ammonius-philosophy.in-aristotelis-analytica-priora-sp 260r
μήτε δὲ τοῦτο συνάγει μήτε ἄλλο συνάγον αὐτό . Εἰ δὲ μηδὲν γίνεται ἐκ τῶν ΓΔ . γραφικόν ἐστιν ἐξ ἀρχῆς τὸ ἁμάρτημα · ἔδει γὰρ εἰπεῖν ἐκ τῶν ΑΒ · εἴρηται γὰρ ἤδη περὶ τῶν ΓΔ , τί ἕπεται , εἰ μηδὲν συνάγουσιν · ἐπὶ δὲ τῶν ΑΒ οὐκ εἴρηται . καὶ ἔστιν ὅσον ἐπὶ τῇ φερομένῃ γραφῇ καὶ ἀδολεσχῶν ὁ Ἀριστοτέλης καὶ παραλιμπάνων , τὸ μὲν δὶς λέγων , τὸ δὲ μηδὲ ἅπαξ . Εἰ μὴ προσλαμβάνοιτο , τουτέστιν εἰ μὴ πάλιν κρύψεως ἢ ἐπαγωγῆς ἢ καλλωπισμοῦ χάριν τοῦ λόγου λαμβάνοιτο . Ὅς οὖν συλλογισμὸς μὴ δύο προτάσεις ἔχει , ἤτοι τρεῖς ὅρους μόνον τοὺς τὸ κύριον συμπέρασμα συνάγοντας ( εἰσὶν γὰρ καὶ ἄκυρα συμπεράσματα , ὡς τὰ τῶν προσυλλογισμῶν ) , οὗτος ὁ λόγος ἢ οὐ συλλελόγισται , ὡς εἴ τις πολλὰς καθ’ ἕκαστα προτάσεις λαμβάνοι μηδὲν κοινὸν ἐχούσας , ἢ περιττὰ τῶν ἀναγκαίων ἠρώτησεν , ὡς εἴ τις βουλόμενος δεῖξαι ὅτι ὁ ἄνθρωπος ζῷον εἴπῃ ‘ὁ ἄνθρωπος γελαστικόν , τὸ γελαστικὸν ζῷον , τὸ ζῷον ἔμψυχον , ὁ ἄνθρωπος ἄρα ζῷον’ · περιττὴ γὰρ ἡ λέγουσα τὸ ζῷον ἔμψυχον . Κατὰ μὲν οὖν τὰς κυρίας προτάσεις . δείξας ὅτι πᾶς συλλογισμὸς κατηγορικὸς ἁπλοῦς ἐκ τριῶν , δύο τούτῳ ἑπόμενα παραδίδωσιν , ὅτι τοῦ κατηγορικοῦ τοῦ προσεχοῦς συλλογισμοῦ ἄρτιαι μὲν αἱ προτάσεις , περιττοὶ δὲ οἱ ὅροι · τὸν γὰρ πρῶτον ἄρτιον καὶ τὸν πρῶτον περιττὸν κυρίῳ ὀνόματι ἄρτιον ἁπλῶς καλεῖ καὶ περιττὸν ἁπλῶς . τὸ δὲ συμπέρασμα τῶν μὲν προτάσεων ἥμισυ , τῶν δὲ ὅρων τριττόν · τὰ δὲ διαστήματα ἑνὶ λείπει τῶν ὅρων . συνθέτου δὲ ὄντος τοῦ συλλογισμοῦ ἓν μόνον σώζεται τῶν εἰρημένων , τὸ τὰ διαστήματα ἐνὶ λείπειν τῶν ὅρων · τοῦτο γὰρ ἀληθές , εἴτε καταπυκνοῖτο ὁ προστιθέμενος εἴτε ἔξωθεν ἐμβάλλοιτο · οὐκέτι δὲ πάντως αἱ μὲν προτάσεις ἄρτιαι , οἱ δ’ ὅροι περιττοί , ἀλλὰ δυνατὸν καὶ ἐναλλάξ . οὐδέποτε μέντοι ἄμφω ἄρτια , καὶ αἱ προτάσεις καὶ οἱ ὅροι , ἀλλ’ ἀναμίξ , διότι κατ’ ἀρχὰς τῷ ἀρτίῳ καὶ περιττῷ διέφερον ἀλλήλων καὶ μονὰς ἑκατέρῳ πρόσκειται , ἐξαλλάττεται δὲ’ τὸ εἶδος τοῦ ἀρτίου καὶ τοῦ περιττοῦ
Lemmas: μήτε δέ οὗτος συνάγω μήτε ἄλλος συνάγω αὐτός . εἰμί δέ μηδείς γίγνομαι ἐκ ὁ ΓΔ . γραφικός εἰμί ἐκ ἀρχή ὁ ἁμάρτημα · ἐσθίω γάρ εἶπον ἐκ ὁ ΑΒ · εἴρω γάρ ἤδη περί ὁ ΓΔ , τίς ἕπω , εἰμί μηδείς συνάγω · ἐπί δέ ὁ ΑΒ οὐ εἴρω . καί εἰμί ὅσος ἐπί ὁ φέρω γράφω καί ἀδολέσχης ὁ Ἀριστοτέλης καί παραλιμπάνω , ὁ μέν δίς λέγω , ὁ δέ μηδέ ἅπαξ . εἰμί μή προσλαμβάνω , τουτέστιν εἰμί μή πάλιν κρύψις ἢ ἐπαγωγή ἢ καλλωπισμός χάρις ὁ λόγος λαμβάνω . ὅς οὖν συλλογισμός μή δύο πρότασις ἔχω , ἤτοι τρεῖς ὅρος μόνος ὁ ὁ κύριος συμπέρασμα συνάγω ( εἰμί γάρ καί ἄκυρος συμπέρασμα , ὡς ὁ ὁ προσυλλογισμός ) , οὗτος ὁ λόγος ἢ οὖον συλλογίζομαι , ὡς εἰμί τις πολύς κατά ἕκαστος πρότασις λαμβάνω μηδείς κοινός ἔχω , ἢ περισσός ὁ ἀναγκαῖος ἐρωτάω , ὡς εἰμί τις βούλομαι δείκνυμι ὅτι ὁ ἄνθρωπος ζῷον εἶπον ὅς ἄνθρωπος γελαστικός , ὁ γελαστικός ζῷον , ὁ ζῷον ἔμψυχος , ὁ ἄνθρωπος ἄρα ζῷον · περισσός γάρ ὁ λέγω ὁ ζῷον ἔμψυχος . κατά μέν οὖν ὁ κύριος πρότασις . δείκνυμι ὅτι πᾶς συλλογισμός κατηγορικός ἁπλόος ἐκ τρεῖς , δύο οὗτος ἕπομαι παραδίδωμι , ὅτι ὁ κατηγορικός ὁ προσεχής συλλογισμός ἄρτιος μέν ὁ πρότασις , περισσός δέ ὁ ὅρος · ὁ γάρ πρῶτος ἄρτιος καί ὁ πρῶτος περισσός κύριος ὄνομα ἄρτιος ἁπλόος καλέω καί περισσός ἁπλόος . ὁ δέ συμπέρασμα ὁ μέν πρότασις ἥμισυς , ὁ δέ ὁράω τριττός · ὁ δέ διάστημα εἷς λείπω ὁ ὁράω . σύνθετος δέ εἰμί ὁ συλλογισμός εἷς μόνος σῴζω ὁ εἴρω , ὁ ὁ διάστημα ἐν λείπω ὁ ὁράω · οὗτος γάρ ἀληθής , εἴτε καταπυκνόω ὁ προστίθημι εἴτε ἔξωθεν ἐμβάλλω · οὐκέτι δέ πάντως ὁ μέν πρότασις ἄρτιος , ὁ δέ ὅρος περισσός , ἀλλά δυνατός καί ἐναλλάξ . οὐδέποτε μέντοι ἄμφω ἄρτιος , καί ὁ πρότασις καί ὁ ὅρος , ἀλλά ἀναμίξ , διότι κατά ἀρχή ὁ ἄρτιος καί περισσός διαφέρω ἀλλήλων καί μονή ἑκάτερος πρόσκειμαι , ἐξαλλάσσω δεῖ ὁ εἶδος ὁ ἄρτιος καί ὁ περισσός