ammonius-philosophy.in-aristotelis-analytica-priora-sp 235v
ὅτι δὲ τὸ ἀόριστον κατὰ τοῦ ἐπ’ ἴσης καὶ τοῦ ἐπ’ ἔλαττον φέρει , δηλοῖ τὰ παραδείγματα · τὸ μὲν γὰρ βαδίζειν τοῦ ἐπ’ ἴσης ἐστίν , ὁ δὲ σεισμὸς τοῦ ἐπ’ ἔλαττον . Ὁ καὶ οὕτω καὶ μὴ οὕτω δυνατόν . τοῦτο ἁρμόζει καὶ τῷ ἐπ’ ἔλαττον , ἀλλὰ καὶ τῷ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ . Οὐδὲν γὰρ μᾶλλον οὕτως πέφυκεν ἢ ἐναντίως . τοῦτο διὰ τὸ μᾶλλον μόνῳ τῷ ἐπ’ ἴσης ἁρμόζει . Ὅτι τὸ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ πεφυκὸς καλεῖ διὰ τὸ περὶ αὐτὸ καταγίνεσθαι τὴν φύσιν καὶ τὴν αὐτὴν μιμουμένην τέχνην . Ἀντιστρέφει μὲν οὖν . αἱ ἐνδεχόμεναι , φησίν , ἀντιστροφαὶ ἐπὶ τῶν δύο ἐνδεχομένων προβαίνουσιν · καθόλου γὰρ τὸ ἐνδεχόμενον καὶ εἶναι δύναται καὶ μὴ εἶναι . τὸ δὲ διάφορον , ὅτι ἐπὶ μὲν τοῦ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ μᾶλλον ἡ κατάφασις ἀληθεύει , ἐπὶ δὲ τοῦ ἀορίστου ἢ ἐξ ἴσου ἢ μᾶλλον ἡ ἀπόφασις . πλήν , φησίν , αἱ σκέψεις τὸ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ζητοῦσιν . ἔδει οὖν διὰ τοῦτο , Ἀριστότελες , μὴ παραλαβεῖν τὰς ἐνδεχομένας ἀντιστροφάς . τὸ πεφυκὸς εἶναι δύναται καὶ μὴ εἶναι διὰ μόνον τὸ μὴ ἐξ ἀνάγκης εἶναι · πολλὴν γὰρ ἔχει πρόσκλισιν πρὸς τὸ εἶναι · τὸ δὲ ἐπ’ ἴσης ὡς κέντρον ὃν ὑπάρξεως καὶ ἀνυπαρξίας · ἴσον γὰρ ἑκατέρας ἀπέχει . τὸ δ’ ἐπ’ ἔλαττον παρῆκεν διὰ τὸ ἄτακτον εἶναι τὸ μέσον · οὐδὲν γὰρ μᾶλλον τὸ μέσον τῷ μείζονι ὑπόκειται ἢ οὐχ ὑπόκειται , καὶ οὐδὲν μᾶλλον τοῦ ἐλάττονος κατηγορεῖται ἢ οὐ κατηγορεῖται · καὶ ἐπ’ ἔλαττον αἰ τέχναι τυγχάνουσι τοῦ τέλους , μᾶλλον ἀτεχνίαι εἰσὶν ἢ τέχναι . Οὐ μὴν εἴωθέ γε ζητεῖσθαι . δικαίως ἄρα οἱ Πλατωνικοὶ οὐ προσίενται τὰς ἐνδεχομένας ἀντιστροφάς · ζητοῦμεν γὰρ αὐτὰς διὰ τοὺς συλλογισμούς · οἱ δὲ συλλογισμοὶ ὑπὸ τεχνῶν ἢ ἐπιστημῶν προβάλλονται . Ταῦτα μὲν οὖν . ἐν γὰρ τῷ δευτέρῳ τῆς Φυσικῆς σαφέστερον διελεῖ τὸ ἐνδεχόμενον εἰς τὸ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ καὶ ἐπ’ ἴσης καὶ ἐπ’ ἔλαττον , καὶ διακρινεῖ τὰ περὶ αὐτὰ καταγινόμενα , ὅτι ὅπου μὲν φύσις καὶ τέχνη , ὅπου δὲ προαίρεσις , ὅπου δὲ τύχη καὶ αὐτόματον . Καὶ τίς . κατὰ τὸν τρόπον τοῦ συμπεράσματος . Ἐπεὶ δὲ τὸ ἐνδέχεσθαι
Lemmas: ὅτι δέ ὁ ἀόριστος κατά ὁ ἐπί ἴσος καί ὁ ἐπί μικρός φέρω , δηλόω ὁ παράδειγμα · ὁ μέν γάρ βαδίζω ὁ ἐπί ἴσος εἰμί , ὁ δέ σεισμός ὁ ἐπί μικρός . ὁ καί οὗτος καί μή οὗτος δυνατός . οὗτος ἁρμόζω καί ὁ ἐπί μικρός , ἀλλά καί ὁ ὡς ἐπί ὁ πολύς . οὐδείς γάρ μᾶλλον οὕτως φύω ἢ ἐναντίος . οὗτος διά ὁ μᾶλλον μόνος ὁ ἐπί ἴσος ἁρμόζω . ὅτι2 ὁ ὡς ἐπί ὁ πολύς φύω καλέω διά ὁ περί αὐτός καταγίγνομαι ὁ φύσις καί ὁ αὐτός μιμέομαι τέχνη . ἀντιστρέφω μέν οὖν . ὁ ἐνδέχομαι , φημί , ἀντιστροφή ἐπί ὁ δύο ἐνδέχομαι προβαίνω · καθόλου γάρ ὁ ἐνδέχομαι καί εἰμί δύναμαι καί μή εἰμί . ὁ δέ διάφορος , ὅτι ἐπί μέν ὁ ὡς ἐπί ὁ πολύς μᾶλλον ὁ κατάφασις ἀληθεύω , ἐπί δέ ὁ ἀόριστος ἢ ἐκ ἴσος ἢ μᾶλλον ὁ ἀπόφασις . πλήν , φημί , ὁ σκέψις ὁ ὡς ἐπί ὁ πολύς ζητέω . ἐσθίω οὖν διά οὗτος , Ἀριστοτέλης , μή παραλαμβάνω ὁ ἐνδέχομαι ἀντιστροφή . ὁ φύω εἰμί δύναμαι καί μή εἰμί διά μόνος ὁ μή ἐκ ἀνάγκη εἰμί · πολύς γάρ ἔχω πρόσκλισις πρός ὁ εἰμί · ὁ δέ ἐπί ἴσος ὡς κέντρον ὅς ὕπαρξις καί ἀνυπαρξία · ἴσος γάρ ἑκάτερος ἀπέχω . ὁ δέ ἐπί μικρός παρίημι διά ὁ ἄτακτος εἰμί ὁ μέσος · οὐδείς γάρ μᾶλλον ὁ μέσος ὁ μείζων ὑπόκειμαι ἢ οὐ ὑπόκειμαι , καί οὐδείς μᾶλλον ὁ μικρός κατηγορέω ἢ οὖον κατηγορέω · καί ἐπί μικρός ὁ τέχνη τυγχάνω ὁ τέλος , μᾶλλον ἀτεχνία εἰμί ἢ τέχνη . οὖον μήv εἴωθα γε ζητέω . δικαίως ἄρα ὁ πλατωνικός οὖον προσίημι ὁ ἐνδέχομαι ἀντιστροφή · ζητέω γάρ αὐτός διά ὁ συλλογισμός · ὁ δέ συλλογισμός ὑπό τέχνη ἢ ἐπιστήμη προβάλλω . οὗτος μέν οὖν . ἐν γάρ ὁ δύο ὁ φυσικός σαφής διαιρέω ὁ ἐνδέχομαι εἰς ὁ ὡς ἐπί ὁ πολύς καί ἐπί ἴσος καί ἐπί μικρός , καί διακρίνω ὁ περί αὐτός καταγίγνομαι , ὅτι ὅπου μέν φύσις καί τέχνη , ὅπου δέ προαίρεσις , ὅπου δέ τύχη καί αὐτόματος . καί τίς . κατά ὁ τρόπος ὁ συμπέρασμα . ἐπεί δέ ὁ ἐνδέχομαι