ammonius-philosophy.in-aristotelis-analytica-priora-sp 249v
ἀλλὰ καὶ ὅτι οὐχ ὑπάρχει . τὸ ἐξ ἡμισείας ἐνδεχόμενον καὶ ἀναγκαῖον ὑπάρχον καλεῖ · καὶ γὰρ τὸ ὑπάρχον τὸ μὲν ἔχει τοῦ ἀναγκαίου ὡς ἐκβηβηκός , τὸ δὲ τοῦ ἐνδεχομένου ὡς μεταπῖπτον , ὅπερ καὶ ὑπάρχον καὶ ἐνδεχόμενον καλεῖ δέει τῆς ἀποφάσεως . καὶ ὅτι τὸ ἐξ ἡμισείας ἀναγκαῖον καὶ ἐνδεχόμενον συνάγεται , δείκνυσιν οὕτως · εἰ γὰρ ψεῦδος τὸ ὑπάρχον οὐδενί , ἀληθὲς τὸ ἀνάγκη τινὶ τὸ Β τῷ Γ , ὅπερ πάλιν ὑπάρχει τινί καλεῖ · τὸ δὲ Α τῷ Β ἀνάγκη οὐδενί · τὸ Α ἄρα τῷ Γ ἀνάγκη οὐ παντί · ἀλλὰ καὶ ἐνδέχεται παντί · ὅπερ ἀδύνατον · οὐκ ἄρα τὸ Β τῷ Γ ἀνάγκη τινί . καὶ ἐπειδὴ οὐδὲν ἕπεται ἄτοπον καὶ τῷ ἀνάγκη οὐ παντί , τὸ οὐδενὶ ἐξ ἀνάγκης συνάγεται , ὅπερ καὶ κατὰ τοῦ ἐξ ἀνάγκης οὐδενὶ φέρεται καὶ κατὰ τοῦ ἐνδέχεται μηδενί · καὶ διὰ τὸ ποτὲ μὲν κατὰ τοῦ ἀναγκαίου φέρεσθαι ποτὲ δὲ κατὰ τοῦ ἐνδεχομένου ἐξ ἡμισείας ἐστὶν ἀναγκαῖον καὶ ἐνδεχόμενον . Ἅμα δὲ δῆλον ὅτι οὐ συνάγεται τὸ κατὰ τὸν διορισμὸν ἐνδεχόμενον ἀλλὰ τὸ ἐξ ἡμισείας · εἰ γὰρ ψεῦδος τὸ ὑπάρχον οὐδενί , ἀληθὲς τὸ ὑπάρχει τινί · ὑπάρχει γὰρ τινὶ τὸ ἀναγκαῖον τινί . Καὶ τὸ Α τῷ μὲν Β ἐνδεχέσθω μηδενί , τῷ δὲ Γ παντὶ ὑπαρχέτω ἐξ ἀνάγκης . ἀσυλλόγιστος ἡ ἀγωγὴ αὕτη ὡς μὴ ἔχουσα καθόλου ἀναγκαίαν ἀποφατικήν , καὶ ἀσυλλόγιστος καὶ τοῦ ἐνδεχομένου καὶ παντὸς συμπεράσματος , τοῦ μὲν ἐνδεχομένου ὡς τὸ ἐξ ἀνάγκης οὐδενὶ συνάγουσα · τὸ γὰρ ἀναγκαῖον παντὸς ἐνδεχομένου ἐστὶν ἀναιρετικόν · ἀλλ’ οὐδὲ τοῦ ἀναγκαίου συλλογιστική ἐστιν , ἵνα μὴ νομίσῃ τις διὰ τοὺς ὅρους τοῦ ἐξ ἀνάγκης οὐδενὶ ἀεὶ τὸ ἐξ ἀνάγκης οὐδενὶ συνάγειν αὐτήν . ἀσυλλόγιστος οὖν ἐστιν τοῦ ἀναγκαίου , ἐπειδὴ οἱ ἀναγκαῖον συνάγοντες ἢ ἄμφω ἀναγκαίας εἶχον ἢ τὴν καθόλου ἀναγκαίαν ἀπόφασιν , ἵνα καὶ τὸ ἐξ ἡμισείας ἀναγκαῖον [ ἀναγκαῖον ] εἴπωμεν ἀναγκαῖον · νῦν δ’ οὐδέτερόν ἐστιν . καὶ εἰσὶν ὅροι τὸ ἀνάγκη παντὶ συνάγοντες . καὶ διὰ μὲν τὸ οὐδενὶ οὐδὲν καταφατικὸν συνάγει , διὰ δὲ τὸ ἀνάγκη παντὶ οὐδὲν ἀποφατικόν . Ὅτι κίνησις πάσῃ ἐγρηγόρσει ἐξ ἀνάγκης ·
Lemmas: ἀλλά καί ὅτι οὐ ὑπάρχω . ὁ ἐκ ἥμισυς ἐνδέχομαι καί ἀναγκαῖος ὑπάρχω καλέω · καί γάρ ὁ ὑπάρχω ὁ μέν ἔχω ὁ ἀναγκαῖος ὡς ἐκβαίνω , ὁ δέ ὁ ἐνδέχομαι ὡς μεταπίπτω , ὅσπερ καί ὑπάρχω καί ἐνδέχομαι καλέω δήω ὁ ἀπόφασις . καί ὅτι ὁ ἐκ ἥμισυς ἀναγκαῖος καί ἐνδέχομαι συνάγω , δείκνυμι οὕτως · εἰμί γάρ ψεῦδος ὁ ὑπάρχω οὐδείς , ἀληθής ὁ ἀνάγκη τις ὁ Β ὁ Γ , ὅσπερ πάλιν ὑπάρχω τις καλέω · ὁ δέ Α ὁ Β ἀνάγκη οὐδείς · ὁ Α ἄρα ὁ Γ ἀνάγκη οὖον πᾶς · ἀλλά καί ἐνδέχομαι πᾶς · ὅσπερ ἀδύνατος · οὐ ἄρα ὁ Β ὁ Γ ἀνάγκη τις . καί ἐπεί οὐδείς ἕπω ἄτοπος καί ὁ ἀνάγκη οὖον πᾶς , ὁ οὐδείς ἐκ ἀνάγκη συνάγω , ὅσπερ καί κατά ὁ ἐκ ἀνάγκη οὐδείς φέρω καί κατά ὁ ἐνδέχομαι μηδείς · καί διά ὁ ποτέ μέν κατά ὁ ἀναγκαῖος φέρω ποτέ δέ κατά ὁ ἐνδέχομαι ἐκ ἥμισυς εἰμί ἀναγκαῖος καί ἐνδέχομαι . ἅμα δέ δῆλος ὅτι οὖον συνάγω ὁ κατά ὁ διορισμός ἐνδέχομαι ἀλλά ὁ ἐκ ἥμισυς · εἰμί γάρ ψεῦδος ὁ ὑπάρχω οὐδείς , ἀληθής ὁ ὑπάρχω τις · ὑπάρχω γάρ τις ὁ ἀναγκαῖος τις . καί ὁ Α ὁ μέν Β ἐνδέχομαι μηδείς , ὁ δέ Γ πᾶς ὑπάρχω ἐκ ἀνάγκη . ἀσυλλόγιστος ὁ ἀγωγή οὗτος ὡς μή ἔχω καθόλου ἀναγκαῖος ἀποφατικός , καί ἀσυλλόγιστος καί ὁ ἐνδέχομαι καί πᾶς συμπέρασμα , ὁ μέν ἐνδέχομαι ὡς ὁ ἐκ ἀνάγκη οὐδείς συνάγω · ὁ γάρ ἀναγκαῖος πᾶς ἐνδέχομαι εἰμί ἀναιρετικός · ἀλλά οὐδέ ὁ ἀναγκαῖος συλλογιστικός εἰμί , ἵνα μή νομίζω τις διά ὁ ὅρος ὁ ἐκ ἀνάγκη οὐδείς ἀεί ὁ ἐκ ἀνάγκη οὐδείς συνάγω αὐτός . ἀσυλλόγιστος οὖν εἰμί ὁ ἀναγκαῖος , ἐπεί ὁ ἀναγκαῖος συνάγω ἢ ἄμφω ἀναγκαῖος ἔχω ἢ ὁ καθόλου ἀναγκαῖος ἀπόφασις , ἵνα καί ὁ ἐκ ἥμισυς ἀναγκαῖος [ ἀναγκαῖος ] εἶπον ἀναγκαῖος · νῦν δέ οὐδέτερος εἰμί . καί εἰμί ὅρος ὁ ἀνάγκη πᾶς συνάγω . καί διά μέν ὁ οὐδείς οὐδείς καταφατικός συνάγω , διά δέ ὁ ἀνάγκη πᾶς οὐδείς ἀποφατικός . ὅτι2 κίνησις πᾶς ἐγρήγορσις ἐκ ἀνάγκη ·