alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 32a36
Ἐπεὶ γὰρ τὸ ἐνδεχόμενον οὐκ ἔστιν ἀναγκαῖον . Εἰπών , ὅτι ἀντακολουθοῦσιν αἰ ἐνδεχόμεναι ἀποφατικαὶ ταῖς ἐνδεχομέναις καταφατικαῖς καί , τίνες εἰσὶν αὗται , παραθέμενος νῦν καὶ τὴν αἰτίαν ἀποδίδωσι τοῦ ἀντακολουθεῖν αὐτὰς καὶ ἀντιστρέφειν ἀλλήλαις . ἐπεὶ γὰρ τὸ ἐνδέχεσθαι ὑπάρχειν οὐκ ἐξ ἀνάγκης τίθησι τὸ ὑπάρχειν ἦν γὰρ τὸ ἐνδεχόμενον , ὡς ἐν τῷ λόγῳ αὐτοῦ ἐδηλώθη , “ οὗ μὴ ὄντος ἀναγκαίου ” ) , τὸ δὲ μὴ ἀναγκαῖον ἐγχωρεῖ καὶ μὴ ὑπάρχειν , εἰκότως τῷ ‘ἐνδέχεται ὑπάρχειν᾿ συναληθεύει τὸ ‘ἐνδέχεται μὴ ὑπάρχειν᾿ . ὁμοίως ἐπὶ πάντων τῶν διορισμῶν . διὰ τὸ αὐτὸ δέ , φησίν , αἵ τε ἀδιορίστως λεγόμεναι καὶ αἰ διωρισμένως ἐπὶ τοῦ καθόλου ἀντηκολούθουν καταφάσεις τε καὶ ἀποφάσεις ἀλλήλαις , καὶ <αἱ> ἐπὶ μέρους τε καὶ καθ’ ἕκαστα ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ λεγόμεναι διὰ γὰρ τὸ τὴν λεγομένην κατάφασιν μὴ τὸ ἐξ ἀνάγκης ἔσεσθαι τὸ κατηγορούμενον δηλοῦν . εἰ δέ ἐστι τοιοῦτον τὸ ἐνδεχόμενον , οἱ μὴ ἡγούμενοι ἀντιστρέφειν ταῖς ἐνδεχομέναις ἀποφάσεσι τὰς καταφάσεις οὐκ ἀληθεύουσιν . ὅτι δέ εἰσιν αἱ ἐνδεχόμεναι ἀποφατικαὶ καταφάσεις ἀλλ’ οὐκ ἀποφάσεις , ὑπομιμνήσκει ἡμᾶς . ἐν γὰρ τῷ Περὶ ἑρμηνείας ἔδειξε τὰς τὸν τρόπον ἐχούσας ἄνευ τοῦ ἀποφατικοῦ κατηγορούμενον πάσας καταφάσεις εἶναι · διὰ τοῦτο προσέθηκε τὸ καθάπερ ἐλέχθη πρότερον . ἐξ ὧν καὶ αὐτῶν ἔνεστι δεικνύναι , ὅτι τὸ Περὶ ἑρμηνείας Ἀριστοτέλους ἐστιν , ἀλλ’ οὐχ ὡς Ἀνδρόνικός φησιν . ἢ καὶ ἐν τούτῳ προείρηκεν ἤδη περὶ τούτου , ὅτε ἔλεγε μὴ ἀντιστρέφειν τὴν καθόλου ἀποφατικήν . ἐζήτησα , εἰ τὸ ἐνδεχόμενον τοιοῦτόν ἐστιν , ὁποῖον ὡρίσατο , μήτε ἀναγκαῖον μήτε ὑπάρχον , πῶς ἔτι ταῖς καταφατικαῖς ἐνδεχομέναις αἱ ἀποφατικαὶ ἐνδεχόμεναι ἀντιστρέφουσι φυλασσομένου τοῦ κατὰ τὸν διορισμὸν ἐνδεχομένου ἐν ἀμφοτέραις . εἰ γάρ , ὃ ἐνδέχεται εἶναι , τοῦ μήπω εἶναι τοῦτο , ὃ λέγεται , ἐστί τοῦτο γὰρ ἰήιον εἶναι δοκεῖ τοῦ ἐνδεχομένου τὸ μήπω εἶναι τοῦτο , ὃ λέγεται ) , ἔσται ἄρα οὐχ ὑπάρχον · καὶ ὃ ἐνδέχεται μὴ εἶναι , οὔπω ἐστὶ μὴ ὑπάρχον · ὑπάρχον ἄρα · ὥστε τὸ μὲν καταφατικὸν ἀληθὲς κατὰ τοῦ μὴ ὑπάρχοντος , τὸ δὲ ἀποφατικὸν ἐπὶ τοῦ ὑπάρχοντος · ἀδύνατα δὲ ἅμα ἄμφω · οὐκ ἄρα τὸ κατὰ τὸν διορισμὸν ἐνδεχόμενον ἐν τῇ ἀποφάσει ληφθήσεται . ἢ διὰ τοῦτο οὕτως ὡρίσατο τὸ ἐνδεχόμενον εἰπὼν ‘ὃ μὴ ὂν ἀναγκαῖον᾿ , οὐκέτι δὲ προσθεὶς τὸ ‘καὶ μὴ ὑπάρχον πάντως᾿ · οὐ γὰρ τὸ μὴ ὑπάρχειν ἴδιον αὐτοῦ , ἀλλ’ ὅταν μὴ ὑπάρχον ὑποτεθῇ ὑπάρχειν , μηδὲν ἀδύνατον αὐτῷ ἕπεσθαι . ὅτι γὰρ τοῦτο βούλεται , ἐδήλωσε καὶ διὰ τοῦ εἰ|πεῖν “ τὸ γὰρ ἀναγκαῖον ὁμωνύμως ἐνδέχεσθαι λέγομεν ” μηκέτι δὲ προσθεῖναι , ὅτι ‘καὶ τὸ ὑπάρχον᾿ , ὃ τῆς ἀναγκαίας ἀκολουθίας ἦν · οὐχ ὡς ὁμώνυμον γὰρ ἐπ’ αὐτοῦ . οὐκ ἐπειδὴ οὖν , ἐφ’ οὗ τὸ ἐνδέχεσθαι εἶναι ἀληθές , ἐπὶ τούτου ἀληθὲς καὶ τὸ ἐνδέχεσθαι μὴ εἶναι , ἤδη καί , ὅτε τὸ ἕτερον ἀληθὲς εἶναι , τότε καὶ τὸ ἕτερον , ἀλλὰ καὶ παρὰ μέρος . οὐ γάρ , ὅτε μὴ ὑπάρχει , τότε , ἀλλ’ ὅταν ὑπάρχῃ , ἐνδέχεται μὴ ὑπάρχειν · ὃ γὰρ ἐνδέχεται ὑπάρχειν μὴ ὑπάρχον , τοῦτο ἐνδέχεται καὶ μὴ ὑπάρχειν , ὅταν ὑπάρξῃ . ἢ εἰ τὸ ἐνδέχεσθαι ἐπὶ τοῦ μήπω ὄντος λέγεται , τὸ ἐνδέχεσθαι εἶναι ἀντὶ τοῦ ‘ἐνδέχεται γενέσθαι᾿ λέγοιτ’ ἄν . πᾶν δέ , ὃ μήπω ὂν ἐνδέχεται γενέσθαι , τοῦτο ἐνδέχεται καὶ μὴ γενέσθαι , ὥστε ἄμφω ἐπὶ τοῦ μηδέπω ὄντος .
Lemmas: ἐπεί γάρ ὁ ἐνδέχομαι οὐ εἰμί ἀναγκαῖος . εἶπον , ὅτι ἀντακολουθέω ὁ ἐνδέχομαι ἀποφατικός ὁ ἐνδέχομαι καταφατικός καί , τίς εἰμί οὗτος , παρατίθημι νῦν καί ὁ αἴτιος ἀποδίδωμι ὁ ἀντακολουθέω αὐτός καί ἀντιστρέφω ἀλλήλων . ἐπεί γάρ ὁ ἐνδέχομαι ὑπάρχω οὐ ἐκ ἀνάγκη τίθημι ὁ ὑπάρχω εἰμί γάρ ὁ ἐνδέχομαι , ὡς ἐν ὁ λόγος αὐτός δηλόω , “ ὅς μή εἰμί ἀναγκαῖος ” ) , ὁ δέ μή ἀναγκαῖος ἐγχωρέω καί μή ὑπάρχω , εἰκότως ὁ ἐνδέχομαι ὑπάρχω συναληθεύω ὁ ἐνδέχομαι μή ὑπάρχω . ὁμοίως ἐπί πᾶς ὁ διορισμός . διά ὁ αὐτός δέ , φημί , ὁ τε ἀδιορίστως λέγω καί ὁ διωρισμένως ἐπί ὁ καθόλου ἀντακολουθέω κατάφασις τε καί ἀπόφασις ἀλλήλων , καί <αἱ> ἐπί μέρος τε καί κατά ἕκαστος ἐπί ὁ αὐτός λέγω διά γάρ ὁ ὁ λέγω κατάφασις μή ὁ ἐκ ἀνάγκη εἰμί ὁ κατηγορέω δηλόω . εἰμί δέ εἰμί τοιοῦτος ὁ ἐνδέχομαι , ὁ μή ἡγέομαι ἀντιστρέφω ὁ ἐνδέχομαι ἀπόφασις ὁ κατάφασις οὐ ἀληθεύω . ὅτι δέ εἰμί ὁ ἐνδέχομαι ἀποφατικός κατάφασις ἀλλά οὐ ἀπόφασις , ὑπομιμνῄσκω ἐγώ . ἐν γάρ ὁ περι ἑρμηνεία δείκνυμι ὁ ὁ τρόπος ἔχω ἄνευ ὁ ἀποφατικός κατηγορέω πᾶς κατάφασις εἰμί · διά οὗτος προστίθημι ὁ καθάπερ λέγω πρότερος . ἐκ ὅς καί αὐτός ἔνειμι δείκνυμι , ὅτι ὁ περι ἑρμηνεία Ἀριστοτέλης εἰμί , ἀλλά οὐ ὡς Ἀνδρόνικος φημί . ἢ καί ἐν οὗτος προαγορεύω ἤδη περί οὗτος , ὅτε λέγω μή ἀντιστρέφω ὁ καθόλου ἀποφατικός . ζητέω , εἰμί ὁ ἐνδέχομαι τοιοῦτος εἰμί , ὁποῖος ὁρίζω , μήτε ἀναγκαῖος μήτε ὑπάρχω , πῶς ἔτι ὁ καταφατικός ἐνδέχομαι ὁ ἀποφατικός ἐνδέχομαι ἀντιστρέφω φυλάσσω ὁ κατά ὁ διορισμός ἐνδέχομαι ἐν ἀμφότερος . εἰμί γάρ , ὅς ἐνδέχομαι εἰμί , ὁ μήπω εἰμί οὗτος , ὅς λέγω , εἰμί οὗτος γάρ ἰήιος εἰμί δοκέω ὁ ἐνδέχομαι ὁ μήπω εἰμί οὗτος , ὅς λέγω ) , εἰμί ἄρα οὐ ὑπάρχω · καί ὅς ἐνδέχομαι μή εἰμί , οὔπω εἰμί μή ὑπάρχω · ὑπάρχω ἄρα · ὥστε ὁ μέν καταφατικός ἀληθής κατά ὁ μή ὑπάρχω , ὁ δέ ἀποφατικός ἐπί ὁ ὑπάρχω · ἀδύνατος δέ ἅμα ἄμφω · οὐ ἄρα ὁ κατά ὁ διορισμός ἐνδέχομαι ἐν ὁ ἀπόφασις λαμβάνω . ἢ διά οὗτος οὕτως ὁρίζω ὁ ἐνδέχομαι εἶπον ὅς μή εἰμί ἀναγκαῖος , οὐκέτι δέ προστίθημι ὁ καί μή ὑπάρχω πάντως · οὖον γάρ ὁ μή ὑπάρχω ἴδιος αὐτός , ἀλλά ὅταν μή ὑπάρχω ὑποτίθημι ὑπάρχω , μηδείς ἀδύνατος αὐτός ἕπω . ὅτι γάρ οὗτος βούλομαι , δηλόω καί διά ὁ εἶπον “ ὁ γάρ ἀναγκαῖος ὁμώνυμος ἐνδέχομαι λέγω ” μηκέτι δέ προστίθημι , ὅτι καί ὁ ὑπάρχω , ὅς ὁ ἀναγκαῖος ἀκολουθία εἰμί · οὐ ὡς ὁμώνυμος γάρ ἐπί αὐτός . οὐ ἐπεί οὖν , ἐπί ὅς ὁ ἐνδέχομαι εἰμί ἀληθής , ἐπί οὗτος ἀληθής καί ὁ ἐνδέχομαι μή εἰμί , ἤδη καί , ὅτε ὁ ἕτερος ἀληθής εἰμί , τότε καί ὁ ἕτερος , ἀλλά καί παρά μέρος . οὖον γάρ , ὅτε μή ὑπάρχω , τότε , ἀλλά ὅταν ὑπάρχω , ἐνδέχομαι μή ὑπάρχω · ὅς γάρ ἐνδέχομαι ὑπάρχω μή ὑπάρχω , οὗτος ἐνδέχομαι καί μή ὑπάρχω , ὅταν ὑπάρχω . ἢ εἰμί ὁ ἐνδέχομαι ἐπί ὁ μήπω εἰμί λέγω , ὁ ἐνδέχομαι εἰμί ἀντί ὁ ἐνδέχομαι γίγνομαι λέγω ἄν . πᾶς δέ , ὅς μήπω εἰμί ἐνδέχομαι γίγνομαι , οὗτος ἐνδέχομαι καί μή γίγνομαι , ὥστε ἄμφω ἐπί ὁ μηδέπω εἰμί .