alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 37a17
Τὸ γὰρ ἐξ ἀνάγκης τινὶ τῷ Α μὴ ὑπάρχον οὐκ ἀληθὲς εἰπεῖν ὡς παντὶ ἐνδέχεται μὴ ὑπάρχειν . | Ὁ εἶπεν ἀντὶ τοῦ ‘ἐνδέχεται μηδενί’ . λαβὼν δέ , ὅτι τῷ ‘οὐκ ἐνδέχεται μηδενί’ ἕπεται καὶ τὸ ἐξ ἀνάγκης τινὶ μή , δείκνυσι , πῶς . ἐπὶ γὰρ τοῦ ἐξ ἀνάγκης τινὶ μὴ ὑπάρχοντος καὶ ἐξ ἀνάγκης τινὶ ὑπάρχοντος ἀληθές ἐστι τὸ μὴ ἐνδέχεσθαι αὐτῷ μηδενὶ ὑπάρχειν , οἷον εἰ τὸ Β τῷ Α ἐξ ἀνάγκης τινὶ μὴ ὑπάρχοι , οὐκ ἔστιν ἀληθὲς ἐπ’ αὐτοῦ τὸ τὸ Β ἐνδέχεσθαι τῷ Α μηδενί τὸ γὰρ παντὶ ἐνδέχεται μὴ ὑπάρχειν ἔλαβεν , ὡς εἶπον , ἀντὶ τοῦ ‘ἐνδέχεται μηδενί’ , ὃ καὶ ἀσαφεστέραν τὴν λέξιν ποιεῖ . εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἀληθὲς ἐπ’ αὐτοῦ , δῆλον ὡς ἡ ἀπόφασις αὐτοῦ ἡ λέγουσα ‘τὸ Β τῷ Α οὐκ ἐνδέχεται μηδενί’ . τοῦτο δὲ οὕτως ἔχον δείκνυσι καὶ διὰ τοῦ τὸ καταφατικὸν πάλιν τὸ ἐνδέχεσθαι παντὶ τῷ Α τὸ Β ψεῦδος γίνεσθαι οὐ μόνον , ἄν τῷ Α τὸ Β ἐξ ἀνάγκης τινὶ μὴ ὑπάρχῃ , ἀλλὰ κἄν ἐξ ἀνάγκης τινὶ αὐτῷ ὑπάρχῃ . εἰ γὰρ εἴη τῷ Α τὸ Β ἐξ ἀνάγκης τινὶ ὑπάρχον , ψεῦδος τὸ ἐνδέχεσθαι παντὶ τῷ Α τὸ Β οὐ γὰρ καὶ τούτῳ ἐνδέχεται , ᾧ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχει . ὁμοίως δὲ ἔχει καὶ ἡ ‘ἐξ ἀνάγκης τινὶ ὑπάρχει᾿ πρὸς τὴν ‘ἐνδέχεται παντί᾿ καὶ ἡ ‘ἐξ ἀνάγκης τινὶ μή’ πρὸς τὴν ‘ἐνδέχεται μηδενί᾿ . οὐδὲ ἐπ’ ἐκείνων οὖν ἀληθὴς ἡ ‘ἐνδέχεται μηδενί᾿ ἀληθοῦς οὕσης τῆς ‘ἐξ ἀνάγκης τινὶ μή᾿ οὐ γὰρ καὶ τούτῳ ἐνδέχεται μὴ ὑπάρχειν , ᾧ ἐξ ἀνάγκης μὴ ὑπάρχει . ἀληθὴς ἄρα ἐπ’ αὐτῆς ἔσται ἡ ἀπόφασις αὐτῆς ἡ ‘οὐκ ἐνδέχεται μηδενί’ . ὥστε οὐκ ἐπὶ τῆς ‘ἐξ ἀνάγκης τινί’ μόνης ἀληθὴς ἡ ‘οὐκ ἐνδέχεται μηδενί᾿ , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆς ‘ἐξ ἀνάγκης τινὶ μή᾿ ἀμφότερα γάρ , τό τε ἐξ ἀνάγκης τινὶ καὶ τὸ ἐξ ἀνάγκης τινὶ μή , ἀναιρετικά ἐστιν ἑκατέρας ἐνδεχομένης καθόλου , τῆς τε ‘ἐνδέχεται παντί’ καὶ τῆς ‘ἐνδέχεται μηδενί᾿ διὸ καὶ ἡ ἑκατέρου τούτων ἀπόφασις ἀληθὴς ὁποτερουοῦν ἐκείνων ἀληθοῦς ὄντος .
Lemmas: ὁ γάρ ἐκ ἀνάγκη τις ὁ Α μή ὑπάρχω οὐ ἀληθής εἶπον ὡς πᾶς ἐνδέχομαι μή ὑπάρχω . | ὁ εἶπον ἀντί ὁ ἐνδέχομαι μηδενί’ . λαμβάνω δέ , ὅτι ὁ οὐ ἐνδέχομαι μηδενί’ ἕπω καί ὁ ἐκ ἀνάγκη τις μή , δείκνυμι , πῶς . ἐπί γάρ ὁ ἐκ ἀνάγκη τις μή ὑπάρχω καί ἐκ ἀνάγκη τις ὑπάρχω ἀληθής εἰμί ὁ μή ἐνδέχομαι αὐτός μηδείς ὑπάρχω , οἷος εἰμί ὁ Β ὁ Α ἐκ ἀνάγκη τις μή ὑπάρχω , οὐ εἰμί ἀληθής ἐπί αὐτός ὁ ὁ Β ἐνδέχομαι ὁ Α μηδείς ὁ γάρ πᾶς ἐνδέχομαι μή ὑπάρχω λαμβάνω , ὡς εἶπον , ἀντί ὁ ἐνδέχομαι μηδενί’ , ὅς καί ἀσαφής ὁ λέξις ποιέω . εἰμί δέ μή οὗτος ἀληθής ἐπί αὐτός , δῆλος ὡς ὁ ἀπόφασις αὐτός ὁ λέγω τότος Β ὁ Α οὐ ἐνδέχομαι μηδενί’ . οὗτος δέ οὕτως ἔχω δείκνυμι καί διά ὁ ὁ καταφατικός πάλιν ὁ ἐνδέχομαι πᾶς ὁ Α ὁ Β ψεῦδος γίγνομαι οὖον μόνος , ἄν ὁ Α ὁ Β ἐκ ἀνάγκη τις μή ὑπάρχω , ἀλλά ἄν ἐκ ἀνάγκη τις αὐτός ὑπάρχω . εἰμί γάρ εἰμί ὁ Α ὁ Β ἐκ ἀνάγκη τις ὑπάρχω , ψεῦδος ὁ ἐνδέχομαι πᾶς ὁ Α ὁ Β οὖον γάρ καί οὗτος ἐνδέχομαι , ὅς ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω . ὁμοίως δέ ἔχω καί ὁ ‘ἐξ ἀνάγκη τις ὑπαρχεία πρός ὁ ἐνδέχομαι Παντιάς καί ὁ ‘ἐξ ἀνάγκη τις μῆον πρός ὁ ἐνδέχομαι μηδενί᾿ . οὐδέ ἐπί ἐκεῖνος οὖν ἀληθής ὁ ἐνδέχομαι μηδενί᾿ ἀληθής ὗσις ὁ ‘ἐξ ἀνάγκη τις μῆον οὖον γάρ καί οὗτος ἐνδέχομαι μή ὑπάρχω , ὅς ἐκ ἀνάγκη μή ὑπάρχω . ἀληθής ἄρα ἐπί αὐτός εἰμί ὁ ἀπόφασις αὐτός ὁ οὐ ἐνδέχομαι μηδενί’ . ὥστε οὐ ἐπί ὁ ‘ἐξ ἀνάγκη Τίνια μόνος ἀληθής ὁ οὐ ἐνδέχομαι μηδενί᾿ , ἀλλά καί ἐπί ὁ ‘ἐξ ἀνάγκη τις μῆον ἀμφότερος γάρ , ὁ τε ἐκ ἀνάγκη τις καί ὁ ἐκ ἀνάγκη τις μή , ἀναιρετικός εἰμί ἑκάτερος ἐνδέχομαι καθόλου , ὁ τε ἐνδέχομαι Παντιάς καί ὁ ἐνδέχομαι μηδενί᾿ διό καί ὁ ἑκάτερος οὗτος ἀπόφασις ἀληθής ὁποτέσρις ἐκεῖνος ἀληθής εἰμί .