alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 34a5
Πρῶτον δὲ λεκτέον , ὅτι , εἰ τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη τὸ Β εἶναι , καὶ δυνατοῦ ὄντος τοῦ Α δυνατὸν καὶ τὸ Β ἔσται ἐξ ἀνάγκης . ἐπεὶ μέλλει τῇ εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγῇ προσχρώμενος δεικνύναι συλλογιστικὴν οὖσαν συζυγίαν τὴν ἐξ ὑπαρχούσης τῆς μείζονος καὶ ἐνδεχομένης τῆς ἐλάττονος , ἐν δὲ τῇ δείξει τῇ εἰς ἀδύνατον ἐπὶ τῶν προκειμένων οὐ μόνον τὸ ἀντικείμενον τοῦ , οὗ βούλεται δεῖξαι συναγόμενον , ὑποτίθεταί τε καὶ λαμβάνει , ἀλλὰ καὶ τὴν ἐνδεχομένην πρότασιν εἰς ὑπάρχουσαν μεταλαμβάνει , ὃ οὐκ ἔστιν ἀδύνατον ὃ γὰρ ἐνδέχεται γενέσθαι , οὐκ ἀδύνατον ὑποθέσθαι εἶναι , ὡς ὁ ἀποδεδομένος αὐτοῦ ὁρισμὸς δηλοῖ ) , ψεῦδος μέντοι , ἵνα οὖν τὸ συναγόμενον ἀδύνατον ἐκ τοῦ λαβεῖν τὸ ἀντικείμενον , οὗ βούλεται δεῖξαι ἐν τῇ ἐκκειμένῃ συζυγίᾳ , καὶ ἐκ τοῦ μεταλαβεῖν τὸ ἐνδεχόμενον εἰς ὑπάρχον , ὃ ψεῦδος μέν ἐστιν , οὐ μὴν ἀδύνατον , μὴ ἡγῆταί τις συνάγεσθαι παρὰ τὴν τοῦ ἐνδεχομένου εἰς τὸ ὑπάρχον μετάληψιν , ἀλλὰ παρὰ τὸ ὑποτιθέμενον ἀδύνατον , ὅ ἐστιν ἀντικείμενον , ᾧ βούλεται δεῖξαι γινομένῳ συμπεράσματι , πρῶτον δείκνυσιν , ὅτι μὴ οἷόν τε δυνατῷ τι ἀδύνατον ἀκο - λουθεῖν , ἀλλ’ ἀνάγκη ἀδύνατον εἶναι , ᾧ τὸ ἀδύνατον ἀκολουθεῖ , ἐπὶ πάσης ἀναγκαίας ἀκολουθίας . ἔστι δὲ ἀναγκαία ἀκολουθία οὐχ ἡ πρόσκαιρος , ἀλλὰ ἐν ᾗ ἀεὶ τὸ εἰλημμένον ἕπεσθαι ἔστι τῷ τὸ εἰλημμένον ὡς ἡγούμενον εἶναι . οὐ γὰρ ἀληθὲς συνημμένον τὸ ‘εἰ Ἀλέξανδρος ἔστιν , Ἀλέξανδρος διαλέγεται᾿ , ἢ ‘εἰ Αλέξανδρος ἔστι , τοσῶνδε ἐτῶν ἐστι᾿ , καὶ <εἰ> εἴη , ὅτε ἡ πρότασις , τοσούτων ἐτῶν . τούτου γὰρ δειχθέντος τὸ γινόμενον συμπέρασμα ἐκ τῶν κειμένων ἐπὶ τῇ ἐκτεθείσῃ συζυγίᾳ , εἰ ἀδύνατον εἴη , οὐ παρὰ τὸ τὴν ἐνδεχομένην εἰς ὑπάρχουσαν μετειλῆφθαι γίνεται ( τοῦτο γὰρ ψεῦδος μέν , οὐ μὴν ἀδύνατον ) . ἀλλὰ παρὰ τὸ τὸ ἀντικείμενον ληφθῆναι τοῦ συναγομένου ὂν ἀδύνατον . ἅμ δὲ καὶ διὰ τοὐ νῦν δεικνυμένου καὶ τὴν δεῖξιν τὴν διὰ τῆς εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγῆς , ὅτι ἐστὶν ὑγιής , κατασκευάζειν δόξει . μὴ γὰρ ὄντος ὁμολογουμένου τοῦ τὸ ἀδύνατον ἀδυνάτῳ ἕπεσθαι οὐδ’ ἄν ἡ εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγὴ ἰσχὺν ἔχειν φαίνοιτο τῷ μὴ πάντως ἀναιρεθήσεσθαι τὴν ὑπόθεσιν ἀδυνάτου τινὸς συναχθέντος ὡς ἀδύνατον καὶ αὐτήν . ἢ δύναταί τις μὴ τῷ ἀδυνάτῳ προσχρώμενος ἀλλὰ τῷ ψεύδει τοῦ συμπεράσματος , <ὃ> ἠκολούθησε | τῇ ὑποθέσει , ἀναιρεῖν τὴν ὑπόθεσιν ὡς ψευδῆ τῷ μὴ δύνασθαι ἐξ ἀληθῶν ψεῦδός τι συνάγεσθαι . ἡ οὕτως οὐ μᾶλλον παρὰ τὴν ὑπόθεσιν ἢ καὶ παρὰ τὴν τοῦ ἐνδεχομένου εἰς τὸ ὑπάρχον μετάληψιν γίνοιτ’ ἄν τοιοῦτο συμπέρασμα . ὅτι δὴ δυνατῷ δυνατὸν ἀκολουθεῖ ἀεὶ καὶ οὐχ οἷόν τε ἀδύνατον ἕπεσθαι δυνατῷ , δείκνυσιν οὕτως ·
Lemmas: Πρῶτος δέ λεκτέος , ὅτι , εἰμί ὁ Α εἰμί ἀνάγκη ὁ Β εἰμί , καί δυνατός εἰμί ὁ Α δυνατός καί ὁ Β εἰμί ἐκ ἀνάγκη . ἐπεί μέλλω ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή προσχράομαι δείκνυμι συλλογιστικός εἰμί συζυγία ὁ ἐκ ὑπάρχω ὁ μείζων καί ἐνδέχομαι ὁ μικρός , ἐν δέ ὁ δείκνυμι ὁ εἰς ἀδύνατος ἐπί ὁ πρόκειμαι οὖον μόνος ὁ ἀντίκειμαι ὁ , ὅς βούλομαι δείκνυμι συνάγω , ὑποτίθημι τε καί λαμβάνω , ἀλλά καί ὁ ἐνδέχομαι πρότασις εἰς ὑπάρχω μεταλαμβάνω , ὅς οὐ εἰμί ἀδύνατος ὅς γάρ ἐνδέχομαι γίγνομαι , οὐ ἀδύνατος ὑποτίθημι εἰμί , ὡς ὁ ἀποδίδωμι αὐτός ὁρισμός δηλόω ) , ψεῦδος μέντοι , ἵνα οὖν ὁ συνάγω ἀδύνατος ἐκ ὁ λαμβάνω ὁ ἀντίκειμαι , ὅς βούλομαι δείκνυμι ἐν ὁ ἔκκειμαι συζυγία , καί ἐκ ὁ μεταλαμβάνω ὁ ἐνδέχομαι εἰς ὑπάρχω , ὅς ψεῦδος μέν εἰμί , οὖον μήv ἀδύνατος , μή ἡγέομαι τις συνάγω παρά ὁ ὁ ἐνδέχομαι εἰς ὁ ὑπάρχω μετάληψις , ἀλλά παρά ὁ ὑποτίθημι ἀδύνατος , ὅς εἰμί ἀντίκειμαι , ὅς βούλομαι δείκνυμι γίγνομαι συμπέρασμα , πρῶτος δείκνυμι , ὅτι μή οἷος τε δυνατός τίς ἀδύνατος ΑΚΟ - λούω , ἀλλά ἀνάγκη ἀδύνατος εἰμί , ὅς ὁ ἀδύνατος ἀκολουθέω , ἐπί πᾶς ἀναγκαῖος ἀκολουθία . εἰμί δέ ἀναγκαῖος ἀκολουθία οὐ ὁ πρόσκαιρος , ἀλλά ἐν ὅς ἀεί ὁ λαμβάνω ἕπω εἰμί ὁ ὁ λαμβάνω ὡς ἡγέομαι εἰμί . οὖον γάρ ἀληθής συνάπτω ὁ ἰάομαι Ἀλέξανδρος εἰμί , Ἀλέξανδρος διαλέγω , ἢ ἰάομαι Αλέξανδρος εἰμί , τοσόσδε ἔτος ἑστία , καί εἰμί εἰμί , ὅτε ὁ πρότασις , τοσοῦτος ἔτος . οὗτος γάρ δείκνυμι ὁ γίγνομαι συμπέρασμα ἐκ ὁ κεῖμαι ἐπί ὁ ἐκτίθημι συζυγία , εἰμί ἀδύνατος εἰμί , οὖον παρά ὁ ὁ ἐνδέχομαι εἰς ὑπάρχω μεταλαμβάνω γίγνομαι ( οὗτος γάρ ψεῦδος μέν , οὖον μήv ἀδύνατος ) . ἀλλά παρά ὁ ὁ ἀντίκειμαι λαμβάνω ὁ συνάγω εἰμί ἀδύνατος . ἅμα δέ καί διά ὁ νῦν δείκνυμι καί ὁ δεῖξις ὁ διά ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή , ὅτι εἰμί ὑγιής , κατασκευάζω δοκέω . μή γάρ εἰμί ὁμολογέω ὁ ὁ ἀδύνατος ἀδύνατος ἕπω οὐδέ ἄν ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή ἰσχύς ἔχω φαίνω ὁ μή πάντως ἀναιρέω ὁ ὑπόθεσις ἀδύνατος τις συνάγω ὡς ἀδύνατος καί αὐτός . ἢ δύναμαι τις μή ὁ ἀδύνατος προσχράομαι ἀλλά ὁ ψεύδω ὁ συμπέρασμα , ὅς ἀκολουθέω | ὁ ὑπόθεσις , ἀναιρέω ὁ ὑπόθεσις ὡς ψευδής ὁ μή δύναμαι ἐκ ἀληθής ψεῦδος τίς συνάγω . ὁ οὕτως οὖον μᾶλλον παρά ὁ ὑπόθεσις ἢ καί παρά ὁ ὁ ἐνδέχομαι εἰς ὁ ὑπάρχω μετάληψις γίγνομαι ἄν τοιοῦτος συμπέρασμα . ὅτι δή δυνατός δυνατός ἀκολουθέω ἀεί καί οὐ οἷος τε ἀδύνατος ἕπω δυνατός , δείκνυμι οὕτως ·