alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 45a9
Πάλιν εἰ τὸ Β καὶ τὸ Η μὴ ἐγχωρεῖ τῷ αὐτῷ παρεῖναι , ὄτι τινὶ οὐχ ὐπάρξει τῷ E τὸ Α . Δείξας ἐπὶ τῶν ἀμφοτέροις ἑπομένων , τῷ τε Α καὶ τῷ E , εἰ ἐναντία ταῦτα εἴη καὶ μὴ ἐνδεχόμενα ἅμα τῷ αὐτῷ , τὸ Α μηδενὶ τῷ E ὑπάρχον , οὐ μὴν διὰ τὸ ἐναντία τὰ Β , Z ἀλλήλοις εἶναι ἀλλὰ διὰ τὸ ἢ τὸ Β ταὐτὸν εἶναι τῷ Θ , ὃ οὐχ ὑπῆρχε τῷ E , ἢ τὸ Z τῷ Δ , ὃ πάλιν οὐδὲ αὐτὸ ὑπῆρχε τῷ Α , νῦν δείκνυσιν , ὅτι , κἂν ληφθῇ τὸ Β τὸ ἑπόμενον τῷ | Α ἐναντίον εἶναι τῷ Η , ᾧ εἵπετο τὸ E , ὅτι τινὶ μὲν οὐχ ὑπάρχει τὸ Α τῷ E , οὐ μὴν διὰ τὸ ἐναντία μὲν εἶναι τὸ Β καὶ τὸ Η ἕπεσθαι δὲ τῷ μὲν Α τὸ Β τῷ δὲ Η τὸ · οὐ γὰρ συλλογιστικὴ ἡ τοιαύτη λῆψις τῶν προτάσεων τῷ μηδένα μέσον καὶ κοινὸν ὅρον εἰλῆφθαι · ἀλλ’ ἔσται συναγόμενον τὸ Α τινὶ μὴ ὑπάρχον τῷ E ἐν δευτέρῳ σχήματι τῷ τὸ Β τῷ μὲν Α παντὶ ὑπάρχειν τῷ δὲ E τινὶ μή . ᾧ γὰρ ὑτῆρχε τὸ Η τοῦ E , τούτῳ τὸ Β ἐναντίον x003E ; τῷ Η οὐχ ὑπάρξει · τινὶ δὲ τῷ E τὸ Η ὑπῆρχεν · οὕτω γὰρ ἀντιστρέφει τὸ καθόλου καταφατικόν · ὥστε καὶ τὸ Β τινὶ αὐτῷ οὐχ ὑπάρχει · ἐναντίον γὰρ τῷ Η ἐλήφθη . ἐπεὶ δὲ ἀληθές ἐστι τὸ ἐπὶ μέρους ἀποφατικὸν καὶ διὰ τὸ καθόλου ἀποφατικόν κἄν γὰρ μηδενί ) καὶ τὸ μηδενὶ ὑπάρχον τινὶ μὴ ὑπάρχειν , ἄν ληφθῇ τὸ Β τῷ Θ τινὶ ταὐτόν , καὶ τὸ Β οὐδενὶ τῷ E ὑπάρξει · οὕτω δὲ καὶ τὸ Α οὐδενὶ τῷ E ὑπάρχει · εἰ δὲ οὐδενὶ αὐτῷ , ὑπάρξει καὶ τινὶ οὔ . κειμένου δὴ τοῦ Β τῷ μὲν Α παντὶ τῷ δὲ E τινὶ μή , γίνεται συζυγία ἐν δευτέρῳ σχήματι ἡ διὰ τῆς εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγῆς δεικνύουσα τὸ Α τινὶ τῷ E μὴ ὑπάρχον . αὐτὸς δὲ ἀντὶ τοῦ ‘τινὶ μή’ τὸ ‘μηδενί’ ἔλαβε διὰ τὰ εἰρημένα . ἢ τὸ λεγόμενον τοιοῦτόν ἐστιν · εἰ εἴη κείμενον , ᾧ τὸ Η τινὶ ὑπάρχει , τούτῳ μηδενὶ τὸ Β , ἔσται τὸ μὲν Β τῷ Θ ταὐτόν , καὶ καθόλου τε ἀποφατικὴ ἡ Β E πρότασις καὶ τὸ συμπέρασμα ὁμοίως τὸ AE καθόλου ἀποφατικόν . τὸ δὲ ὄτι τινὶ οὐχ ὑπάρξει τὸ Α οὐκ ἄν εἴη εἰρημένον ὡς ἐπὶ μέρους ἀποφατικοῦ συναχθησομένου , ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ ‘ὅτι οὔ τινι ὑπάρξει τὸ Α’ · τῷ γὰρ E οὐχ ὑπάρχει τὸ Α . ὅτι δὲ τὸ Β , εἰ μὴ τῷ E ὑπάρχοι , ταὐτὸν ἔσται τινὶ τῶν Θ , ἔδειξεν εἰπὼν πάντα γὰρ εἴληπται τὰ μὴ ἐνδεχόμενα τῷ E ὑπάρχειν , δῆλον ὅτι ἐπὶ τοῦ Θ · τοῦτο γὰρ οὐ προσέθηκεν ὡς ὂν δῆλον . εἰ δὲ πάντα τὰ μὴ ὑπάρχοντα τῷ E ἐπὶ τοῦ Θ ἐστίν , οὐχ ὑπάρχει δὲ αὐτῷ τὸ Β τῷ ἐναντίον μὲν εἶναι τῷ H μὴ δύνασθαι δὲ τὰ ἐναντία τῷ αὐτῷ ὑπάρχειν , οὐχ ὑπάρξει δῆλον ὅτι οὔτε τὸ Η τῷ Α · ἔσται οὖν ταὐτὸν τὸ Η τῷ Δ τινί · οὔτε τὸ Β τῷ Ε · ἔσται οὖν ταὐτὸν πάλιν τὸ Β τῷ Θ τινί · εἰ δὲ τοῦτο , ἔσται ταὐτόν τινι τῶν ἐπὶ τοῦ Θ . δύναται καὶ τοιαύτη ἡ δεῖξις εἶναι εἰλημμένου τοῦ Β τῷ Η ἀντικεῖσθαι · ἐπεὶ τὸ Β τῷ Η ἀντίκειται , οὐδενὶ αὐτῷ ὑπάρξει · ἀλλὰ καὶ τὸ Β τῷ Α παντί · οὐδενὶ ἄρα τῷ Η τὸ Α · εἰ δὲ τοῦτο , ἔσται τὸ Η τινὶ τῶν Δ ταὐτόν , οἷς οὐχ ὑπάρχει τὸ Α · ἔσται δὴ τὸ Α τῷ Η οὐδενί , τὸ δὲ E τῷ Η παντί · συναχθήσεται ἐκ τούτων ἐν τρίτῳ σχήματι τὸ Α τινὶ τῷ E μὴ ὑπάρχειν . δεήσει δὲ γεγράφθαι τὸ γὰρ Β τῷ μὲν Α παντὶ τῷ δὲ Η οὐδενί . ἢ οὖν τὸ H ταὐτὸν ἔσται τινὶ τῶν Δ , ὡς εἶπον , ἢ τὸ Β τινὶ τῶν Θ , ὡς αὐτὸς λέγει . εἰ γὰρ τὸ Β ληφθείη μηδενὶ τῶν E , δῆλον ὡς τὸ αὐτὸ ἔσται τινὶ τῶν Θ · ταῦτα γὰρ ἦν τὰ μὴ ὑπάρχοντα τῷ E . τὸ γὰρ Β τῷ μὲν Α παντὶ τῷ δὲ E οὐδενί . δύναται τὸ Β τῷ E οὐδενί , διότι , εἰ ἐναντίον ἐστὶ τῷ Η , ᾧ παντὶ τὸ E , οὐδενὶ αὐτῷ τὸ E ὑπάρξει · εἰ δὲ τὸ E τῷ Β μηδενί , καὶ τὸ Β τῷ E οὐδενί . εἰ δὲ τὸ Β οὐδενὶ τῷ E , ταὐτὸν ἔσται τινὶ τῷ Θ . οὕτως δὲ ἐχουσῶν τῶν προτάσεων καθόλου ἀποφατικὸν ἀλλ’ οὐκ ἐπὶ μέρους γίνεται τὸ συμπέρασμα . ἢ οὐκ ἀληθὲς τὸ ληφθὲν τὸ εἰ ἐναντίον ἐστὶ τῷ Η τὸ Β , εἰ τῷ Η παντὶ τὸ E , τῷ Β οὐδενὶ τὸ E . οὐδὲ γὰρ ἐπεὶ ἐναντίον ἐστὶ τὸ μέλαν τῷ λευκῷ , ᾧ παντὶ ὑπάρχει τὸ χρῶμα , διὰ τοῦτο τὸ χρῶμα οὐδενὶ μέλανι · τῶν γὰρ ἐναντίων ταὐτὸν εἶναι γένος οὐ κεκώλυται . μήποτ’ οὖν ἐκ τῶν κειμένων οὐ τὸ Β ταὐτὸν γίνεται τινὶ τῶν Θ τῶν μὴ ὑπαρχόντων τῷ E , ἀλλὰ τὸ Η τινὶ τῶν Δ , ἃ οὐχ ὑπῆρχε ὢ τῷ A . εἰ γὰρ τὸ Β παντὶ μὲν τῷ Α οὐδενὶ δὲ τῷ Η , τὸ Α οὐδενὶ τῷ Η · οὐδὲ τὸ Η ἄρα οὐδενὶ τῷ Α · ἦν δὲ τὰ μὴ ὑπάρχοντα τῷ Α τὰ Δ . οὕτως δὲ καὶ πρὸ ὀλίγου ἐδείχθη τὸ Α τινὶ τῷ E μὴ ὑπάρχον τῷ τινὶ τῶν Δ ταὐτὸν ληφθῆναι τὸ Η . οὕτως δὲ τὸ μὲν Α μηδενὶ τῷ H διὰ τοῦ δευτέρου δειχθήσεται σχήματος · ὅτι μέντοι τινὶ τῷ E οὐχ ὑπάρχει , διὰ τρίτου . τὸ μὲν γὰρ Α οὐδενὶ τῷ Η , τὸ δὲ E παντὶ τῷ Η · εἰ δὲ τοῦτο , καὶ τὸ Η τινὶ τῷ Ε .
Lemmas: πάλιν εἰμί ὁ Β καί ὁ ὁ μή ἐγχωρέω ὁ αὐτός πάρειμι , ὅστις τις οὐ ὕπαρξις ὁ E ὁ Α . δείκνυμι ἐπί ὁ ἀμφότερος ἕπομαι , ὁ τε Α καί ὁ E , εἰμί ἐναντίος οὗτος εἰμί καί μή ἐνδέχομαι ἅμα ὁ αὐτός , ὁ Α μηδείς ὁ E ὑπάρχω , οὖον μήv διά ὁ ἐναντίος ὁ Β , Z ἀλλήλων εἰμί ἀλλά διά ὁ ἢ ὁ Β αὐτός εἰμί ὁ Θ , ὅς οὐ ὑπάρχω ὁ E , ἢ ὁ Z ὁ δ , ὅς πάλιν οὐδέ αὐτός ὑπάρχω ὁ Α , νῦν δείκνυμι , ὅτι , κἀν λαμβάνω ὁ Β ὁ ἕπω ὁ | Α ἐναντίος εἰμί ὁ ὁ , ὅς ἕπω ὁ E , ὅτι τις μέν οὐ ὑπάρχω ὁ Α ὁ E , οὖον μήv διά ὁ ἐναντίος μέν εἰμί ὁ Β καί ὁ ὁ ἕπω δέ ὁ μέν Α ὁ Β ὁ δέ ὁ ὁ · οὖον γάρ συλλογιστικός ὁ τοιοῦτος λῆψις ὁ πρότασις ὁ μηδείς μέσος καί κοινός ὅρος λαμβάνω · ἀλλά εἰμί συνάγω ὁ Α τις μή ὑπάρχω ὁ E ἐν δύο σχῆμα ὁ ὁ Β ὁ μέν Α πᾶς ὑπάρχω ὁ δέ E τις μή . ὅς γάρ ὑτῆρχε ὁ ὁ ὁ E , οὗτος ὁ Β ἐναντίος x003E ; ὁ ὁ οὐ ὑπάρχω · τις δέ ὁ E ὁ ὁ ὑπάρχω · οὗτος γάρ ἀντιστρέφω ὁ καθόλου καταφατικός · ὥστε καί ὁ Β τις αὐτός οὐ ὑπάρχω · ἐναντίος γάρ ὁ ὁ λαμβάνω . ἐπεί δέ ἀληθής εἰμί ὁ ἐπί μέρος ἀποφατικός καί διά ὁ καθόλου ἀποφατικός ἄν γάρ μηδείς ) καί ὁ μηδείς ὑπάρχω τις μή ὑπάρχω , ἄν λαμβάνω ὁ Β ὁ Θ τις αὐτός , καί ὁ Β οὐδείς ὁ E ὑπάρχω · οὗτος δέ καί ὁ Α οὐδείς ὁ E ὑπάρχω · εἰμί δέ οὐδείς αὐτός , ὑπάρχω καί τις οὖον . κεῖμαι δή ὁ Β ὁ μέν Α πᾶς ὁ δέ E τις μή , γίγνομαι συζυγία ἐν δύο σχῆμα ὁ διά ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή δείκνυμι ὁ Α τις ὁ E μή ὑπάρχω . αὐτός δέ ἀντί ὁ τίς μῆον ὁ ‘μηδενί’ λαμβάνω διά ὁ εἴρω . ἢ ὁ λέγω τοιοῦτος εἰμί · εἰμί εἰμί κεῖμαι , ὅς ὁ ὁ τις ὑπάρχω , οὗτος μηδείς ὁ Β , εἰμί ὁ μέν Β ὁ Θ αὐτός , καί καθόλου τε ἀποφατικός ὁ Β E πρότασις καί ὁ συμπέρασμα ὁμοίως ὁ AE καθόλου ἀποφατικός . ὁ δέ ὅστις τις οὐ ὑπάρχω ὁ Α οὐ ἄν εἰμί εἴρω ὡς ἐπί μέρος ἀποφατικός συνάγω , ἀλλά ἀντί ὁ ὅστις οὖον τις ὑπάρχω ὁ ὅς · ὁ γάρ E οὐ ὑπάρχω ὁ Α . ὅτι δέ ὁ Β , εἰμί μή ὁ E ὑπάρχω , αὐτός εἰμί τις ὁ Θ , δείκνυμι εἶπον πᾶς γάρ λαμβάνω ὁ μή ἐνδέχομαι ὁ E ὑπάρχω , δῆλος ὅτι ἐπί ὁ Θ · οὗτος γάρ οὖον προστίθημι ὡς εἰμί δῆλος . εἰμί δέ πᾶς ὁ μή ὑπάρχω ὁ E ἐπί ὁ Θ εἰμί , οὐ ὑπάρχω δέ αὐτός ὁ Β ὁ ἐναντίος μέν εἰμί ὁ H μή δύναμαι δέ ὁ ἐναντίος ὁ αὐτός ὑπάρχω , οὐ ὑπάρχω δῆλος ὅτι οὔτε ὁ ὁ ὁ Α · εἰμί οὖν αὐτός ὁ ὁ ὁ δ τις · οὔτε ὁ Β ὁ Ε · εἰμί οὖν αὐτός πάλιν ὁ Β ὁ Θ τις · εἰμί δέ οὗτος , εἰμί αὐτός τις ὁ ἐπί ὁ Θ . δύναμαι καί τοιοῦτος ὁ δεῖξις εἰμί λαμβάνω ὁ Β ὁ ὁ ἀντίκειμαι · ἐπεί ὁ Β ὁ ὁ ἀντίκειμαι , οὐδείς αὐτός ὑπάρχω · ἀλλά καί ὁ Β ὁ Α πᾶς · οὐδείς ἄρα ὁ ὁ ὁ Α · εἰμί δέ οὗτος , εἰμί ὁ ὁ τις ὁ δ αὐτός , ὅς οὐ ὑπάρχω ὁ Α · εἰμί δή ὁ Α ὁ ὁ οὐδείς , ὁ δέ E ὁ ὁ πᾶς · συνάγω ἐκ οὗτος ἐν τρίτος σχῆμα ὁ Α τις ὁ E μή ὑπάρχω . δήω δέ γράφω ὁ γάρ Β ὁ μέν Α πᾶς ὁ δέ ὁ οὐδείς . ἢ οὖν ὁ H αὐτός εἰμί τις ὁ δ , ὡς εἶπον , ἢ ὁ Β τις ὁ Θ , ὡς αὐτός λέγω . εἰμί γάρ ὁ Β λαμβάνω μηδείς ὁ E , δῆλος ὡς ὁ αὐτός εἰμί τις ὁ Θ · οὗτος γάρ εἰμί ὁ μή ὑπάρχω ὁ E . ὁ γάρ Β ὁ μέν Α πᾶς ὁ δέ E οὐδείς . δύναμαι ὁ Β ὁ E οὐδείς , διότι , εἰμί ἐναντίος εἰμί ὁ ὁ , ὅς πᾶς ὁ E , οὐδείς αὐτός ὁ E ὑπάρχω · εἰμί δέ ὁ E ὁ Β μηδείς , καί ὁ Β ὁ E οὐδείς . εἰμί δέ ὁ Β οὐδείς ὁ E , αὐτός εἰμί τις ὁ Θ . οὕτως δέ ἔχω ὁ πρότασις καθόλου ἀποφατικός ἀλλά οὐ ἐπί μέρος γίγνομαι ὁ συμπέρασμα . ἢ οὐ ἀληθής ὁ λαμβάνω ὁ εἰμί ἐναντίος εἰμί ὁ ὁ ὁ Β , εἰμί ὁ ὁ πᾶς ὁ E , ὁ Β οὐδείς ὁ E . οὐδέ γάρ ἐπεί ἐναντίος εἰμί ὁ μέλας ὁ λευκός , ὅς πᾶς ὑπάρχω ὁ χρῶμα , διά οὗτος ὁ χρῶμα οὐδείς μέλας · ὁ γάρ ἐναντίος αὐτός εἰμί γένος οὖον κωλύω . μήποτε οὖν ἐκ ὁ κεῖμαι οὖον ὁ Β αὐτός γίγνομαι τις ὁ Θ ὁ μή ὑπάρχω ὁ E , ἀλλά ὁ ὁ τις ὁ δ , ὁ οὐ ὑπάρχω ὦ ὁ A . εἰμί γάρ ὁ Β πᾶς μέν ὁ Α οὐδείς δέ ὁ ὁ , ὁ Α οὐδείς ὁ ὁ · οὐδέ ὁ ὁ ἄρα οὐδείς ὁ Α · εἰμί δέ ὁ μή ὑπάρχω ὁ Α ὁ δ . οὕτως δέ καί πρό ὀλίγος δείκνυμι ὁ Α τις ὁ E μή ὑπάρχω ὁ τις ὁ δ αὐτός λαμβάνω ὁ ὁ . οὕτως δέ ὁ μέν Α μηδείς ὁ H διά ὁ δύο δείκνυμι σχῆμα · ὅτι μέντοι τις ὁ E οὐ ὑπάρχω , διά τρίτος . ὁ μέν γάρ Α οὐδείς ὁ ὁ , ὁ δέ E πᾶς ὁ ὁ · εἰμί δέ οὗτος , καί ὁ ὁ τις ὁ Ε .