alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 52a34
Εἰ δή ἐστιν ἀληθὲς εἰπεῖν , ὃ ἂν ᾗ ἄνθρωπος , μουσικὸν εἶναι ἢ μὴ μουσικὸν εἶναι , ὃ ἀνῇ ζῷον , ληπτέον ἢ εἶναι μουσικὸν ἢ εἶναι μὴ μουσικόν . Εἰπών , ὅτι ὁμο ως χρὴ τήν τε ἁπλῆν κατάφασιν καθόλου καὶ τὴν ἐκ μεταθέσεως δεικνύναι διὰ γὰρ πρώτου σχήματος ) , νῦν , πῶς ποιήσομεν τὴν δεῖξιν ἑκατέρου αὐτῶν καὶ τὸν συλλογισμόν , ὑπογράφει . ἔστι γάρ , ὃ λέγει , τοιοῦτον · εἰ βουλόμεθα δεῖξαι , ὅτι πᾶς ἄνθρωπος μουσικός ἐστιν ἢ ὅτι πᾶς ἄνθρωπός ἐστιν οὐ μουσικός , δείκνυμεν οὕτως · ἡ μὲν ἀληθὲς εἰπεῖν , ὃ ἂν ᾗ ἄνθρωπος , μουσικὸν εἶναι σημαίνει τὴν ‘πᾶς ἄνθρωπος μουσικός’ , ἡ δὲ ‘ἀληθὲς εἰπεῖν , ὃ ἄν ᾖ ἄνθρωπος , μὴ μουσικὸν εἶναι᾿ σημαίνει τὴν ‘πᾶς ἄνθρωπός ἐστιν οὐ μουσικός’ . φησὶ δὲ χρῆναι ἐν τῇ ἑκατέρου τούτων δείξει μέσον ὅρον λαμβάνειν τὸ ζῷον . κἀν μὲν βουλώἃ μέθᾳ δεῖξαι τὸ πάντα ἄνθρωπον μουσικόν , μείζανα ἄκρον κατηγορούμενον καταφατικῶς τοῦ ζῴου παντὸς ληπτέον τὸ μουσικόν , ἔσχατον δὲ καὶ ἐλάττονα , οὗ τὸ ζῷον κατηγορεῖται παντός , τὸν ἄνθρωπον · ἔσονται γὰρ αἱ προτάσεις ‘πᾶς ἄνθρωπος ζῷον , πᾶν ζῷον μουσικόν , πᾶς ἄρα ἄνθρωπος μουσικόν᾿ , ὃ ἦν προκείμενον . οὐ δεῖ δὲ τὰς προτάσεις , αἷς χρῆται , ἀπαιτεῖν ὡς ἀληθεῖς · παραδείγματι γὰρ καὶ ὑπογραφῇ τῆς λέξεως χρῆται τοῦ πῶς διὰ καταφατικῶν ἀμφοτέρων δείκνυται τό τε ‘πας ἄνθρωπος μουσικός ἐστι καὶ τὸ ‘πᾶς ἄνθρωπος οὐ μουσικός ἐστίν᾿ . ἄν δέ γε ᾖ προκείμενον ἡμῖν δεῖξαι πάντα ἄνθρωπον εἶναι μὴ μουσικόν , τὸ μὲν ζῷον πάλιν μέσος ὅρος ἔστω ὁ αὐτός , τὸ δὲ μὴ μουσικὸν μείζων καταφατικῶς τοῦ ζῴου καὶ αὐτὸς κατηγορούμενος , ἄνθρωπος δὲ ὁ ἔσχατος , καὶ αἱ προτάσεις ‘πᾶς ἄνθρωπος ζῶον , πάν ζῷόν ἐστιν οὐ μουσικόν κατάφασις γὰρ καὶ τοῦτο ) , πᾶς ἄρα ἄνθρωπός ἐστιν οὐ μουσικός᾿ . εἰ μὲν οὖν ἡ ‘πᾶς ἄνθρωπός ἐστιν οὐ μουσικός᾿ ἦν ἀπόφασις , οὐκ ἐν πρώτῳ ἂν τοῦτο τὸ συμπέρασμα σχήματι ἐδείκνυτο μόνῳ ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ δευτέρῳ ἀντιστρεφομένης ἰῆς καθόλου ἀποφατικῆς τῆς ‘πᾶς ἄνθρωπός ἐστιν οὐ μουσικός᾿ . νῦν δὲ ἐν τούτῳ μόνῳ δείκνυται . ὅτι δὲ μή ἐστιν ἀπόφασις , δεικνύοιτο ἄν ἐκ τοῦ μὴ ἀντιστρέφειν αὐτήν · ἀληθοῦς γὰρ οὕσης τῆς λεγούσης ‘πᾶν ἄψυχόν ἐστιν οὐκ αἰσθητικόν᾿ οὐκέτ’ ἀληθὴς ἡ λέγουσα ‘πᾶν οὐκ αἰσθητικὸν ἄψυχόν ἐστιν᾿ · ἀληθὴς δὲ ἡ ἐν μέρει ἡ ‘τὶ οὐκ αἰσθητικὸν ἄψυχον᾿ λέγουσα . διὰ τοῦτο δὲ ἐν τῷ πρώτῳ δείκνυται μόνῳ σχήματι , καὶ εἴη ἄν φανερώτατον σημεῖον τοῦ μὴ εἶναι ἀπόφασιν τὴν ἐκ μεταθέσεως τὸ μὴ ἀντιστρέφειν αὐτήν .
Lemmas: εἰμί δή εἰμί ἀληθής εἶπον , ὅς εἄν ὅς ἄνθρωπος , μουσικός εἰμί ἢ μή μουσικός εἰμί , ὅς ἀνίημι ζῷον , ληπτέος ἢ εἰμί μουσικός ἢ εἰμί μή μουσικός . εἶπον , ὅτι ὁμος ως χρή ὁ τε ἁπλόος κατάφασις καθόλου καί ὁ ἐκ μετάθεσις δείκνυμι διά γάρ πρῶτος σχῆμα ) , νῦν , πῶς ποιέω ὁ δεῖξις ἑκάτερος αὐτός καί ὁ συλλογισμός , ὑπογράφω . εἰμί γάρ , ὅς λέγω , τοιοῦτος · εἰμί βούλομαι δείκνυμι , ὅτι πᾶς ἄνθρωπος μουσικός εἰμί ἢ ὅτι πᾶς ἄνθρωπος εἰμί οὖον μουσικός , δείκνυμι οὕτως · ὁ μέν ἀληθής εἶπον , ὅς εἄν ὅς ἄνθρωπος , μουσικός εἰμί σημαίνω ὁ πᾶς ἄνθρωπος μουσικός , ὁ δέ ἀληθής εἶπον , ὅς ἄν εἰμί ἄνθρωπος , μή μουσικός εἶμι σημαίνω ὁ πᾶς ἄνθρωπος εἰμί οὖον μουσικός . φημί δέ χρή ἐν ὁ ἑκάτερος οὗτος δείκνυμι μέσος ὅρος λαμβάνω ὁ ζῷον . ἐν μέν βουλώἃ μέθη δείκνυμι ὁ πᾶς ἄνθρωπος μουσικός , μείζων ἄκρος κατηγορέω καταφατικός ὁ ζῷον πᾶς ληπτέος ὁ μουσικός , ἔσχατος δέ καί μικρός , ὅς ὁ ζῷον κατηγορέω πᾶς , ὁ ἄνθρωπος · εἰμί γάρ ὁ πρότασις πᾶς ἄνθρωπος ζῷον , πᾶς ζῷον μουσικός , πᾶς ἄρα ἄνθρωπος μουσικός , ὅς εἰμί πρόκειμαι . οὖον δεῖ δέ ὁ πρότασις , ὅς χράω , ἀπαιτέω ὡς ἀληθής · παράδειγμα γάρ καί ὑπογράφω ὁ λέξις χράω ὁ πῶς διά καταφατικός ἀμφότερος δείκνυμι ὁ τε πα ἄνθρωπος μουσικός εἰμί καί ὁ πᾶς ἄνθρωπος οὖον μουσικός εἰμί . ἄν δέ γε εἰμί πρόκειμαι ἐγώ δείκνυμι πᾶς ἄνθρωπος εἰμί μή μουσικός , ὁ μέν ζῷον πάλιν μέσος ὅρος ἵστημι ὁ αὐτός , ὁ δέ μή μουσικός μείζων καταφατικός ὁ ζῷον καί αὐτός κατηγορέω , ἄνθρωπος δέ ὁ ἔσχατος , καί ὁ πρότασις πᾶς ἄνθρωπος ζῷον , πᾶς ζώιον εἰμί οὖον μουσικός κατάφασις γάρ καί οὗτος ) , πᾶς ἄρα ἄνθρωπος εἰμί οὖον μουσικός . εἰμί μέν οὖν ὁ πᾶς ἄνθρωπος εἰμί οὖον μουσικός εἰμί ἀπόφασις , οὐ ἐν πρῶτος εἄν οὗτος ὁ συμπέρασμα σχῆμα δείκνυμι μόνος ἀλλά καί ἐν ὁ δύο ἀντιστρέφω εἷς καθόλου ἀποφατικός ὁ πᾶς ἄνθρωπος εἰμί οὖον μουσικός . νῦν δέ ἐν οὗτος μόνος δείκνυμι . ὅτι δέ μή εἰμί ἀπόφασις , δείκνυμι ἄν ἐκ ὁ μή ἀντιστρέφω αὐτός · ἀληθής γάρ ὗσις ὁ λέγω πᾶς ἄψυχος εἰμί οὐ αἰσθητικός οὐκέτι ἀληθής ὁ λέγω πᾶς οὐ αἰσθητικός ἄψυχος εἰμί · ἀληθής δέ ὁ ἐν μέρος ὁ τίς οὐ αἰσθητικός ἄψυχος λέγω . διά οὗτος δέ ἐν ὁ πρῶτος δείκνυμι μόνος σχῆμα , καί εἰμί ἄν φανερός σημεῖον ὁ μή εἰμί ἀπόφασις ὁ ἐκ μετάθεσις ὁ μή ἀντιστρέφω αὐτός .