alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 30b31
Ἔτι κἂν ὅρους ἐκθέμενον εἴη δεῖξαι , ὅτι τὸ συμπέρασμα οὐκ ἔστιν ἀναγκαῖον ἁπλῶς ἀλλὰ τούτων ὄντων ἀναγκαῖον . Ὅτι τῆς τοιαύτης οὔσης συμπλοκῆς οὐκ ἀναγκαῖον γίνεται τὸ συμπέρασμα , καὶ τῇ τῶν ὅρων παραθέσει δείκνυσιν . ἂν γὰρ ᾖ τὸ μὲν Α ζῷον τὸ δὲ Β ἄνθρωπος τὸ δὲ Γ λευκόν , τὸ A , ὅ ἐστι ζῷον , παντὶ μὲν ἐξ ἀνάγκης τῷ Β , ὅ ἐστιν ἄνθρωπος , οὐδενὶ δὲ τῷ Γ , ὅ ἐστι λευκόν , ὑπάρξει ἁπλῶς · ὃ μετὰ παραμυθίας ἔθηκεν εἰπὼν ἐνδέχεται γὰρ τὸ ζῷον μηδενὶ λευκῷ ὑπάρχειν · κἂν γὰρ τοῦτο μὴ τοιοῦτον ᾖ , ἀλλὰ ἄλλο τι τοιοῦτον ληφθήσεται · ὁ δὴ ἄνθρωπος οὐδενὶ μὲν λευκῷ ὑπάρξει , οὐ μὴν ἐξ ἀνάγκης . δηλῶν δὲ τό τε οὐκ ἐξ ἀνάγκης , καὶ τί σημαίνει ἡ πρότασις ἡ λέγουσα ἄνθρωπον οὐδενὶ λευκῷ , ἐπήνεγκεν ἐνδέχεται γὰρ ἄνθρωπον γενέσθαι λευκόν . ὁ γὰρ λέγων ἄνθρωπον μηδενὶ λευκῷ λέγει ‘οὐδὲν λευκὸν ἄνθρωπος’ , ὃ ἴσον δύναται τῷ ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος λευκός’ . ἀλλὰ καὶ εἰ ἀληθὴς εἴη ἡ λέγουσα ‘οὐδεὶς ἄνθρωπος λευκός’ , οὐκ ἤδη καὶ ἐξ ἀνάγκης ἔσται τὶς ἄνθρωπος οὐ λευκὸς · μέχρι γὰρ οὗ τὸ ζῷον μὴ 45v ὑπάρχει τῷ λευκῷ , μέχρι τότε οὐδὲ ἄνθρωπος ἔσται λευκός , οὐ μὴν ἀεὶ οὐδὲ ἐξ ἀνάγκης . Διὰ δὲ τοῦ εἰπεῖν οὐ μέντοι ἕως ἄν ζῷον μηδενὶ λευκῷ ὑπάρχῃ , ὥστε τούτων μὲν ὄντων ἀναγκαῖον ἔσται τὸ συμπέρασμα , ἁπλῶς δ’ οὐκ ἀναγκαῖον , διὰ δὴ ταύτης τῆς προσθήκης ἐδήλωσεν , ὅτι ἐν ταῖς μίξεσιν , ὅταν ἀναγκαῖον λέγῃ γίνεσθαι τὸ συμπέρασμα , τὸ ἁπλῶς ἀναγκαῖον λέγει καὶ οὐ τὸ μετὰ διορισμοῦ , ὅ τινες τῶν ἐξηγουμένων τὸν περὶ τῆς μίξεως τῶν προτάσεων τόπον βοηθεῖν οἰόμενοι τῇ δόξῃ αὐτοῦ λέγουσι φάσκοντες οὐ τὸ ἁπλῶς ἀναγκαῖον συνάγεσθαι λέγειν αὐτὸν ἀλλὰ τὸ μετὰ διορισμοῦ . λέγουσι γάρ , ὅταν τὸ ζῷον παντὶ ἀνθρώπῳ ἐξ ἀνάγκης καὶ ἄνθρωπος , ὡς ἐν πρώτῳ σχήματι , παντὶ κινουμένῳ ἢ περιπατοῦντι , γίνεσθαι τὸ συμπέρασμα τὸ μετὰ διορισμοῦ ἀναγκαῖον · ζῷον γὰρ παντὶ περιπατοῦντι ἢ κινουμένῳ , ἔστ’ ἄν ὁ μέσος ὑπάρχῃ αὐτῷ , τοῦτ’ ἔστιν ἄνθρωπος . οὐκέτι γὰρ τῆς ἐλάττονος ἀναγκαίας οὔσης γίνεσθαι τοιοῦτον τὸ συμπέρασμα · οὐ γὰρ εἰ τὸ κινεῖσθαι παντὶ ζῴῳ , καὶ ζῷον παντὶ ἀνθρώπῳ ἐξ ἀνάγκης , καὶ τὸ κινεῖσθαι ἐξ ἀνάγκης παντὶ ἀνθρώπῳ , ἕως ἄν αὐτῷ τὸ ζῷον ὑπάρχῃ ψεῦδος γὰρ τοῦτο ) , ἀλλ’ ἕως δὴ παντὶ ζῴῳ τὸ κινεῖσθαι . ὅτι δὲ τὸ συμπέρασμα μηδὲ οὕτως ἀναγκαῖον εἶναι βούλεται , δεδήλωκεν αὐτὸς δείξας τοιοῦτον μὲν καὶ οὕτως ἀναγκαῖον συμπέρασμα γινόμενον ἐν δευτέρῳ σχήματι , <εἰ> ἡ καταφατική , εἴτε ἡ <μείζων εἴτε ἡ> ἐλάττων , λέγων δὲ ἐν τῇ τοιαύτῃ μίξει ἀναγκαῖον ἀπλῶς γίνεσθαι τὸ συμπέρασμα . ἢ εἰ καὶ τοῦτο ἔλεγεν ἀναγκαῖον ὅμοιον ἐκείνῳ , κἀκείνῳ ἄν προσετίθει τὸ μὴ ἁπλῶς αὐτὸ ἀναγκαῖον γίνεσθαι ἀλλὰ τὸ μετὰ διορισμοῦ , ὡς καὶ ἐπὶ τούτου . ἅμα δὲ καὶ τὴν τοῦ ἀναγκαίου διαίρεσιν ὅτι καὶ αὐτὸς οἶδεν , ἣν οἱ ἑταῖροι αὐτοῦ πεποίηνται , δεδήλωκε διὰ τῆς προσθήκης , ἣν φθάσας ἤδη καὶ ἐν τῷ Περὶ ἑρμηνείας δέδειχεν , ἐν οἷς περὶ τῆς εἰς τὸν μέλλοντα χρόνον λεγομένης ἀντιφάσεως περὶ τῶν καθ’ ἕκαστον εἰρημένων λέγει “ τὸ μὲν οὖν εἶναι τὸ ὄν , ὅταν ᾖ , καὶ τὸ μὴ ὂν μὴ εἶναι , ὅταν μὴ ᾖ , ἀνάγκη ” . τὸ γὰρ ἐξ ὑποθέσεως ἀναγκαῖον τοιοῦτόν ἐστι . μᾶλλον δ’ ἂν εἴη τὸ εἰρημένον ὑπ’ αὐτοῦ φανερόν , εἰ μεταλάβοιμεν ὅρους ἀληθεστέρους · ἐφ’ ὧν γὰρ αὐτὸς ἐπειράθη δεῖξαι , οὐκ ἦσαν προτάσεις ἀληθεῖς · οὐ γὰρ ἀληθὴς ἡ ‘ζῷον μηδενὶ λευκῷ᾿ · κύκνῳ γὰρ ἐξ ἀνάγκης . ἢ οὖν κινούμενον ἀντὶ τοῦ λευκοῦ θῶμεν ἢ λάβωμεν ἄλλους . ἔστω τοίνυν ἐπὶ μὲν τοῦ Α τὸ ἐγρηγορέναι ἢ τὸ κινεῖσθαι , ἐπὶ δὲ τοῦ Β τὸ βαδίζειν , ἐπὶ δὲ τοῦ Γ ἄνθρωπος . τὸ δὴ ἐγρηγορέναι παντὶ μὲν τῷ βαδίζοντι ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχει · ὁμοίως δὲ καὶ τὸ κινεῖσθαι · ἀνθρώπῳ δὲ μηδενὶ ὑπαρχέτω . τὸ δὴ βαδίζειν οὐδενὶ μὲν ἀνθρώπῳ ὑπάρξει , οὐ μὴν ἐξ ἀνάγκης ἢ οὐδενὶ ἢ τινί · ἐνδέχεται γὰρ ἄνθρωπον βαδίζειν , ἀλλ’ οὐκ ἐν ᾧ γε ἀληθές ἐστι τὸ ἐγρηγορέναι ἢ τὸ κινεῖσθαι μηδενὶ ἀνθρώπῳ ὑπάρχειν . Εἰ δ’ ἡ ἐλάττων πρότασις εἴη καθόλου καταφατικὴ ἀναγκαία ἡ δὲ μείζων ἀποφατικὴ καθόλου ὑπάρχουσα , ὑποτεθέντος τοῦ συμπεράσματος τοῦ Β Γ ἀναγκαίου εἶναι οὐκέτι δόξει δείκνυσθαι γινόμενον τὸ συμπέρασμα ψεῦδος οὔτε ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι οὔτε ἐν τῷ τρίτῳ . ἐν μὲν γὰρ τῷ πρώτῳ , ὅτι δύο ἀποφατικαὶ γίνονται . κεῖται γὰρ τὸ Α μηδενὶ τῷ Β καὶ παντὶ τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης · ἄν δὴ ληφθῇ ἐπὶ τούτοις συμπέρασμα τὸ Β ἐξ ἀνάγκης οὐδενὶ τῷ Γ καὶ ἀντιστραφῇ , ἔστ·αι καὶ τὸ Γ οὐδενὶ τῷ Β ἐξ ἀνάγκης · ἔστι δὲ καὶ τὸ Β οὐδενὶ τῷ A · ἔκειτο γὰρ τὸ Α μηδενὶ τῷ γίνονται δύο ἀποφατικαί , καὶ ἀσυλλόγιστος ἡ συζυγία . ἀλλ’ οὐδ’ ἐν τρίτῳ · γίνεται γὰρ ἡ ἐλάττων ἀποφατικὴ <ἡ> ‘τὸ Β οὐδενὶ τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης᾿ , καὶ τὸ παντὶ τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης . ἢ πρὸς μὲν τὸ προκείμενον ἀσυλλόγιστος ἡ τοιαύτη συμπλοκή , ὥσπερ καὶ ἡ πρὸ ὀλίγου ῥηθεῖσα , ὅτε ἦν ἡ μείζων τὸ ἀναγκαῖον καταφατικὸν ἔχουσα · συνάγεται μέντοι δι’ αὐτῆς συλλογιστικῶς | κατὰ ἀντιστροφὴν τῆς καταφατικῆς προτάσεως τὸ τὸ Β τινὶ τῷ Α ἐξ ἀνάγκης μὴ ὑπάρχειν συμπέρασμα , ὥσπερ καὶ ἐπ’ ἐκείνης συνήγετο τὸ τὸ Γ τινὶ τῷ Α ἐξ ἀνάγκης μὴ ὑπάρχειν , ὃ ἐδόκει ἀδύνατον εἶναι διὰ τὸ ἐνδέχεσθαι ποτὲ τὸ Γ τῷ Α ὑπάρχειν . τὸ γὰρ Β οὐδενὶ τῷ Γ ἐξ ἀνάγκης , καὶ τὸ Γ τῷ Α τινὶ ἐξ ἀνάγκης · ἐξ ὧν συνάγεται τὸ Β τινὶ τῷ Α μὴ ὑπάρχειν ἐξ ἀνάγκης . ὠὰ μὴν ψεῦδος πάλιν τὸ λέγειν τὸ Β τινὶ τῷ Α ἐξ ἀνάγκης μὴ ὑπάρχειν κειμένου τοῦ Α μηδενὶ τῷ Β ὑπάρχειν ἀπλῶς , ὡς ἐδείχθη πρὸ ὀλίγου · ἐνδέχεται γὰρ τὸ μηδενὶ τῷ Α ὑπάρχον διὰ τὸ ἀντιστρέφειν μὴ ὑπάρχειν οὕτως ὡς ἐνδέχεσθαι αὐτῷ καὶ παντὶ ὑπάρχειν · ὥστε ὑπάρχον τὸ συμπέρασμα ἀλλ’ οὐκ ἀναγκαῖον ἄν εἴη ἔτι . δεικνύοιτο δ’ ἂν τὸ αὐτὸ ψεῦδος καὶ ἐν τῷ δευτέρῳ σχήματι ἀντιστραφεισῶν ἀμφοτέρων τῶν προτάσεων . ἄν γὰρ ληφθῇ τὸ Γ μηδενὶ τῷ Β ἐξ ἀνάγκης καὶ τὸ Γ τινὶ τῷ Α ἐξ ἀνάγκης κατὰ ἀντιστροφὴν τοῦ τε συμπεράσματος καὶ τῆς καταφατικῆς ἀναγκαίας κειμένης προτάσεως , συνάγεται τὸ Β τινὶ τῷ Α μὴ ὑπάρχειν ἐξ ἀνάγκης , ὂν ψεῦδος · ἔκειτο γὰρ ἁπλῶς μὴ ὑπάρχειν ὡς καὶ ὑπάρχειν δύνασθαι . καὶ ἐπὶ τῶν ὅρων δὲ πρόδηλον , ὅτι μηδ’ ἐπὶ 15 15 ταύτης τῆς συζυγίας ἀναγκαῖον τὸ συμπέρασμα · ζῷον γὰρ οὐδενὶ κινουμένῳ , καὶ παντὶ ἀνθρώπῳ ἐξ ἀνάγκης , καὶ τὸ κινεῖσθαι οὐδενὶ μὲν ἀνθρώπῳ , οὐ μὴν ἐξ ἀνάγκης .
Lemmas: ἔτι κἀν ὅρος ἐκτίθημι εἰμί δείκνυμι , ὅτι ὁ συμπέρασμα οὐ εἰμί ἀναγκαῖος ἁπλόος ἀλλά οὗτος εἰμί ἀναγκαῖος . ὅτι2 ὁ τοιοῦτος εἰμί συμπλοκή οὐ ἀναγκαῖος γίγνομαι ὁ συμπέρασμα , καί ὁ ὁ ὁράω παράθεσις δείκνυμι . εἄν γάρ εἰμί ὁ μέν Α ζῷον ὁ δέ Β ἄνθρωπος ὁ δέ Γ λευκός , ὁ A , ὅς εἰμί ζῷον , πᾶς μέν ἐκ ἀνάγκη ὁ Β , ὅς εἰμί ἄνθρωπος , οὐδείς δέ ὁ Γ , ὅς εἰμί λευκός , ὑπάρχω ἁπλόος · ὅς μετά παραμυθία τίθημι εἶπον ἐνδέχομαι γάρ ὁ ζῷον μηδείς λευκός ὑπάρχω · κἀν γάρ οὗτος μή τοιοῦτος εἰμί , ἀλλά ἄλλος τίς τοιοῦτος λαμβάνω · ὁ δή ἄνθρωπος οὐδείς μέν λευκός ὑπάρχω , οὖον μήv ἐκ ἀνάγκη . δηλόω δέ ὁ τε οὐ ἐκ ἀνάγκη , καί τίς σημαίνω ὁ πρότασις ὁ λέγω ἄνθρωπος οὐδείς λευκός , ἐπιφέρω ἐνδέχομαι γάρ ἄνθρωπος γίγνομαι λευκός . ὁ γάρ λέγω ἄνθρωπος μηδείς λευκός λέγω ‘οὐδὲν λευκός ἄνθρωπος , ὅς ἴσος δύναμαι ὁ οὐδείς ἄνθρωπος λευκός . ἀλλά καί εἰμί ἀληθής εἰμί ὁ λέγω οὐδείς ἄνθρωπος λευκός , οὐ ἤδη καί ἐκ ἀνάγκη εἰμί τις ἄνθρωπος οὖον λευκός · μέχρι γάρ ὅς ὁ ζῷον μή 45v ὑπάρχω ὁ λευκός , μέχρι τότε οὐδέ ἄνθρωπος εἰμί λευκός , οὖον μήv ἀεί οὐδέ ἐκ ἀνάγκη . Ζεύς δέ ὁ εἶπον οὖον μέντοι ἠώς ἄν ζῷον μηδείς λευκός ὑπάρχω , ὥστε οὗτος μέν εἰμί ἀναγκαῖος εἰμί ὁ συμπέρασμα , ἁπλόος δέ οὐ ἀναγκαῖος , διά δή οὗτος ὁ προσθήκη δηλόω , ὅτι ἐν ὁ μίξις , ὅταν ἀναγκαῖος λέγω γίγνομαι ὁ συμπέρασμα , ὁ ἁπλόος ἀναγκαῖος λέγω καί οὖον ὁ μετά διορισμός , ὅς τις ὁ ἐξηγέομαι ὁ περί ὁ μίξις ὁ πρότασις τόπος βοηθέω οἴομαι ὁ δόξα αὐτός λέγω φάσκω οὖον ὁ ἁπλόος ἀναγκαῖος συνάγω λέγω αὐτός ἀλλά ὁ μετά διορισμός . λέγω γάρ , ὅταν ὁ ζῷον πᾶς ἄνθρωπος ἐκ ἀνάγκη καί ἄνθρωπος , ὡς ἐν πρῶτος σχῆμα , πᾶς κινέω ἢ περιπατέω , γίγνομαι ὁ συμπέρασμα ὁ μετά διορισμός ἀναγκαῖος · ζῷον γάρ πᾶς περιπατέω ἢ κινέω , ἔστω ἄν ὁ μέσος ὑπάρχω αὐτός , οὗτος εἰμί ἄνθρωπος . οὐκέτι γάρ ὁ μικρός ἀναγκαῖος εἰμί γίγνομαι τοιοῦτος ὁ συμπέρασμα · οὖον γάρ εἰμί ὁ κινέω πᾶς ζῷον , καί ζῷον πᾶς ἄνθρωπος ἐκ ἀνάγκη , καί ὁ κινέω ἐκ ἀνάγκη πᾶς ἄνθρωπος , ἠώς ἄν αὐτός ὁ ζῷον ὑπάρχω ψεῦδος γάρ οὗτος ) , ἀλλά ἠώς δή πᾶς ζῷον ὁ κινέω . ὅτι δέ ὁ συμπέρασμα μηδέ οὕτως ἀναγκαῖος εἰμί βούλομαι , δηλόω αὐτός δείκνυμι τοιοῦτος μέν καί οὕτως ἀναγκαῖος συμπέρασμα γίγνομαι ἐν δύο σχῆμα , εἰμί ὁ καταφατικός , εἴτε ὁ <μειζω εἴτε ὅς μικρός , λέγω δέ ἐν ὁ τοιοῦτος μίξις ἀναγκαῖος ἀπλόος γίγνομαι ὁ συμπέρασμα . ἢ εἰμί καί οὗτος λέγω ἀναγκαῖος ὅμοιος ἐκεῖνος , ἐκεῖνος ἄν προστίθημι ὁ μή ἁπλόος αὐτός ἀναγκαῖος γίγνομαι ἀλλά ὁ μετά διορισμός , ὡς καί ἐπί οὗτος . ἅμα δέ καί ὁ ὁ ἀναγκαῖος διαίρεσις ὅτι καί αὐτός οἶδα , ὅς ὁ ἑταῖρος αὐτός ποιέω , δηλόω διά ὁ προσθήκη , ὅς φθάνω ἤδη καί ἐν ὁ περι ἑρμηνεία δείκνυμι , ἐν ὅς περί ὁ εἰς ὁ μέλλω χρόνος λέγω ἀντίφασις περί ὁ κατά ἕκαστος εἴρω λέγω “ ὁ μέν οὖν εἰμί ὁ εἰμί , ὅταν εἰμί , καί ὁ μή εἰμί μή εἰμί , ὅταν μή εἰμί , ἀνάγκη ” . ὁ γάρ ἐκ ὑπόθεσις ἀναγκαῖος τοιοῦτος εἰμί . μᾶλλον δέ εἄν εἰμί ὁ εἴρω ὑπό αὐτός φανερός , εἰμί μεταλαμβάνω ὅρος ἀληθής · ἐπί ὅς γάρ αὐτός πειράω δείκνυμι , οὐ εἰμί πρότασις ἀληθής · οὖον γάρ ἀληθής ὁ ζῷον μηδείς λευκός · κύκνος γάρ ἐκ ἀνάγκη . ἢ οὖν κινέω ἀντί ὁ λευκός τίθημι ἢ λαμβάνω ἄλλος . ἵστημι τοίνυν ἐπί μέν ὁ Α ὁ ἐγείρω ἢ ὁ κινέω , ἐπί δέ ὁ Β ὁ βαδίζω , ἐπί δέ ὁ Γ ἄνθρωπος . ὁ δή ἐγείρω πᾶς μέν ὁ βαδίζω ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω · ὁμοίως δέ καί ὁ κινέω · ἄνθρωπος δέ μηδείς ὑπάρχω . ὁ δή βαδίζω οὐδείς μέν ἄνθρωπος ὑπάρχω , οὖον μήv ἐκ ἀνάγκη ἢ οὐδείς ἢ τις · ἐνδέχομαι γάρ ἄνθρωπος βαδίζω , ἀλλά οὐ ἐν ὅς γε ἀληθής εἰμί ὁ ἐγείρω ἢ ὁ κινέω μηδείς ἄνθρωπος ὑπάρχω . εἰμί δέ ὁ μικρός πρότασις εἰμί καθόλου καταφατικός ἀναγκαῖος ὁ δέ μείζων ἀποφατικός καθόλου ὑπάρχω , ὑποτίθημι ὁ συμπέρασμα ὁ Β Γ ἀναγκαῖος εἰμί οὐκέτι δοκέω δείκνυμι γίγνομαι ὁ συμπέρασμα ψεῦδος οὔτε ἐν ὁ πρῶτος σχῆμα οὔτε ἐν ὁ τρίτος . ἐν μέν γάρ ὁ πρῶτος , ὅτι δύο ἀποφατικός γίγνομαι . κεῖμαι γάρ ὁ Α μηδείς ὁ Β καί πᾶς ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη · ἄν δή λαμβάνω ἐπί οὗτος συμπέρασμα ὁ Β ἐκ ἀνάγκη οὐδείς ὁ Γ καί ἀντιστρέφω , ἔστ·αι καί ὁ Γ οὐδείς ὁ Β ἐκ ἀνάγκη · εἰμί δέ καί ὁ Β οὐδείς ὁ A · κεῖμαι γάρ ὁ Α μηδείς ὁ γίγνομαι δύο ἀποφατικός , καί ἀσυλλόγιστος ὁ συζυγία . ἀλλά οὐδέ ἐν τρίτος · γίγνομαι γάρ ὁ μικρός ἀποφατικός <ἡ> τότος Β οὐδείς ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη , καί ὁ πᾶς ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη . ἢ πρός μέν ὁ πρόκειμαι ἀσυλλόγιστος ὁ τοιοῦτος συμπλοκή , ὥσπερ καί ὁ πρό ὀλίγος εἴρω , ὅτε εἰμί ὁ μείζων ὁ ἀναγκαῖος καταφατικός ἔχω · συνάγω μέντοι διά αὐτός συλλογιστικός | κατά ἀντιστροφή ὁ καταφατικός πρότασις ὁ ὁ Β τις ὁ Α ἐκ ἀνάγκη μή ὑπάρχω συμπέρασμα , ὥσπερ καί ἐπί ἐκεῖνος συνάγω ὁ ὁ Γ τις ὁ Α ἐκ ἀνάγκη μή ὑπάρχω , ὅς δοκέω ἀδύνατος εἰμί διά ὁ ἐνδέχομαι ποτέ ὁ Γ ὁ Α ὑπάρχω . ὁ γάρ Β οὐδείς ὁ Γ ἐκ ἀνάγκη , καί ὁ Γ ὁ Α τις ἐκ ἀνάγκη · ἐκ ὅς συνάγω ὁ Β τις ὁ Α μή ὑπάρχω ἐκ ἀνάγκη . ᾠόν μήv ψεῦδος πάλιν ὁ λέγω ὁ Β τις ὁ Α ἐκ ἀνάγκη μή ὑπάρχω κεῖμαι ὁ Α μηδείς ὁ Β ὑπάρχω ἀπλόος , ὡς δείκνυμι πρό ὀλίγος · ἐνδέχομαι γάρ ὁ μηδείς ὁ Α ὑπάρχω διά ὁ ἀντιστρέφω μή ὑπάρχω οὕτως ὡς ἐνδέχομαι αὐτός καί πᾶς ὑπάρχω · ὥστε ὑπάρχω ὁ συμπέρασμα ἀλλά οὐ ἀναγκαῖος ἄν εἰμί ἔτι . δείκνυμι δέ εἄν ὁ αὐτός ψεῦδος καί ἐν ὁ δύο σχῆμα ἀντιστρέφω ἀμφότερος ὁ πρότασις . ἄν γάρ λαμβάνω ὁ Γ μηδείς ὁ Β ἐκ ἀνάγκη καί ὁ Γ τις ὁ Α ἐκ ἀνάγκη κατά ἀντιστροφή ὁ τε συμπέρασμα καί ὁ καταφατικός ἀναγκαῖος κεῖμαι πρότασις , συνάγω ὁ Β τις ὁ Α μή ὑπάρχω ἐκ ἀνάγκη , εἰμί ψεῦδος · κεῖμαι γάρ ἁπλόος μή ὑπάρχω ὡς καί ὑπάρχω δύναμαι . καί ἐπί ὁ ὁράω δέ πρόδηλος , ὅτι μηδέ ἐπί 15 15 οὗτος ὁ συζυγία ἀναγκαῖος ὁ συμπέρασμα · ζῷον γάρ οὐδείς κινέω , καί πᾶς ἄνθρωπος ἐκ ἀνάγκη , καί ὁ κινέω οὐδείς μέν ἄνθρωπος , οὖον μήv ἐκ ἀνάγκη .