ammonius-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 10
ΕΙΣ ΤΑΣ ΜΙΞΕΙΣ . p . 30a15 Συμ βαίνει δέ ποτε . Μετὰ τοὺς συλλογισμοὺς τοῦ ὑπάρχοντος καὶ τοῦ ἀναγκαίου παραδίδωσιν ὁ Ἀριστοτέλης τοὺς συλλογισμοὺς τοῦ ἐνδεχομένου . ἀλλὰ μίγνυσι πρότερον τὸ ὑπάρχον τῷ ἀναγκαίῳ διὰ δύο αἰτίας · ἢ γὰρ ὅτι ποικίλος ὁ περὶ τῶν ἐνδεχομένων συλλογισμῶν λόγος , ἡ ἵνα συμπληρώσῃ τὸν περὶ τοῦ ὑπάρχοντος καὶ ἀναγκαίου λόγον καὶ τῶν ἁπλῶν ἐγνωσμένων καὶ τοῦ συνθέτου . ὑπάρχον δὲ λαμβάνει νῦν οὐχ ὡς ἐν τοῖς τρισὶ σχήμασι τὸ κατὰ τὸ ἔστιν ἀλλὰ κατὰ τὸ ἐκβὰν ἐνδεχόμενον εἴτε γὰρ τὸ ἐν τοῖς τρισὶ σχήμασιν ὑπάρχον τρόπος εἴη , παραλελειμμέναι ἔσονται αἱ ἄνευ τρόπου προτάσεις | ἔφη γὰρ ἐκεῖσε ‘‘ἐπεὶ δὲ πᾶσα πρότασις ἡ τοῦ ὑπάρχειν ἡ τοῦ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχειν ἢ τοῦ ἐνδέχεσθαι ὑπάρχειν ” ) , εἴτε τὸ νῦν ὑπάρχον μὴ εἴη τρόπος , οὐκ ἔστιν μῖξις · τῷ γὰρ ψιλῶ ‘ἔστιν᾿ πᾶς τρόπος συνέζευκται . ζητοῦμεν δὲ ἐν ταῖς μίξεσιν οὐχὶ <εἰ> καθόλου ἢ μερικὸν συνάγεται , οὐδ’ εἰ καταφατικὸν ἢ ( οὐδεμία γὰρ περὶ ταῦτα γίνεται ἐξαλλαγὴ παρὰ τὰ εἰρημένα , ἐπειδὴ καὶ καθόλου ὑπάρχον τότε ἐλαμβάνετο φερόμενον καὶ κατὰ τῶν τρόπων ) , ἀλλ’ εἰ ὑπάρχον ἡ ἀναγκαῖον ἣ ἐνδεχόμενον τὸ συμπέρασμα . μίξεως τοίνυν γινομένης ὑπάρχοντος καὶ ἀναγκαίου ἐν · πρώτῳ σχήματι ὁ μὲν Ἀριστοτέλης τῇ μείζονι ἕπεσθαι βούλεται τὸ συμπέρασμα , εἰ δὲ ἐν δευτέρῳ , τῇ ἀντιστρεφομένη , εἰ δὲ ἐν τρίτῳ , τῇ μὴ ἀντιστρεφομένῃ · αὗται γὰρ μείζονες γίνονται ἐν τῇ εἰς τὸ πρῶτον σχῆμα ἀναγωγῇ · ἐπὶ δὲ τοῦ τετάρτου τρόπου τοῦ δευτέρου σχήματος καὶ τοῦ πέμπτου τοῦ τρίτου τῶν μὴ ἀναγομένων δι’ ἀντι - στροφῆς εἰς τὸ πρῶτον σχῆμα τῇ χείρονι ἕπεσθαι τό συμπέρασμα . οἱ δ’ ἑταῖροι αὐτοῦ , Θεόφραστος καὶ Εὔδημος , καὶ οἱ ἀπὸ Πλάτωνος καθόλου καὶ νῦν τῇ χείρονι ἕπεσθαι τὸ συμπέρασμά φασιν ὥσπερ καὶ ἐν ποσῷ καὶ ἐν ποιῷ . τῶν δέ νεωτέρων ἠκολούθησαν Ἀριστοτέλει μὲν Ἀλέξανδρος καὶ Ἰάμβλιχος , Θεοφράστῳ δὲ καὶ Εὐδήμῳ καὶ τοῖς ἀπὸ Πλάτωνος Θεμίστιος , Συριανός , Πρόκλος . ὅτι τοίνυν ἐξ ἀναγκαίας τῆς μείζονος καὶ ὑπαρχούσης τῆς ἐλάττονος ἀναγκαῖον συνάγεται , δείκνυσιν ὁ Ἀριστοτέλης οὕτως · εἰ τὸ Α παντὶ τῷ Β ἐξ ἀνάγκης , τὸ δὲ Β παντὶ τῷ Γ ὑπαρχόντως , τὸ Α παντὶ τῷ Γ 5 ἐξ ἀνάγκης διὰ τὸν ὅρον τοῦ κατὰ παντός . ἀλλ’ οὐ παντὶ μέρει , φασί , τοῦ Β τὸ Α ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχει , ἀλλά μόνοις τοῖς ἀναγκαίοις αὐτοῦ μέρεσιν · ὧν οὐκ ἔστιν τὸ Γ διὰ τὸ ὑπάρχουσαν εἶναι τὴν ΒΓ πρότασιν · διὰ γὰρ τοῦτο δύναται τὸ Γ τοῦ Β μηδὲν ὑπάρχον μέρος εἶναι , ὅτε χωρίζεται αὐτοῦ . καὶ ἐπεὶ τὸ Α τοῦ Β ἀχώριστόν ἐστιν , τὸ δὲ Β τοῦ Γ χωριστόν , καὶ τὸ Α τοῦ Γ χωρίζεται , καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἐξ ἀνάγκης αὐτῷ ὑπάρχει . Ἀλέξανδρος δὲ | συνηγορῶν τῷ Ἀριστοτέλει καὶ δι’ ἀδυνάτου δείκνυσιν ἀναγκαῖον τὸ συμπέρασμα τὸν τρόπον τοῦτον · εἰ γὰρ μὴ τὸ Α τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης παντί , ἐνδέχεται μὴ παντί · ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ Β τῷ Γ ὑπαρχόντως παντί · διὰ τὸν πέμπτον ἄρα τρόπον τοῦ τρίτου σχήματος , ἐφ’ οὖ καὶ κατὰ Ἀριστοτέλη τῇ χείρονι ἕπεται τὸ συμπέρασμα , τὸ Α τῷ Β ἐνδέχεται μὴ παντί · ἀλλὰ καὶ ἐξ ἀνάγκης παντί · ὅπερ ἀδύνατον · ἀντίφασις γὰρ ταῦτα . ἀλλὰ πρῶτον μὲν διάλληλός ἐστιν ἡ δεῖξις · καὶ γὰρ τὴν μνημονευθεῖσαν δεῖξιν τοῦ τρίτου σχήματος διὰ τῆς νῦν μίξεως ἑξῆς ὁ Ἀριστοτέλης δείξει . δεύτερον δὲ διὰ τῶν αὐτῶν λόγων καὶ ὑπάρχον συνάγεται καὶ ἐνδεχόμενον καὶ ἀδύνατον · εἰ γὰρ τὸ Α τῷ Γ μὴ παντὶ ὡς ἂν ἐθέλῃς , ἐπειδὴ τὸ Β τῷ Γ παντί , τὸ Α τῷ Β οὐ παντί , καὶ οὐ λέγω ἀπλῶς · ὅπερ ἀδύνατον · ὑπόκειται γὰρ τὸ Α τῷ Β ἐξ ἀνάγκης παντί · ὥστε ἢ τὰ τρία οὐ συνάγεται ἡ οὐδὲ τὸ ἀναγκαῖον · αἴτιον δὲ τοῦ ἄτοπον ἐπακολουθεῖν καὶ ἀναγκαίου ὑποτεθέντος τοῦ συμπεράσματος καὶ ἐνδεχομένου καὶ ὑπάρχοντος οὐχ ὁ τρόπος τοῦ συμπεράσματος , ἀλλὰ τὸ συνάγεσθαι μὲν κατ’ ἀλήθειαν παντί ἀεὶ γὰρ ἐκ δύο καθόλου καταφατικῶν καθόλου καταφατι - κὸν συνάγεται ἐν πρώτῳ ) , ὑποκεῖσθαι δὲ οὐ παντί . Σωσιγένης δὲ ὁ τοῦ Ἀλεξάνδρου διδάσκαλος ἀναγκαῖον ἔφη συνάγεσθαι τὸ κατὰ τὸν διορισμόν · ἔστ’ ἄν γὰρ ὁ μέσος τῷ ἐσχάτῳ ὑπάρχῃ , ἀνάγκη καὶ τὸν μείζονα τῷ ἐλάττονι ὑπάρχειν . ἀλλ’ ὅσον ἐπὶ τούτῳ καὶ τῆς μείζονος ὑπαρχούσης <οὔσης> ἀναγκαῖόν ἐστιν τὸ συμπέρασμα · ἀνάγκη γὰρ τὸν μείζονα τῷ ἐσχάτῳ ὑπάρχειν , ἔστ’ ἂν ὁ μείζων τῷ μέσῳ ὑπάρχῃ · καὶ πᾶς συλλο - γισμὸς τὸ ἐξ ὑποθέσεως ἀναγκαῖον συνάγει διὰ τὸν ὅρον τοῦ συλλογισμοῦ · καὶ ἐν τῷ δευτέρῳ σχήματι δείκνυσιν ὁ Ἀριστοτέλης συζυγίαν μὴ συνάγουσαν τὸ ἀναγκαῖον διὰ τὸ τὸ μετὰ διορισμοῦ ἀναγκαῖον συνάγειν . Ἑρμῖνος δ’ ἔλεγεν ἀναγκαῖον γίνεσθαι τὸ συμπέρασμα οὐκ ἀεί ποτε , ἀλλ’ ἐπί τινος ὕλης · εἰ μὲν γὰρ λάβωμεν ζῷον , ἄνθρωπον , περιπατοῦν , ἀναγκαῖον συνάγεται · εἰ δὲ ζῷον , ἄνθρωπον , κινούμενον , ψεύδεται ἡ ] ἐνδεχόμενον δι’ ὃ καὶ ὁ Ἀριστοτέλης ἔφη συμβαίνει δέ ποτε . ἀλλὰ διώρισεν τοῦτο ὁ Ἀριστοτέλης ἐπαγαγὼν πλὴν οὐχ ὁποτέρας ἔτυχεν , ἀλλὰ τῆς μείζονος ἀναγκαίας οὔσης . καὶ ἐπὶ στοιχείων τὴν δεῖξιν ἐποιήσατο ἄτε καθόλου ταύτην ποιούμενος . οἱ δὲ περὶ Θεόφραστον δικαιολογοῦνται οὕτως · τίς ἡ ἀποκλήρωσις μὴ καὶ ἐπὶ τῶν τρόπων τῇ χείρονι ἕπεσθαι τὸ συμπέρασμα ; ἢ τίς ἡ ἀποκλήρωσις ἐν μόνω τῷ τετάρτῳ τοῦ δευτέρου καὶ τῷ πέμπτῳ τοῦ τρίτου τῇ χείρονι κατ’ Ἀριστοτέλη ἕπεσθαι τὸ συμπέρασμα ; διὰ τί δὲ ὁ Ἀριστοτέλης τὰς μὲν ἀναγκαῖον συναγούσας οὐ δείκνυσι διὰ τῶν ὅρων ἀλλὰ διὰ μόνου τοῦ καθόλου λόγου , τὰς δ’ ὑπάρχον καὶ διὰ τοῦ καθόλου λόγου καὶ δι’ ὅρων ; δῆλον γὰρ ὅτι διὰ τὸ ἀεὶ ὑπάρχον συνάγεσθαι καὶ μὴ εὐπορεῖν ὅρων τὸ ἀναγκαῖον συναγόντων , ἀλλ’ ἐν τοῖς καθόλου λόγοις παρακρούεσθαι ἡμᾶς · ἅπας δὲ λόγος , ἂν ἀπῇ τὰ ἔργα , μάταιόν τι φαίνεται καὶ κενόν . καὶ εἰ ἐν δευτέρῳ σχήματι τῇ γινομένῃ μείζονι ἐν τῇ εἰς τὸ πρῶτον σχῆμα ἀναγωγῇ ἕπεται τὸ συμπέρασμα , ἐν τῷ πρώτῳ τρόπῳ τοῦ τρίτου σχήματος ἐξ ὑπαρχούσης καὶ ἀναγκαίας καὶ ὐπάρχον καὶ ἀναγκαῖον συνάγεται τῷ δύνασθαι ἑκατέραν μείζονα γενέσθαι ἐν πρώτῳ σχήματι , εἰ καὶ ὅπου μὲν μιᾶς ἀντιστροφῆς δεόμεθα , ὅπου δὲ δύο . ἡ οὐκ ἄτοπον τοῦτο · ἐν γὰρ τῷ τρίτῳ σχήματι μερικὰ πάντα συνάγεται · δύναται δὲ τὸ μερικὸν καὶ ὑπάρχον εἶναι καὶ ἀναγκαῖον · οἷον λευκὸν τινὶ ζῴῳ ὑπαρχόντως δι’ ἅνθρωπον καὶ ἀναγκαίως διὰ κύκνον . ἡ δ’ ἐπίκρισις , ὡς ἔλεγεν ὁ ταῦτά μοι ἐξηγησάμενος τῷ Ἰαμβλίχου ὑπομνήματι κατακολουθῶν , τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον · ἐξ ἀναγκαίας τῆς μείζονος καὶ ὑπαρχούσης τῆς ἐλάττονος ἐν πρώτῳ σχήματι καὶ ἀναγκαῖον συνάγεται ἐπὶ ὅρων ζῴου , ἀνθρώπου , περιπατοῦντος καὶ ὑπάρχον ζῴου , ἀνθρώπου , κινουμένου · τὸ γὰρ ὑπάρχον μέσον ἐστὶν ἀναγκαίου καὶ ἐνδεχομένου , τοῦ μὲν | ἀναγκαίου ἔχον τὸ παρεῖναι , τοῦ δ’ ἐνδεχομένου τὸ δύνασθαι μεταβάλλειν εἰς τὸ ῥῆ εἶναι . καὶ διὰ τοῦτο πλάτος ἐστὶν τοῦ ὑπάρχοντος , καὶ δύναται ἡ ὑπάρχουσα πρότασις καὶ πρὸς τῷ ἀναγκαίῳ εἶναι μᾶλλον καὶ πρὸς τῷ ἐνδεχομένῳ . καὶ ὅτε πρὸς τῷ ἀναγκαίῳ ἐστίν , ἀναγκαῖον συνάγεται · οἷον γὰρ ἐκ δύο ἀναγκαίων ἀναγκαῖον συνάγεται · ὅτε δὲ πρὸς τῷ ἐνδεχομένῳ , ὑπάρχον συνάγεται , ὡς ἐπὶ τῶν εἰρημένων ὅρων . † ὅτε καὶ ὁ Ἀριστοτέλης ἐκ τῆς μείζονος ἀναγκαίας τῆς δ’ ἐλάττονος ὑπαρχούσης ἀναγκαῖόν φησιν συνάγεσθαι τὴν ἐλάττονα πρὸς τῷ ἀναγκαίῳ λαμβάνων · ὅτε δ’ ἐκ τῆς μείζονος ὑπαρχούσης τῆς δ’ ἐλάττονος ἀναγκαίας ὑπάρχον , τὴν ἐλάττονα λαμβάνει πρὸς τῷ ὑπάρχοντι · διὰ γὰρ τοῦτο , ὅτε ἡ μείζων ὑπάρχουσά ἐστιν ἡ δ’ ἐλάττων ἀναγκαία , τὴν μείζονα οὐκ ἀναγκαίαν καλεῖ ἐξορίζων αὐτὴν ἀπὸ τοῦ ἀναγκαίου καὶ ἐπιρρεπῆ ὁρῶν πρὸς τὸ ἐνδεχόμενον · ὅτε δὲ ἡ μείζων ἀναγκαία ἡ δ’ ἐλάττων ὑπάρχουσα , τὴν ἐλάττονα ὑπάρχουσαν καλεῖ , οὐχὶ δὲ <οὐκ> ἀναγκαίαν ὡς ἐπιρρεπῶς ἔχουσαν πρὸς τὸ ἀλλὰ κἀν εἴπωμεν , φασί , λογικὸν παντὶ ἀνθρώπῳ ἐξ ἀνάγκης , ἄνθρωπος παντὶ περιπατοῦντι ὑπαρχόντως , καίπερ τῆς ἐλάττονος πρὸς τῷ ἀναγκαίῳ οὔσης ὑπάρχον συνάγεται · κἀν κίνησις πάση βαδίσει ἀναγκαίως , βάδισις παντὶ ἀνθρώπῳ ὑπαρχόντως , καίπερ τῆς ἐλάττονος ὑπαρχούσης οὔσης πρὸς τῷ ἀναγκαίῳ ὑπάρχον συνάγεται . Ὅτι ἄπορος ἡ μίξις ὑπάρχοντος καὶ ἀναγκαίου · οὔτε γὰρ ἀεὶ ὑπάρχον συνάγεται , ὡς οἱ Πλατωνικοὶ καὶ Θεόφραστος , διὰ τοὺς ὅρους τούτους · περιπατοῦν οὔτε τῆς μείζονος ἀναγκαίας οὔσης ἀναγκαῖον , ὡς ὁ Ἀριστοτέλης , διὰ τοὺς ὅρους τούτους · ζῷον παντὶ ἀνθρώπῳ ἀναγκαίως , ἄνθρωπος παντὶ κινουμένῳ ὑπαρχόντως , καὶ ζῷον παντὶ κινουμένῳ ὑπαρχόντως ὰλλ᾿ οὐκ ἀναγκαίως · οὔτε , ὡς ὁ Ἰάμβλιχος , τῆς ἐλάττονος ὑπαρχούσης πρὸς τῷ ἀναγκαίῳ οὔσης ἀναγκαῖον συνόγεται διὰ τοὺς ὄρους τοὺτους · ἀλλ’ οὐδ’ ἀντίφασις | γίνεται ἀντιτιθέντων ἡμῶν τρόπον τρόπῳ , ποσὸν ποσῷ , ποιὸν ποιῷ . φεῦδος γὰρ καὶ τὸ ἐνδέχεται τινὰ ἄνθρωπον ζῷον καὶ τὸ ἀνάγκη μηδένα ἄν - θρωπον ζῷον . Τὸ δὲ τῷ Γ ὑπαρχέτω μόνον . ἰδοὺ τῆς μείζονος ἀναγκαίας οὕσης τὴν ἐλάττονα οὐ καλεῖ μὴ ἀναγκαίαν ἀλλ’ ὑπάρχουσαν ὡς πρὸς τῷ ἀναγκαίῳ οὖσαν , καίτοι , ὅτε ἡ ἐλάττων ἀναγκαία ἐστίν , τὴν μείζονα μὴ ἀναγκαίαν καλῶν . p . 30a23 Εἰ δὲ τὸ μὲν ΑΒ μή ἐστιν ἀναγκαῖον . τὰ Α τῷ Β ὑπάρχει παντί , τὸ Β τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης παντί · ὅτι οὐ συνάγεται τὸ Α τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης παντί · εἰ γὰρ τὸ Α τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης παντί , ἐπειδὴ καὶ τὸ Γ τῷ Β ἐξ ἀνάγκης τινὶ διὰ τὴν ἀντιστροφήν , τὸ Α ὥ Β ἐξ ἀνάγκης τινί · ἀλλὰ καὶ ὑπάρχει παντί · ὅπερ ἀδύνατον · ἐνδέχεται γὰρ τὸ ὑπάρχον παντὶ καὶ μηδενὶ ὑπάρχειν . ἡ καὶ οὕτως ἐν τρίτῳ σχήματι · εἰ τὸ Α τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης παντί , ἐπειδὴ καὶ τὸ Β τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης παντί , τὸ Α τῷ Β ἐξ ἀνάγκης τινί . ὑπόκειται δὲ καὶ παντὶ ὑπάρχειν · ὅπερ ἀδύνατον . p . 30a28 Ἔτι δέ καὶ ἐκ τῶν ὅρων φανερόν . ἔχεις ὅρους , φασίν , Ἀριστότελες · διὰ τί γὰρ μὴ καὶ πρότερον , ὅτε ἀναγκαῖον συνῆγες παραλογιζόμενος ; p . 30a31 Κινεῖται δὲ τὸ ζῷον οὐκ ἐξανάγκης , οὐδ᾿ ὁ ἄνθρωπος , καὶ ἐπὶ τῶν παραδειγμάτων τὴν ὑπάρχουσαν τὴν πρὸς τῷ ἐνδεχομένῳ οὐκ ἀναγκαίαν καλεῖ . ἡ γάρ αὐτὴ ἀπόδειξις , δι’ ἀδυνάτου καὶ δι’ ὅρων . p . 30 a33 ἐπὶ δὲ τῶν ἐν μέρει συλλογισμῶν . ὅτι καὶ ἐπὶ τῶν μερικῶν συλλογισμῶν τῆς μείζονος ἀναγκαίας οὔσης καὶ τὸ συμπέρασμα ἀναγκαῖον γίνεται · εἰ γὰρ τὸ Α παντὶ τῷ Β ἐξ ἀνάγκης , παντὶ μέρει αὐτοῦ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχει · τὶ δὲ τῶν Γ μέρος ἐστὶν τοῦ Β · ἐκείνῳ ἄρα τῷ μέρει ἀναγκαίως τὸ Α ὑπάοχει , ἀλλ’ οὐ παντὶ μέρει τοῦ Β ἀναγκαίως τὸ Α ὑπάρχει , ἀλλὰ μόνοις τοῖς ἀναγκαίοις μέρεσι τοῦ Β . τὰ δ’ αὐτὰ καὶ ἐπὶ τοῦ στερητικοῦ . εἰ δὲ ἡ μείζων ὑπάρχουσα ᾖ , καὶ τὸ συμπέρασμά ἐστιν ὑπάρχον καὶ οὐκ ἀναγκαῖον · ὅτι μὲν γὰρ ὑπάρχον συνάγεται , ἔστιν δεῖξαι δι’ ἀδυνάτου ὅτι δὲ ἀναγκαῖον συνάγεται , οὐκ ἔστιν δεῖξαι δι’ ἀδυνάτου . τό γὰρ Α παντὶ τῷ Β ὑπαρχόντως , I τὸ δὲ Β τινὶ τῷ Γ ἀναγκαίως · λέγω ὅτι τὸ Α τινὶ τῷ Γ ὑπαρχόντως . εἰ δὲ ψεῦδος τό ὑπάρχειν τινί , ἀληθὲς τὸ ἀνάγκη μηδενί , οὐχὶ δὲ τὸ ἐνδέχεται μηδενί · τῷ γὰρ ὑπάρχοντι οὐκ ἀντίκειται τὸ ἐνδεχόμενον , ἐπειδὴ τὸ νυν υπαρχον ἐνδέχεται εἰς ὕστερον μὴ ὑπάρχειν καὶ τὸ νῦν ὑπάρχον ἐνδεχόμενόν ἐστιν , οὖ μὴ ὄντος μὲν τεθέντος δὲ ὑπάρχειν οὐδὲν ἀδύνατον συμβαίνει . καὶ διὰ τοῦτο ἐν ταῖς εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγαῖς οὐ ληπτέον · ἀντικείμενον τῷ ὑπάρχειν τὸ ἐνδεχόμενον · οὐ γὰρ ἀντίκειται κατὰ τὸ ἀναγκαῖον καὶ ἀδύνατον ἀλλὰ κατὰ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος . εἰ οὖν φεῦδος τὸ Α τῷ Γ ὑπάρχειν τινί , ἀληθές τὸ Α τῷ Γ ἀνάγκη μηδενί · τὸ δὲ Γ τῷ Β ἀνάγκη τινί . τὸ Α ἄρα τῷ Β ἀνάγκη οὐ παντί · ὅπερ ἀδύνατον · ὑπάρχει γὰρ παντί . ἀντίφασις δὲ ἀνάγκη οὐ παντί , ὑπάρχει παντί . οὐ μὴν ἔστιν δεῖξαι δι’ αουνατου καὶ ἀναγκαῖον συναγόμενον . οἷον λέγω ὅτι τὸ Α τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης τινί · εἰ γάρ τοῦτο ψεῦδος , ἐνδέχεται μηδενί · τὸ δὲ Γ τῷ Β ἐξ ἀνάγκης τινί · τὸ Α ἄρα τῷ Β ἐνδέχεται μὴ παντί · ἐνδεχόμενον γὰρ συνάγεται κατὰ πάντας νῦν , ἐπειδὴ συμβέβηκε τῇ αὐτῇ προτάσει καὶ μείζονι εἶναι τοῦ πρώτου σχήματος καὶ χείρονι · ὑπάρχει δὲ καὶ παντί · καὶ οὑκ ἀδύνατον τὸ αὑτὸ τῷ αὐτῷ καὶ ὑπάρχειν παντὶ καὶ ἐνδέχεσθαι μὴ παντί · ἐν μὲν γὰρ τῷ αὐτῶ χρόνῳ ἐστὶ φευδόμενον , οὐκ ἀδύνατον δέ , ἐς ὕστερον δὲ δυνατόν · οὐδαμῶς ἄρα ἀδύνατον . εἴποι δ’ ἄν τις ὅτι , εἰ καὶ οὕτως μὴ συνάγεται ἀδύνατον , ἀλλ’ ἑτέρως συνάγεται · εἰ γὰρ τὸ Α οὐδενὶ τῷ Γ ἐνδεχομένως , ἐπειδὴ τὸ Α παντὶ τῷ B ὑπαρχόντως , ἐν δευτέρῳ ἄρα σχήματι τὸ Β οὐδενὶ τῷ Γ ἐνδεχομένως ἢ ὑπαρχόντως · ἀλλὰ ὑπόκειται ἀναγκαίως τινί · ὅπερ ἀδύνατον . εἰ δ’ ὑπάρχον τὸ συμπέρασμα ἀλλ’ οὐκ ἀναγκαῖον , δείκνυσιν αὐτὸ ὑπάρχον καὶ ἀπὸ τῶν πραγμάτων . Ποῦ λέγει ὁ Πλάτων ἐν τῇ μίξει ἀναγκαίου καὶ ἐνδεχομένου τῇ χείρονι ἕπεσθαι τὸ συμπέρασμα ; ἡ ἐν τῷ πρώτῳ τῆς Πολιτείας ἐν τῷ συμπεράσματι | τῶν πρὸς Πολέμαρχον λόγων ἐπὶ παραδειγμάτων τοιούτων · δίκαιον κακοὺς κακῶς φίλους κακῶς ποιεῖν , ἀγαθοὺς ποιεῖν καὶ ἐχὁ δίκαιος φίλους εὺ ποιεῖ κακοὺς εὖ ποιεῖ , καὶ ἐχθρ ὺς εἰ τύχοιεν φίλοι κακῶς ὄντες , ἀγαθοὺς εὖ ἀναγκ . ( ?? ) ἐνδεχ . Ἐπὶ μὲν τῶν καθόλου συζυγιῶν τοῦ πρώτου σχήματος τῆς ἐλάττονος προτά - σεως ἀναγκαίας οὔσης , ἐὰν τὸ συμπέρασμα ἀναγκαῖον ὐποτεθῇ , ψεῦδος ἕπεται διὰ τῆς εἰς ἀδύνατον , ἤτοι εἰς ψεῦδος , ἀπαγωγῆς . ἐπὶ δὲ τοῦ ἐν μέρει οὐ δυνάμεθα διὰ τῆς εἰς ἀνύνατον ἀπαγωγῆς ἀναγκαίου τεθέντος τοῦ συμπεράσματος ψεῦδος συναγαγεῖν · ἀσυλλόγιστος γὰρ ἡ συμπλοκὴ γίνεται , οἴαν δ’ ] ἄν πρότασιν προσλάβωμεν τῷ συμπεράσματι μερικῷ ὄντι · εἴτε γὰρ τὴν μερικὴν προσλάβωμεν , ἐκ δύο μερικῶν ἐστι καὶ ἀσυλλό - γιστον , εἴτε τὴν καθόλου , γίνεται δεύτερον σχῆμα ἐκ δύο ὁμοιοσχημόνων προτάσεων καὶ οὕτως ἀσυλλόγιστον · ἀλλὰ δείκνυται ὑπάρχον τὸ συμπέρασμα διὰ τῶν ὅρων · κίνησις , ζῶον , λευκόν .
Lemmas: εἰς ΤΑΣ μίξις . p . 30a15 συμ βαίνω δέ ποτός . μετά ὁ συλλογισμός ὁ ὑπάρχω καί ὁ ἀναγκαῖος παραδίδωμι ὁ Ἀριστοτέλης ὁ συλλογισμός ὁ ἐνδέχομαι . ἀλλά μίγνυμι πρότερος ὁ ὑπάρχω ὁ ἀναγκαῖος διά δύο αἴτιος · ἢ γάρ ὅτι ποικίλος ὁ περί ὁ ἐνδέχομαι συλλογισμός λόγος , ὁ ἵνα συμπληρόω ὁ περί ὁ ὑπάρχω καί ἀναγκαῖος λόγος καί ὁ ἁπλόος γιγνώσκω καί ὁ σύνθετος . ὑπάρχω δέ λαμβάνω νῦν οὐ ὡς ἐν ὁ τρεῖς σχῆμα ὁ κατά ὁ εἰμί ἀλλά κατά ὁ ἐκβαίνω ἐνδέχομαι εἴτε γάρ ὁ ἐν ὁ τρεῖς σχῆμα ὑπάρχω τρόπος εἰμί , παραλείπω εἰμί ὁ ἄνευ τρόπος πρότασις | φημί γάρ ἐκεῖσε εἶπον δέ πᾶς πρότασις ὁ ὁ ὑπάρχω ὁ ὁ ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω ἢ ὁ ἐνδέχομαι ὑπάρχω ” ) , εἴτε ὁ νῦν ὑπάρχω μή εἰμί τρόπος , οὐ εἰμί μίξις · ὁ γάρ ψιλόω εἰμί πᾶς τρόπος συζεύγνυμι . ζητέω δέ ἐν ὁ μίξις οὐ εἰμί καθόλου ἢ μερικός συνάγω , οὐδέ εἰμί καταφατικός ἢ ( οὐδείς γάρ περί οὗτος γίγνομαι ἐξαλλαγή παρά ὁ εἴρω , ἐπεί καί καθόλου ὑπάρχω τότε λαμβάνω φέρω καί κατά ὁ τρόπος ) , ἀλλά εἰμί ὑπάρχω ὁ ἀναγκαῖος ὅς ἐνδέχομαι ὁ συμπέρασμα . μίξις τοίνυν γίγνομαι ὑπάρχω καί ἀναγκαῖος ἐν · πρῶτος σχῆμα ὁ μέν Ἀριστοτέλης ὁ μείζων ἕπω βούλομαι ὁ συμπέρασμα , εἰμί δέ ἐν δύο , ὁ ἀντιστρέφω , εἰμί δέ ἐν τρίτος , ὁ μή ἀντιστρέφω · οὗτος γάρ μείζων γίγνομαι ἐν ὁ εἰς ὁ πρῶτος σχῆμα ἀναγωγή · ἐπί δέ ὁ τέταρτος τρόπος ὁ δύο σχῆμα καί ὁ πέμπτος ὁ τρίτος ὁ μή ἀνάγω διά ἀντι - στροφή εἰς ὁ πρῶτος σχῆμα ὁ χείρων ἕπω ὁ συμπέρασμα . ὁ δέ ἑταῖρος αὐτός , Θεόφραστος καί Εὔδημος , καί ὁ ἀπό Πλάτων καθόλου καί νῦν ὁ χείρων ἕπω ὁ συμπέρασμα φημί ὥσπερ καί ἐν ποσός καί ἐν ποιός . ὁ δέ νέος ἀκολουθέω Ἀριστοτέλης μέν Ἀλέξανδρος καί Ἰάμβλιχος , Θεόφραστος δέ καί Εὔδημος καί ὁ ἀπό Πλάτων Θεμίστιος , Συριανός , Πρόκλος . ὅτι τοίνυν ἐκ ἀναγκαῖος ὁ μείζων καί ὑπάρχω ὁ μικρός ἀναγκαῖος συνάγω , δείκνυμι ὁ Ἀριστοτέλης οὕτως · εἰμί ὁ Α πᾶς ὁ Β ἐκ ἀνάγκη , ὁ δέ Β πᾶς ὁ Γ ὑπάρχω , ὁ Α πᾶς ὁ Γ 5 ἐκ ἀνάγκη διά ὁ ὅρος ὁ κατά πᾶς . ἀλλά οὖον πᾶς μέρος , φημί , ὁ Β ὁ Α ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω , ἀλλά μόνος ὁ ἀναγκαῖος αὐτός μέρος · ὅς οὐ εἰμί ὁ Γ διά ὁ ὑπάρχω εἰμί ὁ ΒΓ πρότασις · διά γάρ οὗτος δύναμαι ὁ Γ ὁ Β μηδείς ὑπάρχω μέρος εἰμί , ὅτε χωρίζω αὐτός . καί ἐπεί ὁ Α ὁ Β ἀχώριστος εἰμί , ὁ δέ Β ὁ Γ χωριστός , καί ὁ Α ὁ Γ χωρίζω , καί διά οὗτος οὐ ἐκ ἀνάγκη αὐτός ὑπάρχω . Ἀλέξανδρος δέ | συνηγορέω ὁ Ἀριστοτέλης καί διά ἀδύνατος δείκνυμι ἀναγκαῖος ὁ συμπέρασμα ὁ τρόπος οὗτος · εἰμί γάρ μή ὁ Α ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη πᾶς , ἐνδέχομαι μή πᾶς · ἀλλά μήv καί ὁ Β ὁ Γ ὑπάρχω πᾶς · διά ὁ πέμπτος ἄρα τρόπος ὁ τρίτος σχῆμα , ἐπί οὖον καί κατά Ἀριστοτέλης ὁ χείρων ἕπω ὁ συμπέρασμα , ὁ Α ὁ Β ἐνδέχομαι μή πᾶς · ἀλλά καί ἐκ ἀνάγκη πᾶς · ὅσπερ ἀδύνατος · ἀντίφασις γάρ οὗτος . ἀλλά πρῶτος μέν διάλληλος εἰμί ὁ δεῖξις · καί γάρ ὁ μνημονεύω δεῖξις ὁ τρίτος σχῆμα διά ὁ νῦν μίξις ἑξῆς ὁ Ἀριστοτέλης δείκνυμι . δύο δέ διά ὁ αὐτός λόγος καί ὑπάρχω συνάγω καί ἐνδέχομαι καί ἀδύνατος · εἰμί γάρ ὁ Α ὁ Γ μή πᾶς ὡς εἄν ἐθέλω , ἐπεί ὁ Β ὁ Γ πᾶς , ὁ Α ὁ Β οὖον πᾶς , καί οὖον λέγω ἀπλόος · ὅσπερ ἀδύνατος · ὑπόκειμαι γάρ ὁ Α ὁ Β ἐκ ἀνάγκη πᾶς · ὥστε ἢ ὁ τρεῖς οὖον συνάγω ὁ οὐδέ ὁ ἀναγκαῖος · αἴτιος δέ ὁ ἄτοπος ἐπακολουθέω καί ἀναγκαῖος ὑποτίθημι ὁ συμπέρασμα καί ἐνδέχομαι καί ὑπάρχω οὐ ὁ τρόπος ὁ συμπέρασμα , ἀλλά ὁ συνάγω μέν κατά ἀλήθεια πᾶς ἀεί γάρ ἐκ δύο καθόλου καταφατικός καθόλου καταφαίνω - κόος συνάγω ἐν πρῶτος ) , ὑπόκειμαι δέ οὖον πᾶς . Σωσιγένης δέ ὁ ὁ Ἀλέξανδρος διδάσκαλος ἀναγκαῖος φημί συνάγω ὁ κατά ὁ διορισμός · ἔστω ἄν γάρ ὁ μέσος ὁ ἔσχατος ὑπάρχω , ἀνάγκη καί ὁ μείζων ὁ μικρός ὑπάρχω . ἀλλά ὅσος ἐπί οὗτος καί ὁ μείζων ὑπάρχω <οὔσης> ἀναγκαῖον εἰμί ὁ συμπέρασμα · ἀνάγκη γάρ ὁ μείζων ὁ ἔσχατος ὑπάρχω , ἔστω εἄν ὁ μείζων ὁ μέσος ὑπάρχω · καί πᾶς Συλλός - γισμὸς ὁ ἐκ ὑπόθεσις ἀναγκαῖος συνάγω διά ὁ ὅρος ὁ συλλογισμός · καί ἐν ὁ δύο σχῆμα δείκνυμι ὁ Ἀριστοτέλης συζυγία μή συνάγω ὁ ἀναγκαῖος διά ὁ ὁ μετά διορισμός ἀναγκαῖος συνάγω . Ἑρμῖνος δέ λέγω ἀναγκαῖος γίγνομαι ὁ συμπέρασμα οὐ ἀεί ποτός , ἀλλά ἐπί τις ὕλη · εἰμί μέν γάρ λαμβάνω ζῷον , ἄνθρωπος , περιπατέω , ἀναγκαῖος συνάγω · εἰμί δέ ζῷον , ἄνθρωπος , κινέω , ψεύδω ὁ ] ἐνδέχομαι διά ὅς καί ὁ Ἀριστοτέλης φημί συμβαίνω δέ ποτός . ἀλλά διά-ὁρίζω οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης ἐπάγω πλήν οὐ ὁπότερος τυγχάνω , ἀλλά ὁ μείζων ἀναγκαῖος εἰμί . καί ἐπί στοιχεῖον ὁ δεῖξις ποιέω αὔγ-ασμα καθόλου οὗτος ποιέω . ὁ δέ περί Θεόφραστος δικαιολογούμαι οὕτως · τίς ὁ ἀποκλήρωσις μή καί ἐπί ὁ τρόπος ὁ χείρων ἕπω ὁ συμπέρασμα ; ἢ τίς ὁ ἀποκλήρωσις ἐν μόνος ὁ τέταρτος ὁ δύο καί ὁ πέμπτος ὁ τρίτος ὁ χείρων κατά Ἀριστοτέλης ἕπω ὁ συμπέρασμα ; διά τίς δέ ὁ Ἀριστοτέλης ὁ μέν ἀναγκαῖος συνάγω οὖον δείκνυμι διά ὁ ὁράω ἀλλά διά μόνος ὁ καθόλου λόγος , ὁ δέ ὑπάρχω καί διά ὁ καθόλου λόγος καί διά ὁράω ; δῆλος γάρ ὅτι διά ὁ ἀεί ὑπάρχω συνάγω καί μή εὐπορέω ὁράω ὁ ἀναγκαῖος συνάγω , ἀλλά ἐν ὁ καθόλου λόγος παρακρούω ἐγώ · ἅπας δέ λόγος , εἄν ἄπειμι ὁ ἔργον , μάταιος τίς φαίνω καί κενός . καί εἰμί ἐν δύο σχῆμα ὁ γίγνομαι μείζων ἐν ὁ εἰς ὁ πρῶτος σχῆμα ἀναγωγή ἕπω ὁ συμπέρασμα , ἐν ὁ πρῶτος τρόπος ὁ τρίτος σχῆμα ἐκ ὑπάρχω καί ἀναγκαῖος καί ὑπάρχω καί ἀναγκαῖος συνάγω ὁ δύναμαι ἑκάτερος μείζων γίγνομαι ἐν πρῶτος σχῆμα , εἰμί καί ὅπου μέν εἷς ἀντιστροφή δήω , ὅπου δέ δύο . ὁ οὐ ἄτοπος οὗτος · ἐν γάρ ὁ τρίτος σχῆμα μερικός πᾶς συνάγω · δύναμαι δέ ὁ μερικός καί ὑπάρχω εἰμί καί ἀναγκαῖος · οἷος λευκός τις ζῷον ὑπάρχω διά ἄνθρωπος καί ἀναγκαῖος διά κύκνος . ὁ δέ ἐπίκρισις , ὡς λέγω ὁ οὗτος ἐγώ ἐξηγέομαι ὁ Ἰάμβλιχος ὑπόμνημα κατακολουθέω , οὗτος ἔχω ὁ τρόπος · ἐκ ἀναγκαῖος ὁ μείζων καί ὑπάρχω ὁ μικρός ἐν πρῶτος σχῆμα καί ἀναγκαῖος συνάγω ἐπί ὁράω ζῷον , ἄνθρωπος , περιπατέω καί ὑπάρχω ζῷον , ἄνθρωπος , κινέω · ὁ γάρ ὑπάρχω μέσος εἰμί ἀναγκαῖος καί ἐνδέχομαι , ὁ μέν | ἀναγκαῖος ἔχω ὁ πάρειμι , ὁ δέ ἐνδέχομαι ὁ δύναμαι μεταβάλλω εἰς ὁ ῥέω εἰμί . καί διά οὗτος πλάτος εἰμί ὁ ὑπάρχω , καί δύναμαι ὁ ὑπάρχω πρότασις καί πρός ὁ ἀναγκαῖος εἰμί μᾶλλον καί πρός ὁ ἐνδέχομαι . καί ὅτε πρός ὁ ἀναγκαῖος εἰμί , ἀναγκαῖος συνάγω · οἷος γάρ ἐκ δύο ἀναγκαῖος ἀναγκαῖος συνάγω · ὅτε δέ πρός ὁ ἐνδέχομαι , ὑπάρχω συνάγω , ὡς ἐπί ὁ εἴρω ὁράω . † ὅτε καί ὁ Ἀριστοτέλης ἐκ ὁ μείζων ἀναγκαῖος ὁ δέ μικρός ὑπάρχω ἀναγκαῖον φημί συνάγω ὁ μικρός πρός ὁ ἀναγκαῖος λαμβάνω · ὅτε δέ ἐκ ὁ μείζων ὑπάρχω ὁ δέ μικρός ἀναγκαῖος ὑπάρχω , ὁ μικρός λαμβάνω πρός ὁ ὑπάρχω · διά γάρ οὗτος , ὅτε ὁ μείζων ὑπάρχω εἰμί ὁ δέ μικρός ἀναγκαῖος , ὁ μείζων οὐ ἀναγκαῖος καλέω ἐξορίζω αὐτός ἀπό ὁ ἀναγκαῖος καί ἐπιρρεπής ὁράω πρός ὁ ἐνδέχομαι · ὅτε δέ ὁ μείζων ἀναγκαῖος ὁ δέ μικρός ὑπάρχω , ὁ μικρός ὑπάρχω καλέω , οὐ δέ <οὐκ> ἀναγκαῖος ὡς ἐπιρρεπής ἔχω πρός ὁ ἀλλά ἐν εἶπον , φημί , λογικός πᾶς ἄνθρωπος ἐκ ἀνάγκη , ἄνθρωπος πᾶς περιπατέω ὑπάρχω , καίπερ ὁ μικρός πρός ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ὑπάρχω συνάγω · ἐν κίνησις πᾶς βάδισις ἀναγκαῖος , βάδισις πᾶς ἄνθρωπος ὑπάρχω , καίπερ ὁ μικρός ὑπάρχω εἰμί πρός ὁ ἀναγκαῖος ὑπάρχω συνάγω . ὅτι2 ἄπορος ὁ μίξις ὑπάρχω καί ἀναγκαῖος · οὔτε γάρ ἀεί ὑπάρχω συνάγω , ὡς ὁ πλατωνικός καί Θεόφραστος , διά ὁ ὅρος οὗτος · περιπατέω οὔτε ὁ μείζων ἀναγκαῖος εἰμί ἀναγκαῖος , ὡς ὁ Ἀριστοτέλης , διά ὁ ὅρος οὗτος · ζῷον πᾶς ἄνθρωπος ἀναγκαῖος , ἄνθρωπος πᾶς κινέω ὑπάρχω , καί ζῷον πᾶς κινέω ὑπάρχω ἀλλά οὐ ἀναγκαῖος · οὔτε , ὡς ὁ Ἰάμβλιχος , ὁ μικρός ὑπάρχω πρός ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ἀναγκαῖος συνογετης διά ὁ ὄρος οὗτος · ἀλλά οὐδέ ἀντίφασις | γίγνομαι ἀντιτίθημι ἐγώ τρόπος τρόπος , ποσός ποσός , ποιός ποιός . φεῦς γάρ καί ὁ ἐνδέχομαι τις ἄνθρωπος ζῷον καί ὁ ἀνάγκη μηδείς ἄν - θρωπον ζῷον . ὁ δέ ὁ Γ ὑπάρχω μόνος . ἰδού ὁ μείζων ἀναγκαῖος ὗσις ὁ μικρός οὖον καλέω μή ἀναγκαῖος ἀλλά ὑπάρχω ὡς πρός ὁ ἀναγκαῖος εἰμί , καίτοι , ὅτε ὁ μικρός ἀναγκαῖος εἰμί , ὁ μείζων μή ἀναγκαῖος καλός . p . 30a23 εἰμί δέ ὁ μέν ΑΒ μή εἰμί ἀναγκαῖος . ὁ Α ὁ Β ὑπάρχω πᾶς , ὁ Β ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη πᾶς · ὅτι οὖον συνάγω ὁ Α ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη πᾶς · εἰμί γάρ ὁ Α ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη πᾶς , ἐπεί καί ὁ Γ ὁ Β ἐκ ἀνάγκη τις διά ὁ ἀντιστροφή , ὁ Α ὅς Β ἐκ ἀνάγκη τις · ἀλλά καί ὑπάρχω πᾶς · ὅσπερ ἀδύνατος · ἐνδέχομαι γάρ ὁ ὑπάρχω πᾶς καί μηδείς ὑπάρχω . ὁ καί οὕτως ἐν τρίτος σχῆμα · εἰμί ὁ Α ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη πᾶς , ἐπεί καί ὁ Β ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη πᾶς , ὁ Α ὁ Β ἐκ ἀνάγκη τις . ὑπόκειμαι δέ καί πᾶς ὑπάρχω · ὅσπερ ἀδύνατος . p . 30a28 ἔτι δέ καί ἐκ ὁ ὁράω φανερός . ἔχω ὅρος , φημί , Ἀριστοτέλης · διά τίς γάρ μή καί πρότερος , ὅτε ἀναγκαῖος συνάγω παραλογίζομαι ; p . 30a31 κινέω δέ ὁ ζῷον οὐ ἐξανανακέω , οὐδέ ὁ ἄνθρωπος , καί ἐπί ὁ παράδειγμα ὁ ὑπάρχω ὁ πρός ὁ ἐνδέχομαι οὐ ἀναγκαῖος καλέω . ὁ γάρ αὐτός ἀπόδειξις , διά ἀδύνατος καί διά ὁράω . p . 30 a33 ἐπί δέ ὁ ἐν μέρος συλλογισμός . ὅτι καί ἐπί ὁ μερικός συλλογισμός ὁ μείζων ἀναγκαῖος εἰμί καί ὁ συμπέρασμα ἀναγκαῖος γίγνομαι · εἰμί γάρ ὁ Α πᾶς ὁ Β ἐκ ἀνάγκη , πᾶς μέρος αὐτός ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω · τίς δέ ὁ Γ μέρος εἰμί ὁ Β · ἐκεῖνος ἄρα ὁ μέρος ἀναγκαῖος ὁ Α ὑπάγω , ἀλλά οὖον πᾶς μέρος ὁ Β ἀναγκαῖος ὁ Α ὑπάρχω , ἀλλά μόνος ὁ ἀναγκαῖος μέρος ὁ Β . ὁ δέ αὐτός καί ἐπί ὁ στερητικός . εἰμί δέ ὁ μείζων ὑπάρχω εἰμί , καί ὁ συμπέρασμα εἰμί ὑπάρχω καί οὐ ἀναγκαῖος · ὅτι μέν γάρ ὑπάρχω συνάγω , εἰμί δείκνυμι διά ἀδύνατος ὅτι δέ ἀναγκαῖος συνάγω , οὐ εἰμί δείκνυμι διά ἀδύνατος . ὁ γάρ Α πᾶς ὁ Β ὑπάρχω , I ὁ δέ Β τις ὁ Γ ἀναγκαῖος · λέγω ὅτι ὁ Α τις ὁ Γ ὑπάρχω . εἰμί δέ ψεῦδος ὁ ὑπάρχω τις , ἀληθής ὁ ἀνάγκη μηδείς , οὐ δέ ὁ ἐνδέχομαι μηδείς · ὁ γάρ ὑπάρχω οὐ ἀντίκειμαι ὁ ἐνδέχομαι , ἐπεί ὁ νυν ὑπάρχω ἐνδέχομαι εἰς ὕστερος μή ὑπάρχω καί ὁ νῦν ὑπάρχω ἐνδέχομαι εἰμί , οὖον μή εἰμί μέν τίθημι δέ ὑπάρχω οὐδείς ἀδύνατος συμβαίνω . καί διά οὗτος ἐν ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή οὖον ληπτέος · ἀντίκειμαι ὁ ὑπάρχω ὁ ἐνδέχομαι · οὖον γάρ ἀντίκειμαι κατά ὁ ἀναγκαῖος καί ἀδύνατος ἀλλά κατά ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος . εἰμί οὖν φεῦς ὁ Α ὁ Γ ὑπάρχω τις , ἀληθής ὁ Α ὁ Γ ἀνάγκη μηδείς · ὁ δέ Γ ὁ Β ἀνάγκη τις . ὁ Α ἄρα ὁ Β ἀνάγκη οὖον πᾶς · ὅσπερ ἀδύνατος · ὑπάρχω γάρ πᾶς . ἀντίφασις δέ ἀνάγκη οὖον πᾶς , ὑπάρχω πᾶς . οὖον μήv εἰμί δείκνυμι διά αουνατου καί ἀναγκαῖος συνάγω . οἷος λέγω ὅτι ὁ Α ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη τις · εἰμί γάρ οὗτος ψεῦδος , ἐνδέχομαι μηδείς · ὁ δέ Γ ὁ Β ἐκ ἀνάγκη τις · ὁ Α ἄρα ὁ Β ἐνδέχομαι μή πᾶς · ἐνδέχομαι γάρ συνάγω κατά πᾶς νῦν , ἐπεί συμβαίνω ὁ αὐτός πρότασις καί μείζων εἰμί ὁ πρῶτος σχῆμα καί χείρων · ὑπάρχω δέ καί πᾶς · καί ἐκ ἀδύνατος ὁ ἑαυτοῦ ὁ αὐτός καί ὑπάρχω πᾶς καί ἐνδέχομαι μή πᾶς · ἐν μέν γάρ ὁ αὐτός χρόνος εἰμί ἐφεύδω , οὐ ἀδύνατος δέ , εἰς ὕστερος δέ δυνατός · οὐδαμῶς ἄρα ἀδύνατος . εἶπον δέ ἄν τις ὅτι , εἰμί καί οὕτως μή συνάγω ἀδύνατος , ἀλλά ἑτέρως συνάγω · εἰμί γάρ ὁ Α οὐδείς ὁ Γ ἐνδεχομένως , ἐπεί ὁ Α πᾶς ὁ B ὑπάρχω , ἐν δύο ἄρα σχῆμα ὁ Β οὐδείς ὁ Γ ἐνδεχομένως ἢ ὑπάρχω · ἀλλά ὑπόκειμαι ἀναγκαῖος τις · ὅσπερ ἀδύνατος . εἰμί δέ ὑπάρχω ὁ συμπέρασμα ἀλλά οὐ ἀναγκαῖος , δείκνυμι αὐτός ὑπάρχω καί ἀπό ὁ πρᾶγμα . πός λέγω ὁ Πλάτων ἐν ὁ μίξις ἀναγκαῖος καί ἐνδέχομαι ὁ χείρων ἕπω ὁ συμπέρασμα ; ὁ ἐν ὁ πρῶτος ὁ Πολιτεία ἐν ὁ συμπέρασμα | ὁ πρός Πολέμαρχος λόγος ἐπί παράδειγμα τοιοῦτος · Δίκαιος κακός κακῶς φίλος κακῶς ποιέω , ἀγαθός ποιέω καί ἐχὁ δίκαιος φίλος εὖ ποιέω κακός εὕω ποιέω , καί ἐχθρός ὕς εἰμί τυγχάνω φίλος κακῶς εἰμί , ἀγαθός εὕω ἀναγκ . ( ?? ) ἐνδέχομαι . ἐπί μέν ὁ καθόλου συζυγία ὁ πρῶτος σχῆμα ὁ μικρός Πρότα - σέως ἀναγκαῖος εἰμί , ἐάν ὁ συμπέρασμα ἀναγκαῖος ὑποτίθημι , ψεῦδος ἕπω διά ὁ εἰς ἀδύνατος , ἤτοι εἰς ψεῦδος , ἀπαγωγή . ἐπί δέ ὁ ἐν μέρος οὖον δύναμαι διά ὁ εἰς ἀνύω ἀπαγωγή ἀναγκαῖος τίθημι ὁ συμπέρασμα ψεῦδος συνάγω · ἀσυλλόγιστος γάρ ὁ συμπλοκή γίγνομαι , οἶος δέ ] ἄν πρότασις προσλαμβάνω ὁ συμπέρασμα μερικός εἰμί · εἴτε γάρ ὁ μερικός προσλαμβάνω , ἐκ δύο μερικός εἰμί καί ἀσυλλό - γιστον , εἴτε ὁ καθόλου , γίγνομαι δύο σχῆμα ἐκ δύο ὁμοιοσχήμων πρότασις καί οὕτως ἀσυλλόγιστος · ἀλλά δείκνυμι ὑπάρχω ὁ συμπέρασμα διά ὁ ὁράω · κίνησις , ζῷον , λευκός .