ammonius-philosophy.in-aristotelis-analytica-priora-sp 247v
ψεῦδος ἄν λαμβάνοι τῷ γὰρ ἐνδέχεται παντὶ οὐ μόνον τὸ ἐξ ἀνάγκης τινὶ ἀντίκειται ἀλλὰ καὶ τὸ ἐξ ἀνάγκης οὐ παντί . Παντὶ γὰρ ὑπάρχει , ἀλλ’ ὅτι ἐνίοις ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχει , διὰ τοῦτό φαμεν οὐ παντὶ ἐνδέχεσθαι . τὴν αἰτίαν λέγει δι’ ἣν ψεῦδος τὸ Γ τῷ Δ παντὶ ἐνδέχεται καίπερ παντὶ ὑπάρχον · διότι γὰρ λέγομεν παντὶ ἐνδέχεσθαι τὸ τισὶν ἀναγκαίως ἀλλ’ οὐκ ἐνδεχομένως ὑπάρχον . Δῆλον οὖν ὅτι τῷ ἐνδέχεται , οὗ τὸν ὁρισμὸν ἀποδεδώκαμεν , τουτέστιν τῷ κυρίως , ἀντίκειται . Ὥστε οὐ γίνεται συλλογισμός , τουτέστιν συμπέρασμα ἀδύνατον οὐ γίνεται . εἴ τις οὖν ἀξιώσειε μόνα τὰ προφανῆ ἀντικεῖσθαι , τῷ ἐνδέχεται οὐδενὶ τὸ ἐξ ἀνάγκης τινὶ καὶ τῷ ἐνδέχεται παντὶ τὸ ἐξ ἀνάγκης οὐ παντὶ καὶ ἁπλῶς τὰ ἀνομοιοσχήμονα , ψευδῶς λαμβάνει · ἀντίκειται γὰρ καὶ τὰ ὁμοιοσχήμονα , ὡς εἴρηται προσεχῶς . Τούτου δὲ δειχθέντος . ἀσυλλογίστους βούλεται ὁ Ἀριστοτέλης πάσας τὰς ἐν δευτέρῳ σχήματι συζυγίας ἐξ ἀμφοτέρων ἐνδεχομένων , οὐχ ὅτι ἴδιον τοῦ δευτέρου σχήματος τὸ ἀνομοιοσχήμονας εἶναι τὰς προτάσεις ( δύνανται γὰρ αἱ τοῦ δευτέρου σχήματος ἐνδεχόμεναι προτάσεις , κἂν ὁμοιοσχήμονες ὦσιν , ἀνομοιοσχήμονες γενέσθαι · τοῦτο γὰρ ἐν ταῖς μίξεσι μόναις αἰτιάσεται ) , οὐδ’ ὅτι τὸ ἐνδεχόμενον ἢ ἐπ’ ἴσης ἐστὶν ἢ ἐπὶ πολὺ ἢ ἐπ’ ἔλαττον , οὐδαμῶς δὲ καθόλου , ἐκ δύο δὲ μερικῶν οὐ γίνεται συλλογισμός ( ὅσον γὰρ ἐπὶ τούτῳ ἔδει μηδ’ ἐν πρώτῳ σχήματι ἐξ ἀμφοτέρων ἐνδεχομένων γενέσθαι συλλογισμόν , οὐδὲ μῖξις ἔστι συλλογιστικὴ ἐν πρώτῳ σχήματι τὴν μείζονα ἐνδεχομένην ἔχουσα ) · Ἀριστοτέλης οὖν οὐ ταῦτα αἰτιᾶται τοῦ μὴ γενέσθαι συλλογισμὸν ἐν δευτέρῳ σχήματι ἐξ ἀμφοτέρων ἐνδεχομένων , ἀλλ’ ὅτι αἱ ἐν δευτέρῳ σχήματι συλλογιστικαὶ συζυγίαι ἢ δι’ ἀντιστροφῆς ἐδείκνυντο , ὡς πρώτη , δευτέρα , τρίτη , ἢ δι’ ἀδυνάτου , ὡς ἡ τετάρτη , οὔτε δὲ τῇ ἀντιστροφῇ ἔστιν χρήσασθαι νῦν [ οὔτε τῇ εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγῇ ] , ( ἐν γὰρ τῇ ἀντιστροφῇ ἡ καθόλου ἀποφατικὴ μόνη ἀντέστρεφεν · δέδεικται δὲ νῦν ἡ καθόλου ἐνδεχομένη ἀπόφασις μὴ ἀντιστρέφουσα πρὸς ἑαυτὴν κατὰ τὴν ἀπλῆν ἀντιστροφήν ) ,
Lemmas: ψεῦδος ἄν λαμβάνω ὁ γάρ ἐνδέχομαι πᾶς οὖον μόνος ὁ ἐκ ἀνάγκη τις ἀντίκειμαι ἀλλά καί ὁ ἐκ ἀνάγκη οὖον πᾶς . Πᾶς γάρ ὑπάρχω , ἀλλά ὅτι ἔνιοι ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω , διά οὗτος φημί οὖον πᾶς ἐνδέχομαι . ὁ αἴτιος λέγω διά ὅς ψεῦδος ὁ Γ ὁ δ πᾶς ἐνδέχομαι καίπερ πᾶς ὑπάρχω · διότι γάρ λέγω πᾶς ἐνδέχομαι ὁ τις ἀναγκαῖος ἀλλά οὐ ἐνδεχομένως ὑπάρχω . Δῆλος οὖν ὅτι ὁ ἐνδέχομαι , ὅς ὁ ὁρισμός ἀποδίδωμι , τουτέστιν ὁ κύριος , ἀντίκειμαι . ὥστε οὖον γίγνομαι συλλογισμός , τουτέστιν συμπέρασμα ἀδύνατος οὖον γίγνομαι . εἰμί τις οὖν ἀξιόω μόνος ὁ προφανής ἀντίκειμαι , ὁ ἐνδέχομαι οὐδείς ὁ ἐκ ἀνάγκη τις καί ὁ ἐνδέχομαι πᾶς ὁ ἐκ ἀνάγκη οὖον πᾶς καί ἁπλόος ὁ ἀνομοιοσχήμων , ψευδής λαμβάνω · ἀντίκειμαι γάρ καί ὁ ὁμοιοσχήμων , ὡς εἴρω προσεχῶς . οὗτος δέ δείκνυμι . ἀσυλλόγιστος βούλομαι ὁ Ἀριστοτέλης πᾶς ὁ ἐν δύο σχῆμα συζυγία ἐκ ἀμφότερος ἐνδέχομαι , οὐ ὅτι ἴδιος ὁ δύο σχῆμα ὁ ἀνομοιοσχήμων εἰμί ὁ πρότασις ( δύναμαι γάρ ὁ ὁ δύο σχῆμα ἐνδέχομαι πρότασις , κἀν ὁμοιοσχήμων εἰμί , ἀνομοιοσχήμων γίγνομαι · οὗτος γάρ ἐν ὁ μίξις μόνος αἰτιάομαι ) , οὐδέ ὅτι ὁ ἐνδέχομαι ἢ ἐπί ἴσος εἰμί ἢ ἐπί πολύς ἢ ἐπί μικρός , οὐδαμῶς δέ καθόλου , ἐκ δύο δέ μερικός οὖον γίγνομαι συλλογισμός ( ὅσος γάρ ἐπί οὗτος ἐσθίω μηδέ ἐν πρῶτος σχῆμα ἐκ ἀμφότερος ἐνδέχομαι γίγνομαι συλλογισμός , οὐδέ μίξις εἰμί συλλογιστικός ἐν πρῶτος σχῆμα ὁ μείζων ἐνδέχομαι ἔχω ) · Ἀριστοτέλης οὖν οὖον οὗτος αἰτιάομαι ὁ μή γίγνομαι συλλογισμός ἐν δύο σχῆμα ἐκ ἀμφότερος ἐνδέχομαι , ἀλλά ὅτι ὁ ἐν δύο σχῆμα συλλογιστική συζυγία ἢ διά ἀντιστροφή δείκνυμι , ὡς πρῶτος , δύο , τρίτος , ἢ διά ἀδύνατος , ὡς ὁ τέταρτος , οὔτε δέ ὁ ἀντιστροφή εἰμί χράω νῦν [ οὔτε ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή ] , ( ἐν γάρ ὁ ἀντιστροφή ὁ καθόλου ἀποφατικός μόνος ἀντιστρέφω · δείκνυμι δέ νῦν ὁ καθόλου ἐνδέχομαι ἀπόφασις μή ἀντιστρέφω πρός ἑαυτοῦ κατά ὁ ἀπολάω ἀντιστροφή ) ,