ammonius-philosophy.in-aristotelis-analytica-priora-sp 233v
καὶ ἐπὶ τὸ ἐνδεχόμενον . καὶ πρῶτον διδάσκει τοὺς ἐξ ἀμφοτέρων ἐνδεχομένων ἐν πρώτῳ σχήματι , εἶτα τὴν μῖξιν ἐνδεχομένου καὶ ὑπάρχοντος ἐν πρώτῳ σχήματι καὶ τέλος τὴν μῖξιν ἐνδεχομένου καὶ ἀναγκαίου ἐν πρώτῳ σχήματι · εἶτα τοὺς ἐξ ἀμφοτέρων ἐνδεχομένων ἐν δευτέρῳ σχήματι καὶ τὰς δύο μίξεις ἐν τῷ αὐτῷ σχήματι · εἶτα τὰ αὐτὰ τρία ἐν τρίτῳ σχήματι . καὶ πρό γε τούτων πάντων προλαμβάνει τί τὸ ἐνδεχόμενον , τὰς ἐνδεχομένας ἀντιστροφάς , ποσαχῶς τὸ ἐνδεχόμενον . ἐνδεχόμενον τοίνυν ἐστὶν οὗ μὴ ὄντος , τεθέντος δ’ ὑπάρχειν οὐδὲν ἀδύνατον συμβαίνει . ἐπεὶ γὰρ τὸ ἐνδεχόμενον οὔπω μὲν πάρεστιν , δύναται δὲ παρεῖναι καὶ μετὰ τὸ παρεῖναι ἀπεῖναι , διότι μὲν οὔπω πάρεστιν , οὐκ ἔστιν ὑπάρχον · διότι δὲ δύναται παρεῖναι , οὐκ ἔστιν ἀδύνατον · διότι δὲ μετὰ τὸ παρεῖναι δύναται ἀπεῖναι , οὐκ ἔστιν ἀναγκαῖον . διὰ τοῦτο ταῖς ἀποφάσεσι τοῦ ὑπάρχοντος καὶ ἀναγκαίου καὶ ἀδυνάτου ὁρίζεται · οὗ μὲν γὰρ μὴ ὄντος , ἐπειδὴ οὐκ ἔστιν ἀναγκαῖον · τεθέντος δὲ ὑπάρχειν , ἐπειδὴ οὐκ ἔστιν ὑπάρχον · εἰ γὰρ ἦν ὑπάρχον , οὐκ ἐδεόμεθα τοῦ ὑποθέσθαι αὐτὸ ὑπάρχον · διότι δὲ οὐδὲν ἀδύνατον συμβαίνει , οὐκ ἔστιν ἀδύνατον . καὶ καλῶς εἴρηται οὐδὲν ἀδύνατον συμβαίνει , οὐχὶ δὲ οὐδὲν ψεῦδος · ἕπεται γὰρ ψεῦδος , ἐπειδὴ καὶ τὸ ἐνδεχόμενον ὑποθέσθαι ὑπάρχον ψεῦδός ἐστιν , εἰ καὶ μὴ ἀδύνατον . καὶ ὅτι τοῦτό ἐστιν τὸ ἐνδεχόμενον , δηλοῦσιν αἱ εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγαί · εἰπόντες γάρ εἰ γὰρ δυνατόν , ἔστω τὸ ἀντικείμενον τῷ ἀδύνατον ἐπακολουθεῖν λέγομεν μὴ ἐνδέχεσθαι τὸ ἀντικείμενον [ καὶ ] διὰ τὸν ὅρον τοῦ ἐνδεχομένου , καὶ ταύτῃ ἀναγκαῖον ποιοῦμεν τὸ προκείμενον . τὸν δὲ ὅρον τοῦ ἐνδεχομένου κατασκευάζει ὁ Ἀριστοτέλης ἐφεξῆς μὲν ἀπὸ τοῦ δυνατοῖς δυνατὰ ἕπεσθαι καὶ ἀδυνάτοις ἀδύνατα , νῦν δὲ οὕτως · εἰ γὰρ οὐκ ἐνδέχεται εἶναι , ἀνάγκη μὴ εἶναι καὶ ἀδύνατον εἶναι · καὶ τὰ ἀντικείμενα ἄρα , ὃ ἐνδέχεται εἶναι , τοῦτο οὐκ ἀνάγκη μὴ εἶναι καὶ οὐκ ἀδύνατον εἶναι . καὶ διὰ τοῦτο τὸ ἐνδεχόμενον τῇ ἀποφάσει
Lemmas: καί ἐπί ὁ ἐνδέχομαι . καί πρῶτος διδάσκω ὁ ἐκ ἀμφότερος ἐνδέχομαι ἐν πρῶτος σχῆμα , εἶτα ὁ μῖξις ἐνδέχομαι καί ὑπάρχω ἐν πρῶτος σχῆμα καί τέλος ὁ μῖξις ἐνδέχομαι καί ἀναγκαῖος ἐν πρῶτος σχῆμα · εἶτα ὁ ἐκ ἀμφότερος ἐνδέχομαι ἐν δύο σχῆμα καί ὁ δύο μίξις ἐν ὁ αὐτός σχῆμα · εἶτα ὁ αὐτός τρεῖς ἐν τρίτος σχῆμα . καί πρό γε οὗτος πᾶς προλαμβάνω τίς ὁ ἐνδέχομαι , ὁ ἐνδέχομαι ἀντιστροφή , ποσαχῶς ὁ ἐνδέχομαι . ἐνδέχομαι τοίνυν εἰμί ὅς μή εἰμί , τίθημι δέ ὑπάρχω οὐδείς ἀδύνατος συμβαίνω . ἐπεί γάρ ὁ ἐνδέχομαι οὔπω μέν πάρειμι , δύναμαι δέ πάρειμι καί μετά ὁ πάρειμι ἄπειμι , διότι μέν οὔπω πάρειμι , οὐ εἰμί ὑπάρχω · διότι δέ δύναμαι πάρειμι , οὐ εἰμί ἀδύνατος · διότι δέ μετά ὁ πάρειμι δύναμαι ἄπειμι , οὐ εἰμί ἀναγκαῖος . διά οὗτος ὁ ἀπόφασις ὁ ὑπάρχω καί ἀναγκαῖος καί ἀδύνατος ὁρίζω · ὅς μέν γάρ μή εἰμί , ἐπεί οὐ εἰμί ἀναγκαῖος · τίθημι δέ ὑπάρχω , ἐπεί οὐ εἰμί ὑπάρχω · εἰμί γάρ εἰμί ὑπάρχω , οὐ δήω ὁ ὑποτίθημι αὐτός ὑπάρχω · διότι δέ οὐδείς ἀδύνατος συμβαίνω , οὐ εἰμί ἀδύνατος . καί καλῶς εἴρω οὐδείς ἀδύνατος συμβαίνω , οὐ δέ οὐδείς ψεῦδος · ἕπω γάρ ψεῦδος , ἐπεί καί ὁ ἐνδέχομαι ὑποτίθημι ὑπάρχω ψεῦδος εἰμί , εἰμί καί μή ἀδύνατος . καί ὅτι οὗτος εἰμί ὁ ἐνδέχομαι , δηλόω ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή · εἶπον γάρ εἰμί γάρ δυνατός , ἵστημι ὁ ἀντίκειμαι ὁ ἀδύνατος ἐπακολουθέω λέγω μή ἐνδέχομαι ὁ ἀντίκειμαι [ καί ] διά ὁ ὅρος ὁ ἐνδέχομαι , καί οὗτος ἀναγκαῖος ποιέω ὁ πρόκειμαι . ὁ δέ ὅρος ὁ ἐνδέχομαι κατασκευάζω ὁ Ἀριστοτέλης ἐφεξῆς μέν ἀπό ὁ δυνατός δυνατός ἕπω καί ἀδύνατος ἀδύνατος , νῦν δέ οὕτως · εἰμί γάρ οὐ ἐνδέχομαι εἰμί , ἀνάγκη μή εἰμί καί ἀδύνατος εἰμί · καί ὁ ἀντίκειμαι ἄρα , ὅς ἐνδέχομαι εἰμί , οὗτος οὐ ἀνάγκη μή εἰμί καί οὐ ἀδύνατος εἰμί . καί διά οὗτος ὁ ἐνδέχομαι ὁ ἀπόφασις