alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 47b15
Πολλάκις μὲν οὖν ἀπατᾶσθαι συμβαίνει περὶ τοὺς συλλογισμοὺς διὰ τὸ ἀναγκαῖον , ὥσπερ εἴρηται πρότερον . Ἐπιζητήσαι τις ἄν ἐνταῦθα γενόμενος , πῶς ἔτι ὁρισμὸς τοῦ συλλογισμοῦ ὁ ἀποδεδομένος λόγος , εἴ γε καὶ Μοι εἰσὶ λόγοι , ἐν οἷς “ τεθέντων τινῶν ἕτερόν τι τῶν κειμένων ἐξ ἀνάγκης συμβαίνει ” . ἢ λείπει τούτοις τοῖς λόγοις , ὡς προείρηται ἐν τοῖς ἐπάνω , τὸ “ τῷ ταῦτα κεῖσθαι ” · οὐ γὰρ διὰ τὰ κείμενα τὸ ἀναγκαῖον ἐν τούτοις ἀλλὰ παρὰ τὸ ἀληθὲς εἶναι τὸ καθόλου παρειμένον , οὗ προστεθέντος γίνεται συλλογισμὸς καὶ αὐτός . ὁ δὲ δι’ ὅλων ὑποθετικὸς ἀποκρίνοιτο ἄν τοῦ συλλογισμοῦ τῷ “ τεθέντων ” , ἐπεὶ ἔχει γε καὶ οὗτος τὸ ἐπὶ τοῖς κειμένοις συμπέρασμα , ἀλλ’ οὐ τῷ “ ταῦτα εἶναι ” . δείξας δέ , πῶς χρὴ τὴν ἀνάλυσιν τῶν συλλογισμῶν ποιεῖσθαι , νῦν ὑπογράφει , τίνα δεῖ φυλάσσεσθαι ὡς δυνάμενα ἡμᾶς ἐξαπατᾶν πρὸς τὸ ἡγεῖσθαι τοὺς μὴ συλλογισμοὺς συλλογισμοὺς εἶναι · τοῦτο γὰρ εἰδότες φυλάσσεσθαι οὐ ματαιοπονήσομεν ὡς συλλογισμοὺς ἀναλύειν πειρώμενοι τοὺς μὴ συλλογισμούς . πρῶτον μὲν οὖν <οὐ> χρὴ πρὸς τὸ ἀναγκαίως ἕπεσθαι τοῖς τὸ ἐπιφερόμενον βλέποντας εὐθὺς ἡγεῖσθαι καὶ συλλογισμὸν εἶναι τὸν λόγον · ἀπάτη γὰρ γίνεται παρὰ τοῦτο . εἴρηται δὲ περὶ τούτου καὶ δέδεικται , ὅτι ἐπὶ πλέον τὸ ἀναγκαῖον τὸ ἐν λόγοις τοῦ ἐν συλλογισμοῖς . ἐνίοτε δὲ ἀπατώμεθα διὰ τὴν ὁμοιότητα τῆς τῶν ὅρων θέσεως · οὐδὲν γὰρ δοκεῖ διαφέρειν ἢ ἀδιορίστως θεῖναι τὴν πρότασιν ἢ καθόλου . διὸ καὶ προτείναντός τινος ἀδιόριστον πρότασιν συγχωροῦμεν ὡς οὐδὲν διάφορον οὖσαν τῆς καθόλου . τοιούτων δὲ ληφθεισῶν οὐ γίνεται συλλογισμός . καὶ τοῦτο καὶ διὰ παραδειγμάτων ἡμᾶς διδάσκει λαβὼν ἐπὶ μὲν τοῦ Α τὸ ἀεὶ εἶναι , ἐπὶ δὲ τοῦ Β διανοητὸν Ἀριστομένη , ἐπὶ δὲ τοῦ Γ Ἀριστομένη · οὓς λαβὼν ὅρους καὶ κατηγορήσας τὸ μὲν Α κατὰ τοῦ Β ἀδιορίστως , τὸ ἀεὶ εἶναι κατὰ τοὐ διανοητοῦ Ἀριστομένους , ἀληθὲς ὄν διανοητὸς γὰρ Ἀριστομένης ἀεί , τοῦτ’ ἔστιν οἷόν τε ἀεὶ διανοεῖσθαί τινα Ἀριστομένη καὶ διανοεῖσθαί τινα περὶ Ἀριστομένους ) , τὸ δὲ Β κατὰ τοὐ Γ καὶ γὰρ τοῦτο ἀληθὲς τὸ τὸν Ἀριστομένη , ὅπερ ἐστὶ τὸ Γ , διανοητὸν εἶναι Ἀριστομένη , ὃ ἦν τὸ Β ) , οὐκέτι φησὶν ἀληθὲς γίνεσθαι τὸ τὸ Α κατὰ τοὐ Γ , τὸ αἰεὶ εἶναι κατὰ Ἀριστομένους , ὅπερ ἐστὶ τὸ συνάγεσθαι δοκοῦν . οὐ γὰρ ἀεί ἐστιν Ἀριστομένης · φθαρτὸς γάρ . οὕτως δὲ δόξει διαβάλλεσθαι τοῦ πρώτου σχήματος ἡ πρώτη συμπλοκὴ καὶ ὁ πρῶτος συλλογισμός , εἴ γε ἀληθῶν οὐσῶν τῶν προτάσεων τὸ συμπέρασμα ψεῦδος . ἀλλὰ τούτου αἴτιον τὸ μὴ συλλογιστικῶς ληφθῆναι τὰς προτάσεις . ἀδιορίστως μὲν γὰρ λαμβανομένη ἡ Α Β πρότασις ἀληθὴς εἶναι δύναται ἡ λέγουσα διανοητὸν Ἀριστομένην ἀεὶ εἶναι , ἄν μέντοι καθόλου ληφθῇ καὶ γένηται ‘πᾶς ὁ διανοητὸς Ἀριστομένης ἀεί ἐστι’ , ψευδής . ὁ γὰρ λέγων ‘πᾶς ὁ διανοητὸς Ἀριστομένης αἰεί ἐστιν’ οὐκέτι λαμβάνει πάντα τὸν διανοητὸν Ἀριστομένη ἀεὶ εἶναι διανοητόν , ἀλλ’ Ἀριστομένη , ᾧ ὑπάρχει διανοητῷ εἶναι , ἀεὶ εἶναι · ὃ ψεῦδος ὂν εἰ ἐσήμαινε καὶ ἡ ἀδιόριστος ἡ λέγουσα ‘διανοητὸς Ἀριστομένης ἀεί ἐστι’ , ψευδὴς ἄν ἦν καὶ αὐτὴ τῷ μηδέ τινα Ἀριστομένη , ᾧ συμβέβηκε διανοητῷ εἶναι , δύνασθαι I ἀεὶ εἶναι . νῦν δὲ ἄλλο μὲν ὑπ’ ἐκείνης τῆς ἀδιορίστου ἐσημαίνετο , ἄλλο δὲ τὸ σημαινόμενον καὶ ἀλλοῖον ἐγένετο τοῦ ‘πᾶς’ προστεθέντος . ἐπεὶ εἰ καὶ προστεθέντος τοῦ ‘πᾶς’ ταὐτὸ ἔτι ἐσημαίνετο , ἦν ἄν καὶ ἡ καθόλου ὁμοίως τῇ ἀδιορίστῳ ἀληθής · πᾶς γὰρ Ἀριστομένης ἀεὶ διανοητός ἐστι . διὸ οὐ ταὐτὸν τὸ νῦν εἰρημένον ὑπ’ αὐτοῦ τῷ πρὸ ὀλίγου , ὅτε ἔλεγε ‘‘πάλιν εἰ ἀνθρώπου ὄντος ἀνάγκη ζῷον εἶναι’’ . οὕτως δέ γε λαμβανομένη ἀνάγκῃ συλλογιστικὴ γίνεται , ἀλλ’ οὐκ ἀδιορίστως · δεῖ γὰρ ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι τὴν μείζονα πρότασιν ἀεὶ καθόλου εἶναι . Χρῆται δὲ καὶ ἅλῳ παραδείγματι πρὸς τὴν τοῦ αὐτοῦ ἀπόδειξιν . λαμβάνει γὰρ ἐπὶ μὲν τοῦ Γ Μίκκαλον , ἐπὶ δὲ τοῦ Β μουσικὸν Μίκκαλον , ἐπὶ δὲ τοῦ Α τὸ φθείρεσθαι αὔριον · ἔπειτα τὸ μὲν Β τοῦ Γ κατηγορεῖ , τὸν μουσικὸν Μίκκαλον Μικκάλου , ὡς ἀληθὲς ὄν ἦν γάρ τις , ὡς ἔοικε , Μίκκαλος μουσικός ) , τὸ δὲ Α τοῦ Β , <τὸ> φθείρεσθαι αὔριον κατὰ Μικκάλου . πῶς ἐνδεχόμενον δὲ λαμβάνει τοῦτο ; ὡς καὶ τὸ διανοητὸν Ἀριστομένη ἀεὶ εἶναι ἢ ὡς Μικκάλου μουσικοῦ φθειρομένου αὔριον τῷ ἀποβάλλειν τὴν μουσικήν ; τούτων γὰρ ὄντων ἀληθῶν οὐκέτι φησὶν ἀληθῶς τὸ Α τοὐ Γ κατηγορεῖσθαι , τὸ φθείρεσθαι αὔριον Μίκκαλον · δι’ ὑποθέσεως γὰρ εἰλῆφθαι καὶ τὸ μὴ φθείρεσθαι αὔριον μουσικὸν Μίκκαλον κατὰ τὸ ἀποβάλλειν αὔριον τὴν μουσικήν . οὗ ψεύδους φησὶν αἴτιον εἶναι τὸ ἀδιόριστον ληφθῆναι τὴν μείζονα πρότασιν τὴν ἐγχωρεῖν λέγουσαν μουσικὸν Μίκκαλον αὔριον φθαρῆναι , ὡς ἀδιορίστως μὲν αὐτῆς λαμβανομένης ἀληθοῦς οὔσης , καθόλου δὲ οὐκέτι ἀληθοῦς · μὴ γὰρ ἀληθὲς εἶναι τὸ πάντα τὸν μουσικὸν Μίκκαλον ἐνδέχεσθαι αὔριον φθαρῆναι . τοῦτο δ’ ἂν εἴη λέγων ψεῦδος εἶναι ἤτοι διὰ τὸ εἰληφέναι ὑπόθεσιν ταύτην τοὺς τὸ σόφισμα ἐρωτῶντας λαμβάνουσι γὰρ ὑποθέσεις οὐκ ἀδυνάτους τό τε μὴ φθείρεσθαι αὔριον τὸν μουσικὸν Μίκκαλον καὶ τὸ ἀποβάλλειν αὐτὸν αὔριον τὴν μουσικήν · ὡς γὰρ δυνατοῖς οὖσι τοῖς ἐν ἀμφοτέραις ταῖς προτάσεσι λαμβανομένοις ᾤοντο δεικνύναι ἀδύνατον τὸ ἑπόμενον ) , ἢ λέγοι ἄν ψεῦδος εἶναι πάντα τὸν μουσικὸν Μίκκαλον ἐνδέχεσθαι φθαρῆναι αὔριον , ὅτι ἐνδέχεταί τινα καὶ μηδέπω εἶναι μουσικὸν Μίκκαλον , ἔσεσθαι δέ · ὃν τίθησι μὲν ὁ λέγων πάντα τὸν μουσικὸν Μίκκαλον ἐνδέχεσθαι αὔριον φθαρῆναι μὴ προστιθεὶς δὲ τὸ ‘ὄντα’ ὡς ἐνδεχόμενον καὶ αὐτὸν φθαρῆναι · οὐ μὴν δυνατὸν οὐδ’ ἐνδεχόμενον τὸν μηδέπω ὄντα φθαρῆναι . ἢ ὡς ὑπόθεσιν ἔλαβε τὸ τινὰ μουσικὸν Μίκκαλον αὔριον φθείρεσθαι · τούτου γὰρ ὑποτεθέντος ἀληθοῦς εἶναι οὐ πάντως ἕπεται τὸ καὶ τοῦτον τὸν Μίκκαλον αὔριον φθείρεσθαι . ζητήσαι δ’ ἄν τις , διὰ τί οὐκ ἔσται ἀληθὲς τὸ συμπέρασμα ὡς ἐνδεχόμενον τοῦ τὸν Μίκκαλον αὔριον ἐνδέχεσθαι φθαρῆναι · καὶ γὰρ ἡ μείζων πρότασις ἐνδεχομένη ἐλήφθη , ἧς οὔσης ἐνδεχομένης ἐνδεχόμενον ἔσται καὶ τὸ συμπέρασμα . 35 ἢ τὸ Α τοῦ Γ ψεῦδος εἶπεν ὡς ἴσον τῷ ‘τὸ δὲ λέγειν ἐπὶ τούτοις συλλογιστικῶς τὸ Α τοῦ Γ κατηγορεῖσθαι ψεῦδος’ · καὶ γὰρ εἰ ἄλλως ἀληθές , ἀλλ’ ὡς ἐν συλλογισμῷ ψεῦδος . οὐ γὰρ περὶ τοῦ συμπεράσματος ἀκριβολογεῖται νῦν , ἀλλὰ μόνον ἡμῖν ἐνδείκνυται τὴν τῆς ἀδιορίστου καὶ τῆς καθόλου προτάσεως διαφορὰν διὰ τοῦ λαβεῖν τῆς λεγούσης μουσικὸν Μίκκαλον αὔριον φθείρεσθαι ἀληθοῦς οὔσης μὴ πάντως ἀληθῆ γίνεσθαι τὴν λέγουσαν 25 πάντα μουσικὸν Μίκκαλον αὔριον φθείρεσθαι · τὸ γὰρ καθόλου Μίκκαλος μουσικὸς τὴν ‘πᾶς Μίκκαλος μουσικός’ σημαίνει . Ἕστι δὲ τὸ λεγόμενον δεῖξαι καὶ διὰ φανερωτέρων παραδειγμάτων . ἔστω ἐπὶ μὲν τοὐ Α ἀγαθόν , ἐπὶ δὲ τοῦ Β οἰκεῖον , ἐπὶ δὲ τοῦ Γ ἡδονή · τὸ δὴ Α κατὰ τοῦ Β κατηγορείσθω , τὸ ἀγαθὸν κατὰ τοῦ οἰκείου · ἀλλὰ καὶ τὸ Β κατὰ τοῦ Γ , τὸ οἰκεῖον κατὰ τῆς ἡδονῆς . ἀληθῶν δὴ τῶν προτάσεων οὐσῶν οὐ πάντως τὸ ἀγαθὸν κατὰ τῆς ἡδονῆς , ὅτι μὴ ἐλήφθη τὸ ἀγαθὸν κατὰ | παντὸς τοῦ οἰκείου , ἀλλ’ ἀδιορίστως . ἀλλὰ κἄν λάβῃ τις , ὅτι ἡ ποιότης ποιεῖ , τὸ ποιοῦν σῶμα , οὐ συλλογιεῖται ἰὴ ποιότης ἄρα σῶμα’ . οὐ γὰρ ἔλαβε ‘πᾶν τὸ ποιοῦν σῶμ’ · ψεῦδος γάρ · ἀδιορίστως γὰρ ληφθὲν ἀληθὲς μέν , ἀσυλλόγιστον δέ . ὁμοίως κἂν τὸν μὲν ἄνθρωπον λάβῃ ζῷον εἶναι , τὸ δὲ ζῷον γένος · οὐ γὰρ καὶ ὁ ἄνθρωπος γένος . γίνεται δὲ ἐν τοῖς τοιούτοις ἡ ἀπάτη διὰ τὸ τῷ καθόλου ἐφαρμόζειν τὸ ἀδιόριστον · ὡς γὰρ τοὐ ἀδιορίστου ἴσον τῷ καθόλου δυναμένου συγχωροῦσι καὶ δέχονται . πλεῖστον δὲ διαφέρει · τὸ μὲν γὰρ καθόλου καὶ ἀδιορίστως εἰπεῖν ἀληθές , τὸ δὲ ἀδιορίστως ἀληθὲς οὐκέτι καὶ καθόλου ἐξ ἀνάγκης . ταύτην μὲν οὖν καὶ τὴν τοιαύτην ἀπάτην γίνεσθαί φησι διὰ τὸ παρὰ μικρόν · ὡς γὰρ οὐδὲν διαφέρον καθόλου πρότασιν λαβεῖν ἢ ἀδιόριστον συγχωρήσαντες τὴν ἀδιόριστον ὡς καθόλου ἀπατῶνται .
Lemmas: πολλάκις μέν οὖν ἀπατάω συμβαίνω περί ὁ συλλογισμός διά ὁ ἀναγκαῖος , ὥσπερ εἴρω πρότερος . ἐπιζητέω τις ἄν ἐνταῦθα γίγνομαι , πῶς ἔτι ὁρισμός ὁ συλλογισμός ὁ ἀποδίδωμι λόγος , εἰμί γε καί ἐγώ εἰμί λόγος , ἐν ὅς “ τίθημι τις ἕτερος τίς ὁ κεῖμαι ἐκ ἀνάγκη συμβαίνω ” . ἢ λείπω οὗτος ὁ λόγος , ὡς προερέω ἐν ὁ ἐπάνω , ὁ “ ὁ οὗτος κεῖμαι ” · οὖον γάρ διά ὁ κεῖμαι ὁ ἀναγκαῖος ἐν οὗτος ἀλλά παρά ὁ ἀληθής εἰμί ὁ καθόλου παρίημι , ὅς προστίθημι γίγνομαι συλλογισμός καί αὐτός . ὁ δέ διά ὅλος ὑποθετικός ἀποκρίνω ἄν ὁ συλλογισμός ὁ “ τίθημι ” , ἐπεί ἔχω γε καί οὗτος ὁ ἐπί ὁ κεῖμαι συμπέρασμα , ἀλλά οὖον ὁ “ οὗτος εἰμί ” . δείκνυμι δέ , πῶς χρή ὁ ἀνάλυσις ὁ συλλογισμός ποιέω , νῦν ὑπογράφω , τίς δεῖ φυλάσσω ὡς δύναμαι ἐγώ ἐξαπατάω πρός ὁ ἡγέομαι ὁ μή συλλογισμός συλλογισμός εἰμί · οὗτος γάρ οἶδα φυλάσσω οὖον ματαιοπονέω ὡς συλλογισμός ἀναλύω πειράω ὁ μή συλλογισμός . πρῶτος μέν οὖν οὐ χρή πρός ὁ ἀναγκαῖος ἕπω ὁ ὁ ἐπιφέρω βλέπω εὐθύς ἡγέομαι καί συλλογισμός εἰμί ὁ λόγος · ἀπάτη γάρ γίγνομαι παρά οὗτος . εἴρω δέ περί οὗτος καί δείκνυμι , ὅτι ἐπί πλέω ὁ ἀναγκαῖος ὁ ἐν λόγος ὁ ἐν συλλογισμός . ἐνίοτε δέ ἀπατάω διά ὁ ὁμοιότης ὁ ὁ ὁράω θέσις · οὐδείς γάρ δοκέω διαφέρω ἢ ἀδιορίστως τίθημι ὁ πρότασις ἢ καθόλου . διό καί προτείνω τις ἀδιόριστος πρότασις συγχωρέω ὡς οὐδείς διάφορος εἰμί ὁ καθόλου . τοιοῦτος δέ λαμβάνω οὖον γίγνομαι συλλογισμός . καί οὗτος καί διά παράδειγμα ἐγώ διδάσκω λαμβάνω ἐπί μέν ὁ Α ὁ ἀεί εἰμί , ἐπί δέ ὁ Β διανοητός Ἀριστομένης , ἐπί δέ ὁ Γ Ἀριστομένης · ὅς λαμβάνω ὅρος καί κατηγορέω ὁ μέν Α κατά ὁ Β ἀδιορίστως , ὁ ἀεί εἰμί κατά ὁ διανοητής Ἀριστομένης , ἀληθής εἰμί διανοητός γάρ Ἀριστομένης ἀεί , οὗτος εἰμί οἷος τε ἀεί διανοέω τις Ἀριστομένης καί διανοέω τις περί Ἀριστομένης ) , ὁ δέ Β κατά ὁ Γ καί γάρ οὗτος ἀληθής ὁ ὁ Ἀριστομένης , ὅσπερ εἰμί ὁ Γ , διανοητός εἰμί Ἀριστομένης , ὅς εἰμί ὁ Β ) , οὐκέτι φημί ἀληθής γίγνομαι ὁ ὁ Α κατά ὁ Γ , ὁ ἀεί εἰμί κατά Ἀριστομένης , ὅσπερ εἰμί ὁ συνάγω δοκέω . οὖον γάρ ἀεί εἰμί Ἀριστομένης · φθαρτός γάρ . οὕτως δέ δοκέω διαβάλλω ὁ πρῶτος σχῆμα ὁ πρῶτος συμπλοκή καί ὁ πρῶτος συλλογισμός , εἰμί γε ἀληθής εἰμί ὁ πρότασις ὁ συμπέρασμα ψεῦδος . ἀλλά οὗτος αἴτιος ὁ μή συλλογιστικός λαμβάνω ὁ πρότασις . ἀδιορίστως μέν γάρ λαμβάνω ὁ Α Β πρότασις ἀληθής εἰμί δύναμαι ὁ λέγω διανοητός Ἀριστομένης ἀεί εἰμί , ἄν μέντοι καθόλου λαμβάνω καί γίγνομαι πᾶς ὁ διανοητός Ἀριστομένης ἀεί ἑστία , ψευδής . ὁ γάρ λέγω πᾶς ὁ διανοητός Ἀριστομένης ἀεί ἐστιν’ οὐκέτι λαμβάνω πᾶς ὁ διανοητός Ἀριστομένης ἀεί εἰμί διανοητός , ἀλλά Ἀριστομένης , ὅς ὑπάρχω διανοητός εἰμί , ἀεί εἰμί · ὅς ψεῦδος εἰμί εἰμί σημαίνω καί ὁ ἀδιόριστος ὁ λέγω διανοητός Ἀριστομένης ἀεί ἑστία , ψευδής ἄν εἰμί καί αὐτός ὁ μηδέ τις Ἀριστομένης , ὅς συμβαίνω διανοητός εἰμί , δύναμαι I ἀεί εἰμί . νῦν δέ ἄλλος μέν ὑπό ἐκεῖνος ὁ ἀδιόριστος σημαίνω , ἄλλος δέ ὁ σημαίνω καί ἀλλοῖος γίγνομαι ὁ πᾶς προστίθημι . ἐπεί εἰμί καί προστίθημι ὁ πᾶς αὐτός ἔτι σημαίνω , εἰμί ἄν καί ὁ καθόλου ὁμοίως ὁ ἀδιόριστος ἀληθής · πᾶς γάρ Ἀριστομένης ἀεί διανοητός εἰμί . διό οὖον αὐτός ὁ νῦν εἴρω ὑπό αὐτός ὁ πρό ὀλίγος , ὅτε λέγω ‘‘πάλιν εἰμί ἄνθρωπος εἰμί ἀνάγκη ζῷον εἰμί . οὕτως δέ γε λαμβάνω ἀνάγκη συλλογιστικός γίγνομαι , ἀλλά οὐ ἀδιορίστως · δεῖ γάρ ἐν ὁ πρῶτος σχῆμα ὁ μείζων πρότασις ἀεί καθόλου εἰμί . χράομαι δέ καί ἅλως παράδειγμα πρός ὁ ὁ αὐτός ἀπόδειξις . λαμβάνω γάρ ἐπί μέν ὁ Γ Μίκκαλος , ἐπί δέ ὁ Β μουσικός Μίκκαλος , ἐπί δέ ὁ Α ὁ φθείρω αὔριον · ἔπειτα ὁ μέν Β ὁ Γ κατηγορέω , ὁ μουσικός Μίκκαλος Μίκκαλος , ὡς ἀληθής εἰμί εἰμί γάρ τις , ὡς ἔοικα , Μίκκαλος μουσικός ) , ὁ δέ Α ὁ Β , ὅς φθείρω αὔριον κατά Μίκκαλος . πῶς ἐνδέχομαι δέ λαμβάνω οὗτος ; ὡς καί ὁ διανοητός Ἀριστομένης ἀεί εἰμί ἢ ὡς Μίκκαλος μουσικός φθείρω αὔριον ὁ ἀποβάλλω ὁ μουσικός ; οὗτος γάρ εἰμί ἀληθής οὐκέτι φημί ἀληθής ὁ Α ὁ Γ κατηγορέω , ὁ φθείρω αὔριον Μίκκαλος · διά ὑπόθεσις γάρ λαμβάνω καί ὁ μή φθείρω αὔριον μουσικός Μίκκαλος κατά ὁ ἀποβάλλω αὔριον ὁ μουσικός . ὅς ψεῦδος φημί αἴτιος εἰμί ὁ ἀδιόριστος λαμβάνω ὁ μείζων πρότασις ὁ ἐγχωρέω λέγω μουσικός Μίκκαλος αὔριον φθείρω , ὡς ἀδιορίστως μέν αὐτός λαμβάνω ἀληθής εἰμί , καθόλου δέ οὐκέτι ἀληθής · μή γάρ ἀληθής εἰμί ὁ πᾶς ὁ μουσικός Μίκκαλος ἐνδέχομαι αὔριον φθείρω . οὗτος δέ εἄν εἰμί λέγω ψεῦδος εἰμί ἤτοι διά ὁ λαμβάνω ὑπόθεσις οὗτος ὁ ὁ σόφισμα ἐρωτάω λαμβάνω γάρ ὑπόθεσις οὐ ἀδύνατος ὁ τε μή φθείρω αὔριον ὁ μουσικός Μίκκαλος καί ὁ ἀποβάλλω αὐτός αὔριον ὁ μουσικός · ὡς γάρ δυνατός εἰμί ὁ ἐν ἀμφότερος ὁ πρότασις λαμβάνω οἴομαι δείκνυμι ἀδύνατος ὁ ἕπω ) , ἢ λέγω ἄν ψεῦδος εἰμί πᾶς ὁ μουσικός Μίκκαλος ἐνδέχομαι φθείρω αὔριον , ὅτι ἐνδέχομαι τις καί μηδέπω εἰμί μουσικός Μίκκαλος , εἰμί δέ · ὅς τίθημι μέν ὁ λέγω πᾶς ὁ μουσικός Μίκκαλος ἐνδέχομαι αὔριον φθείρω μή προστίθημι δέ ὁ ὄνομαι ὡς ἐνδέχομαι καί αὐτός φθείρω · οὖον μήv δυνατός οὐδέ ἐνδέχομαι ὁ μηδέπω εἰμί φθείρω . ἢ ὡς ὑπόθεσις λαμβάνω ὁ τις μουσικός Μίκκαλος αὔριον φθείρω · οὗτος γάρ ὑποτίθημι ἀληθής εἰμί οὖον πάντως ἕπω ὁ καί οὗτος ὁ Μίκκαλος αὔριον φθείρω . ζητέω δέ ἄν τις , διά τίς οὐ εἰμί ἀληθής ὁ συμπέρασμα ὡς ἐνδέχομαι ὁ ὁ Μίκκαλος αὔριον ἐνδέχομαι φθείρω · καί γάρ ὁ μείζων πρότασις ἐνδέχομαι λαμβάνω , ὅς εἰμί ἐνδέχομαι ἐνδέχομαι εἰμί καί ὁ συμπέρασμα . 35 ἢ ὁ Α ὁ Γ ψεῦδος εἶπον ὡς ἴσος ὁ τότος δέ λέγω ἐπί οὗτος συλλογιστικός ὁ Α ὁ Γ κατηγορέω ψεῦδος · καί γάρ εἰμί ἄλλως ἀληθής , ἀλλά ὡς ἐν συλλογισμός ψεῦδος . οὖον γάρ περί ὁ συμπέρασμα ἀκριβολογέομαι νῦν , ἀλλά μόνος ἐγώ ἐνδείκνυμι ὁ ὁ ἀδιόριστος καί ὁ καθόλου πρότασις διαφορά διά ὁ λαμβάνω ὁ λέγω μουσικός Μίκκαλος αὔριον φθείρω ἀληθής εἰμί μή πάντως ἀληθής γίγνομαι ὁ λέγω 25 πᾶς μουσικός Μίκκαλος αὔριον φθείρω · ὁ γάρ καθόλου Μίκκαλος μουσικός ὁ πᾶς Μίκκαλος μουσικός σημαίνω . εἰμί δέ ὁ λέγω δείκνυμι καί διά φανερός παράδειγμα . ἵστημι ἐπί μέν ὁ Α ἀγαθός , ἐπί δέ ὁ Β οἰκέω , ἐπί δέ ὁ Γ ἡδονή · ὁ δή Α κατά ὁ Β κατηγορέω , ὁ ἀγαθός κατά ὁ οἰκεῖος · ἀλλά καί ὁ Β κατά ὁ Γ , ὁ οἰκέω κατά ὁ ἡδονή . ἀληθής δή ὁ πρότασις εἰμί οὖον πάντως ὁ ἀγαθός κατά ὁ ἡδονή , ὅτι μή λαμβάνω ὁ ἀγαθός κατά | πᾶς ὁ οἰκεῖος , ἀλλά ἀδιορίστως . ἀλλά ἄν λαμβάνω τις , ὅτι ὁ ποιότης ποιέω , ὁ ποιέω σῶμα , οὖον συλλογίζομαι ἰή ποιότης ἄρα σάω . οὖον γάρ λαμβάνω πᾶς ὁ ποιέω σῶμα · ψεῦδος γάρ · ἀδιορίστως γάρ λαμβάνω ἀληθής μέν , ἀσυλλόγιστος δέ . ὁμοίως κἀν ὁ μέν ἄνθρωπος λαμβάνω ζῷον εἰμί , ὁ δέ ζῷον γένος · οὖον γάρ καί ὁ ἄνθρωπος γένος . γίγνομαι δέ ἐν ὁ τοιοῦτος ὁ ἀπάτη διά ὁ ὁ καθόλου ἐφαρμόζω ὁ ἀδιόριστος · ὡς γάρ ὁ ἀδιόριστος ἴσος ὁ καθόλου δύναμαι συγχωρέω καί δέχομαι . πλεῖστος δέ διαφέρω · ὁ μέν γάρ καθόλου καί ἀδιορίστως εἶπον ἀληθής , ὁ δέ ἀδιορίστως ἀληθής οὐκέτι καί καθόλου ἐκ ἀνάγκη . οὗτος μέν οὖν καί ὁ τοιοῦτος ἀπάτη γίγνομαι φημί διά ὁ παρά μικρός · ὡς γάρ οὐδείς διαφέρω καθόλου πρότασις λαμβάνω ἢ ἀδιόριστος συγχωρέω ὁ ἀδιόριστος ὡς καθόλου ἀπατάω .