ammonius-philosophy.in-aristotelis-analytica-priora-sp 238v
νῦν , φησίν , δεῖ ἄμφω τὰς προτάσεις Α νοεῖν , Β δὲ τὸ συμπέρασμα · ἐκ δυνατῶν γὰρ δυνατόν . ἀλλ’ εἰ δυνατῷ δυνατὸν ἕπεται , πῶς ἐξ ἐνδεχομένων ἀναγκαῖον συνάγεται ; ἢ τότε οὐκ ἔστιν ὁ μέσος ὅρος αἴτιος τοῦ συμπεράσματος ἀλλ’ ἡ φύσις τῶν ἄκρων . Οὐ γάρ ἐστιν οὐδὲν ἐξ ἀνάγκης ἑνός τινος ὄντος . διὰ κατηγορικοῦ συλλογισμοῦ προσυπάκουσον , ἐπεὶ ἡλίου ὑπὲρ γῆν ὄντος ἡμέρα ἐστὶν πάντως . Τούτου δὲ δειχθέντος . τὴν εἰρημένην ἐν τῇ θεωρίᾳ χρείαν τοῦ λήμματος διδάσκει . Διωρισμένων δὲ τούτων . μετὰ τοὺς τελείους , τουτέστιν τοὺς ἔχοντας τὴν μείζονα ἐνδεχομένην , τοὺς ἀτελεῖς διδάσκει , τουτέστιν τοὺς ἔχοντας τὴν ἐλάττονα ἐνδεχομένην , καὶ πρῶτον τοὺς δι’ ἀδυνάτου δεικνυμένους , τουτέστιν τοὺς ἔχοντας τὴν ἐλάττονα ἐνδεχομένην καταφατικήν . ὑπαρχέτω γὰρ τὸ Α παντὶ τῷ Β · τὸ δὲ Β παντὶ τῷ Γ ἐνδεχέσθω · λέγω ὅτι τὸ Α παντὶ τῷ Γ ἐνδέχεται . εἰ γὰρ μή , ἐξ ἀνάγκης οὐ παντί · καὶ ἐπεὶ τὸ Β τῷ Γ ἐνδέχεται παντί , καὶ ὑπαρχέτω παντί · ἐπεὶ οὖν τὸ Α τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης οὐ παντί , τὸ δὲ Β τῷ Γ ὑπάρχει παντί , γίνεται ὁ πέμπτος τρόπος τοῦ τρίτου σχήματος ἐκ τῆς μίξεως τοῦ ὑπάρχοντος καὶ τοῦ ἀναγκαίου , ἐν ᾧ τρόπῳ τῇ χείρονι ἕπεται τὸ συμπέρασμα · τὸ Α ἄρα τῷ Β οὐ παντὶ ὑπάρχει · ὑπόκειται δὲ καὶ παντὶ ὑπάρχειν · ὅπερ ἀδύνατον . ἐπεὶ οὖν ψεῦδος ἅμα καὶ ἀδύνατον συνῆκται , οὐ δήπου τὴν αἰτίαν αὐτοῦ ἐπιγράψομεν τῇ ΒΓ ( αὕτη γὰρ ψευδὴς καὶ δυνατή ) ἀλλὰ τῇ ΑΓ . οὐκοῦν εἰ ἀδύνατον τὸ Α τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης οὐ παντί , τὸ Α ἄρα τῷ Γ ἐνδέχεται παντί · ὅπερ ἔδει δεῖξαι . ἀλλ’ οὐκ ἀδύνατον , φασί , τὸ Α τῷ Β ὑπάρχειν παντὶ καὶ μὴ παντὶ ὑπάρχειν · τοιοῦτον γὰρ τὸ ὑπάρχον · ἀλλὰ ψεῦδος μόνον , ὥσπερ εἶχε καὶ ἡ ΒΓ . ἢ ἐπὶ μὲν τῆς ΒΓ τὸν χρόνον μεταβάλλομεν , ἐπὶ δὲ τῆς ΑΒ οὔ · ἀδύνατον δ’ ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ τὸ αὐτὸ τῷ αὐτῷ καὶ παντὶ καὶ οὐ παντί ὑπάρχειν . δείκνυσι δὲ τὸν τρόπον τοῦτον καὶ ἄμφω τὰς προτάσεις
Lemmas: νῦν , φημί , δεῖ ἄμφω ὁ πρότασις Α νοέω , Β δέ ὁ συμπέρασμα · ἐκ δυνατός γάρ δυνατός . ἀλλά εἰμί δυνατός δυνατός ἕπω , πῶς ἐκ ἐνδέχομαι ἀναγκαῖος συνάγω ; ἢ τότε οὐ εἰμί ὁ μέσος ὅρος αἴτιος ὁ συμπέρασμα ἀλλά ὁ φύσις ὁ ἄκρος . οὖον γάρ εἰμί οὐδείς ἐκ ἀνάγκη εἷς τις εἰμί . διά κατηγορικός συλλογισμός προσυπακούω , ἐπεί ἥλιος ὑπέρ γῆ εἰμί ἡμέρα εἰμί πάντως . οὗτος δέ δείκνυμι . ὁ εἴρω ἐν ὁ θεωρία χρεία ὁ λῆμμα διδάσκω . διορίζω δέ οὗτος . μετά ὁ τέλειος , τουτέστιν ὁ ἔχω ὁ μείζων ἐνδέχομαι , ὁ ἀτελής διδάσκω , τουτέστιν ὁ ἔχω ὁ μικρός ἐνδέχομαι , καί πρῶτος ὁ διά ἀδύνατος δείκνυμι , τουτέστιν ὁ ἔχω ὁ μικρός ἐνδέχομαι καταφατικός . ὑπάρχω γάρ ὁ Α πᾶς ὁ Β · ὁ δέ Β πᾶς ὁ Γ ἐνδέχομαι · λέγω ὅτι ὁ Α πᾶς ὁ Γ ἐνδέχομαι . εἰμί γάρ μή , ἐκ ἀνάγκη οὖον πᾶς · καί ἐπεί ὁ Β ὁ Γ ἐνδέχομαι πᾶς , καί ὑπάρχω πᾶς · ἐπεί οὖν ὁ Α ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη οὖον πᾶς , ὁ δέ Β ὁ Γ ὑπάρχω πᾶς , γίγνομαι ὁ πέμπτος τρόπος ὁ τρίτος σχῆμα ἐκ ὁ μίξις ὁ ὑπάρχω καί ὁ ἀναγκαῖος , ἐν ὅς τρόπος ὁ χείρων ἕπω ὁ συμπέρασμα · ὁ Α ἄρα ὁ Β οὖον πᾶς ὑπάρχω · ὑπόκειμαι δέ καί πᾶς ὑπάρχω · ὅσπερ ἀδύνατος . ἐπεί οὖν ψεῦδος ἅμα καί ἀδύνατος συνάγω , οὖον δήπου ὁ αἴτιος αὐτός ἐπιγράφω ὁ ΒΓ ( οὗτος γάρ ψευδής καί δυνατός ) ἀλλά ὁ ΑΓ . οὐκοῦν εἰμί ἀδύνατος ὁ Α ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη οὖον πᾶς , ὁ Α ἄρα ὁ Γ ἐνδέχομαι πᾶς · ὅσπερ ἐσθίω δείκνυμι . ἀλλά οὐ ἀδύνατος , φημί , ὁ Α ὁ Β ὑπάρχω πᾶς καί μή πᾶς ὑπάρχω · τοιοῦτος γάρ ὁ ὑπάρχω · ἀλλά ψεῦδος μόνος , ὥσπερ ἔχω καί ὁ ΒΓ . ἢ ἐπί μέν ὁ ΒΓ ὁ χρόνος μεταβάλλω , ἐπί δέ ὁ ΑΒ οὖον · ἀδύνατος δέ ἐν ὁ αὐτός χρόνος ὁ αὐτός ὁ αὐτός καί πᾶς καί οὖον πᾶς ὑπάρχω . δείκνυμι δέ ὁ τρόπος οὗτος καί ἄμφω ὁ πρότασις