ammonius-philosophy.in-aristotelis-analytica-priora-sp 228v
ζῷον , ἄνθρωπον , περιπατοῦν , ἀναγκαῖον συνάγεται · εἰ δὲ ζῷον , ἄνθρωπον , κινούμενον , [ ψεύδεται ἡ ] ἐνδεχόμενον . δι’ ὃ καὶ ὁ Ἀριστοτέλης ἔφη συμβαίνει δέ ποτε . ἀλλὰ διώρισεν τοῦτο ὁ Ἀριστοτέλης ἐπαγαγὼν πλὴν οὐχ ὁποτέρας ἔτυχεν , ἀλλὰ τῆς μείζονος ἀναγκαίας οὔσης . καὶ ἐπὶ στοιχείων τὴν δεῖξιν ἐποιήσατο ἅτε καθόλου ταύτην ποιούμενος . οἱ δὲ περὶ Θεόφραστον δικαιολογοῦνται οὕτως · τίς ἡ ἀποκλήρωσις μὴ καὶ ἐπὶ τῶν τρόπων τῇ χείρονι ἕπεσθαι τὸ συμπέρασμα ; ἢ τίς ἡ ἀποκλήρωσις ἐν μόνῳ τῷ τετάρτῳ τοῦ δευτέρου καὶ τῷ πέμπτῳ τοῦ τρίτου τῇ χείρονι κατ’ Ἀριστοτέλη ἕπεσθαι τὸ συμπέρασμα : διὰ τί δὲ ὁ Ἀριστοτέλης τὰς μὲν ἀναγκαῖον συναγούσας οὐ δείκνυσι διὰ τῶν ὄρων ἀλλὰ διὰ μόνου τοῦ καθόλου λόγου , τὰς δ’ ὑπάρχον καὶ διὰ τοῦ καθόλου λόγου καὶ δι’ ὅρων ; δῆλον γὰρ ὅτι διὰ τὸ ἀεὶ ὑπάρχον συνάγεσθαι καὶ μὴ εὐπορεῖν ὅρων τὸ ἀναγκαῖον συναγόντων , ἀλλ’ ἐν τοῖς καθόλου λόγοις παρακρούεσθαι ἡμᾶς · ἅπας δὲ λόγος , ἂν ἀπῇ τὰ ἔργα , μάταιόν τι φαίνεται καὶ κενόν . καὶ εἰ ἐν δευτέρῳ σχήματι τῇ γινομένῃ μείζονι ἐν τῇ εἰς τὸ πρῶτον σχῆμα ἀναγωγῇ ἕπεται τὸ συμπέρασμα , ἐν τῷ πρώτῳ τρόπῳ τοῦ τρίτου σχήματος ἐξ ὑπαρχούσης καὶ ἀναγκαίας καὶ ὑπάρχον καὶ ἀναγκαῖον συνάγεται τῷ δύνασθαι ἑκατέραν μείζονα γενέσθαι ἐν πρώτῳ σχήματι , εἰ καὶ ὅπου μὲν μιᾶς ἀντιστροφῆς δεόμεθα , ὅπου δὲ δύο . ἢ οὐκ ἄτοπον τοῦτο · ἐν γὰρ τῷ τρίτῳ σχήματι μερικὰ πάντα συνάγεται · δύναται δὲ τὸ μερικὸν καὶ ὑπάρχον εἶναι καὶ ἀναγκαῖον · οἷον λευκὸν τινὶ ζῴῳ ὑπαρχόντως δι’ ἄνθρωπον καὶ ἀναγκαίως διὰ κύκνον . ἡ δ’ ἐπίκρισις , ὡς ἔλεγεν ὁ ταῦτά μοι ἐξηγησάμενος τῷ Ἰαμβλίχου ὑπομνήματι κατακολουθῶν , τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον · ἐξ ἀναγκαίας τῆς μείζονος καὶ ὑπαρχούσης τῆς ἐλάττονος ἐν πρώτῳ σχήματι καὶ ἀναγκαῖον συνάγεται ἐπὶ ὅρων ζώου , ἀνθρώπου , περιπατοῦντος καὶ ὑπάρχον ζῴου , ἀνθρώπου , κινουμένου · τὸ γὰρ ὑπάρχον μέσον ἐστὶν ἀναγκαίου καὶ ἐνδεχομένου , τοῦ μὲν
Lemmas: ζῷον , ἄνθρωπος , περιπατέω , ἀναγκαῖος συνάγω · εἰμί δέ ζῷον , ἄνθρωπος , κινέω , [ ψεύδω ὁ ] ἐνδέχομαι . διά ὅς καί ὁ Ἀριστοτέλης φημί συμβαίνω δέ ποτός . ἀλλά διά-ὁρίζω οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης ἐπάγω πλήν οὐ ὁπότερος τυγχάνω , ἀλλά ὁ μείζων ἀναγκαῖος εἰμί . καί ἐπί στοιχεῖον ὁ δεῖξις ποιέω ἅτε καθόλου οὗτος ποιέω . ὁ δέ περί Θεόφραστος δικαιολογούμαι οὕτως · τίς ὁ ἀποκλήρωσις μή καί ἐπί ὁ τρόπος ὁ χείρων ἕπω ὁ συμπέρασμα ; ἢ τίς ὁ ἀποκλήρωσις ἐν μόνος ὁ τέταρτος ὁ δύο καί ὁ πέμπτος ὁ τρίτος ὁ χείρων κατά Ἀριστοτέλης ἕπω ὁ συμπέρασμα : διά τίς δέ ὁ Ἀριστοτέλης ὁ μέν ἀναγκαῖος συνάγω οὖον δείκνυμι διά ὁ σύργαστρος ἀλλά διά μόνος ὁ καθόλου λόγος , ὁ δέ ὑπάρχω καί διά ὁ καθόλου λόγος καί διά ὁράω ; δῆλος γάρ ὅτι διά ὁ ἀεί ὑπάρχω συνάγω καί μή εὐπορέω ὁράω ὁ ἀναγκαῖος συνάγω , ἀλλά ἐν ὁ καθόλου λόγος παρακρούω ἐγώ · ἅπας δέ λόγος , εἄν ἄπειμι ὁ ἔργον , μάταιος τίς φαίνω καί κενός . καί εἰμί ἐν δύο σχῆμα ὁ γίγνομαι μείζων ἐν ὁ εἰς ὁ πρῶτος σχῆμα ἀναγωγή ἕπω ὁ συμπέρασμα , ἐν ὁ πρῶτος τρόπος ὁ τρίτος σχῆμα ἐκ ὑπάρχω καί ἀναγκαῖος καί ὑπάρχω καί ἀναγκαῖος συνάγω ὁ δύναμαι ἑκάτερος μείζων γίγνομαι ἐν πρῶτος σχῆμα , εἰμί καί ὅπου μέν εἷς ἀντιστροφή δήω , ὅπου δέ δύο . ἢ οὐ ἄτοπος οὗτος · ἐν γάρ ὁ τρίτος σχῆμα μερικός πᾶς συνάγω · δύναμαι δέ ὁ μερικός καί ὑπάρχω εἰμί καί ἀναγκαῖος · οἷος λευκός τις ζῷον ὑπάρχω διά ἄνθρωπος καί ἀναγκαῖος διά κύκνος . ὁ δέ ἐπίκρισις , ὡς λέγω ὁ οὗτος ἐγώ ἐξηγέομαι ὁ Ἰάμβλιχος ὑπόμνημα κατακολουθέω , οὗτος ἔχω ὁ τρόπος · ἐκ ἀναγκαῖος ὁ μείζων καί ὑπάρχω ὁ μικρός ἐν πρῶτος σχῆμα καί ἀναγκαῖος συνάγω ἐπί ὁράω ζῷον , ἄνθρωπος , περιπατέω καί ὑπάρχω ζῷον , ἄνθρωπος , κινέω · ὁ γάρ ὑπάρχω μέσος εἰμί ἀναγκαῖος καί ἐνδέχομαι , ὁ μέν