alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 34b17
Φανερὸν οὖν , ὅτι τὸ καθόλου ληπτέον ἀπλῶς καὶ οὐ χρόνῳ διορίζοντας . Τὸ καθόλου καταφατικὸν ὑπάρχον · περὶ γὰρ τούτου τὸν λόγον πεποίηται · ἔδειξε γάρ , εἰ μὴ εἴη αὕτη ἁπλῶς λαμβανομένη ἀληθὴς ἀλλ’ ὁριζομένη χρόνῳ , ἀσυλλόγιστον τὴν συζυγίαν τῷ καὶ μηδενὶ ἐξ ἀνάγκης καὶ παντὶ ἐξ ἀνάγκης δύνασθαί τινα συναχθῆναι ἐπ’ αὐτῆς . ἐλέγετο οὖν τινα ὑπό τινων πρὸς τὴν δι’ ἀδυνάτου δεῖξιν καὶ τὴν τοῦ ἐνδεχομένου εἰς τὸ ὑπάρχον μετάληψιν , ὅτι οὐδὲ τὸ συμπέρασμα ἀδύνατον γίνεται , ἀλλὰ καὶ αὐτὸ ψεῦδος μὲν οὐ μὴν ἀδύνατον , ὥστ’ , εἰ τοιοῦτον καὶ τὸ συμπέρασμα , παρὰ τὴν μετάληψιν γινόμενον ἄν εἴη τῆς ἐνδεχομένης εἰς τὴν ὑπάρχουσαν , ἀλλ’ οὐ παρὰ τὴν ὑπόθεσιν τὴν ἐξ ἀνάγκης τινὶ τὸ Α τῷ Γ λέγουσαν μὴ ὑπάρχειν . τὸ δὲ λεγόμενον ἦν τοιοῦτον · ἦν μὲν ἡ κειμένη πρότασις τὸ Α τῷ Β παντὶ ὑπάρχειν · συνήγετο δὲ ἐν τῷ τρίτῳ σχήματι , δι’ οὗ <ἡ> εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγή , τὸ Α τινὶ τῷ Β μὴ ὑπάρχειν . ὅτι δὴ τοῦτο ψεῦδος μὲν οὐ μὴν ἀδύνατον , οὕτως ἐδείκνυτο · εἰ ἡ ὑπάρχουσα πρότασις ἄλλη τῆς ἀναγκαίας , τὸ Α τῷ Β παντὶ ὑπάρχει ὡς ἐνδέχεσθαι αὐτῷ καὶ μὴ ὑπάρχειν τινί · ἀληθὲς ἄρα ἐστίν ὅτε τὸ Α τῷ Β παντὶ ὑπάρχει , τὸ ἐν - δέχεσθαι τὸ Α τῷ Β τινὶ μὴ ὑπάρχειν · ἀλλ’ εἰ ἀληθὲς τὸ ἐνδεχόμενον εἰς τὸ ὑπάρχον μεταλαμβάνειν , ψεῦδος μὲν οὐ μὴν ἀδύνατον ἔστι τὸ Α τῷ Β τινὶ μὴ ὑπάρχειν , ἀλλ’ ὅτι μὲν τὸ ὑπάρχον παντὶ | λαμβάνεται τινὶ μὴ ὑπάρχειν ψεῦδος , ὅτι δὲ ἐνδεχόμενον μὴ ὑπάρχειν , οὐκ ἀδύνατον . πρὸς ὃ λέγομεν , ὅτι καὶ πᾶν τὸ ἐνδεχόμενον ἐπὶ μέρους ἀποφατικὸν μεταλαμβάνειν εἰς τὸ ἐπὶ μέρους ἀποφατικὸν ὑπάρχον οὐκ ἀδύνατον καὶ τὸ παντὶ ὑπάρχον ἐνδέχεσθαι τινὶ αὐτῷ μὴ ὑπάρχειν ἀληθές . ἀλλ’ ὅτε γε παντὶ ὑπάρχει , τότε ἀδύνατος ἡ μετάληψις · κειμένου γὰρ τοῦ τὸ Α τῷ Β παντὶ ὑπάρχειν ἀδύνατος ἡ μετάληψις . δεῖ δὲ αὐτῷ μένειν τοιοῦτον , εἴ γε δι’ αὐτοῦ ὁ συλλογισμός . κεῖται γὰρ τοιοῦτον εἶναι ὡς μὴ κτὰ χρόνον ὁρίζεσθαι τὸ τοιοῦτον μηδὲ ἐν τῇ τῆς ἐνδεχομένης εἰς τὴν ὑπάρχουσαν μεταλήψει ἀναιρεῖσθαι · ἀδύνατον δέ ἐστι τὸ ὑπάρχειν παντὶ μένειν μεταληφθέντος τοῦ ἐνδεχομένου ἐπὶ μέρους ἀποφατικοῦ εἰς τὸ ὑπάρχον . πρὸς τοῦτο ἐλέγετο πάλιν , ὅτι καὶ ἡ τοῦ ‘τὸ B τῷ Γ ἐνδέχεται παντί’ μετάληψις εἰς τὸ παντὶ ὑπάρχειν τὸ B τῷ Γ μηδενὶ ὑπάρχοντος ἀδύνατος . καὶ γὰρ ὅτε τὸ Β μηδενὶ ὑπάρχει τῷ Γ , τότε αὐτῷ ἐνδέχεται ὑπάρχειν · εἰ γὰρ ἤδη ὑπῆρχεν αὐτῷ , οὐκέτ’ ἄν ἢν ἡ πρότασις ἐνδεχομένη · ὅτε δὲ ἐνδέχεται ὑπάρχειν αὐτῷ παντί , τότε μετείληπται εἰς τὴν ὑπάρχουσαν . ὅτε <δὴ> μηδενὶ αὐτῷ , τότε ἄν εἴη λαμβανόμενον παντὶ ὑπάρχειν αὐτῷ · ὃ εἰ ἀδύνατον , ἀδύνατος ἄν εἴη καὶ ἡ τοῦ ἐνδεχομένου εἰς τὸ ὑπάρχον μετάληψις . λύοιτο δ’ ἄν τοῦτο τῷ ὅτι ὁ τὴν ἐνδεχομένην εἰς τὴν ὑπάρχουσαν μεταλαμβάνων οὐ τηρῶν ἐκείνην , ἧς οὔσης ὑπαρχούσης ἀποφατικῆς ἐνδεχομένη ἦν αὕτη , τὴν μετάληψιν αὐτῆς ποιεῖται εἰς τὴν ὑπάρχουσαν · ἀδύνατος γὰρ ἡ τοιαύτη μετάληψις . εἰ γὰρ τὸ Β τῷ Γ ἐνδέχεται παντί , ὅτι οὐδενὶ αὐτῷ ὑπάρχει , ὁ μεταλαμβάνων τὸ ‘ἐνδέχεται πντί’ εἰς τὸ παντὶ ὑπάρχειν οὐ τηρῶν αὐτὸ μηδενὶ ὑπάρχειν ἅμα αὐτὸ καὶ εἰς τὸ παντὶ ὑπάρχειν μεταλαμβάνει · τοῦτο γὰρ ἀδύνατον τὸ μηδενὶ ὑπάρχον , ὅτε μηδενὶ ὑπάρχει , παντὶ ὑπάρχειν λαβεῖν . ὡς γὰρ δύναται ὑπάρχουσα ἀληθὴς ἡ ἐνδεχομένη γενέσθαι , οὕτως αὐτὴν ὑποτίθεται προλαμβάνων τὸ μέλλον αὐτῆς . οὐ δύναται δὲ μενούσης τῆς καθόλου ἀποφατικῆς ὑπαρχούσης ἡ ‘ἐνδεχεται παντί᾿ εἰς τὸ παντὶ ὑπάρχειν μεταπεσεῖν ποτε , ἀλλ’ ἔστιν ἡ ταύτης εἰς τὸ ὑπάρχειν μετάληψις ἀναίρεσις τῆς ἀντικειμένης ὑπαρχούσης ἀποφάσεως . οὐ γὰρ διὰ τοῦτο ψευδὴς ἡ ὑπόθεσις λέγεται , ὅτι , ὅτε μηδενὶ ὑπάρχει , τότε ὑποτίθεται παντὶ ὑπάρχειν . ἀλλ’ ἐπεὶ τὸ μηδενὶ ὑπάρχειν τοιοῦτόν ἐστιν ὡς ἐνδεχομένως μὴ ὑπάρχειν , τούτου δηλωτικόν ἐστι τὸ παντὶ ἐνδέχεσθαι [ μὴ ] ὑπάρχειν , ὃ μηδενὶ ὑπάρχει . ὅτι δὲ μεταπέσοι ἂν τὸ μηδενὶ ὑπάρχειν εἰς τὸ παντὶ ὑπάρχειν , ἤδη αὐτὸ μεταπεπτωκέναι ὑποτίθεται , οἷον , ὃ αὔριον ἔσται , τοῦτο σήμερον εἶναι , τοῦτ’ ἔστι σήμερον αὐτὸ πεπαῦσθαι τοῦ μηδενὶ ὑπάρχειν , ὃ τῷ προλαμβάνεσθαι ψεῦδος γίνεται , οὐκ ὂν ἀδύνατον · τὸ γὰρ μέλλον ὑπάρχειν ἤδη ὑπάρχον λαμβάνεται . οὐ γὰρ ἅμα καὶ ἐνδεχομένην αὐτὴν τηρεῖ καὶ ὑπάρχουσαν αὐτὴν λαμβάνει · οὕτως δ’ ἂν ἦν , <εἰ> , ὅτε τὸ μηδενὶ τῷ Γ ὑπάρχει , τότε παντὶ ὑπάρχειν λαμβανόμενόν ἐστι . καὶ σχεδὸν τὸ γινόμενόν ἐστι τοῦ μὴ ὑπάρχοντος μετάληψις εἰς τὸ ὑπάρχειν διὰ μέσου τοῦ ἐνδέχεσθαι . τὸ δὲ μεταλαμβανόμενον πῶς ἄν ἔτι ταὐτὸ φυλάσσοιτο , καὶ ὅτι μὲν ἡ μετάληψις οὐκ ἀδύνατον , δῆλον . τοιαύτης δὴ τῆς μεταλήψεως καὶ τῆς ὑποθέσεως γινομένης τὸ συναγόμενον τὸ τὸ Α τινὶ τῷ Β μὴ ὑπάρχειν παντὶ ὑπάρχοντος ἀδύνατον . οὐ γὰρ ἐν τῇ μεταλήψει τῆς ἐνδεχομένης προτάσεως τῆς Β Γ εἰς τὴν ὑπάρχουσαν καὶ τὸ Α γίνεται τῷ Β παντὶ ὑπάρχον · οὕτως γὰρ ἄν ὅμοιον ἐγίνετο . νῦν δὲ κεῖται οὕτως τὸ Α τῷ Β παντὶ ὑπάρχον ὡς μὴ κατὰ χρόνον ὡρισμένως ὑπάρχειν μηδὲ μεταπίπτειν , ὥστε τῇ μεταπτώσει καὶ διὰ τὴν μετάπτωσιν δοκεῖν τὸ ἀδύνατον πεφηνέναι ἐν τῇ τοῦ ἐνδεχομένου εἰς τὸ ὑπάρχον μεταβολῇ · ὥστε , καὶ ὅταν ἀληθῶς μεταπέσῃ καὶ ὑπάρχον τὸ ἐνδεχόμενον γένηται , καὶ τότε ἔσται τὸ μὲν Α τῷ Β παντὶ ὑπάρχον , συναγόμενον δὲ τινὶ μὴ ὑπάρχειν . εἰ οὖν τότε ἀδύνατόν ἐστι , δῆλον ὅτι καὶ νῦν · ὅμοιον γὰρ καὶ ταὐτόν . ἐπισκεπτέον δὲ περὶ τούτων βέλτιον .
Lemmas: Φανερός οὖν , ὅτι ὁ καθόλου ληπτέος ἀπλόος καί οὖον χρόνος διορίζω . ὁ καθόλου καταφατικός ὑπάρχω · περί γάρ οὗτος ὁ λόγος ποιέω · δείκνυμι γάρ , εἰμί μή εἰμί οὗτος ἁπλόος λαμβάνω ἀληθής ἀλλά ὁρίζω χρόνος , ἀσυλλόγιστος ὁ συζυγία ὁ καί μηδείς ἐκ ἀνάγκη καί πᾶς ἐκ ἀνάγκη δύναμαι τις συνάγω ἐπί αὐτός . λέγω οὖν τις ὑπό τίνω πρός ὁ διά ἀδύνατος δεῖξις καί ὁ ὁ ἐνδέχομαι εἰς ὁ ὑπάρχω μετάληψις , ὅτι οὐδέ ὁ συμπέρασμα ἀδύνατος γίγνομαι , ἀλλά καί αὐτός ψεῦδος μέν οὖον μήv ἀδύνατος , ὥστε , εἰμί τοιοῦτος καί ὁ συμπέρασμα , παρά ὁ μετάληψις γίγνομαι ἄν εἰμί ὁ ἐνδέχομαι εἰς ὁ ὑπάρχω , ἀλλά οὖον παρά ὁ ὑπόθεσις ὁ ἐκ ἀνάγκη τις ὁ Α ὁ Γ λέγω μή ὑπάρχω . ὁ δέ λέγω εἰμί τοιοῦτος · εἰμί μέν ὁ κεῖμαι πρότασις ὁ Α ὁ Β πᾶς ὑπάρχω · συνάγω δέ ἐν ὁ τρίτος σχῆμα , διά ὅς <ἡ> εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή , ὁ Α τις ὁ Β μή ὑπάρχω . ὅτι δή οὗτος ψεῦδος μέν οὖον μήv ἀδύνατος , οὕτως δείκνυμι · εἰμί ὁ ὑπάρχω πρότασις ἄλλος ὁ ἀναγκαῖος , ὁ Α ὁ Β πᾶς ὑπάρχω ὡς ἐνδέχομαι αὐτός καί μή ὑπάρχω τις · ἀληθής ἄρα εἰμί ὅτε ὁ Α ὁ Β πᾶς ὑπάρχω , ὁ ἐν - δέχομαι ὁ Α ὁ Β τις μή ὑπάρχω · ἀλλά εἰμί ἀληθής ὁ ἐνδέχομαι εἰς ὁ ὑπάρχω μεταλαμβάνω , ψεῦδος μέν οὖον μήv ἀδύνατος εἰμί ὁ Α ὁ Β τις μή ὑπάρχω , ἀλλά ὅτι μέν ὁ ὑπάρχω πᾶς | λαμβάνω τις μή ὑπάρχω ψεῦδος , ὅτι δέ ἐνδέχομαι μή ὑπάρχω , οὐ ἀδύνατος . πρός ὅς λέγω , ὅτι καί πᾶς ὁ ἐνδέχομαι ἐπί μέρος ἀποφατικός μεταλαμβάνω εἰς ὁ ἐπί μέρος ἀποφατικός ὑπάρχω οὐ ἀδύνατος καί ὁ πᾶς ὑπάρχω ἐνδέχομαι τις αὐτός μή ὑπάρχω ἀληθής . ἀλλά ὅτε γε πᾶς ὑπάρχω , τότε ἀδύνατος ὁ μετάληψις · κεῖμαι γάρ ὁ ὁ Α ὁ Β πᾶς ὑπάρχω ἀδύνατος ὁ μετάληψις . δεῖ δέ αὐτός μένω τοιοῦτος , εἰμί γε διά αὐτός ὁ συλλογισμός . κεῖμαι γάρ τοιοῦτος εἰμί ὡς μή κτάομαι χρόνος ὁρίζω ὁ τοιοῦτος μηδέ ἐν ὁ ὁ ἐνδέχομαι εἰς ὁ ὑπάρχω μεταλαμβάνω ἀναιρέω · ἀδύνατος δέ εἰμί ὁ ὑπάρχω πᾶς μένω μεταλαμβάνω ὁ ἐνδέχομαι ἐπί μέρος ἀποφατικός εἰς ὁ ὑπάρχω . πρός οὗτος λέγω πάλιν , ὅτι καί ὁ ὁ τότος B ὁ Γ ἐνδέχομαι Παντιάς μετάληψις εἰς ὁ πᾶς ὑπάρχω ὁ B ὁ Γ μηδείς ὑπάρχω ἀδύνατος . καί γάρ ὅτε ὁ Β μηδείς ὑπάρχω ὁ Γ , τότε αὐτός ἐνδέχομαι ὑπάρχω · εἰμί γάρ ἤδη ὑπάρχω αὐτός , οὐκέτι ἄν εἄν ὁ πρότασις ἐνδέχομαι · ὅτε δέ ἐνδέχομαι ὑπάρχω αὐτός πᾶς , τότε μεταλαμβάνω εἰς ὁ ὑπάρχω . ὅτε δή μηδείς αὐτός , τότε ἄν εἰμί λαμβάνω πᾶς ὑπάρχω αὐτός · ὅς εἰμί ἀδύνατος , ἀδύνατος ἄν εἰμί καί ὁ ὁ ἐνδέχομαι εἰς ὁ ὑπάρχω μετάληψις . λύω δέ ἄν οὗτος ὁ ὅτι ὁ ὁ ἐνδέχομαι εἰς ὁ ὑπάρχω μεταλαμβάνω οὖον τηρέω ἐκεῖνος , ὅς εἰμί ὑπάρχω ἀποφατικός ἐνδέχομαι εἰμί οὗτος , ὁ μετάληψις αὐτός ποιέω εἰς ὁ ὑπάρχω · ἀδύνατος γάρ ὁ τοιοῦτος μετάληψις . εἰμί γάρ ὁ Β ὁ Γ ἐνδέχομαι πᾶς , ὅτι οὐδείς αὐτός ὑπάρχω , ὁ μεταλαμβάνω ὁ ἐνδέχομαι πντί’ εἰς ὁ πᾶς ὑπάρχω οὖον τηρέω αὐτός μηδείς ὑπάρχω ἅμα αὐτός καί εἰς ὁ πᾶς ὑπάρχω μεταλαμβάνω · οὗτος γάρ ἀδύνατος ὁ μηδείς ὑπάρχω , ὅτε μηδείς ὑπάρχω , πᾶς ὑπάρχω λαμβάνω . ὡς γάρ δύναμαι ὑπάρχω ἀληθής ὁ ἐνδέχομαι γίγνομαι , οὕτως αὐτός ὑποτίθημι προλαμβάνω ὁ μέλλω αὐτός . οὖον δύναμαι δέ Μένων ὁ καθόλου ἀποφατικός ὑπάρχω ὁ ἐνδέχομαι Παντιάς εἰς ὁ πᾶς ὑπάρχω μεταπίπτω ποτός , ἀλλά εἰμί ὁ οὗτος εἰς ὁ ὑπάρχω μετάληψις ἀναίρεσις ὁ ἀντίκειμαι ὑπάρχω ἀπόφασις . οὖον γάρ διά οὗτος ψευδής ὁ ὑπόθεσις λέγω , ὅτι , ὅτε μηδείς ὑπάρχω , τότε ὑποτίθημι πᾶς ὑπάρχω . ἀλλά ἐπεί ὁ μηδείς ὑπάρχω τοιοῦτος εἰμί ὡς ἐνδεχομένως μή ὑπάρχω , οὗτος δηλωτικός εἰμί ὁ πᾶς ἐνδέχομαι [ μή ] ὑπάρχω , ὅς μηδείς ὑπάρχω . ὅτι δέ μεταπίπτω εἄν ὁ μηδείς ὑπάρχω εἰς ὁ πᾶς ὑπάρχω , ἤδη αὐτός μεταπίπτω ὑποτίθημι , οἷος , ὅς αὔριον εἰμί , οὗτος σήμερον εἰμί , οὗτος εἰμί σήμερον αὐτός παύω ὁ μηδείς ὑπάρχω , ὅς ὁ προλαμβάνω ψεῦδος γίγνομαι , οὐ εἰμί ἀδύνατος · ὁ γάρ μέλλω ὑπάρχω ἤδη ὑπάρχω λαμβάνω . οὖον γάρ ἅμα καί ἐνδέχομαι αὐτός τηρέω καί ὑπάρχω αὐτός λαμβάνω · οὕτως δέ εἄν εἰμί , εἰμί , ὅτε ὁ μηδείς ὁ Γ ὑπάρχω , τότε πᾶς ὑπάρχω λαμβάνω εἰμί . καί σχεδόν ὁ γίγνομαι εἰμί ὁ μή ὑπάρχω μετάληψις εἰς ὁ ὑπάρχω διά μέσος ὁ ἐνδέχομαι . ὁ δέ μεταλαμβάνω πῶς ἄν ἔτι αὐτός φυλάσσω , καί ὅτι μέν ὁ μετάληψις οὐ ἀδύνατος , δῆλος . τοιοῦτος δή ὁ μετάληψις καί ὁ ὑπόθεσις γίγνομαι ὁ συνάγω ὁ ὁ Α τις ὁ Β μή ὑπάρχω πᾶς ὑπάρχω ἀδύνατος . οὖον γάρ ἐν ὁ μεταλαμβάνω ὁ ἐνδέχομαι πρότασις ὁ Β Γ εἰς ὁ ὑπάρχω καί ὁ Α γίγνομαι ὁ Β πᾶς ὑπάρχω · οὕτως γάρ ἄν ὅμοιος γίγνομαι . νῦν δέ κεῖμαι οὕτως ὁ Α ὁ Β πᾶς ὑπάρχω ὡς μή κατά χρόνος ὡρισμένως ὑπάρχω μηδέ μεταπίπτω , ὥστε ὁ μετάπτωσις καί διά ὁ μετάπτωσις δοκέω ὁ ἀδύνατος φαίνω ἐν ὁ ὁ ἐνδέχομαι εἰς ὁ ὑπάρχω μεταβολή · ὥστε , καί ὅταν ἀληθής μεταπίπτω καί ὑπάρχω ὁ ἐνδέχομαι γίγνομαι , καί τότε εἰμί ὁ μέν Α ὁ Β πᾶς ὑπάρχω , συνάγω δέ τις μή ὑπάρχω . εἰμί οὖν τότε ἀδύνατος εἰμί , δῆλος ὅτι καί νῦν · ὅμοιος γάρ καί αὐτός . ἐπισκεπτέος δέ περί οὗτος ἀγαθός .