐνεργέω δέ ἅμα περί ὁ ἀντίκειμαι ὁ αὐτός οὐ ἀδύνατος . διό ἅμα μέν εἰμί τις καί ἀγαθός καί μή ἀγαθός οὐ ἐγχωρέω , ἐφίστημι δέ ἅμα ἄμφω δυνατός . εἰμί δέ ὁ ἄνθρωπος λευκός ἑστία καί ᾿ ἄνθρωπος οὖον λευκός οὐ οὐ οἷος τε συντρέχω ἀλλήλων ἐπί Αἰθίοψ ἢ ἄλλος τις εἷς κατηγορέω , παρά ὁ φύω ὁ λευκός καί δίχα ὁ πρός ὁ ἄνθρωπος συμπλοκή κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι ὡρισμένως τε καί ἀόριστος καί ποιέω δύο κατάφασις οὖον δύναμαι συνᾴδω ἀλλήλων οὗτος συμβαίνω εἴρω . ὅλως δέ χρή ἐφιστάνω ὡς οὖον δυνατός διά εἷς ἀντίφασις ἢ ἀντίθεσις ἀόριστος κατάφασις πρός ὁρίζω ἕκαστος ἐπισκέπτομαι | ὁ παραλαμβάνω πρός ὁ γένεσις ὁ σύνθετος κατηγορία · οὐδέ γάρ εἷς ὅλως εἰμί πρότασις δυνατός , ἐν ὅς πλείων παραλαμβάνω κατηγορέω , διότι θαυμαστός οὐδείς ὁ μέν αὐτός ἀληθής ὁ δέ ψευδής κατηγορέω , καθάπερ ἐν ὁ ἑξῆς διορίζω , ἀλλά ἕκαστος χρή ὁ συντίθημι κατά ἑαυτοῦ σκοπέω , εἰμί ἀληθής κατηγορέω , καί οὕτως ὁ μερικός κατηγορία προσυφαίνω ὁ ὁλικός - Ραΐς καί ὁ κατά συμβαίνω ὁ κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω , ὡς ἐπί ὁ εἰμί εἷς πρότασις ὁ κατηγορέω ἤτοι ὄνομα λαμβάνω φύσις εἷς δηλωτικός ἢ λόγος ἀναμφισβήτητος αὐτός ὄνομα σημαίνω , εἴτε λέγω εἴτε καί παραμελέω ὑπό ὁ ὁ ὄνομα τίθημι , καί διά οὗτος πάλιν ὀρθῶς ἔχω ὁ παρά ἐγώ διορίζω , ὅτι πᾶς αὐτός χρή προηγέομαι ὁ ἄρνησις πρός ὁ γίγνομαι ὁ ἀόριστος κατά · φημί . οὗτος μέν οὖν ἅλις · . ἐπεί δέ γράφω φημί ἐν πολύς ὁ ἀντίγραφος ὅτι ὁ εἰμί ἢ ὁ ἄνθρωπος πρόσκειμαι ἢ ὁ οὐ ἄνθρωπος , οἶδα χρή ὅτι ἄν οὕτως ὁ γραφή ἔχω , ὁ ἄνθρωπος , ὅσπερ φημί ὁ φιλόσοφος Πορφύριος , οὐ ὡς ὑπόκειμαι ἀλλά ὡς κατηγορέω ἀντί ὁ δίκαιος ἢ λευκός λαμβάνω φημί , ὡς ἐπί πρότασις ὁ λέγω Καλλίας ἄνθρωπος εἰμί . ῾ομοιος δέ ἔχω , ἐν καθόλου ὁ ὄνομα εἰμί ὁ κατάφασις , οἷος πᾶς εἰμί ἄνθρωπος δίκαιος — ἀπόφασις οὗτος — οὖον πᾶς εἰμί ἄνθρωπος δίκαιος , πᾶς εἰμί ἄνθρωπος οὖον δίκαιος — οὖον πᾶς εἰμί ἄνθρωπος οὖον δίκαιος . πλήν οὐ | ὁμοίως ὁ κατά διάμετρος ἐνδέχομαι συναληθεύω , ἐνδέχομαι δέ ποτός . ὁ εἴρω ἐπί ὁ απροσδιόριστος πρότασις ἀκολουθία ἀξιόω θεωρέω ἐγώ καί ἐπί εἷς ὁ διαγώνιος ἀντίφασις , ὁ πᾶς καί οὖον πᾶς , ὡς καί ἐπί οὗτος λαμβάνω ὁ τε ἁπλόος πρότασις καί ὁ ἐκ μετάθεσις καί ἔτι ὁ στερητικός . συμβαίνω δέ ὁ μέν ἐκ μετά - θέσις οὗτος ἔχω ὁ λόγος πρός ὁ ἁπλόος ὅς ὁ στερητικός , ὁ μέντοι ἁπλόος μηκέτι οὗτος ἔχω ὁ λόγος πρός ὁ ἐκ μετάθεσις ὅς ὁ στερητικός · τάσσω μέν γάρ καί ἐνταῦθα δηλονότι ὑπό ὁ ἀπολάω κατάφασις ὁ ὁ λοιπός ἀντίφασις ἀπόφασις ( οὖον γάρ δή ὁ κατάφασις ) , ὑπό δέ ὁ ἀπόφασις ὁ κατάφασις · εἰμί δέ πάλιν ὁ μέν ἁπλόος κατάφασις ἐπί πλέω ἑκάτερος ὁ ὑπό αὐτός ἀπόφασις · πᾶς μέν γάρ εἰμί Δίκαιος ὅς τε μή πᾶς ἄδικος εἰμί λέγω ἀληθής καί ὁ μή πᾶς οὖον Δίκαιος , ἐπεί καί ψευδής ἑκάτερος ὁ ἀντίκειμαι αὐτός κατάφασις . εἰμί μέντοι ὁ ἄνθρωπος ὁ μέν Δίκαιος ἄγω ὁ δέ μή Δίκαιος , ὁ μέν εἴρω ἀπόφασις ἐπίτεξ - τέρας ἀληθής , ὁ δέ ἁπλόος κατάφασις ψευδής . ὥσπερ δέ ὁ ἁπλόος κατάφασις ἐπί πλέω ὁ ὑπό αὐτός ἀπόφασις , οὗτος δηλονότι καί ὁ ἁπλόος ἀπόφασις ἐπί μικρός ὁ ὑπό αὐτός κατάφασις . ὥστε σῴζω πρός ὁ ἁπλόος πρότασις ὁ μετά αὐτός ὁ ἀναλογία . οὐκέτι μέντοι οὐδέ ἐπί οὗτος σῴζω ὁ πρός ὁ ἐκ μετάθεσις I ὁ πρό αὐτός ἀναλογία · ὁ μέν γάρ ἁπλόος ὁ μέν κατάφασις ἐπί μικρός ἀληθεύω δείκνυμι ὁ ἀόριστος ἀπόφασις καί ὁ ἀπόφασις ὁ κατάφασις ἐπί πλέω , ὁ μέντοι στερητικός ὁ μέν ἀπόφασις πάλιν ἐπί πλέω εἰμί ὁ ἐκ μετάθεσις ἀπόφασις ὁ δέ κατάφασις ἐπί μικρός ὁ κατάφασις . ὅτι δέ οὗτος οὕτως ἔχω , λέγω δέ ὁ περί ὁ στερητικός καί ὁ ἐκ μετάθεσις εἴρω , ῥᾳδίως δείκνυμι ἀπό ὁ κατάφασις ποιέω πάλιν ὁ ἐπιχείρησις · πᾶς μέν γάρ ἄνθρωπος ἄδικος εἰμί ἀλήθευσις καί ὁ πᾶς λέγω εἰμί μή Δίκαιος · ὁ γάρ ἄδικος δηλονότι οὖον δίκαιος . εἰμί μέντοι ἄγω ὁ ἄνθρωπος ὁ μέν ἄδικος ὁ δέ μέσος ἔχω ἕξις , ὁ μέν λέγω πρότασις πᾶς εἰμί μή Δίκαιος ἀληθής , ὁ μέντοι λέγω πᾶς ἄδικος εἰμί ψευδής . ὁ αὐτός οὖν , ὥσπερ λέγω , καί ἐπί οὗτος ὁ πρότασις συμβαίνω ὁ ἐπί ὁ απροσδιόριστος θεωρέω . | ὅτι2 δέ ὁ εἴρω ὁ πρότασις ἀκολουθία πρότερος τε παραδίδωμι ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης ὡς ἐπί πρότασις απροσδιόριστος , διά ὅς λέγω ὅς ὁ μέν δύο πρός ὁ κατάφασις καί ἀπόφασις ἔχω κατά ὁ στοιχέω ὡς ὁ στερέω , ὁ δέ δύο οὖον , καί νῦν ἐπί ὁ ἀντίφασις ὁ καθόλου κατάφασις πρός ὁ μερικός ἀπόφασις ὁ αὐτός ἐγώ θεωρέω ἀξιόω καί οὐδείς ἕτερος , σαφῶς δηλόω ἐπάγω πλήν οὐ ὁμοίως ὁ κατά διάμετρος ἐνδέχομαι συναληθεύω , ἐνδέχομαι δέ ποτός , διά ὅς λέγω εἄν ὁ διάφορος ὁ διάγραμμα , ὁ τε ἐπί ὁ απροσδιόριστος καί ὁ ἐπί ὁ προσδιορίζω πρότασις · κατά ἑκάτερος μέν γάρ αὐτός κατά διάμετρος συμβαίνω τάσσω ὁ κατάφασις ἀλλήλων , ὁ ἁπλόος | λέγω καί ὁ ἐκ μετάθεσις ἢ ὁ ἀπολάω καί ὁ στερητικός , καί ὁ ἀπόφασις ὁμοίως · ἀλλά ἐπί μέν ὁ απροσδιόριστος κατά ὁ ἐνδέχομαι ὕλη ὁ τε κατάφασις συναληθεύω ἀλλήλων συμβαίνω καί ὁ ἀπόφασις ἅτε ὁ μερικός ἰσοδυναμέω , ἐπί δέ ὁ προσδιορίζω , περί ὅς νυνί αὐτός ὁ λόγος , ὁ καθόλου κατάφασις καί ὁ ἐπί μέρος ἀπόφασις , ὁ μέν κατάφασις συναληθεύω ἀδύνατος κατά οἷος δήποτε ὕλη , ὁ μέντοι ἀπόφασις συμβαίνω συναληθεύω κατά μόνος ὁ ἐνδέχομαι · ἐπεί γάρ ὁ ἄνθρωπος ὁ μέν δίκαιος εἰμί ὁ δέ ἄδικος ὁ δέ μέσος ἔχω ἕξις , φανερός ὅτι πᾶς συμβαίνω ὁ πρόκειμαι ἀπόφασις ἀληθεύω , ῾ οὖον πᾶς ἄνθρωπος δίκαιος ῾ οὖον πᾶς ἄνθρωπος ἄδικος οὐ πᾶς ἄνθρωπος οὖον δίκαιος . ὁ οὖν ἐνδέχομαι δέ ποτός οὕτως ἀκούω , οὐ ὡς πᾶς ὁ κατά διάμετρος ποτέ συναληθεύω ( οὗτος γάρ ἀδύνατος ) , ἀλλά ὡς τις ἐκ οἷος ὁ ἀπόφασις , συναληθεύω ἐπί ὁ ὕλη , ὡς εἴρω , ὁ μήτε ἀναγκαῖος μήτε ἀδύνατος . καί οὗτος σαφῶς εὑρίσκω οὖον διορίζω μόνος ἀλλά καί δείκνυμι ὁ Ἀριστοτέλης πρός ὁ πέρας ὁ πρῶτος ὁ ᾿ ἀναλυτικός . ὅθεν ὁρμάω ἄν τις ὑποπτεύω ἐπί μόνος ὁ διάγραμμα ὁ ἀδιόριστος ἁρμόζω ὁ μή ὁμοίως ὁ κατά διάμετρος ἐνδέχομαι συναληθεύω · λέγω γάρ ἐν ἐκεῖνος ὡς ὁ ἀπόφασις ὁ ἀδιόριστος καί κατά ἄλλος τρόπος παρά ὁ κατάφασις συναληθεύω ποτέ δύναμαι · | οὖον γάρ μόνος ἐπί διάφορος ὁ ὑπόκειμαι μέρος , ὅσπερ ὁ κατάφασις ποιέω , ἀλλά καί ἐπί ὁ αὐτός , ὅταν μέντοι ἀλλότριος εἰμί ὁ ἐν . ὁ ἐκ ἀρχή πρότασις λαμβάνω ὑπόκειμαι · κατά γάρ ὁ ξύλον τυγχάνω καί ὁ ᾿ ἄνθρωπος δίκαιος οὐ ἑστία καί ὁ ῾ ἄδικος οὐ ἑστία καί ὁ ῾ οὖον δίκαιος οὐ ἵστημι ἀληθής κατηγορέω , καίτοι ὁ κατάφασις οὐδείς ἀληθεύω ἐπί ὅστις ὁ παρά ὁ ἄνθρωπος δύναμαι . ἀλλά ὁ μήτε ὁ διδασκαλία ὁ περί ἐκεῖνος ὁ διάγραμμα προστίθημι οὗτος ὁ ῥῆσις καί περί ὁ προσδιορίζω εἶπον ὁ φιλόσοφος ὅτι κατά ὁ ἀκολουθέω ὁμοίως ἔχω ὁ ἀδιόριστος ἐπάγω ὁ πλήν οὐ ὁμοίως ὁ κατά διάμετρος ἀληθεύω δυνατός οὐδείς ἕτερος ἐννοέω ἐγώ ἐπιτρέπω ἢ ὅτι διαφορά τις παραδίδωμι ὁ διάγραμμα κατά ὁ μή ὁμοίως , ὅσπερ αὐτός φημί , ὁ κατά διάμετρος ἐν αὐτός συναληθεύω . Αλ εἰμί δεῖ μή πάρεργον ἀκροάομαι ὁ ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης λέγω , ἄξιος οἴομαι ζητέω διά τίς αἴτιος ἐπί μόνος ὁ ἀντίθεσις ὁ καθόλου . κατάφασις πρός ὁ μερικός ἀπόφασις ὁμοίως ἔχω φημί ὁ πρότασις ὁ ἀκολουθία ὁ ἐπί ὁ απροσδιόριστος · μήποτε οὖν ὡς ἐπί ὁ ὑπόλοιπος ἀντίφασις , ὁ τε μερικός κατάφασις πρός ὁ καθόλου ἀπόφασις καί ὁ ὁ κατά ἕκαστος , μηκέτι σῴζω ὁ αὐτός ἀκολουθία · ἐπί μέν γάρ ὁ τίς καί οὐδείς ἀντίφασις οὐδέ ἐνδέχομαι δείκνυμι ὁ ἀπολάω κατάφασις ὁ στερητικός ἀπόφασις ἢ ἐπί πλέω ἢ · ἐπί μικρός εἰμί · οὔτε γάρ εἰμί τις ἄνθρωπος δίκαιος , ἤδη οὐδείς ἄδικος , οὔτε εἰμί μηδείς ἄδικος , ἤδη τις δίκαιος · τίς γάρ , εἰμί πᾶς ὁ μέσος ἔχω ἕξις ; ὥστε οὐ εἰμί οὐδείς ἀκολουθία ἀναγκάζω . εἰμί δέ ὁ ἁπλόος · πρός ὁ ἐκ μετάθεσις παραβάλλω , ὁ μέν ἀπόφασις ὁ κατάφασις ἕπομαι εὑρίσκω , οὐκέτι μέντοι ὁ ἀπόφασις ὁ κατάφασις · εἰμί μέν γάρ μηδείς μή δίκαιος , δῆλος ὡς πᾶς τε καί ὁ κατά μέρος ἕκαστος εἰμί δίκαιος · οὖον μήv εἰμί εἰμί τις δίκαιος , ἤδη δήω μηδείς εἰμί μή Δίκαιος . οὖον μήv ἀλλά οὐδέ ἐπί ὁ κατά ἕκαστος ὁ εἴρω ἀναλογία προχωρέω εὑρίσκω · ὁ μέν γάρ ἁπλόος κατάφασις καί ὁ ἐκ μετάθεσις ἀπόφασις ἀντιστρέφω ἀλλήλων συμβαίνω , ῾ Σωκράτης δίκαιος εἰμί — Σωκράτης οὖον δίκαιος οὐ ἑστία , ὁ μέντοι στερητικός ἀπόφασις ἑκάτερος αὐτός ἐπί πλέω εἰμί ὁ ἀληθεύω ἐπί αὐτός τε καί ὁ ὁ μέσος ἕξις κατά ὑπόθεσις ἔχω . εἰμί δέ τις ὑπολαμβάνω καί ἐπί ὁ κατά ἕκαστος σῴζω ὁ εἴρω ὁ ἀκολουθία ὁ πρότασις ἀναλογία διά ὁ καταφατικός μέν ὁ ἄτομος κατά μηδείς ἀληθής κατηγορέω , μήτε ἄλλος παρά αὐτός μήτε μέρος ἑαυτοῦ ἄτομος εἰμί , ἀποφάσκω μέντοι ἀληθής ἕκαστος ὁ ἄλλος , οἷος ὅταν λέγω ῾ Θεαίτητος Σωκράτης οὐ εἰμί , ὥσπερ καί ὁ γενικός καταφάσκω μέν οὐδείς ἀληθής δυνατός , ἀποφάσκω δέ οὐ ἀδύνατος , ὁπόταν λέγω τότος ποσός οὐσία οὐ εἰμί · εἰμί οὖν διά οὗτος ἀξιόω ὁ ῾ Σωκράτης οὖον δίκαιος οὐ ἑστία καί ῾ ἄδικος οὐ εἰμί ἐπί πλέω εἰμί ὁ ῾ Σωκράτης δίκαιος εἰμί , ὑπερτείνω αὐτός ἐπί ὁ παρά | Σωκράτης , πρῶτος μέν οἶδα καί ὁ κατάφασις ὅλος ὡς κατηγορέω λαμβάνω , πρός ὅς ὁ ἀπόφασις ὅλος παραβάλλω ἐπί πλέω αὐτός ἀληθεύω φημί , ἔπειτα ὅτι οὐδέ ἀποφατικός κατηγορέω τις ὅλος ὁ ῾ Σωκράτης δίκαιος ἢ οὖον δίκατιος᾿ εὔλογος · ἐν μέν γάρ ὁ πλῆθος ὁ ἄνθρωπος καί ὁ Δίκαιος ἅμα καί ὁ μή Δίκαιος κατά ἐνέργεια ὑφίστημι θεωρέω εἰκότως ἑκάτερος αὐτός ἅμα ὁ ἄνθρωπος καί κατά - φάσκω τίνω καί ἀποφάσκω · οὐδείς μέντοι ὁ ἄτομος ἅμα μετέχω ἀμφότερος δύναμαι ὁ μέν Σωκράτης ἀληθής ἀπόφημι ὁ Θεαίτητος , καί εἰμί ὁμώνυμος εἰμί ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι , μή εἰμί οὗτος , εἰμί τυγχάνω , ὁ φιλόσοφος ἢ ὁ Δίκαιος Σωκράτης λέγω , μετά ὁ ἄρθρον ὁ πρόσκειμαι αὐτός προφέρω · ἄνευ δέ ὁ ἄρθρον ὅτι ὅδε Σωκράτης δίκαιος οὐ εἰμί οὖον λέγω · οὔτε γάρ ὁ ῾ Ἑλληνικός χρῆσις οὗτος συγγιγνώσκω οὔτε ἔχω λόγος . οὗτος μέν οὖν δύο ἀντίκειμαι , ἄλλος δέ πρός ὁ οὐ ἄνθρωπος ὡς ὑπόκειμαι τίς προστίθημι · εἰμί δίκαιος οὐ ἄνθρωπος — οὐ εἰμί δίκαιος οὐ ἄνθρωπος , εἰμί οὖον δίκαιος οὐ ἄνθρωπος — οὐ εἰμί οὖον δίκαιος οὐ ἄνθρωπος . πλείων δέ οὗτος οὐ εἰμί ἀντίθεσις . οὗτος δέ Χωρὶς ἐκεῖνος αὐτός κατά ἑαυτοῦ εἰμί , ὡς ὄνομα ὁ οὐ ἄνθρωπος χρώΠροφανὲς προφανής ὁ διά οὗτος παραδίδωμι θεώρημα · φημί γάρ τοσοῦτος εἰμί ἀντίφασις καί ἐπί ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω πρότασις ἀόριστος ὑπόκειμαι χράω , ὅσος εἰμί ἐκ ὁρίζω ὁ | ὑπόκειμαι . δύο δέ εἰμί ἐκεῖνος κατά ἕκαστος πρότασις εἶδος ὁ κατά ὁ ὑπόκειμαι ὀνομάζω , οἷος κατά ἕκαστος ἢ ἀδιόριστος ἢ καθόλου ἢ ἐπί μέρος · δύο ἄρα καί οὗτος . ὅς καί παράδειγμα παρατίθημι , ὁ τε ἁπλόος καί ὁ ἐκ μετάθεσις , οὐ ἄνθρωπος δίκαιος εἰμί — οὐ · ἄνθρωπος δίκαιος οὐ εἰμί ( αὔτης ἁπλόος μέν ἐκ ἀόριστος ὁ ὑπόκειμαι ) , μένω ) , οὐ ἄνθρωπος οὖον δίκαιος εἰμί — οὐ ἄνθρωπος οὖον δίκαιος οὐ εἰμί · οὗτος καί ἀόριστος ἤτοι ἐκ μετάθεσις καί ἐκ ἀόριστος πάλιν ὁ ὑπόκειμαι . ὁ δέ λέξις ὁ ἄλλος δέ πρός ὁ οὐ ἄνθρωπος ὡς ὑπόκειμαι τίς προστίθημι ἐλλιπής ἔχω · ὁ γάρ πλήρης οὕτως εἄν ἔχω ῾ ἄλλος δέ δύο ἀντίφασις ἀντίκειμαι , οὗτος εἰμί ἐκ ἀντίκειμαι πρότασις γίγνομαι , πρός ὁ οὐ ἄνθρωπος ὡς ὑπόκειμαι τίς παραλαμβάνω ἐν ὁ πρότασις , προστίθημι αὐτός ( ὁ οὐ ἄνθρωπος δηλονότι ) ὁ τε κατηγορέω καί ὁ προσκατηγορέω , καί κατηγορέω μέν ἢ ὁρίζω ἢ ἀόριστος , προσκατηγορέω δέ ἢ καταφατικός ἢ ἀποφατικός . λαμβάνω οὖν οὗτος ὁ τρόπος πᾶς ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω πρότασις ἐκ διαίρεσις · ἀνάγκη γάρ ἢ ἄμφω ὁ ὅρος , ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ κατηγορέω , ὁρίζω αὐτός ἔχω ἢ ἄμφω ἀόριστος ἢ ὁ μέν ὁρίζω ὁ δέ ἀόριστος , καί οὗτος διχῶς ( καί δῆλος ὅπως ) , καί ἢ καταφατικός εἰμί οὗτος ἢ ἀποφατικός . οὗτος δέ πᾶς καταριθμέω , καί εἰκότως θαρσέω ἀποφαίνω ὡς πλείων οὗτος οὐ εἰμί ἀντίφασις . εἶτα διδάσκω ὅτι | καί οὗτος τέλειος εἰμί πρότασις ὁ ἐκ ἀόριστος ὁ ὑπόκειμαι , φημί αὐτός Χωρὶς ἐκεῖνος αὐτός κατά ἑαυτοῦ εἰμί ὁ οὐ ἄνθρωπος ὡς ὑπόκειμαι χράω καί διά οὗτος πρός αὐτός ὁ ἀποφαίνω μηδείς μικρός ἔχω ἐκεῖνος . ᾿Εφ᾿ ὅσος δέ ὁ εἰμί μή ἁρμόζω , οἷος ἐπί ὁ ὑγιαίνω καί βαδίζω , ἐπί οὗτος αὐτός ποιέω οὗτος τίθημι ὡς ἄν ἵημι εἰμί προσάπτω , οἷος ὑγιαίνω πᾶς ἄνθρωπος — οὐ ὑγιαίνω πᾶς ἄνθρωπος , ὑγιαίνω πᾶς οὐ ἄνθρωπος — οὐ ὑγιαίνω πᾶς οὐ ἄνθρωπος · οὖον γάρ εἰμί ὁ οὖον πᾶς ἄνθρωπος λεκτέος , ἀλλά ὁ οὖον , ὁ ἀπόφασις . ὁ ἄνθρωπος προσθετέον · ὁ γάρ πᾶς οὖον ὁ καθόλου σημαίνω , ἀλλά ὅτι καθόλου . δῆλος δέ ἐκ ὅδε · ὑγιαίνω ἄνθρωπος — οὐ ὑγιαίνω ἄνθρωπος , ὑγιαίνω οὐ ἄνθρωπος — οὐ ὑγιαίνω οὐ ἄνθρωπος · οὗτος οὗτος γάρ ἐκεῖνος διαφέρω ὁ μή καθόλου . ὥστε ὁ πᾶς ἢ μηδείς οὐδείς ἄλλος προσσημαίνω ἢ ὅτι καθόλου ὁ ὄνομα ἢ κατάφασις ἢ ἀπόφασις . ὁ οὖν ἄλλος ὁ αὐτός δεῖ προστίθημι . τις μέν ὁ ἐξηγέομαι οὗτος ὁ χωρίον ὑπολαμβάνω λέγω ὁ Ἀριστοτέλης διά οὗτος , ὅτιπερ ἐν ὁ πρότασις ὁ ἀντί ὁ εἰμί ἄλλος τίς ῥῆμα προσκατηγορέω ἔχω , οἷος ὁ βαδίζω ἢ ὁ ὑγιαίνω , ὡς ἐν ὁ ἄνθρωπος δίκαιος ὑγιαίνω , ῾ ἄνθρωπος δίκαιος βαδίζω , ὁ αὐτός γίγνομαι ὁ πρότασις τάξις τε καί ἀκολουθία , ὅσπερ τυγχάνω καί ἐπί ὁ ὁ εἰμί προσκατηγορέω ἔχω , παντάπασι ἀποπλανάω ὁ τε ὁ Ἀριστοτέλης διο Νοιᾶς καί ὁ ὁ λόγος αὐτός ἀκρίβεια · οὔτε γάρ ὁ φιλόσοφος φαίνω ὁ τοιοῦτος πρότασις παράδειγμα ἐγώ παρατίθημι οὔτε ἐνδέχομαι παρά ὁ εἰμί ἄλλος τίς ῥῆμα προσκατηγορέω γίγνομαι . καί οὗτος οὖον μόνος ὁ Ἀριστοτέλης πιστεύω δεῖ πρότερος τε σαφῶς εἶπον μόνος ὁ εἰμί ἐν ὁ τοιοῦτος Πρότα - Σέσι προσκατηγορέω καί ἐν ὁ ᾿ ἀναλυτικός ὅρος μέν εἰμί ἀποφαίνω ὁ εἰς ὅς διαλύω ὁ πρότασις , ὁ τε κατηγορέω καί ὁ ὑπόκειμαι , ἐπάγω δέ ‟ προστίθημι ἢ διαιρέω ὁ εἰμί ἢ μή εἰμί “ καί μηδείς ἄλλος ῥῆμα παρά οὗτος μνεία ποιέω , ἀλλά καί ἐγώ ἐν ὁ ἑξῆς ἐναργής ἀποδείκνυμι , ὅσπερ καί πρότερος ἐπαγγέλλω , διά ὅς ὁ ᾿ Αριστοτέλης ζητέω πότε ὁ ἴδιος καί Χωρὶς κατηγορέω δύναμαι συμπλέκω ἀλλήλων εἷς ποιέω κατηγορία καί πότε οὖον . ἕτερος δέ γε ὑπολαμβάνω ζητέω διά οὗτος εἰμί ὥσπερ ἐν ὁ ἐνέργεια ὁ εἰμί προσκατηγορέω ἔχω ὁ κατηγορέω ὄνομα , οἷος ὁ δίκαιος , προτάσσω ὁ ἀρνητικός μόριον οὖον ποιέω ἀπόφασις ἀλλά κατάφασις ἐκ μετάθεσις , ὁ ῾ ἄνθρωπος οὖον δίκαιος εἰμί , οὗτος καί ἐν ὅς δύναμις περιέχω ὁ εἰμί ἐν ὁ κατηγορέω ῥῆμα , διαλύω ὁ ῥῆμα ἐκεῖνος , καθά καί πρότερος λέγω , εἰς τε ὁ οἰκεῖος αὐτός μετοχή καί ὁ εἰμί , προτάσσω πάλιν ὁ ἀρνητικός μόριον ὁ μετοχή οὖον ποιέω ἀπόφασις ἀλλά κατάφασις ἐκ μετάθεσις · ὁ μέν γάρ λέγω πρότασις ῾ ἄνθρωπος βαδίζω αὐτός ὁμολογέω φθέγγομαι ὁ ῾ ἄνθρωπος βαδίζω εἰμί , ζητέω δέ , φημί , διά οὗτος εἰμί ὁ ῾ ἄνθρωπος οὖον βαδίζω εἰμί κατάφασις ῥητέος πάλιν ἐκ μετάθεσις ἀλλά οὐ ἀπόφασις , οὔτε ὁ πρόβλημα ἄξιος , οἴομαι , ζήτησις εἰμί ( τίς γάρ ὁ ἀποκλήρωσις ὥστε ὁ μέν ῾ ἄνθρωπος οὖον δίκαιος ἑστία φημί καλέω ὁ δέ ῾ ἄνθρωπος οὐ ὑγιαίνω εἰμί ἀπόφασις ; ) οὔτε ὁ Ἀριστοτέλης οὐδείς τοιοῦτος διά ὁ παρά αὐτός λέγω ἐμφαίνω . μήποτε οὖν ὁ ῥῆσις αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης προσφυής εἰμί ὁ λέγω ὅτι παραδίδωμι ἐγώ ὁ ἐκ ἀόριστος ὁ ὑπόκειμαι ἀντίφασις πρότερος μέν ἐπί ὁ ἁπλόος πρότασις , ὁ ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω μόνος , διά δέ ὁ προσεχῶς προερέω καί ἐπί ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω , καί ἐν ὅς παρατίθημι αὐτός παράδειγμα ὁ εἰμί λαμβάνω πρότερος μέν ὡς κατηγορέω ( διά ὅς λέγω οὐ ἄνθρωπος — οὐ εἰμί οὐ ἄνθρωπος καί εἰμί πᾶς οὐ ἄνθρωπος — οὐ εἰμί πᾶς οὐ ἄνθρωπος ) , διά ὅς δέ προσεχῶς παραδίδωμι καί ὡς προσκατηγορέω ( ἐν ὅς λέγω οὗτος μέν οὖν δύο ἀντίκειμαι , ἄλλος δέ πρός ὁ οὐ ἄνθρωπος · εἰμί δίκαιος οὐ ἄνθρωπος — οὐ εἰμί δίκαιος οὐ ἄνθρωπος , εἰμί οὖον δίκαιος οὐ ἄνθρωπος — οὐ εἰμί οὖον δίκαιος οὐ ἄνθρω - πούς ) , προτίθημι διά οὗτος διδάσκω ἐγώ ὅτι καί ἐπί ὁ πρότασις ὁ ἀντί ὁ εἰμί ἄλλος τίς ῥῆμα ἔχω οὖον προσκατηγορέω ( οὗτος γάρ εἴρω ὅτι ἀδύνατος ) , ἀλλά κατηγορέω , ἀόριστος πάλιν ὁ ὑπόκειμαι χράω , οὗτος δεῖ ὁ τρόπος γίγνομαι ὁ ἀπόφασις , ὅς γίγνομαι καί ὁ εἰμί ἐνέργεια κατηγορέω · διό καθάπερ ἐπί ἐκεῖνος ὁ εἰμί συμπλέκω ὁ ἀρνητικός μόριον ποιέω ὁ ἀπόφασις , οὐ εἰμί οὐ ἄνθρωπος λέγω καί οὐ εἰμί πᾶς οὐ ἄνθρωπος , οὗτος καί νῦν ὁ ὑγιαίνω πᾶς ἄνθρωπος ἀπόφασις εἰμί φημί ὁ οὐ ὑγιαίνω πᾶς οὐ ἄνθρωπος . δῆλος δέ ὅτι καί εἰμί ὁ εἰμί αὐτός ἀπόφασις ἐθέλω ποιέω , ὁ αὐτός τρόπος ἐπί ἀμφότερος ποιέω , ὁ τε ὁ εἰμί ἐνέργεια κατηγορέω καί ὁ ἀντί ὁ εἰμί ἕτερος τίς ῥῆμα · μόνος δέ νῦν ὁ καθόλου κατάφασις μνημονεύω ὁ ἀόριστος ἔχω ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ ὑγιαίνω κατά αὐτός κατηγορέω , ἐπιζητέω πῶς ὁ ἀπόφασις αὐτός ποιητέος , ὡς ἄν ἀρκέω ὁ ἐπί οὗτος θεωρία παρίστημι ἐγώ ἐκ ὁ πολλάκις εἴρω ὁ μέθοδος , κατά ὅς καί ἐπί ὁ ἄλλος κατάφασις ποιέω ὁ ἀπόφασις . οὗτος δέ ἔοικα ὁ θεώρημα κινέω νῦν ὁ Ἀριστοτέλης ὥσπερ δείδω μή τις ἀδιάφορος εἰμί ὑπολαμβάνω πρός ὁ γίγνομαι ὁ ἀπόφασις ὁ ἀφαιρέω μέν ὁ ἀόριστος ὑπόκειμαι ὁ ἀρνητικός μόριον προτάσσω δέ αὐτός ὁ προσδιορισμός · δηλόω δέ σαφῶς λέγω οὖον γάρ εἰμί ὁ οὖον πᾶς ἄνθρωπος λεκτέος , ἀλλά ὁ οὖον , ὁ ἀπόφασις , ὁ ἄνθρωπος προσθετέον , οὗτος εἰμί οὖον γάρ ὁ οὐ πᾶς ἄνθρωπος ὑγιαίνω λεκτέος ἀπόφασις εἰμί ὁ ῾ πᾶς οὐ ἄνθρωπος ὑγιαίνω κατάφασις , ἀλλά ὁ οὖον , ὅς καλέω ἀπόφασις ὡς ποιητικός ὁ ἀπόφασις , ὁ ἄνθρωπος καί ἐν ὁ ἀπόφασις προσθετέον , ἵνα μένω ἐν ἀμφότερος ὁ πρότασις ὁ αὐτός ὑπόκειμαι , | καθάπερ ὁ αὐτός κατηγορέω , ὅσπερ ἔχω ἀνάγκη ὁ ἀντιφατικός ἀλλήλων ἀντίκειμαι πρότασις . οὗτος οὖν χάρις ὁ ἐξομοιόω ὁ ἐνέργεια ὁ εἰμί ἔχω πρότασις ὁ δύναμις αὐτός παραλαμβάνω καί διδάσκω ὅτι ἐπί ἀμφότερος ὁ αὐτός τρόπος ὁ ἀντίφασις ποιητέος , ἔοικα ἐκ ἀρχή ἐν ὁ παράδειγμα ὁ ὑγιαίνω ῥῆμα διαλύω εἰς τε ὁ ὑγιαίνω μετοχή καί ὁ εἰμί . εἶτα πρῶτος παρατίθημι παράδειγμα πρότασις ἐκ ὁρίζω ὁ ὑπόκειμαι , ὡς γνώριμος καί ὁδηγέω ἐγώ δύναμαι πρός κατανόησις ὁ ἐκ ἀόριστος ὁ ὑπόκειμαι , ἐπάγω ὁ ἐκ ἐκεῖνος γίγνομαι καί ἀόριστος χράω ὁ ὑπόκειμαι , περί ὅς εἰμί αὐτός πρόκειμαι λέγω , ὅπως ἐπί αὐτός ἐκ ὁ κατάφασις γίγνομαι ὁ ἀπόφασις . δηλόω δέ ἐπί οὗτος μόνος ὁ αἴτιος ἀποδίδωμι ὁ μή ἄλλος τρόπος γίγνομαι ὁ ἀπόφασις . εἶπον μέντοι μή χρή | ὁ ῾ πᾶς οὐ ἄνθρωπος ὑγιαίνω λέγω ἀπόφασις ὁ ῾ οὖον πᾶς ἄνθρωπος ὑγιαίνω , ὁ αἴτιος οὗτος προστίθημι εὐθύς ἐπάγω ὁ γάρ πᾶς οὖον ὁ καθόλου σημαίνω , ἀλλά ὅτι καθόλου , ὅσπερ ὅς τίς μέν δηλόω ὁ φιλόσοφος διά ὁ πρότερος εἴρω παρίστημι ὁ ῥησείδιον αὐτός οὗτος ἐξηγέομαι , παραλαμβάνω δέ νῦν ὡς δηλωτικός ὁ δήω μέν ἐν ὁ ἀντιφάσκω πρότασις ὁ αὐτός ὑπόκειμαι παραλαμβάνω , οὗτος δέ μηκέτι συμβαίνω , ὅταν εἶπον ὁ ῾ πᾶς οὐ ἄνθρωπος ὑγιαίνω κατάφασις μάχομαι ὁ ῾ οὖον πᾶς ἄνθρωπος ὑγιαίνω ἀπόφασις · δήω γάρ οὗτος ἀποφάσκω ὁ κατηγορέω ἐν ὁ ἀπόφασις , κατά ὅς αὐτός κατηγορέω ἐν ὁ κατά - φάσις , οὗτος οὖον ποιέω ἐν ὁ εκτεθειμένος ἀπόφασις · ὁ γάρ κατάφασις πᾶς ὁ οὐ ἄνθρωπος ὁ ὑγιαίνω κατηγορέω , ὁ εἴρω - μένω ἀπόφασις ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἀποφάσκω . ὅτι δέ οὗτος ἔχω ὁ καθόλου προσδιορισμός ὁ δύναμις , ὁ σημαίνω ὅτι ὁ κατηγορέω πᾶς μέν ὑπάρχω ὁ ὑπό ὁ ὑπόκειμαι ἐν ὁ καθόλου κατάφασις πᾶς δέ οὐ ὑπάρχω ἐν ὁ καθόλου ἀπόφασις , σαφῶς δηλόω ὁ αὐτός πρότασις , ὅς ἐκτίθημι πρότερος μετά ὁ καθόλου προσδιορισμός ποτέ μέν ὁρίζω ποτέ δέ ἀόριστος λαμβάνω ὁ ὑπόκειμαι , οὗτος ἐφεξῆς ἄνευ ὁ προσδιορισμός παρατίθημι ὑπέρ ὁ δηλόω ὅτι ὁ πᾶς προσδιορισμός , κατά ὅς πλεονάζω ὁ πρότερος πρότασις ὁ ὕστερος , παρέχω αὐτός ὁ ποιέω ὁ κατηγορία κατά πᾶς ὁ ὑπό ὁ ὑπόκειμαι ἄτομος , I ὅσπερ οὐ ἔχω ὁ απροσδιόριστος πρότασις . ὡς δέ αὐτός δύναμαι ὁ ῾ πᾶς ἄνθρωπος οὐ ὑγιαίνω καί ῾ πᾶς οὐ ἄνθρωπος οὐ ὑγιαίνω ὁ ῾ οὐδείς ἄνθρωπος ὑγιαίνω καί ῾ οὐδείς οὐ ἄνθρωπος ὑγιαίνω , εἰκότως συμπεραίνω , φημί ὥστε ὁ πᾶς ἢ μηδείς οὐδείς ἄλλος προσσημαίνω ἢ ὅτι καθόλου ὁ ὄνομα κατάφασις ἢ ἀπόφασις , οὗτος εἰμί κατά πᾶς ὁ μετέχω ὁ φύσις ὁ ὑπόκειμαι ἢ καταφάσκω ὁ κατηγορέω ἢ ἀποφάσκω ὁ καθόλου ἀποφαίνω . διακρίνω οὖν κατά μόνος οὗτος ὁ ἀντίκειμαι ἀλλήλων πρότασις ὁ ἄλλος , φημί , ὁ αὐτός δεῖ προστίθημι , παρακελεύομαι ἐγώ ὁ τε ὑπόκειμαι ὅρος καί ὁ κατηγορέω ὁ αὐτός φυλάσσω ἐν ὁ ἀντιφάσκω πρότασις . ἐπεί δέ ἐναντίος ἀπόφασις εἰμί ὁ ἅπας εἰμί ζῷον Δίκαιος ὁ σημαίνω ὅτι οὐδείς εἰμί ζῷον Δίκαιος , οὗτος μέν φανερός ὅτι οὐδέποτε εἰμί οὔτε ἀληθής ἅμα οὔτε ἐπί ὁ αὐτός , ὁ δέ ἀντίκειμαι οὗτος εἰμί ποτός , οἷος οὖον πᾶς ζῷον Δίκαιος καί εἰμί τίς ζῷον Δίκαιος . Μέλλων ἐν ὁ ἑξῆς ὁ Ἀριστοτέλης παραδίδωμι καθόλου τις ἀπόφασις ἀκολουθέω καθόλου τις κατάφασις , ὁ ἁπλόος ὁ ἐκ μετάθεσις καί ὁ ἐκ μετάθεσις ὁ ἁπλόος , προλαμβάνω διά οὗτος εἰκότως καί διορίζω ὅτι καθάπερ ἐπί ὁ ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω πρότασις ὁ καθόλου ὡς καθόλου ἐναντίος προσαγορεύω καί συμψεύδομαι ἀλλήλων ἀποφαίνω ὁ δέ ἀντιφάσκω πρός | αὐτός συναληθεύω ἀλλήλων , ἐν ὅς λέγω διό οὗτος μέν οὐ οἷος τε ἅμα ἀληθής εἰμί , ὁ δέ ἀντίκειμαι αὐτός ἐνδέχομαι ἐπί αὐτός , ὁ αὐτός τρόπος καί ἐπί ὁ νυνί πρόκειμαι εἰς ἐπίσκεψις πρότασις , ὁ προσκατηγορέω ὁ εἰμί , ὁ μέν καθόλου ὁ μηδείς ἔχω περί ὁ ὅρος διαφορά ἀξιόω μήτε συναληθεύω ποτέ ἀλλήλων μήτε σημαίνω ὁ ἐπί ὁ αὐτός συντρέχω ἅμα δύναμαι , ὁ δέ μάχομαι πρός αὐτός ἀντιφατικός συντρέχω ποτέ ἀλλήλων , διά ὁ ποτός δηλονότι σημαίνω ὁ κατά μόνος ὁ ἐνδέχομαι ὕλη ὑπάρχω αὐτός ὁ συναλύω . ἐγώ μέν οὖν , ὡς εἴρω , διῃρημένως ἀκούω ὁ οὔτε ἀληθής ἅμα οὔτε ἐπί ὁ αὐτός , ὁ μέν λαμβάνω ἐπί αὐτός ὁ λόγος ὁ δέ ἐπί ὁ σημαίνω ὑπό αὐτός πρᾶγμα . συμβαίνω δέ οὗτος συντρέχω ἀλλήλων · εἰμί γάρ ἅμα ἀληθής ὁ λόγος , καί ὁ ἐν αὐτός κατηγορέω ὁ αὐτός ἅμα ὑπάρχω , καί ὁ ἀνάπαλιν . καί δῆλος ὅτι ὁ ἅμα εἰμί ἀληθής ὁ λόγος αἴτιος γίγνομαι ὁ ὁ πρᾶγμα συνυπάρχω . ἕτερος δέ γε ὁ οὔτε καίτοι δίς παραλαμβάνω παρέλκω ὑπολαμβάνω διά ἀμφότερος , ὁ τε ἅμα καί ὁ ἐπί ὁ αὐτός , περί - γράφω φημί ὁ χαρακτηρίζω ὁ ἀντίθεσις ὁ τοιοῦτος πρότασις · ἅμα τε γάρ ἀληθής δύναμαι εἰμί , φημί , ὁ πρότασις μή ἐπί ὁ αὖος · ὁ λαμβάνω , οἷος ῾ πᾶς ἄνθρωπος δίπους — οὐδείς ἵππος δίπους , καί πάλιν ἐπί ὁ αὐτός μέν ἀληθής , οὖον μέντοι ἅμα , ὡς ὅταν λέγω ῾ πᾶς ἄνθρωπος ἐπί ὁ χρυσός λέγω γένος | δίκαιος — οὐδείς ἄνθρωπος ἐπί ὁ σιδήρεος λέγω γένος δίκαιος , καίτοι ὁ τε Ἀριστοτέλης κατά ἀρχή παραδίδωμι ἐγώ Ποίας ἀξιόω ἀντίκειμαι ἀλλήλων πρότασις , ὅτι ὁ ὁ αὐτός κατά ὁ αὐτός καί ὁ ἑξῆς οὗτος , καί ὁ κατά χρόνος ἐξαλλαγή περί μέν ὁ φύσις ὁ κατά ἕκαστος θεωρέω δύναμαι , ἐν δέ ὁ καθόλου χώρα οὐδείς ἔχω , εἰμί μή μέλλω ὁ μυθικός πλάσμα χράω πρός ἀνατροπή ὁ ἐναργής γόος ἀποδείκνυμι . Ἀκολουθέω δέ οὗτος , ὁ μέν πᾶς εἰμί ἄνθρωπος οὖον δίκαιος ὁ οὐδείς εἰμί ἄνθρωπος δίκαιος , ὁ δέ εἰμί τις ἄνθρωπος δίκαιος ὁ ἀντίκειμαι ὅτι οὖον πᾶς εἰμί ἄνθρωπος οὖον δίκαιος · ἀνάγκη γάρ εἰμί τις . κατά ἀρχή μέν ὁ θεωρία ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω πρότασις διδάσκω ὅπως ἔχω ὁ ὅλος αὐτός ἀντίφασις ὁ πρός ἀλλήλων τάξις τε καί ἀκολουθία καί παραβάλλω ὁ μόριον αὐτός πρός ἀλλήλων , ὁ μέν καθόλου ἁπλόος κατάφασις πρός ὁ ἐπί μέρος ἐκ μετάθεσις ἀπόφασις ὡς ἕπομαι καί ἐπί πλέω αὐτός εἰμί , ὁ δέ καθόλου ἐκ μετάθεσις κατάφασις πρός ὁ ἀπολάω ἀπόφασις ὡς ὁ αὐτός τρόπος ἔχω πρός αὐτός · νῦν δέ παραδίδωμι ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ποσός μέν ὁ αὐτός ἔχω πρότασις ἕπομαι μέντοι ἀλλήλων , οὐκέτι ὅλος ἀντίφασις πρός ὅλος παραβάλλω , ἀλλά , ὥσπερ εἴρω , εἷς μόνος πρότασις πρός εἷς πρότασις ὁ συμφωνία θεωρός . ἀκολουθέω οὖν φημί ὁ μέν ῾ πᾶς ἄνθρωπος οὖον δίκαιος ἑστία ὁ ῾ οὐδείς | εἰμί ἄνθρωπος δίκαιος ὁ δέ ῾ τις ἄνθρωπος δίκαιος ἑστία ὁ οὐ πᾶς ἄνθρωπος οὖον δίκαιος ἑστία · δῆλος γάρ φημί ὅτι οὗτος ἀληθής εἰμί ὁ ῾ οὖον πᾶς ἄνθρωπος οὖον δίκαιος εἰμί ἀνάγκη ἵημι τις ἄνθρωπος Δίκαιος · ψευδής γάρ εἰμί ὁ ῾ τις ἄνθρωπος δίκαιος εἰμί οὐκέτι ἀληθής ὁ ῾ οὖον πᾶς οὖον δίκαιος , ὅσπερ ὑπόκειμαι , ἀλλά ὁ μάχομαι πρός αὐτός ὁ ῾ πᾶς οὖον δίκαιος . ὥστε ἀκολουθέω ἀλλήλων ὁ κατά μέρος πρότασις , ὥσπερ ὁ καθόλου . ὁ μέν οὖν Ἀριστοτέλης παράδειγμα μόνος παρατίθημι ἐγώ τίνω ἀκολουθέω ἀλλήλων πρότασις ἀπαλλάσσω ὁ θεώρημα , ὁ δέ γε ἡμέτερος καθηγεμών καί εὐεργέτης κανών ἐγώ πάνυ τεχνικός παραδίδωμι , κατά ὅς οἷος τε πᾶς ὁ προτίθημι πρότασις ὁ ἀκολουθέω εὑρίσκω · ἐπεί γάρ ὁ πρότασις καί ὡς ὅλος θεωρέω καί μέρος ἔχω , ὁ ἀντίθεσις αὐτός λαμβάνω ἢ ἀπό ὁ περί ὁ μέρος αὐτός θεωρέω διαφορά ἢ ἀπό ὁ περί ὅλος αὐτός . ἐπεί δέ δύο μέν ὁ πρότασις ὁ μέρος , ὅς τε ὑπόκειμαι ὅρος καί ὁ κατηγορέω , δύο δέ καί ὁ περί ὅλος αὐτός ὡς ὅλος θεωρέω , ὁ τε ποιός αὐτός καί ὁ ποσός , τετραχῶς συμβαίνω λαμβάνω ὁ ὁ πρότασις ἀντίθεσις · ἀπό μέν γάρ ὁ ὑπόκειμαι διαιρέω αὐτός εἴρω ἢ ὁρίζω ἔχω ὁ ὑπόκειμαι ἢ ἀόριστος , ἀπό δέ ὁ κατηγορέω ἤτοι ἁπλόος εἰμί ἢ ἐκ μετάθεσις . καί πάλιν κατά μέν ὁ ποσός ὁ διαίρεσις αὐτός ποιέω εἴρω ὁ μέν εἰμί καθόλου ὁ δέ μερικός ὁ δέ καί ἀδιόριστος ἢ καί κατά ἕκαστος , κατά δέ ὁ ποιός ὁ μέν κατάφασις ὁ δέ ἀπόφασις . οὗτος οὕτως ἔχω ἀποβλέπω παρακελεύομαι πρός ὁ προτίθημι πρότασις , ὅς βούλομαι ὁ ἀκολουθέω εὑρίσκω , πῶς ἔχω κατά ἕκαστος οὗτος , καί ἀποφαίνω ὁ ἕπομαι αὐτός οὗτος εἰμί ὁ κατά μέν ὁ ὑπόκειμαι ὅρος καί κατά ὁ ποσός ὁμοίως αὐτός ἔχω κατά δέ ὁ λοιπάς ἄμφω διάφορος · πρόκειμαι γάρ εὑρίσκω ὁ ἴψ ἄνθρωπος δίκαιος εἰμί ἢ ῾ ζώιον εἰμί ( ἵνα καί ἀλήθεια μετέχω ὁ λόγος ) ὁ ἀκολουθέω ( καί μάλιστα ὅτι οὐδέ τίθημι τοιοῦτος πρότασις παράδειγμα ὁ Ἀριστοτέλης ) · οὐκοῦν ἐπεί οὗτος ὁρίζω τε ἔχω ὁ ὑπόκειμαι καί εἰμί ἁπλόος καί ἔτι καθόλου καί καταφατικός , δήω ἕπω αὐτός πρότασις ὁρίζω μέν ἔχω ὁ ὑπόκειμαι οὐκέτι δέ ἀπολάω ἀλλά ἐκ μετάθεσις , καί πάλιν καθόλου μέν καί αὐτός εἰμί οὐκέτι μέντοι κατάφασις ἀλλά ἀπόφασις . ποῖος οὖν εἰμί πρότασις ἐκ ὁρίζω ὁ ὑπόκειμαι ἐκ μετάθεσις καθόλου ἀπόφασις ; δηλαδή ὁ λέγω ῾ οὐδείς ἄνθρωπος οὖον δίκαιος εἰμί ἢ οὐ ζώιον εἰμί · οὗτος ἄρα ἐκεῖνος ἕπω . ὁ αὐτός δή τρόπος καί πᾶς ἄλλος πρότασις εἴτε ὁρίζω εἴτε ἀόριστος ἔχω ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἀκολουθέω εὑρίσκω · συμβάλλω γάρ ἐγώ ὁ κανών οὗτος καί πρός ὁ ἐφεξῆς λέγω παρά ὁ Ἀριστοτέλης περί ὁ ἀκολουθία ὁ ἐκ ἀόριστος ὁ ὑπόκειμαι πρότασις . ἐπί μέν οὖν ὁ προσδιορίζω οὖον μόνος ὁ κατάφασις ἕπω συμβαίνω ὁ ἀπόφασις | ἀλλά καί ὁ ἀπόφασις ὁ κατάφασις , ὅσπερ καί αὐτός δηλόω μετά ὁ παρατίθημι ὁ μερικός ἀπόφασις ἐπάγω ὁ ἀνάγκη γάρ εἰμί τις · εἴπερ δέ σύργαστρος , ἐπί ὁ απροσδιόριστος ὁ μέν κατάφασις ἕπω ὁ ἀπόφασις , ὁ δέ ἀπόφασις οὖον πάντως ὁ κατάφασις . καί οὗτος εἰκότως · ἐπί οὗτος μέν γάρ διά ὁ ἀόριστος ὁ ὑπόκειμαι καί ἐπί ἄλλος τις παρά ὁ σημαίνω ὑπό ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἀποφατικός ἐγχωρέω πρότασις ἁρμόζω , οἷος ῾ ὁ κύω οὐ εἰμί δίκαιος ἄνθρωπος , ἐπί δέ ὁ προσδιορίζω , ἐκ ὅς καί ὁ παράδειγμα παραλαμβάνω ὁ Ἀριστοτέλης , οὐκέτι οὗτος γίγνομαι δυνατός , ἐπεί οὐκέτι φυλάσσω ὁ πρότασις προσδιορίζω , ἀλλά καί ὁ κατηγορέω συντάσσω ὁ προσδιορισμός , οἷος ὅταν εἶπον ῾ ὁ κύω οὐδείς ἄνθρωπος δίκαιος εἰμί . ἐπί μόνος οὖν ὁ ὑπό ὁ ὑπόκειμαι ἄτομος ὁ ἐν Τῖς προσδιορίζω καθόλου κατηγορέω λέγω δύναμαι συμβαίνω ὁ λαμβάνω κατά ὁ εἴρω τρόπος πρότασις ἑκάτερος ἕπω ὁ λοιπός . ἐν δέ ὁ ὁ δέ εἰμί τις ἄνθρωπος δίκαιος ὁ ἀντίκειμαι ὅτι οὖον πᾶς εἰμί ἄνθρωπος οὖον δίκαιος φανερός ὅτι ὁ ἀντίκειμαι λέγω πρός ὁ ἐκ ἀρχή καταριθμέω καθόλου κατάφασις ὁ ῾ πᾶς ἄνθρωπος οὖον δίκαιος εἰμί , πρός ὅς ἀντιφατικός ἀντίκειμαι ὁ ῾ οὖον πᾶς ἄνθρωπος οὖον δίκαιος εἰμί . εἰμί δέ τις ἀπορέω πῶς ἐπί ὁ μή εἰμί ἁρμόζω ὁ προλέγω - μένω περί ὁ ἀκολουθία ὁ πρότασις κανών , οἷος ἐπί τραγέλαφος ὁ μέν γάρ καθόλου | ἀπόφασις ὁ ἁπλόος ἀληθεύω ἐπί αὐτός λέγω μηδείς τραγέλαφος ὁ Δίκαιος τυγχάνω ὑπάρχω , ὁ δέ καθόλου κατάφασις ὁ ἐκ μετάθεσις ψεύδω πᾶς αὐτός ὑπάρχω ὁ μή Δίκαιος ἀποφαίνω , δήω καί οὗτος ἀληθεύω , εἴπερ ἄμεμπτος ἔχω ὁ παραδίδωμι κανών ) , πρῶτος μέν ἀκούω ὁ Ἀριστοτέλης οὖον μόνος ἐν οὗτος ἀποφαίνω ὁ τε κατά μέρος ἁπλόος κατάφασις ὁ ἐκ μετάθεσις ἀπόφασις ὁ κατά μέρος ἀκολουθέω καί ἀντιστρέφω ἐκ ἀνάγκη πρός αὐτός , διά ὅς φημί ὁ δέ εἰμί τις ἄνθρωπος δίκαιος ὁ ἀντίκειμαι ὅτι οὖον πᾶς εἰμί ἄνθρωπος οὖον δίκαιος · ἀνάγκη γάρ εἰμί τις , δηλονότι Δίκαιος , εἴπερ ὁ ἀπόφασις ἀληθής , ἀλλά καί ἐν ὅς περί ὁ ἀκολουθία ὁ ἐκ ἀόριστος ὑπόκειμαι πρότασις διορίζω κράζω ὅτι ὁ καθόλου ἁπλόος ἀπόφασις ὁ αὐτός σημαίνω ὁ ἐκ μετάθεσις καθόλου κατάφασις · ὁ γάρ πᾶς , φημί , οὖον δίκαιος οὐ ἄνθρωπος ὁ οὐδείς δίκαιος οὐ ἄνθρωπος ὁ αὐτός σημαίνω , ὁ αὐτός δηλονότι θεωρέω καί ἐπί ὁ ὁρίζω ἔχω ὁ ὑπόκειμαι καθόλου πρότασις · οὖον γάρ παρά ὁ ὑπόκειμαι διαφορά τις συμβαίνω περί ὁ ἀκολουθέω ἀλλήλων πρότασις . ἔπειτα ἐννοέω ὅτι μάχομαι ὁ κοινός ἔννοια εἰμί τίς φάσκω ἢ ὁ εἰμί ἢ ὁ μή εἰμί , ὅς δύναμαι εἰμί μήτε ὅδε μήτε μή ὅδε , οἷος μήτε ἀγαθός μήτε μή ἀγαθός · πᾶς γάρ ὁ οὗτος καταφάσκω ὁ μέν ορισμένος ἐπί μόνος ἀληθεύω ὁ δέχομαι αὐτός φύζω , ὅταν κατά ἐνέργεια | αὐτός μετέχω , ἐπί ὁ παρά ἐκεῖνος πᾶς ψεύδω ἀνάγκη , ὁ δέ ἀόριστος φανερός ὅτι ἀντικειμένως αὐτός ἔχω κατά ὁ ψεύδω καί ὁ ἀληθεύω · ὁ γάρ ῾ εἰμί οὖον δίκαιος οὖον μόνος ἐπί ἄνθρωπος ἄδικος ἢ μέσος ἕξις ἔχω ἢ καί μήπω φύζω μετέχω ἀληθής , ἀλλά καί ἐπί λίθος , εἰμί τυγχάνω , καί ὁ πολυθρθλλήτου τραγέλαφος . εἰμί δέ τέρας ἵημι ὑπολαμβάνω ὁ περί τις ὁ μή εἰμί ὁ εἰμί ἀληθής λέγω καί εἰς ὁ εἰμί πάντως ἡγέομαι μεταπίπτω , ὅς ἄν οὗτος κατηγορέω , μανθάνω πρῶτος μέν ὅτι κακῶς ὁ περί ὁ μή εἰμί ἀποφατικός ὁ τοιοῦτος πρότασις λέγω ἐπί ὁ μή ἀληθεύω αὐτός μεταφέρω · ἀπόφασις μέν γάρ εἰκότως λέγω μή εἰμί , διότι ὅλως εἰμί τίς ἀποφαίνω , εἰμί καί ἀόριστος , οὖον μήv διά οὗτος ἢ ψευδής αὐτός λέγω φημί ἢ ὁ εἰμί ποιέω ὁ πρᾶγμα , ὅς κατηγορέω · εἰμί μέν γάρ ἑαυτοῦ μόνος κατά ἑαυτοῦ ὁ εἰμί κατηγορέω ὁ μή εἰμί , οἷος ῾ τραγέλαφος εἰμί , λέγω ἄν τίς , νῦν δέ ὁ ὅλος οὗτος λέγω ὑπάρχω αὐτός ὁ εἰμί μή τοιόσδε , οἷος μή Δίκαιος , οὖον μέντοι ὁ ἀπλόος εἰμί · κατά συμβαίνω γάρ ἐνταῦθα ὁ τραγέλαφος κατηγορέω ὁ εἰμί , ὥσπερ ἐν ὁ ἑξῆς εἴρω περί ὁ πρότασις ὁ λέγω ποιητής εἰμί ὁ μηκέτι εἰμί Ὅμηρος . καί οὐδείς κακός ἐπί οὗτος ἀληθής εἰμί ὁ πρότασις ἤ2 ἐπί τις ὁ εἰμί μέν μή δεκτικός δέ ἢ ὁ μή ἔχω δικαιοσύνη ἄνθρωπος , οἷος ὅταν εἶπον ῾ ὁ λίθος οὖον δίκαιος εἰμί ἢ ῾ Ἄνυτος οὖον δίκαιος εἰμί . εἰμί δέ ζητέω ὁ ποῦ εἰμί τραγέλαφος ὁ μή Δίκαιος ὑπάρχω λέγω ἀληθεύω , ὁ ἐπινοέω παρά ἐγώ φημί , κατά ὅς ὁ δοξαστός καί ὁ ὀνομαστός , καίτοι ὁρίζω εἰμί , κατηγορέω ἀληθής εἴρω · ὁ μέν γάρ μηδαμῶς εἰμί οὔτε δοξαστός εἰμί οὔτε ὀνομαστός οὔτε ἄλλος τις κατηγορία ἐπιδέχομαι , ὡς οὔτε ἑνικός οὔτε κατά ἄλλος τις ἀριθμός λέγω δύναμαι , ὡς ὁ Ελεάτης ξένος διά-ὁρίζω · οὖον γάρ λίνον λίνον συνάπτω εἰμί ὁ μόνος ἢ ἀριθμός ὁ μηδαμῶς εἰμί συμπλέκω . ὅς μέντοι κατηγορέω τις ἐγχειρέω , οὗτος προεπινοέω παρά ἐγώ ἀνάγκη καί ἤτοι ἐν ψιλός ὁ φαντασία ὁ ὅλος ἔχω ὑπόστασις ἢ καί πρό ὁ ἐπίνοια ὁ ἡμος - τέρας αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι . ὅλως τε χρή μή ἀγνοέω ὁ ἐν ὁ τρίτος ὁ μετά ὁ φυσικός πάγκαλος εἴρω περί ὁ θεῖος εἰμί εἰμί ὁ πρῶτος εἰμί ὁ δύναμις ἐκτείνω οὖον μόνος ἄχρι καί ὁ ἀναιδέω παντάπασι ὕλη ἀλλά καί ὁ στέρησις καί ὁ ἀπόφασις καί αὐτός ὁ μή εἰμί , εἴπερ καί ὁ μή εἰμί λέγω αὐτός οὗτος εἰμί μή εἰμί . εἰμί δέ ἀπό ὁ μή δύναμαι ὁ ἀόριστος κατάφασις οὗτος ὁ τρόπος ἀντιστρέφω ὅσπερ ὁ ἁπλόος ἀπόφασις μηδέ ὁ ἁπλός κατάφασις ὅσπερ ὁ ἀόριστος ἀπόφασις διάφορος αὐτός ὁ δύναμις ἀποφαίνω ὑπολαμβάνω , Δίκαιος ἄν οὗτος αὐτόθεν ὑποπτεύω ἐκ ὁ διάφορος εἰμί ὁ προ - τάσις ὁ ποιός · πῶς γάρ ἄν ποτός ἀπαραλλάκτως ὁ αὐτός γίγνομαι ἀπόφασις κατάφασις ; ἀλλά οὔτε οὗτος ἀξιόω ἄν τις οὔτε ὁ ἀντιστροφή αὐτός εὔλογος ὅμοιος εἰμί διά ὁ ἐπί ὁ αὐτός αὐτός ἀληθεύω · | ὁ 149r μέν γάρ καθόλου ἀπόφασις διάκρισις παντελής ὁ σημαίνω ὑπό αὐτός πρᾶγμα δηλόω διά αὐτός οὗτος πρός ἑαυτοῦ ἀντιστρέφω ( ὁ γάρ ἀποζεύγνυμι ἀποζεύγνυμι ἀποζεύγνυμαι , οἷος λίθος τε πᾶς ὁ Δίκαιος καί Δίκαιος πᾶς ὁ λίθος ) , ὁ μέντοι καθόλου κατάφασις οὐκέτι οὗτος ἐπαγγέλλω ἀλλά ἐναντίος σύνθεσις τις ὁ κατηγορέω πρός ὁ ὑπόκειμαι ἐμφαίνω , ἄν ἀόριστος τίς συνδέω πρός ὁ ὑπόκειμαι , ἀντιστρέφω οὐ οἷος τε εἰμί αὐτός πρός ἑαυτοῦ , ἐπεί ἀναγκάζω λέγω πᾶς ὁ ἀόριστος ἐκ ἀρχή κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι ὑπάρχω , μετέχω μέν αὐτός ὁ ἀοριστία οὖον μέντοι συμπαρεκτείνω αὐτός δύναμαι · οὖον γάρ εὔλογος , ἐπεί πᾶς λίθος ὁ μή Δίκαιος ὑπάρχω , ἤδη καί πᾶς μή Δίκαιος ὁ λίθος ὑπάρχω · ὁ γάρ λίθος ὁ μή Δίκαιος ἐπί πλέω . εἰμί δέ προφέρω ὁ κατά ἀρχή ὁ τρίτος τμῆμα εἴρω περί ὁ ἀκολουθία ὁ τε ἁπλόος πρότασις καί ὁ ἐκ μετάθεσις καί ἔτι ὁ στερητικός , ἐν ὅς δείκνυμι ὁ ἄνθρωπος οὖον δίκαιος εἰμί ἀόριστος κατάφασις ἐπί πλέω εἰμί ὁ ῾ ἄνθρωπος δίκαιος οὐ εἰμί ἁπλόος ἀπόφασις , ἐφιστάνω ὅτι οὐ αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ ὁ ὁρίζω κατηγορέω ἀπόφασις ἀποφαίνω ἐπί πλέω εἰμί ὁ ὁ ἀόριστος κατάφασις , οἷος ὁ ῾ δίκαιος οὐ ἑστία ὁ ῾ οὖον οὖον δίκαιος ἑστία ( οὗτος γάρ ψεῦδος ) , ἀλλά ὁ ὅλος πρότασις κατηγορέω λαμβάνω ὁ εἴρω - μένω ἀπόφασις ὁ κατάφασις ἐπί πλέω εἰμί καταλαμβάνω , διότι ὁ μέν ἀπόφασις καί ἐπί ὁ ὅλως μή εἰμί ἄνθρωπος ἀληθής , οἷος ἐπί κύων ἀποφαίνω αὐτός μή ἵημι ἄνθρωπος Δίκαιος , ὁ δέ κατάφασις ψευδής , οὐ ὅτι κατηγορέω αὐτός ὁ μή Δίκαιος , ἀλλά ὅτι ὁ παρά ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος εἰμί μή Δίκαιος ἀποφαίνω . μᾶλλον οὖν χρή ἀπορέω πῶς συνᾴδω οὗτος ὁ περί ὁ πέρας ὁ πρῶτος ὁ ᾿ ἀναλυτικῶς λέγω ὅτι ῾ ὁ μέν εἰμί μή ἴσος ὑπόκειμαι τίς , καί οὗτος εἰμί ὁ ἄνισος , ὁ δέ μή εἰμί ἴσος οὐδείς . πρός ὅς δηλονότι φημί , ἐπί ὅς ὁ εἰμί κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω , οὗτος διορίζω ὁ ᾿ Αριστοτέλης . ὁ μέν οὖν φειδώ ὁ διά νώθεια ῥᾳδίως παράγω οὗτος χαρίζομαι · ὁ γάρ καί ὁπωσοῦν ἐφιστάνω δύναμαι οὐ ἀναγκαῖος δοκέω διατρίβω ὁ λόγος περί τις μειρακιώδης ἐνόχλησις . οὗτος δέ διά-ὁρίζω φανερός ὅτι καί ἐπί ὁ απροσδιόριστος πρότασις ὁ εἴρω κανών προχωρέω , εἰμί μή ὁ ὅλος πρότασις κατηγορέω λαμβάνω , ἀλλά μόνος ὁ σχέσις ὁ κατηγορέω πρός ὁ ἐν αὐτός ὑπόκειμαι πολυπραγμονέω · πᾶς γάρ ὁ μή εἰμί Δίκαιος ἀνάγκη εἰμί μή Δίκαιος , ὁ εἰμί ὅταν ἐπί μή εἰμί λέγω κατά συμβαίνω κατηγορέω , καί πᾶς ὅς εἰμί μή Δίκαιος , ἀνάγκη μή εἰμί Δίκαιος , ὁ καί ὁ ᾿ Ελεάτης σοφός ἐν ὁ σοφιστής διαρρήδην ἀποφαίνω . Φανερός δέ καί ὅτι ἐπί μέν ὁ κατά ἕκαστος , εἰμί ἀληθής ἐρωτάω ἀπόφημι , ὅτι καί κατάφημι ἀληθής · οἷος ἀρά γε Σωκράτης σοφός ; οὖον · Σωκράτης ἄρα οὖον σοφός . ἐπί δέ ὁ καθόλου οὐ ἀληθής ὁ ὁμοίως λέγω , ἀληθής δέ ὁ ἀπόφασις · οἷος ἆρα γε πᾶς ἄνθρωπος σοφός ; οὖον · πᾶς ἄρα ἄνθρωπος οὖον σοφός · οὗτος γάρ ψεῦδος , ἀλλά ὁ οὖον πᾶς ἄρα ἄνθρωπος σοφός ἀληθής . οὗτος δέ εἰμί ὁ ἀντίκειμαι , ἐκεῖνος δέ ὁ ἐναντίος . Ακόλουθος εἰμί οὗτος ὁ θεώρημα ὁ προσεχῶς παραδίδωμι καί διά ἐκεῖνος λαμβάνω ὁ πίστις · πρότερος μέν γάρ διδάσκω ἐγώ ποῖος ἀληθής κατάφασις συναληθεύω ἀπόφασις ὁμοίως αὐτός κατά ὁ ποσός ἔχω , νῦν δέ διδάσκω Ποίας μέν ἁπλόος κατάφασις ψεύδω ὁ ἐπί ὁ αὐτός ὁράω καί κατά ὁ αὐτός ποσός λέγω ἐκ μετάθεσις κατά . φημί ἀληθεύω ἀνάγκη , Ποίας δέ ἀδύνατος . καί φημί ὅτι ἐπί μέν ὁ κατά ἕκαστος ψεύδω ὁ ἁπλόος κατάφασις ὁ ἐκ μετάθεσις κατάφασις ἀναγκαῖος ἀληθεύω , ἐπί δέ ὁ καθόλου ὡς καθόλου συμψεύδομαι ἀνάγκη ὁ ἁπλόος κατάφασις ὁ ἐκ μετάθεσις . εἶτα καί πρός ὁ διαλεκτικός συνουσία χρήσιμος ὁ θεώρημα ποιέω ἐγώ τε προσεκτικός πρός ὁ μή προχείρως συγχωρέω ἀπό ὁ περί τις ὁ πρότασις συμβαίνω ὅτι καί ἐπί πᾶς ὁ ὁμοίως λέγω ὡσαύτως ἔχω , προάγω ὁ λόγος ὡς ἐν ἐρωτάω λέγω ὁ πρότασις καί φημί ὡς εἴπερ πρός ὁ ἔρομαι κατά ἕκαστος τις κατάφασις ἀπολάω , οἷος ὁ ῾ ἆρα Σωκράτης σοφός εἰμί , ἀληθής εἰμί κατά ὑπόθεσις ὁ ἀπόφημι , οὗτος εἰμί ὁ ἀποφατικός ἀποκρίνω μόριον καί εἶπον ὅτι οὖον , εἰμί πάντως ἀληθής ἐπί αὐτός καί ὁ κατάφημι , οὗτος εἰμί προτάσσω ὁ κατηγορέω - μένω ὁ ἄρνησις | ποιέω κατάφασις ἐκ μετάθεσις καί εἶπον ῾ Σωκράτης ἄρα οὖον σοφός εἰμί ἢ ῾ οὐ ἄδικος ἢ οὖον πτερωτός , ἵνα καί εἰμί εἰμί ἀληθής ὁ λόγος , πρός δέ γε ὁ ἔρομαι καθόλου τις κατάφασις ἁπλόος , οἷος ὁ ῾ ἆρα πᾶς ἄνθρωπος σοφός , ἀληθής μέν ὁ ἀπόφημι καί ἀποκρίνω ὅτι οὖον , ὁ μέντοι συντίθημι πάλιν ὁ ἐρώτησις καί ὁ ἀπόκρισις καί σχηματίζω εἰς εἷς ἐκ μετάθεσις κατάφασις ὁ ῾ πᾶς ἄρα ἄνθρωπος οὖον σοφός εἰμί οὐκέτι ἀληθής . οὗτος δέ αἴτιος ὁ ἐπί μέν ὁ κατά ἕκαστος ὁ ἁπλόος ἀπόφασις αὐτός δύναμαι ὁ ἐκ μετάθεσις κατάφασις , ὡς διδάσκω διά ὁ ἄρτιος παραδίδωμι κανών ψεύδω δέ ὁ ἁπλόος κατάφασις ὁ τε ἀπόφασις αὐτός ἐκ ἀνάγκη ἀληθεύω καί ὁ ἴσος αὐτός δύναμαι ὁ ἐκ μετάθεσις κατάφασις , ἐπί δέ ὁ καθόλου ὁ ἐκ μετάθεσις κατάφασις μή ἰσοδυναμέω ὁ ἀντιφάσκω πρός ὁ ἁπλόος κατάφασις ἀπόφασις ἀλλά ὁ ἐναντίος πρός αὐτός · ὁ γάρ εἶπον ῾ πάν ἄνθρωπος οὖον σοφός ἑστία αὐτός φθέγγομαι ὁ λέγω ῾ οὐδείς ἄνθρωπος σοφός ἑστία χωρίζω ἀπό πᾶς ὁ κατά ἕκαστος ἄνθρωπος ὁ σοφός , ἀλλά οὖον μόνος ὁ κατά πᾶς κατηγορέω ὁ σοφός ἀναιρέω , ὅσπερ ποιέω ὁ λέγω ῾ οὖον πᾶς ἄνθρωπος σοφός εἰμί . ἐπεί οὖν ὁ ἐναντίος συμψεύδομαι ἀλλήλων ἀνάγκη , ὁ δέ ἐναντίος πρός ὁ ἁπλόος κατάφασις ἀπόφασις αὐτός λέγω φθέγγομαι ὁ ἐκ μετάθεσις κατάφασις κατά ὁ παραδίδωμι περί ὁ ἀκολουθία ὁ πρότασις κανών , διά οὗτος καί οὗτος συμψεύδομαι αὐτός ἀναγκαῖος , ὅσπερ οὐ ἐνδείκνυμι γίγνομαι ἐπί ὁ κατά ἕκαστος πρότασις · ἐπί ἐκεῖ - νάω μέν γάρ ὁ κατάφασις εἷς μόνος ἀντίκειμαι ἀπόφασις , ὁ ἀντιφάσκω πρός αὐτός , ὡς ἐναντίος δέ οὐδείς · ὁ δέ ὁ καθόλου κατάφασις Μάχο - Μένων δύο ἀπόφασις ὁ μέν ἐναντίος πρός αὐτός δῆλος ὅτι συμψεύδομαι αὐτός καί ὁ ἰσοδυναμέω αὐτός ἐκ μετάθεσις κατάφασις , ὁ δέ αντιφημι - Κῶς αὐτός μάχομαι ἀλήθευσις . διό φημί ἀληθής εἰμί ὁ ἰού πᾶς ἄρα ἄνθρωπος σοφός . ἀλλά περί ὁ λοιπός κατάφασις τίς εἴρω , ὁ τε απροσδιόριστος καί ὁ ἐπί μέρος ; φημί δή ὅτι ὁ κατά ἕκαστος ὁμοίως ἔχω διά ὁ μηδέ οὗτος εἰμί τις συμψεύδομαι , ἀλλά ἤτοι συναληθεύω ἢ διαιρέω μετά ἑκάτερος αὐτός ὁ ἀληθής καί ὁ ψεύδω - ψεῦδος . διό ὁ ἔαρ γε ἄνθρωπος πτερωτός εἰμί καί ἔαρ γε τις ἄν - θρωπος πτερωτός ἐστιν:ι’ ἐρώτησις ψεύδω οὔτε ὁ ‘ ἄνθρωπος ἄρα οὖον πτερωτός ἐστιν’ οὔτε ὁ ι τις ἄνθρωπος ἄρα οὖον πτερωτός ἐστιν’ ἐκ μετά - θέσις κατάφασις ψευδής . At δέ κατά ὁ ἀόριστος ἀντίκειμαι ὄνομα καί ῥέω - ῥῆμα , οἷος ἐπί ὁ μή ἄνθρωπος καί μή δίκαιος , ὥσπερ ἀπόφασις ἄνευ ὄνομα ἄν ῥῆμα δοκέω εἄν εἰμί , οἰκέω δέ . ἀεί γάρ ἀληθεύω ἀνάγκη ἢ ψεύδω ὁ ἀπόφασις , ὁ δέ εἶπον οὐ ἄνθρωπος οὐδείς μᾶλλον ὁ ἄνθρωπος ἀλλά καί κακός ἐλαύνω ἢ ψεύδω , ἐάν μή τίς προστίθημι . πρός μέν ὁ συμπέρασμα ὁ δύο κεφάλαιος παραδίδωμι ἐγώ ὁ ἐκ ἀόριστος ὁ ὗς οκειu-ονοος πρότασις ἐνδείκνυμι , ὡς καί ἐν ἐκεῖ - ἐκεῖνος ἐπεσrιμγͅνάμεθα , ὅτι ὁ ἀόριστος ὄνομα ὑποπτεύω μέν ἄν ] ἀπος - φάσις εἰμί , οὖον μέντοι καί οὕτως ἔχω , διά ὅς λέγω ἄνευ δέ ῥῆμα - ὅς οὐδείς κατάφασις · ἐν δέ γε οὗτος δισσός ἐγώ διαφορά ὁ πρότασις πρότερος τε παραδίδωμι καί ἑξῆς ἐπάγω μέλλω , ὁ μέν κατά ὁ ὁρίζω καί ἀόριστος ὁ ὑπόκειμαι ὁ δέ κατά ὁ ὁρίζω καί ἀόριστος ὁ κατηγορέω , εἰκότως εὐλαβέομαι μή ὁ οὖον αποφημι - κόος μόριον συντάσσω ὁ τε ὄνομα ἐν ὁ ἀόριστος ὑπόκειμαι καί ὁ ῥῆμα ἐν ὁ ἀόριστος κατηγορέω ποιέω ὁ ἁπλόω - ῥόος τις ὑπολαμβάνω ὅτι καί αὐτός κατά ἑαυτοῦ λέγω ὁ ἀόριστος ὄνος - ὄνομα καί ὁ ἀόριστος ῥῆμα δύναμαι ποιέω ἀπόφασις , καί ὁ γίγνομαι εἄν ἐντεῦθεν ἀπάτη εὐθύς ἰάομαι ἐπιδείκνυμι ὅσος διΐστημι ὁ ἀπόφασις . φημί οὖν ὁ δέ κατά ὁ ἀόριστος ἀντίκειμαι ὄνομα καί ῥῆμα , ἐλλιπῶς αὐτός διά συντομία ἀπαγγέλλω · οὔτε γάρ τίς ὁ ἀντίκειμαι εἴρω οὔτε τίσις ἀντίκειμαι . ὁ δέ πλήρης ὁ λέξις εἰμί ἄν ἰά δέ φωνή ὁ κατά ὁ ἀόριστος ὄνομα καί ῥῆμα ἀντίκειμαι ὁ κατά ὁ ὁρίζω δοκέω ἄν αὐτός ἐκεῖνος ὁ ὁρίζω εἰμί ἀπόφασις , ὁ μέν ὁ ἀόριστος ὄνομα φωνή ἀπόφασις εἰμί ἄνευ ῥῆμα , ὁ δέ ὁ ἀόριστος ῥῆμα ἀπόφασις ἄνευ ὄνομα , ὡς ὁ εἰμί ἀπόφασις ἐκ ἄμφω συμπληρόω ὀφείλω ὄνομα τε καί ῥῆμα . οὖον μέντοι , φημί , καί εἰμί εἰμί ἀπόφασις . καί συλλογίζομαι οὗτος ἐναργής ἐν δύο σχῆμα , λέγω ὅτι ὁ μέν ἀπόφασις λόγος εἰμί ἀποφαντικός πᾶς ἀνάγκη ἀληθεύω ἢ ψεύδω , ὁ δέ ἀόριστος ὄνομα , οἷος ὁ οὐ ἄνθρωπος , καί ὁ ἀόριστος ῥῆμα , οἷος ὁ οὖον δίκαιος , οὔτε ἀληθής οὔτε ψεῦδος οὐδείς σημαίνω δυνατός · οὐ ἄρα οὗτος αποφοααω . ὅτι δέ οὐδείς σημαίνω ἀληθής ἢ ψεῦδος , ἐναργής κατασκευάζω παραβάλλω αὐτός πρός ὁ ὁρίζω ὄνομα τε καί ῥῆμα καί χράω ὁ ἀπό ὁ μᾶλλον καί κακός ἐπιχείρησις · εἰμί γάρ ὁ ὁρίζω φύσις τις ὁρίζω σημαίνω καί κατά αὐτός οὗτος ὁ ἀόριστος ἐπιτήδειος εἰμί πρός ὁ σημαίνω τίς ἀληθής ἢ ψεῦδος , εἴπερ φύω οὗτος ἐν ἁπλόος θεωρέω φωνή , οὐδείς ὅμως σημαίνω τοιοῦτος , ὡς εἴρω πολλάκις ἐν ὁ προλαμβάνω , ὁ ἄρα ἀόριστος ὁ μέν ὑπό ὁ ὁρίζω δηλέομαι φύσις ἀναιρέω οὐδείς δέ ἄλλος εἰσάγω , ἀλλά ὁμοίως πᾶς εἰμί τε καί μή εἰμί ἐφαρμόζω δύναμαι πολύς εἄν μᾶλλον ἀφίστημι ὁ σημαίνω τίς ἀληθής ἢ ψεῦδος , ὅσπερ αὐτός ἐνδείκνυμι κακός αὐτός ἐκεῖνος ἀληθεύω ἢ ψεύδω εἶπον , εἄν μή τίς προστίθημι · ἐάν γάρ ἢ ὁ ἀόριστος ὄνομα ῥῆμα τίς προστίθημι ( οὖον μόνος ὁ κατά ὁ κατηγορέω λέγω ῥῆμα , οἷος ὁ δίκαιος , ἀλλά πρός οὗτος καί ὁ χρόνος τις προσημαίνω ) , ἢ ὁ κατά ὁ κατηγορέω ἀόριστος λέγω ῥῆμα , οἷος ὁ οὖον δίκαιος , ὄνομα τε καί ὁ κατά χρόνος λέγω ῥῆμα , ἢ ὁ οὖον περιπατέω καί πᾶς ὁ κατά χρόνος λέγω ὄνομα μόνος , τότε ποιέω αὐτοτελής λόγος ἀλήθεια ἢ ψεῦδος δεκτικός . σημαίνω δέ ὁ εἰμί πᾶς οὐ ἄνθρωπος δίκαιος | οὐδείς ἐκεῖνος αὐτός , οὐδέ ὁ ἀντίκειμαι οὗτος ὁ οὐ εἰμί πᾶς οὐ ἄνθρωπος δίκαιος · ὁ δέ πᾶς οὖον δίκαιος οὐ ἄνθρωπος ὁ οὐδείς δίκαιος οὐ ἄνθρωπος αὐτός σημαίνω . συνεχής μέν χρή εἰμί ὁ διά οὗτος λέγω ὁ πρότερος εἴρω περί ὁ ἀκολουθέω ἀλλήλων πρότασις , ἐν ὅς λέγω ἀκολουθέω δέ οὗτος · παραδίδωμι γάρ ἐγώ ἐν ἐκεῖνος ὁ ἀκολουθία ὁ ἐκ ὁρίζω ὁ ὑπόκειμαι πρότασις , ἐν οὗτος παραδίδωμι ὅπως καί ὁ ἀόριστος ἔχω ὁ ὑπόκειμαι ἀκολουθέω ἀλλήλων . ἀλλά διακόπτω ὁ συνεχής ὁ διδασκαλία προσεχῶς μέν ὁ διάκρισις ὁ ἀόριστος ὄνομα τε καί ῥῆμα ἀπό ὁ ἀπόφασις , πρό ἐκεῖνος δέ ὁ διδασκαλία ὁ πῶς ὁ κατάφασις ὁ ἁπλόος ψεύδω ὁ ἀόριστος ἔχω ὁ κατηγορέω ἐκ ἀνάγκη ἀληθεύω , ὅσπερ εἰμί ἀντίκειμαι μέν πως ὁ περί ὁ ἀκολουθία εἴρω , συγγενής δέ ὅμως πρός αὐτός καί παραλαμβάνω πρότασις ὁ μέν ἐκ ἀμφότερος ὁ ὁράω ὁρίζω ὁ δέ ἐκ ὁρίζω μέν ὁ ὑπόκειμαι ἀόριστος δέ ὁ κατηγορέω . μετά ἐκεῖνος οὖν μέλλω ἐγώ παραδίδωμι ὁ ἄκολος - θίας , ὡς εἴρω , ὁ ἐκ ἀόριστος ὁ ὑπόκειμαι πρότασις , ἀναγκαῖος πρός τε ὁ προλαμβάνω καί πρός ὁ ἐπάγω μέλλω περί αὐτός ὁ ἀόριστος διαλέγω φωνή , ποῖος ἔχω δύναμις . διό μετά οὗτος εἰκότως ὁ ἀκόλουθος ἐκεῖνος ἀποδίδωμι προστίθημι ὅπως ἕπω ἀλλήλων ὁ ἀόριστος ἔχω ὁ ὑπόκειμαι πρότασις · | καί πρῶτος μέν ἐπισημαίνω ὅτι ἄλλος εἶδος ὁ τοιοῦτος πρότασις παρά ὁ ἐκ ὁρίζω ὁ ὑπόκειμαι · ὁ γάρ οὐδείς ἐκεῖνος λέγω περί ὁ ὁρίζω ἔχω ὁ ὑπόκειμαι , ὅς πρότερος παραδίδωμι ὁ ἀκολουθία · πῶς γάρ αὐτός εἄν σημαίνω ὁ ἐκ ἀόριστος ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἐκ ὁρίζω ; εἶτα καί ἐπί οὗτος εἷς πρότασις ἐκτίθημι ἄμφω ἔχω ἀόριστος , ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ κατηγορέω , ὁ ῾ ὁ οὐ ἄνθρωπος οὖον δίκαιος ἑστία , καί ἀκολουθέω αὐτός ἀποφαίνω ὁ ῾ οὐδείς οὐ ἄνθρωπος δίκαιος ἑστία , μεταβαίνω ἐπί ἕτερος θεώρημα ἐπίσκεψις . εἰμί δέ βούλομαι τις καί ἄλλος οἷος δήποτε πρότασις ὁ ἐκ ἀόριστος ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἀκολουθέω εὑρίσκω , ῥᾴδιος ἔχω ὁ εὕρεσις ἀπό ὁ πρότερος ἐγώ παραδίδωμι κανών . φανερός δέ ὅτι καί ὁ εἴρω μετά ὁ θεωρία ὁ ἀκολούθησις ὁ ἐκ ὁρίζω ὁ ὑπόκειμαι πρότασις περί ὁ ψεύδω ὁ ἁπλόος ἐν αὐτός κατάφασις ὁ ἐκ μετάθεσις ποτέ μενεύς ἀληθής ποτέ δέ ψευδής καταλαμβάνω παραπλήσιος ἐκεῖνος ἁρμόζω καί ἐπί ὁ ἀόριστος ἔχω ὁ ὑπόκειμαι , ὅσπερ Ἀριστοτέλης ὡς ἐναργής ἔοικα παραλείπω . μετατίθημι δέ ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα αὐτός σημαίνω , οἷος εἰμί λευκός ἄνθρωπος — εἰμί ἄνθρωπος λευκός · εἰμί γάρ μή οὗτος εἰμί , ὁ αὐτός πλείων εἰμί ἀπόφασις . ἀλλά δείκνυμι ὅτι εἷς εἷς . ὁ μέν γάρ εἰμί λευκός ἄνθρωπος ἀπόφασις ὁ οὐ εἰμί λευκός ἄνθρωπος , ὁ δέ εἰμί ἄνθρωπος λευκός , εἰμί μή ὁ αὐτός εἰμί | ὁ εἰμί λευκός ἄνθρωπος , εἰμί ἀπόφασις ἤτοι ὁ οὐ εἰμί · οὐ ἄνθρωπος λευκός ὁ ὁ οὐ εἰμί λευκός ἄνθρωπος . ἀλλά ὁ ἕτερος μέν εἰμί ἀπόφασις ὁ εἰμί οὐ ἄνθρωπος λευκός , ὁ ἕτερος δέ ὁ εἰμί λευκός ἄνθρωπος · ὥστε εἰμί δύο εἷς . ὅτι μέν οὖν μετατίθημι ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα αὐτός γίγνομαι κατάφασις καί ἀπόφασις , δῆλος . Ακόλουθος καί οὗτος ὁ θεώρημα ὁ πρότερος ἐγώ παραδίδωμι · διαλέγω γάρ περί ὁ ἕπομαι , αὐτός δέ εἶπον συναληθεύω ἀλλήλων πρότασις , διδάσκω ἐγώ διά οὗτος ὅτι εἰμί πρότασις τις δοκέω μέν εἰμί διάφορος καί συναληθεύω ἀλλήλων , κατά ἀλήθεια μέντοι οὐδείς ἔχω πρός ἀλλήλων διαφορά πλήν περί ὁ λέξις . τοιοῦτος δέ εἰμί ὁ μετατίθημι , ὅσπερ αὐτός φημί , ὁ τε ὄνομα καί ὁ ῥῆμα , οὗτος εἰμί ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ κατηγορέω , ὡς δηλόω ὁ παρατίθημι παρά αὐτός παράδειγμα , ὁ εἰμί ἄνθρωπος λευκός καί εἰμί λευκός ἄνθρωπος · ἐν γάρ ὁ τοιοῦτος πρότασις περί μόνος ὁ κατηγορέω καί ὁ ὑπόκειμαι ὁ μετάθεσις γίγνομαι ὁ ὄνομα φημί καί ὁ ῥῆμα μετατίθημι , μετάθεσις καλός ὁ μετάταξις ὁ κατά ὁ ἐκφώνησις , οὗτος εἰμί ὁ ὅδε πρό ὅδε φθέγγομαι ἐγώ ἐν ὁ πρότασις ἢ ὅδε πρό ὅδε · ὁ γάρ τοιοῦτος μετάθεσις ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα οὐδείς ἐξαλλαγή ἐργάζομαι περί ὁ πρότασις κατά ὁ σημαίνω · περί μέν γάρ ὁ εὔρυθμος ὁ ἀπαγγελία πλεῖστος ὅσος ποιέω | διαφορά ὁ τοιόσδε τάξις ὁ ὄνομα τε καί ῥῆμα · οὖον γάρ ὁμοίως εὔηχος ὁ καταβαίνω χθές εἰς Πειραιεύς ὁ εἰμί Πειραιεύς καταβαίνω χθές . διό ὁ ῥήτωρ πολύς γίγνομαι λόγος οὖον μόνος ὁ ἐκλογή ὁ ῾ελληνικως ὄνομα τε καί ῥῆμα ἀλλά καί ὁ τοιόσδε αὐτός συνάγω τάξις . περί μέντοι αὐτός ὁ σημαίνω , ὑπέρ ὅς ὁ φιλόσοφος προηγουμένως ὁ λόγος , οὐδείς ἐκεῖνος οὗτος διαφέρω . λέγω δέ τις καί ἕτερος μετάθεσις ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα , ὁ ὁ ὁρίζω εἰς ὁ ἀόριστος μετάβασις , ὅστις παντάπασι ἐξαλλάσσω ὁ πρότασις . ἀλλά οὐδείς οὗτος πρός ὁ νῦν ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης παραδίδωμι . πάνυ δέ ἀκριβῶς ὁ ὁ ὄνομα μόνος καί ὁ ῥῆμα μετάθεσις ὁ αὐτός φυλάσσω φημί πρότασις , οἷος ἄνθρωπος δίκαιος εἰμί — ἄνθρωπος εἰμί δίκαιος — δίκαιος ἄνθρωπος εἰμί — δίκαιος εἰμί ἄνθρωπος — εἰμί ἄνθρωπος δίκαιος — εἰμί δίκαιος ἄνθρωπος · ὁ γάρ ἀποφατικός μόριον αὐτός κατά ἑαυτοῦ μετατίθημι παντάπασι ἐξαλλάσσω ὁ πρότασις , καί ὁ μέν ὑπόκειμαι συμπλέκω ποιέω κατάφασις ἐκ ἀόριστος ὁ ὑπόκειμαι , ὁ δέ κατηγορέω κατάφασις ἐκ μετάθεσις , ὁ δέ γε εἰμί ἢ ἐν ὁ προσδιορίζω πρότασις ὁ προσδιορισμός ποιέω ἀπόφασις . εἰμί μέντοι γε μετά ὁ ὁράω , ὅς ἐν ὁ ἐκ ἀρχή πρότασις τυγχάνω συντάσσω , μετατίθημι τις αὐτός , καί οὕτως μένω ὁ αὐτός πρότασις ὁ ῥῆμα ἀόριστος εἰμί ὁ μετατίθημι ἀλλά οὖον κατά ἑαυτοῦ ὁ ἀρνητικός μόριον , οἷος ῾ οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός — ἄνθρωπος οὐ εἰμί λευκός — | ἄνθρωπος λευκός οὐ ἑστία . οὗτος μέν οὖν δῆλος . ποιέω δέ ὁ δεῖξις ὁ Ἀριστοτέλης ὁ πρόκειμαι πρόβλημα , ὅτι ὁ αὐτός εἰμί ὅς τε ῾ εἰμί ἄνθρωπος λευκός καί ὁ ῾ εἰμί λευκός ἄνθρωπος , κατά ὁ δύο ὁ ὑποθετικός ὁ ἀναίρεσις ὁ ἕπομαι ὁ ἡγέομαι συναναιρέω · εἰμί γάρ μή εἰμί ὁ αὐτός , φημί , ὁ εἴρω πρότασις , συμβαίνω ὁ αὐτός κατάφασις πλείων εἰμί ἀπόφασις · ἀλλά μήv οὗτος ἀδύνατος , ὡς δείκνυμι πρότερος , ἐν ὅς λέγω φανερός δέ ὅτι καί εἷς ἀπόφασις εἷς κατάφασις · οὐ ἄρα διαφέρω ὁ εἴρω πρότασις ἀλλήλων . ἀλλά πόθεν δῆλος ὅτι ὁ διάφορος εἰμί ὁ πρότασις , περί ὅς ὁ λόγος , ἕπω ὁ ὁ αὐτός κατάφασις πλείων εἰμί ἀπόφασις ; ὅτι , φημί , εἰμί ἕτερος εἰμί ὁ ῾ εἰμί λευκός ἄνθρωπος κατάφασις παρά ὁ ῾ εἰμί ἄνθρωπος λευκός , διάφορος αὐτός εἰμί καί ὁ ἀπόφασις , εἴπερ ὁ εἷς κατάφασις εἷς ἀπόφασις · ἀλλά ὁ εἰμί λευκός ἄνθρωπος ἀπόφασις ὁ ῾ οὐ εἰμί λευκός ἄνθρωπος · ὁ ἄρα εἰμί ἄνθρωπος λευκός ἕτερος τις εἰμί ἀπόφασις · οὐκοῦν ἢ ὁ ᾿ οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός εἴρω εἰμί αὐτός ἀπόφασις ἢ ὁ οὐ εἰμί οὐ ἄνθρω - πούς λευκός . ἀλλά ὁ οὐ εἰμί οὐ ἄνθρωπος λεύω ὁ ᾿ εἰμί οὐ ἄνθρωπος λευκός κατάφασις εἰμί ἀπόφασις . ὡσαύτως δέ καί ὅς εἄν λαμβάνω ἄλλος παρά ὁ ῾ οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός ἕτερος τις κατάφασις εὑρίσκω αὐτός εἰμί ἀπόφασις . ἀνάγκη ἄρα ὁ οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός ὁ ὕω ἄνθρωπος λευκός κατάφασις ἀπόφασις εἰμί . ἀλλά ὁ αὐτός , ὁ ῾ οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός , καί | ὁ εἰμί λευκός ανθρωπος᾿ κατάφασις εἰμί ἀπόφασις , οὐ ὅτι , ὥσπερ φημί τις , ἀεί μερίζω μετά αὐτός ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος οὖον κατά ὅδε μόνος ἢ ὅδε ὁ ὕλη , ὡς ἐπί τίνω πρότασις γίγνομαι συμβαίνω , οἷος ὁ ἐναντίος ἢ ὁ κατά μέρος , ἀλλά κατά πᾶς ἁπλόος ὕλη ( οὗτος γάρ ἐπιλανθάνω εἰμί ὁ περί οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης διδασκαλία ) , ἀλλά ὅτι διαφέρω μέν οὗτος ὁ προσδιορίζω κατά μόνος ὁ προσδιορισμός , πρός δέ ὁ ἴψ εἰμί λευκός ἄνθρωπος αντιφάσκω ὁμολογουμένως ἑκάτερος ὁ οὐ πᾶς εἰμί λευκός ἄνθρωπος , ῾ οὖον πᾶς εἰμί ἄνθρωπος λευκός , καί ἐπί ὁ τίς καί οὐδείς ὡσαύτως . διό καί ἐπί ὁ απροσδιόριστος οὗτος οὕτως ἔχω , οὖον κατά ὁ ἀντιφάσκω , ἀλλά κατά ὁ μηδείς μικρός ἔχω ὀποτερανοῦν ὁ λοιπός πρός ὁ εἰμί ὁ αὐτός κατάφασις ἀπόφασις . ὥστε , ὅσπερ λέγω , εἷς κατάφασις , ὁ ῾ εἰμί λευκός εἰμί δύο ἀπόφασις , ὅς τε ῾ οὐ εἰμί λευκός ἄνθρωπος καί ὁ ῾ οὐ εἰμί ἄνθρωπος λευκός εἰμί μέν οὖν καί σύντομος ὁ αὐτός συλλογίζομαι , λέγω ὅτι ὁ εἴρω δύο κατάφασις εἷς εἰμί ἀπόφασις , ὁ ῾ οὐ εἰμί λευκός ἄνθρωπος , κατά ὁ αὐτός ἔννοια , κατά ὅς ὁ εἷς κατάφασις ὁ δύο ἀπόφασις μάχομαι λέγω . ἀλλά ἔοικα ὁ Ἀριστοτέλης ὁ μέν κατάφασις ὡς ὅρος τις καί εἶδος εἰμί εἷς λαμβάνω , εἰς ἄτοπος δέ ὁ λόγος ἀπάγω ὁ ὁ αὐτός οἷος εἶδος δύο μάχομαι στερέω . ῾Απορήσειε δέ ἄν τις , ὅσπερ ἤδη τις ἀπορέω πρός ἐγώ , πῶς οὖν συμ - βαίνω ὁ καθόλου καταφατικός | πρότασις ἀντιστρέφω πρός ἑαυτοῦ , εἴπερ ἀληθής ὁ παραδίδωμι ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης θεώρημα · ὁ γάρ ἅπας ἄνθρωπος ζῷον κατάφασις συναληθεύω ὁ λέγω ῾ πᾶς ζῷον ἄνθρωος᾿ , μόνος ἐν αὐτός μετατίθημι κατά ὁ τάξις ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ κατηγορέω . πρός ὅς εἴρω ὅτι μάλιστα μέν κατά μόνος ὁ ἐκφώνησις ἀξιόω γίγνομαι ὁ μετάθεσις ὁ ὁράω ὁ Ἀριστοτέλης , ὁ ἑκάτερος δύναμις ὁ αὐτός φυλάσσω , οὗτος εἰμί ὁ τε ὑπόκειμαι καί μετά ὁ μετάθεσις Μένων ὑπόκειμαι καί ὁ κατηγορέω κατηγορέω · οὖον γάρ ὁ πρῶτος ἢ δύο ἐν ὁ πρότασις λέγω κρίνω ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ κατηγορέω , ἀλλά κατά ὁ παραδίδωμι περί αὐτός πάλαι διορισμός ὁ ὁ μέν εἰμί περί ὅς ὁ λόγος ὁ δέ περί αὐτός λέγω , καί ὁ μέν ἢ ἔχω ἢ δύναμαι γε προσλαμβάνω ὁ ἄρθρον ἤ τις ὁ προσδιορισμός ὁ δέ οὐδαμῶς . ἐν μέν οὖν ὁ ἐκτίθημι παρά ὁ Ἀριστοτέλης πρότασις ὅς τε ἄνθρωπος κατά ἑκάτερος ὑπόκειμαι ( περί αὐτός γάρ ὁ λόγος ) καί κατηγορέω ὁ λευκός , ἐν δέ γε ὁ πᾶς ἄνθρωπος ζῷον — πᾶς ζῷον ἄνθρωπος οὔτε ὑπόκειμαι ὁ αὐτός οὔτε κατηγορέω . δηλόω δέ ὁ προσδιορισμός ἄλλοτε ἄλλος συμπλέκω ὁ ὁράω . ἔπειτα , ὅσπερ λέγω περί ὁ ἀποφατικός μόριον , ὅτι κατά ἑαυτοῦ μέν μετατίθημι ἄλλος ἐκ ἄλλος ποιέω ὁ πρότασις , μετά δέ γε ὁ μόριον ὁ πρότασις , ὅς συμπλέκω ἐκ ἀρχή τυγχάνω , παντοδαπής μετατάσσω ὁ αὐτός I φυλάσσω πρότασις , ὁ αὐτός καί ἐπί ὁ προσδιορισμός γίγνομαι συμβαίνω · κατά ἑαυτοῦ μέν γάρ μετατάσσω ὁ πρότασις ἐνίοτε ἀναστρέφω καί ψευδής ἐκ ἀληθής ποιέω , ὥσπερ ἐπί ὁ εἴρω ἔχω παράδειγμα , μετά μέντοι ὁ ὁράω , ὅς ἐκ ἀρχή συμπλέκω τυγχάνω , μετατίθημι ὁ αὐτός ποιέω πρότασις , οἷος ῾ πᾶς ἄνθρωπος ζῷον εἰμί — εἰμί πᾶς ἄνθρωπος ζῷον — ζῷον πᾶς ἄνθρωπος εἰμί — εἰμί ζῷον πᾶς ἄνθρωπος καί ὁσαχῶς ἄλλως ἐνδέχομαι αὐτός διαπλέκω . δοκέω μέν οὖν ἐνίοτε , ὅσπερ ἔμπροσθεν λέγω , ἐν ὁ ἀπόφασις ὁ ὁ οὐ εἰμί μετάθεσις ἕτερος ποιέω ὁ σημαίνω , ἀλλά πρῶτος μέν ὅταν κατά ὁ αὐτός ἔννοια ὁ πρότερος πρότασις καί ὁ δύο λέγω , οὐδείς εἰμί περί ὁ σημαίνω διαφορά , ἔπειτα ὁ Ἀριστοτέλης ἐπί κατάφασις ποιέω ὁ λόγος , καί ἐν οὗτος ὁ μέν εἰμί ἐπί ὁ αὐτός φυλάσσω χώρα , μόνος δέ ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ κατηγορέω μετατίθημι , ὡς δήω εἰμί ὁ αὐτός καί ἐπί ὁ ἀπόφασις ποιέω , εἰμί μέλλω μηδέ κατά φαντασία ἑτεροιόω ὁ πρότασις . ὁ δέ εἷς κατά πολύς ἢ πολύς κατά εἷς κατάφημι ἢ ἀπόφημι , ἐάν μή εἷς τίς εἰμί ὁ ἐκ ὁ πολύς σύγκειμαι , οὐ εἰμί κατάφασις εἷς οὐδέ ἀπόφασις . λέγω δέ εἷς οὐ ἐάν ὄνομα ἐν εἰμί κεῖμαι , μή ὁ δέ εἷς τίς ἐκ ἐκεῖνος , οἷος ὁ ἄνθρωπος ἴσως εἰμί καί ζῷον καί ἥμερος , ἥμερος , ἀλλά καί εἷς γίγνομαι ἐκ οὗτος · ἐκ δέ ὁ λευκός καί ὁ ἄνθρωπος καί ὁ βαδίζω οὐ εἷς . ὥστε οὔτε ἐάν εἷς τίς κατά οὗτος κατάφημι τις , εἷς | κατάφασις , ἀλλά φωνή εἷς κατάφασις δέ πολύς , οὔτε ἐάν κατά εἷς ταῶτα , ἀλλά ὁμοίως πολύς . παραδίδωμι μέν ἐγώ καί πρότερος ὁ φιλόσοφος ὁ διάκρισις ὁ τε εἰμί εἰμί εἷς πρότασις καί ὁ δοκέω μέν εἰμί εἷς μή μέντοι καί εἰμί , ἐν ὅς λέγω εἷς δέ εἰμί κατάφασις καί ἀπόφασις ὁ εἷς κατά εἷς σημαίνω , καί νῦν ) δέ πάλιν περί ὁ αὐτός διαλέγω θεώρημα , οὖον ταυτολογέω οὐδέ ὅτι πρότερος μέν περί ὁ ἁπλόος διαλέγω πρότασις νῦν δέ περί ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω ( τοχὸν μέν γάρ οὐδέ οὗτος ἄλογος , ὁ ἐπιδείκνυμι κατά ἑκάτερος ὁ πρότασις εἶδος ὁ αὐτός τρόπος γίγνομαι ὁ εἴρω ὁ αποφαντικός λόγος διάκρισις ) , ἀλλά εἰμί δεῖ ὁ ἐγώ φαίνω λέγω , διαλέγω πρότερος περί ὁ πρός ἐρώτησις τις γίγνομαι ἄρνησις , πότε μέν οἷος τε αὐτός συμπλέκω ὁ ἐρώτησις ποιέω κατάφασις ἐκ μετάθεσις ἀληθής πότε δέ οὖον , βούλομαι ὁ ὁλοσχερής λαμβάνω ἐν ἐκεῖνος ἐπιδιαρθρόω ἐπιστατκωτέρους ἐγώ ποιέω πρός ὁ μή προχείρως ἀποκρίνω διά εἷς ἀπόκρισις πρός ὁ γίγνομαι ἐρώτησις · οὖον γάρ δή καί ὅταν δοκέω μέν εἰμί εἷς , κατά ἀλήθεια μέντοι μή εἰμί εἷς . πρός οὖν ὁ οὗτος κατανόησις , λέγω δέ ὁ τίς ὁ εἷς διαλεκτικός εἴρω - τησις καί τίς ὁ οὖον εἷς , πρόχειρος χρή ἔχω ὁ κανών ὁ διάκρισις ὁ τε εἷς καί ὁ οὖον εἷς πρότασις , εἴπερ ὁ διαλεκτικός ἐρώτησις τησις πρότασις τίς εἰμί . διόπερ ἔοικα ἀναλαμβάνω νῦν ὁ περί ὁ θεώρημα οὗτος σκέψις ὁ Ἀριστοτέλης . δηλόω δέ | ὥσπερ συμπέρασμα οὗτος ἐπάγω ὁ διδασκαλία ὁ πότε οὖον χρή διά εἷς ἀπόκρισις ἀποκρίνω πρός ὁ ἐρώτησις , λέγω εἰμί οὖν ὁ ἐρώτησις ὁ διαλεκτικός ἀπόκρισις εἰμί αἴτησις καί ὁ ἑξῆς , οὐ ἄν εἰμί ἀπόκρισις εἷς πρός οὗτος · οὐδέ γάρ ὁ ἐρώτησις εἷς . περί μέν οὖν ὁ πρόθεσις ὁ πρόκειμαι καί ὁ τάξις ἱκανός ὁ εἴρω . λέγω δέ περί αὐτός οὐ ὅσπερ εἴρω πρότερος ( οὗτος γάρ εἰμί ταὐτολογέω εἰμί ) , ἀλλά ἐν οὗτος παραδίδωμι καί ἕτερος ἐγώ διαφορά ὁ τε εἰμί εἰμί καί ὁ μόνος δοκέω εἰμί εἷς πρότασις . ἵνα δέ ῥᾴδιος παρακολουθέω ὁ ῥέομαι , λέγω ὡς ἐπεί ὁ λαμβάνω ἐν ὁ πρότασις ὅρος καί φωνή τις εἰμί ἀναγκαῖος καί πρᾶγμα τις σημαίνω , τέσσαρες αὐτός συμβαίνω γίγνομαι ὁ διαφορά · ἢ γάρ κατά ἄμφω ἁπλόος εἰμί , ὁ τε φωνή καί ὁ σημαίνω , ὁ κατά οὐδέτερος ἢ κατά ἕτερος , καί οὗτος δηλονότι διχῶς . εἰμί μέν οὖν κατά ἄμφω ὁ ἁπλόος ἔχω ὁ ὁράω ἑκάτερος , ὁμος - λογόω εἷς ὁ πρότασις , ὡς ὅταν εἶπον ὅς ἄνθρωπος ζώιον εἰμί . καί εἰμί κατά μόνος ὁ σημαίνω μή μέντοι κατά ὁ λέξις , εἷς καί οὕτως , εἰμί καί κακός ἔχω ὁ προφανῶς εἰμί εἷς διά ὁ περί ὁ λέξις θεωρέω ποικιλίας , ἢ κατά ἕτερος ὁ ὁράω ἢ κατά ἀμφότερος , ὡς ὅταν εἶπον ῾ ὁ ἄνθρωπος ζῷον λογικός θνητός εἰμί ἢ ῾ ὁ ζῷον λογικός θνητός ἄνθρωπος εἰμί ἢ ὁ ζῷον λογικός θνητός οὐσία ἔμψυχος αἰσθητικός εἰμί . εἰμί δέ γε κατά μόνος ὁ λέξις ὁ ἁπλόος ἔχω ὁ ὅρος , ὁμώνυμος δηλαδή λαμβάνω , ἢ ἄμφω ἢ καί ὁ ἕτερος , | οὐκέτι μέν εἷς ὁ πρότασις , ἀλλά ὁ κατά οὗτος διαφορά πρότερος ἐγώ παραδίδωμι , διά ὅς λέγω εἰμί δέ δύο εἷς ὄνομα κεῖμαι καί οἷος εἰμί τις τίθημι ἱμάτιον ὄνομα ἵππος καί ἄνθρωπος . λείπω οὖν ἔτι εἷς διαφορά , κατά ὅς ὁ ὅρος καί ὁ λέγω καί ὁ σημαίνω πληθύνω παραλαμβάνω , λαμβάνω , ἢ ἄμφω πάλιν ὁ μόνος ὁ ἕτερος . ἀλλά πιθανός ὑπολαμβάνω ὁ Ἀριστοτέλης πρός ὁ νομίζω εἷς ὁ οὖον εἷς πρότασις ὁ ὑποτίθημι μόνος ὁ ἕτερος ὁ ὁράω κατά ἄμφω ποικίλος ὁ λοιπός ὁράω εἰμί εἷς εἰμί ἢ ὁ ἀμφότερος , καί ἅμα ὡς οὗτος συνελέγχω ἀπό ὁ μᾶλλον ὁ λοιπός ὑπόθεσις ὁ ἄμφω ὁ ὅρος μηδείς μετέχω ἁπλότης ὑποτίθημι , ἐπί οὗτος προάγω ὁ λόγος , ὁ εἷς κατά πολύς ἢ πολύς κατά εἷς κατηγορέω καταφατικός ἢ ἀποφατικός μή ἄξιος ποιέω εἷς ἀπόφανσις , εἰμί μή τυγχάνω , φημί , ἐκ ὁ πολύς ὁ κατηγορέω ἢ ὑποτίθημι ἐν τίς γίγνομαι , ἵνα πάλιν περί μόνος ὁ λέξις ὁ ποικιλία θεωρέω ὁ δέ σημαίνω ἀπολόω εἰμί , καθάπερ ἐπί ὁ ὁρισμός λέγω ἔχω . ἐπάγω δέ ὁ Ἀριστοτέλης ὁ λέγω δέ εἷς οὐ ἐάν ὄνομα εἷς εἰμί κεῖμαι , μή εἰμί δέ εἷς τίς ἐκ ἐκεῖνος , ἔνιοι μέν ὁ ἐξηγητής ὑπολαμβάνω συντάσσω αὐτός πρός ὁ ἐάν μή εἷς τίς εἰμί ὁ ἕκτος πολύς σύγκειμαι , ὡς ἄν δηλόω διά οὗτος ὁ φιλόσοφος πῶς ποτός δεῖ ἔχω ὁ εἷς ἐκεῖνος ὁ ἐκ ὁ πολύς σύγκειμαι λέγω , ὅτι πάντως μέν εἷς ὄνομα ἔχω οὖον μέντοι ὁ ὄνομα μόνος εἷς αὐτός εἰμί χρή , ὡς ὅταν λαμβάνω ὁμώνυμος αὐτός κατηγορέω , ἀλλά προηγουμένως ὁ σημαίνω . καί οἴομαι ὁ λέγω μηδείς διαφέρω ὁ πρότερος ἤδη εἴρω οἷος εἰμί τις τίθημι ἱμάτιον ὄνομα ἵππος καί ἄνθρωπος , ὁ αὐτός πάλιν περί ὁ αὐτός λέγω ὑπολαμβάνω . ἀγαθός δέ ἴσως καί ὁ ἐπιφέρω μᾶλλον συνᾴδω ὁ λέγω ὅτι δίς ὁ εἷς μνημονεύω ἐν ὁ προσεχῶς προερέω , διά ὅς τε λέγω ὁ δέ εἷς κατά πολύς ἢ πολύς κατά εἷς καί πάλιν διά ὅς ἐφεξῆς ἐπάγω ἐάν μή εἷς τίς εἰμί ὁ ἐκ ὁ πολύς σύγκειμαι , ὁ μέν πρότερος ὡς ἐνέργεια τε παραλαμβάνω ἐν ὁ πρότασις καί ὁμολογουμένως ὁ πρᾶγμα εἷς εἰμί ὀφείλω , ὁ δέ ὕστερος ὡς ἐνέργεια μέν οὖον λαμβάνω σύγκειμαι μέντοι ἐκ ὁ πολύς ὁ ἐνέργεια παραλαμβάνω ὀφείλω , εἰμί μέλλω εἷς εἰμί ὁ πρότασις , πρός ἀμφότερος ὁ εἷς ὁ ἔννοια οὗτος νῦν ἀποδίδωμι , ἐκ ἀρχή μέν διά ὁ λέγω δέ εἷς διδάσκω ὡς πρόκειμαι αὐτός ὁ περί ὁ δίς προρέω εἷς παραδίδωμι διορισμός , διά ὅς δέ ἑξῆς ἐπιφέρω οὐ ἐάν ὄνομα ἐν εἰμί κεῖμαι , μή εἰμί δέ εἷς τίς ἐκ ἐκεῖνος δίς μέν ὁ εἷς πάλιν μνημονεύω , οὖον μέντοι περί ὁ αὐτός , ὥσπερ ὑπολαμβάνω ἄν τις , εἷς ὁράω διαλέγω καί διαστέλλω πῶς μέν εἷς πῶς δέ οὐ εἷς αὐτός λαμβάνω πολύς ἀντί εἷς εἰμί συμβαίνω ὁ πρότασις , ἀλλά ὁ μέν λέγω περί ὁ εἰμί εἷς λαμβάνω ὁράω φωνή τε καί σημασία , ὁ ἐάν ὄνομα εἷς εἰμί κεῖμαι , ὁ δέ περί ὁ ἕτερος ὁ κατά ὁ φωνή ἐνέργεια ὁ πλῆθος ἔχω , ὁ μή εἰμί δέ εἷς τίς ἐκ ἐκεῖνος · ἐάν γάρ I εἷς τις τίθημι ὑπόκειμαι ἢ κατηγορέω Ν ὄνομα καί εἷς τίς πρᾶγμα σημαίνω μή ὅς ἐκ ὁ πολύς ὁ κατηγορέω αὐτός ἢ ὑποτίθημι αὐτός εἷς τίς σύγκειμαι , οὐκέτι εἷς ὁ πρότασις , ἀλλά ὅσος ὁ πλῆθος ὁ κατηγορέω καί ὑποτίθημι . ὅτι2 δέ οὗτος εἰμί ὅς βούλομαι λέγω , σαφής δηλόω διά ὅς παρά - τίθημι παράδειγμα · ὁ γάρ ἄνθρωπος ὡς εἷς τίς ὑπόκειμαι λαμβάνω κατηγορέω κατά αὐτός πρότερος μέν πλείων ἅμα φωνή σημαντικός πρᾶυμα κατά οὐσία ὁ ὑπόκειμαι κατηγορέω καί συμπλέκω ἀλλήλων πρός ὁ γένεσις ὁ ὁρισμός αὐτός φύζω , ὕστερος δέ πλείων μέν πάλιν ἅμα φωνή ἀλλά σημαντικός ὁ κατά συμβαίνω ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι καί διά οὗτος συμφύω πρός ἀλλήλων μή δύναμαι , καί φημί ὁ μέν ἐκ ὁ εἷς ὑπόκειμαι καί ὁ συμπλέκω φύζω κατηγορέω πρότασις οὖον ὁ φωνή μόνος ἀλλά καί ὁ δύναμις εἷς εἰμί , ὅταν συμπλέκω ἀλλήλων ὁ πολύς ἐκεῖνος ὁ εἷς ὑπόκειμαι κατηγορέω , ὁ δέ γε ἐκ ὁ εἷς ὑπόκειμαι καί ὁ μή φύζω συμφύω κατηγορέω μηδέποτε γίγνομαι εἰμί εἷς , ἄν ἐγώ ὁ φωνή συνείρω πρός ἀλλήλων ὁ συμβεβηκός ὡς δή εἷς τίς ἅμα πᾶς ὁ ὑπόκειμαι κατηγορέω ἐπιχειρέω · οὗτος γάρ καί ὁ πρότασις συμβαίνω ὁ μέν φωνή δοκέω εἷς εἰμί ὁ δέ δύναμις μηδαμῶς μετέχω ὁ εἷς . καί οὗτος οὗτος διορίζω οὐδαμοῦ ἐν οὗτος φαίνω λέγω τίς περί ὁμώνυμος κατηγορέω | ἢ ὑπόκειμαι , αὐτός δέ ὁ κατά οὐσία κατηγορέω πρότερος , ὡς εἴρω , ποιέω μνεία ἐνδείκνυμι ὅτι διάφορος δύναμαι κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι · ποτέ μέν γάρ οὖον ὁ φωνή μόνος ἀλλά καί ὁ σημαίνω ὡς πολύς κατηγορέω καί οὖον εἷς ἀλλά πολύς ποιέω πρότασις , ποιός δέ κατά μόνος ὁ φωνή ὁ πλῆθος ἔχω καί εἷς εἰμί ποιέω πρότασις · ὁ γάρ ζῷον καί ὁ δίπους καί ὁ ἥμερος λαμβάνω κατά οὐσία ὁ ἄνθρωπος κατηγορέω καί δύναμαι συμπληρόω αὐτός ὁ ὁρισμός παράδειγμα χάρις , ὡς δηλόω καί ὁ ἴσως αὐτός πρόσκειμαι , ἀλλά καί εἷς τίς , φημί , γίγνομαι ἐκ οὗτος , ὡς ὅταν μέν εἶπον ῾ ὁ ἄνθρωπος καί ζώιον εἰμί καί δίπους καί ἥμερος , π́λυος τε λαμβάνω κατηγορέω διά ὁ σύνδεσμος καί πλείων ποιέω πρότασις ( ὅμοιος γάρ τίς ποιέω ὡς εἰμί λέγω ῾ ὁ ἄνθρωπος ζώιον εἰμί , ὁ ἄνθρωπος δίπους εἰμί , ὁ ἄνθρωπος ἥμερος εἰμί , ὅσπερ εἰμί πολύς ἐναργής λέγω πρότασις ὁ αὐτός ὑπόκειμαι χράω ) , ὅταν δέ ἄνευ ὁ σύνδεσμος λαμβάνω ὁ κατηγορέω καί συνείρω πρός ἀλλήλων ἐφεξῆς εἶπον ῾ ὁ ἄνθρωπος ζῷον δίπους ἥμερος εἰμί , ἀλλά μή σιωπή μέσος διακόπτω ὁ συνέχεια ὁ συμπληρόω ὁ ὁρισμός , εἷς τε λαμβάνω κατηγορέω καί εἷς εἰμί ποιέω πρότασις . οὗτος περί οὗτος διορίζω ἑξῆς προστίθημι ὁ περί ὁ κατά συμβαίνω κατά τις κατηγορέω καί ἀποφαίνω μηδέποτε γίγνομαι εἄν ἐκ οὗτος εἷς κατηγορία | ἢ εἷς πρότασις , ἐν ἐφεξῆς αὐτός κατηγορέω , καθάπερ ποιέω ἐπί ὁ ὁρισμός · οὖον γάρ ὥσπερ ὁ ζῷον καί ὁ δίπους καί ὁ ἥμερος συγκιρνάω ἀλλά Λόϊς πρός εἷς φύσις σύστασις , οὗτος δέ καί ὁ πλείων συμβεβηκός δύναμαι κεράννυμι ἢ ἀλλήλων ἢ ὁ κοινός αὐτός ὑπόκειμαι εἷς ἐργάζομαι φύσις . διό οὔτε ὁ εἶπον ἄνθρωπος λευκός βαδίζω ἐστία εἷς εἶπον πρότασις , ἐπεί οὐδέ ὁ κατηγορέω εἷς , ὡς ἐν ὁ ἑξῆς διορίζω , καί ὅμοιος ὡς εἰμί λέγω ῾ ὁ ἄνθρωπος λευκός εἰμί , ὁ ἄνθρωπος βαδίζω εἰμί , οὔτε μήv ὁ εἶπον ὁ Σωκράτης ἄνθρωπος λευκός βαδίζω εἰμί , διότι οὐδέ ἐκ οὗτος εἷς τίς γίγνομαι κατηγορέω , ἅτε πλείων συμβεβηκός ὁ ἄνθρωπος παραλαμβάνω . διορίζω δέ ὁ περί οὗτος ἐν ὁ ἑξῆς ἀκριβής . εἰμί οὖν ὁ ἐρώτησις ὁ διαλεκτικός ἀπόκρισις εἰμί αἴτησις ἢ ὁ πρότασις ὁ θατέρου μόριον ὁ ἀντίφασις , ὁ δέ πρότασις ἀντίφασις εἷς μόριον , οὐ ἄν εἰμί ἀπόκρισις εἷς πρός οὗτος ( οὐδέ γάρ ὁ ἐρώτησις εἷς ) , οὐδέ ἄν εἰμί αληθής . εἴρω δέ ἐν ὁ τοπικός περί αὐτός . ἅμα δέ δῆλος ὅτι οὐδέ ὁ τίς εἰμί ἐρώτησις εἰμί διαλεκτική · δεῖ γάρ δίδωμι ἐκ ὁ ἐρώτησις αἱρέω ὁπότερος βούλομαι μόριον ὁ ἀντίφασις ἀποφαίνω . ἀλλά δεῖ ὁ ἐρωτάω προσδιορίζω πότερος ὅδε εἰμί ὁ ἄνθρωπος ἢ οὖον οὗτος . δισσός εἰμί φημί ὁ παλαιός ὁ ἐρώτησις ὁ εἶδος , ὁ μέν ὁ διαλεκτική ὁ δέ ὁ καλέω πυσματικός . καί διαλεκτικός μέν ἐρώτησις εἰμί φημί | πρός ὅς εἰμί ἀποκρίνω ὁ ναί ἢ ὁ οὖον μόνος εἶπον καί συμβολικός κατανεύω μόνος ἢ ἀνανεύω , οἷος ῾ ἆρα γε ὁ ψυχή ἀθάνατος · αὐτάρκης γάρ πρός ὁ ἀποπίμπλημι ὁ οὗτος ἐρωτάω καί ὁ κατανεύω μόνος ἢ ἀνανεύω , ὅταν , ὅσπερ ἀκόλουθος εἰμί , ὁ ἕτερος μόνος ὁ ἀντίφασις μόριον ὁ ἐρωτάω λέγω · διά μέν γάρ ὁ ναί εἶπον ἢ ὁ κατανεύω συνομολογέω ἀληθής εἰμί ὁ ἐρωτάω ὁ ἀντίφασις μόριον , εἴτε καταφατικός εἴτε ἀποφατικός εἰμί ( πολλάκις γάρ ἐρωτάω καί ὁ ἀπόφασις , οἷος · ἆρα γε οὐ εἰμί ὁ ψυχή ἀθάνατος ) , διά δέ ὁ εἶπον οὖον καί ὁ ἀνανεύω ἀπομάχομαι μέν πρός ὁ ἐρώτησις , ὁμολογέω δέ ὁ λοιπός ὁ ἀντίφασις μόριον εἰμί ὁ ἀληθής . εἰμί δέ γε ὅλος τις ὁ ἀντίφασις ἐν ὁ ἐρωτάω λέγω , οἷος Ἦ γε ὁ ψυχή ἀθάνατος εἰμί ἢ οὖ , δεῖ μέν καί οὕτως ὁ ἀποκρίνω ἢ ὁ ναί λέγω ὁ ὁ οὖον , ἀλλά εἰμί μέν ἀρέσκω ὁ κατάφασις , ὁ ναί εἴρω καί αὐτός προστίθημι οὗτος ὁ κατάφασις ῾ ναί , ἀθάνατος ἑστία λέγω ( μή προστίθημι γάρ ὁ κατάφασις ἄδηλος πρός πότερος ὁ μόριον ὁ ερωτημένος ἀντίφασις ὁ ναί οὗτος ἀποκρίνω ) , εἰμί δέ ὁ ἀπόφασις , ὁ τε οὖον ἀποκρίνω καί αὐτός πάλιν προστίθημι ὁ ἀπόφασις ἰού , οὐ εἰμί ἀθάνατος λέγω . καί τοιοῦτος μέν εἰμί φημί ὁ διαλεκτικός ἐρώτησις . πυσματικός δέ πρός ὅς ὁ μέν ναί καί ὁ οὖον χώρα οὐ ἔχω , λέξις δέ ἄλλος , ἐνίοτε δέ καί λόγος πλείων δεῖ ὁ ἐρωτάω πρός ὁ ἀπόκρισις · διδάσκω γάρ τίς περί τις βούλομαι εἰμί ὁ πυσματικός ἐρώτησις , | οἷος ῾ πότε ἔρχομαι ; τίς καλέω ; ποῦ οἰκέω ; πόθεν δῆλος ὅτι ἀθάνατος ὁ ψυχή ; διά τίς ὁ Μαγνῆτις λίθος ἕλκω ὁ σίδηρος . καί ὁ μέν ὁ πυσματικός ἐρώτησις ἐρωτάω κύριος εἰμί ὁ ἀποκρίνω ὅσπερ ἄν ἐθέλω ὁ προσαρμόζω ὁ ἐρωτάω δύναμαι ἀναρίθμητος τυγχάνω , ἢ ἀληθεύω δηλονότι ἢ καί ψεύδω , ὁ δέ γε ὁ διαλεκτικός ἐρώτησις ἐρωτάω ἀναγκάζω ὁ ἀντίφασις , ὅς μόριον εἰμί ὁ γίγνομαι ἐρώτησις , ἢ ὁ κατάφασις ἀποκρίνω ἢ ὁ ἀπόφασις , καί ἄλλος παρά οὗτος οὐδείς . οὗτος οὖν οὕτως ἔχω εἰκότως φημί ὁ Ἀριστοτέλης ὡς εἴπερ ὁ ἐρώτησις ὁ διαλεκτικός ἀπόκρισις εἰμί αἴτησις , οὖον ὁ τυγχάνω , ἀλλά ἤτοι ὁ πρότασις , οὗτος εἰμί αὐτός ὁ κατά ἐνέργεια ὑπό ὁ ἐρωτάω εἴρω μόριον ὁ ἀντίφασις καί προταθείς ὁ ἐρωτάω πρός ἐπίκρισις , ὅσπερ γίγνομαι , ὡς λέγω , ὅταν ὁ ἐρωτάω ὁ ναί ἀποκρίνω ἢ καί κατανεύω , ἢ θατέρου μόριον ὁ ἀντίφασις , ὁ κατά ἐνέργεια μέν μή εἴρω ὑπό ὁ ἐρωτάω δύναμις δέ ἐμπεριέχω ὁ ἐρωτάω , ὡς δηλόω ὁ ἀρνητικός ἀπόκρισις · διά οὗτος γάρ ὁ λείπω μόριον ὁ ἀντίφασις παρά ὁ ἐρώτησις ἀρέσκω φημί , ὡς ἄν δύναμις προτείνω πρός ἐπίκρισις ἐν ὁ ἐρωτάω · πρός γοῦν ὁ μηδαμῶς γίγνομαι ἐρώτησις δῆλος ὡς οὐδείς γίγνομαι ἄν ἀπόκρισις . εἰμί οὖν οὗτος οὕτως ἔχω καί δεῖ ὁ πρός ὁ διαλεκτικός ἐρώτησις ἀποκρίνω εἷς τις μόνος ἀποκρίνω πρότασις , ἢ ὁ κατά ἐνέργεια ἢ ὁ κατά δύναμις προφέρω ὑπό ὁ ἐρωτάω , ὁ δέ εἷς πρότασις εἷς ἀντίφασις εἰμί μόριον , εἷς δέ ἀντίφασις , ὡς διά-ὁρίζω πρότερος , ὁ ὁ αὐτός κατά ὁ αὐτός μηδαμός ὁμωνυμία προσχράομαι · εἰμί οὗτος πᾶς οὕτως ἔχω , ὅς ὁ μέν τίθημι ὁ Ἀριστοτέλης ὁ δέ ὡς ἀκόλουθος ὁ τίθημι παρίημι , οὐ ἄν εἰμί , φημί , ἀπόκρισις εἷς πρός οὗτος ( λέγω δέ οὗτος περί ὅς εἰμί προσεχῶς ὁ λόγος , οὗτος εἰμί ὁ ἐρωτάω ὁ πρότασις τις ἐγώ προτίθημι , δοκέω μέν εἰμί εἷς κατά ἀλήθεια μέντοι εἰμί πολύς κατά ὁ ὀλίγος πρότερος παραδίδωμι περί αὐτός διορισμός ) , καί ὁ αἴτιος εὐθύς προστίθημι ὁ μή δήω διά εἷς ἀπόκρισις ἀπαντάω πρός ὁ τοιοῦτος ἐρωτάω εἶπον οὐδέ γάρ ὁ ἐρώτησις εἷς . διό συμβαίνω ὁ πρός οὗτος ἀποκρίνω ἅμα καί ἀληθεύω καί ψεύδω κατά ἄλλος καί ἄλλος ὁ σημαίνω ὑπό ὁ πρότασις ἢ ὡς ὑπόκειμαι ἢ ὡς κατηγορέω , ἢ ὁμώνυμος εἰμί , ὡς ἔμπροσθεν λέγω , ἢ καί διάφορος ὄνομα καλέω ὁ κατά ἐνέργεια ἐν ὁ πρότασις παραλαμβάνω , ὡς ἐν ὁ προσεχῶς εἴρω παραδίδωμι · πῶς γάρ ἄν τις ἀποκρίνω διά εἷς ἀπόκρισις πρός ὁ ἔρομαι ῾ ἆρα γε Αἴας μονομαχέω Ἕκτωρ ἢ ῾ ἆρα γε Σωκράτης λευκός βαδίζω ἵστημι , εἰμί τυγχάνω ὁ ἐρωτάω ὁ μέν ἕτερος ὑπάρχω αὐτός ὁ δέ ἕτερος μή ὑπάρχω ; οὗτος δέ καί πλάτος πρό ὁ Ἀριστοτέλης ἐγώ διδάσκω · ἐγκαλέω γοῦν ὁ ἐν ὁ Γοργίας Σωκράτης ὁ Πῶλος ἔρομαι αὐτός | εἰμί μή δοκέω αὐτός ὁ ῥήτωρ ὥσπερ ὁ τύραννος ἅπας ποιέω , ὁ βούλομαι τε καί δοκέω αὐτός ἀγαθός εἰμί , ὡς πλείων ἅμα ἐρωτάω ἔρομαι διά ὁ ἄγνοια ὁ διαφορά ὁ τε βούλησις καί ὁ δόκησις . ἐπεί δέ συμβαίνω πολλάκις κατά πᾶς ὁ σημαίνω ὁ ἐρώτησις ὁ αὐτός ἀπόκρισις ἀληθής τυγχάνω , ὡς ἐπί ὁ ῾ ἆρα γε Αἴας ἐπί Ἴλιον στρατεύω καί ὁ αἱρέω γε Σωκράτης λευκός βαδίζω ἵστημι , ὅταν ἄμφω τυγχάνω ὑπάρχω ὁ Σωκράτης , διά οὗτος διδάσκω ἐγώ μή κατά Τύχη ἀλλά κατά τέχνη ὀρθός ποιέω ὁ ἀπόκρισις προστίθημι ὁ οὐδέ ἄν εἰμί ἀληθής , ὅσπερ συντακτέον ὁ οὐ ἄν εἰμί ἀπόκρισις εἷς πρός οὗτος · ἄν γάρ ἀληθής εἰμί ὁ εἷς λόγος σύμφημι ὁ ἔρομαι εἰμί ἐπί Ἴλιον Αἴας στρατεύω , ἀλλά παραιτητέος ὁ οὕτως ἀποκρίνω , ἵνα μή ἐθίζω παραβαίνω ὁ διαλεκτικός κανών , καί πάντως ἐπισημαντέον ὅτι πολύς μέν ἅμα ἐρωτάω , οὖον δήω , συμβαίνω δέ πρός ἅπας ὁ ἐν ὁ ἐρωτάω περιέχω ὁ αὐτός ἀπόκρισις ἁρμόζω . ὥστε οὐδέ πρός ὁ ἔρομαι εἰμί ὁ ἄνθρωπος καί ζῷον καί δίπους καί ἥμερος εἰμί εἷς ποιητέος ἀπόκρισις , ἐπεί οὐδέ οὗτος εἷς ὁ πρότασις . εἴρω δέ αὐτός περί οὗτος ἐπί πλέω ἐν ὁ ὄγδοος βιβλίον ὁ τοπικός πραγματεία . ἀλλά ἐπεί ἀμφισβητέω πρός ἀλλήλων περί ὁ διαλεκτική ἐρώτησις ὅς τε ἀπό ὁ Ἀφροδισιάς ἐξηγητής καί ὁ θεῖος Ἰάμβλιχος , ὁ μέν ὁ πρόκειμαι ἕπω ῥῆσις καί ἄξιος ὁ ἕτερος μόνος μόριον ὁ ἀντίφασις εἰμί ὁ | διαλεκτικός ἐρώτησις , ὁ δέ ὁ λέγω περί αὐτός ἐν ὁ προοίμιον ὁ ᾿ ἀναλυτικός καί ἄξιος αὐτός ὁ ὅλος ἀντίφασις ἐρώτησις εἰμί ( εἰμί γάρ , φημί ἐν ἐκεῖνος , ὁ διαλεκτικός πρότασις ‟ πυνθάνομαι μέν ἐρώτησις ἀντίφασις , συλλογίζομαι δέ λῆψις ὁ φαίνω καί ἔνδοξος “ ) , φανερός ἐκ ὁ πρότερος εἴρω ὅπως διαιτάω ὁ ἀμφισβήτησις · κατά ἐνέργεια μέν γάρ ὁ ἕτερος μόνος μόριον ὁ ἀντίφασις ἐρωτάω χρή , εἰμί μέλλω πρός ἔπος ἀπαντάω ὁ ὁ ναί μόνος ἢ ὁ οὖον ἀποκρίνω , δύναμις δέ γε καί ὁ ἕτερος προτείνω · ἄν γάρ εὑρίσκω παρά ὁ θεῖος Πλάτων τις ἐρωτάω ὁ ὅλος ἀντίφασις κατά ἐνέργεια ἐρωτάω , ὥσπερ ἐν Φαίδων ‟ τίς δέ δή περί αὐτός ὁ ὁ φρόνησις κτῆσις , πότερος ἐμπόδιος ὁ σῶμα ἢ οὖον ; “ πρός ὅς καί μάλιστα βλέπω ὁ μέγας Ἰάμβλιχος ἀποφαίνω ὁ ὅλος ἀντίφασις ἐν ὁ διαλεκτική ἐρωτάω περιλαμβάνω ) , ἀλλά οἶδα χρή ὅτι οὖον διαγίγνομαι ὁ παρά Πλάτων Σωκράτης ἐν ὁ πρός ὁ κοινωνέω αὐτός ὁ λόγος συνουσία κατά ὁ πρόθεσις ὁ κατά ὁ Ἀριστοτέλης καλέω διαλεκτικός · ὁ μέν γάρ οὗτος λέγω διαλεκτικός πρός Νίκη μόνος ὁράω ὁ προσδιαλέγομαι καί ὁ περιάγω αὐτός εἰς ὁ ἀντίφασις , ὁ δέ γε Σωκράτης καί πταίω ὁ προσδιαλέγομαι ἐπανορθόω καί τέλος τίθημι οὖον ὁ Νίκη ἀλλά ὁ ὁ ἀλήθεια κατάληψις . ὥστε ἐν εὑρίσκω ὁ ὅλος ἀντίφασις αὐτός προτείνω , ἤτοι γυμνασία ἕνεκα ὁ προσδιαλέγομαι εὑρίσκω οὗτος ποιέω ἢ εὐθύς διασαφέω πρός πότερος αὐτός μόριον ὁ ἀντίφασις ἀποκρίνω ἀξιόω , ἢ ὁ προσδιαλέγομαι οὖον λέγω ὁ ναί μόνος ἢ ὁ οὖον , ἀλλά δηλόω πρός πότερος μόριον ὁ ἀντίφασις ποιέω ὁ ἀπόκρισις . ὅλως τε ὁ πρότασις ὁ διαλεκτικός προηγουμένως μέν ὁ χρεία ἕνεκα ὁ διαλεκτικός συλλογισμός παραλαμβάνω καί ὡς μέρος οὗτος γίγνομαι οὔτε ὁ ῾ ἆρα γῆ πρόσκειμαι ἔχω καί ἕτερος μόνος μόριον παραλαμβάνω ὁ ἀντίφασις ὁ ὁ προσδιαλέγομαι δοκέω · ἐπεί δέ ὑφάω ὁ ἀποδεικτικός ὁ μή ἀπό ὁ πρᾶγμα αὐτός ἀλλά ἀπό ὁ συγχωρέω ὑπό ὁ προσδιαλέγομαι λαμβάνω , διά οὗτος καί προτίθημι διά ἐρώτησις ὁ κοινωνός ὁ λόγος πρός ἐπίκρισις ὁ ἐκεῖνος φαίνω ἀλήθεια οὐ αὐτός μόνος ἀλλά , ὥσπερ εἴρω , καί ὁ λοιπός ὁ ἀντίφασις μόριον καί ὁ ῾ ἆρα γῆ προσλαμβάνω διά ὁ σχῆμα ὁ ἐρώτησις . Αλλά τίς εἰμί ὅσπερ ἐφεξῆς ὡς ἐν πόρισμα τάξις προστίθημι ὁ Ἀριστοτέλης , ἅμα δέ δῆλος λέγω ὅτι οὐδέ ὁ τίς εἰμί ἐρώτησις εἰμί διαλεκτική , καί τίς οὗτος ἕπω ἀξιόω ; φανερός δή ὅτι ὁ εἴρω περί ὁ ἐρώτησις ὁ διαλεκτική ὅτι εἰμί ἀπόκρισις αἴτησις , ἢ ὁ πρότασις ἢ θατέρου μόριον ὁ ἀντίφασις · εἰμί γάρ τοιοῦτος μέν ὁ διαλεκτικός ἐρώτησις , ὥστε δίδωμι καί ἐπιτρέπω ὁ προσδιαλέγομαι ὁπότερος ἄν βούλομαι ὁ ἀντίφασις μόριον ἀποκρίνω , ὁ δέ ὁ τίς εἰμί ἐρώτησις οὖον τοιοῦτος ἀλλά διδασκαλία καί ὑφήγησις ὁ ὁ πρᾶγμα φύσις ἀπαιτέω , φανερός ὅτι ὁ ὁ τίς εἰμί ἐρώτησις οὐ εἄν εἰμί διαλεκτική . ἀλλά εἴπερ ὅλως ἐθέλω σχηματίζω ὁ περί ὁ τίς εἰμί πεῦσις εἰς διαλεκτικός ἐρώτησις , αὐτός ἐγώ χρή ὁ δοκέω ἐγώ ὁ πρᾶγμα εἰμί ὁρισμός ἐνέργεια προφέρω ἐρωτάω , οἷος ὄπος ὁ ἄνθρωπος ζῷον δίπους ἥμερος εἰμί , εἴπερ ἐθέλω ὁ κατάφασις ἐρωτάω , ἢ ῾ πότερος ὁ ἄνθρωπος ζῷον δίπους ἥμερος οὐ ἵστημι , εἰμί περί ὁ ἀπόφασις ἐθέλω πυνθάνομαι , ὅσπερ αὐτός ἐνδείκνυμι σύντομος διά ὁ ἢ οὖον οὗτος . ἐπεί δέ ὁ μέν κατηγορέω συντίθημι ὡς εἷς ὁ πᾶς κατηγόρημα ὁ Χωρὶς κατηγορέω , ὁ δέ οὖον , τίς ὁ διαφορά , κατά γάρ ὁ ἄνθρωπος ἀληθής εἶπον καί Χωρὶς ζῷον καί Χωρὶς δίπους , καί οὗτος ὡς εἷς . καί ἄνθρωπος καί λεθκόν , καί οὗτος ὡς εἷς . ἀλλά οὐ εἰμί σκυτεύς καί ἀγαθός , καί σκυτεύς ἀγαθός · εἰμί γάρ διότι ἑκάτερος ἀληθής , εἰμί δεῖ καί ὁ συνάμφω , πολύς καί ἄτοπος εἰμί · κατά γάρ ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἄνθρωπος ἀληθής καί ὁ λευκός , ὥστε καί ὁ ἅπας . πάλιν εἰμί ὁ λευκός αὐτός , καί ὁ ἅπας , ὥστε εἰμί ἄνθρωπος λευκός λευκός , καί οὗτος εἰς ἤπειρος . καί πάλιν μουσικός λευκός βαδίζω , καί οὗτος πολλάκις πλέκω . ἔτι εἰμί ὁ Σωκράτης Σωκράτης καί ἄνθρωπος , καί Σωκράτης Σωκράτης ἄνθρωπος . καί εἰμί ἄνθρωπος καί δίπους , καί ἄνθρωπος δίπους . ὅτι μέν οὖν εἰμί τις ἁπλόος δῆλος · ὅπως δέ θετέος , λέγω νῦν . ὁ δή κατηγορέω | καί ἐπί ὅς κατηγορέω συμβαίνω , ὅσος μέν λέγω κατά συμβαίνω ἢ κατά ὁ αὐτός ἢ ἕτερος κατά θατέρου , οὗτος οὐ εἰμί εἷς · οἷος ἄνθρωπος λευκός εἰμί καί μουσικός , ἀλλά οὐ εἷς ὁ λευκός καί ὁ μουσικός · συμβεβηκός γάρ ἄμφω ὁ αὐτός . οὐδέ εἰμί ὁ λευκός μουσικός ἀληθής εἶπον , ὅμως οὐ εἰμί . ὁ μουσικός λευκός εἷς τίς · κατά συμβαίνω γάρ ὁ μουσικός λευκός , ὥστε οὐ εἰμί ὁ λευκός μουσικός εἷς τίς . διό οὐδέ ὁ σκυτεύς ἀγαθός ἀπλόος , ἀλλά ζῷον δίπους · οὖον γάρ κατά συμβεβηκός . ἔτι οὐδέ ὅσος ἐν-ὑπάρχω ἐν ὁ ἔς · διό οὔτε ὁ λευκός πολλάκις οὔτε ὁ ἄνθρωπος εἰμί ζῷον ἢ δίπους · ἐν-ὑπάρχω γάρ ἐν ὁ ἄνθρωπος ὁ ζῷον καί ὁ δίπους . εἶπον ἐν ὁ προλαμβάνω ὅτι ὁ διάφορος κατά ὁ αὐτός κατηγόρημα ὁ μέν δύναμαι συμπλέκω καί εἷς τις ἐκ ἀπαντάω κατηγορία ποιέω ὁ δέ οὖον δύναμαι , καί μηδείς ἐγώ κανών ἐν ἐκεῖνος παραδίδωμι ὁ οὗτος διάκρισις , ἀλλά εὐθύς μεταβαίνω ἐπί ὁ διδασκαλία ὁ θεώρημα , πρός ὅσπερ εἰμί ἐκεῖνος χρήσιμος , λέγω δέ ὁ μή δήω εἷς ποιέω ἀπόκρισις πρός ὁ μή εἰμί εἷς εἰμί ἐρώτησις . βούλομαι λοιπός διά οὗτος ὁ ἐν ἐκεῖνος παραλείπω προστίθημι . καί λαμβάνω ὡς ὁμολογέω ὅτι ὁ κατά ὁ αὐτός κατηγορέω πλείων ανοματη τε καί πρᾶγμα ὁ μέν δύναμαι συντίθημι ἀλλήλων καί ὥσπερ συμφύω εἷς τίς ποιέω ἅπας ὁ ἐκ αὐτός κατηγόρημα , ὥσπερ λέγω ἐπί ὁ ζῷον δίπους ἥμερος , ὁ δέ οὖον δύναμαι | ὡς ἐπί ὁ λευκός καί ὁ βαδίζω , ἀξιόω ζητέω τίς ὁ διαφορά , οὗτος δέ εἰμί τίς ὁ αἴτιος ὁ τοιοῦτος διαφορά καί διά τίς αἴτιος ὅδε μέν τις συμφύω ὅδε δέ οὖον . πρῶτος δέ παρίστημι ὅτι εἰμί εἰμί ὁ τοιοῦτος ἐν ὁ πλείων κατηγορέω διαφορά , ὁ κατά ὁ φύω συντίθημι λέγω καί μή φύω , πρίν ἐπισκοπέω αὐτός ὁ αἴτιος , ἐπεί καί εἰμί ἀκόλουθος ὁ ὅτι ἐγώ πρό ὁ διότι μανθάνω . ὅτι μέν οὖν φύω τις συντίθημι πρός εἷς κατηγορία γένεσις , δείκνυμι ὁ τε ζῷον καί ὁ δίπους λαμβάνω , ὅσπερ οὖον διακεκριμένως μόνος ἀλλά καί ἅμα ὁ ἄνθρωπος κατηγορέω , ( ?? ) ὅταν ζῷον δίπους εἰμί αὐτός ἀποφαίνω , καί πάλιν ὁ ἄνθρωπος καί ὁ λευκός , ὅσπερ κατηγορέω ὅδε ὁ ἄνθρωπος διακεκρι - μένος τε καί συμπλέκω , ὁπόταν λέγω ’ὁ Σωκράτης ἄνθρωπος λευκός ἐστιν’ . ὅτι δέ εἰμί ὁ συντίθημι ἀδύνατος ἔχω , δείκνυμι ἐπί ὑπόθεσις σκυτεύς τις λαμβάνω ὁ μέν τέχνη οὐ ἀκριβόω ὁ δέ ἦθος ἐπιεικής διάκειμαι , ὁποῖος δοκέω γίγνομαι ὁ Σίμων ὁ ὁ Σω - κράτος γνώριμος · κατά γάρ οὗτος ὁ μέν ὅτι σκυτοτόμος καί ὁ ὅτι ἀγαθός ἴδιος ἑκάτερος ἀληθής κατηγορέω , ὁ δέ ἐκ ἄμφω σύγκειμαι ὅτι εἰμί σκυτεύς ἀγαθός οὐκέτι · κατά ἑαυτοῦ μέν γάρ ὁ ἀγαθός ὅστις ὁ κατά ἕκαστος ἄνθρωπος κατηγορέω ὡς ἄνθρωπος κατηγορέω καί ὁ εἶδος αὐτός ὁ ζωή σημαίνω , συντίθημι δέ μετά ὁ σκυτεύς καί οὗτος κατηγορέω οὐκέτι πρός ὁ εἶδος ἐξακούω ὁ ὁ ἄνθρωπος ζωή , ἀλλά πρός ὁ ποιός ὁ | τέχνη . διό καί ὁ παρά λανθάνω Γορ - γία οὖον ῥήτωρ ἀπλόος , ἀλλά ὁ ὅλος οὗτος ῥήτωρ ἀγαθός ὑπό ὁ Σω - κράτος ἀξιόω προσαγορεύω , οὗτος διακρίνω ἑαυτοῦ ἀπό ὁ μοχθέω - μοχθηρός ὁ τέχνη χράω · ἐπεί δέ εἰκός εἰμί ὁ ἁπλόος διάκειμαι τις ὑπολαμβάνω ὅτι χρή πάντως ὁ ἴδιος κατηγορέω καί ἅμα κατηγορέω καί ἀποκληρόω - τικὸν οἴομαι ὁ λέγω ἐγώ ἐπί τις μέν ἐνδέχομαι οὗτος ἐπί τις δέ μηκέτι καί πρός ὁ περί ὁ σκυτεύς καί ὁ ἀγαθός εἴρω πειράω . ἕπομαι διαωιλονοικω , διά οὗτος παρίστημι ἐγώ ὁ ἀναγκαῖος ὁ κινέω θεώρημα δείκνυμι ὅσος ἕπω ἄτοπος ὁ οὕτως ὑπολαμβάνω καί φημί εἰμί γάρ διότι ἑκάτερος ἀληθής ( ὅς προσυπακούω χρή ’xu>v ἴδιος κατηγορέω ) , εἰμί οὖν διά οὗτος εἰμί δεῖ καί ὁ συνάμφω ( ἐν τούτῳ‘πάλιν ὑπακούω ὁ ἀληθής ) , 〈 εἰμί ouv ) ἵημι δεῖ καί ὁ σύναμμα - φοτερος κατηγόρημα ἀληθής , πολύς ἄτοπος συμβαίνω · καί γάρ ἀδολεσχέω δήω ὁ οὕτως ὑπολαμβάνω καί ἀδιανόητος λέγω πρός ὁ ἀδολεσχέω καί παρέλκω τις καί μάταιος · κατά γάρ Σωκράτης ὁ τε ἄνθρωπος καί ὁ λευκός ἀληθής κατά ιγορήσαντσ͂ς καί ὁ συναμφότεροι ἀληθής κάτειμι - γορήσομεν , ὅτι εἰμί ἄνθρωπος λευκός . ἀλλά εἰμί πᾶς ὁ κεχωρισμένως κατηγορέω καί συντίθημι κατηγορέω δυνατός , ἐάν πρός οὗτος ὁ σύνθετος κατηγορία λαμβάνω πάλιν ὁ λευκός αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ Σω - κράτος κατηγορέω , δήω πάλιν ἐκ ἀμφότερος ὁ κατηγορία , ὁ τε σύνθετος καί ὁ ἁπλόος , εἷς γίγνομαι | ὁ ὅλος κατηγορία , ὥστε λέγω ὅτι εἰμί ὁ Σωκράτης ἄνθρωπος λευκός λευκός , καί οὗτος εἰς ἤπειρος , ὅσπερ εἰμί ἐναργής ἀδολεσχέω . πάλιν εἰμί ὁ μουσικός καί ὁ λευκός καί ὁ βαδίζω οὖον μόνος κεχωρισμένως ἀλλά καί ἅμα κατηγορέω ὁ Σωκράτης , ἐάν πρός ὁ σύνθετος ἐκ οὗτος κατηγορία ὁ λευκός πάλιν αὐτός κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω , εἴρω ὅτι εἰμί μουσικός λευκός βαδίζω λευκός , καί πάλιν ὁ μουσικός , εἰμί τυγχάνω , κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω , μουσικός λευκός βαδίζω λευκός μουσικός , καί οὗτος , ὅσπερ αὐτός φημί , πολλάκις πλέκω , ὡς πρός ὁ ἀδολεσχέω καί ἀδιανόητος γίγνομαι ὁ κατηγορία . οὗτος δέ ἄλλος τίς τρίτος ἄτοπος προστίθημι ὁ ὁράω φημί κατηγορέω τυγχάνω ὁ ὅτι Σωκράτης εἰμί καί ὅτι ἄνθρωπος , ὥστε δήω λέγω καί ὅτι ὁ ὁράω Σωκράτης ἄνθρωπος εἰμί . καί πάλιν ὁ Σωκράτης ὁ μέν ἄνθρωπος καί ὁ δίπους ἴδιος ἑκάτερος ἄμεμπτος κατηγορέω , οὐκέτι μέντοι ὁ ἐκ ἄμφω , ὅσπερ εἰμί ἄνθρωπος δίπους · ἄλογος γάρ οὗτος καί παντάπασι παρέλκω , εἴπερ ἐναργής ὅτι ὁ τε Σωκράτης ἄνθρωπος εἰμί ἀνάγκη καί ὁ ἄνθρωπος δίπους · εἰμί γάρ καί φύω , ὅσπερ λέγω , ἢ ἁπλόος ἢ κατά μέρος συμφύω πρός ἀλλήλων ὁ κατά οὐσία κατηγορέω , ὡς ὁ τε γένος καί ὁ εἰδοποιός διαφορά , ἀλλά οὖον κατά ὁ τυγχάνω δεῖ αὐτός συνείρω πρός ἀλλήλων τάξις · οὖον γάρ προσάγω ὁ μερικός καί ἐπί οὗτος τίθημι ὁ καθολικός καί ἐκ ἀνάγκη αὐτός ἕπομαι , ἀλλά ἔμπαλιν ὁ καθολικός προσάγω ὁ μερικός . Ζεύς οὗτος οὖν | ἐπιδείκνυμι ἀναγκαῖος εἰμί ὁ περί οὗτος διορισμός , ἑξῆς αὐτός παραδίδωμι λέγω ὅτι ὁ κατηγορέω κατά τίνω ὑπόκειμαι , ὁ καλέω ἐπί ὅς κατηγορέω συμβαίνω , οὗτος εἰμί καί ὁ ὑπόκειμαι κατά ὅς ὁ κατηγορέω κατηγορέω συμβαίνω , ἐκ οὗτος οὖν ὁ κατηγορέω ὁ μέν κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω ὁ οἰκέω ὑπόκειμαι ὁ δέ κατά συμβεβηκός . ὁ μέν οὖν κατά συμβεβηκός , περί ὅς πρῶτος ποιέω ὁ λόγος , εἴτε ἄμφω ὁ ὑπόκειμαι κατά συμβαίνω κατηγορέω λαμβάνω εἴτε ὁ μέν ἕτερος ὁ ὑπόκειμαι καί ἐν ὅς ὁ εἰμί φύω ἔχω ὁ δέ ἕτερος ὁ ἕτερος , κατά οὐδείς τρόπος εἷς κατηγορία ποιέω · οὔτε γάρ εἰμί ὁ Σωκράτης ὁ τε μουσικός καί ὁ λευκός κατά συμβαίνω κατηγορέω , εἷς γίγνομαι εὑρίσκω ὁ ἐκ αὐτός κατηγορία , οὔτε εἰμί ὁ μέν μουσιλευκός κόος ὁ Σωκράτης ὁ δέ λευκός ὁ μουσικός κατηγορέω λαμβάνω , οὐδέ οὕτως . οὗτος δέ ὁ ὑπόθεσις ἐκ περιουσία λαμβάνω ὁ ᾿ Αριστοτέλης , ἐπεί ἀνάγκη ὁ λευκός προηγουμένως κατηγορέω Σωκράτης , ὥσπερ ὁ μουσικός ( ὅς κατά οὐσία μέν ἅτε εἰμί συμβεβηκός , κατά φύσις μέντοι , διότι φύω ὁ συμβεβηκός καί ὑφίστημι ἐν ὁ σφέτερος ὑπόκειμαι καί κατηγορέω κατά αὐτός ) , ὁ δέ μουσικός μηκέτι προηγουμένως μηδέ κατά φύσις , ἀλλά ὁ εἰμί κατά συμβεβηκός , διότι ἄμφω συμβαίνω συντρέχω ἐν ὁ αὐτός ὑπόκειμαι . καί ὅλως ἀνάγκη ὁ διαζευκτικός εἴρω ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης ὑπόθεσις ἕπω ἀλλήλων · εἴτε γάρ ὁ αὐτός ὑπόκειμαι | δύο συμβεβηκός κατηγορέω , πάντως καί ἀλλήλων κατά συμβαίνω κατηγορέω ( κἀν ὁ οὐσιώδης εἰμί ὁ δέ συμβεβηκός , ὁ μέν συμβαίνω ὁ οὐσιώδης Καία φύσις κατηγορέω ὁ δέ οὐσιώδης ὁ συμβεβηκός παρά φύσις , οἷος ὁ ἄνθρωπος ὁ λευκός ὁ εἰμί κατά συμβεβηκός ) , εἴτε ἐκ ἀρχή λαμβάνω ὁ ἕτερος ὁ συμπληρόω ὁ κατηγορία περί ὅς ζητέω ( εἴτε εἷς εἰμί εἴτε μή ) ὁ λοιπός κατά συμβαίνω ἀνάγκη πρότερος λαμβάνω αὐτός ὁ ὑπόκειμαι κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω · αὐτός γάρ οὗτος εἰμί ὁ νῦν ζητέω , πότε ὁ ἴδιος κατηγορέω καί συμπλέκω δύναμαι κατηγορέω . καί μήποτε χρή ὁ ῥῆσις οὖον διαζευκτικός ἀκούω ἀλλά ὁ ἤ λέγω ἀντί ὁ καί παραλαμβάνω , ὡς καί παρά ῾ Ὅμηρος ὁ ἢ νέος ἤ παλαιός ἀντί ὁ ῾ καί νέος καί παλαιός , καί ὡς εἴωθα ἔνιοι ὁ σύγγραμμα ἐπιγράφω ὁ ἀρχαῖος ‟ Νικοκλῆς ἢ συμμαχικός “ καί ‟ Φαίδων ἢ περι Ψυχή “ , οὐ ἀντιδιαστέλλω ἀλλά ἑκάτερος ὁ ὄνομα καλέω ἐγώ ὁ λόγος ἐπιτρέπω , ὡς εἰμί ὁ λέγω ῾ καί κατά ὁ αὐτός καί ἕτερος κατά θατέρου᾿ . τις οὖν ὁ αἴτιος ὁ μή φύω συνδυάζω ὁ οὗτος κατηγορέω ; ὅτι παντάπασι ἀπαρτάω ἀλλήλων ἔχω ὁ φύσις ὑπό διάφορος ἐνίοτε τελέω κατηγορία , καί κιρνάω αὐτός πρός ἀλλήλων ἐπί ὁ εἷς ἐργάζομαι φύσις ἀδύνατος . εἰμί δέ οὗτος οὕτως ἔχω , δῆλος ὅτι ὀρθῶς λέγω πρότερος ὡς παρά ὁ εἰμί οὐδείς ἄλλος προσκατηγορέω δυνατός ἐν ὁ πρότασις , οἷος ὁ βαδίζω · ἐν γάρ ὁ ῾ ἄνθρωπος δίκαιος βαδόζει᾿ εἰμί ὁ μέν δίκαιος κατηγορέω λέγω ὁ δέ βαδίζω προσκατηγορέω , οὐ εἰμί εἷς ὁ τοιοῦτος πρότασις · ἄμφω γάρ κατά συμβαίνω ὁ ἄνθρωπος κατηγορέω κιρνάω ἀλλήλων πρός εἷς κατηγορία γένεσις οὖον φύω . ὁ δέ εἰμί ἅτε οὐκέτι κατά ἑαυτοῦ ὁ ὑπόκειμαι μόνος κατηγορέω , ὥσπερ ὁ βαδίζω καί ὁ ἄλλος ῥῆμα ἕκαστος , ἀλλά μόνος ὁ συνδέω ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι χάρις παραλαμβάνω συμφύω τε μόνος ὁ ῥῆμα πρός ὁ κατηγορέω φύω , αὐτός προσκατηγορέω λέγω , καί εἷς ὁ τε κατηγορία ποιέω καί διά οὗτος ὁ ὅλος πρότασις . ἀρά ἐν , φημί τις , οὐδέ ὁ λέγω ‟ Ιπποκράτης ἀγαθός ἰατρός ἵστημι ὅς ῾ Ζεῦξις ἀγαθός ζωγράφος εἰμί ) εἷς εἶπον κατηγορία , ἐπεί ἑκάτερος , ὁ τε ἀγαθός λέγω καί ὁ τέχνη , συμβαίνω ὁ ὑπόκειμαι ; ἢ ἐπί οὗτος ἄλλος μέν εἰμί ὁ κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω ἀγαθός ἄλλος δέ ὁ ὁ βάναυσος τέχνη συμπλέκω · ὁ μέν γάρ κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω , ὅσπερ καί πρότερος λέγω , ὁ ζωή αὐτός σημαίνω ὁ Ψυχή , ὁ δέ γε ὁ τέχνη συμπλέκω οὐκέτι , ἀλλά ἔοικα ὥσπερ γένος τίς ὁ τέχνη ἢ ὁ μέτειμι ὁ τέχνη παραλαμβάνω · κατά πᾶς μέν γάρ ὁ κατηγορία θεωρέω ὁ ἀγαθός , ἀλλά ὁ ἐν ποιός συνδιαιρέω ὁ μετέχω αὐτός φύω . ἀνάγκη οὖν εἰμί τίς καί περί ψυχή θεωρέω ἀγαθός , ὅσπερ ἢ κατά ὁ ζωή λαμβάνω ὁ Ψυχή ἢ κατά ὁ γνῶσις , καί οὗτος ἢ ἐπιστημονικός , I φέρω εἶπον , ἢ τεχνικός . ὥσπερ οὖν ὁ ποιός γένος εἰμί φημί ὁ τεχνίτης , οὗτος καί ὁ ἐν ποιός ἀγαθός γένος εἰμί ἀνάγκη ὁ κατά ὁ τεχνίτης ἀγαθός . κατά ἑαυτοῦ οὖν ἐνταῦθα ὁ ἀγαθός ὁ ἰατρός καί ὁ ζωγράφος καί ἀπλόος ὁ τεχνίτης κατηγορέω εἷς εἰκότως ἐργάζομαι ὁ κατηγορία , ὡς εἰμί λέγω ῾ ὁ ὁράω χρῶμα λευκός εἰμί · εἰμί γάρ καί συμβαίνω κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω , ὅταν εἶδος τις ἑαυτοῦ κατηγορέω , καί οὐσία κατά συμβεβηκός , ὅταν αὐτός ὁ συμβεβηκός κατηγορέω , ὡς ὅταν ὁ λευκός φημί ξύλον εἰμί . διά-ὁρίζω δέ περί οὗτος ἐπί πλείων ἐν ὁ πρότερος βιβλίον ὁ ῾ ἀποδεικτικός . καί οὗτος ὁ ἀγαθός οὐκέτι εἰμί ὁ προηγουμένως ὁ ὑπόκειμαι κατηγορέω , ἀλλά εἴπερ , κατά συμβαίνω διά ὁ προηγουμένως κατηγορέω αὐτός τέχνη . διό οὐδέ μόνος λαμβάνω δύναμαι κατηγορέω , ὥσπερ οὐδέ ὁ αὐτόθεν ὁ ὑπόκειμαι κατηγορέω ἀγαθός τέχνη ἔτι προηγουμένως κατηγορέω , ἀλλά κατά συμβεβηκός , ὡς ἐπί ὁ σκυτεύς ἀγαθός . διό οὐδέ δύναμαι συνδυάζω αὐτός εἷς ποιέω ὁ ὅλος κατηγορία . ἀλλά πῶς ἐκ ὁ ἄνθρωπος καί ὁ λευκός εἷς φημί γίγνομαι κατηγορία , εἴπερ μήτε ἄμφω κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω ὁ Σωκράτης , ἀλλά καί ἕτερος κατά θατέρου κατά συμβεβηκός ; ἢ διότι οὐ ἄμφω συμβεβηκός εἰμί ὁ ὑποκρίνω , ὅτε καί ἑκάτερος αὐτός συμβαίνω ὁ λοιπός παρά φύσις κατηγορέω καί ὁ εἰμί κατά συμβεβηκός , ὁ δέ κατά οὗτος μόνος ὁ τρόπος κατηγορούμενος ἀπογιγνώσκω ὁ Ἀριστοτέλης ὡς συμφύω πρός ἀλλήλων μή Ν δύναμαι , ἐπεί ὁ λευκός ὁ ἄνθρωπος συνδυάζω φύω καί ποιότης αὐτός σημαίνω , οὖον ὁ οὐσιώδης ἀλλά ὁ οἷος ἐπιπολή ὁ κατά ὁ ἁπλόος λέγω ποιός , εἰκότως μετά αὐτός εἷς ποιέω κατηγορία οὐσία εἷς σημαίνω , οὖον ὁ ἁπλόος ἀλλά ὁ τις λέγω . οὗτος περί ὁ κατά συμβαίνω κατηγορέω καί συνδυάζω μή φύζω διορίζω καί εἶπον ὅτι διά οὗτος οὐ ἀπλόος ἀληθής ὁ σκυτεύς ἀγαθός , οὗτος εἰμί οὐ ἀεί ἀληθής , ἐπεί ποτέ συντρέχω αὐτός οὖον θαυμαστός , ἐπάγω ἀλλά ζῷον δίπους · οὖον γάρ κατά συμβεβηκός , δύναμις λέγω ὅτι ῾ ὁ δέ μή κατά συμβαίνω ἀλλά κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω συντίθημι πρός ἀλλήλων καί εἷς ποιέω κατηγορία δυνατός , ἀλλά οὐδέ οὗτος ὡς τυγχάνω λαμβάνω οὐδέ κατά ὁ τυγχάνω συμπλέκω πρός ἀλλήλων τάξις · οὖον γάρ δή ὁ ἤδη ἐν ὁ ἕτερος ὁ κατηγορία λαμβάνω , ἢ κατά ἐνέργεια ἢ κατά δύναμις , πάλιν λαμβάνω , ἵνα μή ἀδολεσχέω ἢ παρέλκω τις λέγω ἀναγκάζω , ὅσπερ εἰμί πάλιν ἀδολεσχέω · οἷος εἶπον ὅτι εἰμί ὁ ἄνθρωπος ζῷον δίπους οὖον λαμβάνω πάλιν ὁ δίπους κατά ἑαυτοῦ διά ὁ κατά ἐνέργεια ἐν ὁ πρότερος λαμβάνω κατηγορία , καί εἶπον ὅτι εἰμί ὁ Σωκράτης ἄνθρωπος οὖον λαμβάνω ἕτερος κατηγορία ὡς συμπλέκω πρός ὁ πρότερος ὀφείλω , ὅτι εἰμί δίπους ἢ ζῷον , διά ὁ δύναμις οὗτος ἑκάτερος ἐν ὁ πρότερος κατηγορία ὁ ὁ ἄνθρωπος προλαμβάνω . | ᾿Αληθὲς δέ εἰμί εἶπον κατά ὁ τις καί ἁπλόος , οἷος ὁ τις ἄνθρωπος ἄνθρωπος ἢ ὁ τις λευκός ἄνθρωπος ἄνθρωπος λευκός · οὐ ἀεί δέ , ἀλλά ὅταν μέν ἐν ὁ πρόσκειμαι ὁ ἀντίκειμαι τίς ἐνυπάρχω ὅς ἕπω ἀντίφασις , οὐ ἀληθής ἀλλά ψεῦδος , οἷος ὁ θνῄσκω ἄνθρωπος ἄνθρωπος εἶπον , ὅταν δέ μή ἐνυπάρχω , ἀληθής . ἢ ὅταν μέν ἐνυπάρχω , ἀεί οὐ ἀληθής , ὅταν δέ μῆον ἐνυπάρχω , οὐ ἀεί ἀληθής . ὥσπερ Ὅμηρος εἰμί τίς , οἷος ποιητής · ἆρα οὖν καί εἰμί ὅς οὖον ; κατά συμβαίνω γάρ κατηγορέω ὁ ῾ Ὅμηρος ὁ εἰμί · ὅτι γάρ ποιητής εἰμί , ἀλλά οὖον κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω κατά ὁ ῾ Ὅμηρος ὁ εἰμί . ὥστε ἐν ὅσος κατηγορία μήτε ἐναντιότης ἔνειμι , ἐάν λόγος ἀντί ὄνομα λέγω , καί κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω καί μή κατά συμβεβηκός , ἐπί οὗτος ὁ τίς καί ἀπλόος ἀληθής εἰμί εἶπον . ὁ δέ μή εἰμί , ὅτι δοξαστός , οὐ ἀληθής εἶπον εἰμί τίς · δόξα γάρ αὐτός εἰμί οὐ ὅτι εἰμί , ἀλλά ὅτι οὐ εἰμί . Εν οὗτος ζητέω ὁ ἀντίκειμαι θεώρημα ὁ προσεχῶς παραδίδωμι · πρότερος μέν γάρ ζητέω πότε ὁ ἴδιος κατηγορέω καί ἅμα κατηγορέω δυνατός , ἐν δέ γε οὗτος ζητέω πότε ὁ ἅμα κατηγορέω καί κεχωρισμένως κατηγορέω δυνατός . καλέω δέ τις κατηγορία ὁ συντίθημι ἐκ ὁ ἅμα κατηγορέω , ἀπλόος δέ ὁ ἁπλόος καί ἄνευ προσθήκη τις λέγω , διότι πανταχοῦ ὁ πρόσθεσις ἀποστενόω καί μερικός ποιέω ὁ ὑπό ὁ ὑπομένω ὁ προσθήκη δηλόω , οἷος ὅταν εἶπον ῾ ζῷον προστίθημι οὗτος ὁ λογικός , εἶτα I ὁ θνητός , εἶτα ὁ γραμματικός , εἶτα ἄλλος τίς καί ἄλλος · φανερός γάρ ὅτι κατά ἕκαστος προσθήκη μερικός εὑρίσκω γίγνομαι ὁ σημαίνω . διόπερ φημί ἀληθής δέ εἰμί εἶπον κατά ὁ τις καί ἀπλόος , οὗτος εἰμί κατά ὅς ποιέω ὁ συντίθημι κατηγορία , κατά οὗτος καί ἄνευ ὁ προσθήκη ἀληθής ὁ κατηγορέω εἶπον , οἷος ὁ Ἀρίσταρχος οὖον μόνος ἄνθρωπος γραμματικός ἀλλά καί ἀπλόος ἄνθρωπος καί ἁπλόος γραμματικός , καί ὁ Γαλάτης οὖον μόνος λευκός ἄνθρωπος ἀλλά καί ἀπλόος λευκός καί ἀπλόος ἄνθρωπος . ἐπεί δέ οὐ ἀεί οὗτος οὕτως ἔχω ὁ γοῦν ἄνθρωπος ὁ θνῄσκω ὁ μέν ὅλος οὗτος ἄνθρωπος νεκρός λέγω , οὐκέτι μέντοι ἄνευ ὁ προσθήκη ἄνθρωπος δύναμαι λέγω , διότι ὁ μέν ἄνθρωπος ζῷον λογικός θνητός , ὁ δέ ζῷον οὐσία ἔμψυχος αἰσθητικός , ὁ δέ θνήσκω οὔτε ἔμψυχος οὔτε αἰσθητικός ἀλλά ὁ ἀντίκειμαι · καί ὁ κίβδηλος δραχμή καί ὁ λίθινος ναῦς ὁ μέν ὅλος οὗτος εἴρω ἑκάτερος , οὔτε μέντοι δραχμή ἁπλόος οὔτε ναῦς ) , δῆλος ὅτι καί ἐνταῦθα δήω τις ἐγώ διορισμός ὁ διδάσκω πότε μέν δυνατός πότε δέ οὖον δυνατός διακεκριμένως κατηγορέω ὁ ἅμα κατηγορέω . οὗτος οὖν ὁ κανών πρότερος μέν ὁλοσχερής παραδίδωμι ὁ Ἀριστοτέλης , ὕστερος δέ ἀκριβής , ἐκ ἀρχή μέν λέγω ὡς ὅταν ἐν ὁ προστίθημι ὁ ἁπλόος κατηγορία ὑπάρχω τις ἀντίθεσις πρός ὁ ὅς πρόσκειμαι ( ἢ αὐτόθεν ἐν ὁ ὄνομα αὐτός φαίνω , ὡς ὅταν ὁ εὐνοῦχος ἀνήρ ἅμα καί οὐ ἀνήρ εἶπον καί ὁ νυκτερίς | ὄρνις ἅμα καί οὐ ὄρνις καί ὁ κίσηρις ὁμοίως λίθος ἅμα καί οὖον λίθος καί ὁ δικαστής ἄρχω καί οὐ ἄρχω , ἢ ἐν ὁ ὁρισμός αὐτός καταλαμβάνω , καθάπερ ἐπί ὁ ἄνθρωπος καί ὁ νεκρός ) , τότε ἀδύνατος ὁ ἅμα κατηγορέω καί διακρίνω κατηγορέω , ὅταν δέ μηδείς αὐτός ἐνυπάρχω πρός ἀλλήλων ἀντίθεσις , τότε δυνατός · ὕστερος δέ ὁ μέν εἴρω κανών περί ὁ πότε οὖον δυνατός διακρίνω ὁ ἅμα κατηγορέω ὀρθῶς εἴρω ἀποφαίνω , διά ὅς φημί ἢ ὅταν μέν ἐνυπάρχω , ἀεί οὐ ἀληθής , ὑποστίζω μέν ἐγώ ὀφείλω εἰς ὁ ἐνυπάρχω ( ὁ ἀντίθεσις δηλονότι ὁ ἐν ὁ πρόσκειμαι πρός ὁ ἀρχή κατηγορέω · οὗτος γάρ ἤδη εἴρω καί ἐνταῦθα ὑπακούω ) , ὡς δέ ἀκόλουθος οὗτος ἐπιφέρω ὁ ἀεί , οὗτος εἰμί ἐκ ἀνάγκη , οὐ ἀληθής ἀλλά ψεῦδος ὁ διακρίνω ὁ συντίθημι κατηγορία , ὁ δέ ἕτερος , ὁ λέγω μή εἰμί ἀντίθεσις ἐν ὁ ἅμα κατηγορέω ὁ διάκρισις αὐτός χώρα ἔχω , οὐ ἀεί ἀληθεύω διαβεβαιόω ἀλλά ἕτερος τις δήω διορισμός καί ὁ ἔλεγχος εὐθύς ἐπιφέρω · ὁ γάρ Ὅμηρος ὁ μέν ὅλος οὗτος ποιητής εἰμί λέγω , διότι εἰμί αὐτός ὁ ποίησις , ἀπλόος δέ εἰμί οὖον λέγω , ἐπεί ὁ εἰμί ἀμέσως ὁ ῾ Ὅμηρος κατηγορέω οὐ ἐξακούω πρός ὁ ἐν ὁ ποιέω Ὅμηρος , ἀλλά πρός αὐτός ὁ ἀνήρ , οὗτος δέ οὐ εἰμί . ὅταν μέντοι συμπλέκω ὁ ποιητής κατηγορέω ὁ ῾ Ὅμηρος ὁ εἰμί , ὁ μέν ποιητής προηγουμένως αὐτός καί κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω , λέγω δέ ὁ | κατά ἑαυτοῦ οὐ ὅτι κατά οὐσία ἀλλά ὅτι κατά φύσις , ὁ δέ γε εἰμί ὁ μέν ποιητής κατά ἑαυτοῦ ὁ δέ ῾ομηρος κατά συμβεβηκός . ἐξαιρέω οὖν ὁ κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω οὐδείς ἔτι φθέγγομαι ὑγιής ὁ κατά συμβαίνω κατηγορέω , καίτοι οὐδείς εἰμί εὑρίσκω ἀντίθεσις ὁ ποιητής πρός ὁ εἰμί , οὔτε αὐτόθεν ἐν ὁ ὄνομα , ὡς ἐπί ὁ ἀνήρ καί οὐ ἀνήρ , οὔτε ἐν ὁ ὁρισμός αὐτός , ὡς ἐπί ὁ νεκρός ἄνθρωπος . ὥστε ὀρθῶς λέγω ὅτι οὐ ἀεί ἀληθής ὁ μή ἐνυπάρχω ἀντίθεσις ἐν ὁ ἅμα κατηγορέω δύναμαι καί ἕκαστος κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω . διόπερ ἄνωθεν ἄρχω ὁ Ἀριστοτέλης καταλέγω ὁ περί ὁ διακρίνω κατηγορία κανών , λέγω ὡς ὅταν μήτε ἐναντιότης ἐν ὁ ὁρισμός ὑπάρχω ὁ ἅμα κατηγορέω μήτε κατά συμβαίνω ἀλλά κατά ἑαυτοῦ ὁ αὐτός ὑπόκειμαι κατηγορέω τυγχάνω , τότε δή πάντως ἐγχωρέω ὁ συμπεπλεγμένως κατηγορέω καί ἄνευ ὁ συμπλοκή κατηγορέω . φανερός δέ ὡς εἰμί τις ὁ εἰμί ὁ ἐπί ὁ ῾ Ὅμηρος ποιητής εἰμί ἀντί ὁ εἰμί λαμβάνω λέγω ( καθάπερ ὁ εἰμί ἀντί ὁ εἰμί πολλάκις ὁ παλαιός παραλαμβάνω , ὡς ἐπί ὁ ῾ τίς εἶμαι ἀντί ὁ τίς ἑστία καί ἐπί ὁ ὁρισμός ὁ τίς εἰμί εἶμαι ἀντί ὁ τίς εἰμί ὁ πρᾶγμα ὁ εἶμαι ) , καί ὁ εἰμί αὐτός κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω ὁ ῾ Ὅμηρος συγχωρέω παρά ὁ δοκέω ὁ Ἀριστοτέλης . ὁ δέ λέξις ὁ μέν ὁ ἀντίκειμαι τίς ἐνυπάρχω , ὅς ἕπω ἀντίφασις εἴρω οὐ ὡς τις μέν ἀντίκειμαι ἀντίφασις τις δέ μή , ἀλλά ὅτι ὅς πᾶσις ἕπω ὁ αντιφατικός πρός ἀλλήλων ἀντίθεσις , ἅτε εἰμί κοινός · οὐδέτερος γάρ ὁ ἀντίκειμαι εἰμί ὅσπερ ὁ ἕτερος . εξῆς δέ οὗτος ὥσπερ ἐλέγχω ὁ οἴομαι ὅτι ὁ εἰμί εἰμί μετά ὁ δοξαστής κατηγορέω ὁ μή εἰμί , λέγω ἐγώ ῾ ὁ εἰμί δοξαστός εἰμί , ἤδη καί κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω κατά οὗτος δύναμαι καί εἴρω ἀληθής ῾ ὁ μή εἰμί ἑστία , παραπλήσιος ὁ ἄλλος ἐπί ὅς ὁ συντίθημι κατηγορία καί διακεκριμένως γίγνομαι δυνατός , ἐπάγω ὁ δέ μή εἰμί . ὅτι δοξαστός , οὐ ἀληθής εἶπον εἰμί τίς , καί ὁ αἴτιος , διά ὅς οὐ ἀληθής , προστίθημι λέγω δόξα γάρ αὐτός οὐ εἰμί ὅτι εἰμί , ἀλλά ὅτι οὐ εἰμί · ἐπεί γάρ δοξάζω περί ὁ μή εἰμί αὐτός οὗτος ὅτι οὐ εἰμί , δῆλος ὅτι δοξαστός μέν εἰμί αὐτός εἰκότως λέγω , οὖον μήv διά οὗτος εἰμί αὐτός ὁμολογέω . καί ἀποτείνω μέν δοκέω πρός ὁ ἐν ὁ σοφιστής καί πρός ὁ πέρας ὁ πέμπτος ὁ Πολιτεία περί ὁ μή εἰμί δοξαστός ὁ μή εἰμί ὑπό Πλάτων λέγω . δεῖ μέντοι οἶδα ὅτι πολύς ἐκεῖνος ὁ μή εἰμί τάξις ἐγώ παραδίδωμι , ὁ ὑπέρ ὁ εἰμί , αὐτός δέ εἶπον , ὑπέρ εἶδος ἅπας ( οὖον γάρ ἄν ἄλλως προάγω ὁ τε εἶδος πᾶς χωριστής τε εἷς ὕλη καί ἀχώριστος καί ἐπί ἔσχατος αὐτός ὁ παντελῶς ἀνείδεος ὕλη ) , ὁ κατά ὁ ἑτερότης θεωρέω καί διά πᾶς ὁ εἰμί φοιτάω οὖον παρά ἐλάσσων τε ὁ εἰμί εἰμί διά οὗτος λέγω , ὁ ὁ γενητός σημαίνω κατά ὁ ὕφεσις ὁ πρός ὁ εἰμί εἰμί καί πᾶς μεταβολεύς ὑπεριδρύω , ὁ ἐπί ὁ ὕλη κατηγορέω διά ὁ ἀπόπτωσις πᾶς ὁ εἶδος κατά ὁ θρυλέω ἀνόμοιος αὐτός πρός ὁ πρῶτος ὁμοιότης , καί εἷς τίς ὁ σημαίνω ὁ μή εἰμί λέγω εἰμί ὁ ἐν ἔσχατος ὁ ἄλλος κεῖμαι ὁ ἐπί ὁ μηδαμός μηδαμῶς εἰμί λέγω , οὗτος καί ἄρρητος καί ἀδόξαστος εἰμί διισχυρί - ζω , διότι ὁ ῥητός ἢ δοξαστός ἀριθμητός τε εἰμί , ὅσπερ καί πρόσθεν λέγω , καί ὁ ῥῆσις ἢ ὁ δόξα λέγω εἰμί ῥητός ὁ δοξαστός , καί εἰμί ὁ πρός τίς κατά ὁ πρός ὁ ῥῆσις ἢ ὁ δόξα σχέσις λέγω εἰμί τοιοῦτος . ἐπεί οὖν ὁ πρός τίς ὁ ἕτερος εἰμί καί ὁ ἕτερος εἰμί ἀναγκαῖος , εἰμί δέ ὁ ῥῆσις καί ὁ δόξα κατά ὅς λέγω εἰμί ῥητός ἢ δοξαστός , εἰμί ἄρα οὗτος καί ὁ μηδαμῶς εἰμί ἐν αὐτός ὁ ῥῆσις ὁ περί αὐτός καί ὁ δόξα . ὅς τε οὖν Πλάτος ἀνέλεγκτος οὗτος οὕτως ἀποφαίνω καί ὁ Ἀριστοτέλης ὀρθῶς ὑπολαμβάνω , ὡς εἰκός , τις μή παρακολουθέω ὁ βάθος ὁ ὁ Πλάτων διάνοια οἴομαι ὅτι γίγνομαι ὁ εἰμί φημί ὁ μηδαμῶς εἰμί , εἰμί λέγω ὁ ῥητός ἢ δοξαστός , οὖον κατά ὅς εἴρω τρόπος ἀλλά ὡς αὐτόθεν ὑπόστασις ἔχω , καί διά οὗτος λέγω μή εἰμί ἀληθής ὁ φάσκω οὕτως εἰμί γίγνομαι ὁ μή εἰμί , δοξαστός εἰμί λέγω ὡς καί ἄνευ ὁ πρός ἐγώ σχέσις ὑπόστασις ἔχω , ὁποῖος εἰμί ἀξιόω ὁ κατά ὁ ἑτερότης μή εἰμί , ὅσπερ κατακερματίζω φημί ἐν πᾶς ὁ εἰμί καί οὖον παρά μικρός εἰμί ὁ κύριος εἰμί . ἄχρι οὗτος προάγω ὁ Ἀριστοτέλης ὁ θεωρία ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω πρότασις , πολύς μέν ἐγώ καί καλός παραδίδωμι περί αὐτός θεώρημα , δόξα δέ ὁ πολύς μηδείς αὐτός ἐπιτίθημι τάξις , ὥστε διά οὗτος | καί ἀποφαίνω τις ὑπομνηματικός εἰμί ὁ βιβλίον . ἐγώ μέντοι κατά ἕκαστος ὁ κεφάλαιος προηγουμένως ἐπιμελέομαι ὁ ἐπιδείκνυμι ὁ συνέχεια ὁ ἀκολουθία . ἀλλά ἐπί ὁ μετά τρόπος πρότασις χωρέω . οὗτος δέ διά-ὁρίζω σκεπτέος ὅπως ἔχω ὁ ἀπόφασις καί κατάφασις πρός ἀλλήλων ὁ ὁ δυνατός εἰμί καί μή δυνατός καί ἐνδέχομαι καί μή ἐνδέχομαι , καί περί ὁ ἀδύνατος τε καί ἀναγκαῖος · ἔχω γάρ ἀπορία τις . λείπω ἔτι πρός ὁ παντελής θεωρία ὁ κατά ὅδε ὁ πραγματεία ἐγώ πρόκειμαι ὁ ἐπίσκεψις ὁ μετά τρόπος Πρότα - σός , οὗτος παραδίδωμι ὁ Ἀριστοτέλης ἐν οὗτος ὁ τέταρτος ὁ βιβλίον κεφάλαιος , δύο μόνος οὗτος θεώρημα διδάσκω ἐγώ περί αὐτός , ὁ τε τρόπος ὁ ἀντίθεσις ὁ ἀπόφασις πρός ὁ κατάφασις καί ἔτι ὁ ἀκολουθία ὁ κατά ὁ διαφέρω τρόπος πρότασις . ἐγώ δέ , εἰμί μέλλω διαρθρόω ἔχω ὁ ὁ νῦν παραδίδωμι πρότασις γνῶσις καί ῥᾳδίως παρακολουθέω ὁ ὑπό ὁ φιλόσοφος περί αὐτός λεγο - μένω , προλαμβάνω χρή ὁ ὁ ῥητός ἐξήγησις τίς τε εἰμί τρόπος καί εἰμί περαίνω αὐτός ὁ I ἀριθμός καί ἐγώ γνώριμος , πόσος τε καί ποῖος ἐκλέγω τρόπος ὁ Ἀριστοτέλης πρός ὁ διδασκαλία ὅδε ὁ πρότασις καί διά τίς αἴτιος οὗτος καί οὐ ἄλλος , καί πῇ ὁ καλέω ὕλη διαφέρω ὁ παραλαμβάνω τρόπος ὁ ὄνομα αὐτός ὀνομά ὄμνυμι , καί εἰμί μηδείς παραλείπω τρόπος ὁ ὀφείλω ἐν εἷς πρόκειμαι ὁ πρότασις θεωρία παραλαμβάνω , τίς τε τρόπος ἐπί ὁ τοιοῦτος πρότασις ἐκ ὁ κατάφασις ποιέω ὁ ἀπόφασις , ὅσπερ φημί πρῶτος ἐπισκοπέω περί αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης , καί ἐπί πᾶς πῶς ἄν ἐκ διαίρεσις αἱρέω καί οὗτος ὁ πρότασις πᾶς ὁ ἀριθμός . Τρόπος μέν οὖν εἰμί φωνή σημαίνω ὅπως ὑπάρχω ὁ κατηγορέω - κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι , οἷος ὁ ταχέως , ὅταν λέγω ἰή σελήνη ταχέως ὁ οκ̀αθίσταται’ , ἢ ὁ καλῶς ἐν ὁ ι Σωκράτης καλῶς διαλέγω , ἢ ὁ πάνυ ἐν ὁ Σ Πλάιων Δίων πάνυ Φίλεια , ἢ ὁ ἀεί ἐν ὁ Ίος ἥλιος ἀεί κινέω . ἀριθμός δέ αὐτός φύσις μέν οὐ εἰμί ἤπειρος , οὖον μήv δέ περιληπτός γε ἐγώ , ὥσπερ οὐδέ ὁ ὁ καθόλου ὑπόκειμαι ἢ κατηγορέω - Μένων , ἀναρίθμητος δέ αὐτός εἰμί . τέσσαρες δέ μόνος ὁ Ἀριστοτέλης παραλαμβάνω πρός ὁ θεωρία ὁ μετά τρόπος πρότασις , ὁ ἀνακ - καίω ὁ δυνατός ὁ ἐνδέχομαι καί ἐπί οὗτος ὁ ἀδύνατος , ὡς εἰμί καθολικός τε καί αὐτός ὁ φύσις ὁ πρᾶγμα οἰκεῖος . τίς μέν οὖν διαφορά ἔχω βούλομαι ὁ δυνατός πρός ὁ ἐνδέχομαι , καί ὅτι ὁ κύριος δυνατός ὄνομα μόνος διαφέρω ὁ ἐνδέχομαι , | ὁ δέ γε ἀπλόος δυνατός ἐπί πλέω λέγω ὁ κύριος ἐνδέχομαι , διά ὁ ἑξῆς αὐτός διδάσκω ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης εἶμι . νῦν δέ γε ὡς ὁ αὖος - ὁ εἰμί ἐπισκοπέω πῇ διαφέρω ὁ τρόπος ὁ ὕλη , ἐπεί καί οὗτος διαιρέω εἰς ὁ ἀναγκαῖος καί ἀδύνατος καί ἐνδέχομαι . ῥητέος οὖν ὅτι ὁ μέν Ὕλας ἐν αὐτός φημί θεωρέω ὁ φύσις ὁ ἐν ὁ πρότασις παραλαμβάνω πρᾶγμα ( πᾶς γάρ ἀνάγκη ὁ κατηγορέω ὁ ἀεί ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι ἢ μηδέποτε ἢ ποτέ μέν ποτέ δέ μή , διό καί καλέω αὐτός Ὕλας λέγω ὡς ἄνευ οὗτος μηδέ ὁ ἀρχή ὑφίστημι ὁ πρότασις δύναμαι ) , ὁ δέ γε τρόπος ἐν αὐτός ὁ ἐκφωνέω παρά ἐγώ καί ἔξωθεν προστίθημι ὁ συμπληρόω ὁ πρότασις ὅρος ὁ ὑπόστασις ἔχω φημί . διό πολλάκις συμβαίνω ὁ πρότασις παρά ὁ ὕλη ἀληθεύω διά ὁ τρόπος ὁ προστίθημι τίθημι ψεύδω · ὁ μέν γάρ λέγω πρότασις ὅς ἥλιος κινέω ἀληθής , ὁ δέ προστίθημι ὁ ἐνδεχομένως καί λέγω ὅτι κινέω ἐνδεχομένως διά ὁ τρόπος μόνος ψευδής . οὗτος δέ καί ὁ Σωκράτης ὑγιαίνω ἢ λεύω ἑστία πρότασις ἀληθής ἐνίοτε εἰμί ὁ ἐκ ἀνάγκη τρόπος πρόσθεν - τίθημι ποιέω ψευδής , ὅταν εἶπον Σωκράτης ὑγιαίνω ἀναγκαῖος ἢ λευκός εἰμί ἀναγκαῖος · μή γάρ ὅς νομίζω ὅτι μόνος χρή ὁ οἰκεῖος ὁ ὕλη τρόπος ὁ πρότασις προστίθημι · ὥσπερ γάρ ἕκαστος ὁ ὑπόκειμαι ἔξεστι μέν κατηγορέω ὅς τίς τις βούλομαι , γίγνομαι δέ ὁ πρότασις ὁ μέν ἀληθής ὁ δέ ψευδής , οὗτος δέ καί ὁ ἄνευ τρόπος | πρότασις προστίθημι μέν ἔξεστι ὅς εἄν βούλομαι τις προσαρμόζω τρόπος , ἀλλά ὁ πρότασις ὁτὲ μέν ἀληθής ὁτὲ δέ ψευδής γίγνομαι συμβαίνω . οὗτος δέ φανερός εἰμί ἑξῆς ἐπισκοπέω πότερος εἰμί τις καί ἄλλος παρά οὗτος τρόπος , συγγενής μέν ὁ εἴρω καί ἐν ἄλλος ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης ἐν ὁ ὁ πρότασις θεωρία παραλαμβάνω ἐν δέ ὁ νυνί πρόκειμαι πραγματεία παραλείπω , ἢ οὐδαμῶς · ἀξιόω μέν γάρ ὁ πλεῖστος ὁ ἐξηγητής ὁ Ἀριστοτέλης οὗτος εἰμί ὁ ὑπάρχω καί ἐν ὁ ἀναλυτικός πρό ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ ἐνδέχομαι καταριθμέω . δοκέω δέ ἐγώ παντάπασι ἁμαρτάνω ὁ τε ἀλήθεια καί ὁ ὁ Ἀριστοτέλης διάνοια · οὖον γάρ εἰμί ὅλως τρόπος ὁ ὑπάρχω , ἀλλά ὁ πρότασις διαιρέω εἰς τε ὁ ἄνευ τρόπος καί ὁ μετά τρόπος ὁ ὑπάρχω εἰδοποιέω φημί ὁ ἄνευ τρόπος πρότασις , ἀποβλέπω εἰς τε ὁ παραδίδωμι πρότερος διδασκαλία ὁ ἀντίθεσις ὁ ἄνευ τρόπος ἀπόφασις πρός ὁ κατάφασις , ἐν ὅς λέγω “ ἐπεί δέ εἰμί καί ὁ ὑπάρχω ἀποφαίνω ὡς μή ὑπάρχω καί ὁ ἑξῆς οὗτος , κατά ὁ ὑπάρχω καί μή ὑπάρχω ὁ ἀντίθεσις ἐκεῖνος ὁ πρότασις γίγνομαι ἀποφαίνω , αὐτός δέ εἶπον , κατά ὁ εἰμί καί μή εἰμί , κατά ὅς λέγω σαφῶς καί ἐν οὗτος ὁ αντιφατικός ἀντίθεσις γίγνομαι ὁ ἄνευ τρόπος πᾶς πρότασις , εἴτε ἐνέργεια ὁ εἰμί ἔχω εἴτε καί δύναμις , ὁ μετά τρόπος μή ἀνέχω ὁ τοιοῦτος ἀντίθεσις ἀλλά κατά ὁ τρόπος αὐτός ἀλλήλων αντιτιθέμενος · διό καί ὁ Ἀριστοτέλης | ἐν οὗτος ὁ κεφάλαιος παραδίδωμι προτίθημι ὁ μετά τρόπος πρότασις οὗτος πρῶτος ἀξιόω ζητέω περί αὐτός , τίς ὁ τρόπος ὁ αντιφατικός αὐτός ἀντίθεσις , ὡς οὔτε εἶπον τίς πρότερος περί τρόπος οὔτε ὁ ὑπάρχω καί μή ὑπάρχω κοινός τίς πρός ὁ τρόπος ἔχω . διά τε οὖν οὗτος ὁ ὑπάρχω οὖον δοκέω ἐγώ τρόπος τις εἰμί , καί ὅτι αὐτός οὗτος τρόπος εἰμί φημί ὁ σημαίνω ὅπως ὑπάρχω ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι ( πῶς οὖν ἔχω λόγος ὁ ὑπάρχω αὐτός τρόπος ὀνομάζω ὁ δηλωτικός ὁ ὁ ὑπάρχω ποιότης ; ) , καί ὅτι ὁ τε πρόκειμαι περί ὁ πρότασις πραγματεία καί ὁ ἐν ὁ ἀναλυτικός περί ὁ συλλογισμός ἀτελής εἰμί ὁμολογέω , μήτε ἐν οὗτος ἅπας ὁ καθόλου καί πραγματειώδης τρόπος παραλαμβάνω λέγω μήτε ἐν ἐκεῖνος ἐκ πᾶς ὁ πρότασις παραδίδωμι ὁ συλλογισμός ὁ γένεσις , ἀλλά ἐκ μόνος ὁ μετά τρόπος , καίτοι ὁ Ἀριστοτέλης ἅπας ἁπλόος ὁ πρότασις ποιέω ὁ διαίρεσις ἐν ἐκεῖνος , διά ὅς φημί “ ἐπεί δέ πᾶς πρότασις εἰμί ἢ ὁ ὑπάρχω ἢ ὁ ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω ἢ ὁ ἐνδέχομαι ὑπάρχω ” . οὗτος μέν οὖν ἐκ τε ὁ εἴρω ἐναργής , οἴομαι , ἀποδείκνυμι καί διά πλείων ἔτι συλλογίζομαι δυνατός . οὖον μήv ἀλλά οὐδέ ὁ μόνος , ὁπόταν λέγω μόνος ὁ ζῷον αἰσθητικός ἢ μόνος βαδιστικός , τρόπος ἄν εἰμί τις , ὥσπερ φημί τις ( οὖον γάρ εἄν συμπλέκω ὁ ὑπόκειμαι ) , ἀλλά μᾶλλον προσδιορισμός · οὖον μέντοι ἁπλόος , λέγω δέ καταφατικός τις ἢ ἀποφατικός , οὐδέ τις | ὑπόκειμαι , εἴτε ὁρίζω εἴτε ἀόριστος , προσαρμόζω δύναμαι , ὥσπερ ὁ παραλαμβάνω πρός ὁ θεωρία ὁ πρότασις τέσσαρες προσδιορισμός ἕκαστος , ἀλλά ἐνρ - γῆ μέν περί εἷς ὁ ἐν ὁ πρότασις λέγω ὁ ἀπόφανσις ποιέω - μένος , δύναμις δέ καί περί ὁ ἄλλος , ὁ τε εἰμί καί ὁ μή εἰμί , διό καί σύμμικτος ἐκ τε ὁ ἕτερος ὁ καταφατικός προσδιορισμός καί μόνος ὁ καθόλου ὁ ἀποφατικός · ὁ γάρ εἶπον ι μόνος ὁ ζῷον αἰσθος - τικόν’ ἢ ’ μόνος βαδιστικός οὐδείς ἄλλος σημαίνω ἢ ὅτι ὁ μέν ζῷον ὑπάρχω ὁ κατά αὐτός κτηγορεω ἤτοι πᾶς , ὡς ὁ αἰσθητικός , ἢ τις , ὡς ὁ βαδιστικός , οὐδείς δέ ἄλλος παρά ὁ ζῷον ὑπάρχω . ὥστε οὐδέ εἷς κύριος ὁ τοιοῦτος πρότασις , ἅτε προφανῶς πλείων χράω ὁ ὑπο - κεῖμαι , ὁ τε ζῷον καί ὁ μή ζῷον , καί ὁ αὐτός ὁ μέν ἕτερος ὅς - ὁ καταφάσκω καθόλου ἢ κατά μέρος ὁ δέ ἕτερος καθόλου ἀποφά - σκους . καί διά οὗτος οὐ ἀνάγκη ὁ ὁ κατηγορέω καθόλου κατηγορέω , οἷος ὁ ἔμψυχος , ὁπόταν λέγω ἄπειμι αἰσθητικός ἢ πᾶς βαδιστικός ἔμψυχος , μόνος πάλιν κατηγορέω ὁ ἐν ὁ ἐκ ἀρχή πρότασις λαμβάνω ὑπόκειμαι · κατηγορέω μέν γάρ αὐτός ὁ ζῷον ἀνάγκη κατά ὁ πρῶτος ἢ ὁ τρίτος τρόπος ὁ πρῶτος σχῆμα , οὖον μέντοι καί μόνος · ἀποφάσκω γάρ ὁ παρά ὁ ζῷον οὐκέτι ἀνάγκη , ἅτε ἀποφατικός ὁ μικρός πρότασις γίγνομαι . κύριος μέν οὖν λαμβάνω ὁ μόνος , οὗτος δέ εἰμί ὡς ὄνομα , καθά ὁποῖος εἄν λέγω ὁ τρεῖς γένος , οὖον τρόπος ἀλλά , ὥσπερ εἴρω , | προσδιορισμός καί συμπλέκω ὁ ὑπόκειμαι διάκρισις αὐτός πρός ὁ ἄλλος πᾶς ὁ παρά αὐτός δηλόω ( καί γάρ εἰμί φαίνω καί μετά ὁ κατηγο - ῥέω ποτέ λέγω , ὡς ἐπί ὁ ι Σωκράτης μόνος τρίβω ἀμφιέννυμι , παραπλήσιος καί οὗτος ἔχω ὁ ἁπλόος ἵ ροσδιορισμος , ὡς ἐν ὁ πᾶς ἄνθρωπος πᾶς ἐπιστήμη εἰμί δεκτικός ) , εἰμί μέντοι ἐπιορrιuι ατικῶς λέγω , αὐτός δύναμαι ὁ μόνος , τότε δέ τρόπος οὖον ὁ ὑπόκειμαι σῦς - δυαζοοινος ἀλλά ὁ κατηγορέω καί σημαίνω ὁ εἰλικρινής αὐτός ὁ ὑπόκειμαι μετέχω , ἀλλά μή σύν ὁ ἀντίκειμαι . διό ὁ μέν θεός ἀθάνατος μόνος εἰμί φημί , ὁ μέντοι λογικός ψυχή καί ὁ κυκλοφορικός σῶμα καί ἀθάνατος καί οὐ · ἀθάνατος , ὁ μέν ἀπονέμω αὐτός διά ὁ οὐσία ὁ δέ διά ὁ ἐνέργεια , ἢ καί ἄμφω κατά ὁ οὐσία κατά ἄλλος καί ἄλλος ὁ ἀθάνατος σημασία · ἀμελέω καί ὁ Tt - Μιὸς - ἀθάνατος μέν ὁμώνυμος προσαγορεύω ὁ λογικός οὐσία ἐγώ , οὖον πάμπαν δέ ἀθάνατος ὁ οὐράνιος σῶμα . πλήν οὐδέ τότε ὁ μόνος ἢ ἀντί ὅς οὗτος παραλαμβάνω , ὁ μόνος , πλέω τίς ἔχω ὁ πολύς καί ἀναρίθμητος τρόπος , οἷος ὁ καλῶς καί ὁ σαφῶς , ὡς παραλαμβάνω πρός ὁ νῦν πρόκειμαι ὁ πρότασις θεωρία . τίς δέ τρόπος ἐκ ὁ πρόκειμαι κατάφασις ποιέω ὁ ἀπόφασις , ἐπί πλέω μέν παρέπομαι ὁ ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης περί οὗτος λέγω ἐπισκοπέω , νῦν δέ γε ὁ ἀριθμός ὁ μετά τρόπος πρότασις χάρις διά βραχύς ὑπομιμνῄσκω φημί καί ἐν | οὗτος ὁ κύριος ὁ πρότασις μόριον δήω συντάσσω ὁ ἄρνησις , ἵνα ὁ κατάφασις ἀναιρέω γίγνομαι ὁ ἀπόφασις . κύριος δέ μόριον ὁ νῦν πρόκειμαι ἐγώ πρότασις ὁ τρόπος αὐτός , ἀπό ὅς καί ὀνομάζω ὡς εἰδοποιέω αὐτός . ὥστε ὁ Σωκράτης βαδίζω δυνατός εἰμί ἀπόφασις οὐ ὁ Σωκράτης μή βαδίζω δυνατός συναληθεύω γάρ οὕτως ὁ ἀντίφασις , ἐπεί ὁ ἐνδέχομαι ἅμα καί ἐκβαίνω καί μή ἐκβαίνω δυνατός ) , ἀλλά ὁ Σωκράτης βαδίζω οὖον δυνατός , καί ὁ Σωκράτης μουσικός εἰμί δυνατός οὐ ὁ Σωκράτης μή μουσικός εἰμί δυνατός οὐδέ ὁ Σωκράτης μουσικός μή εἰμί δυνατός , ἀλλά ὁ Σωκράτης μουσικός εἰμί οὖον δυνατός . καί οὗτος εἰκότως · ἐπεί γάρ ὁ δυνατός τρόπος , ὁ δέ τρόπος ποιότης τις ὕπαρξις σημαίνω , δεῖ ἄρα ὁ ὕπαρξις ὁ αὐτός μέσος , ὅστις ἐν ὁ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω καί προσκατηγορέω ὅρος θεωρέω , ὁ ποιότης κρίνω , εἴτε εἰμί εἴτε μή , καί θετικῶς μέν λέγω κατάφασις ποιέω ἀρνητικός δέ ἀπόφασις . ὁ δέ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ λοιπός τρόπος , ὁ τε ἀναγκαῖος καί ὁ ἀδύνατος · δεῖ γάρ εἷς καί ὁ αὐτός εἰμί κανών ὁ ἀντίθεσις πᾶς ὁ ὁμοειδής πρότασις . οὗτος οὖν οὕτως ἔχω λέγω ὅτι ἀνάγκη ὁ τρόπος ἕκαστος προστίθημι ὁ ὁ ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω ἢ ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω πρότασις . ἀλλά ὁ μέν ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω τέσσαρες ἀνάγκη γίγνομαι διαφορά ( ἢ γάρ ἄμφω ὁ ὅρος ὁρίζω ἔχω , οἷος Σωκράτης βαδίζω δυνατός , ἢ ἄμφω ἀόριστος , | οἷος οὐ Σωκράτης μή βαδίζω δυνατός , ἢ ὁ ὑπόκειμαι ὁρίζω ὁ δέ κατηγορέω ἀόριστος , Σωκράτης μή βαδίζω δυνατός , ἢ ἔμπαλιν , οὐ Σωκράτης βαδίζω δυνατός ) , ὁ δέ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω ὀκτώ · ἢ γάρ ὁ τε ὅρος ἀμφότερος καί ὁ προσκατηγορέω ὡρισμένως λαμβάνω ἢ πᾶς ἀόριστος , ἢ δύο μέν ὡρισμένως ὁ δέ λοιπός ἀόριστος , ὁ ἔμπαλιν εἷς μέν ὡρισμένως ὁ δέ δύο ἀόριστος . ἀλλά εἰμί τε ὁ δύο ὁρίζω ἄγω ὁ δέ εἷς ἀόριστος , τριχῶς συμβαίνω διαπλέκω ὁ πρότασις ἢ γάρ ὁ πρῶτος δύο λαμβάνω ὁρίζω , ὁ ὑπόκειμαι λέγω καί ὁ κατηγορέω , ἢ ὁ ἄκρος , ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ προσκτηγορεω , ἢ ὁ ὕστερος , ὁ κατηγορέω καί ὁ προσκατηγορέω ) , καί εἰμί ὁ εἷς μόνος ὁρίζω λαμβάνω , τρεῖς πάλιν συμβαίνω γίγνομαι πρότασις , ἢ ὁ ὑπόκειμαι ὁρίζω εἰμί ἢ ὁ κατηγορέω - μένω ἢ ὁ προσκατηγορέω . καί δῆλος ὁ ὀκτώ πρότασις ὁ παράδειγμα . κατά ἕκαστος ἄρα ὁ τρόπος δώδεκα , ὅσπερ λέγω , συμβαίνω γίγνομαι ὁ κατά ἕκαστος ἀντίφασις , τοσοῦτος δέ δηλονότι καί ὁ απροσδιόριστος καί ἔτι ὁ καθόλου καί ὁ κατά μέρος , πᾶς δέ ἅμα τεσσαράκοντα καί ὀκτώ . τριπλασιάζω οὖν οὗτος διά ὁ κατά ὁ χρόνος ὁ κατηγορέω διαφορά καί πάλιν ὁ γίγνομαι διά ὁ Ὕλας τριπλασιάζω κατά ἕκαστος ὁ τρόπος εὑρίσκω τετρακόσιοι τριάκοντα καί δύο γίγνομαι ἀντίφασις . ὁ οὖν κύριος τρόπος πάω τρεῖς εἰμί , διότι ὁ | δυνατός ἢ ὁ ἐνδέχομαι μόνος συντρέχω ἢ ἐκτείνω καί ἐπί ὁ ἀναγκαῖος , οὖον μήv ἔξω πίπτω ὁ λαμβάνω τρεῖς τρόπος , συμβαίνω πᾶς ὁ μετά τρόπος ἀντίφασις γίγνομαι ὁ ἀριθμός χίλιοι διακόσιοι ἐνενήκοντα ἕξ . δείκνυμι δέ πρότερος ὁ μέν ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω ἑβδομήκοντα καί δύο εἰμί , ὁ δέ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω ἑκατόν τεσσαράκοντα καί τέσσαρες · ἅμα ἄρα πᾶς ὁ ἐν ὁ περι ἑρμηνεία παραδίδωμι ἀντίφασις εἰμί χίλιοι πεντακόσιοι δέκα καί δύο . πρότασις δέ δηλονότι διπλάσιος οὗτος . πᾶς οὖν ὁ προτίθημι ἐπέρχομαι αὐτός λοιπός ὁ λέξις ὁ Ἀριστοτέλης ἐπισκοπέω . εἰμί ὁ συμπλέκω οὗτος ἀλλήλων ἀντίκειμαι ὁ ἀντίφασις , ὅσος κατά ὁ εἰμί καί μή εἰμί τάσσω , οἷος ὁ εἰμί ἄνθρωπος ἀπόφασις ὁ μή εἰμί ἄνθρωπος , οὖον ὁ εἰμί μή ἄνθρωπος , καί ὅς εἰμί λευκός ἄνθρωπος ὁ μή εἰμί λευκός ἄνθρωπος , ἀλλά οὖον ὁ εἰμί μή λευκός ἄνθρωπος ( εἰμί γάρ κατά πᾶς ὁ κατάφασις ἢ ὁ ἀπόφασις , ὁ ξύλον εἰμί ἀληθής εἶπον εἰμί μή λευκός ἄνθρωπος ) , εἰμί δή οὗτος οὕτως , καί ὅσος ὁ εἰμί μή προστίθημι , ὁ αὐτός ποιέω ὁ ἀντί ὁ εἰμί λέγω , οἷος ὁ ἄνθρωπος βαδίζω οὖον ὁ οὐ ἄνθρωπος βαδίζω ἀπόφασις εἰμί , ἀλλά ὁ οὖον βαδίζω ἄνθρωπος οὐδείς γάρ διαφέρω εἶπον ἄνθρωπος βαδίζω ἢ ἄνθρωπος βαδίζω εἰμί ) · ὥστε εἰμί οὗτος πανταχοῦ , καί ὁ δυνατός εἰμί ἀπόφασις εἰμί οὖον ὁ μή δυνατός εἰμί , ἀλλά ὁ δυνατός μή εἰμί . δοκέω | δέ ὁ αὐτός δύναμαι καί εἰμί καί μή εἰμί · πᾶς γάρ ὁ δυνατός τέμνω ἢ βαδίζω καί μή βαδίζω καί μή τέμνω δυνατός . λόγος δέ , ὅτι ἅπας ὁ οὕτως δυνατός οὐ ἀεί ἐνεργέω , ὥστε ὑπάρχω αὐτός καί ὁ ἀπόφασις · δύναμαι γάρ καί μή βαδίζω ὁ βαδιστικός καί μή ὁράω ὁ ὁρατός . ἀλλά μήv ἀδύνατος κατά ὁ αὐτός ἀληθεύω ὁ ἀντίκειμαι φάσις · οὐ ἄρα ὁ δυνατός εἰμί ἀπόφασις εἰμί ὁ δυνατός μή εἰμί · συμβαίνω γάρ ἐκ οὗτος ἢ ὁ αὐτός φαίνω καί ἀπόφημι ἅμα κατά ὁ αὐτός , ἢ μή κατά ὁ εἰμί καί μή εἰμί ὁ προστίθημι γίγνομαι φάσις καί ἀπόφασις . εἰμί οὖν ἐκεῖνος ἀδύνατος , οὗτος ἄν εἰμί αἱρετός . εἰμί ἄρα ἀπόφασις ὁ δυνατός εἰμί ὁ μή δυνατός εἰμί . ὁ δέ αὐτός λόγος καί περί ὁ ἐνδέχομαι εἰμί , καί ἐπί ὁ ἄλλος δέ ὁμοιότροπος , οἷος ἀναγκαῖος τε καί ἀδύνατος . γίγνομαι γάρ ὥσπερ ἐπί ἐκεῖνος ὁ εἰμί καί ὁ μή εἰμί πρόσθεσις , ὁ δέ ὑπόκειμαι πρᾶγμα ὁ μέν λευκός ὁ δέ ἄνθρωπος , οὕτως ἐνταῦθα ὁ μέν εἰμί καί μή εἰμί ὡς ὑπόκειμαι γίγνομαι , ὁ δέ δύναμαι καί ὁ ἐνδέχομαι πρόσθεσις διορίζω , ὥσπερ ἐπί ἐκεῖνος ὁ εἰμί καί μή εἰμί , ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , ὁμοίως οὗτος ἐπί ὁ εἰμί δυνατός καί εἰμί οὖον δυνατός . ὁ δέ δυνατός μή εἰμί ἀπόφασις οὖον ὁ οὖον δυνατός εἰμί , ἀλλά ὁ οὖον δυνατός μή εἰμί , καί ὁ δυνατός εἰμί οὖον ὁ δυνατός μή εἰμί , ἀλλά ὁ μή δυνατός εἰμί . διό καί ἀκολουθέω εἄν δοκέω | ἀλλήλων ὁ ὁ δυνατός εἰμί καί δυνατός μή εἰμί · ὁ γάρ αὐτός δυνατός εἰμί καί μή εἰμί οὖον γάρ ἀντίφασις ἀλλήλων ὁ τοιοῦτος . ἀλλά ὁ δυνατός εἰμί καί μή δυνατός εἰμί οὐδέποτε ἐπί ὁ αὐτός ἀληθεύω ( ἀντίκειμαι γάρ ) , οὐδέ γε ὁ δυνατός μή εἰμί καί ὁ οὖον δυνατός μή εἰμί οὐδέποτε ἅμα ἐπί ὁ αὐτός ἀληθεύω . ὁμοίως δέ καί ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ἀπόφασις οὖον ὁ ἀναγκαῖος μή εἰμί , ἀλλά ὁ μή ἀναγκαῖος εἰμί , ὁ δέ ἀναγκαῖος μή εἰμί ὁ μή ἀναγκαῖος μή εἰμί , καί ὁ ἀδύνατος εἰμί οὖον ὁ ἀδύνατος μή εἰμί , ἀλλά ὁ μή ἀδύνατος εἰμί , ὁ δέ ἀδύνατος μή εἰμί ὁ οὐ ἀδύνατος μή εἰμί . καί καθόλου δέ , ὥσπερ εἴρω , ὁ μέν εἰμί καί μή εἰμί δεῖ τίθημι ὡς ὁ ὑπόκειμαι , κατάφασις δέ καί ἀπόφασις οὗτος ποιέω πρός ὁ εἰμί καί μή εἰμί συντάσσω , καί οὗτος οἴομαι χρή εἰμί ὁ ἀντίκειμαι φάσις · δύο — οὖον δύο , ἐνδέχομαι — οὐ ἐνδέχομαι , ἀδύνατος — οὐ ἀδύνατος , ἀναγκαῖος — οὐ ἀναγκαῖος , ἀληθής — οὐ ἀληθής . βούλομαι μέν , ὥσπερ λέγω , ἐπισκοπέω διά οὗτος τίς τρόπος ἐκ ὁ μετά τρόπος κατάφασις γίγνομαι χρή ὁ ἀπόφασις · ὅσπερ δέ ἄν τις περί αὐτός πιθανός εἰμί ὑπολαμβάνω , οὐ εἰμί ἀληθής , λέγω δέ ὁ παραπλήσιος ὁ ἄνευ τρόπος πρότασις καί ἐπί οὗτος γίγνομαι ὁ ἀπόφασις , οὗτος προλαμβάνω διελέγχω , πρίν ὑφηγέομαι ὅπως ἔχω ὁ ἀληθής . γίγνομαι δέ ὁ ἄνευ τρόπος κατάφασις ὁ δίχα προσδιακτωρ - σμόω | λέγω ὁ ἀπόφασις ὁ ἀρνητικός μόριον προτάσσω ὁ εἰμί ὁ λαμβάνω ἐν ὁ πρότασις ἢ κατά ἐνέργεια ἢ πάντως γε κατά δύναμις . οὗτος οὖν δείκνυμι μή δύναμαι προχωρέω ἐπί ὁ μετά τρόπος πρότασις , κατασκευάζω πρότερος διά πλείων πειράω ὅτι εἰμί εἰμί πιθανός , ἵνα μή τις ὁ ὕστερος ὁ λόγος οὗτος ἀκούω καί καλῶς ἔχω αὐτός νομίζω κατά ἐκεῖνος ὁ τρόπος οἴομαι καί ἐπί οὗτος ὁ πρότασις γίγνομαι ὁ ἀντίφασις . φημί οὖν εἰμί γάρ ὁ συμπλέκω ἀλλήλων φωνή καί πρότασις οὗτος ἀλλήλων ἀντίκειμαι ὁ ἀντίφασις , ὅσος κατά ὁ εἰμί καί μή εἰμί τάσσω , διά μέν βραχυλογία ἐλλιπής αὐτός ἀπαγγέλλω , βούλομαι δέ εἶπον ἰάομαι γάρ ὁ συμπλέκω ἀλλήλων φωνή καί πρότασις γίγνομαι οὗτος ἀντίκειμαι ἀλλήλων πρός ὁ ποιέω ἀντίφασις , ὅσος κατά ὁ εἰμί καί μή εἰμί ὁ ἀντίθεσις ἔχω , ἢ μᾶλλον οὕτως , ἵνα μή πλείων ἔξωθεν προσυπακούω ἀναγκάζω , ἰάομαι ὁ συμπλέκω , οὗτος εἰμί συνδυάζω , πρότασις πρός ὁ γένεσις ὁ ἀντίφασις οὗτος ἀλλήλων ἀντίκειμαι , ὅσος κατά ὁ εἰμί καί μή εἰμί εἰμί διακρίνω . καί πρίν ὁ ἀκόλουθος ἐπάγω , ὅτι καί ἐπί ὁ τρόπος πρότασις δήω οὗτος οὕτως ἔχω , εὐθύς αὐτός παρατίθημι ὁ παράδειγμα ὁ ἄνευ τρόπος , πρότερος μέν ὁ ἐνέργεια ὁ εἰμί ἔχω , ἐπί δέ οὗτος ὁ δύναμις , καί ἐν Τῖς ἐνέργεια ὁ εἰμί ἔχω προ - τάσσω ὁ ἐκ ὑπόκειμαι καί κατηγορέω ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω , δείκνυμι ἐπί πᾶς μή ἄλλως ὁ ἀπόφασις γίγνομαι , εἰμί μή ὁ εἰμί ὁ ἀρνητικός συμπλέκω μόριον , ἐπί δέ ὁ ἐκ τρίτος προσκατηγορέω καί διελέγχω ὁ οἴομαι γίγνομαι ὁ ἀπόφασις ὁ ἄρνησις μή πρό ὁ εἰμί τίθημι ἀλλά πρό ὁ κατηγορέω , ὥστε λέγω ὁ ἄνθρωπος λευκός ἐστιν’ ἀπόφασις ὁ ἄνθρωπος οὖον λευκός ἐστιν’ · εἰμί γάρ σῴζω , φημί , ὁ ἀξίωμα ὁ ἀντίφασις , ὁμολογέω κατά πᾶς , ὅς ἄν τις λαμβάνω , δήω ὁ κατάφασις ἀληθεύω ἢ ὁ ἀπό . φημί , δήω καί οὗτος ὁ πρότασις , ὁ ἄνθρωπος λευκός ἑστία καί ἄνθρωπος οὖον λευκός εἰμί , ἐπί ὁ ξύλον λαμβάνω ὁ ἕτερος ἀλη - θέω , ἅτε ἀντιφατικός ἀντίκειμαι λέγω καί συμψεύδομαι μηδέποτε δύναμαι . ὥστε ἐπεί ψευδής ὁμολογουμένως ὁ κατάφασις ὁ λέγω ὁ ξύλον ἄνθρωπος εἰμί λευκός , ἀνάγκη ὁ ἀπόφασις ἀληθεύω ὁ λέγω ὁ ξύλον ἄνθρωπος εἰμί μή λευκός . εἰμί οὖν οὗτος ἐναργής ἄτοπος , δῆλος ὅτι ὁ ἄνθρωπος λευκός ἐστιν’ ἀπόφασις εἰμί ὁ ἄνθρωπος λευκός οὐ ἑστία , ὁ εἰμί αὐτός συμπλέκω ὁ ἀρνητικός μόριον . οὗτος οὖν καί ἐπί ὁ δύναμις ὁ εἰμί ἔχω οὕτως ἔχω ἐπιδείκνυμι , δείκνυμι , οἷος ὁ ἄνθρωπος βαδίζω , ὁ ἀναλύω ὁ βαδίζω εἰς ὁ μετοχή καί ὁ εἰμί καί καταλείπω συλλογίζομαι ἐγώ ὡς εἰμί ἐπί ὁ ἀναλύω πρότασις καί ἐνέργεια ὁ εἰμί ἔχω αὐτός ὁ εἰμί συμπλέω - κόντες ὁ ἄρνησις ποιέω ὁ ἀπόφασις , δήω καί ἐπί ὁ κατά δύναμις αὐτός ἔχω | ὁ περιέχω αὐτός μόριον ὁ πρότασις ὁ ἀποφατικός μόριον συμπλέκω · οὗτος οὕτως ἔχω ἐπί πᾶς ὁ ἄνευ τρόπος πρότασις ἐπιδείκνυμι , ἐπιφέρω ὥστε εἰμί οὗτος πανταχοῦ , καί ὁ δυνατός εἰμί ἀπόφασις εἰμί οὖον ὁ μή δυνατός εἰμί , ἀλλά ὁ δυνατός μή εἰμί , σαφῶς μέν ἐκ ὁ ὁμοιότης ὁ πρός ὁ ἄλλος πρότασις συλλογίζομαι ἄξιος ὅτι καί ἐπί ὁ μετά τρόπος ὁ ἀπόφασις ποιέω ὁ εἰμί ἀλλά οὖον ὁ τρόπος προστίθημι ὁ ἄρνησις , ἐπάγω δέ ὁ ἔλεγχος ὁ οὕτως ὑπολαμβάνω ἐκ ὁ ἐπιδείκνυμι ὁ διαφορά ὁ μετά τρόπος πρότασις καί ὁ ἄνευ τρόπος , ὅτι ἐπί μέν ὁ ἄνευ τρόπος ὁ κατά ὁ εἰμί καί οὐ εἰμί μάχομαι ἀλλήλων πρότασις κατά ὁ παραδίδωμι πρότερος διορισμός ἀδύνατος ἢ συναληθεύω ἢ συμψεύδομαι ἀλλήλων , ἐπί δέ ὁ μετά τρόπος κατά τε ὁ δυνατός καί ὁ ἐνδέχομαι ὁ οὗτος ὁ τρόπος ἀντίκειμαι οὐ ἀντι - φάσκω ἀλλήλων ἀλλά συναληθεύω καταλαμβάνω , ὁ δέ γε προ - τάσσω ὁ τρόπος ὁ ἄρνησις σῴζω ὁ ἀξίωμα ὁ ἀντίφασις μήτε ἅμα ἀληθής μήτε ἅμα ψευδής ποτός γίγνομαι . ὁ δέ συναληθεύω ἐπί ὁ δυνατός καί ἐνδέχομαι ὁ κατά ὁ εἰμί καί μή εἰμί διαφέρω πρότασις ὁ αἴτιος ἀπό ὁ πρᾶγμα αὐτός ἀποδίδωμι , λόγος αὐτός προσαγορεύω , ὡς καί Πλάτων ἐν Γοργίας “ ἐγώ δέ τέχνη οὖον καλέω , ὅς ἄν εἰμί ἄλογος πρᾶγμα ” , λέγω δέ ὅτι ἅπας ὁ οὗτος δυνατός , οὗτος εἰμί ὁ μή ἐπί ὁ ἀναγκαῖος λέγω . ὅσπερ ἐν ὁ ἑξῆς εἴρω , ἀλλά ἐπί μόνος ὁ ἐνδέχομαι , οὐ ἀεί ἐνεργέω οὐδέ ἀεί εἰμί , ἐπεί οὐκέτι ἄν εἰμί ἐνδέχομαι , ἀλλά καί ὁ μή εἰμί ὁ δύναμις ἅμα ἔχω καί ὁ γίγνομαι καί ὁ μή γίγνομαι , ὡς διά-ὁρίζω πρότερος · ὥστε καί ὁ λέγω περί αὐτός ἀπόφανσις ἑκάτερος εἰμί ἀληθής , ὅς τε δύναμαι εἰμί αὐτός καί ὁ δύναμαι μή εἰμί λέγω καί ὁ δύναμαι γίγνομαι καί ὁ δύναμαι μή γίγνομαι . διό παραιτέομαι ἀξιόω οὗτος ὁ τρόπος ὁ ἀντίθεσις οὖον ποιέω ἀντίφασις . καί διά οὗτος ἐπί πᾶς ὁ μετά τρόπος πρότασις πρό ὁ τρόπος τίθημι ὁ ἄρνησις γίγνομαι φημί ὁ ἀπόφασις , ἵνα τεχνικός ἐπί πᾶς εἷς καί ὁ αὐτός κανών χράω ὁ τε ἀπόφασις λαμβάνω καί ὁ ἀντίφασις , ἐπεί οὖον δοκέω ὁ ἐπί ὁ δυνατός ἐρῶ ἔλεγχος ὁ μή γίγνομαι ὁ ἀντίφασις κατά ὁ εἰμί καί μή εἰμί καί ἐπί ὁ ἀναγκαῖος τρόπος ἢ ὁ ἀδύνατος χώρα ἔχω οὖον γάρ ἔτι ὁ ἀναγκαῖος εἰμί συναληθεύω ὁ ἀναγκαῖος μή εἰμί ἢ ὁ ἀδύνατος εἰμί ὁ ἀδύνατος μή εἰμί ) , ἀλλά καί κατά ἑκάτερος τρόπος εἰμί συλλογίζομαι ὅτι οὐδέ οὗτος ἀντιφάσκω πρός ἀλλήλων , εἴπερ ἐπί ὁ ἐνδέχομαι ἄμφω ψευδής εἰμί καταλαμβάνω · οὔτε γάρ ἀναγκαῖος εἰμί οὔτε ἀναγκαῖος μή εἰμί ὁ δύναμαι εἰμί καί μή εἰμί , οὔτε ἀδύνατος εἰμί οὔτε ἀδύνατος μή εἰμί . ὥστε καί ἐπί οὗτος δεῖ κατά ὁ τρόπος γίγνομαι ὁ κατάφασις καί ὁ ἀπόφασις . οἶδα μέντοι χρή ὅτι μόνος μέν ὁ εἰμί ἀπαρέμφατος ῥῆμα ἐν ὁ μετά τρόπος πρότασις κεῖμαι ἀναμφισβήτητος κτάομαι μόνος ὁ τρόπος γίγνομαι ὁ ἀπόφασις . ἀλλά οὖον τέλειος ὁ τοιοῦτος πρότασις , διότι χρεία πρός ὁ αὐτοτελής ἀποφαντικός λόγος ῥῆμα κατά ὁ ὁριστικός παρά ὁ γραμματικός λέγω ἔγκλισις προφέρω . ὥστε ἢ αυτοαντιφασκω τίθημι ὁ εἰμί δήω κατά ἐνέργεια λέγω , εἴπερ ὡς ἐπί τρίτος τις πρόσωπον ποιέω ὁ ἀπόφανσις , ἤ τις ἄλλος δύναμις ὁ εἰμί ἐν ἑαυτοῦ περιέχω . ἀλλά οὗτος μέν καθόλου περί πᾶς εἴρω ὁ αὐτοτελής ἀπόφανσις , ἐπί δέ γε ὁ μετά τρόπος λέγω αὐτός μόνος χρεία ὁ εἰμί , ἢ κατά ἐνέργεια ἐκφέρω ἢ ἔξωθεν ὁ πρότασις προσυπακούω · ἢ γάρ ὅτι Σωκράτης βαδίζω δυνατός εἰμί λέγω καί Σωκράτης μουσικός εἰμί δυνατός εἰμί , κατά ἐνέργεια ὁ εἰμί λέγω , ἢ ἐν ἄνευ ὁ εἰμί προφέρω ὁ πρότασις , Σωκράτης βαδίζω δυνατός καί Σωκράτης μουσικός εἰμί δυνατός λέγω , ὁ εἰμί προσυπακούω κατά ἑκάτερος ἀξιόω . ὅταν μέν οὖν μή εἰμί κατά ἐνέργεια ἐν ὁ μετά τρόπος πρότασις ὁ εἰμί λέγω , ἀναμφισβήτητος μόνος ὁ τρόπος προστίθημι ὁ ἄρνησις ποιέω ὁ ἀπόφασις , ἀλλά οὐ ὁ εἰμί ἀπαρέμφατος ῥῆμα , οὐδέ ἔτι μᾶλλον ὁ ὑπόκειμαι ἢ ὁ κατηγορέω ὅρος . ὅταν μέντοι καί ὁ εἰμί κατά ἐνέργεια ἐν ὁ πρότασις λέγω , οὖον μᾶλλον ὁ τρόπος ἢ ὁ εἰμί συμπλέκω ὁ ἄρνησις ὁ ἀπόφασις ποιέω · ὁ γάρ αὔριον ναυμαχία γίγνομαι δυνατός ἑστία κατάφασις οὖον μᾶλλον εἶπον ἄν ἀπόφασις εἰμί ὁ αὔριον ναυμαχία γίγνομαι οὖον δυνατός ἐστιν’ ἢ ὁ αὔριον ναυμαχία γίγνομαι δυνατός οὐ ἵστημι · οὐδέ γάρ οὗτος , καίτοι ὁ εἰμί συμπλέκω ὁ ἄρνησις , συνᾴδω ποτός ὁ εἴρω κατάφασις . ἆρα οὖν ῥητέος ὅτι κατά εἷς μέθοδος ἐπί πᾶς ὁ πρότασις , ὁ τε ἄνευ τρόπος καί ὁ μετά τρόπος , ὁ εἰμί συμπλέκω ὁ ἄρνησις ὁ ἀπόφασις ποιέω , καί ὥσπερ ἐπί ὁ ἄνευ τρόπος μετά προσδιορισμός λέγω κατάφασις συμβαίνω ὁ εἰμί ἐν αὐτός ἐνέργεια κεῖμαι κατά δύο τρόπος γίγνομαι ὁ ἀπόφασις , ποτέ μέν ὁ προσδιορισμός ποτέ δέ ὁ εἰμί , ἢ ὁ ἐνέργεια ἢ ὁ δύναμις λέγω , προσλαμβάνω ὁ ἄρνησις , ἄνευ μέντοι ὁ εἰμί παντελῶς ὁ προ - τάσις λέγω κατά μόνος ὁ προσδιορισμός ποιέω ὁ ἀπόφασις , ὡς ἐπί ὁ ἴψ ἄνθρωπος ζῷον — οὖον πᾶς ἄνθρωπος ζῷον , οὗτος καί ἐπί ὁ μετά τρόπος ὁ μέν εἰμί κατά ἐνέργεια ἔχω διχῶς γίγνομαι ὁ ἀπόφασις εἴρω , ποτέ μέν ὁ τρόπος ποτέ δέ ὁ εἰμί προσλαμ - βαίνω ὁ ἄρνησις , μή ἔχω μέντοι κατά μόνος ὁ τρόπος , ὡς καί ὁ Ἀριστοτέλης ἐγώ διδάσκω ; ἢ οὔτε ἐπί ὁ ἄνευ τρόπος προσδιορίζω πρότασις ὁ κατά ὁ εἰμί γίγνομαι ἀπόφασις ἀντιφάσκω πρός ὁ κατάφασις λέγω , ἀλλά ἐπί μέν ὁ κοθολος γίγνομαι ὁ ἐναντίος ἐπί δέ ὁ κτάομαι μέρος ὁ ὑπεναντίος , οὔτε εἰμί ἐπί ὁ ἄνευ τρόπος οὗτος οὕτως ἔχω , ἤδη καί ἐπί ὁ μετά τρόπος διχῶς ἀναγκαῖος εἰμί , ὡς προερέω , γίγνομαι ὁ ἀπόφασις · ὅλως γάρ οὐδέ ἔχω τις κατά ὁ δύναμις διαφορά ὁ Σωκράτης | βαδίζω δυνατός κατάφασις πρός ὁ Σωκράτης βαδίζω δυνατός ἐστιν’ ἢ ὁ Σωκράτης μουσικός εἰμί δυνατός πρός ὁ Σωκράτης μουσικός εἰμί δυνατός ἐστιν’ , ὡσαύτως δέ οὔτε ὁ Σωκράτης βαδίζω οὖον δυνατός ἀπόφασις πρός ὁ Σωκράτης βαδίζω δυνατός οὐ ἵστημι οὔτε ὁ Σωκράτης μουσικός εἰμί οὖον δυνατός πρός ὁ Σωκράτης μουσικός εἰμί δυνατός οὐ ἵστημι , ἐπεί οὐδέ κατά ἑαυτοῦ ὁ δυνατός λέγω ὡς ἕτερος τίς παρά ὁ δυνατός εἰμί λέγω ἀξιόω , οὐδέ ὅλως ὡς δύο αὐτός καί διάφορος προφέρω , ἀλλά ὡς εἷς τίς ὅλος ὁ δυνατός εἰμί λέγω , αὐτός οὗτος ἀποφαίνω ὅτι ὑπάρχω ὁ τοιοῦτος τρόπος ὁ ὑπόστασις ἐπί ὁ πρᾶγμα ὁ διά ὁ προ - τάσις λέγω . διό οὐδέ ὁ οὖον δυνατός ἕτερος τίς εἰμί παρά ὁ δύναμαι · ὁ οὐ εἰμί . ὥστε οὐδείς ἔχω προστίθημι ὁ ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης περί οὗτος παραδίδωμι . ὁ δέ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ δύναμις ὁ εἰμί περιέχω πρότασις · ὁ γάρ Σωκράτης καλῶς βαδίζω κατάφασις ὁριστικός ῥῆμα ἔχω ὁ βαδίζω , ἐν ὅς οὖον ὁ εἰμί ἀλλά ὁ εἰμί περιλαμβάνω , 20 οὖον μᾶλλον φημί ἄν ἀπόφασις εἰμί ὁ Σωκράτης οὖον καλῶς βαδίζω ἢ ὁ Σωκράτης οὖον βαδίζω καλός . εἰμί δέ γε μή βαδίζω ὅλως ὁ Σωκράτης ψεύδω ὁ καλῶς αὐτός βαδίζω ἀποφαίνω , ἆρα καί τότε ὁ τρόπος προστίθημι ὁ ἄρνησις ποιέω ὁ ἀπόφασις ἢ μᾶλλον ὁ κατηγορέω ; ἢ ῥητέος ὅτι ἀεί μέν ὁ τρόπος αὐτός προς - θετέος , οὖον μέντοι ἀεί κατά ὁ αὐτός ἔννοια · ὥσπερ γάρ ὁ κατάφασις κατά δύο τρόπος ψεύδω συμβαίνω , μή βαδίζω τε ὅλως ὁ Σωκράτης καί βαδίζω μέν μή μέντοι καλῶς βαδίζω , οὗτος δηλονότι καί ἐπί ὅς ἀπόφασις ἔχω ὁ Σωκράτης οὐ καλῶς βαδίζω λεγυσος . εἰμί δέ τις ἀπορέω περί ὁ προσδιορίζω μετά τρόπος κατάφασις , τίς τρόπος ἐπί οὗτος ποιητέος ὁ ἀπόφασις , πότερος ὁ προσδιορισμός ἢ ὁ τρόπος ὁ ἄρνησις συμπλέκω , ἐπεί ὁ ἀρι - στοτελεω ὡς ἐπί απροσδιόριστος ὁ περί αὐτός πᾶς ποιέω σκέψις , ῥᾴδιος ἀπαντάω ὅτι οὐδέ ἐπί οὗτος ἕτερος τις παρά ὁ τρόπος αὐτός συντάσσω · δεῖ γάρ ὁ πρότασις , ἀλλά μή ὁ ὅρος εἰμί στερητικός · εἰμί δέ μή , κατά ὁ κύριος πάλιν δυνατός καί ἐνδέχομαι ὁ ἀντίφασις συμβαίνω συναληθεύω , ὅπου καί ὁ ἐναντίος κατά ὁ ἐπί ἴσος ἐνδέχομαι μένω συντρέχω ἀλλήλων συμβαίνω · ὅς γάρ ἐνδέχομαι πᾶς , οὗτος πάντως μέν καί οὖον πᾶς κατά πᾶς ὁ ἐνδέχομαι ὁ ἔννοια , ἐπεί οὐ - έτι ἐνδεχομένως ὑπάρχω πᾶς , ἐνίοτε δέ καί οὐδείς . καί δῆλος ὡς οὖον διαφωνέω οὗτος καί πρός ὁ κατά ἀρχή εἴρω περί ὁ μάχομαι ἀεί καί κατά ὁ ἐνδέχομαι ὕλη ὁ τε πᾶς ὁ οὖον πᾶς καί ὁ οὐδείς ὁ τίς , κἀν λαμβάνω κατά ὁ μέλλω χρόνος · ἐν ἐκεῖνος μέν γάρ ὡς ὑπάρχω ἐπισκοπέω ὁ πρότασις οὗτος περί αὐτός ἀποφαίνω , διότι ἀνάγκη κατά οὗτος ὁ ὕλη ψεύδω ἄμφω ὁ εἰμί καθόλου , ἅτε ὁ ἐνδέχομαι ὁ τις μέν ὑπάρχω τις δέ μή ὑπάρχω φύω πᾶς | ἢ μηδείς ἀνενδοίαστος ὑπάρχω ἀποφαίνω ( ὁμοίως ὁ περί ὁ ἀναγκαῖος ἐκβαίνω ἢ μή ἐκβαίνω πρόρρησις , ἐπί ὅς ὁ εἰμί ἢ ὁ οὐ εἰμί λέγω εἴωθα ) , ὅσπερ οὔτε κατά ὁ ἐπί πλέω οὔτε κατά ὁ ἐπί μικρός ἐνδέχομαι ἔχω χώρα , λέγω ἐγώ πᾶς ἄνθρωπος ἐν γῆρας πολιόω ἢ οὐδείς ἑξαδάκτυλος ἵστημι , ὁ δέ κατά μέρος ἀμφότερος ἀληθεύω , διόπερ αὐτός ἀντιφάσκω εἰκότως συμβαίνω πρός ὁ καθόλου · νῦν δέ ὁ λόγος περί ὁ μετά ὁ ἐνδέχομαι τρόπος λέγω πρότασις , καθόλου τε διισχυρίζομαι πᾶς ὁ ἄτομος ἢ μηδείς κατηγορέω ὑπάρχω , ὅπου γε οὐδέ ὁ κατά μέρος , ἀλλά καί ἀληθεύω οὖον ὁ ὁ φύσις καθόλου λαμβάνω ( ὅς γάρ οἷος τε οὗτος πᾶς ἢ μετέχω ἢ στερέω τις ὁ ἐνδεχομένως αὐτός κατηγορέω ) , ἀλλά ὁ προσδιορισμός τις περιάγω εἰς ὁ καθόλου ἑαυτοῦ γίγνομαι δεκτικός ὁ συμβεβηκός , ὡς ὅταν εἶπον ἐνδέχομαι πᾶς Ἀθηναῖος ὁ κατά ὅδε ὁ χρόνος εἰμί ἐν γῆρας πολιόω , ἀλλά καί μή πάντης καί ἐνδέχομαι μηδείς ἑξαδάκτυλος γίγνομαι , ἀλλά καί τις δυνατός καί ἐνδέχομαι κατά ὅδε ὁ ἔτος καί ὅδε ὁ χώρα ἐν μηδείς ἡμέρα ὁ ὑπό κύω ὑετός γίγνομαι , ἀλλά καί ἐν τις γίγνομαι δυνατός , καί ἐν πᾶς χειμερινός τυγχάνω ἢ ὅδε ὁ μείς ὑετός , ἀλλά καί μή ἐν πᾶς δυνατός ὥστε ὅταν λέγω ἀντιφάσκω φάσκω ἀεί ὁ καθόλου ὁ κατά μέρος ἐπί ὁ τοιοῦτος λέγω πρότασις , ἐπί ὅς ὁ κατηγορέω ἢ ἤδη ὑπάρχω ὁ ὑπάρχω ἢ | πάντως ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι λέγω , οὕτως ἀποφαίνω , καθά καί παραδίδωμι ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης ἐν ὁ συμπέρασμα ὁ πρώπαντὶ ὁ τμῆμα ὅδε ὁ βιβλίον ὁ ἀντίφασις ὁ δύναμις ὑπογράφω . εἰμί δέ ζητέω τις ὁ ἐνδέχομαι μηδείς ἄνθρωπος Δίκαιος εἶμαι πότερος κατάφασις ἢ ἀπόφασις χρή προσαγορεύω , κατάφασις ὁμολογουμένως ἀποκρίνω , διότι ὁ τρόπος ἄνευ ὁ ἄρνησις παραλαμβάνω , καί πρός ὁ εἴρω ἐπί αὐτός ὁ πρᾶγμα δείκνυμι μάρτυς οὗτος παρέχω ὁ Ἀριστοτέλης καλέω μέν ἐν ὁ πραγματεία ὁ ἀναλυτικός ὁ ἐνδέχομαι μηδείς ἢ μή πᾶς καί ἀνάγκη μηδείς ἢ μή Παντιάς ἀπόφασις , διά ὅς ἑξῆς εἴρω αἴτιος , διδάσκω δέ ἐν αὐτός ἐκεῖνος ὅτι οὐ εἰμί εἰμί ἀπόφασις , ἀλλά κατάφασις · λέγω γοῦν “ νῦν δέ τοσοῦτος ἐγώ ἵστημι πρός ὁ εἴρω δῆλος , ὅτι ὁ ἐνδέχομαι μηδείς ὁ τις μή ὑπάρχω καταφατικός ἔχω ὁ σχῆμα ” , ὁ μή ὁ τις συντάσσω καί οὖον ὁ ὑπάρχω ἐν ὁ τίς μή ὑπάρχω καί ὁ πρότασις αὐτός σημαίνω ὁ μή πᾶς ὑπάρχω καί οὗτος ὁ κατασκευή εὐθύς ἐπιφέρω λέγω “ ὁ γάρ ἐνδέχομαι ὁ εἰμί ὁμοίως τάσσω ” καί ὁ ἑξῆς οὗτος . ἐν μέν οὖν ὁ πρόκειμαι ὁ περι ἑρμηνεία πραγματεία ὁ ἀντίθεσις ὁ πρότασις καί ὁ παντοῖος διαφορά προτίθημι παραδίδωμι ἐγώ ὁ φιλόσοφος εἰκότως ὁ κύριος ὑφηγέομαι τρόπος ὁ ἀπόφασις , ἐν δέ γε ὁ ἀναλυτικός ὁ γένεσις ὁ συλλογισμός διδάσκω ἐγώ προτίθημι παραλαμβάνω μέν πᾶς ὁ πρότασις , περί ὅς τε καί ἐκ ὅς ὁ συλλογισμός κατά ὁ καταφατικός ὅσπερ αὐτός φημί σχῆμα , δίοτι ὁρίζω τίς βούλομαι συνάγω ἐν ὁ συλλογισμός , ὁ δέ ὁρίζω ἐκ ὁρίζω πρότασις , ὁρίζω δέ μᾶλλον δοκέω ὁ κατάφασις ὁ ἀπόφασις ἅτε εἶδος ἀναλογέω , καί διά οὗτος ῥᾳδίως ἐπί αὐτός παρακολουθέω ὁ συλλογιστική ἢ ἀσυλλόγιστος ὁ πρότασις συμπλοκή . καλέω δέ αὐτός ὁ μέν κατάφασις ὁ δέ ἀπόφασις οὖον μόνος κατά ὁ προσδιορισμός ποιέω ὁ τοιοῦτος αὐτός διαίρεσις , ἀλλά καί ὅτι συμβαίνω ὁ ἐν ἐκεῖνος ὡς ἀπόφασις λαμβάνω αὐτός φθέγγομαι τις ὁ εἰμί ἀπόφασις , λέγω δή ὁ ἀναιρέω ὁ τε τρόπος ἅμα καί ὁ προσδιορισμός ὁ καταφατικός , ὡς εἰμί , ὅσπερ φημί περί αὐτός ὁ φιλόσοφος Ἰάμβλιχος , φωνή μέν καταφατικός δύναμις δέ ἀποφατικός · ἐπεί γάρ ὁ πρότασις ὁ ἀντίθεσις λαμβάνω ἢ κατά ὁ τρόπος ἢ κατά ὁ ποσός ἢ κατά ὁ ποιός , ἀντίκειμαι δέ κατά μέν ὁ τρόπος ὁ ἀναγκαῖος πρότασις ὁ ἐνδέχομαι , διότι ὁ μέν ἀεί ὡσαύτως ἔχω ὁ πρᾶγμα , περί ὅς ἀποφαίνω , σημαίνω ὁ δέ μεταπίπτω κατά ὁ εἰμί καί μή εἰμί ( ὁ ὁ ἀδύνατος συναριθμέω κτάομαι οὗτος ὁ ὁ ἀναγκαῖος , διό καί αὐτός δύναμαι αὐτός λέγω ἀκούω ὁ Ἀριστοτέλης ) , κατά δέ ὁ ποσός ὁ καθόλου Τῖς κατά μέρος , κατά δέ ὁ ποιός ὁ καταφατικός ὁ ἀποφατικός , ἐπί μέν ὁ ἐνδέχομαι καί ὁ | ἀναγκαῖος εἰμί ἀντιτίθημι τρόπος τρόπος ποσός ποσός ποιός ποιός λαμβάνω ὁ ἀντίκειμαι ὁ ὡς ἀπόφασις λαμβάνω κατάφασις , οἷος ὁ ἐνδέχομαι μηδενί’ ὁ ἀνάγκη Τίνια , καί οὗτος λαμβάνω ὁ κύριος γίγνομαι ἀπόφασις , οὗτος εἰμί κατά ὁ τρόπος , οἷος ὁ οὐ ἀνάγκη Τίνια , οὗτος συνᾴδω εὑρίσκω ὁ ἐν ὁ ἀναλυτικός ὡς ἀπόφασις λαμβάνω · ὅς γάρ οὐ ἀνάγκη τις , οὗτος ἐνδέχομαι μηδείς , καί ἔμπαλιν . ὁ δέ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ λοιπός κατά ὁ τρόπος οὗτος πρότασις , οὖον ὁ προσδιορίζω μόνος ἀλλά καί ὁ ἀδιόριστος , εἰμί τις καί οὗτος ὁ ὁ ἄρνησις ὁ εἰμί συμπλέκω κατά ὁ αὐτός ἔννοια ὁ ἐπί ὁ προσδιορίζω ἀπόφασις ἀξιόω καλέω · εἰμί γάρ ὁ μέν ἐνδέχομαι μή εἶμαι ἀντιφάσκω μέν κατά τε ὁ τρόπος καί ὁ ποιός ὁ ἀναγκαῖος εἶμαι συντρέχω δέ ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἶμαι κύριος εἰμί ἀπόφασις , ὁ δέ ἀνάγκη μή εἶμαι ἀντιφάσκω μέν ὁ ἐνδέχομαι εἶμαι συντρέχω δέ ὁ οὐ ἐνδέχομαι εἶμαι . εἰμί δέ καί ὁ συντρέχω κατά ὁ εἴρω τρόπος ἀλλήλων πρότασις ἔχω τις πρός ἀλλήλων διαφορά , οὖον ὁ πάρειμι καιρός πολυπραγμονέω , ἀλλά ὁ περί ὁ μίξις ἐν ὁ πρότερος ὁ πρότερος ἀναλυτικός θεωρία · οὔτε γάρ βραχύς οὔτε ὑπό ὁ ἀκριβής ὁμολογέω ὁ διακρίνω αὐτός πειράω λόγος , ἅτε ὁρμάω ἐκ ὑπόθεσις ψευδής ὁ ἄξιος ἀντιστρέφω ἐπί πᾶς ὁμοίως ἐνδέχομαι ὁ καθόλου κατάφασις πρός ὁ καθόλου ἀπόφασις καί μηδείς κατά οὗτος νέμω | πλέω ὁ ἐπί ἴσος ἐνδέχομαι ὁ ὡς ἐπί ὁ πολύς λέγω , ἀλλά ὁμολογέω ἀναγκάζω ὅτι καθάπερ ἐνδέχομαι πᾶς ἄνθρωπος γίγνομαι πενταδάκτυλος , οὗτος καί μηδείς . ἐπί δέ ὁ ὑπάρχω , ἐπεί οὗτος οὐδείς εἰμί εἶδος πρότασις ἀντίκειμαι , ὁ κατά ὁ ποσός μόνος καί ὁ ποιός ἀντίκειμαι λαμβάνω , οἷος ὁ ὑπάρχω οὐδενία ὁ ὑπάρχω Τίνια , ὁ ἀπόφασις οὗτος ὁ οὐ ὑπάρχω Τίνια ὁ ὐπάρχω μηδενί’ αὐτός φθεγγο - μένω εὑρίσκω . ὥστε οὐδέτερος ὁ πραγματεία ἐλλιπής , ὅσπερ ὑποπτεύω ἄν τις ἐν μηδέτερος ὁ πραγματεία παραδίδωμι ὁράω ὁ ἐν ὁ ἕτερος ὡς ἀπόφασις λαμβάνω , ἀλλά ἑκάτερος ὁ προσήκω εἶδος ὁ διδασκαλία φυλάσσω ὁ Ἀριστοτέλης . εἰμί δέ ὁ λέγω πρότασις ‘οὐδένα ἄνθρωπος ἐνδέχομαι πτερωτός εἶμαι δοκέω κύριος εἰμί ἀπόφασις , θαυμάζω ζέω οὖον χρή · ἐνταῦθα γάρ ὁ ἄρνησις καί πρός αὐτός ἐξακούω ὁ τρόπος , ἅτε πρό αὐτός τάσσω , καί οὗτος ποιέω ὁ κύριος ἀπόφασις · ἀμελέω ἐάν ἀντί ὁ οὐδείς μηδείς εἶπον λέγω μηδένας ἄνθρωπος γραμματικός εἰμί ἐνδέχομαι , οὐκέτι δοκέω ἀπόφασις λέγω ἀλλά ὁμολογουμένως κατάφασις ἐκ μετάθεσις , διότι ὁ μή οὖον φύω ὥσπερ ὁ οὖον προτίθημι ὁ τρόπος ἐν ὁ ἀπόφασις · οὖον γάρ ὥσπερ λέγω οὐ ἐνδέχομαι , οὗτος δύναμαι λέγω καί μή ἐνδέχομαι . ἀλλά ἐπανέρχομαι εἰς ὁ ἐξήγησις ὁ ἑξῆς ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης παραδίδωμι καί λέγω ὅτι ἀναλογία τις γεωμετρικός ἀξιόω ἐγώ λαμβάνω ἐπί | τε ὁ ἄνευ τρόπος καί ἐπί ὁ μετά τρόπος πρότασις , λέγω ὅτι ὅς ἔχω τάξις ἐπί ὁ ἄνευ τρόπος ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ κατηγορέω πρᾶγμα πρός ὁ εἰμί καί μή εἰμί , οὗτος ἐπί ὁ μετά τρόπος ὁ εἰμί οὗτος καί ὁ μή εἰμί πρός ὁ τρόπος ἔχω . καθάπερ οὖν ἐπί ὁ ἄνευ τρόπος ὁ ἄρνησις χρή μήτε ὁ ὑπόκειμαι μήτε ὁ κατηγορέω συμπλέκω πρός ὁ γίγνομαι ὁ ἀπόφασις ἀλλά μόνος ὁ εἰμί , ὁ αὐτός τρόπος καί ἐπί οὗτος οὖον ὁ εἰμί ἀλλά ὁ τρόπος συμπλέκω ὁ ἀπόφασις ποιέω · ὁ ἄρα Σωκράτης Δίκαιος μή εἰμί δυνατός πρότασις οὐ εἰμί ἀπόφασις , ἀλλά ἀναλογέω ὁ ἀόριστος ἢ ἐκ μετάθεσις καλέω κατάφασις , καί ἀπόφασις αὐτός εἰμί κατά ὁ εἴρω μέθοδος ὁ Σωκράτης Δίκαιος μή εἰμί οὖον δυνατός καλέω δέ καί οὗτος ἐν ὁ μετά τρόπος πρότασις ἐκ μετάθεσις , ἁπλόος δέ ὁ δίχα ὁ ἄρνησις ὁ εἰμί παραλαμβάνω Σωκράτης Δίκαιος εἰμί δυνατός — Σωκράτης Δίκαιος εἰμί οὖον δυνατός . ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης ὁ βραχυλογία καί ἐν οὗτος ἐπιτηδεύω ὁ μέν ἀπολάω κατάφασις διά ὁ δυνατός εἰμί μόνος σημαίνω , ὁ δέ ἐκ μετάθεσις διά ὁ δυνατός μή εἰμί , καταλείπω ἐγώ ὅσπερ ἄν ἐθέλω πρᾶγμα ὑπόκειμαι τε καί κατηγορέω οὗτος ὑποβάλλω . οὗτος δέ ὁ διαφορά ὁ ἀντίφασις , ὁ τε ἁπλόος φημί καί ὁ ἐκ μετάθεσις , καί ἐπί ὁ λοιπός τρόπος ἀξιόω θεωρέω , ὁ τε ἐνδέχομαι - μένω καί ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ ἀδύνατος , καί | εἰμί φανερός ὁ περί αὐτός λέγω , πλήν ὅτι ὁ κατάφασις δέ καί ἀπόφασις οὗτος ποιέω περί ὁ τρόπος λέγω · χρή γάρ , φημί , οὗτος ἤ καταφατικός καί ἄνευ ὁ ἄρνησις λαμβάνω , οἷος δυνατός , ἀναγκαῖος , ἢ ἀποφατικός καί μετά ὁ ἄρνησις , οἷος οὖον δυνατός , οὐ ἀναγκαῖος , πρός ὁ εἰμί καί μή εἰμί συντάσσω τε καί συμπλέκω . καί δῆλος ὅτι καταφατικός μέν λαμβάνω ὁ μέν εἰμί συμπλέκω ποιέω ἁπλόος κατάφασις ὁ δέ μή ἵημι ἐκ μετάθεσις , ἀποφατικός δέ ὁ μέν εἰμί συμπλέκω ποιέω ἁπλόος ἀπόφασις ὁ δέ μή εἰμί ἐκ μετάθεσις . οὗτος τε οὖν οὕτως ἐφίστημι χρή , καί ὅτι μετά ὁ καταριθμέω ὁ κατά ὁ εἴρω τρόπος ἀντίθεσις προστίθημι ἀληθής — οὐ ἀληθής , ἐνδείκνυμι ἐγώ βούλομαι ὡς εἰμί μέν καί ἄλλος ἀναρίθμητος τρόπος παρά ὁ εἴρω τέσσαρες , ὁ δυνατός ὁ ἐνδέχομαι ὁ ἀναγκαῖος ὁ ἀδύνατος , ἀρκέω δέ οὗτος πρός ὁ ὁ πρότασις διδασκαλία διά ὁ εἴρω ἔμπροσθεν αἴτιος . καί ὁ ἀκολουθέω δέ κατά λόγος γίγνομαι οὗτος τίθημι · ὁ μέν γάρ δυνατός εἰμί ὁ ἐνδέχομαι εἰμί ( καί οὗτος ἐκεῖνος ἀντιστρέφω ) καί ὁ μή ἀδύνατος εἰμί καί ὁ μή ἀναγκαῖος εἰμί , ὁ δέ δυνατός μή εἰμί καί ἐνδέχομαι μή εἰμί ὁ μή ἀναγκαῖος μή εἰμί καί οὐ ἀδύνατος μή εἰμί , ὁ δέ μή δυνατός εἰμί καί μή ἐνδέχομαι εἰμί ὁ ἀναγκαῖος μή εἰμί καί ὁ ἀδύνατος εἰμί , ὁ δέ μή δυνατός μή εἰμί καί μή ἐνδέχομαι μή εἰμί ὁ ἀναγκαῖος εἰμί | καί ὁ ἀδύνατος μή εἰμί . θεωρέω δέ ἐκ ὁ ὑπογραφή ὡς λέγω · δυνατός εἰμί οὖον δυνατός εἰμί ἐνδέχομαι εἰμί οὐ ἐνδέχομαι εἰμί οὐ ἀδύνατος εἰμί ἀδύνατος εἰμί οὐ ἀναγκαῖος εἰμί ἀναγκαῖος μή εἰμί δυνατός μή εἰμί οὖον δυνατός μή εἰμί ἐνδέχομαι μή εἰμί οὐ ἐνδέχομαι μή εἰμί οὐ ἀδύνατος μή εἰμί ἀδύνατος μή εἰμί οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί ἀναγκαῖος εἰμί . ὅτι2 μέν περί ὁ ἀκολουθία ὁ μετά τρόπος πρότασις ὁ λόγος ἐν οὗτος , φανερός . τέσσαρες δέ εἰμί ὁ τρόπος , ὁ δυνατός , ὁ ἐνδέχομαι , περί ὅς ὁ τε κοινωνία καί ὁ διαφορά ἐν ὁ ἑξῆς διαλέγω , καί ἐπί οὗτος ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ ἀδύνατος , καί κατά ἕκαστος οὗτος τέσσαρες θεωρέω πρότασις , δύο μέν ὁ ἁπλόος δύο δέ ὁ ἐκ μετάθεσις , ὁ ὁ δυνατός τέσσαρες πρότασις ἐν ὁ διάγραμμα κατά ὁ προσήκω τάξις ἐκτίθημι ἐπισκέπτομαι ὅπως ἔχω ὁ πρός οὗτος ἀκολουθία ὁ κατά ἕκαστος ὁ ἄλλος τρόπος πρότασις , λέγω δέ οἷος ὁ δυνατός εἰμί ἁπλόος ὁ δυνατός κατάφασις ποῖος μέν ἕπω ὁ ἐνδέχομαι πρότασις , ποῖος δέ ὁ ἀναγκαῖος , ποῖος δέ ὁ ἀδύνατος , καί ἐπί ὁ ἄλλος ὡσαύτως . καί τίθημι ποιέω ὁ μέν ἐνδέχομαι πᾶς ὁ πρότασις ἕπομαι πᾶς ὁ ὁ δυνατός πρότασις εἰς ὁμοίως αὐτός λέγω , ὁ μέν ἁπλόος | κατάφασις ὁ ἁπλόος κατάφασις ὁ δέ ἐκ μετάθεσις ὁ ἐκ μετάθεσις , καί ἐπί ὁ ἀπόφασις ὡσαύτως , διά οὗτος αὐτός φθέγγομαι ὁ τε δυνατός καί ὁ ἐνδέχομαι ἀπαραλλάκτως τίθημι · δηλόω δέ οὖον μόνος ὁ δυνατός εἰμί ἕπω φάσκω ὁ ἐνδέχομαι εἰμί , ἀλλά προστίθημι καί οὗτος ἐκεῖνος ἀντιστρέφω . ὅς δέ ἀδύνατος ἕπω μέν πάλιν ἀποφαίνω ὁ ἁπλόος πρότασις ὁ ἁπλόος ὁ δυνατός καί ὁ ἐνδέχομαι , οὐκέτι μέντοι ὁ ὅμοιος ὁ ὅμοιος , ἀλλά , ὥσπερ αὐτός φημί , ἀντεστραμμένως ὁ μέν κατάφασις ὁ ἀπόφασις ὁ δέ ἀπόφασις ὁ κατάφασις , καί ἐπί ὁ ἐκ μετάθεσις ὡσαύτως . καί ὅτι φανερός · ὁ γάρ δυνατός εἰμί καί ἐνδέχομαι εἰμί ἀδύνατος μέν εἰμί φαίνω γελοῖος , οὐ ἀδύνατος δέ εἰμί ἀληθής , ὁ δέ οὖον δυνατός εἰμί καί οὐ ἐνδέχομαι εἰμί φανερός ὡς ἀδύνατος εἰμί ὁμολογέω , οἷος ἰού δυνατός οὐδέ ἐνδέχομαι εἰμί σύμμετρος ὁ διάμετρος ὁ πλευρά · οὐκοῦν ἀδύνατος εἰμί σύμμετρος ὁ διάμετρος ὁ πλευρά ὁ δέ αὐτός καί ἐπί ὁ ἐκ μετάθεσις εἴρω . ὁ μέντοι ἀναγκαῖος τίθημι ὁ ἀρχή ἕπω ὁ ἁπλόος κατάφασις ὁ δυνατός καί ὁ ἐνδέχομαι καί ὁ ἁπλόος ὁ ἀδύνατος ἀπόφασις ὁ ἀπολάω πάλιν ἀπόφασις , ὥστε ὑπό ὁ δυνατός εἰμί καί ἐνδέχομαι εἰμί καί οὐ ἀδύνατος εἰμί τάσσω ὁ οὐ | ἀναγκαῖος εἰμί · ὁ γάρ δυνατός καί ὁ ἐνδέχομαι μεταξύ ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ ἀδύνατος τάσσω δοκέω καί οὐδέτερος ὁ ἄκρος ὁ αὐτός εἰμί εἰκότως δοξάζω ὁ ἀπόφασις ἀμφότερος ἕπομαι ἔχω . ὑπό δέ ὁ ἁπλόος ἀπόφασις ὁ δυνατός καί ὁ ἐνδέχομαι καί ὁ ἁπλόος ὁ ἀδύνατος κατάφασις τίθημι οὐκέτι ὁ ἁπλόος ὁ ἀναγκαῖος κατάφασις , ἀλλά ὁ ἐκ μετάθεσις · οὖον γάρ οἷος τε εἰμί ὁ οὖον δυνατός εἰμί καί οὐ ἐνδέχομαι εἰμί καί ἀδύνατος εἰμί λέγω ἀναγκαῖος εἰμί , ἀλλά δῆλος ὅτι εἰμί ἀναγκαῖος μή εἰμί · εἰμί γάρ ἀδύνατος εἰμί ὁ διάμετρος ὁ πλευρά σύμμετρος , ἀναγκαῖος αὐτός μή εἰμί σύμμετρος . πάλιν δέ ὑπό ὁ ἐκ μετάθεσις κατάφασις ὁ δυνατός καί ὁ ἐνδέχομαι τάσσω ὁ ἐκ μετάθεσις ὁ ἀδύνατος ἀπόφασις , ὑπό ὁ ἐκεῖνος ἀπόφασις εἰκότως τίθημι ὁ κατάφασις ἐπί εὐθύς εἰμί ὁ ἑαυτοῦ ἀπόφασις . ὁ μέντοι ἀναγκαῖος πάλιν ὑπό μέν ὁ εἴρω κατάφασις καί ὁ ὁ ἀδύνατος ἐκ μετάθεσις ἀπόφασις τίθημι ὁ ὁμοίως ἔχω ἀπόφασις , οὗτος εἰμί ὑπό ὁ δυνατός μή εἰμί καί ἐνδέχομαι μή εἰμί καί οὐ ἀδύνατος μή εἰμί ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί , ὑπό δέ οὗτος ὁ ἀντίκειμαι , οὗτος εἰμί ὑπό ὁ οὖον δυνατός μή εἰμί καί οὐ ἐνδέχομαι μή εἰμί καί ἀδύνατος μή εἰμί , οὐκέτι ὁ ἐκ μετάθεσις κατάφασις ὁ ἀναγκαῖος ( ἤδη γάρ ἄνω τάσσω ὑπό ὁ ἁπλόος ὁ δυνατός ἀπόφασις καί ὁ οὗτος ἕπομαι ) , ἀλλά ὁ ἁπλόος κατάφασις ὁ ἀναγκαῖος εἰμί , ὅστις καί μόνος | ὑπολείπω ἀκατάτακτος ὁ ὁ ἀναγκαῖος πρότασις , ὁ ἄλλος τρεῖς ἕκαστος ἤδη κατά ὁ εἴρω τρόπος ὑπό αὐτός κατατάσσω . οὗτος οὕτως ἐν ὁ πάρειμι διατάσσω ἀξιόω καί ἐπί διάγραμμα , ὅς καλέω ὑπογραφή ὡς ὑποτάσσω ὁ περί αὐτός διδασκαλία καί ὑπό αὐτός γράφω , θεωρέω ἐγώ ὁ εἴρω ὑπό αὐτός ὁ πρότασις ἀκολουθία . καί ἄρχω ἀπό ὁ ἁπλόος ὁ δυνατός κατάφασις ἐφεξῆς απαριθμώ ὁ ἀπό ὁ ἄλλος τρόπος οὗτος ἕπομαι , εἶτα προάγω ὁ διδασκαλία κατά ὁ αὐτός ὥσπερ σελίς ὁ διάγραμμα , παραλαμβάνω ὁ ἐκ μετάθεσις κατάφασις ὁ δυνατός , οὗτος πάλιν ἐφεξῆς καταλέγω ὁ ἀκολουθέω κατά ὁ λοιπός ὁ τρόπος πρότασις , εἶτα ἐφεξῆς μέτειμι ἐπί ὁ ἀπαριθμέω ὁ κατά ὁ ἕτερος σελίς ὁ διάγραμμα πρότασις . ἐπεί δέ οὖον γίγνομαι Ἄμεμπτος πᾶς ὁ εἴρω ὁ πρότασις ἔκθεσις , εἰμί καί πιθανός δοκέω εἄν εἰμί ὁ ἁπλόος ὁ διάνοια διά ὁ εἴρω αἴτιος , προτίθημι μέν διά ὁ ἐφεξῆς ὁ ἡμαρτημένως ἐν αὐτός ἐκτίθημι ἐπανορθόω , πρότερος δέ ἐγώ ἐφιστάνω ἀξιόω ἐν ὁ ἐκτίθημι ὁ προὅπως διάγραμμα ὅπως μέν ἔχω τάξις ὁ ὁ ἀδύνατος πρότασις ὅπως δέ ὁ ὁ ἀναγκαῖος , ἵνα καί θεάομαι δύναμαι ὅς τίς ποτός εἰμί ἐν οὗτος ὁ ἡμαρτημένως ἔχω . διόπερ ἐπάγω οὗτος · ὁ μέν οὖν ἀδύνατος καί οὐ ἀδύνατος ὁ ἐνδέχομαι καί δυνατός καί οὐ ἐνδέχομαι καί μή δυνατός ἀκολουθέω μέν ἀντιφατικός , ἀντεστραμμένως δέ · ὁ μέν γάρ δυνατός εἰμί ὁ ἀπόφασις ὁ ἀδύνατος , ὁ δέ ἀπόφασις ὁ κατάφασις · ὁ γάρ οὖον δυνατός εἰμί ὁ ἀδύνατος εἰμί · κατάφασις ὁ ἀδύνατος ὁ δέ οὐ ἀδύνατος ἀπόφασις . ὁ δέ ἀναγκαῖος πῶς , ὀπτέον . φανερός δή ὅτι οὐ οὕτως , ἀλλά ὁ ἐναντίος ἕπω . ὁ δέ ἀντίφασις χωρίς · οὖον γάρ εἰμί ἀπόφασις ὁ ἀνάγκη μή εἰμί ὁ οὐ ἀνάγκη εἰμί · ἐνδέχομαι γάρ ἀληθεύω ἐπί ὁ αὐτός ἀμφότερος · ὁ γάρ ἀναγκαῖος μή εἰμί οὐ ἀναγκαῖος εἰμί . διά ὅς ὁ μέν ὁ ἀδύνατος πρότασις καταφατικός τε καί ἀποφατικός ἀκόλουθος εκκειεπομαι φημί καί ὑποτάσσω ὁ ὁ δυνατός καί ὁ ἐνδέχομαι καταφατικός τε καί ἀποφατικός πρότασις , ὁ ἀπόφασις ἐπί εὐθύς διαγράφω ὁ οἰκεῖος κατάφασις καί ὅλος μέν ὁ ἁπλόος ὁ ἀδύνατος ἀντίφασις ὑπό ὁ ἁπλόος ἐκεῖνος ἀντίφασις τάσσω ὅλος δέ ὁ ἐκ μετάθεσις ὑπό ὁ ἐκ μετάθεσις , ἀλλά , ὥσπερ φημί , ἀντεστραμμένως , ὁ ἀντιστροφή περί μόνος θεωφουμενω Ρουμένης ὁ ὁ ποιότης τάξις , διότι ὁ μέν ἐκεῖνος κατάφασις ἕπω ὁ ὁ ἀδύνατος ἀπόφασις ὁ δέ ἀπόφασις ὁ κατάφασις , ὅς τε ἀδύνατος εἰμί καί ὁ ἀδύνατος μή εἰμί · ἐν γάρ στερητικός λέγω Μεναί δοκέω τις ἀποκλίνω πρός ὁ εἶδος ὁ ἀπόφασις , ἀλλά ὁμολογουμένως εἰμί ὁ ὅλος | οὗτος στερητικός κατάφασις · διό καί ἀξιόω ἐπί αὐτός μόνος ἐπισημαίνω οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης . ὁ μέν οὖν ὁ ἀδύνατος πρότασις εὔτακτος , ὅσπερ λέγω , ἐκτίθημι φημί , οὐκέτι μέντοι ὁ ὁ ἀναγκαῖος · ὁ μέν γάρ ὁ ἀντίφασις ἐπί αὐτός ποιέω πρότασις , οἷος ὁ ἀναγκαῖος εἰμί καί οὐ ἀναγκαῖος εἰμί , κεχωρισμένως , ἀλλά οὐ ἐπί εὐθύς ἀλλήλων ἐκτίθημι , ὁ μέν ἀναγκαῖος εἰμί ἁπλόος κατάφασις ἐν ὁ δύο σελίς κάτω τάσσω ὑπό ὁ ἐκ μετάθεσις ὁ ἀδύνατος κατάφασις , ὁ δέ ἀπόφασις αὐτός κατά ὁ ἄνω μέρος ὁ πρῶτος σελίς ὑπό ὁ ἁπλόος ὁ ἀδύνατος ἀπόφασις , καί πάλιν ὁ μέν ἀναγκαῖος μή εἰμί κατάφασις κατά ὁ ἄνω μέρος ὁ δύο σελίς εκτεθειμένος , ὁ δέ ἀπόφασις αὐτός κατά ὁ πέρας ὁ πρῶτος σελίς . ὁ δέ γε ἐπί εὐθύς ἀλλήλων κεῖμαι μηκέτι ποιέω ἀντίφασις , ὅσπερ ἔχω ὁ κατά πᾶς ὁ ἄλλος τρόπος ἐπί εὐθύς κεῖμαι ἀλλήλων πρότασις · σύν-ψεύδω γάρ ἀλλήλων ὁ μέν ὁ ἁπλόος ὁ δυνατός πρότασις ἕπομαι , ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί καί ὁ ἀναγκαῖος μή εἰμί , κτάομαι ὁ ἀναγκαῖος ὕλη , ὁ δέ ὁ ἐκ μετάθεσις , ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί καί ὁ ἀναγκαῖος εἰμί , κατά ὁ ἀδύνατος . διό καί καλέω αὐτός ἐναντίος , διά ὅς αἴτιος καί ὁ ἄνευ τρόπος ὁ συμψεύδομαι ἀλλήλων ἐναντίος προσαγορεύω . συμψεύδομαι οὖν ἀλλήλων κατά ὁ εἴρω Ὕλας ὁ ἐπί εὐθύς ἐκτίθημι ὁ ἀναγκαῖος | πρότασις . καί πρός οὗτος κατά ἕτερος τις φαίνω συναληθεύω · πάλιν γάρ ὁ μέν ὁ ἁπλόος ἕπομαι κατά ὁ ἀδύνατος ὕλη συναληθεύω ἀλλήλων ( ὡς γάρ φημί ὁ Ἀριστοτέλης , ὅσπερ ἀναγκαῖον εἰμί μή εἰμί , οὗτος οὐ εἰμί ἀναγκαῖος εἰμί ) , ὁ δέ Τῖς ἐκ μετάθεσις κατά ὁ ἀναγκαῖος . αἴτιος δέ ὁ μή ἀκολουθέω ὁ ἀναγκαῖος ὁμοίως ὁ ἕτερος , ὅτι ἐναντίος ὁ ἀδύνατος ὁ ἀναγκαῖος ἀποδίδωμι ὁ αὐτός δύναμαι · ὅς γάρ ἀδύνατος εἰμί , ἀναγκαῖος οὗτος οὐ εἰμί , ὅς δέ ἀδύνατος μή εἰμί , οὗτος ἀνάγκη εἰμί . ὥστε εἰμί ἐκεῖνος ὁμοίως ἀκολουθέω ὁ δυνατός καί μή , οὗτος ἐκ ἐναντίος , ἐπεί οὖον σημαίνω γε αὐτός ὁ τε ἀναγκαῖος καί ὁ ἀδύνατος , ἀλλά , ὥσπερ εἴρω , ἀντεστραμμένως . ἦς μέν ἀκόλουθος παραδίδωμι πρότερος ὁ ἑξῆς ῥέομαι ἔκθεσις ὁ πρότασις διόρθωσις καί ἐπιδείκνυμι ὅτι ἡμαρτημένως ἔχω · βρόχος ἐν ὁ πρότερος ἐκτίθημι διάγραμμα ὁ ὁ ἀναγκαῖος ἀπόφασις ( οὔτε γάρ ὁ ἀπολάω χρή συντάσσω ὁ ἁπλόος ὁ ἄλλος τρόπος πρότασις ἀλλά ὁ ἐκ μετάθεσις ἐπί εὐθύς ὁ ἑαυτοῦ κατάφασις , οὔτε ὁ ἐκ μετάθεσις ὁ ἐκ μετάθεσις ἀλλά Τῖς ἁπλόος , ἐπί εὐθύς καί οὗτος εἰμί ὁ οἰκεῖος κατάφασις ) , καί οὕτως προστίθημι ὁ διά οὗτος λέγω , ὅτι εἰκότως ὁ μέν ἐκ μετάθεσις ὁ ἀναγκαῖος ἀντίφασις ὑπό ὁ ἀπολάω τάσσω ὁ τε δυνατός | καί ὁ ἀδύνατος ἀντίφασις , ὁ δέ ἁπλόος ὑπό ὁ ἐκ μετάθεσις · προσήκω γάρ ὁ ὅτι προηγούμενος ἔχω τάξις ὁ διότι . ἀλλά ἴσως ὁ Ἀριστοτέλης μετά ὁ ἐπισημαίνω ὁ ἀταξία ὁ ἐκ ἀρχή γίγνομαι ἔκθεσις ὁ ὁ ἀναγκαῖος πρότασις , ὡς ὁ ἐπιστατικός εὐθύς συνοράω ὁ ἀκόλουθος αὐτός ἔκθεσις , ὁ αἴτιος ἀξιόω ἀποδίδωμι διά οὗτος ὁ τάσσω αὐτός ἀκολουθία . ἐπί δέ οὗτος συνοράω ὅτι χρή καί ἐγώ ὁ πολύς ποιέω τις λόγος ἀποπίμπλημι τε ἐγώ , ὅτι οὗτος ἀνάγκη ὁ τάξις ἔχω ὁ ὁ ἀναγκαῖος πρότασις ἐν ὁ ἀκολουθία . ὁ μετά τρόπος πρότασις , καί διά οὗτος πρό ὁ ὅτι ὁ διότι παραδίδωμι . ἀλλά τίς φημί εἰμί ὁ αἴτιος ὁ ὑποτάσσω ὁ μέν ἁπλόος ὁ δυνατός καί ὁ ἀδύνατος πρότασις ὁ ἐκ μετάθεσις ὁ ἀναγκαῖος , ὁ δέ ἐκ μετάθεσις ὁ ἁπλόος ; ὅτι , φημί , ἐναντίος ὁ ἀδύνατος ὁ ἀναγκαῖος ἀποδίδωμι ὁ αὐτός δύναμαι , ὁ αὐτός μέν αὐτός δύναμαι λέγω , διότι ἑκάτερος αὐτός ἀεί ὡσαύτως ἔχω καί ἀνεπίδεκτος εἰμί ὁ ἐναντίος , ὁ μέν ἀεί εἰμί ὁ δέ ἀεί μή εἰμί , ἐναντίος δέ ἀποδίδωμι , διότι ὅτε πρός ὁ ἕτερος ὁ τρόπος οὗτος ὁ εἰμί τίθημι ἁπλόος ποιέω ὁ πρότασις , πρός ὁ ἕτερος ὁ μή εἰμί τάσσω καί ποιέω πρότασις ἐκ μετάθεσις · ὅς γάρ ἀναγκαῖος εἰμί , οὗτος ἀδύνατος μή εἰμί , καί ὅς ἀδύνατος εἰμί , οὗτος ἀναγκαῖος μή εἰμί . εἰμί οὖν οὗτος ὁ ὁ ἀδύνατος πρότασις λέγω , φημί , ἀκολουθέω ὁ ὁ δυνατός καί ὁ ἐνδέχομαι , ὁ ὁμοίως αὐτός | κατά ὁ ἁπλόος ἢ ὁ ἐκ μετάθεσις ἔχω , ὁ ἄρα ἀναγκαῖος ἕπω αὐτός συμβαίνω ὁ ἐκ ἐναντίος , ὡς αὐτός φημί , κατά οὗτος ἔχω , οὗτος εἰμί ὁ μέν ἁπλόος ὁ ἐκ μετάθεσις ὁ δέ ἐκ μετάθεσις ὁ ἁπλόος . οὗτος οὗτος διορίζω ἀναλαμβάνω πάλιν ὁ εἴρω περί ὁ κοινωνία καί ὁ διαφορά ὁ τε ἀναγκαῖος καί ὁ ἀδύνατος , πρόχειρον ἐγώ αὐτός βούλομαι ἔχω ὅτι ὁ αὐτός δύναμαι ἀλλήλων ἀντεστραμμένως · ὁ τε γάρ ἀναγκαῖος εἰμί εἶπον εἄν ἀδύνατος κατά ὁ μή εἰμί , καί ὁ ἀδύνατος εἰμί ἀναγκαῖος πάλιν κατά ὁ μή εἰμί . ἤ ἀδύνατος οὗτος κεῖμαι ὁ ὁ ἀναγκαῖος ἀντι - φάσις ; ὁ μέν γάρ ἀναγκαῖος εἰμί δυνατός εἰμί · εἰμί γάρ μή , ὁ ἀπόφασις ἀκολουθέω · ἀνάγκη γάρ ἢ φαίνω ἢ ἀπόφημι · ὥστε εἰμί μή δυνατός εἰμί , ἀδύνατος εἰμί · ἀδύνατος ἄρα ἵημι ὁ ἀναγκαῖος εἰμί , ὅσπερ ἄτοπος . ἀλλά μήv ὁ γε δυνατός εἰμί ὁ οὐ ἀδύνατος εἰμί ἀκολουθέω , οὗτος δέ ὁ μή ἀναγκαῖος εἰμί · ὥστε συμβαίνω ὁ ἀναγκαῖος εἰμί μή ἀναγκαῖος εἰμί , ὅσπερ ἄτοπος . ἀλλά μήv οὐδέ ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ἀκολουθέω ὁ δυνατός εἰμί , οὐδέ ὁ ἀναγκαῖος μή εἰμί · ὁ μέν γάρ ἄμφω ἐνδέχομαι συμβαίνω , οὗτος δέ ὁπότερος ἄν ἀληθής εἰμί , οὐκέτι εἰμί ἐκεῖνος ἀληθής · ἅμα γάρ δυνατός εἰμί καί μή εἰμί . εἰμί δέ ἀνάγκη εἰμί ἢ μή εἰμί , οὐ εἰμί δυνατός ἄμφω . λείπω ὁ τοίνυν ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί ἀκολουθέω ὁ δυνατός εἰμί · οὗτος γάρ ἀληθής καί κατά ὁ ἀναγκαῖος εἰμί · καί γάρ οὗτος γίγνομαι ἀντίφασις ὁ | ἕπομαι ὁ οὖον δυνατός εἰμί · ἐκεῖνος γάρ ἀκολουθέω ὁ ἀδύνατος εἰμί καί ἀναγκαῖος μή εἰμί , ὅς ἀπόφασις ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί . ἀκολουθέω ἄρα καί οὗτος ὁ ἀντίφασις κατά ὁ εἴρω τρόπος , καί οὐδείς ἀδύνατος συμβαίνω τίθημι οὕτως . ἐλέγχω μέν διά οὗτος ὁ προερέω ὁ ὁ ἀναγκαῖος ἀπόφασις ἔκθεσις καί παραδίδωμι ὁ ἀκριβής αὐτός τάξις ἐν ὁ διάγραμμα ὁ μετά τρόπος πρότασις , ὥστε μηδείς ἐν αὐτός εἰμί μήτε διαφωνία μήτε ἀταξία , ἀλλά ὁ ὅλος διάγραμμα τεταγμένως ἔχω . ζητέω δέ πρῶτος ὁ ἁπλόος ὁ δυνατός κατάφασις ποῖος ὁ τέσσαρες ὁ ἀναγκαῖος πρότασις , ὁ δύο ὁ ἁπλόος καί ὁ δύο ὁ ἐκ μετά - θέσις , ἕπω ῥητέος . καί δείκνυμι ὅτι οὔτε , ὡς πρότερος λέγω , ὁ ἁπλόος ἀπόφασις χρή ὡς ἕπομαι αὐτός ὑποτάσσω , ὁ οὐ ἀνακ - καίω εἰμί , οὔτε ὁ κατάφασις οὐδέτερος , ἀλλά μόνος ὁ ἐκ μετά - θέσις ἀπόφασις , ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί , ἐπί εὐθύς κεῖμαι ὁ ἑαυτοῦ κατάφασις . καί ἐκ οὗτος συνάγω ὅτι ὁ ἁπλόος ἀπόφασις ὑπό ὁ ἐκ μετάθεσις ὁ δυνατός κατάφασις προσήκω τάσσω , ἐπί εὐθύς καί οὗτος εἰμί ὁ οἰκεῖος κατάφασις , ἅτε ὁ ἄλλος τρεῖς ὁ ἀναγκαῖος πρότασις ἤδη τάσσω ἐν ὁ προσήκω αὐτός χώρα ὁ διάγραμμα · οὗτος γάρ οὕτως ἔχω οὐκέτι ὁ ἀντι - καί ὁ προσήκω ἑαυτοῦ ἀπολαμβάνω τάξις | ὁ ὁ ἀναγκαῖος ἀντίφασις , συμπαρατείνω μέν ὁ ὁ ἀδύνατος ἀντίφασις , ἐναντίος δέ αὐτός , ὅσπερ λέγω προσεχῶς , ἀποδίδωμι . ἀδύνατος μέν οὖν , φημί ὁ Ἀριστοτέλης , οὗτος κεῖμαι ὁ ὁ ἀναγκαῖος ἀντίφασις , ἴσος λέγω ὁ ἀδύνατος οὗτος κεῖμαι ὑγιής ἔχω ὁ πρός ὁ ἄλλος ἀκολουθία . ὅτι δέ ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί οὖον καλῶς ὑποτάσσω κατά ἀρχή ὁ δυνατός εἰμί ὡς ἀκολουθέω αὐτός , δείκνυμι προλαμβάνω ὥσπερ λημμάτιον ὅτι ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ἀκολουθέω ἀνάγκη ὁ δυνατός εἰμί καί κατασκευάζω γε αὐτός ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή χράω οὗτος ὁ τρόπος · εἰμί γάρ μή ἕπω , φημί , ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ δυνατός εἰμί , ὁ ἀπόφασις αὐτός ἀκολουθέω ὁ οὖον δυνατός εἰμί · ἐπί πᾶς γάρ ἢ ὁ κατάφασις ἀληθεύω ἀνάγκη ἢ ὁ ἀπόφασις . ἀλλά εἰμί ἕπω ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ οὖον δυνατός εἰμί , ἐπεί οὗτος τε καί ὁ ἰσοδυναμέω αὐτός , ὁ οὐ ἐνδέχομαι εἰμί , ἀκολουθέω λέγω ὁ ἀδύνατος εἰμί , συμβαίνω συναληθεύω ἀλλήλων ὁ τε ἀναγκαῖος εἰμί καί ὁ ἀδύνατος εἰμί , ὅσπερ εἰμί παντελῶς ἄλογος . ἕπω ἄρα χρή ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ δυνατός εἰμί . οὗτος προλαμβάνω δείκνυμι ῥᾳδίως ὅτι οὖον καλῶς λέγω ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί ἀκολουθέω ὁ δυνατός εἰμί · εἰμί γάρ ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ἀκολουθέω ὁ δυνατός εἰμί , ὡς ὁ λημμάτιον δείκνυμι , ὁ δέ δυνατός εἰμί λέγω ἕπω ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί , ὡς ἐκ ἀρχή διαγράφω , | ἕπω ἄρα ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ ἀπόφασις αὐτός , ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί , ὅσπερ ἀδύνατος . οὐ ἄρα δεῖ τάσσω ὑπό ὁ δυνατός εἰμί ὁ ἀπολάω ὁ ἀναγκαῖος ἀπόφασις . ἀλλά μήv οὐδέ ὁ κατάφασις αὐτός οὐδέτερος , ἢ ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ἢ ὁ ἀναγκαῖος μή εἰμί · οὗτος μέν γάρ ἑκάτερος φύσις τις ὁρίζω δηλόω , ὁ μέν ἀεί εἰμί , ὁ ἁπλόος , ὁ δέ ἀεί μή εἰμί , ὁ ἐκ μετά - θέσις , ὁ δέ γε δυνατός εἰμί ἐπαμφοτερίζω καί εἰς ὁ μή εἰμί ποτός μεταπίπτω · ὅς γάρ δυνατός εἰμί , δύναμαι ποτός καί μή εἰμί . ὥστε οὐδέ οὗτος ὁποτεροσοῦν συνᾴδω ὁ δυνατός εἰμί . ὁ οὖν τρεῖς ὁ ἀνακ - καίω πρότασις ἐλέγχω ὡς οὖον δύναμαι ἕπω ὁ δυνατός εἰμί καταλείπω μόνος ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί · ὥστε οὗτος αὐτός ἕπω ῥητέος , καθάπερ ὁ οὖον δυνατός εἰμί ἀκολουθέω λέγω ὁ ἀναγκαῖος μή εἰμί . καί φανερός ὅτι ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί μετατίθημι ἐπί ὁ χώρα , ὅς ἐν ὁ πρότερος διάγραμμα κατέχω ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί , πᾶς ὁ πρότασις πᾶς ὁμόλογος ποιέω . ἵνα δέ μή τις ὑπολαμβάνω ὅτι κατά ὅς τρόπος δείκνυμι ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί μή δύναμαι ἕπω ὁ δυνατός εἰμί προλαμβάνω ὅτι ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ἀκολουθέω ὁ δυνατός εἰμί , κατά ὁ αὐτός τρόπος δείκνυμι δυνατός μηδέ ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί δύναμαι αὐτός ἀκολουθέω , προστίθημι ὁ οὗτος γάρ ἀληθής καί κατά ὁ ἀναγκαῖος εἰμί · οὖον γάρ ἔτι συμβαίνω ἄτοπος , εἰμί ὁ μέν ἀναγκαῖος εἰμί ὁ δυνατός εἰμί λέγω ἕπω , ὁ δέ δυνατός εἰμί ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί · συμβαίνω μέν γάρ διά οὗτος ἀκολουθέω ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ μή ἀναγκαῖος μή εἰμί . οὗτος δέ οὐκέτι ἄτοπος , ἀλλά καί ἀληθής · ὅς γάρ ἀναγκαῖος ἔχω ὁ ὕπαρξις , οὗτος οὐ οἷος τε καί ἀνυπαρξία ἀναγκαῖος ἔχω . ἀλλά οὗτος οὕτως εἴρω εἰκότως ἀπορέω διά ὁ ἐφεξῆς ὁ Ἀριστοτέλης πότερος ἕπω ῥητέος ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ δυνατός εἰμί ἢ μή ἕπω , διότι ἄμφω μέν εἰμί ἀληθής οὗτος ἀμήχανος , ἑκάτερος δέ αὐτός δοκέω κρατύνω , ὁ μέν διά ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή ὁ δέ ἐπί εὐθύς , καί φημί · ἀπορέω δέ ἄν τις εἰμί ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ δυνατός εἰμί ἕπω · εἴτε γάρ μή ἕπω , ὁ ἀντίφασις ἀκολουθέω , ὁ μή δυνατός εἰμί , καί εἰμί τις οὗτος μή φημί εἰμί ἀντίφασις , ἀνάγκη λέγω ὁ δυνατός μή εἰμί · ὅσπερ ἄμφω ψευδής κατά ὁ ἀναγκαῖος εἰμί . ἀλλά μήv πάλιν ὁ αὐτός εἰμί δοκέω δυνατός τέμνω καί μή τέμνω καί εἰμί καί μή εἰμί , ὥστε εἰμί ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ἐνδέχομαι μή εἰμί . οὗτος δέ ψεῦδος . φανερός δή ὅτι οὖον πᾶς ὁ δυνατός ἢ εἰμί ἢ βαδίζω καί ὁ ἀντίκειμαι δύναμαι , ἀλλά εἰμί ἐπί ὅς οὐ ἀληθής , πρῶτος μέν ἐπί ὁ μή κατά λόγος δυνατός , οἷος ὁ πῦρ θερμαντικός καί ἔχω δύναμις ἄλογος . | ὁ μέν οὖν μετά λόγος δύναμις ὁ αὐτός πλείων καί ὁ ἐναντίος , ὁ δέ ἄλογος οὖον πᾶς , ἀλλά , ὥσπερ εἴρω , ὁ πῦρ οὖον δυνατός θερ - μιαίνω καί μή , οὐδέ ὅσος ἄλλος ἐνεργέω ἀεί . ἔνιοι μέντοι δύναμαι - ὁ καί ὁ κατά ὁ ἄλογος δύναμις ἅμα ὁ ἀντίκειμαι δέχομαι . ἀλλά οὗτος μέν οὗτος χάρις εἴρω , ὅτι οὖον πᾶς δύναμις ὁ ἀντίκειμαι , οὐδέ ὅσος λέγω κατά ὁ αὐτός εἶδος . ἔνιοι δύναμις ὁμώνυμος εἰμί · τὸγὰρ δυνατός οὐ ἁπλόος λέγω , ἀλλά ὁ μέν ὅτι ἀληθής ὡς ἐνέργεια εἰμί , οἷος δυνατός βαδίζω ὅτι βαδίζω , καί ὅλως δυνατός εἰμί ὅτι ἤδη εἰμί κατά ἐνέργεια ὅς λέγω εἰμί δυνατός , ὁ δέ ὅτι ἐνεργέω ἄν , οἷος δυνατός εἰμί βαδίζω , ὅτι βαδίζω ἄν . καί οὗτος μέν ἐπί ὁ κινητός εἰμί μόνος δύναμις , ἐκεῖνος δεκαιεπιος ἀκίνητος . ἄμφω δέ ἀληθής εἶπον ὁ δυνατός εἰμί βαδίζω ἢ εἰμί , καίω βαδίζω ἤδη καί ὁ ἐνεργέω καί ὁ βαδιστικός . ὁ μέν οὗτος δυνατός οὐ ἀληθής κατά ὁ ἀναγκαῖος ἁπλόος εἶπον , ἕτερος δέ ἀληθής . ὥστε ἐπεί ὁ ἐν μερέω καθόλου ἕπω , ὁ ἐκ ἀνάγκη εἰμί ἕπω ὁ δύναμαι εἰμί , οὖον μέντοι πᾶς . κατασκευάζω γάρ ὅτι ὁ τέσσαρες ὁ ἀναγκαῖος πρότασις μόνος ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί δυνατός ἀκολουθέω ὁ δυνατός εἰμί , ὁ δέ ἄλλος οὐδείς , πρῶτος μέν δείκνυμι ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί μή δύναμαι αὐτός ἀκολουθέω , προλαμβάνω ὅτι ἕπω ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ δυνατός εἰμί , διά ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή οὗτος πιστόω , ὅς καί νῦν I ἐγώ ἀναμιμνήσκω πειράω μετά πλείων τίθημι αὐτός επεξεργασία ὁ ἐκ περιουσία προστίθημι ὅτι κἀν οἴομαι τις μή εἰμί ὁ δυνατός εἰμί ἀπόφασις ὁ οὖον όνατος εἰμί , ἀλλά ὁ δύο μή εἰμί , οὐδείς αὐτός εἰμί διά οὗτος πλέω · ἀναγκάζω γάρ ὁμολογέω ὅτι ὅς φημί ἀναγκαῖος εἰμί , οὗτος εἰμί ποτέ δυνατός μή εἰμί , ὅσπερ ἐναργής ἄλογος . εἶτα ἐφεξῆς μεταβαίνω ἐπί ὁ ἔλεγχος ὁ ὁ ἀναγκαῖος κατάφασις , ὡς οὐδέ οὗτος ὁποτερασοῦν δύναμαι αὐτός συνᾴδω , αὐτός ἐναντίος λέγω ὁ προσεχῶς εἴρω , ὅσπερ καί αὐτός ἀναλαμβάνω διά οὗτος , ὅτι ὁ μέν ἀναγκαῖος εἰμί ἀδύνατος ποτός μή εἰμί , ὥσπερ ὁ ἀναγκαῖος μή εἰμί ἀδύνατος ποτός εἰμί , ὁ μέντοι δυνατός εἰμί ὁ ποτέ μέν εἰμί εἰμί ποτέ δέ μή εἰμί , ὥστε διά οὗτος μηκέτι πάλιν ἀκολουθέω ὁ ἀνακ - καίω εἰμί ὁ δυνατός εἰμί . λύω οὖν ὁ ἀπορία ὁ ὁμωνυμία αἰτιάομαι ὁ δυνατός ὁ δοκέω ὁ λόγος ἐναντιότης , κατά ὅς ἕπω - ἕπομαι συμβαίνω ὁ ἀναγκαῖος ὁ δυνατός καί πάλιν μή ἕπω κατά ἄλλος αὐτός καί ἄλλος ἔννοια · ὁ γάρ δυνατός ὁ μέν εἰμί φημί ἤδη εἰμί κατά ἐνέργεια , ὡς ὅταν ὁ βαδίζω λέγω δύναμαι βαδίζω καί ὁ ἥλιος δύναμαι φωτίζω ἢ κινέω , ὁ δέ κατά δύναμις καί ἐπιτηδειότης μόνος , ὡς ὅταν λέγω ὁ κάθημαι δύναμαι βαδίζω καί ὁ βαδίζω δύναμαι μή βαδίζω . ἀλλά ὁ μέν κατά ἐνέργεια ὁ μέν εἰμί συμφυής ὁ πρᾶγμα ὁ δύναμαι αὐτός λέγω καί εἰδοποιός αὐτός , ὁ δέ | Ἐπίκτητος καί οὐ ἀεί πάρειμι ὁ ὑπόκειμαι . καί ὁ μέν συμφυής καί ειδοποιός , ὡς εἴρω , ὁ ὑπόκειμαι ὁ μέν εἰμί ἀίδιος καί ἐν ἀίδιος πρᾶγμα ὑφίστημι , ὡς ὁ κινέω κύκλος ὁ οὐρανός ἢ ὁ γῆ ἐν ὁ μέσος τάσσω ὁ πᾶς ἢ ὁ εἰμί ὁ θεός ἀγαθός , ὁ δέ οὐ ἀίδιος μέν οὐδέ ἐπί ἀίδιος θεωρέω ὑπόκειμαι , ἠώς μέντοι ἄν εἰμί ὁ ὑπόκειμαι , συνυπάρχω αὐτός , ὡς ὅταν λέγω ὅδε ὁ πῦρ δύναμαι θερμαίνω καί ὅδε ὁ χιών ψύχω , ὁ λοιπός δηλαδή σημαίνω ὁ κατά ἐνέργεια ὁ μή συμφυής ὁ ὑπόκειμαι θεωρέω ἐπί ὁ ἐκ δύναμις εἰς ὁ ἐνεργέω μεταβάλλω , ὡς λέγω ἐπί ὁ ὁ κάθημαι δύναμαι βαδίζω . ὁ δέ αὖος ἐπί ἀίδιος πρᾶγμα λέγω ὁ μέν θεωρέω φημί ἐν ὁ παντάπασι ἐξαιρέω ὁ ὕλη οὐσία , ὡς ὁ ἀγαθότης ὁ θεός καί ὁ νόησις , ὁ δέ ἐκεῖνος προσεχῶς ἐξαρτάω καί ὑφίστημι ἐν σῶμα μέν ἀλλά ἁπλόος καί μηδείς ἔχω ἐναντίος καί κατά μόνος ὁ κύκλος κίνησις ἀεί κινέω πᾶς τε θνητός δυσχέρεια ἐκλέγω . πάλιν δέ ὁ κατά δύναμις ὁ μέν εἰμί φημί οἷος τε μεταβάλλω εἰς ὁ ἐνέργεια , ὡς ὅταν λέγω ὁ παῖς δύναμαι στρατηγέω , ἄν μή τίς αὐτός ὁ ἔξωθεν ἐμποδών γίγνομαι , ὁ δέ εἰς ἐνέργεια μέν οὐδέποτε ἄγω κατά αὐτός δέ μόνος ὁ δύναμις ὁ εἰμί ἔχω , ὡς ἐπί ὁ εἰς ἤπειρος τομή ὁ μέγεθος καί πᾶς ἀπλόος ὁ συνεχής καί ὁ ἐπί ὁ πλέω πρόοδος ὁ ἀριθμός . τοσαυταχῶς τοίνυν λέγω ὁ δυνατός ὁ μέν ὁ σημαίνω αὐτός ἕπομαι φημί ὁ ἀναγκαῖος , ὁ δέ μή ἕπω · ὁ γάρ ἐπί ὁ κατά ἐνέργεια εἰμί κατηγορέω δυνατός ὁ μέν ἐπί ὁ συμφυῶς ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι , εἴτε ἀίδιος εἰμί εἴτε καί φθαρτός , λέγω οὗτος καί ἐπί ὁ ἐκ ἀνάγκη εἰμί ἀληθεύω , διότι καί αὐτός εἰμί ἐκ ἀνάγκη ἅτε οὐ ἐπαμφοτερίζω κατά ὁ εἰμί καί μή εἰμί οὖον γάρ οἷος τε ὁ πῦρ μή εἰμί θερμός οὐδέ μή κινέω κύκλος ὁ οὐρανός ) , ὁ δέ γε ἀπό ὁ δύναμις εἰς ὁ ἐνέργεια μεταβάλλω , ὥσπερ ἐπί ὁ βαδίζω λέγω , καί ὁ κατά ἐπιτηδειότης θεωρέω , ἢ φύω εἰς ὁ ἐνέργεια μεταβάλλω ἢ μηδέ φύω ἀλλά ἐν αὐτός μόνος ὁ ἀεί δύναμαι ὁ εἰμί ἔχω , οὐκέτι ὁ ἀναγκαῖος ἐφαρμόζω , ὥστε καί ἕπω καί μή ἕπω ὁ ἀναγκαῖος ὁ δυνατός κατασκευάζω ὀρθῶς λέγω κατά ἄλλος , ὡς προερέω περί αὐτός , καί ἄλλος ἔννοια · καί γάρ εἰμί μή διωρισμένως λέγω ὁ τοιόσδε δυνατός ἕπω ὁ ἀναγκαῖος , οἷος ὁ μονοειδής κατά ὁ ἐνέργεια , ἀλλά ἀπλόος ὁ δυνατός , οὐδείς λέγω ἄτοπος · ὥσπερ γάρ ὁ χερσαῖος κύω καί ἁπλόος λέγω κύω καί ὁ Τελαμών Αἴας καί ἁπλόος Αἴας , οὗτος καί ὁ τοιόσδε δυνατός καί ἁπλόος δυνατός προσαγορεύω , ἐπεί καί ἀνάγκη ὁ ὁμώνυμος φωνή ἕπω ἕκαστος ὁ ὑπό αὐτός σημαίνω , ὥσπερ ὁ γένος ὁ εἶδος . ἀλλά οὗτος μέν ὕστερος παραδίδωμι ἐγώ ὁ Ἀριστοτέλης , ὁ τέλειος λύσις ὁ ἀπορία ἀποδίδωμι . πρότερος δέ διαπαντάω πρός ὁ λέγω λόγος μή ἕπω ὁ ἀναγκαῖος ὁ δυνατός , | διότι ὁ αὐτός δοκέω δύναμαι εἰμί καί μή εἰμί , φανερός εἰμί φημί ὅτι οὖον πᾶς ὁ δυνατός εἰμί βαδίζω καί ὁ ἀντίκειμαι δύναμαι , οὗτος εἰμί μή εἰμί καί μή βαδίζω , οὐ ἐπί αὐτός οὗτος ὁ ἐν παράδειγμα τάξις παραλαμβάνω ἀμφότερος ἄξιος νοέω ὁ λέγω αὐτός γάρ ἐναντίος ὁ εἰμί φανερός , ὅτι ὁ βαδίζω ὁ δύναμις οὖον οὗτος μόνος εἰμί ἀλλά καί ὁ ἀντίκειμαι ) , ἀλλά ἐνδείκνυμι ἐγώ βούλομαι ὅτι ἐπί τις δυνατός εἰμί λέγω μονοειδής εἰμί ὁ δύναμις καί οὐ επαμφοτερίζων , ἐπί ὅς οὐκέτι εὐοδέω ὁ λέγω μή ἕπω ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ δυνατός εἰμί . καί ποῖος εἰμί ὁ οὕτως ἔχω προστίθημι , ὅτι τις ὁ μή ἔχω λογικός οὐσία , οἷος ὁ ἄψυχος κατά ὁ ποιητικός ἑαυτοῦ ἐνεργέω δύναμις · ὁ γοῦν πῦρ θερμαίνω οὖον δύναμαι καί μή θερμαίνω καί ὁ βῶλος ἐπί ὁ κάτω φέρω οὖον δύναμαι καί μή φέρω , εἰμί μή τίς αὐτός βία κωλύω ὁ ἔξωθεν · ὅτι γάρ οὐ ἐπί πᾶς ὁ ἄμοιρος λογικός δύναμις ἐκτείνω βούλομαι ὁ λέγω , ὥστε καί ἐπί ὁ ἄλογος ζῷον ἐφαρμόζω , δηλόω ἐφεξῆς ἐπιφέρω ἔνιοι μέντοι δύναμαι καί ὁ κατά ὁ ἄλογος δύναμις ἅμα ὁ ἀντίκειμαι δέχομαι · ὁ τε γάρ ἄψυχος ὁ παθητικός δύναμις ἐναργής ἐπαμφοτερίζω , οἷος ὁ ἱμάτιον διατέμνω τε καί μή διατέμνω ὁμοίως δυνατός , καί ὁ ἄλογος ζῷον ὁ ποιητικός οὐ εἰμί μονήρης καί καταναγκάζω , ὥσπερ ἐπί ὁ πυρός καί ὁ χιών ἐλὲ - γόμος · βαδίζω γάρ , φέρω εἶπον , δύναμαι ὁ κύω δύναμαι | καί μή βαδίζω ὁ προσπίπτω αὐτός φαντασία ἕπω . ἐπεί δέ ὁ λόγος ὁ κατατασκευαζω μή ἕπω ὁ ἀναγκαῖος ὁ δυνατός ὁρμάω ἀπό ὁ ὑπάρχω ὁ ἐν γένεσις καί φθορά δύναμις , ὡς ὁ μέν ἀναγκαῖος μή φύζω ἐπαμφοτερίζω οὗτος δέ οὖον μόνος εἰμί ἀλλά καί μή εἰμί δύναμαι , διά οὗτος ὁ ἀρχή ὁ ἀπάντησις ἀπό αὐτός οὗτος ποιέω φημί πρῶτος μέν ἐπί ὁ μή κατά λόγος δυνατός · κύριος μέν γάρ ὁ δύναμις ὁ ὁ ἀίδιος ὑπάρχω διαφεύγω ὁ ἐπαμφοτερίζω καί συνᾴδω ὁ ἀναγκαῖος , περί ὅς ἐφεξῆς διαλέγω μετά ὁ προσήκω ἀκρίβεια ὁ ἀπορία ἐπιλύω , εἰμί μέντοι καί ὁ ἐν γένεσις καί φθορά δύναμις τις οὐ ἐπαμφοτερίζω σώζω ὁ ὑπόκειμαι , ἀλλά σύν αὐτός ὑπάρχω τε καί μή ὑπάρχω · ὥστε καί ἐκ μόνος οὗτος ἐλέγχω ὁ ἀποφαίνω ὡς ἅπας ὁ δυνατός εἰμί δυνατός εἰμί καί μή εἰμί , ὁ , ὅς φημί , ἀεί ἐνεργέω , ὁ ἀεί οὖον πρός ὁ ἀπειρία ὁ χρονικός νῦν λέγω , ἀλλά ἵημι ἄν εἰμί ὁ ὑπόκειμαι . ὅτι μέν οὖν οὐδέ ἐπί μόνος ὁ ἄλογος δύναμις , ὅς ὁμοειδής λέγω εἰμί ἀλλήλων κατά αὐτός ὁ ἄλογος εἰμί , ἀληθής ὁ λόγος ὁ λέγω ἅπας ὁ δυνατός εἰμί δύναμαι καί μή εἰμί , φανερός ἐκ ὁ εἴρω . ἐπεί δέ ὁ μετά λόγος δύναμις ἅπας ὁ ἐναντίος εἰμί φημί , ἐπί μέν ἄνθρωπος ὁ λέγω φανερός , εἴτε τεχνικός Λαμ - βάνω ὁ λόγος εἴτε καί προαιρετικός · ὁ γάρ ὑγιάζω δύναμαι δύναμαι καί μή ὑγιάζω . καί ἔτι φανερός ἐπί ὁ κατά προαίρεσις γίγνομαι , ἐπί ὅς καί ὁ βουλή χώρα ἔχω · ὁ γοῦν λούω ἢ βαδίζω δύναμαι καί μή λούω δύναμαι καί μή βαδίζω · κύριος γάρ εἰμί , ὡς διά πλείων κατασκευάζω πρότερος , ὁ ἑαυτοῦ προαίρεσις καί ἐπί ἐγώ εἰμί ὁ πράσσω ἕκαστος ὁ κατά προαίρεσις γίγνομαι καί ὁ μή πράσσω . ἐπί δέ ὁ θεός τίς εἴρω ; ὥσπερ ἀπορέω καί ὁ Ἀλέξανδρος · ἢ γάρ οὐ εἰμί μετά λόγος ὁ δύναμις αὐτός φημί , εἴπερ εἰμί ὁρίζω καί ἀεί ὡσαύτως ἔχω πᾶς ἐκλέγω μεταβολεύς , ἢ εἴπερ εἰμί μετά λόγος , καί αὐτός εἰμί ὁ ἀντίκειμαι ὁμολογέω . λύω οὖν ὀρθῶς ἐκεῖνος ὁ ἀπορία , λόγος ἐνταῦθα παραλαμβάνω λέγω ὁ διανοητικός καί ἀπό ὁ ἀτελής ἐπί ὁ τέλειος πρόειμι καί ἀπό ὁ πρότασις ἐπί ὁ συμπέρασμα , οἷος εἰμί ὁ ἡμέτερος , ἀλλά οὖον ὁ νοερός καί κατά εἷς ἁπλόος ἐνέργεια καί ἀεί ἵστημι ἅπας ὁράω ὁ εἰμί , οἷος εἰμί αὐτός ἀποφαίνω ὁ ὁ θεός νόος , ἐνέργεια . μήποτε δέ οὐδέ προσήκω φέρω ἐπί ἐκεῖνος ὁ ὁ λόγος οὗτος ὄνομα · νόος γάρ αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης ἀξιόω προσαγορεύω , καί ποῦ καί ὁ νόος σεμνός ἔχω ἐνδείκνυμι φύσις . ἀλλά οὗτος μέν κατά ὁ πρῶτος , ὅσπερ εἴρω πλεονάκις , ἀπάντησις πρός ὁ ἄξιος μή ἕπω ὁ ἀναγκαῖος ὁ ἐνδέχομαι , οἷος λέγω ὁ φιλόσοφος ὡς οὐδέ ἐπί ὁ συγγενής πρός ἀλλήλων δύναμις καί κατά εἷς λόγος , ὅς καλέω εἶδος , θεωρέω , φημί δέ ὁ ἄλογος , ὀρθῶς ἔχω ὁ λέγω ὅτι ἅπας | ὁ δυνατός εἰμί δυνατός εἰμί καί μή εἰμί . οὗτος δέ ἐφεξῆς ἐπάγω ὁ ἀκριβής διάρθρωσις ὁ θεώρημα , ἐπιδείκνυμι ὅπως ἄμφω ἀληθής λέγω καί ὁ ἕπω ὁ ἀναγκαῖος ὁ δυνατός καί ὁ μή ἕπω κατά ἄλλος καί ἄλλος ὁ ὑπό αὐτός σημαίνω , καί φημί ἔνιοι δέ δύναμις ὁμώνυμος εἰμί , ὡς εἄν εἰμί λέγω μάλιστα μέν οὐδέ ἄν ὁμοειδής συγχωρέω ἀλλήλων εἰμί πᾶς ὁ ἄλογος δύναμις , ὁ εἴρω ἀπορία δύναμαι προχωρέω · οἶδα μέντοι χρή ὡς πολύς δήω ὁ ὑπό εἷς τίς ἀνάγω γένος ὁ ἐν ἅπας ὁ εἰμί δύναμις · κατά μόνος γάρ ὁ ὄνομα κοινωνέω κατά ὁ φύσις πλεῖστος ὅσος διίστημι . εἶτα καί ποιέω αὐτός ὁ διαίρεσις , ὅς ἐγώ φθάνω παραδίδωμι , καί ἐπιδείκνυμι ποῖος μέν ὁ σημαίνω ὁ δυνατός κατηγορέω ὁ ἀναγκαῖος ποῖος δέ οὖον . οὗτος οὖν φανερός εἰμί ἐκ ὁ πρότερος ἐγώ εἴρω , ἑξῆς ἕκαστος ὁ ἐπίστασις ἐν ὁ ῥῆσις δήω βασανίζω πρῶτος μέν ἐν ὁ καί οὗτος μέν ἐπί ὁ κινητός εἰμί μόνος ὁ δύναμις , ἐκεῖνος δέ καί ἐπί ὁ ἀκίνητος κινητός μέν λέγω φημί ὁ φύω μέν κινέω μή μέντοι ἤδη κινέω ( τοιοῦτος δέ μόνος ὁ ἐν γένεσις καί φθορά ) , δύναμις δέ λαμβάνω φημί οὖον ὁ κατά ἐπιτηδειότης μόνος ἀλλά καί ὁ φύω χωρίζω ὁ ἐνέργεια , ἵνα καί ἐν μόνος θεωρέω ὁ ἐν γένεσις καί φθορά . διό πρός οὗτος ἀντιτίθημι ὁ φιλόσοφος ὁ κατά ὁ ἐνέργεια λέγω δύναμις ἐπάγω ἐκεῖνος δέ καί ἐπί ὁ ἀκίνητος , διά ὁ σύνδεσμος ἐνδείκνυμι | ὅτι τυγχάνω μέν καί ἐν οὗτος θεωρέω ποτός ὁ τοιοῦτος δύναμις , ὅταν ἀπολαμβάνω ὁ ἑαυτοῦ τελειότης , πρός ὅς ἐπείγω ἔχω ὁ κατά ἐπιτηδειότης δύναμις , πρό οὗτος μέντοι ἐν ὁ ἀεί κινέω , ὅσπερ εἰμί ὁ οὐράνιος , καί πρό ἐκεῖνος ἐν ὁ ἀκίνητος , οὗτος εἰμί ἐν ὁ νοητός καί θεῖον αἴτιος , ὁ κατά ἐπιτηδειότης δύναμις ἐπί μέν ὁ νοητός οὐδείς χώρα ἔχω δύναμαι , ἐπί δέ ὁ οὐράνιος εἰμί μέν , ὡς δηλόω αὐτός ὁ κατά τόπος μετάβασις , ἀεί ἀναφθέγγομαι περί αὐτός ἐν ὁ μετέωρος , ἀεί ἐν τέλος εἰμί αὐτός ὁ κίνησις . ἐπί δέ οὗτος ὁ ἄμφω δέ ἀληθής εἶπον ὁ δυνατός εἰμί βαδίζω ἢ εἰμί διχῶς γράφω φημί · ἢ γάρ οὕτως ὡς ἐκτίθημι , ἢ ἀντί ὁ δυνατός ὁ μή ἀδύνατος . εἰμί μέν οὖν γράφω ὁ δυνατός , αὐτόθεν εἰμί ὁ λόγος περί ὁ ἐκ ἀρχή πρόκειμαι , ὅτι ὁ ὁ δυνατός ὄνομα κατά ἑκάτερος ὁ δύναμις κατηγορέω , ὁ τε κατά ἐνέργεια καί ὁ κατά ἐπιτηδειότης . διό ὡς μέν κατηγορέω ὁ κατά ἐνέργεια ἕπω ἄν ὁ ἀναγκαῖος , ὡς δέ καί ἐπί ὁ κατά ἐπιτηδειότης λέγω καί διά οὗτος επαμφοτερίζων κατηγορέω οὐκέτι ἄν αὐτός ἕπω · καί οὗτος ἀκόλουθος εἰμί ὁ ἑξῆς ἐπιφέρω ὁ ὥστε ἐπεί ὁ ἐν μέρος ὁ καθόλου ἕπω , καί ὁ ἐκ ἀνάγκη εἰμί ἕπω ὁ δύναμαι εἰμί , οὖον μέντοι πᾶς . εἰμί δέ ἀντί ὁ δυνατός γράφω ὁ μή ἀδύνατος , εἰμί ἄν ὥσπερ ἀπολογία οὗτος τίθημι ὑπέρ ὁ ὁ μέν οὐ ἀδύνατος εἰμί τάσσω ἐάω ὑπό ὁ δυνατός εἰμί κατά ὁ ἐκ ἀρχή διάγραμμα , ὁ δέ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί μετατάσσω καί ἀντί αὐτός τίθημι ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί · λέγω γάρ εἄν ὅτι ὁ μέν οὐ ἀδύνατος εἰμί ἀμφότερος συμφωνέω ὁ ὁ δυνατός σημαίνω , καθάπερ καί ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί διό ἄμφω οὗτος ὑποτάσσω ὁ δυνατός εἰμί κατά ὁ δύο διάγραμμα ) , ὁ μέντοι οὐ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ μέν κατά ἐπιτηδειότης δυνατός συνᾴδω ὁ δέ κατά ἐνέργεια καί συμφυής ὁ ὑπόκειμαι ἀπᾴδω εἰκότως χωρίζω ὁ πρός ὁ ἀπλόος δυνατός ἀκολουθία . ἀλλά μήποτε ὁ μέν συμφωνέω πρός ὁ ὁ δυνατός πρότασις ὁ ὁ ἀδύνατος καί ἀναγκαῖος φαίνω διά οὗτος φροντίζω , μένω μέντοι ἔτι ὁ ἐκ ἀρχή ἀπορία κεῖμαι ἐν ὁ διάγραμμα ὁ ὁ ἐνδέχομαι πρότασις · πάλιν γάρ ἀντί ὁ δυνατός ὁ ἐνδέχομαι λαμβάνω ἐρωτάω πότερος ἕπω ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ ἐνδέχομαι εἰμί ἢ οὖον · εἰμί μέν γάρ ἕπω , ἐπεί ὁ ἐνδέχομαι μεταξύ κεῖμαι ὁ τε ἀναγκαῖος καί ὁ ἀδύνατος δύναμαι · ὅς ποτός καί μή εἰμί , εἰμί ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ἐνδέχομαι μή εἰμί · εἰμί δέ μή ἕπω , μείζων ἄτοπος περιτυγχάνω ὁμολογέω ἀναγκάζω ὅτι εἰμί ὁ ἀναγκαῖος εἰμί οὐ ἐνδέχομαι εἰμί . πρός οὗτος οὖν ῥητέος ὅτι πρῶτος μέν φαίνω ὁ Ἀριστοτέλης ὄνομα μόνος διακρίνω ὁ δυνατός ὁ ἐνδέχομαι · ὁ γοῦν ἐν οὗτος παραδίδωμι ὁ δυνατός διαίρεσις σαφῶς εὑρίσκω κατά ἀρχή ὁ | ἀναλυτικός ἐν ὁ περί ὁ ἀντιστροφή λόγος καί ἐπί ὁ ἐνδέχομαι λέγω , ἐν ὅς φημί “ ἐπί δέ ὁ ἐνδέχομαι , ἐπεί πολλαχῶς λέγω ὁ ἐνδέχομαι · καί γάρ ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ μή ἀναγκαῖος καί ὁ δυνατός ἐνδέχομαι λέγω , ὁ δυνατός ἐν ἐκεῖνος κατά μόνος ὁ ἐπαμφοτερίζω καί μήπω ἐκβαίνω τίθημι , ὥσπερ ἐν οὗτος ὁ ἐνδέχομαι ἔχω ἀξιόω . εἰμί δέ καί ἀποδίδωμι ὁ ἐνδέχομαι ὁ ὁρισμός ἀποφαίνω αὐτός μήτε ἀναγκαῖος εἰμί μήτε ἀδύνατος , οὖον ὁ ἁπλόος ἐνδέχομαι φημί εἰμί ὁ λόγος , ἀλλά ὁ κύριος λέγω καί μεταξύ ὁ ἀεί εἰμί καί ὁ ἀεί μή εἰμί κεῖμαι , οὗτος δέ ὁμοίως καί ὁ δυνατός ὁ κύριος ἐφαρμόζω . ἔπειτα εἰμί μόνος λαμβάνω ὁ κύριος ἐνδέχομαι , αὐτός μέν δηλονότι οὐ ἕπω ὁ ἀναγκαῖος , ἀκολουθέω δέ αὐτός ὁ οὐ ἐνδέχομαι εἰμί , οὐ ὡς αὐτός ὁ ὑπόστασις ὁ πρᾶγμα ἄρδην ἀναιρέω , ἀλλά μόνος ὁ ἐνδέχομαι ὁ ὑπόστασις τρόπος , καθάπερ καί ὁ ἐνδέχομαι λέγω οὐ ἀναγκαῖος . καί κτάομαι οὗτος μέντοι ὁ ἐνδέχομαι ὁ ἔννοια ὀρθῶς ὁ Ἀριστοτέλης ἀκολουθέω φημί ὁ ἐνδέχομαι εἰμί ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί · διότι γάρ ὁ ἐνδέχομαι κατά πᾶς ὁ περί αὐτός ἔννοια ὁ ἀδύνατος διΐστημι , ὁ δέ ἀδύνατος εἰμί αὐτός σημαίνω ὁ ἀναγκαῖος μή εἰμί , συμβαίνω ὁ ἐνδέχομαι εἰμί διαφωνέω μέν πρός ὁ ἀναγκαῖος μή εἰμί , συνᾴδω δέ ὁ οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί . οὗτος δέ καί ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ἀκόλουθος ἕπω φημί ὁ οὐ ἐνδέχομαι | μή εἰμί . · ἀλλά εἰμί ὑποτίθημι ὁ τε δυνατός καί ὁ ἐνδέχομαι μόνος σημαίνω ὁ κύριος ὁ ὄνομα οὗτος καλέω , ὅσπερ αὐτός ἐν ὁ ἀναλυτικός ὁρίζω εἶπον “ ἐνδέχομαι δέ λέγω , ὅς μή εἰμί ἀναγκαῖος , τίθημι δέ ὑπάρχω , οὐδείς ἀδύνατος συμβαίνω , Ποίας φημί αὐτός ἀκολουθέω ὁ ἀδύνατος καί ὁ ἀναγκαῖος πρότασις ; φημί δή ὅτι ὅσος μέν ἐπί ὁ πρός ὁ δυνατός εἰμί καί ἐνδέχομαι εἰμί ἀκολουθία ὀρθῶς ἔχω δοκέω ὁ ἐκ ἀρχή ὁ πρότασις διάγραμμα · ὁ γάρ κύριος δυνατός καί ἐνδέχομαι οὔτε ἀδύνατος ἵημι εἰμί οὔτε ἀναγκαῖος εἰμί . ἀλλά εἰμί δήω φροντίζω ὁ πᾶς ὁ συντάσσω πρότασις συνᾴδω ἀλλήλων , οὐκέτι δυνατός ὑποτάσσω ὁ οὐ ἀδύνατος εἰμί ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί , διότι ὁ μέν οὐ ἀδύνατος εἷς ἀναιρέω , ὁ ἀδύνατος , ἐπί ὁ λοιπός παρά αὐτός δύο ἀληθεύω , ὁ τε ἐνδέχομαι καί ὁ ἀναγκαῖος , ὁ δέ οὐ ἀναγκαῖος εἷς ἀναιρέω , ὁ ἀναγκαῖος , ἐπί ὁ λοιπός δύο ἀληθεύω , ὁ τε ἐνδέχομαι καί ὁ ἀδύνατος · οὗτος ἐν , ὁ οὐ ἀδύνατος λέγω καί οὐ ἀναγκαῖος , ἔχω μέν τίς κοινός , ὁ εἰσάγω ὁ ἐνδέχομαι , ἔχω δέ τίς καί ἐναντίος πρός ἀλλήλων , καθό ὁ μέν αὐτός εἰσάγω ὁ ἀναγκαῖος ὁ δέ ὁ ἀδύνατος , οὐ οἷος τε συνᾴδω ἀλλήλων . ὁ μέντοι οὐ ἀναγκαῖος μή εἰμί κατά ὅλος ἑαυτοῦ συνᾴδω ὁ οὐ ἀδύνατος εἰμί , διότι καί ὁ κατάφασις αὐτός ὁ αὐτός δύναμαι ἀλλήλων , ὁ τε ἀδύνατος εἰμί καί ὁ ἀναγκαῖος μή εἰμί . εἰμί δέ τις ἀπορέω διά τίς οὖν αἴτιος μή ὁ μέν οὐ ἀναγκαῖος εἰμί ἐάω κατά ὁ ἐκ ἀρχή | διάγραμμα τάσσω ὑπό ὁ δυνατός εἰμί , ὁ δέ οὐ ἀδύνατος εἰμί μετατάσσω , τίθημι ἀντί αὐτός ὁ συνᾴδω ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί δύναμαι , ὁ οὐ ἀδύνατος μή εἰμί , πρῶτος μέν εἴρω ὅτι προτάσσω ἐν ὁ διάγραμμα ὁ οὐ ἀδύνατος εἰμί ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί , καί γελοῖος εἰμί , ὁ αὐτός μέλλω συμβαίνω , μή φροντίζω ὁ ὁ ὕστερος πρός ὁ πρό αὐτός συμφωνία , ἀλλά πῶς εἄν ὁ πρότερος ὁ ὕστερος συνᾴδω ὁράω , ἔπειτα ὅτι ὁ δυνατός εἰμί καί ὁ ἐνδέχομαι εἰμί ὑπάρχω τε ἀποφαίνω ὁ πρᾶγμα , περί ὅς λέγω , καί κατά ὅδε ὁ τρόπος ὑπάρχω . διά οὗτος οὖν διαφωνέω μέν πρός αὐτός ὁ τε ἀδύνατος εἰμί καί ὁ ἀναγκαῖος εἰμί , κατά ἄλλος μέντοι καί ἄλλος ἔννοια · ὁ μέν γάρ ἀδύνατος εἰμί ὡς αὐτός ἀναιρέω ὁ ὁ πρᾶγμα ὕπαρξις , ὁ δέ ἀναγκαῖος εἰμί οὐ οὕτως , ἀλλά ὡς περί μόνος ὁ τρόπος ὁ ὑπόστασις πρός ὁ δυνατός καί ἐνδέχομαι διαφέρω . μᾶλλον ἄρα διΐστημι αὐτός ὁ ἀδύνατος εἰμί ὁ ἀναγκαῖος εἰμί . ὥστε καί μᾶλλον αὐτός συνᾴδω ὁ οὐ ἀδύνατος εἰμί ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί . εἰκότως ἄρα ὁ οὐ ἀδύνατος εἰμί καταλείπω ὁ Ἀριστοτέλης ὡς ἀκολουθέω αὐτός , μόνος μετατάσσω ὁ οὐ ἀναγκαῖος εἰμί . καί εἰμί δή ἀρχή ἴσως ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ μή ἀναγκαῖος πᾶς ἢ εἰμί ἢ μή εἰμί , καί ὁ ἄλλος ὡς οὗτος ἀκολουθέω ἐπισκοπέω δεῖ . φανερός δή ἐκ ὁ εἴρω ὅτι ὁ ἐξανανακέω εἰμί κατά ἐνέργεια εἰμί , ὥστε εἰμί πρότερος ὁ ἀίδιος , καί ἐνέργεια δύναμις πρότερος . καί ὁ μέν ἄνευ δύναμις ἐνέργεια εἰμί , οἷος ὁ πρῶτος οὐσία , ὁ δέ μετά δύναμις , ὁ ὁ μέν φύσις πρότερος ὁ χρόνος δέ ὕστερος , ὁ δέ οὐδέποτε ἐνέργεια εἰμί ἀλλά δύναμις μόνος . ἀκόλουθος ἐν οὗτος καί θεωρητικός προηγέομαι ἀξιόω ὁ ὁ ἀναγκαῖος πρότασις ἐν ὁ διάγραμμα ὁ κατά ὁ ἄλλος τρόπος πρότασις , ἕπω δέ ἐκεῖνος οὗτος , οὖον μόνος ὅτι κοινός λέγω εἰμί ὁ δυνατός ὁ ἀναγκαῖος καί ἐσθίω ὁ περί ὁ ἀκολουθία αὐτός διαλέγω προϋποτίθημι καί ὡς ἡγέομαι ἀναλαμβάνω ὁ εἰδικός , ἐπισκέπτομαι δέ πῶς οὗτος δυνατός ἕπω ὁ κοινός , οὖον μέντοι ἔμπαλιν , ἀλλά καί ὅτι ὁ μέν ἀναγκαῖος ὁ ἀίδιος ὁ εἰμί καί θεῖον προσήκω , ὁ δέ δυνατός ὁ ὁ ἀναγκαῖος διαφέρω καί ὁ ἐνδέχομαι ἀπό ὁ ὕλη ἀναβλαστάνω ( ἐν οὗτος γάρ καί διά οὗτος ὁ κατά ὁ ἐπιτηδειότης δύναμις , ἅτε πᾶς ἔχω δύναμις κατά ἐνέργεια δέ οὐδείς ) , ὁ δέ ἀδύνατος καί ἔξω πίπτω παντελῶς ὁ εἰμί · οὖον γάρ ἄν λέγω εἰμί ἀδύνατος , εἴπερ ἔχω ὁ οἷος δήποτε εἰς ὁ εἰμί πάροδος ἢ ἐν ὁ ὕλη ἢ ἐν ὁ οὗτος αμυδρός ὁ στερέω · ὁ μέν γάρ στέρησις ἀναγκαῖος πρός ὁ γένεσις ἐκ αὐτός γάρ ὁ εἰς ὁ εἰμί ὁ γίγνομαι μεταβολή ) , ὁ δέ ἀδύνατος οὐδέποτε ἄν εἰς ὁ δυνατός μεταβάλλω . δήω οὖν ὁ μέν ἀναγκαῖος εἰμί ὕπαρξις ἀίδιος σημαίνω ὁ ἄλλος τρόπος ἀκολουθέω , ὡς ὑπογράφω , ὁ ἀναιρέω ὁ μή εἰμί , ὁ τε οὖον δυνατός μή εἰμί καί ὁ οὐ ἐνδέχομαι μή εἰμί καί ὁ ἀδύνατος μή εἰμί , ὁ δέ ἀναγκαῖος μή εἰμί ὁ οὖον δυνατός εἰμί καί οὐ ἐνδέχομαι εἰμί καί ὁ ἀδύνατος εἰμί . δῆλος δέ ἐκ οὗτος καί ὁ ἀντίκειμαι αὐτός ὁ ἀκολουθία . ἑξῆς δέ οὗτος ἐπιδείκνυμι βούλομαι ὅτι αὐτός ἀκολουθέω ὁ φυσικός διακοσμέω ὁ εἰμί προηγέομαι ἀξιόω ὁ ὁ ἀναγκαῖος πρότασις ὁ ἄλλος , ὑφηγέομαι μέν προτίθημι ὁ ὁ εἰμί τάξις κατά ὁ προσήκω τρόπος ὁ πρόκειμαι θεωρία , πρό δέ γε οὗτος ὥσπερ λημμάτιον τίς προλαμβάνω ὅτι φύσις πρότερος ὁ κατά ἐπιτηδειότης δύναμις ὁ ἐνέργεια . οὗτος δέ κατασκευάζω , πόρισμα τίς κατά ὁ γεωμετρικός ἐκ ὁ εἴρω πρός ὁ κατασκευή χρήσιμος συνάγω , ὅτι ὁ ἀναγκαῖος ἐπί μόνος ὁ κατά ἐνέργεια εἰμί θεωρέω . καί οὗτος εἰκότως · ὁ γάρ δυνατός κατά ἀμφότερος , ὡς λέγω , κατηγορέω , ὁ τε ἐπιτηδειότης καί ὁ ἐνέργεια , ὁ ἕτερος μόνος ὁ σημαίνω , ὁ ἐπί ὁ ἐνέργεια , ὁράω συνᾴδω ὁ ἀναγκαῖος δύναμαι · ὥστε καί ὁ κύριος ἀναγκαῖος , οἷος εἰμί ὁ μή ποτέ μέν εἰμί ποτέ δέ μή εἰμί ἀλλά ἀεί ὡσαύτως ἔχω , ἐπί μόνος ὁ ἀεί κατά ἐνέργεια εἰμί εἴρω . εἰμί τοίνυν ὁ μέν κύριος ἀναγκαῖος ὁ ἀίδιος προσήκω ὁ εἰμί , ὁ δέ κύριος δυνατός , ὅσπερ εἰμί ὁ κατά ἐπιτηδειότης , μόνος ὁ ἐν γένεσις καί φθορά , εἰμί ὡς ὁ ἀίδιος πρός ὁ ἐν γένεσις καί φθορά , οὕτως ὁ ἐνέργεια πρός ὁ δύναμις · φύσις δέ πρότερος ὁ ἀίδιος ὁ γενητός · φύσις ἄρα καί ὁ ἐνέργεια ὁ δύναμις πρότερος . οὗτος οὕτως συλλογίζομαι ἀποφαίνω λοιπός πάνυ φιλόσοφος καί θεωρητικῶς περί ὁ εὔτακτος ὁ εἰμί πρόοδος τε καί ὑπόβασις ὁ ἀκόλουθος ὁ συλλογίζομαι , ὅτι ὁ μέν πρῶτος καί ἄκρος ὁ εἰμί , οἷος εἰμί ὁ νοητός καί θεῖον , αὐτοενέργεια εἰμί εἴρω , ἀλλά οὐ ἐνέργεια τοιόσδε εἰμί · οὗτος μέν γάρ ὁ ἐκ ὕλη ὁ εἰμί ἔχω καί διά οὗτος σύνθετος τε εἰμί καί ὁ κατά ἐπιτηδειότης δύναμις μετέχω ἁρμόζω ὁ εἰμί , καθό ὁ εἶδος ἢ ἀεί ἢ ποτέ δύναμαι μετέχω , ἐπεί καί ἀεί εἰμί ἐνέργεια μέν ὁ εἶδος δύναμις δέ ὁ ὕλη , ἐνέργεια δέ ὁ συναμφότεροι , ἅτε ὁ εἶδος , αὐτός δέ εἶπον , ὁ ἐνέργεια μετέχω · ἐπί ἐκεῖνος δέ ἅτε παντελῶς ἐκλέγω ὁ ὕλη ὁ τε οὐσία καί ὁ ὀρθός καί ἀδιάστροφος περί αὐτός ἐπίνοια ὁ μέν ἐπιτηδειότης οὐδείς ἔχω χώρα , διό οὐδέ μεταβολή τις οὐδέ χρόνος οὐδέ ὁ εἰδοποιέω ἢ ποτέ ἢ ἀεί , ὥστε οὐδέ ὁ ἐνέργεια τοιόσδε εἰμί καί λέγω , εἶδος δέ αὐτός χωριστός εἰμί ὁ ὕλη αὐτοενέργεια προσαγορεύω , οὖον διακρίνω ὁ ἐνέργεια ὁ οὐσία καθάπερ ἐπί ὁ συντίθημι , ἀλλά οὐσιόω αὐτός κατά οὗτος ἀποφαίνω . διόπερ ἐν ὁ Λ ὁ μετά ὁ φυσικός ὁ εἰμί θεός ὁ οὐσία φημί ἐνέργεια εἰμί · καί γάρ ἐπί ὁ μεταβάλλω φύζω , ἐπί ὅς καί ὁ δύναμις θεωρέω καί ὁ κατά ἕξις καί ὁ κατά ἐνέργεια , ἐπείγω ὁράω ὁ μέν δύναμις εἰς ὁ ἕξις , ὁ δέ ἕξις εἰς ὁ ἐνεργέω ὡς ἐπί τέλος οἰκέω · οὐδείς γάρ αὐτός εἰμί ὄφελος ἀνενέργητος Μένων . | διά οὗτος δέ καί ὁ Ἀκραγαντῖνος σοφός ἐπιρραπίζω ὁ περί θεός ὡς ἀνθρωποειδής εἰμί παρά Μύκονος , περί ὅς εἰμί αὐτός προσεχῶς ὁ λόγος , κατά δέ ὁ αὐτός τρόπος καί περί ὁ θεῖον πᾶς ἁπλόος ἀποφαίνω οὔτε γάρ ἀνδρόμεος κεφαλή κατά γυῖον καίνυμαι , οὖον μέν ἀπό νῶτον γε δύο κλάδος ἀίσσω , οὖον πούς , οὖον θοός γόνυ , οὖον μήδεα λαχνήεις , ἀλλά φρήν ἱερός καί ἀθέσφατος πέλω μόνος , φροντίς κόσμος ἅπας καταΐσσω θοός , διά ὁ “ ἱερός ” καί ὁ ὑπέρ νόος αἰνίσσομαι αἴτιος , οὐδέ ὁ συντίθημι ὁ μῦθος παραμελέω ὁ παραδίδωμι ὁ ἀκροάομαι αὐτός ἀφορμή , διά ὅς ἀπιστέω μέν ὁ κατά ὁ φαίνω λέγω , ζητέω δέ ὁ ἀληθής καί ὑπό πλάσμα ἕκαστος ὁ μῦθος αἰνίσσομαι διάνοια , εἰμί μή τυγχάνω ἠλίθιος διάκειμαι ὁ Ψυχή · πῶς γάρ ἀνθρωποειδής ὁ ἐκ οὐρανός καί γῆ , εἴτε ὁ ἐμφαίνω εἴτε , ὡς ὁ ἀληθής λόγος , ὁ νοητός καί ὁ ὑπέρ οὗτος κρύφιος αἰτία , λέγω ὁ γένεσις ἔχω ; τίς δέ ἀνέχω κατά ὁ φαίνω ἀκούω αἰδοῖος οὐρανός καί οὗτος ἐκτομή , καί ὁ Ἀφροδίτη ἐκ αὐτός εἰς ὁ θάλασσα ῥίπτω γένεσις , παῖς δέ κατάποσις καί αὖθις ἔμετος , καί ὅσος ὁ ἐπιπόλαιος ἐπιβοηθέω οὕτως ἀπεμφαίνω πλάσσω ὁ μῦθος ; πῶς δέ ὁ ἐπί θεός λέγω μίξις οὖον παραπλήσιος ὁ ὁ οὐρανός πρός ὁ γῆ μυθεύω μίξις νοέω ; ἀλλά ἐπανέρχομαι ὅθεν εἰς οὗτος ἐκβαίνω , φειδώ ὁ παιδάριον ὁ ἱστορία ἡγέομαι ὁ μῦθος καί οὖον συνίημι ὁ ἄνευ δύναμις ἐνέργεια εἰμί . τοιοῦτος μέν οὖν ὁ ἁπλόος καί νοητός εἶδος , ὁ δέ σύνθετος καί απεκειναω ὁ πρόοδος λαγχάνω , ὕλη μετέχω ἢ ἀεί ὁ εἶδος στέγω φύω , ὡς ὁ οὐράνιος εἰμί χρή καί ἐπί ἐκεῖνος ὁ ὁ ὕλη ὄνομα κοινός λέγω ) , ἢ παρά μέρος δέχομαι τε ἑαυτοῦ καί ἀποβάλλω , ὡς ὁ ὑπό σελήνη , ἐνέργεια ὅδε εἰμί φημί ἀλλά οὐ ἐνέργεια . καί ἐπί ὅς ὁ δύναμις κατά χρόνος διακρίνω ὁ κατά ἐνέργεια , ἐπί οὗτος κατά μέν ὁ χρόνος πρότερος εἰμί ὁ δύναμις κατά δέ ὁ φύσις ὁ κατά ἐνέργεια · δεῖ μέν γάρ πρότερος ἐπιτηδείως πρός ὅδε τίς ἔχω , ἵνα καί ἄγω δύναμαι ὕστερος εἰς ἐκεῖνος , πρός ὅς ἔχω ἐπιτηδείως . ἀλλά ἐπεί ὁ μέν κατά ἐνέργεια τέλειος ὁ δέ κατά δύναμις ἀτελής , ὁ δέ τέλειος ὁ ἀτελής ὁ φύσις πρότερος ἀπό γάρ ὁ ὑπέρτερος ἐπί ὁ καταδεής πρόειμι ὁ κατά φύσις εὔτακτος ὁ πρᾶγμα ἀπογέννησις ) , δῆλος ὅτι προηγέομαι κτάομαι φύσις ὁ ἐνέργεια ὁ δύναμις · μή γάρ προυπαρχω ὁ κατά ἐνέργεια ἄνθρωπος πῶς ἄν ὑφίστημι ὁ ἔμβρυον , ὅς λέγω εἰμί δύναμις ἄνθρωπος ; πλάτος μέντοι πολύς , μᾶλλον δέ βάθος ἔχω ὁ ὁ δύναμις πρός ὁ ἐνέργεια συμπλοκή , ἐπί ὅς μέν οὕτως σφόδρα κρατέω ὁ δύναμις ὑπό ὁ ἐνέργεια , ὡς κατά μόνος ὁ λόγος καί ὁ ἐπίνοια ἀπό αὐτός διακρίνω , ὥσπερ ἐπί ὁ οὐσία ἔχω ὁ οὐράνιος οὖον γάρ εἰμί ποτός κατά δύναμις ὁ ἥλιος ὕστερος γίγνομαι κατά ἐνέργεια , εἴπερ ἀδύνατος ἐπί ὁ ὅλος προηγέομαι ὁ μέν τάξις ὁ ἀταξία ὁ δέ κόσμος ὁ ἀκοσμία εἰμί θεός , καί ὁ δημιουργός ὁ πᾶς ποτέ μέν εἰμί δύναμις καί ἀτελής δημιουργός ποτέ δέ ἐνέργεια καί τέλειος , καί ὅλως προαίρεσις καί ὁ κατά αὐτός ἐκ ὁ πρότερος μή βούλομαι εἰς ὁ ὕστερος βούλομαι κοσμοποιέω μεταβολεύς καί χρόνος μετέχω ὁ πᾶς ἐν τάξις ὁ ἀεί ποτός γίγνομαι μεταβολή καί αὐτός ὁ οὐσία ὁ μεταβάλλω φύζω καί ὁ εἰμί ὁ χρόνος παράγω θεός ) , ἐπί ὅς δέ χωρίζω μέν αὐτός καί κατά ὁ χρόνος , οὗτος μέντοι , ὥστε ἐκ ἀνάγκη ἔχω ὁ ἐνέργεια ἕπομαι , ὥσπερ ἐπί ὁ κατά κύκλος αὐτός κίνησις ἔχω · πρότερος μέν γάρ εἰμί δύναμις ἐν κριός , εἰμί τυγχάνω , ὁ ἥλιος ὕστερος ἐν αὐτός γίγνομαι κατά ἐνέργεια , ἀλλά οὐ οἷος τε μή γίγνομαι διά ὁ συνεχής καί ἄπαυστος ὁ κατά κύκλος κίνησις . ἐπί ἔνιοι μέντοι καί διακρίνω κατά ὁ χρόνος ὁ δύναμις ὁ ἐνέργεια καί οὖον πάντως ἔχω αὐτός ἕπομαι , ὥσπερ ἐπί ὁ ἐν γένεσις · οὖον γάρ ἐπεί ὁ ἔμβρυον δύναμις ἄνθρωπος , ἤδη ἀνάγκη αὐτός καί τελεσφορέω γίγνομαι κατά ἐνέργεια ἄνθρωπος · δηλόω δέ ὁ ἀμβλισκάνω ὁ ἔμβρυον . ἔσχατος δέ ἔχω ἐν ὁ εἰμί τάξις ὁ κατά μόνος ὑφίστημι ὁ δύναμις καί μηδέποτε ἄγω εἰς ἐνέργεια δύναμαι , ὡς ὁ ἐπί ἤπειρος τομή ὁ συνεχής καί ὁ ὁ ἀριθμός αὔξησις · ἐνέργεια μέν γάρ οὐδέποτε γίγνομαι ἄν τίς αὐτός ἤπειρος , οὖον μέντοι ἐπίλειψις ἐν αὐτός ὁ πρόοδος ἢ ὁ διαίρεσις ἢ ὁ αὔξησις , καί ὁ επιτηδειότητα | πρός οὗτος ἔχω μόνος . ὁράω οὖν ὁ εἰμί ὁ εὔτακτος ὑπόβασις · ὁ μέν εἰμί αὐτοενέργεια μεταβολεύς πᾶς καί ὁ κατά οὗτος κίνησις ἐξαιρέω , ὁ δέ αεικίνητος εἰμί κατά μέν ὁ εἰμί ἀεί συμπλέκω ἔχω ὁ δύναμις ὁ ἐνέργεια κατά δέ ὁ μετάβασις ὁ μέν χρόνος διακρίνω ἀπό αὐτός ἐκ ἀνάγκη μέντοι αὐτός ἕπομαι , ὁ δέ καί ὁ εἰμί καί ὁ κινέω κατά τις χρόνος ἔχω ὁ πρός ἑκάτερος δύναμις ἔχω ὁ τε χρόνος προηγούμενος , ὡς εἴρω , ὁ ἐνέργεια καί οὖον πάντως αὐτός τυγχάνω , ὁ δέ ὁ λείπω κατά μόνος ὑφίστημι ὁ δύναμις εἰς ἐνέργεια ἄγω οὖον φύω . πότερος δέ ἐναντίος εἰμί ὁ κατάφασις ὁ ἀπόφασις ἢ κατάφασις ὁ κατάφασις , καί ὁ λόγος ὁ λόγος ὁ λέγω ὅτι πᾶς ἄνθρωπος δίκαιος ὁ οὐδείς ἄνθρωπος δίκαιος ἢ ὁ πᾶς ἄνθρωπος δίκαιος ὁ πᾶς ἄνθρωπος ἄδικος , οἷος εἰμί Καλλίας δίκαιος εἰμί Καλλίας δίκαιος—Καλλίας ἄδικος εἰμί · πότερος δή ἐναντίος οὗτος ; εἰμί γάρ ὁ μέν ἐν ὁ φωνή ἀκολουθέω ὁ ἐν ὁ διάνοια , ἐκεῖ δέ ἐναντίος δόξα ὁ ὁ ἐναντίος , οἶος ὅτι πᾶς ἄνθρωπος δίκαιος ὁ πᾶς ἄνθρωπος ἄδικος , καί ἐπί ὁ ἐν ὁ φωνή κατάφασις ἀνάγκη ὁμοίως ἔχω . εἰμί δέ μή ἐκεῖ ὁ ὁ ἐναντίος δόξα ἐναντίος εἰμί , οὐδέ ὁ κατάφασις ὁ κατάφασις εἰμί ἐναντίος , ἀλλά ὁ εἴρω ἀπόφασις . ὥστε σκεπτέος ποῖος δόξα ἀληθής ψευδής δόξα ἐναντίος , πότερος ὁ ὁ ἀπόφασις ἢ ὁ ὁ ἐναντίος εἰμί δοξάζω . λέγω δέ ὧδε . εἰμί τις δόξα ἀληθής ὁ ἀγαθός ὅτι ἀγαθός , ἄλλος δέ ὅτι οὐ ἀγαθός ψευδής , ἕτερος δέ ὅτι κακός · πότερος δή οὗτος ἐναντίος ὁ ἀληθής ; καί εἰμί εἰμί εἷς , κατά ὁπότερος ὁ ἐναντίος ; συμπληρόω μέν ὁ διδασκαλία ὁ ἐκ ἀρχή ἐγώ ἀπαριθμέω τέσσαρες ὁ βιβλίον κεφάλαιος καί ὁ περι ἑρμηνεία , ὡς ἐγώ φαίνω , ὁ προσήκω ἀπολαμβάνω πέρας · ὁ γάρ ἐφεξῆς ὑποπτεύω ἤτοι μή εἰμί γνήσιος ὁ αριστ.οτελος , ἀλλά προστίθημι ὑπό τις ὁ μετά αὐτός , ἀποβλέπω πρός ὁ πανταχοῦ ὁ ἑαυτοῦ σύγγραμμα φαίνω ὁ φιλόσοφος ὁ ἐναντίος δοξάζω ὁ διά οὗτος λέγω , ἢ γράφω μέν ὑπό αὐτός , γυμνάζω δέ μόνος βούλομαι ὁ ἐντυγχάνω πρός ὁ ἐπίκρισις ὁ πιθανός μέν οὖον μέντοι ἀληθής λέγω λόγος , καί παραπλήσιος ποιέω ὁ παραδίδωμι ὁ ἀναιρέω δοκέω ὁ κίνησις δυσέλεγκτος λόγος , ὅσπερ οἶδα ὅτι καί περί ὁ πρός τίς διαλέγω ἐν κατηγορία ποιέω , διά ὅς ἐπιχειρέω κατατασκευαζω ὡς οὖον ἅμα ὁ φύσις ὁ πρός τίς , ἀλλά προηγέομαι ὁ μέν αἴσθησις ὁ αἰσθητός ὁ δέ ἐπιστήμη ὁ ἐπιστητός , καί οὗτος διά βραχύς ἐν ὁ δύο ὁ φυσικός ἀκρόασις σαφῶς τε ἅμα καί ἀκριβῶς ὁ περί ὁ συνυπάρχω ὁ πρός τίς θεώρημα διαρθρόω καί ὁ λύσις ὁ εἴρω ἐν κατηγορία παρέχω ἐγώ ὁ ἀφορμή . διό καί ὁ φιλόσοφος Πορφύριον ὑπολαμβάνω παραιτέομαι ὁ ἐξήγησις ὅδε ὁ θεώρημα . εἰμί δέ δεῖ | καί ἐγώ εἴκω ὁ συνήθεια καί οὗτος ὡς σπουδάζω ὁ Ἀριστοτέλης φροντίς τις ἀξιόω , ῥητέος ὅτι προτίθημι διά οὗτος ἐπισκοπέω τίς θεώρημα προσήκω ὁ πρόθεσις ὁ πρόκειμαι πραγματεία · εἰμί γάρ κατάφασις τις ἀληθής , οἷος ὁ Σωκράτης δίκαιος ἑστία , καί οὗτος δύο ψευδής πρότασις μάχομαι , ὁ τε ἀπόφασις αὐτός ὁ Σωκράτης δίκαιος οὐ ἑστία καί ὁ κτάομαι ὁ αὐτός ὑπόκειμαι ὁ ἐναντίος ὁ ἐκ ἀρχή κατηγορέω καταφάσκω , οἷος ὁ λέγω Σωκράτης ἄδικος ἑστία , ἐπιζητέω πότερος ὁ ψευδής μᾶλλον μάχομαι ῥητέος ὁ ἀληθής , πότερος ὁ ἀπόφασις ἢ ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις , καί ἀποφαίνω σφοδρός εἰμί ὁ μάχη ὁ ἀπόφασις πρός ὁ κατάφασις ἤ2 ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις , καί εἰμί ψευδής μέν ὁ ἐκ ἀρχή κατάφασις εἰμί , ὁ δέ μάχομαι πρός οὗτος ἀληθεύω , ὡσαύτως . διό καί αὐτός ἀμφότερος ἐν ὁ πρόβλημα τίθημι ὡς οὐδείς διαφέρω , ποτέ μέν λέγω ποῖος δόξα ἀληθής ψευδής δόξα ἐναντίος , ποτέ δέ πότερος δή ὁ ψευδής ἐναντίος ὁ ἀληθής . ὁ αὐτός δέ ἀποφαίνω καί περί ὁ ἀντίθεσις ὁ καθόλου πρότασις , ὅς ἐναντίος προσαγορεύω . διό καί δοκέω ἀναγκαῖος κινέω ὁ πρόκειμαι θεώρημα , διδάσκω ὅτι οὖον μάτην αὐτός ἀξιόω καλέω ἐναντίος . καί νῦν μέν ὁ εἴρω μόνος ἀντίθεσις ποιέω μνεία , πρός δέ ὁ τέλος μνημονεύω καί ὁ ὁ καθόλου πρός ὁ κατά μέρος ἀντίθεσις , ὥστε εἰμί ὁ πρόκειμαι εἰς ὁ ἀπόδειξις ὅτι ὁ ὁ ἀπόφασις πρός ὁ κατάφασις μάχη , ὁ τε ἐναντίος , ἐπί ὅς | δυνατός ἐναντίος εἰμί ὁ κατάφασις ἀπόφασις , καί ἐπί πᾶς ὁ ἀντιφάσκω πρός αὐτός , μείζων ἔχω διάστασις ὁ πρός ἀλλήλων ὁ ἐναντίος κατάφασις διαφορά . ὅτι δέ εἰκότως οὔτε ὁ απροσδιόριστος ἐν οὗτος οὔτε ὁ ὑπεναντίος παραλαμβάνω , διά ὁ ἑξῆς κατά καιρός ἐπιδείκνυμι . αὐτός μέν οὖν οὗτος οὗτος διατάσσω περί οὗτος , ἀποβλέπω ἴσως πρός ὁ ἀπόφασις μέν ἐπί πᾶς ἀπλόος εἰμί τε καί μή εἰμί δύναμαι ἐγώ λαμβάνω καί ἀντιτίθημι πρός ὁ κατάφασις , μηκέτι μέντοι ἐπί πᾶς εἰμί ὁ ἐναντίος κατάφασις ( ὅταν γάρ ὁ ἐκ ἀρχή κατηγορέω μηδείς ἔχω ἐναντίος ἤτοι οὐσία εἰμί ἢ ποσός ἢ ἀπό ὁ ἄλλος κατηγορία ὁ μή ἐπιδέχομαι ἐναντίωσις . ἢ καί μέσος εἰμί ἐναντίος τις , τότε δῆλος ὅτι ἀδύνατος ὁ ἐναντίος κατάφασις εὑρίσκω ) , βούλομαι δέ καί ἄλλως ὁ ἀναγκαῖος φαίνω πρός ὁ θεωρία ὁ πρότασις ἀντίθεσις , ὁ αντιφατικός λέγω ὁ πρεσβεῖον παρά ὁ ἄλλος πᾶς νέμω . ὁ μέντοι μέγας Συριανός ἀγαθός καί θεωρητικός οὗτος ὁ ζητέω διαιτάω , ὁ τε πρᾶγμα ὅπως ἔχω φύσις καί ὁ πρός ἀλλήλων διάστασις μάλα ἐναργής ἐπιδείκνυμι καί ὁ κοινός ἐγώ καί αὐτοφυής ἔννοια σύμφωνος ὁ λέγω ἀποφαίνω καί ὁ ἐπιχείρημα ἕκαστος αὐτός κατά ἑαυτοῦ βασανίζω καί διηρθρωμένως διδάσκω τίς τε ὀρθῶς καί τίς πιθανός μέν οὖον μέντοι ἀκριβῶς ἐν αὐτός παραδίδωμι , καί ἐπί πᾶς ὁ τε θεῖος Πλάτων μάρτυς παραφέρω ἐν ὁ σοφιστής ἀποφαίνω ὁ ἀπόφασις ἕτερος μέν τίς ὁ κατάφασις σημαίνω , οὖον μήv ἐναντίος πρός αὐτός , διότι εἷς μέν εἷς ἐναντίος ( οὖον γάρ | ἄδικος " ὁ φύσις , ὥστε πλείων εἷς ποιέω πολέμιος ) , ὁ δέ ὁ μέγας ἀπόφασις , ὅσπερ ἐν σοφιστής λέγω , κατά ὅς ὁ οὖον μέγας λέγω , οὐδείς μᾶλλον ὁ μικρός ἢ ὁ ἴσος δηλόω διό καί ἐν ὁ ἕκτος ὁ Πολιτεία πλείων ἐπιμέλεια δήω λέγω ὁ ἐρρωμένος φύσις πρός ὁ μή διαφθείρω ὁ μικρός καί ἀποδίδωμι οὗτος ὁ αἴτιος “ ἀγαθός γάρ , φημί , κακός ἐναντίος ἢ ὁ μή ἀγαθός , οὗτος εἰμί ὁ λοιπός ὁ ὑπό ὁ ἀπόφασις ὁ κακός σημαίνω , εἰμί καί παρίημι οὗτος ὡς ἐναργής καί λαμβάνω ὁ μή ἀγαθός ἀντί ὁ μήτε κακός μήτε ἀγαθός ) , καί αὐτός μέντοι ὁ Ἀριστοτέλης ὁ τέλειος παράδοσις ὁ ἐν ὁ δέκατος ὁ θεολογικός πραγματεία πείθω ἐγώ ἄξιος πλεῖστος εἰμί διάστασις ὁ ἐναντίος πρός ὁ ἐναντίος ἀλλά οὖον ὁ ἀπόφασις πρός ὁ κατάφασις ἀποφαίνω , διά ὅς φημί “ ἐπεί δέ διαφέρω ἐνδέχομαι ἀλλήλων ὁ διαφέρω πλείων καί μικρός , εἰμί τις καί μέγας διαφορά , καί οὗτος λέγω ἐναντιόομαι καί ὅσος ἑξῆς οὗτος ἐπιφέρω , κατασκευάζω , οὖον καθάπερ ἐνταῦθα λογικός ὑπέρ ὁ γυμνάζω ὁ ἡμέτερος , ὡς εἴρω , διάνοια , ἀλλά ἀπό αὐτός εἰμί ὁ πρᾶγμα , ὅτι ὁ ὁ ἐναντίος διαφορά μέγας ὁ ἄλλος καί διά οὗτος τέλειος καί οὐδείς ἔχω ἔξω αὐτός δύναμαι πίπτω . οὗτος δέ καί ἐν κατηγορία ὁ οὖον Δίκαιος καί ὁ οὐ ἄδικος μέσος φημί εἰμί ὁ Δίκαιος καί ὁ ἄδικος , ἐναντίος εἰμί καί ὁ πλεῖστος ἀλλήλων διάστασις ἀφίστημι , ὅς καί ὁ ἄλλος πᾶς ἐναντίος ὑπάρχω φημί κατά ὁ ἀποδίδωμι αὐτός ὁρισμός ἐν ὁ σύγγραμμα ὁ κατηγορία , καί ἐν ὁ φυσικός μέντοι πᾶς πραγματεία γίγνομαι ἀποφαίνω ὁ ἐναντίος ἐκ ὁ ἐναντίος , ἅτε ] 0 πλεῖστος ἀπό αὐτός διίστημι καί εἰμί ὁρίζω , καί εἰμί ποτός γίγνομαι ἐκ ὁ μεταξύ κεῖμαι καί ἁπλόος μέν ὑπό ὁ ὁ γίγνομαι ἀπόφασις πῇ δέ ὑπό ὁ ὁ ἐναντίος πρός αὐτός κατάφασις δηλέομαι , οἷος ὁ λευκός ἐκ ὁ φαιός , ἁπλόος μέν εἰμί οὖον λευκός πῇ δέ μέλας , γίγνομαι φημί αὐτός ἐκ ἐκεῖνος , οὖον καθό ἐκεῖνος σημαίνω ἁπλόος ὑπό ὁ ἀπόφασις ὁ γίγνομαι , ἀλλά καθό πῇ ὁ ἐναντίος μετέχω , ὡς ἄν ὁ ἀπόφασις οὖον περιέχω κατά ἑαυτοῦ ὁ παντελής πρός ὁ κατάφασις διαφορά . καί αὐτόθεν μέντοι σύμφωνος ὁ ἐν ὁ σοφιστής παρά Πλάτων εἴρω ἀποφαίνω μή εἰμί ὁ εἰμί ὁ μή εἰμί ἐναντίος περί ὁ ἐναντίος κίνησις καί μεταβολή ἐν ὁ πέμπτος ὁ φυσικός ἀκρόασις διορίζω . συνᾴδω δέ οὗτος καί ὁ προοίμιον ὁ τοπικός πραγματεία ὑπεναντίος προσαγορεύω ὁ ἀντιφατικός ἀλλήλων ἀντίκειμαι , ὡς οὖον τέλειος ὁ πρός ἀλλήλων ἐναντίωσις ἔχω . εἰμί μέν οὖν αὐτάρκης ὁ ἐφιστάνω δύναμαι πρός ὁ ἐπίκρισις ὁ περί οὗτος ἀλήθεια ὁ ἐντυγχάνω ὁ εἰς οὗτος παρά ὁ θεσπέσιος ἐκεῖνος ἀνήρ γράφω , ἀλλά ἐπεί μόνος ὁ περί οὗτος ἐπίσκεψις προτίθημι γράφω οὖον καταγίγνομαι περί ὁ ὁ λέξις αὐτός σαφήνεια , ὥστε ἀποπίμπλημι καί ὁ πολύς ἀκροατής , πειράζω μέν ἐγώ καί οὗτος ὁ θεώρημα κατά ὁ αὐτός ὁ προλαμβάνω τύπος ποιέω ὁ ἐξήγησις , ἐν μέντοι ὁ ἐπίστασις οὐδείς ἔχω πλέω ἐπινοέω ὁ παρά ἐκεῖνος θεωρέω οὖον παραιτέομαι καί ἐπί αὐτός ἐνίοτε ὁ λέξις ὁ ὁ ἀνήρ ἐκεῖνος γράφω . Πρῶτος μέν οὖν αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ πρόβλημα ἐπισκοπέω φημί ὅτι εἰμί καί ὑπάρχω τις ἐν ὁ οὖον λευκός πρός ὁ λευκός ἐναντίωσις , 5 περιέχω οὗτος πάντως ὁ μέλας , οὖον κατά συμβαίνω ὥσπερ ὁ πικρός ἢ ὁ θερμός , ἀλλά κατά αὐτός ὁ ἀντίθεσις ὁ φύσις · ὁ μέν γάρ πικρός οὐδείς μᾶλλον ὁ οὖον λευκός ἢ ὁ οὖον θερμός ἢ ἄλλος ὅστις ὁ μή συγγενής αὐτός ὁ ἀναίρεσις σημαίνω , ὁ δέ μέλας κατά ἑαυτοῦ καί προηγουμένως μόνος ὁ λευκός πολεμέω ὡρισμένως δηλονότι καί κατά ἑαυτοῦ μόνος ὁ λευκός ὁ ἀναίρεσις ἄν σημαίνω . ὁ μέντοι ὁ μέλας πρός ὁ λευκός ἐναντίωσις οὐκέτι πάντως περιέχω ὁ οὖον λευκός · ἀρχή γάρ ὁ πρός ὁ λευκός διαφορά ὁ οὖον λευκός , ὡς ἐν ὁ δέκατος ὁ μετά ὁ φυσικός λέγω , προκόπτω δέ οὗτος καί ἐπί πᾶς ἔρχομαι καί εἰς ὁ πέρας καταντάω μέλας γίγνομαι . καί ὁ μέν ἀφαιρέω μόνος ὁ εἰμί , ὁ δέ πρός οὗτος τίθημι καί ὁ ἐναντίος · εἰμί γάρ καί ἐπί ὁ ἁπλόος φωνή λέγω τις ἐναντίος εἰμί ὁ λευκός ὁ οὖον λευκός , πρῶτος μέν εἰς αὐτός ἄγω στέρησις καί ἐναντίωσις , εἶτα οὐκέτι εἷς εἷς ἐναντίος εἴρω ὁ γάρ οὖον λευκός καί φαιός εἰμί καί ὠχρός καί ξανθός καί μέλας ) , ἔπειτα ὁρίζω ἀόριστος εἰμί καί ἤπειρος ἀντίκειμαι · κατά πᾶς γάρ ἢ ὁ λευκός ἢ ὁ οὖον λευκός , ὥστε καί οὐσία ἐναντίος εἰμί ὁ λευκός καί ποσότης καί ὁ ἄλλος γένος . ἀλλά δεῖ ὁ κύριος ἐναντίος λέγω ὁ εἶδος ἄμφω εἰμί καί δύναμις ἔχω καί ἐνέργεια ἑκάτερος καί ἰσοσθενέω ἀλλήλων , ἵνα μάχομαι τε ἀλλήλων δύναμαι καί μή φθείρω ἕτερος εἶδος ὑπό θατέρου καί παραθραύω ὁ τελειότης ὁ πᾶς , ὡς ἐπί λευκός καί μέλας ἔχω καί θερμός καί ψυχρός καί πᾶς ὁ παραπλήσιος , ἢ ὁ ἕτερος ἔσχατος ἀπόπτωσις εἰμί ὁ ἕτερος καί σημαίνω ὑπό ὁρίζω ὄνομα , εἴτε στερητικός λέγω , καθάπερ ἐπί ἀδικία καί ἄνοια , εἴτε καί μή , καθάπερ ἐπί δειλία , καί φύω εἰς ἐκεῖνος ἀνακάμπτω , ὡς ἐπί σωφροσύνη ἔχω καί ἀκολασία ἀρετή τε πᾶς καί κακία καί ὅλως ἀγαθός καί κακός · ὁ γάρ κακός εἶδος μέν καί ὅρος οὐ εἰμί , ὥσπερ ὁ ἀγαθός , λέγω μέντοι καί αὐτός ὡς ἔσχατος ὅς ἀπό ὁ ἀγαθός ἔκπτωσις καί σημαίνω ὄνομα ὁρίζω ἐναντίος τότε , ὅταν φύω εἰς ὁ εἶδος καί ὁ ἀγαθός ἀνακάμπτω . ἐάν δέ ὁ αὐτός εἶδος ὁ τε παρουσία ὁ ἐν ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ ἀπουσία ἀπλόος ἐπισκοπέω , ἄλλος τις ποιέω ἀντίθεσις καί οὐ ὁ ὁ ἐναντίος · ἐάν μέν γάρ ὁ ἀπουσία καί αὐτός ὁ πρός ὁ εἰς αὖθις παρουσία ὁ εἶδος δύναμις στέρησις ἔχω , γίγνομαι στέρησις ὁ ἐν κατηγορία παραδίδωμι , εἰμί δέ ὁ ἐνέργεια μόνος ἀπουσία εἰμί , γίγνομαι στέρησις ὁ φύω εἰς ὁ εἶδος ἀνακάμπτω , ὅς διά οὗτος καίτοι ὑπό ἀόριστος δηλόω ὄνομα ἐναντίος ὁ εἶδος ἐν ὁ φυσικός ἀκροάομαι προσαγορεύω ἀξιόω . οὗτος μέν οὖν παρεκβαίνω , ὁ δίφορος παρά ὁ παλαιός ἔννοια ὁ τε ἐναντίος καί ὁ κατά στέρησις καί ἕξις ἀντίκειμαι καί ὁ περί ὁ ἀντίθεσις ὁ κακός πρός ὁ ἀγαθός , πολύς εἴωθα πρᾶγμα παρέχω , διαρθρόω βούλομαι . εἰμί δέ ἐπί ὁ ἁπλόος φωνή οὕτως ἔχω , δῆλος ὅτι καί ἐν ὁ ἀποφαντικός λόγος ὁ ὁ ἐναντίος καταφάσκω ὁ ὁ | ἐναντίος καταφάσκω μάλιστα μάχομαι · ὁ γάρ κοινωνία ὁ πρότασις καί ὁ διαφορά κατά ὁ δύναμις θεωρέω ὁ συμπληρόω αὐτός ἁπλόος φωνή . ὅτι δέ οὖον μόνος δοξάζω οὕτως , ἀλλά καί διασῴζω ὁ ἀνθρώπινος βίος κατά ὁ αὐτοφυής καί ἀδίδακτος ἔννοια , δῆλος ἐντεῦθεν · ὁ ἀγαθός πᾶς ἐφετός , ὁ δέ κακός πᾶς φευκτός · τίς εἄν οὖν εἰμί μή ἔξεστι γείτων χράω ἀγαθός , δύο εἰς αἵρεσις αὐτός πρόκειμαι , ἢ οὐ ἀγαθός χράω ἢ ὁμολογουμένως πονηρός , αἱρέω ἄν πρό ὁ μή ὠφελέω ὁ βλάπτω ἐπιχειρέω ; κἀν γάρ ὁ αὐτός οὐ ἀγαθός ἅμα εἰμί καί κακός , φευκτός εἰμί μᾶλλον , οὖον καθό ἀνωφελής ἀλλά καθό πρός οὗτος καί βλαβερός . ὁ αὐτός δέ λόγος καί ἐπί Δίκαιος καί ἄδικος καί πᾶς ὁ παραπλήσιος . ὁ τοίνυν φύσις ὁ πρᾶγμα καί ὁ δύναμις ὁ αποφαντικός λόγος , περί ὅς ὁ σκέψις , δῆλος ἐκ οὗτος γίγνομαι , ἑξῆς ἐπισκοπέω ὁ διά ὁ πρόκειμαι ἐπιχείρησις περί οὗτος λέγω . ποιέω μέν οὖν ὁ ὁ λόγος οὗτος πατήρ εἰμί ὁ ζήτησις ἐπί ὁ κατά ὁ προφορικός λόγος πρότασις , δύο λαμβάνω κατάφασις , ὁ μέν καθόλου ὡς καθόλου ὁ δέ κατά ἕκαστος , καί ὁ μέν κατά ἕκαστος ὁ τε εἰμί εἰμί ἀπόφασις αὐτός ἀντιτίθημι καί ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις , ὁ δέ καθόλου ὡς μέν ἀπόφασις ἀντιτίθημι οὖον ὁ ἀντιφάσκω πρός αὐτός ἀλλά ὁ ὡς ἐναντίος αὐτός μάχομαι , ὅσπερ εἰμί ὁ καθόλου ἀπόφασις , πρός οὗτος δέ γε καί ὁ καθόλου ὁ ἐναντίος κατάφασις . καί προτίθημι εὑρίσκω πότερος ὁ ἀπόφασις εἰμί ὁ μᾶλλον μάχομαι ὁ | κατάφασις ἢ ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις , πάνυ προσεκτικός ἀνάγω ὁ ζήτησις ἐπί ὁ οἰκεῖος ὁ πρόκειμαι ἀρχή , λέγω δέ ὁ ενδιάθετος καλέω λόγος καί ὁ περί ὁ πρᾶγμα ἐν ὁ Ψυχή δόξα , ἀπό ὅς προφέρω ὁ ἔξω ῥέω λόγος , καί ἄξιος ὡς ἄν ἐπί ὁ δόξα ἔχω ὁράω ὁ εἴρω ὁ πρότασις ἀντίθεσις , οὕτως καί ἐπί ὁ κατά ὁ φωνή ἀπόφανσις ἔχω . οὗτος μέν οὖν καί ὀρθῶς ἐπινοέω παρά αὐτός καί σαφῶς λέγω . εἰμί δέ ὁ καθόλου πρότασις καί ἐναντίος λέγω κατά ὁμοιότης ὁ κύριος ἐναντίος ὁ ὄνομα οὗτος προσαγορεύω , ἅτε ποτέ συμψεύδομαι , δῆλος ὅτι ὁ μάχη αὐτός καί ὁ πρός ἀλλήλων ἐναντίωσις ἀσθενής εἰμί ἡγητέον ὁ μάχη ὁ προηγουμένως καί κύριος λέγω ἐναντίος · οὗτος δέ ἄν ἄγω ὁ τολμάω κατά ὁ αὐτός ὁ ἐναντίος καταφάσκω . ἀλλά οὗτος μέν καί ὁ κατά μέρος ἐπιχείρησις βασανίζω ἀκριβής ἐπισκοπέω , καί ἔτι ὅπως ὁ ὁ ἀντίφασις ἀντίθεσις ἔχω πρός ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις , ὅσπερ εἰμί ὁ νῦν ἐγώ εἰς θεωρία πρόκειμαι . ὁ δέ λέξις ὁ μέν εἰμί γάρ ὁ μέν ἐν ὁ φωνή ἀντί ὁ ἰάομαι δίειμι εἴρω · οὖον γάρ προερέω τις αἴτιος ἀποδίδωμι , ἵνα καί χώρα ἔχω ὁ αἰτιολογικός σύνδεσμος , ἀλλά ὁ μέθοδος ὑφηγέομαι ὁ κατά ὅς κρίνω ὁ μάλιστα μάχομαι πρότασις , ἀπό ὁ αἴτιος αὐτός ὁρμάω . ὁ δέ ἐπί τέλος ὁ ῥῆσις εἴρω , ὁ καί εἰμί εἰμί εἷς , κατά ὁπότερος ὁ ἐναντίος , τοιοῦτος ἔχω διάνοια · εἰμί δόξα περί τις ὁ ἀγαθός , οἷος σωφροσύνη , αὐτός | οὗτος ἀποφαίνω ὅτι εἰμί ἀγαθός , ἄλλος δέ ὁ λέγω ὅτι οὐ εἰμί ἀγαθός , τρίτος δέ ὁ λέγω ὅτι εἰμί κακός · συμβαίνω οὖν , φημί , ὁ τε ἀπόφασις ὁ λέγω ὁ σωφροσύνη ἀγαθός οὐ ἑστία καί ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις ὁ λέγω ἡʹ σωφροσύνη κακός ἑστία ποτέ μέν διαφωνέω ποτέ δέ συντρέχω ἀλλήλων · ἐπεί γάρ ὁ ἐναντίος ὁ μέν εἰμί ἔμμεσος ὁ δέ ἄμεσος , εἰμί μέν ὁ έμμεσος ἐναντίος εἰμί ὁ κατηγορέω , οὐ ἄν ἀκολουθέω ὁ ἀπόφασις ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις ( οὖον γάρ ὁ οὖον λευκός ἤδη ἀνάγκη εἰμί μέλας ) , εἰμί δέ ὁ ἄμεσος , αὐτός σημαίνω ὅς τε ἀπόφασις καί ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις , ὅταν ἀποφαίνω περί τις ὁ φύζω δέχομαι ὁ ἐναντίωσις · ὅσπερ γάρ ὁ περισσός εὐθύς οὐ ἄρτιος , οὗτος ὁ οὐ ἄρτιος ἀνάγκη εἰμί περισσός . ἐπί ὅς οὖν συντρέχω ὅς τε ἀπόφασις καί ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις , οὐκέτι μέν δυνατός ὡς ἐπί διάφορος ζητέω πότερος αὐτός εἰμί ὁ μᾶλλον μάχομαι πρός ὁ ἐκ ἀρχή κατάφασις · εἰμί γάρ ἄμφω τρόπος τις εἷς , ὁ αὐτός δύναμαι . ἀξιόω δέ ζητέω οὗτος ὁ εἷς κατά ὁ δύναμις κατά τίς μᾶλλον μάχομαι ὁ ἐκ ἀρχή κατάφασις , πότερος καθό ἀποφάσκω ὁ ὑπάρχω ἢ καθό καταφάσκω ὁ μή ὑπάρχω · οἷος πρός ὁ λέγω πρότασις ὅς τρεῖς ἄρτιος ἑστία μάχομαι ὅς τε λέγω ὅς τρεῖς ἄρτιος οὐ ἑστία καί ὁ λέγω ὅς τρεῖς περισσός ἑστία , ὁ αὐτός σημαίνω ἄμφω · ζητέω οὖν ὁ οὐ ἄρτιος οὗτος καί περισσός κατά τίς μᾶλλον μάχομαι πρός ὁ ἄρτιος , πότερος πω οὐ ἄρτιος ἢ καθό πέριτος . ὁ μέν δή οὗτος οἴομαι ὁ ἐναντίος δόξα ὁρίζω ὁ ὁ ἐναντίος εἰμί , ψεῦδος · ὁ γάρ ἀγαθός ὅτι ἀγαθός | καί ὁ κακός ὅτι κακός , ὁ αὐτός ἴσως καί ἀληθής , εἴτε πλείων εἴτε εἷς εἰμί · ἐναντίος δέ οὗτος . ἀλλά οὖον ὁ ἐναντίος εἰμί ἐναντίος , ἀλλά μᾶλλον ὁ ἐναντίος . ὁ ἔννοια αὐτός , ἀπό ὅς ὁρμάω ὁ λέγω ἐν ὁ περί ὁ ἐναντίος δόξα ὁ σφοδρός θεωρέω ὁ πρότασις μάχη , βούλομαι πρῶτος διαβάλλω ὁ ἀντιδικέω πρός οὗτος πειράω λόγος καί φημί μή εἰμί ὑγιής ὁ ἐναντίος δόξα κριτήριον ὁ περί ἐναντίος ἀποφαίνω πρᾶγμα · ὁ γοῦν δοξάζω ὅτι ὁ σωφροσύνη ἀγαθός καί ὁ ὅτι ὁ ἀκολασία κακός ἀποφαίνω μέν περί ἐναντίος ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ κατηγορέω , οὖον μέντοι ἀλλήλων ἐναντίος εἰμί , διότι οὗτος μέν ἅμα τυγχάνω ἀληθής , ὁ δέ ἐναντίος οὐδέποτε συναληθεύω ( ὅλως γάρ ὁ ἐναντίος συνυπάρχω ἀδύνατος ) , ἀλλά μᾶλλον κρίνω δήω ὁ ἐναντίος δόξα κατά ὁ ἐναντίος περί ὁ αὐτός ἀποφαίνω πρᾶγμα , ὥσπερ ἔχω ὅς τε κατάφασις καί ὁ ἀπόφασις , ὡς διά ὁ ἑξῆς ἐπιχείρημα κατασκευάζω πειράζω . ὁ δέ εἴτε πλείων εἴτε εἷς εἰμί εἴρω περί ὁ ὁ ἀγαθός ἀγαθός καί ὁ κακός κακός εἰμί λέγω , διότι πλείων μέν εἰμί ὡς διάφορος χράω ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ κατηγορέω , δοκέω δέ ἄν καί εἷς εἰμί οὖον μόνος κατά ὁ συναληθεύω ἀλλά καί ὡς ἀπό εἷς προάγω ζωή τε καί διάθεσις . ῥητέος δέ πρός οὗτος ὅτι ὁ ἄξιος ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις μάχη κρατέω ὁ αντιφατικός οὖον φημί οὗτος ἁπλόος ἐναντίος εἰμί δόξα , ὁ περί ἐναντίος ἀπλόος πρᾶγμα ἀποφαίνω οὖον γάρ δή καί ὁ περί ὁ ἐναντίος ὁ ἐναντίος φάσκω ) , ἀλλά ὁ περί ὁ αὐτός ὁ ἐναντίος δοξάζω · οὗτος γάρ ὁ ὁ εἰμί ἐναντίος δοξάζω . εἰμί δή εἰμί μέν ὁ ἀγαθός ὅτι εἰμί ἀγαθός δόξα , ἄλλος δέ ὅτι οὐ ἀγαθός , εἰμί δέ ἄλλος τίς ὅς οὐ ὑπάρχω οὐδέ οἷος τε ὑπάρχω , ὁ μέν δή ἄλλος οὐδείς θετέος , οὔτε ὅσος ὑπάρχω ὁ μή ὑπάρχω δοξάζω οὔτε ὅσος μή ὑπάρχω ὁ ὑπάρχω ( ἤπειρος γάρ ἀμφότερος , καί ὅσος ὑπάρχω δοξάζω ὁ μή ὑπάρχω καί ὅσος μή ὑπάρχω ὁ ὑπάρχω ) , ἀλλά ἐν ὅσος εἰμί ὁ ἀπάτη . οὗτος δέ ἐκ ὅς ὁ γένεσις . ἐκ ὁ ἀντίκειμαι δέ ὁ γένεσις , ὥστε καί ὁ ἀπάτη . δεύτερος μέν οὗτος ἐπιχείρημα παραδίδωμι πρός ὁ πρόκειμαι ἐγώ πρόβλημα , παραβάλλω λοιπός ὁ ἀντίφασις πρός ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις ἀντίθεσις . πρόειμι δέ οὗτος ὁ τρόπος . ἐπεί βούλομαι εὑρίσκω ποῖος ὁ ψευδής δόξα εἰμί ὁ μάλιστα ἐναντίος ὁ ἀληθής , χράω ἐναργής ἀξίωμα ὁ εἷς εἷς ἐναντίος εἰμί συλλογίζομαι ὅτι ὁ ἀπόφασις εἰμί ὁ μάλιστα πολέμιος πρός ὁ κατάφασις · ἐπεί γάρ ἤπειρος , φημί , εἰμί ὁ τε ψευδής κατάφασις ὁ μάχομαι πρός αὐτός καί ὁ ψευδής ἀπόφασις , ὁ μέν λέγω ὁ μή ὑπάρχω ὑπάρχω ὁ δέ ὁ ὑπάρχω μή ὑπάρχω οἷος πρός ὁ λέγω τότος ἀγαθός ἀγαθός ἀγαθός μάχομαι κατάφασις μέν ὁ λέγω τότος ἀγαθός φευκτός τότος ἀγαθός Κακονά τότος ἀγαθός βλαβερός , ἀπόφασις δέ ὁ λέγω ὁ ἀγαθός οὐ αἱρετός τότος ἀγαθός οὐ ὠφέλιμος τότος ἀγαθός οὖον ζηλωτός , καί οὐδείς μᾶλλον ἄλλος ἄλλος ψεύδω ἄν εἶπον ) , οὗτος μέν οὐδείς | ἐναντίος χρή λέγω ὁ τότος ἀγαθός ἀγαθός λέγω · ἀόριστος γάρ ἀμφότερος οὗτος καί ἤπειρος , εἷς δέ εἷς ἐναντίος καί ὁρίζω ὁρίζω . τίς οὖν κανών χράω ὁ εἷς ἐκεῖνος καί ὡρισμένως μάχομαι εὑρίσκω ; ὁ ἀρχή , φημί , καί οἷος ῥίζα ὁ ἀπάτη · εἷς γάρ ὁμολογουμένως οὗτος καί ὁρίζω · ἀπατάω μέν γάρ ὁ ἀγαθός καί βλαβερός ἢ κακός καί οὐ ὠφέλιμος ἢ οὖον ζηλωτός ὑπολαμβάνω , ἀλλά πᾶς οὗτος ἀρχή εἷς ὁ νομίζω αὐτός μή ἀγαθός . οὗτος δέ ὁ ὁ ἀπάτη ἀρχή , ὅστις εἰμί , παρίστημι ἐγώ βούλομαι φημί εἰμί αὐτός ἐκ ὅς ὁ γένεσις , ὁ δέ γένεσις ἐκ ὁ ἀντίκειμαι εἰμί , οὗτος εἰμί ἐκ ὁ οἰκέω ὁ γίγνομαι στέρησις καί ἀπόφασις · ὁ τε γάρ λευκός ἐκ οὖον λευκός γίγνομαι λευκός καί ὁ ἄνθρωπος ἐκ οὐ ἄνθρωπος , καί ἐπί πᾶς ἀπλόος ὁ γίγνομαι ὡσαύτως . ὥστε καί ὁ ἀπάτη , φημί , περί οὗτος καί ὁ ὁρίζω ἐναντίωσις , καί διά οὗτος ὁ κύριος μάχη . πρός οὗτος οὖν ῥητέος ὅτι εἷς μέν εἷς χρή ὁμολογουμένως εἰμί πολέμιος , οὖον μέντοι προσήκω ὡς εἷς ὁ πολύς καί ὁ μή ὑπάρχω ὁ ἀγαθός ὑπάρχω αὐτός ἀποφαίνω τίθημι ὁ λέγω τότος ἀγαθός Κακονά · ὥσπερ γάρ ἐν ὁ ἤπειρος ἀπόφασις ὁ ὁ ὑπάρχω αὐτός μή ὑπάρχω ἀποφαίνω εἷς εἰμί ὁ ὡρισμένως αὐτός μάχομαι , ὁ λέγω τότος ἀγαθός μή ἀγαθός , οὕτως ἐν ὁ ἤπειρος κατάφασις ὁ ὁ μή ὑπάρχω αὐτός λέγω ὑπάρχω εἷς εἰμί # x003E ; ὁρίζω ἔχω ὁ πρός αὐτός μάχη , ὁ λέγω τότος ἀγαθός Κακονά . καί ἀόριστος μέν καί ἤπειρος ὁ ὑπό ὁ ἀπόφασις δηλόω , διό ἐπί πᾶς εἰμί τε καί μή εἰμί διαιρέω μετά ὁ κατάφασις ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , εἷς δέ καί ὁ εἰμί ὁρίζω ὁ κατάφασις σημαίνω . οὗτος τε οὖν οὕτως ῥητέος καί ὅτι ἀρχή μέν εἰμί ὁ ἀπάτη ὁ περί ὁ ἀντίφασις πλάνη . οὗτος δέ αὐτός τεκμήριον εἰμί ὁ μή εἰμί ὁ πλεῖστος διάστασις ἐν ὁ κατά ἀντίφασις ἀντίκειμαι · οὖον γάρ ἄν συμβαίνω ἀπατάω περί αὐτός · δῆλος γάρ ὡς ἀπατάω μᾶλλον περί ὁ ὅμοιος καί σύνεγγυς ἀλλήλων εἰμί κατά φύσις ἤ2 περί ὁ πολύς διίστημι , οἷος ὁ φάσσα περιστερά μᾶλλον ὑπολαμβάνω ἄν τις ἢ κόραξ καί ὁ λύκος κύω ἢ λέων . διό καί ὁ ἐν ὁ Φαιδρός Σωκράτης ὁ ῥήτωρ φημί ἐπιχειρέω παρακρούω ὁ δικαστής διά ὁ ὅμοιος ποιέω ὁ ἀπάτη ὁ ἐπιχείρησις ἀλλά οὖον ὁ πολύς διίστημι · κατηγορέω μέν γάρ ἐπί ὁ παράκειμαι κακία ἄγω ὁ τεχνικός ὁ κατηγορέω ὁ ἀρετή , ὁ ἀσφαλής δειλός ἀλλά οὖον θρασύς προσαγορεύω καί ὁ οἰκονομικός φιλάργυρος ἀλλά οὐ ἄσωτος , ἀπολογέομαι δέ ὁ κακία ἐπί ὁ παράκειμαι ἄγω ἀρετή , ὁ ἄσωτος Ἐλευθέριον καί ὁ θρασύς ἀνδρεῖος ἐπονομάζω . καί ἐπί οὗτος ὅτι ὀρθῶς μέν εἴρω ὁ ἀπλόος πᾶς ὁ γένεσις ἐκ ὁ στέρησις , ὅς ὁ ἀπόφασις δηλόω , γίγνομαι · ὅταν μέντοι ὁ γίγνομαι ἐναντίος ἔχω , τότε , ὡς ἐν ὁ φυσικός πραγματεία διδάσκω , προηγουμένως μέν ἐκ ὁ ἐναντίος γίγνομαι ὁ γίγνομαι , ἐκ δέ ὁ ἀπόφασις οὖον προηγουμένως ἀλλά καθό ὁ ἀπόφασις ὁ τε ἐναντίος καί ὁ ἀνά μέσος σημαίνω . | ὁ δέ ἀνά μέσος ἐκ ὁ ἐναντίος · ὁ γάρ λευκός ἐκ οὖον λευκός μέν ἀλλά οὖον ὁ τυγχάνω , ἀλλά ἢ ὁ μέλας ἢ ὁ ἀνά μέσος · ἐκ δέ ὁ ἀνά μέσος , διότι ἕκαστος αὐτός μετέχω πῃ ὁ μέλας . εἰμί οὖν ὁ ἀγαθός καί ἀγαθός καί οὖον κακός εἰμί , καί ὁ μέν κατά ἑαυτοῦ ὁ δέ κατά συμβεβηκός ( συμβαίνω γάρ αὐτός οὖον κακός εἰμί ) , μᾶλλον δέ ἕκαστος ἀληθής ὁ κατά ἑαυτοῦ καί ψευδής , εἴπερ καί ἀληθής , ὁ μέν οὖν ὅτι οὐ ἀγαθός ὁ ἀγαθός ὁ κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω ψευδής , ὁ δέ ὁ ὅτι κακός ὁ κτάομαι συμβεβηκός · ὥστε μᾶλλον ἄν εἰμί ψευδής ὁ ἀγαθός ὁ ὁ ἀπόφασις ἢ ὁ ὁ ἐναντίος δόξα . διαψεύδω δέ μάλιστα περί ἕκαστος ὁ ὁ ἐναντίος ἔχω δόξα · ὁ γάρ ἐναντίος ὁ πλεῖστος διαφέρω περί ὁ αὐτός · εἰμί οὖν ἐναντίος μέν οὗτος ὁ ἕτερος , ἐναντίος δέ ὁ ὁ ἀπόφασις , δῆλος ὅτι οὗτος ἄν εἰμί ἐναντίος . ’Ev οὗτος ὁ τρίτος ἐπιχείρημα ὁ ἐναντίος λαμβάνω ὁ αὐτός κατηγορέω , οἷος ὁ ἀγαθός τις αὐτός τε οὗτος ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός , καταφατικός τε καί ἀποφατικός , ὡς διά οὗτος τέσσαρες γίγνομαι πρότασις , δύο μέν ἀληθής , ὁ τότος ἀγαθός ἀγαθός λέγω καί ὁ τότος ἀγαθός οὖον Κακονά , ὁ δέ λοιπάς ψευδής , ὅς καί πρόκειμαι παραβάλλω πρός ἀλλήλων , ὁ τότος ἀγαθός οὐ ἀγαθός καί ὁ τότος ἀγαθός Κακονά , ἐκ ὁ κατά ὁ ἀληθής πειράω συλλογίζομαι ὁ κατά ὁ ψευδής · ἐπεί γάρ εἰμί ὁ ἀληθής , φημί , ὁ μέν κατά ἑαυτοῦ ἀληθής ὁ δέ κτάομαι συμβεβηκός , κατά ἑαυτοῦ μέν ὁ λέγω τότος ἀγαθός ἀγαθός , κατά συμβαίνω δέ ὁ λέγω τότος ἀγαθός οὖον Κακονά , ὅτι οὐ αὐτόθεν οὗτος τίθημι | ὁ ἀγαθός , ἀλλά ἀναιρέω μόνος ὁ ἀντίκειμαι ( κύριος εἶπον ἄν ὅτι εἰμί διά ἄλλος ἀληθής ἤ2 ὅτι κατά συμβεβηκός , ἐπεί μή ὁ ἀναιρέω ὁ τυγχάνω ὁ παρά ὁ ἀγαθός ἔχω ὁ ἀληθεύω , ἀλλά παρά ὁ μάχομαι πρός ὁ ὡρισμένως αὐτός πολέμιος ) , μάχομαι δέ ὁ μέν κατά ἑαυτοῦ ἀληθής ὁ λέγω τότος ἀγαθός οὐ ἀγαθός , ὁ δέ κατά συμβεβηκός , ὡς αὐτός φημί , ἀληθής ὁ λέγω τότος ἀγαθός Κακονά , ὁ δέ ὁ κατά ἑαυτοῦ ἀληθής ἀναιρέω κατά ἑαυτοῦ ψεύδω καί ὁ ὁ κτάομαι συμβαίνω ἀληθής ἀναιρέω κατά συμβαίνω ψεύδω ( κατά ἑαυτοῦ μέν γάρ ψεύδω ὁ λέγω τότος ἀγαθός οὐ ἀγαθός , κατά συμβαίνω δέ ὁ λέγω τότος ἀγαθός Κακονά ) , ὁ δέ κατά ἑαυτοῦ ψεύδω μᾶλλον ψεύδω ὁ κατά συμβεβηκός , ὥσπερ καί ὁ κατά ἑαυτοῦ ἀληθεύω μάλα εἰμί ἀληθής ὁ κατά συμβεβηκός , ἅτε ὁ οὐσία αὐτός ὁ πρᾶγμα ἐκφαίνω , ὁ δέ μᾶλλον ψευδής πλέω διΐστημι ἀπό ὁ ἀληθής ἤ2 ὁ κακός ψευδής καί διά οὗτος μᾶλλον μάχομαι πρός αὐτός · μᾶλλον ἄρα μάχομαι πρός ὁ ἀληθής κατάφασις ὁ ἀπόφασις αὐτός ἤ2 ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις , ὅσπερ πρόκειμαι δείκνυμι . οὗτος οὖν πάνυ δριμύς λαμβάνω ἐκεῖνος φημί ἐπίστασις ἄξιος , ὅτι ὁ λέγω τότος ἀγαθός Κακονά ἀξιόω ψεύδω διά ὁ ἀναιρέω ὁ λέγω τότος ἀγαθός οὖον Κακονά , καί διά οὗτος κατά συμβαίνω ψεύδω ὡς διά ὁ ἀναίρεσις ὁ κατά συμβαίνω ἀληθεύω ψεύδω · μᾶλλον γάρ ῥητέος ὅτι διά ὁ ἀναιρέω ὁ λέγω τότος ἀγαθός Κακονά ὁ λέγω αὐτός οὖον κακός ἀληθής , οὖον μήv διά ὁ ἀναιρέω ὁ λέγω τότος ἀγαθός οὖον Κακονά ὁ λέγω αὐτός κακός εἰμί ψευδής , ἀλλά κατά ἑαυτοῦ καί προηγουμένως · εἰμί μέν γάρ περί τις ὁ μέσος καί | ἀδιάφορος ἀποφαίνω ὁ τοιοῦτος πρότασις , κατά ἑαυτοῦ μέν εἰμί εἄν ἀληθής ὁ λέγω αὐτός μή κακός εἰμί ἀπόφασις . ψεύδω δέ ὁ λέγω αὐτός κακός εἰμί κατάφασις διά ὁ ἀναιρέω ὁ εἶπον αὐτός μή κακός . νῦν δέ περί ἀγαθός γίγνομαι ὁ ἀπόφασις κατά ἑαυτοῦ δηλονότι καί διά ἑαυτοῦ ἀλλά οὖον διά ἄλλος ψεύδω ὁ κακός εἰμί αὐτός ἀποφαίνω , ὡς ὁ ἐναντίος αὐτός προφέρω . οὔτε ἄρα ἐναντίος εἰμί ὁ ὁ ἀπόφασις οὔτε μᾶλλον διαψεύδω ὁ οὗτος ἔχω ὁ δόξα , ἀλλά ὁ ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις · ὁ μέν γάρ ἀπόφασις ἀναιρέω μόνος ὁ εἰλικρινής ὑπάρχω ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι , ὁ δέ κατάφασις πρός ὁ οὗτος ποιέω ἔτι καί προσνέμω αὐτός ὁ ἐναντίος , καί διά οὗτος οὔτε καθαρός οὔτε ἁμός γε πῃ συγχωρέω αὐτός ὁ ὑπόκειμαι ὑπάρχω . οὗτος δέ καί λέγω εἴωθα περί ἕκαστος , ὅς πλεῖστος ἐθέλω χωρίζω ὁ ἀγαθός , ὅτι οὖον μόνος εἰμί οὐ ἀγαθός ἢ οὐ εἰμί ἀγαθός , ἀλλά καί πάνυ κακός εἰμί . σαφής δέ καί ὅδε ὁ ἐπιχείρησις κατατασκευαζω πειράω ὅτι μᾶλλον ἐναντιόομαι πρός ὁ ἐκ ἀρχή κατάφασις ὁ ἀπόφασις ἤ2 ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις καί μᾶλλον προσήκω ὁ ἀντίθεσις ὁ ἀντίφασις ὁ ὁ ἐναντίος ὁρισμός ἤ2 αὐτός ὁ ἐναντίος , δῆλος ὅτι παντελῶς εὐήθης ὁ λέγω ὡς οὐ εἰμί ὁ πρόκειμαι ἐν οὗτος δείκνυμι ὁ ἀπόφασις ἐναντίος ὁ ἐναντίος κατάφασις , ἀλλά μᾶλλον ἀντίκειμαι κατά ὁ ἔννοια ὁ ἁπλόος ἀντίκειμαι , οὖον ὁ ἐναντίος , καί ὅτι ὁ ἀντίκειμαι αὐτός προσήκω ὁ ἀπόφασις μᾶλλον , ἅτε ἀναιρέω βούλομαι ὁ κατάφασις , ἤ2 ὁ ἐναντίος κατάφασις οὐ ἀναιρέω ἀλλά τίθημι τίς | παραπλήσιος ὁ ἐκ ἀρχή κατάφασις , οὔτε ὁ ῥητός οὐδείς τοιοῦτος ἐμφαίνω , ἀλλά τίς ὁ μᾶλλον ψεύδω καί μᾶλλον διίστημι ὁ ἐκ ἀρχή κατάφασις , οὔτε ὁ ζήτησις οὐδείς λογισμός ἔχω · οὔτε γάρ ζητέω ἄν τις πότερος ἀποφάσκω μᾶλλον ὁ ἀπόφασις ἤ2 ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις , οὔτε ὅταν ζητέω τίς ἀντίκειμαι μᾶλλον , ἄλλος τίς ζητέω ἢ τίς ὁ μᾶλλον διίστημι ὁ ἐκ ἀρχή , εἴπερ ὁ ἔννοια ὁ ἀντίκειμαι διάστασις τις καί μάχη ἐμφαίνω ὁ ἀντίκειμαι λέγω , ἢ μαλακός ἢ σύντονος . μείζων δέ ὁ ὁ ἐναντίος εἶδος πρός ἀλλήλων διάστασις ἤ2 ὁ ὁ μή εἰμί πρός ὁ εἰμί κατά ἕκαστος εἶδος · ἐν πέρας γάρ καί ὅρος ὁ μέγας διάστασις , οὖον μήv ὁ μή πέρας πρός ὁ πέρας · καί γάρ ὅλως ὁ μή ὁμογενής , ὅσπερ ἐν ὁ Μετά ὁ φυσικός λέγω , οὐδέ συμβλητός εἰμί πρός ἀλλήλων , οἷος ὁ λευκός πρός ἄνθρωπος ἢ ὁ θερμός , οὐδέ ἔτι μᾶλλον πρός ὁ μή εἰμί . ὥστε ὁ ὑπό ὁ οὖον λευκός σημαίνω πρός μόνος ὁ ὁμογενής συμβλητός εἰμί ὁ λευκός . ὁ δέ ὁμογενής ἐν ὁ ἐναντίος προφανῶς ὁ μέγας διάστασις . εἰμί δέ λέγω τις χρή ὁ μή εἰμί ἀντίκειμαι πρός ὁ εἰμί μᾶλλον ἤ2 εἰμί πρός εἰμί , ἐφιστάνω ὅτι ὁ εἰμί , ὅς ἀπλόος εἰμί , οὐδέ εἰμί ἀντίθεσις τις πρός ἀλλήλων . καθάπερ οὐδέ ὁ χρῶμα ὅς χρῶμα , ὡς ἐν Φίληβος λέγω , καί διά οὗτος μόνος μάχομαι , εἰμί καί ἀόριστος , ὁ εἰμί ὁ μή εἰμί , οὖον ὁ μηδαμῶς εἰμί , εἴπερ ἄρρητος ἐκεῖνος καί ἀδόξαστος , ἀλλά , ὡς ἐν ὁ σοφιστής δείκνυμι , ὁ κατά ὁ ἑτερότης μή εἰμί , οὐδέ οὗτος κατά ἀλήθεια αὐτός μάχομαι · πῶς γάρ ὁ μηδέ συμπλέκω πρός αὐτός παραιτέομαι , μᾶλλον δέ πάντως περί αὐτός θεωρέω , ὡς ὅταν | λέγω ὁ εἰμί ἁπλόος μή εἰμί ὅσπερ ὁ κίνησις ἢ ὅσπερ ὁ στάσις ἢ ὅσπερ ἄλλος τίς ὁ παρά αὐτός εἶδος , ἐκεῖνος ὁμοίως ἕκαστος μή εἰμί μέν ὅσπερ εἰμί ὁ ἁπλόος εἰμί , διά δέ ὁ ἐκεῖνος μετουσία ἐγκαταλέγω ὁ χορός ὁ εἰμί , ἀλλά ὁ κερματίζω ἐν πᾶς ὁ εἰμί δύναμις ὁ ἑτερότης σημαίνω ; ὅλως δέ νῦν ἐγώ ὁ λόγος οὖον περί ὁ ἑτερότης ὁ ἀπλόος μή εἰμί πρός ὁ ἁπλόος εἰμί , ὅς μήτε εἰμί ἐναντίος μήτε φύω ἄλλος τίς κατά αὐτός κατηγορέω ὁ ἐναντίωσις ἔχω , ἀλλά περί ὁ ὑπάρχω ἐν ὁ κτάομαι μέρος εἰμί ἀντίθεσις ὁ τε ἐναντίος καί ὁ ἀόριστος ὄνομα ἢ ῥῆμα πρός ὁ ὁρίζω · ὁ γάρ ἁπλόος φωνή ὁ λέγω μετά ὁ ἄρνησις ἀόριστος ὄνομα καί ἀόριστος ῥῆμα προσαγορεύω διά ὁ ἀληθής ἐπί ὅστις κατηγορέω ὁ τε εἰμί καί ὁ μή εἰμί παρά μόνος ὁ ὑπό ὁ ὁρίζω δηλέομαι . διόπερ ἀνάγκη καί ἐπί ὁ ἀποφατικός λόγος ὁ παραπλήσιος συμβαίνω . ἀλλά οὗτος μέν οὐδέ μνήμη ἄξιος ὁ ληρημάτιον . ἐπί δέ ὁ ἑξῆς ἔρχομαι . ὁ δέ ὁ ὅτι κακός ὁ ἀγαθός συμπλέκω εἰμί · καί γάρ ὅτι οὐ ἀγαθός ἀνάγκη ἴσως ὑπολαμβάνω ὁ αὐτός . ὁ τέταρτος ἐπιχείρησις διά βραχύς εἴρω τοιοῦτος ἔχω διάνοια . ἁπλόος , φημί , εἰμί δόξα κατά ὅς οὐ ἀναγκάζω ἕτερος τίς προσεπινοέω , οὐ ἁπλόος δέ κατά ὅς ἀνάγκη καί ἕτερος τίς δοξάζω . οὐκοῦν εἰμί ἁπλόος μέν δόξα ὁ ὁ ἀγαθός ἀγαθός εἰμί ἀποφαίνω , καθάπερ καί ὁ δοξάζω αὐτός μή εἰμί ἀγαθός οὖον γάρ ἀνάγκη κατά ὁποτερανοῦν αὐτός ἕτερος τις εἰσάγω δόξα ) , οὐ ἁπλόος δέ ὁ ὁ ἀγαθός κακός εἰμί δοξάζω · οὗτος | γάρ ἀνάγκη καί ἕτερος συνεισφέρω δόξα , ὁ λέγω αὐτός μή εἰμί ἀγαθός . εἰμί τοίνυν χρή ὁ ἁπλόος δόξα ὁ ἁπλόος ἀντιτίθημι καί μή ὁ συμπλέκω , ὁ ἄρα ἀπόφασις ἀντίκειμαι ὁ κατάφασις φημί , ἀλλά οὐ ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις . λύω δέ καί οὗτος λέγω ὅτι διά αὐτός οὗτος πλεῖστος διΐστημι ὁ ὁ ἀγαθός ἀγαθός λέγω ὁ λέγω αὐτός εἰμί κακός , ὅτι διά ὁ οὐ ἀγαθός ὁδεύω κατά-ἀντάω ἐπί ὁ ἔσχατος · πρῶτος γάρ ἔξοδος ἀπό ὁ ἀγαθός ὁ οὐ ἀγαθός , ἔσχατος δέ ἀπόπτωσις ὁ κακός . ὥστε ὁ οὗτος καταφάσκω μᾶλλον ἐναντιόομαι , ἅτε καί ὁ ἀπόφασις ὁ ἀγαθός περιέχω . μήποτε δέ καί ὁ ἀπόφασις ὁ ἀγαθός συμπλέκω · πᾶς γάρ ἀνάγκη ὁ οὐ ἀγαθός , εἰμί ἐπί ὁ εἰμί τάσσω , καί ἄλλος τίς εἰμί , ἀλλά ἀόριστος . ὥστε οὐδέ οὗτος ἐναντίος εἄν εἰμί · εἷς γάρ εἷς ἐναντίος καί ὁρίζω ὁρίζω . ὁ δέ ἴσως ἤτοι ἀντί ὁ ὁμοίως πρόσκειμαι ὁ γάρ αὐτός εἰμί διάνοια ὁ ἀγαθός κακός τε καί οὐ ἀγαθός λέγω ) ἢ ἔνδειξις ἔχω ὁ οὗτος ὁ ἐπιχείρησις πιθανός μέν εἰμί , οὖον μήv ἀναγκαῖος · πρῶτος μέν ὅτι ὁ ἐναντίος ἑκάτερος αὐτός κατά ἑαυτοῦ θεωρέω ἀπολόω εἶδος εἰμί ἐθέλω , ἔπειτα ὅτι εἰμί λέγω ὁ τότος ἀγαθός Κακονά συμπλέκω διά ὁ εἰσάγω ὁ οὐ ἀγαθός , εἰμί καί ὁ τότος ἀγαθός ἀγαθός συμπλέκω ὡς εἰσάγω ὁ μή κακός . εἰμί δέ μή εἰμί εἷς ὁ παραβάλλω πρός ἀλλήλων πρότασις ὁ λέγω τότος ἀγαθός μή Κακονά , οὐδείς πρός ἔπος · ὁ γάρ ἁπλόος καί ὁ συντίθημι οὖον κατά ὁ σχέσις ὁ πρός τις ὁρίζω πρότασις σκοπέω , ἀλλά πρός ὁ οἰκεῖος ἕκαστος δύναμις . ἔτι δέ εἰμί καί ἐπί ὁ ἄλλος ὁμοίως δεῖ ἔχω , καί οὗτος | εἄν δοκέω καλῶς εἴρω · ἢ γάρ πανταχοῦ ὁ ὁ ἀντίφασις ἢ οὐδαμοῦ · ὅσος δέ μή εἰμί ἐναντίος , περί οὗτος εἰμί μέν ψευδής ὁ ὁ ἀληθής ἀντίκειμαι , οἷος ὁ ὁ ἄνθρωπος μή ἄνθρωπος οἴομαι διαψεύδω . εἰμί οὖν οὗτος ἐναντίος , καί ὁ ἄλλος ὁ ὁ ἀντίφασις . σαφής μέν ὁ οὗτος ὁ πέμπτος ἐπιχείρησις διάνοια τε καί λέξις , ἀξιόω ἐγώ προσέχω πότερος ὁ παραβάλλω πρός ἀλλήλων πρότασις χρήσιμος ἄν εἰμί πρός ὁ διά εἷς καθόλου κανών πᾶς ὁ προτίθημι κατάφασις πρότασις τις μάχομαι εὑρίσκω καί φάσκω οὗτος εἰμί ὁ κύριος αὐτός ἀντιτίθημι , καί διά οὗτος κρατέω ἀποφαίνω ὁ ὁ ἀντίφασις μάχη · ἀπόφασις μέν γάρ πᾶς κατάφασις ῥᾴδιος εὑρίσκω , ὁποῖος ἄν εἰμί ὁ ἐν ὁ κατάφασις κατηγορέω , ὁ δέ ἐναντίος κατάφασις ἀδύνατος λαμβάνω , εἰμί μή τυγχάνω ὁ κατηγορέω ἐν ὁ κατάφασις ἐναντίος ἔχω · ὁ γάρ Σωκράτης ἄνθρωπος ἑστία ποῖος ἄν μάχομαι ἐναντίος κατάφασις , καίτοι ὁ Σωκράτης ἄνθρωπος οὐ ἵστημι ἀπόφασις ψεύδω μάχομαι πρός αὐτός ἀληθεύω ; ὥσπερ οὖν ἐπί οὗτος μόνος ὁ ἀπόφασις ὁ κατάφασις μάχομαι ὁμολογέω , οὗτος καί ἐπί ὁ ἄλλος , ἐν ὅς δυνατός ὁ ἐναντίος κατάφασις εὑρίσκω , ὁ ἀπόφασις εἰμί ἀξιόω ὁ μάλιστα μάχομαι . λεκτέος δέ ὅτι ἐπί ὅς μέν ἀπορέω ὁ ὁ ἐναντίος ἀντίθεσις , καί μόνος ἀγαπάω ὁ ὁ στέρησις τε καί ἀπόφασις ἀντίθεσις , ἐπί ὅς δέ καί ἐναντίος δυνατός εὑρίσκω , ἐπί οὗτος πλέω ἀπό ἀλλήλων διίστημι φημί ὁ ἐναντίος κατάφασις ἤ2 ὁ ἀπόφασις ὁ κατάφασις . εἴρω δέ ἐγώ ἐκ ἀρχή ὅτι ἔοικα ὁ | νῦν λέγω λόγος διά ὁ κοινός οὗτος καί ἐπί πᾶς ἐκτείνω οὕτως ἐγκωμιάζω ὁ ἀντίθεσις ὁ ἀντίφασις , ὡς οὖον κατά ὁ ποσός μόνος ὁ περιέχω ὑπό αὐτός πρᾶγμα ἀλλά καί κατά ὁ σφοδρός ὁ ἀντίθεσις ὁ ἄλλος ὑπερέχω . ἔτι ὁμοίως ἔχω ὁ ὁ ἀγαθός ὅτι ἀγαθός καί ὁ ὁ μή ἀγαθός ὅτι οὐ ἀγαθός , καί πρός οὗτος ὁ ὁ ἀγαθός ὅτι οὐ ἀγαθός καί ὁ ὁ μή ἀγαθός ὅτι ἀγαθός . ὁ οὖν ὁ μή ἀγαθός ὅτι οὐ ἀγαθός ἀληθής εἰμί δόξα τίς ἄν εἰμί ἐναντίος ; οὖον γάρ δή ὁ λέγω ὅτι κακός ( ἅμα γάρ ἄν ποτός εἰμί ἀληθής , οὐδέποτε δέ ἀληθής ἀληθής ἐναντίος · εἰμί γάρ τίς μή ἀγαθός κακός , ὥστε ἐνδέχομαι ἅμα ἀληθής ἵημι ) , οὐδέ αὖος ὁ ὅτι οὖον κακός ( ἀληθής γάρ οὗτος · ἅμα γάρ καί οὗτος ἄν εἰμί ) · λείπω οὖν ὁ ὁ μή ἀγαθός ὅτι οὐ ἀγαθός ἐναντίος ὁ ὁ μή ἀγαθός ὅτι ἀγαθός · ψευδής γάρ οὗτος . ὥστε καί ὁ ὁ ἀγαθός ὅτι οὐ ἀγαθός ὁ ὁ ἀγαθός ὅτι ἀγαθός . ἔσχατος εἰμί οὗτος καί δυσαντίβλεπτος ὁ πρός ὁ πρόβλημα ἐπιχείρημα , ὅς κατά ὅδε προάγω ὁ τρόπος . δύο λαμβάνω ὁ ἀγαθός ἀντίφασις , ὁ μέν ὁρίζω ὁ δέ ἀόριστος χράω ὁ ὑπόκειμαι , τότος ἀγαθός ἀγαθός ἀγαθός οὐ ἀγαθός , ὁ μή ἀγαθός ἀγαθός — ὁ μή ἀγαθός οὐ ἀγαθός , καί ἀξιόω ὡς ἔχω ὁ ἀληθής ἀπόφασις πρός ὁ ἀντίκειμαι αὐτός ψευδής κατάφασις , οὕτως ἔχω ὁ ἀληθής κατάφασις πρός ὁ ἀντίκειμαι αὐτός ψευδής ἀπόφασις , οὗτος εἰμί ὡς ὁ τότος μή ἀγαθός οὐ ἀγαθός πρός ὁ τότος μή ἀγαθός ἀγαθός , οὕτως ὁ τότος ἀγαθός ἀγαθός πρός ὁ τότος ἀγαθός οὐ ἀγαθός . εἶτα παραβάλλω ὁ ἀληθής | ἀπόφασις πρός ἄμφω ὁ πρότασις ὁ ἀντίφασις ὁ ὁ κακός κατηγορέω κατά ὁ αὐτός ὑπόκειμαι , οὗτος εἰμί ὁ μή ἀγαθός , ὁ τότος οὐ ἀγαθός Κακονά καί τότος οὐ ἀγαθός οὖον Κακονά δείκνυμι αὐτός πρός οὐδέτερος αὐτός ἐναντίος εἰμί · συνᾴδω γάρ ὁ μέν λέγω ὁ οὐ ἀγαθός Κακονά ἐπί ὁ μοχθηρός ἕξις , ὁ δέ λέγω τότος οὐ ἀγαθός οὖον Κακονά ἐπί τε ὁ μέσος καί ὁ μηδέτερος ὁ ἄκρος φύζω μετέχω , οἷος λίθος ἢ ξύλον · ἐπί οὗτος γάρ ὁ τε μή ἀγαθός καί ὁ μή κακός ἀληθής . ὁ δέ συνᾴδω ἀδύνατος ἐναντίος εἰμί , καθάπερ οὐδέ ὁ ἐναντίος οἷος τε συναληθεύω , ὡς ἐκ τε ὁ ἐνάργεια δῆλος καί αὐτός κατασκευάζω πρός αὐτός ὁ πέρας ὁ πρόκειμαι πραγματεία . εἰμί τοίνυν ὁ ὁ μή ἀγαθός οὐ εἰμί ἀγαθός ἀληθής λέγω δόξα οὔτε ὁ λέγω τότος οὐ ἀγαθός Κακονά ἐναντίος οὔτε ὁ λέγω τότος οὐ ἀγαθός οὖον Κακονά , ἀλλά μόνος ὁ ἀντιφάσκω πρός αὐτός ὁ λέγω τότος μή ἀγαθός ἀγαθός , καί ὁ λέγω ἄρα ὅτι ὁ ἀγαθός ἀγαθός κατάφασις οὖον μάχομαι μέν οὔτε ὁ λέγω τότος ἀγαθός Κακονά οὔτε ὁ λέγω τότος ἀγαθός οὖον Κακονά , μόνος δέ καί οὗτος ἐναντίος εἰμί ὁ ἀντιφάσκω πρός αὐτός ὁ λέγω τότος ἀγαθός οὐ ἀγαθός . οὗτος δέ εἰμί ὅσπερ πρόκειμαι δείκνυμι . ῥητέος μέντοι καί πρός οὗτος ὁ ἐπιχείρησις ὅτι ὁ μέν λέγω τότος μή ἀγαθός οὐ ἀγαθός ἀπόφασις εἰμί καί διά οὗτος ὁ κατηγορέω ἀόριστος ἔχω κατά ἀντίφασις μέν μάχομαι πρότασις εὑρίσκω εὐπετής , ἐναντίος δέ τίς καταφάσκω εὑρίσκω ἀδύνατος · οὖον γάρ εἰμί ὁ ἀόριστος ἐναντίος οὐδείς , εἴπερ ὁ ἐναντίος εἶδος χρή εἰμί ὁ πλεῖστος ἀλλήλων διάστασις ἀφίστημι , στερέω δέ τις καί οὐ εἶδος ὁ οὐ ἀγαθός καί οὖον λευκός . μή εἰμί οὖν ὁ ὁ ἐναντίος αὐτός κατάφημι δύναμαι ὁ ἀντιφατικός αὐτός μάχομαι ἀγαπάω ἀντιτίθημι . ὁ μέντοι τότος ἀγαθός ἀγαθός φάσκω οὖον μόνος ὁ ἀπόφασις αὐτός μάχομαι , ἀλλά καί ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις , ἐπεί καί αὐτός ὁ ἀγαθός καί ὁ λευκός ὁ μέν οὐ ἀγαθός καί οὖον λευκός ὡς στερέω ἕξις μάχομαι , ὁ δέ κακός καί ὁ μέλας ὡς ἐναντίος . οὐ ἄρα κατά πᾶς ὁμοίως ἔχω ὁ τότος μή ἀγαθός οὐ ἀγαθός πρός ὁ τότος μή ἀγαθός ἀγαθός καί ὁ τότος ἀγαθός ἀγαθός πρός ὁ τότος ἀγαθός οὐ ἀγαθός , εἴπερ ὁ μέν τότος μή ἀγαθός οὐ ἀγαθός μόνος μάχομαι ὁ κατάφασις αὐτός , ὁ δέ λοιπός δύναμαι συναληθεύω , ὁ δέ τότος ἀγαθός ἀγαθός ὁ τότος ἀγαθός Κακονά συναληθεύω ἀμήχανος . Φανερός δέ ὁ ῥῆσις ἐκ ὁ εἴρω , πλήν ὅτι ἀντί ὁ ἀληθής γάρ οὗτος γράφω φημί ὁ Ἀλέξανδρος καί οὐ ἀληθής γάρ αὕτη’ . καί εἰμί μέν ὁ ἀληθής γάρ αὕτη’ γράφω , λέγω εἄν περί ὁ ὁ μή ἀγαθός οὐ ἀγαθός , εἰμί δέ ὁ οὐ ἀληθής γάρ αὕτη᾿ , περί ὁ τότος οὐ ἀγαθός ἀγαθός , ὅς καί ψευδής εἰμί προεῖπον , αὐτός λέγω ὁ οὐδέπω γάρ ἀληθής αὕτη’ . δῆλος δέ ὅτι ἀγαθός ὁ πρότερος γραφεύς . Φανερός δέ καί ὅτι οὐδείς διοίσ·ει , οὐδέ ἄν καθόλου τίθημι ὁ κατάφασις · ὁ γάρ καθόλου ἀπόφασις ἐναντίος εἰμί , οἷος ὁ δόξα ὁ δοξάζω ὅτι πᾶς ὅς ἄν εἰμί ἀγαθός ἀγαθός ὁ ὅτι οὐδείς ὁ ἀγαθός ἀγαθός · ὁ γάρ ὁ ἀγαθός ὅτι ἀγαθός , εἰμί καθόλου ὁ ἀγαθός , ὁ αὐτός εἰμί ὁ ὅτι ὅς εἰμί ἀγαθός δοξάζω ὅτι ἀγαθός . οὗτος δέ οὐδείς διαφέρω ὁ ὅτι πᾶς ὅς ἄν εἰμί ἀγαθός ἀγαθός εἰμί . ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ μή ἀγαθός . | ‘υποεχω ἐκ ἀρχή ποιέω ὁ ἐπίσκεψις ὁ προτίθημι πρόβλημα ἐπί τε ὁ κατά ἕκαστος καί ὁ καθόλου πρότασις , εἶτα ἐν μηδείς ὁ ἐπιχείρημα παραλαμβάνω πρότασις ὁ καθόλου τις προσδιορισμός ἔχω ἀλλά ὁ ἄρθρον ἀντί οὗτος , ὡς διά οὗτος δοκέω ἐπί μόνος ὁ απροσδιόριστος πρότασις γυμνάζω ὁ λόγος , προστίθημι διά οὗτος ὅτι ὁ ἑνικός ὁ ἄρθρον συντάσσω ὁ καθόλου ὑπόκειμαι ἐν ὁ πρότασις ὁ δύναμις ἔχω ὁ καθόλου προσδιορισμός ὁ καταφατικός · οὖον γάρ , ὥσπερ ἀξιόω τις , ἐπί απροσδιόριστος πρότασις γίγνομαι πρότερος ὁ λόγος , νῦν δέ δείκνυμι ὅτι καί ἐπί ὁ καθόλου ὁ αὐτός λέγω ἁρμόζω · ὅλως γάρ οὐδέ εἰμί ἀκόλουθος ὁ περί ὁ απροσδιόριστος πρότασις ὁ Ἀριστοτέλης ἔννοια ὁ λέγω ὅτι ἐναντίος εἰμί ἐπί αὐτός ὁ κατάφασις ὁ ἀπόφασις μᾶλλον ἤ2 ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις , ὥσπερ οὐδέ ἐπί ὁ κτάομαι μέρος , εἴπερ καί ὁ απροσδιόριστος παραπλήσιος ὁ κτάομαι μέρος συναληθεύω ἀλλήλων ἀξιόω , ἀληθής δέ ἀληθής ( οὗτος δή ὁ παρά αὐτός πρός ὁ πέρας ὁ βιβλίον εἴρω ) οὐ ἐνδέχομαι ἐναντίος εἰμί οὔτε δόξα οὔτε ἀντίφασις . διό καί ἔοικα ἐκ ἀρχή ἐπί μόνος ὁ κατά ἕκαστος καί ὁ καθόλου ὡς καθόλου πρότασις προβάλλω ὁ περί ὁ θεώρημα σκέψις , ὅς ὁ μέν ἀντιφάσκω πρός ἀλλήλων ὁ δέ συμψεύδομαι διά αὐτός οὗτος ἐναντίος προσαγορεύω . ὀλίγος δέ ὕστερος μνημονεύω καί ὁ αντιφατικός ὁ καθόλου πρός ὁ κατά μέρος ἀντίθεσις . οὐδαμοῦ μέντοι ποιέω μνεία ἢ ὁ απροσδιόριστος ὁ ὁ κατά μέρος ὡς ἔχω τις πρός ἀλλήλων ἐναντίωσις . ὅτι οὖν οὗτος εἰμί ὅς βούλομαι λέγω , ὁ ἰσοδυναμέω , ὡς εἴρω , ὁ , ὁ ἑνικός ἄρθρον ὁ πᾶς , αὐτός δηλόω ὁ κατασκευή ὁ τρόπος , κατά ὅς δείκνυμι ὁ αὐτός καί ἐπί ὁ καθόλου πρότασις ἐφαρμόζω ὁ εἴρω , ἐπί ὁ ὁ ἄρθρον ἔχω συντάσσω ὁ καθόλου ὑπόκειμαι · αὐτός γάρ εἰμί φημί ὁ λέγω τότος ἀγαθός ἀγαθός ἑστία καί ὅς τίς ἄν ὁ ἀγαθός ἀγαθός ἐστιν’ , ὅσπερ οὐδέ ἄν ὑποπτεύω διαφέρω τίς ὁ καθόλου ὁ πᾶς ἀγαθός ἀγαθός . διό καί ἐν ὁ συνήθεια ἐπί ὅς μέν ὁ κατηγορέω πᾶς ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι , μετά ὁ ἄρθρον ὁ ὑπόκειμαι προφέρω καί αὐτός οἴομαι λέγω ὁ καθόλου . ἐπί ὅς δέ μή πᾶς , οὐκέτι · ὅς μέν γάρ ἄνθρωπος ζῷον καί ὅς ἄνθρωπος δίπους εἰμί λέγω , οὖον μέντοι ὅτι ὁ ἄνθρωπος λευκός εἰμί ἢ δίκαιος . δεῖ μέντοι μιμνήσκω ὁ ἔμπροσθεν ἐγώ περί οὗτος διά-ὁρίζω , ὅτι ὁ μέν πᾶς ἐμφαίνω ὁ πλῆθος ὁ ὑπό ὁ καθόλου ὑπόκειμαι ἀναφέρω , φέρω , ὁ δέ ἑνικός ἄρθρον ὁ πρό ὁ πλῆθος εἷς αὐτός φύσις . ὁ δέ δυϊκός ἄρθρον καί ὁ πληθυντικός , εἰμί τίς καί περί ἐκεῖνος χρή λέγω , ὁ μέν δυικός δῆλος ἔχω ὁ πρός ὁ πᾶς διαφορά ( οὔτε γάρ οὗτος ἐπί δύο μόνος οὔτε ἐκεῖνος ἐπί πλείων ἐνδέχομαι λέγω , καί οὗτος ὁ αἴτιος διδάσκω ὁ προοίμιον ὁ περι οὐρανός ) , ἐπεί δέ ὁ πληθυντικός ὁ ἄρθρον δοκέω μηδείς αὐτός κατά ὁ δύναμις διαφέρω , οἷος πᾶς ἄνθρωπος θνητός — ὁ ἄνθρωπος θνητός , δυνατός ἴσως καί οὗτος διακρίνω λέγω ὅτι ἐπί ὅς μέν ὁ πᾶς ἀληθής , ἐπί οὗτος καί · ὁ πληθυντικός ἄρθρον πάντως ἀλήθευσις ( αὐτός γάρ δηλονότι σημαίνω ὁ πᾶς θνητός ὁ πάντης θνητός ) · οὗτος δέ ἀνάγκη κατά | δύναμις ἐν-περιέχω ὁ ἵημι ἄρθρον , ὥστε καί ἄνευ ὁ πᾶς ἀλήθευσις ὁ λέγω ἰός ἄνθρωπος θνητός ) , οὖον μήv ἀντιστρέφω ὁ λόγος , ὥστε ἀξιόω ἐγώ ἐπί ὅς ὁ πληθυντικός ὁ ὄρθρος λέγω ἀληθεύω , ἐπί οὗτος καί ὁ πᾶς εὐθύς ἀληθεύω · οὗτος μέν γάρ οὐδείς βούλομαι παραλέω λείπω ὁ ὑπό ὁ καθόλου περιέχω , ὁ δέ πληθυντικός ἄρθρον ὑπολαμβάνω , ἄν ἐπί ὁ πλεῖστος μόνος ἀληθεύω ὁ κατηγορέω · μᾶλλον γοῦν συγχωρέω ἀληθεύω ὁ λέγω ἵημι ὁ Ἀθηναῖος ἔμφρων , ὁ Λάκων καρτερικός , ὁ μυκόνιος φαλακρός ἢ ὁ προστίθημι ὁ πᾶς κατά ἕκαστος οὗτος . καί ὅλως εἰμί πρός ὁ ἄρθρον λέγω ὁ προσδιορισμός ἡγέομαι κοινός ποιέω ὁ ἀπόφανσις καί μή μάτην αὐτός προστίθημι , μόνος ἄρα ὁ ἄρθρον ἐρώ οὐ εὐθύς ἅπας ὁ ὑπό ὁ κοινός περιλαμβάνω ἀξιόω . διό καί ὁ παρά Ὅμηρος Ζεύς οὐ ἁπλόος ὁ Ἀχαιός ἐξάγω ἐπί ὁ πόλεμος ὁ Ἀγαμέμνων διά ὁ ὄνειρος παρακελεύομαι , ἀλλά προστίθημι ὁ “ πανσυδίῃ ” , καί οὗτος μή ἐφίστημι ἐκεῖνος αἴτιος ἑαυτοῦ γίγνομαι ὁ ἀποτυγχάνω ὁ ἐλπίς , καί ὁ Δημοσθένης ὁ θεός εὔχομαι εἶπον ἐπάγω ὁ “ πᾶς καί πᾶς ” , τέλειος διά ὁ προσθήκη ὁ ἐπίληψις πᾶς ὁ θεῖον ποιέω ὑπολαμβάνω . ἀλλά ἐπανέρχομαι ἐπί ὁ πρόκειμαι καί λέγω ὡς εἴτε ὁρίζω εἴτε ἀόριστος εἰμί ὁ καθόλου ὑπόκειμαι , ὁ συντάσσω αὐτός 26 ἑνικός ἄρθρον ὁ δύναμις ἔχω ὁ καθόλου προσδιορισμός . διό καί αὐτός προστίθημι ὁ ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ μή ἀγαθός , ἤτοι λέγω ὅτι καί ἐπί οὗτος ὁ ἀόριστος ἔχω ὁ ὑπόκειμαι πρότασις ὁ κύριος | μάχη θεωρέω ἐν ὁ ἀντιφάσκω πρότασις τότος μή ἀγαθός ἀγαθός — ὁ μή ἀγαθός οὐ ἀγαθός ( ὡς γάρ προερέω , ὁ ἀληθής οὗτος οὐ οἷος τε μάχομαι ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις ) , καί ὁ ἄλλος δέ πᾶς ἐπιχείρημα οὐδείς μᾶλλον ἁρμόζω ὁ ὁρίζω ἔχω ὁ ὑπόκειμαι ἢ ὁ ἀόριστος , εἴτε ὁ καθόλου προσδιορισμός ἔχω ὁ ὑπόκειμαι εἴτε ὁ ἄρθρον ἀντί οὗτος ( ὁ γάρ λόγος ἐγώ οὖον περί ὁ διαφορά ὁ ὑπόκειμαι ἀλλά καί περί ὁ ὁ κατηγορέω ) , ἢ καί προσεχής λέγω ὅτι ὁ ἕκτος ἐπιχείρησις ἐνδέχομαι προχωρέω καί ἐπί ὁ αὐτόθεν ἔχω ὁ καθόλου προσδιορισμός πρότασις , ὥσπερ δείκνυμι πρότερος ἐπί ὁ ὁ ἄρθρον ἔχω ἐν ὁ χώρα ὁ προσδιορισμός , προτίθημι μέν ἐγώ συλλογίζομαι ὅτι μᾶλλον μάχομαι ὁ λέγω πᾶς ἀγαθός ἀγαθός πρός ὁ λέγω ‘οὐδὲν ἀγαθός ἀγαθός ἤ2 πρός ὁ λέγω πᾶς ἀγαθός Κακονά , πρός δέ ὁ οὗτος κατασκευή λαμβάνω ὅτι ὡς ὁ λέγω ‘οὐδὲν οὐ ἀγαθός ἀγαθός ἐστιν’ ἀληθής ἀπόφασις ἔχω πρός ὁ λέγω πᾶς οὐ ἀγαθός ἀγαθός ἑστία ψευδής κατάφασις , οὕτως ὁ λέγω πᾶς ἀγών ἀγαθός ἐστιν’ ἀληθής κατάφασις πρός ὁ λέγω ‘ οὐδείς ἀγαθός ἀγαθός ἑστία ψευδής ἀπόφασις , καί δείκνυμι ὅτι ὁ ‘οὐδὲν οὐ ἀγαθός ἀγαθός ἐστιν’ οὔτε ὁ λέγω ‘οὐδὲν οὐ ἀγαθός κακός ἐστιν’ ὅλος μάχομαι οὔτε ὁ λέγω ‘οὐδὲν οὐ ἀγαθός οὖον κακός ἐστιν’ ( οὐδέτερος γάρ αὐτός ὅλος ψευδής , ἀλλά ἑκάτερος ἐπί τίς ) , μόνος δέ ὁ ἐναντίος πρός αὐτός ὁ πᾶς οὐ ἀγαθός ἀγαθός ἐστιν’ , ἐπεί καί ὁ μέν ἀπλόος ἀληθής ὁ δέ ὅλος ψευδής , καί διά οὗτος ἀξιόω καί ὁ πᾶς ἀγαθός ἀγαθός ἑστία μόνος κύριος ἐναντίος εἰμί ὁ ‘οὐδὲν ἀγαθός ἀγαθός ἐστιν’ ἀπόφασις , ἀλλά οὐ ὁ πᾶς ἀγαθός κακός ἑστία ὁ ἐναντίος κατάφασις . δῆλος δέ ὁ χρή καί πρός οὗτος λέγω · αὐτόθεν γάρ ὁ πᾶς ἀγαθός Κακονά ὅλος τε . εἰμί ψευδής καί κατά ὅλος ἑαυτοῦ κύριος πολεμέω πρός ὁ πᾶς ἀγαθός ἀγαθός . προτιμητέον μέντοι ὁ πρότερος ἐξήγησις , ὡς καί οὗτος ἐν ἑαυτοῦ περιέχω . ὥστε εἴπερ ἐπί δόξα οὕτως ἔχω , εἰμί δέ ὁ ἐν ὁ φωνή κατάφασις καί ἀπόφασις σύμβολον ὁ ἐν ὁ Ψυχή , δῆλος ὅτι καί κατάφασις ἐναντίος μέν ἀπόφασις ὁ περί ὁ αὐτός καθόλου , οἷος ὅτι πᾶς ἀγαθός ἀγαθός ὁ ὅτι πᾶς ἄνθρωπος ἀγαθός ὁ ὅτι οὐδείς ἢ οὐδείς , ἀντιφατικός δέ ὁ οὖον πᾶς ἢ οὖον πᾶς . Φανερός ὁ διά οὗτος λέγω · προτίθημι γάρ ἐκ ἀρχή ὁ κατά ὁ προφορικός λόγος ἀπόφανσις παραβάλλω πρός ἀλλήλων κατά ὅς εἴρω τρόπος ἀνατρέχω ἐπί ὁ δόξα καί ἐπί οὗτος ἀξιόω γυμνάζω ὁ θεώρημα ὡς ἄν ἀρχή λόγος ἔχω πρός ὁ ἐν ὁ προφορά πρότασις . ἐπί ὁ δόξα οὖν συλλογίζομαι ὅσπερ ὡς ἀληθής ὑπισχνέομαι δείκνυμι , ἀξιόω ὁ αὐτός ἐφαρμόζω καί ἐπί ὁ κατά ὁ ῥῆσις πρότασις καί ἐναντίος μέν ἀντίκειμαι ὁ καθόλου ἀπόφασις ὁ καθόλου κατάφασις , ἀντιφατικός δέ ὁ κατά μέρος ὁ καθόλου , ἑκάτερος δέ οὗτος ὁ ἀντίθεσις σφοδρός εἰμί ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις πρός ἀλλήλων μάχη . Φανερός δέ ὅτι καί ἀληθής ἀληθής οὐ ἐνδέχομαι ἐναντίος εἰμί οὔτε δόξα οὔτε ἀντίφασις · ἐναντίος μέν γάρ ὁ περί ὁ ἀντίκειμαι · περί ὁ αὐτός δέ ἐνδέχομαι ἀληθεύω ὁ αὐτός , ἅμα δέ οὐ ἐνδέχομαι ὁ ἐναντίος ὑπάρχω ὁ αὐτός . | χράω ἐν ὁ ἕκτος ἐπιχείρησις ὡς ἐναργής ὁ ὁ συναληθεύω 216r δόξα τε καί πρότασις μή εἰμί ἐναντίος , αὐτός οὗτος νῦν καίἀληθ . ] ὅς εἰμί ἐναργής κατασκευάζω διά ὁ δύο σχῆμα , λαμβάνω ὅτι ὁ συναληθεύω δόξα τε καί πρότασις ἅμα ἐπί ὁ αὐτός ἀληθής εἰμί ( οὗτος γάρ ὁ συαληθευω ) , ὁ δέ ἐναντίος ἅμα ἐπί ὁ αὐτός ἀληθής εἰμί ἀδύνατος . καί συνάγω ὅτι ὁ συναληθεύω δόξα τε καί πρότασις οὐ εἰμί ἐναντίος . ὁ δέ ἀποφατικός πρότασις κατασκευάζω διά προσυλλογισμός πλέκω κατά ὁ πρῶτος σχῆμα , μέσος ὅρος χράω ὁ ἀντίκειμαι · ὁ ἐναντίος ἀντίκειμαι , ὁ ἀντίκειμαι ἐπί ὁ αὐτός ἅμα ἀληθεύω ἀδύνατος , ὁ ἐναντίος ἄρα συναληθεύω ἀδύνατος . παραλείπω δέ αὐτός διά συντομία ὁ τε προσυλλογισμός ὁ μείζων πρότασις καί ὁ ἐκ ἀρχή πρόβλημα ὁ συμπέρασμα . ὁ μέν ἐν δύναμις ὁ κατασκευή τοιοῦτος . ὁ δέ ῥῆσις ὁ μέν ἵημι ἀντίφασις εἴρω ἀντί ὁ ‘οὔτε πρότασις ἐκ ὅς ὁ ἀντίφασις ὁ γένεσις , οὗτος εἰμί ὅτι ὁ συναληθεύω ἀντίφασις ποιέω ἀδύνατος ἢ κατά ὁ ενδιάθετος ἢ κατά ὁ προφορικός καλέω λόγος . ὁ δέ ἐναντίος μέν γάρ ὁ περί ὁ ἀντίκειμαι ἔοικα ἀκατάλληλος εἴρω · εἰμί γάρ ἀκόλουθος ὁ ὑπόκειμαι , οὗτος εἰμί ὁ ἐναντίος , ὁ ἄρθρον συντάσσω εἶπον ἱ ἐναντίος μέν γάρ περί ὁ ἀντίκειμαι . ὁ δέ ἑξῆς περί ὁ αὐτός δέ ἐνδέχομαι ἀληθεύω ὁ αὐτός εἰμί μέν ὁ καταφατικός ὁ συλλογισμός πρότασις , σημαίνω δέ πῶς ὁ τοιοῦτος πρότασις λέγω συναληθεύω , ὅτι παρά ὁ συντρέχω περί ὁ αὐτός , λέγω δέ | ὁ κοινός ὑπόκειμαι ὁ συναληθεύω λέγω πρότασις . διά δέ ὁ ἐνδέχομαι ὁ τρόπος δηλόω ὁ ἐπί οὗτος ἀλήθεια , ὅτι δυνατός ὁ ὁ αὐτός ὑπόκειμαι χράω πρότασις συναληθεύω τε ἀλλήλων καί μή . ὁ μέντοι μή παρά ὁ ὕλη ἀλλά κατά αὐτός ὁ ὁ πρότασις δύναμις συναληθεύω , οἷος ὁ ἀδιόριστος ἢ ὁ κατά μέρος , πᾶς ἀνάγκη ὁ αὐτός τε ὑπόκειμαι χράω καί κατά ὁ αὐτός χρόνος ἀληθεύω . ὁ δέ ἅμα δέ οὐ ἐνδέχομαι ὁ ἐναντίος ὑπάρχω ὁ αὐτός βούλομαι μέν εἰμί συμπέρασμα ὁ προσυλλογισμός , κατά ἀλήθεια μέντοι περιέχω ὁ αἴτιος ὁ συμπέρασμα · ὁ μέν γάρ εἰμί συμπέρασμα εἰμί ὅτι ὁ ἐναντίος ἅμα ἀληθής εἰμί ἀδύνατος , εἰμί δέ αἴτιος ὁ μή φύω συναληθεύω ἀλλήλων ὁ ἐναντίος ὁ μή ἐνδέχομαι αὐτός ὁ αὐτός ἅμα ὑπάρχω .