ammonius-philosophy.in-aristotelis-analytica-priora-sp 246v
καὶ τὸ Β τῷ Α ἐνδέχεται τινί · εἰ γὰρ τοῦτο ψεῦδος , ἀνάγκη οὐδενί · ἐροῦμεν γὰρ καὶ ἡμεῖς πρὸς σὲ ὅτι τῇ ἐνδέχεται τινὶ οὐ μόνον ἡ ἀνάγκη οὐδενὶ ἀντίκειται ἀλλὰ καὶ ἡ ἀνάγκη παντί · ἧς ὑποτεθείσης οὐδὲν ἀδύνατον ἕπεται , ἐπεὶ τὸ Α τῷ Β ἐνδέχεται παντί , εἰ καὶ ὅτι μάλιστα ἀδύνατον ἐπακολουθεῖ , εἰ τὸ Α τῷ Β ἐνδέχεται τινί . φαῖεν δ’ ἂν οἱ Πλατωνικοὶ μηδὲ τῇ διαβαλλομένῃ δείξει ὑπὸ Ἀριστοτέλους κεχρῆσθαι ἀλλ’ ἑτέρᾳ τοιαύτη · εἰ τὸ Α τοῦ Β ἐνδεχομένως κεχώρισται , καὶ τὸ Β τοῦ Α ἐνδεχομένως κεχώρισται , καὶ διὰ τοῦτο ἀντιστρέφει ἡ καθόλου ἀπόφασις πρὸς ἑαυτὴν καὶ ἐπὶ τοῦ ἐνδεχομένου . Διὰ τί ἐν δευτέρῳ σχήματι ἐξ ἀμφοτέρων ἐνδεχομένων οὐδεὶς γίνεται συλλογισμός : οὐ μόνον γὰρ αἱ ἀνομοιοσχήμονες δύνανται γενέσθαι ὁμοιοσχήμονες , ἀλλὰ καὶ αἱ ὁμοιοσχήμονες ἀνομοιοσχήμονες . ἢ ὅτι πρὸς μὲν τὸ ἀσυλλόγιστον ἀρκεῖ τὸ ποτὲ μὴ συνάγειν , πρὸς δὲ τὸ συλλογιστικὸν οὐκ ἀρκεῖ τὸ ποτὲ συνάγειν ἀλλὰ μόνον τὸ ἀεί . Διὰ τί ἐν δευτέρῳ σχήματι ἐπὶ τῆς μίξεως ἐνδεχομένου καὶ ὑπάρχοντος συλλογιστικοὶ οἱ τὴν ὑπάρχουσαν ἀποφατικὴν ἔχοντες , ἀσυλλόγιστοι δ’ οἱ τὴν ὑπάρχουσαν καταφατικὴν ἔχοντες ; εἰ γάρ , ὅτι δυνατὸν ποιῆσαι αὐτὰς ὁμοιοσχήμονας , κἂν ἀνομοιοσχήμονες ὦσιν , ἀλλὰ καὶ ἀνομοιοσχήμονας δυνατὸν ποιῆσαι αὐτάς . ἢ ὅτι ἡ μὲν ἀπόφασις οὐκ ἔστιν κυρίως ἀπόφασις ἀλλὰ κατάφασις ἀσαφὴς καὶ ἐναργεστέρα γίνεται κατάφασις λαμβανομένη εἰς κατάφασιν , ἡ δὲ κατάφασις οὐδαμῶς ἐστιν ἡ ἀντιφατικὴ ἀπόφασις καὶ διὰ τοῦτο οὐ μεταβάλλεται εἰς αὐτήν . Δεῖ δὲ καὶ ἐν τούτοις λαμβάνειν . τουτέστιν ὥσπερ ἐν πρώτῳ σχήματι οὕτως καὶ ἐν δευτέρῳ αἱ αὐταὶ συζυγίαι ἢ τὸ κυρίως ἐνδεχόμενον συνάγουσιν ἢ οὔ , ἀλλ’ ἢ τὸ ἐξ ἡμισείας ἢ τὸ ὑπάρχον . Καὶ αἱ ἐναντίαι καὶ αἱ ἀντικείμεναι . ἐναντίαι πᾶς , οὐδεὶς καὶ αἱ ὑπ’ αὐτάς , τίς , οὐ πᾶς · ἀντικείμεναι δ’ αἱ ἀντιφατικαὶ αἱ διαγώνιοι · καὶ αὗται γὰρ ἀντιστρέφουσιν · εἰ γὰρ πᾶς ,
Lemmas: καί ὁ Β ὁ Α ἐνδέχομαι τις · εἰμί γάρ οὗτος ψεῦδος , ἀνάγκη οὐδείς · εἴρω γάρ καί ἐγώ πρός σύ ὅτι ὁ ἐνδέχομαι τις οὖον μόνος ὁ ἀνάγκη οὐδείς ἀντίκειμαι ἀλλά καί ὁ ἀνάγκη πᾶς · ὅς ὑποτίθημι οὐδείς ἀδύνατος ἕπω , ἐπεί ὁ Α ὁ Β ἐνδέχομαι πᾶς , εἰμί καί ὅτι μάλιστα ἀδύνατος ἐπακολουθέω , εἰμί ὁ Α ὁ Β ἐνδέχομαι τις . φημί δέ εἄν ὁ πλατωνικός μηδέ ὁ διαβάλλω δείκνυμι ὑπό Ἀριστοτέλης χράομαι ἀλλά ἕτερος τοιοῦτος · εἰμί ὁ Α ὁ Β ἐνδεχομένως χωρίζω , καί ὁ Β ὁ Α ἐνδεχομένως χωρίζω , καί διά οὗτος ἀντιστρέφω ὁ καθόλου ἀπόφασις πρός ἑαυτοῦ καί ἐπί ὁ ἐνδέχομαι . Ζεύς τίς ἐν δύο σχῆμα ἐκ ἀμφότερος ἐνδέχομαι οὐδείς γίγνομαι συλλογισμός : οὖον μόνος γάρ ὁ ἀνομοιοσχήμων δύναμαι γίγνομαι ὁμοιοσχήμων , ἀλλά καί ὁ ὁμοιοσχήμων ἀνομοιοσχήμων . ἢ ὅτι πρός μέν ὁ ἀσυλλόγιστος ἀρκέω ὁ ποτέ μή συνάγω , πρός δέ ὁ συλλογιστικός οὐ ἀρκέω ὁ ποτέ συνάγω ἀλλά μόνος ὁ ἀεί . Ζεύς τίς ἐν δύο σχῆμα ἐπί ὁ μίξις ἐνδέχομαι καί ὑπάρχω συλλογιστικός ὁ ὁ ὑπάρχω ἀποφατικός ἔχω , ἀσυλλόγιστος δέ ὁ ὁ ὑπάρχω καταφατικός ἔχω ; εἰμί γάρ , ὅτι δυνατός ποιέω αὐτός ὁμοιοσχήμων , κἀν ἀνομοιοσχήμων εἰμί , ἀλλά καί ἀνομοιοσχήμων δυνατός ποιέω αὐτός . ἢ ὅτι ὁ μέν ἀπόφασις οὐ εἰμί κύριος ἀπόφασις ἀλλά κατάφασις ἀσαφής καί ἐναργής γίγνομαι κατάφασις λαμβάνω εἰς κατάφασις , ὁ δέ κατάφασις οὐδαμῶς εἰμί ὁ αντιφατικός ἀπόφασις καί διά οὗτος οὖον μεταβάλλω εἰς αὐτός . Δεύς δέ καί ἐν οὗτος λαμβάνω . τουτέστιν ὥσπερ ἐν πρῶτος σχῆμα οὕτως καί ἐν δύο ὁ αὐτός συζυγία ἢ ὁ κύριος ἐνδέχομαι συνάγω ἢ οὖον , ἀλλά ἢ ὁ ἐκ ἥμισυς ἢ ὁ ὑπάρχω . καί ὁ ἐναντίος καί ὁ ἀντίκειμαι . ἐναντίος πᾶς , οὐδείς καί ὁ ὑπό αὐτός , τίς , οὖον πᾶς · ἀντίκειμαι δέ ὁ ἀντιφατικός ὁ διαγώνιος · καί οὗτος γάρ ἀντιστρέφω · εἰμί γάρ πᾶς ,