alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 24b18
Συλλογισμὸς δέ ἐστι λόγος , ἐν ᾧ τεθέντων τινῶν ἒτερόν τι τῶν κειμένων ἐξ ἀνάγκης συμβαίνει τῷ ταῦτα εἶναι . εἰπὼν περὶ προτάσεων καὶ περὶ τῶν τῆς προτάσεως μορίων , ἃ ὠνόμασεν ὅρους , ἀκολούθως ἀποδίδωσι , τί ποτέ ἐστιν ὁ συλλογισμός . ὅτι μὲν οὖν λόγος τίς ἐστιν ὁ συλλογισμὸς καὶ ὡς ἐν γένει τῷ λόγῳ ἐστί , δῆλον . λαβὼν δὲ τὸ γένος αὐτοῦ , ὃ τῶν ὁριστῶν τῆς κοινῆς φύσεως ἐστι δηλωτικόν , καθ’ ἣν τῶν διαφερόντων κατὰ τὸ γένος χωρίζεται · τοῦτο γὰρ ἡ τοῦ γένους ἐν τοῖς ὁριζομένοις θέσις δύναται · δεῖ μὲν γὰρ ὑπὸ τοῦ ὅρου τὸ ὁριζόμενον πάντως χωρισθῆναι · ἐπεὶ δὲ τῶν διαφερόντων αὐτοῦ τὰ μὲν πλεῖον ἀφέστηκε τούτων , ὅσα οὐδὲ ταὐτοῦ κεκοινώνηκεν αὐτῷ γένους , τὰ δὲ ἐγγύτερά τέ ἐστι καὶ ὁμογενῆ αὐτῷ · τῶν μὲν οὖν ἀνομοιογενῶν τὸ γένος αὐτὸ χωρίζει , τῶν δὲ ὁμογενῶν αἰ διαφοραί , διὸ πρῶτον ἐν τοῖς ὁρισμοῖς λαμβάνεται τὸ γένος χωριστικὸν ὂν τῶν πλεῖστον διαφερόντων · λαβὼν δὴ τὸ γένος τὸ τοῦ συλλογισμοῦ μετὰ ταῦτα διὰ τῶν διαφορῶν τοῦ λόγου τὴν οἰκείαν καὶ ἴδιον οὐσίαν τοῦ συλλογισμοῦ συντιθεὶς ταύτας τῷ γένει ἔδειξε , διὰ μὲν τοῦ τεθέντων τινῶν ἐνδειξάμενος τό γε δεῖν εἶναί τινας εἰλημμένας προτάσεις ἢ συγχωρουμένας ὑπὸ τοῦ συλλογιζομένου , ὃ οὐ πᾶς ἔχει λόγος . τί γὰρ ἐν τῇ εὐχῇ τίθεται ἢ ἐν τῇ ἐντολῇ ἢ ἐν τῇ κλήσει ; δοκεῖ δέ τισι τὸ τεθέντων μὴ ἀπλῶς σημαίνειν τὸ ‘ληφθέντων᾿ , ἀλλὰ καὶ τὸν τρόπον δηλοῦν τῶν λαμβανομένων · ὅτι γὰρ κατηγορικὰς εἶναι δεῖ τὰς λαμβανομένας πρὸς συλλογισμὸν προτάσεις δηλοῦσθαι διὰ τοὐ τεθέντων · ταύτας γὰρ καὶ ὡρίσατο · δείξει γάρ , ὅτι αἱ ὑποθετικαὶ προτάσεις αὐταὶ καθ’ αὑτὰς οὐ ποιοῦσι συλλογισμόν . διὸ τεθέντων εἶπεν , οὐ ληφθέντων . καὶ προσέτι , ὅτι μὴ ἓν δεῖ τὸ τιθέμενον εἶναι μηδὲ μίαν πρότασιν , τὸ τεθέντων δηλοῖ , ἀλλὰ τὸ ἐλάχιστον δύο · οὐ γάρ εἰσι συλλογισμοὶ οἱ λεγόμενοι ὑπὸ τῶν νεωτέρων μονολήμματοι · ὁ γὰρ συλλογισμὸς καὶ ἀπ’ αὐτοῦ τοῦ ὀνόματος σύνθεσίν τινα δηλοῖ λόγων · οἷς γὰρ ἄν ᾖ τὸ συν ( ?? ) προσκείμενον , συμπλοκὴν τούτων καὶ σύνθεσιν δηλοῖ καὶ σύλληψιν . οὕτω τὸ συντρέχειν · τρεχόντων γὰρ σύνθεσιν καὶ σύνοδον σημαίνει · ὁμοίως τὸ συμμαχεῖν · μαχομένων γάρ · καὶ τὸ συμπαλαίειν παλαιόντων · καὶ τὸ συζητεῖν δὲ ζητούντων · ἀλλὰ καὶ τὸ συμψηφίζειν ψήφων σημαίνει σύνθεσιν . οὕτως οὖν καὶ συλλογισμὸς σύνθεσίς ἐστι λόγων . οἱ δὲ λεγόμενοι μονολήμματοι δοκοῦσιν εἶναί ποτε συλλογισμοὶ τῷ τὴν ἑτέραν πρότασιν διὰ τὸ εἶναι γνώριμον τοὺς ἀκούοντας προστιθέναι . τὸ γὰρ ‘ἀναπνεῖς , ζῇς ἄρα᾿ δοκεῖ συλλογισμὸς εἶναι , ὅτι παρ’ αὑτοῦ προστίθησιν ὁ ἀκούσας τὴν ἑτέραν πρότασιν οὖσαν γνώριμον τὴν ‘πᾶς ὁ ἀναπνέων ζῇ᾿ . ἐπεὶ εἴ γε μὴ ἦν γνώριμος αὕτη , οὐδεὶς ἄν συνεχώρει τὸ συμπέρασμα τό ‘ζῇς ἄρ’ ἐπὶ τοῦ ‘ἀναπνεῖς᾿ , ἀλλ’ ἀπῄτει τὴν αἰτίαν · βούλεται γὰρ ὁ συλλογισμὸς τὸ συμπέρασμα ἀθροίζειν ἐκ τῶν προτάσεων , ὃ οὐ γίνεται ἐκ μιᾶς προτάσεως . καὶ γὰρ εἰ ὅτι μάλιστα ἕποιτό τι ἑνί τινι ἐξ ἀνάγκης , ἀλλ’ οὐ διὰ τοῦτο ἤδη καὶ συλλογιστικῶς · οὐ γὰρ ἐπεὶ ὁ συλλογισμὸς ἀναγκαίως ἔχει τὸ συμπέρασμα ἑπόμενον τοῖς κειμένοις , ἤδη καί , εἴ τι ἀναγκαίως ἕπεταί τινι , τοῦτο συλλογιστικῶς ἕπεται · ἐπὶ πλέον γὰρ τὸ ἀναγκαῖον τοῦ συλλογισμοῦ . ἐν γοῦν τῖς ἀκολουθίαις καὶ ταῖς σχέσεσι καὶ συνεχέσι καὶ συνημμένοις τοῖς ὑγιέσιν ἐξ ἀνάγκης μὲν ἀκολουθεῖ τῷ ἡγουμένῳ τὸ ἑπόμενον , ἀλλ’ οὐ συλ - λογισμὸς ἤδη τοῦτο · ἐν γὰρ τῷ ἱεῖ ἡμέρα ἐστί , φῶς ἐστιν᾿ , ἐξ ἀνάγκης ἕπεται τῷ ἡμέρα εἶναι τὸ φῶς εἶναι , ἀλλ’ οὐ συλλογιστικῶς . ἀλλὰ καὶ τῷ κλέπτοντι ἕπεται τὸ ἁμαρτάνειν καὶ τῷ ὑβρίζοντι τὸ ἀδικεῖν · ἀλλ’ οὐ διὰ τοῦτο συλλογισμοὶ ταῦτα · ἴδιον γὰρ συλλογισμοῦ τὸ διὰ πλειόνων τὸ ἀναγκαῖον δεικνύναι . διὸ οὐδ’ ἄν αἱ μὲν λέξεις ὦσι πλείους τῶν τιθεμένων , ταὐτὸν δὲ ταῦτα σημαίνῃ τῷ πρώτῳ , οὐδ’ οὕτω συλλογισμὸς ἐκ τῶν τοιούτων ἔσται · καὶ γὰρ ὁ οὕτως ἔχων λόγος τῇ δυνάμει μονολήμματος , ὡς ὁ λέγων ‘ἡμέρα ἐστίν · ἀλλὰ καὶ οὐχὶ οὐχ ἡμέρα ἐστίν · φῶς ἄρα ἐστίν᾿ · τὸ γὰρ ‘οὐχὶ οὐχ ἡμέρα ἐστί᾿ τοῦ ᾿ἡμέρα ἐστί᾿ μόνῃ τῇ λέξει οιαφερει . Τὸ μὲν οὖν τεθέντων τούτων ἐστὶ δηλωτικόν . τὸ δὲ ἕτερόν τι τῶν κειμένων ἐξ ἀνάγκης συμβαίνει χωρίζει τὸν συλλογισμὸν τοῦ ἐπακτικοῦ λόγου · τὸ γὰρ ἀναγκαίως ἕπεσθαι τὸ συμπέρασμα τοῖς κειμένοις δηλοῖ , ὃ οὗτε ὁ παραδειγματικὸς οὔτε ὁ ἐπακτικὸς ἔχουσιν . καίτοι καὶ ἐν ἐκείνοις τίθεται ἢ τινὰ ἢ τί . πάνυ δὲ καλῶς τὸ δεῖν ἕτερον τῶν τεθέντων εἶναι τὸ συμπέρασμα προσέθηκεν · ἄχρηστον γὰρ καὶ συλλογιστικῆς χρείας φθαρτικὸν τὸ τὸ ὁμολογούμενον καὶ κείμενον ἐπιφέρειν . τὸ γὰρ χρειῶδες τοῦ συλλογισμοῦ οὐ παρέχεται τὸ ἱεῖ ἡμέρα ἐστίν , φῶς ἐστιν · ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστίν · φῶς ἄρα ἐστί᾿ , καὶ ὅλως οἱ λεγόμενοι ὑπὸ τῶν νεωτέρων ἀδιαφόρως περαίνοντες . τοιοῦτοι δὲ καὶ οἱ διφορούμενοι , οἷός ἐστιν ἱεῖ ἡμέρα ἐστίν , ἡμέρα ἐστίν · ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστίν · ἡμέρα ἄρα ἐστίν᾿ . σχῆμα μὲν γὰρ συλλογιστικὸν δύναται καὶ τὸ τοιοῦτον εἶναι καὶ συζυγία συλλογιστική , συλλογισμὸς δὲ οὐδαμῶς · ὄργανον γὰρ ὁ συλλογισμὸς καὶ χρείας τινὸς χάριν καὶ δείξεως παραλαμβανόμενον , ὥστε τὸ μὴ χρήσιμον οὐδὲ συλλογισμός . ὅτι δὲ οὐ χρήσιμον τὸ τοιοῦτον εἶδος , μάθοιμεν ἄν , εἰ ἐπέλθοιμεν τὰ εἴδη τοῦ συλλογισμοῦ καὶ ἐξετάσαιμεν , τίνι αὐτῶν οἰκεῖον τὸ τῶν κειμένων τι ἐπιφέρειν . πότερον γὰρ τῷ ἀποδεικτικῷ ; ἀλλ’ οὗτός γε τὸ ἄδηλον πειρᾶται διὰ τῶν φανερῶν καὶ γνωρίμων ἐκ|καλύπτειν καὶ τὸ ὕστερον διὰ τῶν πρώτων . ἀλλὰ τῷ διαλεκτικῷ ; ἀλλὰ καὶ οὗτος , ὃ μὴ βούλεται συγχωρεῖν ὁ προσδιαλεγόμενος , τοῦτο πειρᾶται διὰ τῶν ἐνδόξων καὶ ὧν συγχωρεῖ δεικνύναι εἰς ἀντίφασιν περιάγων . ἀλλὰ τῷ ἐριστικῷ ; ἀλλὰ καὶ τούτῳ πρόκειται καὶ αὐτῷ ἢ εἰς ἀντίφασιν ἢ εἰς φαινομένην ἀντίφασιν περιαγαγεῖν τὸν ἀποκρινόμενον , ἐξ ὧν δίδωσιν · οὐχ ὃ δίδωσι γοῦν συμπεραίνεται , ἀλλ’ ἐξ ὧν δίδωσιν , ὃ οὐ βούλεται δοῦναι · δῆλον οὖν , ὡς ἄλλο τι τοῦ δεδομένου ἐποίσει . εἰ δ’ ἐστὶ τὸ γένος ἐν τοῖς εἴδεσι τοῖς αὑτοῦ , καὶ ἔστιν ὁ συλλογισμὸς γένος τῶν αὑτοῦ εἰδῶν , ἐν οὐδενὶ δὲ αὐτῶν ταὐτὸν τῷ εἰλημμένῳ τὸ ἐπιφερόμενον , οὐδ’ ἄν ἐν συλλογισμῷ εἴη ὅλως . ὁ γὰρ ἐξ ἀντιφάσεως διαιρετικὸς συλλογισμὸς οὐχ ὡς ταὐτὸν τῷ μεταλαμβανομένῳ ἤ , ὡς οἱ νεώτεροί φασι , προσλαμβανομένῳ τὸ συμπέρασμα ἐπιφέρει · ὁ γὰρ λέγων ‘ἤτοι ἡμέρα ἐστίν , ἢ οὐκ ἔστιν ἡμέρα᾿ , εἶτα προσλαμβάνων τὸ ἕτερον τῶν ἐν τῷ διαιρετικῷ , ἢ τὸ ἀποφατικὸν τὸ ‘ἀλλὰ μὴν οὐκ ἔστιν ἡμέρα᾿ ἢ τὸ καταφατικὸν τὸ ‘ἡμέρα ἐστίν᾿ , ἔχει μὲν συναγόμενον ἢ τὸ ‘οὐκ ἄρα ἡμέρα ἐστίν᾿ ἢ τὸ ‘ἡμέρα ἄρα ἐστίν᾿ , ὃ δοκεῖ ταὐτὸν εἶναι τῷ προσειλημμένῳ , ἤτοι τῷ ‘ἀλλὰ μὴν οὐκ ἔστιν ἡμέρ’ ἢ τῷ ‘ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστίν᾿ · οὐ μὴν ὡς ταὐτὸν ὂν αὐτῷ ἐπιφέρεται , ἀλλ’ ὡς ἀντικείμενον τῷ ἑτέρῳ τῶν ἐν τῷ διαιρετικῷ · συμβαίνει δὲ τὸ ἐκείνῳ ἀντικείμενον ἐν τοῖς τοιούτοις συλλογισμοῖς ταὐτὸν γίνεσθαι τῇ προσλήψει . πάμπολυ δὲ διαφέρει τὸ προηγουμένως ταὐτὸν τῶν κειμένων τινὶ λαβεῖν τὸ συμπέρασμα ἢ λαβεῖν μὲν αὐτὸ ὡς ἄλλο συμπεσεῖν δὲ αὐτῷ τὸ ταὐτὸν αὐτῷ γενέσθαι . οὐδέποτε οὖν ἄλλοτε ἡ τότε , ὅτε ταὐτὸν γίνεται τὸ ἀντικείμενον τῷ ἑπομένῳ τῇ προσλήψει , ἡ τοιαύτη ἐπιφορά . καὶ τότε οὖν ὡς ἕτερον λαμβάνεται , εἴ γε ἕτερόν ἐστι τὸ εἷναι τῷδέ τινι καὶ τὸ εἶναι ἀντικειμένῳ τοῦ ἑτέρου τῶν ἐν τῇ διαιρέσει . τῇ λέξει οὖν ταὐτὸν οὐ τῇ δυνάμει . καὶ τότε ἐστὶν οὕτως , ὃ ἀναγκαῖον καὶ τοῖς ἀπὸ τῆς Στοᾶς λέγειν , εἴ γε ἐν τοῖς διαιρετικοῖς καὶ διαζευκτικοῖς συλλογισμοῖς φασι τῇ προσλήψει θατέρου τῶν ἐν τῷ διεζευγμένῳ τὸ ἀντικείμενον ἕπεσθαι τοῦ λοιποῦ τῆς συλλογιστικῆς συμπλοκῆς . εἰ δὲ τοῦτο , οὐκ ἂν εἴη συλλογισμὸς κατ’ αὐτοὺς ἔτι , ἔνθα προσληφθέντος τοῦ ἑτέρου μὴ τὸ ἀντικείμενον τὸ δ’ αὐτό τι τῷ προσληφθέντι τῶν ἐν τῷ διαζευκτικῷ ἐπιφέρεται . ὥστε ἢ οὐ συλλογιστικὴ ἡ προκειμένη συμπλοκή , εἰ ταὐτὸν τῷ προσλαμβανομένῳ τῶν ἐν τῷ διαζευκτικῷ ἐπιφέρει , ἤ , εἰ συλλογιστική , καὶ κατ’ αὐτοὺς οὐχ ὡς ταὐτὸν εἴληπται τῷ προσειλημμένῳ τὸ ἐπιφερόμενον · οὐ γὰρ εἰ συμπέπτωκε τῷ αὐτῷ ἅμα τε ἀντικειμένῳ εἶναι τῷ ἑτέρῳ τῶν ἐν τῷ διαιρετικῷ καὶ τῷ ἑτέρῳ αὐτῶν τὸ αὐτὸ γίνεσθαι , ἤδη καὶ ταὐτόν ἐστιν αὐτῷ τό τε εἶναι τῷ αὐτῷ τῷ ἑτέρῳ καὶ τὸ εἶναι ἀντικειμένῳ τοῦ ἑτέρου . εἰ γὰρ ἦν ἀλλήλοις ταὐτά , ἐν πᾶσι τοῖς διαιρετικοῖς τὸ ἀντικείμενον τῷ ἑτέρῳ εὐθὺς ἄν καὶ ταὐτὸν ἦν τῷ λοιπῷ . διαφέροντα δὲ ἐν τοῖς πλείστοις , καὶ ἐν οἷς ἅμα τῷ αὐτῷ ὑπάρχει , οὐχ ὡς ταὐτὰ ὑπάρχει , ὥστ’ οὐδ’ ὁ λαμβάνων αὐτῶν τι ὡς ἀντικείμενον τῷ ἑτέρῳ ὡς ταὐτὸν ἄν τῷ ἑτέρῳ λαμβάνοι · ἐν γοῦν τοῖς μὴ ἐξ ἀντικειμένων διαιρετικοῖς , ὡς ἐν τοῖς ἐξ ἐναντίων , οὐδετέρῳ τῶν κειμένων ταὐτὸν τὸ συμπέρασμα οὐδὲ τῇ λέξει , ὅτι μή συμπίπτει ἐπὶ τούτων τὸ ἀντικείμενον τῷ ἑτέρῳ τῷ λοιπῷ ταὐτὸν εἶναι . ἐν γὰρ τῷ ‘ἤτοι ἡμέρα ἐστὶν ἢ νύξ ἐστιν , ἀλλὰ μὴν οὐκ ἔστιν ἡμέρα , νὺξ ἄρα ἐστίν᾿ τὸ ‘νύξ ἐστιν᾿ οὐδετέρῳ ταὐτὸν τῶν εἰλημμένων , οὔτε τῷ τροπικῷ ὑπ’ αὐτῶν λεγομένῳ ἦν γὰρ ἐκεῖνο ‘ἤτοι ἡμέρα ἔστιν ἢ νύξ ἐστι᾿ , τὸ ὅλον τοῦτο ) οὔτε τῇ προσλήψει · ἡ γὰρ πρόσληψίς ἐστιν ‘ἀλλὰ μὴν οὐκ ἔστιν ἡμέρα᾿ , ὧν ἀμφοτέρων ἕτερόν ἐστι τὸ ‘νύξ ἐστιν᾿ . ἀλλὰ μὴν οὐδὲ οἱ διφορούμενοι λόγοι λεγόμενοι ὑπ’ αὐτῶν συλλογιστικοί , οἷός ἐστιν ὁ ‘εἰ ἡμέρα ἐστίν , ἡμέρα ἐστίν · ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστίν · ἡμέρα ἄρα ἐστίν᾿ · οὔτε γὰρ τὴν χρείαν τὴν τοῦ συλλογισμοῦ παρέχεται , ἔτι τε , εἰ ἡ τοῦ ἑπομένου πρόσληψις ἐν τοῖς συνεχέσιν ἀσυλλόγιστος , ἐν δὲ τοῖς τοιούτοις συνεχέσι ταὐτὸν τὸ ἡγούμενον τῷ ἑπομένῳ , ἡ πρόσληψις οὐ μᾶλ|λον τοῦ ἡγουμένου ἢ τοῦ ἑπομένου γίνεται · οὐ γὰρ εἰ ἀληθὲς τὸ αὐτὸ αὐτῷ τι ἕπεσθαι , ἤδη καὶ πρὸς συλλογισμὸν χρήσιμον τὸ τοιοῦτον συνημμένον , ὥσπερ οὐδὲ τὸ ἀπρόσληπτον , οἷόν ἐστι τὸ ‘εἰ ἵππος εἶ , ζῷον εἶ᾿ . ἀλλ’ εἰ καὶ τὸ ἀμφότερα προσλαμβάνειαν , καὶ τὸ ἡγούμενον καὶ τὸ ἑπόμενον , ἀσυλλόγιστον , εἴη ἂν καὶ ταύτῃ ἐλεγχόμενος ὁ τοιοῦτος λόγος · ἐν οἷς γὰρ ταὐτὸν τὸ ἡγούμενον τῷ ἑπομένῳ , ἡ πρόσληψις ἢ ἀμφοτέρων ἢ οὐδετέρου ἢ μᾶλλον τοῦ ἑπομένου γίνεται καὶ ὁμοιοτέρα οὕτω γίνεται . ἀλλ’ εἰ καὶ τὸ τὸ ἐν ἀρχῇ λαμβάνειν ἀσυλλόγιστον , καὶ τούτῳ ὁ ταὐτὸν ἐπιφέρων τῶν κειμένων τινὶ ὑπεύθυνος λόγος · ὃ γὰρ βούλεται δεῖξαι , τοῦτο προσλαμβάνει . ἔτι αὐτὸς ἀρχόμενος τῆς πραγματείας , τί τέλος αὐτῆς καὶ σκοπός ἐστι , προεῖπεν · ἀπόδειξις γὰρ καὶ ἐπιστήμη ἀποδεικτική · ὥσθ’ ὅσα μηδὲν εἰς ταῦτα συντελεῖ , οὐκ ἄν οἰκεῖα τῆς προκειμένης εἴη πραγματείας . καὶ γὰρ ἄτοπον ἐπαγωγὴν μὲν μὴ λέγειν , εἰ τῶν εἰλημμένων τι καὶ κειμένων ἐπιφέροιτο ἐν τῷ ἐπακτικῷ λόγῳ , συλλογισμὸν δὲ ἀξιοῦν εἶναι καὶ τὸν τοιοῦτον λόγον . Τὸ δ’ ἐξ ἀνάγκης συμβαίνει οὐ τοῦ ἀναγκαῖον εἶναι τὸ συμπέρασμα δηλωτικόν ἐστιν , ὡς ᾠήθησάν τινες τοῦτο γὰρ ἐπὶ τῶν ἀναγκαίων μόνων γίνεται προτάσεων ) , ἀλλὰ τοῦ ἐξ ἀνάγκης ἀκολουθεῖν τοῖς κειμένοις , ἄν τε ὑπάρχον ᾗ ἄν τε ἐνδεχόμενον ἄν τε καὶ ἀναγκαῖον τὸ συμπέρασμα . καὶ γὰρ ἂν ἐνδεχόμενον ᾖ τὸ συμπέρασμα , ἀλλ’ ἐξ ἀνάγκης γε καὶ αὐτὸ ἕπεται ταῖς προτάσεσιν ἐν ταῖς συλλογιστικαῖς συζυγίαις · οὐ γὰρ τοῦ τὴν συμπεραινομένην πρότασιν δεῖν ἀναγκαίαν εἶναι ἡ λέξις ἐστὶ δηλωτική , ἀλλὰ τῆς τοῦ συμπεράσματος πρὸς τὰς προτάσεις ποιᾶς σχέσεως ἐστι μηνυτική · ἂν γοῦν ληφθῇ πρότασις ‘πᾶς ἄνθρωπος κατάκειται᾿ καὶ ταύτῃ προσληφθῇ ἡ λέγουσα ‘πᾶς ὁ κατακείμενος κοιμᾶται᾿ , ἐξ ἀνάγκης μὲν ἀκολουθήσει τὸ ‘πᾶς ἄνθρωπος κοιμᾶται᾿ , οὐ μὴν καὶ ἀναγκαῖον ἔσται τὸ πάντα ἄνθρωπον κοιμᾶσθαι . Τὸ δὲ τῷ ταῦτα εἶναι τίνος χάριν τῷ τοῦ συλλογισμοῦ ὅρῳ προσέθηκεν , αὐτὸς ἐξηγήσατο εἰπὼν λέγω δὲ τῷ ταῦτα εἶναι τὸ διὰ ταῦτα συμβαίνειν , ὃ καὶ αὐτὸ ἔτι δοκοῦν ἀσάφειάν τινα ἔχειν τὸ γὰρ διὰ ταῦτα αἰτίας ἐστὶ δηλωτικόν · δύναται δὲ καὶ μὴ δι’ αἰτίων συλλογισμὸς γίνεσθαι , ὡς ὁ διὰ σημείων ἐκ τῶν ὑστέρων τὰ πρῶτα δεικνύς · τῆς γὰρ ἀποδείξεως ἴδιον τοῦτο , τοῦτ’ ἔστι τὸ δι’ αἰτίων συλλογίζεσθαι · δεῖ μὲν γὰρ αἰτίας τοῦ συμπεράσματος τὰς προτάσεις εἶναι , εἰ συλλογισμὸς ἔσται , οὐ μέντοι δεῖ πάντως τὰ ὑπὸ τῶν προτάσεων δηλούμενα αἴτια εἶναι τοῦ πράγματος τοῦ δηλουμένου ὑπὸ τοῦ συμπεράσματος · δύναται γάρ τις καὶ δι’ ὑστέρων τὸ πρότερον συλλογίσασθαι , ὡς ὁ ἐκ τοῦ γάλα ἔχειν τὸ τετοκέναι δεικνὺς καὶ διὰ τῆς τέφρας τὸ πῦρ , καὶ ὅλως οἱ διὰ σημείων συλλογισμοὶ τοιοῦτοι · οὐ γὰρ τὸ ὕστερον τοῦ προτέρου αἴτιον ) διὰ τοῦτο καὶ τὸ διὰ ταῦτα συμβαίνειν ἐξηγήσατο εἰπὼν τὸ μηδενὸς ἔξωθεν ὅρου προσδεῖν πρὸς τὸ γενέσθαι τὸ ἀναγκαῖον , τοῦτ᾿ ἔστι τὸ αὐτάρκεις εἶναι τοὺς κειμένους ὅρους πρὸς τὸ συμπέρασμα , διὰ ταύτης τῆς προσθέσεως ἅμα δεικνὺς καὶ ὅτι μή εἰσιν οἱ λεγόμενοι μονολήμματοι συλλογισμοί · προσδέονται γὰρ καὶ ἐκεῖνοι ἔξωθέν τινος ὅρου καὶ προτάσεως πρὸς τὸ συμπέρασμα , ὃν ὅρον καὶ πρότασιν προστίθησι παρ’ αὑτοῦ , πρὸς ὃν ὁ λόγος , τῷ εἶναι γνώριμον . καθόλου γάρ , εἴ τι εἴη συναγόμενον μὲν οὐ μὴν ἐκ τῶν κειμένων ἀλλ’ ἑτέρας προτάσεως προσλήψει , τὸ τοιοῦτον ἀναγκαῖον μὲν ῥηθήσεται , οὐ μὴν συλλογισμὸς ἤδη τοῦτο , ὁποῖοί εἰσι καὶ οἱ ἀμεθόδως περαίνοντες λόγοι παρὰ τοῖς Στωικοῖς , οἷον εἰ λέγοι τις ‘τὸ πρῶτον τοῦ δευτέρου μεῖζον , τὸ δὲ δεύτερον τοῦ τρίτου , τὸ ἄρα πρῶτον τοῦ τρίτου μεῖζον᾿ · τοῦτο γὰρ ἀναγκαίως μὲν ἕπεται , οὐ μὴν καὶ συλλογιστικῶς , εἰ μὴ προσληφθείη τις ἔξωθεν πρότασις ἡ λέγουσα ‘τὸ τοῦ μείζονος μεῖζον καὶ τοῦ ἐλάττονος ἐκείνου μεῖζόν ἐστι᾿ . τοιοῦτόν ἐστι καὶ τὸ ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Εὐκλείδου Στοιχείων θεώρημα τὸ ‘‘ἥδε τῇδε ἴση · ἀλλὰ καὶ ἥδε τῇδε · καὶ ἥδε ἄρα τῇδε ἴση ” . καὶ γὰρ τοῦτ’ ἀληθὲς μέν , ἀλλ’ ἐνδεῖ ἡ καθόλου πρότασις , ἵνα συνάγηται συλλογιστικῶς · | ἔστι δὲ αὕτη “ τὰ τῷ αὐτῷ ἴσα καὶ ἀλλήλοις ἐστὶν ἴσα ” . οὕτως ἔχει καὶ τὸ παρὰ Πλάτωνι ἐν Πολιτείᾳ τὸ “ εἰ θεοῦ ἦν παῖς , οὐκ ἦν αἰσχροκερδής , εἰ δὲ αἰσχροκερδής , οὐκ ἦν θεοῦ παῖς · οὐκ ἄρα ἄμφω ” · καὶ γὰρ καὶ τοῦτο οὐ διὰ τῶν κειμένων συνάγεται ἀλλὰ προσλήψει καθολικῆς προτάσεως · ἔστι δὲ αὕτη ‘ὧν ἑκατέρῳ τῶν ἀντικειμένων τὸ θατέρῳ ἀντικείμενον ἕπεται , ταῦτα ἀδύνατον ἄμφω ἅμα τῷ αὐτῷ ὑπάρχειν᾿ . ταύτῃ γὰρ τῇ προτάσει οὔσῃ καθόλου προσληφθείσης τῆς ‘τῷ δὲ θεοῦ παῖδα εἶναι καὶ τῷ αἰσχροκερδεῖ ἕπεται ἑκατέρῳ αὐτῶν τὸ ἀντικείμενον θατέρου᾿ , ἐφ’ οἷς συμπέρασμα τὸ ‘οὐκ ἄρα ἄμφω ταῦτα τῷ αὐτῷ᾿ · τῷ μὲν γὰρ θεοῦ παῖδα εἶναι ἕπεται τὸ ἀντικείμενον τῷ αἰσχροκερδεὶ αὕτη γὰρ ἀπόφασις αὐτοῦ ) , τῷ δὲ αἰσχροκερδεῖ πάλιν ἡ ἀπόφασις τοῦ θεοῦ παῖδα εἶναι . καὶ ὅλως τοιοῦτον τὸ εἶδός ἐστι τῶν λόγων , οὓς οἱ νεώτεροι λέγουσιν ἀμεθόδως περαίνοντας , οἷόν ἐστι καὶ τὸ ‘ἡμέρα ἐστίν · ἀλλὰ καὶ σὺ λέγεις , ὅτι ἡμέρα ἐστίν · αληθεύεις ἄρα᾿ · οὐ γὰρ συλλογισμὸς τοῦτο · ἔσται δὲ προστεθείσης καθόλου προτάσεως τῆς ‘ὁ τὸ ὂν εἶναι λέγων ἀληθεύει᾿ , ᾗ προστεθείσης τῆς ‘ὁ δὲ ἡμέρας οὔσης ἡμέραν εἶναι λέγων τὸ ὃν εἶναι λέγει᾿ · συμπέρασμα γὰρ ἐπὶ τοῖς κειμένοις ‘ὁ ὄρα ἡμέρας οὔσης ἡμέραν εἶναι λέγων ἀληθεύει᾿ . διά τε οὖν τοὺς λόγους τοὺς μονολημμάτους καὶ διὰ τοὺς ἀμεθόδως περαίνοντας πρόσκειται τὸ τῷ ταῦτα εἶναι , καὶ ἔτι διὰ τοὺς μὴ ἔχοντας κυρίας προτάσεις ἀλλ’ ὀφείλοντας εἰς ἐκείνας μεταληφθῆναι , ἵνα γένωνται συλλογιστικοί , ὡς ἔχει ὁ λόγος ὁ λέγων ‘μὴ οὐσίας . ἀναιρουμένης οὐκ ἀναιρεῖται οὐσία · τῶν δὲ μερῶν τῆς οὐσίας ἀναιρουμένων ἀναιρεῖται οὐσία · τὰ μέρη ἄρα τῶν οὐσιῶν οὐσίαι᾿ , οὗ καὶ αὐτὸς ἐπὶ τέλει τοῦ λόγου μνημονεύει · οὐ γὰρ τῷ ταῦτα εἶναι τὸ συμπέρασμα , ἀλλὰ δεῖ μεταληφθῆναι τὰς προτάσεις . παραιτοῖντο δ’ ἄν διὰ τῆς προσθήκης ταύτης καὶ οἱ παρέλκον τι προσκείμενον ἔχοντες , ὡς εἶπον , ἐν οἷς ἐστι τῶν σοφισμάτων τὰ τὸ μὴ αἴτιον αἰτιώμενα . Πειρῶνται δέ τινες καὶ τὸ τεθέντων ὡς μὴ δεόντως εἰρημένον συκοφαντεῖν λέγοντες τὴν θέσιν ἐπὶ σωμάτων λέγεσθαι κυρίως τῶν τόπον κατεχόντων , ἀσώματον δὲ εἶναι τὸν λόγον , μὴ δεῖν δὲ μηδὲ κατ’ αὐτὸν τὸν Ἀριστοτέλη μεταφοραῖς ἐν τοῖς ὁριστικοῖς λόγοις κεχρῆσθαι . ἀλλ’ οὗτοί γε ἐοίκασι τὴν αἰτίαν ἀγνοεῖν , δι’ ἣν οὐ χρὴ μεταφοραῖς ἐν τοῖς ὁριστικοῖς λόγοις κεχρῆσθαι · ἔστι δὲ αὕτη , ὅτι ἀσαφεστέρους τοὺς λόγους συμβαίνει γίνεσθαι , ὥστε τὰς τοιαύτας χρὴ μεταφορὰς φυλάττεσθαι καὶ τότε . ὅταν δὲ ἡ μεταφορὰ διὰ συνήθειαν γνωριμωτέρα τῶν κυρίως λεγομένων ἡ , οὐκέτι ἂν ὁ ταύτῃ χρώμενος ἁμαρτάνοι . πλήρης δὲ ἡ συνήθεια τῆς προειρημένης μεταφορᾶς . διὸ καὶ Πλατῶν ὡς ἐναργεῖ αὐτῇ ἐν Θεαιτήτῳ χρῆται λέγων “ θὲς δή μοι κήρινον ἐκμαγεῖον ἐν τῇ ψυχῇ’’ .
Lemmas: συλλογισμός δέ εἰμί λόγος , ἐν ὅς τίθημι τις ἕτερος τίς ὁ κεῖμαι ἐκ ἀνάγκη συμβαίνω ὁ οὗτος εἰμί . εἶπον περί πρότασις καί περί ὁ ὁ πρότασις μόριον , ὁ ὀνομάζω ὅρος , ἀκόλουθος ἀποδίδωμι , τίς ποτός εἰμί ὁ συλλογισμός . ὅτι μέν οὖν λόγος τίς εἰμί ὁ συλλογισμός καί ὡς ἐν γένος ὁ λόγος εἰμί , δῆλος . λαμβάνω δέ ὁ γένος αὐτός , ὅς ὁ ὁριστός ὁ κοινός φύσις εἰμί δηλωτικός , κατά ὅς ὁ διαφέρω κατά ὁ γένος χωρίζω · οὗτος γάρ ὁ ὁ γένος ἐν ὁ ὁρίζω θέσις δύναμαι · δεῖ μέν γάρ ὑπό ὁ ὁράω ὁ ὁρίζω πάντως χωρίζω · ἐπεί δέ ὁ διαφέρω αὐτός ὁ μέν πλείων ἀφίστημι οὗτος , ὅσος οὐδέ αὐτός κοινωνέω αὐτός γένος , ὁ δέ εγγύτερος τε εἰμί καί ὁμογενής αὐτός · ὁ μέν οὖν ἀνομοιογενής ὁ γένος αὐτός χωρίζω , ὁ δέ ὁμογενής ὁ διαφορά , διό πρῶτος ἐν ὁ ὁρισμός λαμβάνω ὁ γένος χωριστικός εἰμί ὁ πλεῖστος διαφέρω · λαμβάνω δή ὁ γένος ὁ ὁ συλλογισμός μετά οὗτος διά ὁ διαφορά ὁ λόγος ὁ οἰκεῖος καί ἴδιος οὐσία ὁ συλλογισμός συντίθημι οὗτος ὁ γένος δείκνυμι , διά μέν ὁ τίθημι τις ἐνδείκνυμι ὁ γε δήω εἰμί τις λαμβάνω πρότασις ἢ συγχωρέω ὑπό ὁ συλλογίζομαι , ὅς οὖον πᾶς ἔχω λόγος . τίς γάρ ἐν ὁ εὐχή τίθημι ἢ ἐν ὁ ἐντολή ἢ ἐν ὁ κλῆσις ; δοκέω δέ τις ὁ τίθημι μή ἀπλόος σημαίνω ὁ λαμβάνω , ἀλλά καί ὁ τρόπος δηλόω ὁ λαμβάνω · ὅτι γάρ κατηγορικός εἰμί δεῖ ὁ λαμβάνω πρός συλλογισμός πρότασις δηλόω διά ὁ τίθημι · οὗτος γάρ καί ὁρίζω · δείκνυμι γάρ , ὅτι ὁ ὑποθετικός πρότασις αὐτός κατά ἑαυτοῦ οὖον ποιέω συλλογισμός . διό τίθημι εἶπον , οὖον λαμβάνω . καί προσέτι , ὅτι μή εἷς δεῖ ὁ τίθημι εἰμί μηδέ εἷς πρότασις , ὁ τίθημι δηλόω , ἀλλά ὁ μικρός δύο · οὖον γάρ εἰμί συλλογισμός ὁ λέγω ὑπό ὁ νέος μονολήμματος · ὁ γάρ συλλογισμός καί ἀπό αὐτός ὁ ὄνομα σύνθεσις τις δηλόω λόγος · ὅς γάρ ἄν εἰμί ὁ σῦς ( ?? ) πρόσκειμαι , συμπλοκή οὗτος καί σύνθεσις δηλόω καί σύλληψις . οὗτος ὁ συντρέχω · τρέχω γάρ σύνθεσις καί σύνοδος σημαίνω · ὁμοίως ὁ συμμαχέω · μάχομαι γάρ · καί ὁ συμπαλαίω παλαίω · καί ὁ συζητέω δέ ζητέω · ἀλλά καί ὁ συμψηφίζω ψῆφος σημαίνω σύνθεσις . οὕτως οὖν καί συλλογισμός σύνθεσις εἰμί λόγος . ὁ δέ λέγω μονολήμματος δοκέω εἰμί ποτός συλλογισμός ὁ ὁ ἕτερος πρότασις διά ὁ εἰμί γνώριμος ὁ ἀκούω προστίθημι . ὁ γάρ ἀναπνέω , ζῶ ἀείρω δοκέω συλλογισμός εἰμί , ὅτι παρά αὐτός προστίθημι ὁ ἀκούω ὁ ἕτερος πρότασις εἰμί γνώριμος ὁ πᾶς ὁ ἀναπνέω ζῶ . ἐπεί εἰμί γε μή εἰμί γνώριμος οὗτος , οὐδείς ἄν συγχωρέω ὁ συμπέρασμα ὁ ζῶ ἄρα ἐπί ὁ ἀναπνέω , ἀλλά ἀπαιτέω ὁ αἴτιος · βούλομαι γάρ ὁ συλλογισμός ὁ συμπέρασμα ἀθροίζω ἐκ ὁ πρότασις , ὅς οὖον γίγνομαι ἐκ εἷς πρότασις . καί γάρ εἰμί ὅτι μάλιστα ἕπομαι τίς εἷς τις ἐκ ἀνάγκη , ἀλλά οὖον διά οὗτος ἤδη καί συλλογιστικός · οὖον γάρ ἐπεί ὁ συλλογισμός ἀναγκαῖος ἔχω ὁ συμπέρασμα ἕπω ὁ κεῖμαι , ἤδη καί , εἰμί τίς ἀναγκαῖος ἕπομαι τις , οὗτος συλλογιστικός ἕπω · ἐπί πλέω γάρ ὁ ἀναγκαῖος ὁ συλλογισμός . ἐν γοῦν Τῖς ἀκολουθία καί ὁ σχέσις καί συνεχής καί συνάπτω ὁ ὑγιής ἐκ ἀνάγκη μέν ἀκολουθέω ὁ ἡγέομαι ὁ ἕπω , ἀλλά οὖον συλ - λογισμός ἤδη οὗτος · ἐν γάρ ὁ ἵημι ἡμέρα εἰμί , φάος εἰμί , ἐκ ἀνάγκη ἕπω ὁ ἡμέρα εἰμί ὁ φάος εἰμί , ἀλλά οὖον συλλογιστικός . ἀλλά καί ὁ κλέπτω ἕπω ὁ ἁμαρτάνω καί ὁ ὑβρίζω ὁ ἀδικέω · ἀλλά οὖον διά οὗτος συλλογισμός οὗτος · ἴδιος γάρ συλλογισμός ὁ διά πλείων ὁ ἀναγκαῖος δείκνυμι . διό οὐδέ ἄν ὁ μέν λέγω εἰμί πλείων ὁ τίθημι , αὐτός δέ οὗτος σημαίνω ὁ πρῶτος , οὐδέ οὗτος συλλογισμός ἐκ ὁ τοιοῦτος εἰμί · καί γάρ ὁ οὕτως ἔχω λόγος ὁ δύναμις μονολήμματος , ὡς ὁ λέγω ἡμέρα εἰμί · ἀλλά καί οὐ οὐ ἡμέρα εἰμί · φάος ἄρα εἰμί · ὁ γάρ ‘οὐχὶ οὐ ἡμέρα ἐστία ὁ ἡμέρα ἐστία μόνος ὁ λέγω οιαφερει . ὁ μέν οὖν τίθημι οὗτος εἰμί δηλωτικός . ὁ δέ ἕτερος τίς ὁ κεῖμαι ἐκ ἀνάγκη συμβαίνω χωρίζω ὁ συλλογισμός ὁ ἐπακτικός λόγος · ὁ γάρ ἀναγκαῖος ἕπω ὁ συμπέρασμα ὁ κεῖμαι δηλόω , ὅς ὅστε ὁ παραδειγματικός οὔτε ὁ ἐπακτικός ἔχω . καίτοι καί ἐν ἐκεῖνος τίθημι ἢ τις ἢ τίς . πάνυ δέ καλῶς ὁ δήω ἕτερος ὁ τίθημι εἰμί ὁ συμπέρασμα προστίθημι · ἄχρηστος γάρ καί συλλογιστικός χρεία φθαρτικός ὁ ὁ ὁμολογέω καί κεῖμαι ἐπιφέρω . ὁ γάρ χρειώδης ὁ συλλογισμός οὖον παρέχω ὁ ἵημι ἡμέρα εἰμί , φάος εἰμί · ἀλλά μήv ἡμέρα εἰμί · φάος ἄρα ἐστία , καί ὅλως ὁ λέγω ὑπό ὁ νέος ἀδιάφορος περαίνω . τοιοῦτος δέ καί ὁ διφορούμενος , οἷος εἰμί ἵημι ἡμέρα εἰμί , ἡμέρα εἰμί · ἀλλά μήv ἡμέρα εἰμί · ἡμέρα ἄρα εἰμί . σχῆμα μέν γάρ συλλογιστικός δύναμαι καί ὁ τοιοῦτος εἰμί καί συζυγία συλλογιστικός , συλλογισμός δέ οὐδαμῶς · ὄργανον γάρ ὁ συλλογισμός καί χρεία τις χάρις καί δεῖξις παραλαμβάνω , ὥστε ὁ μή χρήσιμος οὐδέ συλλογισμός . ὅτι δέ οὖον χρήσιμος ὁ τοιοῦτος εἶδος , μανθάνω ἄν , εἰμί ἐπέρχομαι ὁ εἶδος ὁ συλλογισμός καί ἐξετάζω , τίς αὐτός οἰκέω ὁ ὁ κεῖμαι τίς ἐπιφέρω . πότερος γάρ ὁ ἀποδεικτικός ; ἀλλά οὗτος γε ὁ ἄδηλος πειράω διά ὁ φανερός καί γνώριμος ἐκκαλύπτω καί ὁ ὕστερος διά ὁ πρῶτος . ἀλλά ὁ διαλεκτικός ; ἀλλά καί οὗτος , ὅς μή βούλομαι συγχωρέω ὁ προσδιαλέγομαι , οὗτος πειράω διά ὁ ἔνδοξος καί ὅς συγχωρέω δείκνυμι εἰς ἀντίφασις περιάγω . ἀλλά ὁ ἐριστικός ; ἀλλά καί οὗτος πρόκειμαι καί αὐτός ἢ εἰς ἀντίφασις ἢ εἰς φαίνω ἀντίφασις περιάγω ὁ ἀποκρίνω , ἐκ ὅς δίδωμι · οὐ ὅς δίδωμι γοῦν συμπεραίνω , ἀλλά ἐκ ὅς δίδωμι , ὅς οὖον βούλομαι δίδωμι · δῆλος οὖν , ὡς ἄλλος τίς ὁ δίδωμι ἐπιφέρω . εἰμί δέ εἰμί ὁ γένος ἐν ὁ εἶδος ὁ αὐτός , καί εἰμί ὁ συλλογισμός γένος ὁ αὐτός εἶδος , ἐν οὐδείς δέ αὐτός αὐτός ὁ λαμβάνω ὁ ἐπιφέρω , οὐδέ ἄν ἐν συλλογισμός εἰμί ὅλως . ὁ γάρ ἐκ ἀντίφασις διαιρετικός συλλογισμός οὐ ὡς αὐτός ὁ μεταλαμβάνω ἤ , ὡς ὁ νέος φημί , προσλαμβάνω ὁ συμπέρασμα ἐπιφέρω · ὁ γάρ λέγω ἄτος ἡμέρα εἰμί , ἢ οὐ εἰμί ἡμέρα , εἶτα προσλαμβάνω ὁ ἕτερος ὁ ἐν ὁ διαιρετικός , ἢ ὁ ἀποφατικός ὁ ἀλλά μήv οὐ εἰμί ἡμέρα ἢ ὁ καταφατικός ὁ ἡμέρα εἰμί , ἔχω μέν συνάγω ἢ ὁ οὐ ἄρα ἡμέρα εἰμί ἢ ὁ ἡμέρα ἄρα εἰμί , ὅς δοκέω αὐτός εἰμί ὁ προσλαμβάνω , ἤτοι ὁ ἀλλά μήv οὐ εἰμί ἡμέρα ἢ ὁ ἀλλά μήv ἡμέρα εἰμί · οὖον μήv ὡς αὐτός εἰμί αὐτός ἐπιφέρω , ἀλλά ὡς ἀντίκειμαι ὁ ἕτερος ὁ ἐν ὁ διαιρετικός · συμβαίνω δέ ὁ ἐκεῖνος ἀντίκειμαι ἐν ὁ τοιοῦτος συλλογισμός αὐτός γίγνομαι ὁ πρόσληψις . παμπολύς δέ διαφέρω ὁ προηγουμένως αὐτός ὁ κεῖμαι τις λαμβάνω ὁ συμπέρασμα ἢ λαμβάνω μέν αὐτός ὡς ἄλλος συμπίπτω δέ αὐτός ὁ αὐτός αὐτός γίγνομαι . οὐδέποτε οὖν ἄλλοτε ὁ τότε , ὅτε αὐτός γίγνομαι ὁ ἀντίκειμαι ὁ ἕπομαι ὁ πρόσληψις , ὁ τοιοῦτος ἐπιφορά . καί τότε οὖν ὡς ἕτερος λαμβάνω , εἰμί γε ἕτερος εἰμί ὁ ἵημι ὅδε τις καί ὁ εἰμί ἀντίκειμαι ὁ ἕτερος ὁ ἐν ὁ διαίρεσις . ὁ λέγω οὖν αὐτός οὖον ὁ δύναμις . καί τότε εἰμί οὕτως , ὅς ἀναγκαῖος καί ὁ ἀπό ὁ Στοά λέγω , εἰμί γε ἐν ὁ διαιρετικός καί διαζευκτικός συλλογισμός φημί ὁ πρόσληψις θατέρου ὁ ἐν ὁ διαζεύγνυμαι ὁ ἀντίκειμαι ἕπω ὁ λοιπός ὁ συλλογιστικός συμπλοκή . εἰμί δέ οὗτος , οὐ εἄν εἰμί συλλογισμός κατά αὐτός ἔτι , ἔνθα προσλαμβάνω ὁ ἕτερος μή ὁ ἀντίκειμαι ὁ δέ αὐτός τίς ὁ προσλαμβάνω ὁ ἐν ὁ διαζευκτικός ἐπιφέρω . ὥστε ἢ οὖον συλλογιστικός ὁ πρόκειμαι συμπλοκή , εἰμί αὐτός ὁ προσλαμβάνω ὁ ἐν ὁ διαζευκτικός ἐπιφέρω , ἤ , εἰμί συλλογιστικός , καί κατά αὐτός οὐ ὡς αὐτός λαμβάνω ὁ προσλαμβάνω ὁ ἐπιφέρω · οὖον γάρ εἰμί συμπίπτω ὁ αὐτός ἅμα τε ἀντίκειμαι εἰμί ὁ ἕτερος ὁ ἐν ὁ διαιρετικός καί ὁ ἕτερος αὐτός ὁ αὐτός γίγνομαι , ἤδη καί αὐτός εἰμί αὐτός ὁ τε εἰμί ὁ αὐτός ὁ ἕτερος καί ὁ εἰμί ἀντίκειμαι ὁ ἕτερος . εἰμί γάρ εἰμί ἀλλήλων αὐτός , ἐν πᾶς ὁ διαιρετικός ὁ ἀντίκειμαι ὁ ἕτερος εὐθύς ἄν καί αὐτός εἰμί ὁ λοιπός . διαφέρω δέ ἐν ὁ πλεῖστος , καί ἐν ὅς ἅμα ὁ αὐτός ὑπάρχω , οὐ ὡς αὐτός ὑπάρχω , ὥστε οὐδέ ὁ λαμβάνω αὐτός τίς ὡς ἀντίκειμαι ὁ ἕτερος ὡς αὐτός ἄν ὁ ἕτερος λαμβάνω · ἐν γοῦν ὁ μή ἐκ ἀντίκειμαι διαιρετικός , ὡς ἐν ὁ ἐκ ἐναντίος , οὐδέτερος ὁ κεῖμαι αὐτός ὁ συμπέρασμα οὐδέ ὁ λέγω , ὅτι μή συμπίπτω ἐπί οὗτος ὁ ἀντίκειμαι ὁ ἕτερος ὁ λοιπός αὐτός εἰμί . ἐν γάρ ὁ ἄτος ἡμέρα εἰμί ἢ νύξ εἰμί , ἀλλά μήv οὐ εἰμί ἡμέρα , νύξ ἄρα εἰμί ὁ νύξ εἰμί οὐδέτερος αὐτός ὁ λαμβάνω , οὔτε ὁ τροπικός ὑπό αὐτός λέγω εἰμί γάρ ἐκεῖνος ἄτος ἡμέρα εἰμί ἢ νύξ ἑστία , ὁ ὅλος οὗτος ) οὔτε ὁ πρόσληψις · ὁ γάρ πρόσληψις εἰμί ἀλλά μήv οὐ εἰμί ἡμέρα , ὅς ἀμφότερος ἕτερος εἰμί ὁ νύξ εἰμί . ἀλλά μήv οὐδέ ὁ διφορούμενος λόγος λέγω ὑπό αὐτός συλλογιστικός , οἷος εἰμί ὁ ἰάομαι ἡμέρα εἰμί , ἡμέρα εἰμί · ἀλλά μήv ἡμέρα εἰμί · ἡμέρα ἄρα εἰμί · οὔτε γάρ ὁ χρεία ὁ ὁ συλλογισμός παρέχω , ἔτι τε , εἰμί ὁ ὁ ἕπομαι πρόσληψις ἐν ὁ συνεχής ἀσυλλόγιστος , ἐν δέ ὁ τοιοῦτος συνεχής αὐτός ὁ ἡγέομαι ὁ ἕπομαι , ὁ πρόσληψις οὖον μᾶλλος ὁ ἡγέομαι ἢ ὁ ἕπομαι γίγνομαι · οὖον γάρ εἰμί ἀληθής ὁ αὐτός αὐτός τίς ἕπω , ἤδη καί πρός συλλογισμός χρήσιμος ὁ τοιοῦτος συνάπτω , ὥσπερ οὐδέ ὁ ἀπρόσληπτος , οἷος εἰμί ὁ ἰάομαι ἵππος εἰμί , ζῷον εἰμί . ἀλλά εἰμί καί ὁ ἀμφότερος προσλαμβάνω , καί ὁ ἡγέομαι καί ὁ ἕπω , ἀσυλλόγιστος , εἰμί εἄν καί οὗτος ἐλέγχω ὁ τοιοῦτος λόγος · ἐν ὅς γάρ αὐτός ὁ ἡγέομαι ὁ ἕπομαι , ὁ πρόσληψις ἢ ἀμφότερος ἢ οὐδέτερος ἢ μᾶλλον ὁ ἕπομαι γίγνομαι καί ὅμοιος οὗτος γίγνομαι . ἀλλά εἰμί καί ὁ ὁ ἐν ἀρχή λαμβάνω ἀσυλλόγιστος , καί οὗτος ὁ αὐτός ἐπιφέρω ὁ κεῖμαι τις ὑπεύθυνος λόγος · ὅς γάρ βούλομαι δείκνυμι , οὗτος προσλαμβάνω . ἔτι αὐτός ἄρχω ὁ πραγματεία , τίς τέλος αὐτός καί σκοπός εἰμί , προεῖπον · ἀπόδειξις γάρ καί ἐπιστήμη ἀποδεικτικός · ὥστε ὅσος μηδείς εἰς οὗτος συντελής , οὐ ἄν οἰκεῖος ὁ πρόκειμαι εἰμί πραγματεία . καί γάρ ἄτοπος ἐπαγωγή μέν μή λέγω , εἰμί ὁ λαμβάνω τίς καί κεῖμαι ἐπιφέρω ἐν ὁ ἐπακτικός λόγος , συλλογισμός δέ ἀξιόω εἰμί καί ὁ τοιοῦτος λόγος . ὁ δέ ἐκ ἀνάγκη συμβαίνω οὖον ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ συμπέρασμα δηλωτικός εἰμί , ὡς οἴομαι τις οὗτος γάρ ἐπί ὁ ἀναγκαῖος μόνος γίγνομαι πρότασις ) , ἀλλά ὁ ἐκ ἀνάγκη ἀκολουθέω ὁ κεῖμαι , ἄν τε ὑπάρχω ὅς ἄν τε ἐνδέχομαι ἄν τε καί ἀναγκαῖος ὁ συμπέρασμα . καί γάρ εἄν ἐνδέχομαι εἰμί ὁ συμπέρασμα , ἀλλά ἐκ ἀνάγκη γε καί αὐτός ἕπω ὁ πρότασις ἐν ὁ συλλογιστική συζυγία · οὖον γάρ ὁ ὁ συμπεραίνω πρότασις δήω ἀναγκαῖος εἰμί ὁ λέξις εἰμί δηλωτικός , ἀλλά ὁ ὁ συμπέρασμα πρός ὁ πρότασις ποιός σχέσις εἰμί μηνυτικός · εἄν γοῦν λαμβάνω πρότασις πᾶς ἄνθρωπος κατάκειμαι καί οὗτος προσλαμβάνω ὁ λέγω πᾶς ὁ κατάκειμαι κοιμάω , ἐκ ἀνάγκη μέν ἀκολουθέω ὁ πᾶς ἄνθρωπος κοιμάω , οὖον μήv καί ἀναγκαῖος εἰμί ὁ πᾶς ἄνθρωπος κοιμάω . ὁ δέ ὁ οὗτος εἰμί τίς χάρις ὁ ὁ συλλογισμός ὅρος προστίθημι , αὐτός ἐξηγέομαι εἶπον λέγω δέ ὁ οὗτος εἰμί ὁ διά οὗτος συμβαίνω , ὅς καί αὐτός ἔτι δοκέω ἀσάφεια τις ἔχω ὁ γάρ διά οὗτος αἴτιος εἰμί δηλωτικός · δύναμαι δέ καί μή διά αἴτιος συλλογισμός γίγνομαι , ὡς ὁ διά σημεῖον ἐκ ὁ ὕστερος ὁ πρῶτος δείκνυμι · ὁ γάρ ἀπόδειξις ἴδιος οὗτος , οὗτος εἰμί ὁ διά αἴτιος συλλογίζομαι · δεῖ μέν γάρ αἴτιος ὁ συμπέρασμα ὁ πρότασις εἰμί , εἰμί συλλογισμός εἰμί , οὖον μέντοι δεῖ πάντως ὁ ὑπό ὁ πρότασις δηλόω αἴτιος εἰμί ὁ πρᾶγμα ὁ δηλόω ὑπό ὁ συμπέρασμα · δύναμαι γάρ τις καί διά ὕστερος ὁ πρότερος συλλογίζομαι , ὡς ὁ ἐκ ὁ γάλα ἔχω ὁ τίκτω δείκνυμι καί διά ὁ τέφρα ὁ πῦρ , καί ὅλως ὁ διά σημεῖον συλλογισμός τοιοῦτος · οὖον γάρ ὁ ὕστερος ὁ πρότερος αἴτιος ) διά οὗτος καί ὁ διά οὗτος συμβαίνω ἐξηγέομαι εἶπον ὁ μηδείς ἔξωθεν ὁράω προσδέω πρός ὁ γίγνομαι ὁ ἀναγκαῖος , οὗτος εἰμί ὁ αὐτάρκης εἰμί ὁ κεῖμαι ὅρος πρός ὁ συμπέρασμα , διά οὗτος ὁ πρόσθεσις ἅμα δείκνυμι καί ὅτι μή εἰμί ὁ λέγω μονολήμματος συλλογισμός · προσδέω γάρ καί ἐκεῖνος ἔξωθεν τις ὁράω καί πρότασις πρός ὁ συμπέρασμα , ὅς ὅρος καί πρότασις προστίθημι παρά αὐτός , πρός ὅς ὁ λόγος , ὁ εἰμί γνώριμος . καθόλου γάρ , εἰμί τίς εἰμί συνάγω μέν οὖον μήv ἐκ ὁ κεῖμαι ἀλλά ἕτερος πρότασις πρόσληψις , ὁ τοιοῦτος ἀναγκαῖος μέν εἴρω , οὖον μήv συλλογισμός ἤδη οὗτος , ὁποῖος εἰμί καί ὁ ἀμέθοδος περαίνω λόγος παρά ὁ στωϊκός , οἷος εἰμί λέγω τις τότος πρῶτος ὁ δύο μείζων , ὁ δέ δύο ὁ τρίτος , ὁ ἄρα πρῶτος ὁ τρίτος μέγας · οὗτος γάρ ἀναγκαῖος μέν ἕπω , οὖον μήv καί συλλογιστικός , εἰμί μή προσλαμβάνω τις ἔξωθεν πρότασις ὁ λέγω τότος ὁ μείζων μείζων καί ὁ μικρός ἐκεῖνος μέγας ἑστία . τοιοῦτος εἰμί καί ὁ ἐν ὁ πρῶτος ὁ Εὐκλείδης στοιχεῖον θεώρημα ὁ ἁνδάνω ὅδε ἴσος · ἀλλά καί ὅδε ὅδε · καί ὅδε ἄρα ὅδε ἴσος ” . καί γάρ οὗτος ἀληθής μέν , ἀλλά ἐνδέω ὁ καθόλου πρότασις , ἵνα συνάγω συλλογιστικός · | εἰμί δέ οὗτος “ ὁ ὁ αὐτός ἴσος καί ἀλλήλων εἰμί ἴσος ” . οὕτως ἔχω καί ὁ παρά Πλάτων ἐν πολιτεία ὁ “ εἰμί θεός εἰμί παῖς , οὐ εἰμί αἰσχροκερδής , εἰμί δέ αἰσχροκερδής , οὐ εἰμί θεός παῖς · οὐ ἄρα ἄμφω ” · καί γάρ καί οὗτος οὖον διά ὁ κεῖμαι συνάγω ἀλλά πρόσληψις καθολικός πρότασις · εἰμί δέ οὗτος ὅς ἑκάτερος ὁ ἀντίκειμαι ὁ ἕτερος ἀντίκειμαι ἕπω , οὗτος ἀδύνατος ἄμφω ἅμα ὁ αὐτός ὑπάρχω . οὗτος γάρ ὁ πρότασις εἰμί καθόλου προσλαμβάνω ὁ ‘τῷ δέ θεός παῖς εἰμί καί ὁ αἰσχροκερδής ἕπω ἑκάτερος αὐτός ὁ ἀντίκειμαι θατέρου᾿ , ἐπί ὅς συμπέρασμα ὁ οὐ ἄρα ἄμφω οὗτος ὁ αὐτός · ὁ μέν γάρ θεός παῖς εἰμί ἕπω ὁ ἀντίκειμαι ὁ αἰσχροκερδής οὗτος γάρ ἀπόφασις αὐτός ) , ὁ δέ αἰσχροκερδής πάλιν ὁ ἀπόφασις ὁ θεός παῖς εἰμί . καί ὅλως τοιοῦτος ὁ εἶδος εἰμί ὁ λόγος , ὅς ὁ νέος λέγω ἀμέθοδος περαίνω , οἷος εἰμί καί ὁ ἡμέρα εἰμί · ἀλλά καί σύ λέγω , ὅτι ἡμέρα εἰμί · αληθεύω ἀείρω · οὖον γάρ συλλογισμός οὗτος · εἰμί δέ προστίθημι καθόλου πρότασις ὁ ὅς ὁ εἰμί εἰμί λέγω ἀληθεύω , ὅς προστίθημι ὁ ὅς δέ ἡμέρα εἰμί ἡμέρα εἰμί λέγω ὁ ὅς εἰμί λέγω · συμπέρασμα γάρ ἐπί ὁ κεῖμαι ὅς σύργαστρος ἡμέρα εἰμί ἡμέρα εἰμί λέγω ἀληθεύω . διά τε οὖν ὁ λόγος ὁ μονολήμματος καί διά ὁ ἀμέθοδος περαίνω πρόσκειμαι ὁ ὁ οὗτος εἰμί , καί ἔτι διά ὁ μή ἔχω κύριος πρότασις ἀλλά ὀφείλω εἰς ἐκεῖνος μεταλαμβάνω , ἵνα γίγνομαι συλλογιστικός , ὡς ἔχω ὁ λόγος ὁ λέγω μή οὐσία . ἀναιρέω οὐ ἀναιρέω οὐσία · ὁ δέ μέρος ὁ οὐσία ἀναιρέω ἀναιρέω οὐσία · ὁ μέρος ἄρα ὁ οὐσία οὐσία , ὅς καί αὐτός ἐπί τέλος ὁ λόγος μνημονεύω · οὖον γάρ ὁ οὗτος εἰμί ὁ συμπέρασμα , ἀλλά δεῖ μεταλαμβάνω ὁ πρότασις . παραιτέομαι δέ ἄν διά ὁ προσθήκη οὗτος καί ὁ παρέλκω τίς πρόσκειμαι ἔχω , ὡς εἶπον , ἐν ὅς εἰμί ὁ σόφισμα ὁ ὁ μή αἴτιος αἰτιάομαι . πειράω δέ τις καί ὁ τίθημι ὡς μή δήω εἴρω συκοφαντέω λέγω ὁ θέσις ἐπί σῶμα λέγω κύριος ὁ τόπος κατέχω , ἀσώματος δέ εἰμί ὁ λόγος , μή δήω δέ μηδέ κατά αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης μεταφορά ἐν ὁ ὁριστικός λόγος χράομαι . ἀλλά οὗτος γε ἔοικα ὁ αἴτιος ἀγνοέω , διά ὅς οὖον χρή μεταφορά ἐν ὁ ὁριστικός λόγος χράομαι · εἰμί δέ οὗτος , ὅτι ἀσαφής ὁ λόγος συμβαίνω γίγνομαι , ὥστε ὁ τοιοῦτος χρή μεταφορά φυλάσσω καί τότε . ὅταν δέ ὁ μεταφορά διά συνήθεια γνώριμος ὁ κύριος λέγω ὁ , οὐκέτι εἄν ὁ οὗτος χράω ἁμαρτάνω . πλήρης δέ ὁ συνήθεια ὁ προερέω μεταφορά . διό καί Πλάτος ὡς ἐναργής αὐτός ἐν Θεαίτητος χράω λέγω “ τίθημι δή ἐγώ κήρινος ἐκμαγεῖον ἐν ὁ ψύχω .