alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 47a22b
ἐνίων μὲν οὖν ῥᾴδιον ἰδεῖν τὸ ἐνδεές , ἔνιοι δὲ λανθάνουσι καὶ δοκοῦσι συλλελογίσθαι διὰ τὸ ἀναγκαῖόν τι συμβαίνειν ἐκ τῶν κειμένων . ‘Επ’ ἐνίων φησὶ λέγων οὐ χαλεπὸν τὸ συνιδεῖν , τί ἐνδεῖ πρὸς τὸ πλήρη τὸν συλλογισμὸν γίνεσθαι , καὶ τί περιττὸν εἴληπται , ὡς ἐφ’ ὧν προειρήκαμεν λόγων · δῆλον γὰρ ἐν τούτοις τὸ παρειαμένον . ἀλλὰ καὶ ἐφ’ ὧν ἄλλο τι συμπέρασμα ἐπενήνεκται καὶ οὐ τὸ ἐκ τῶν κειμένων συαγόμενον , ὡς ἔχει ἐπὶ τοῦ ὑπὸ τοῦ Ἐπικούρου λόγου ἠρωτημένου τοὺ ‘ὀ θάνατος οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς · τὸ γὰρ διαλυθὲν ἀναισθητεῖ , τὸ δ’ ἀναισθητοῦν οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς’ . ἀλλ’ οὐ τοῦτο τὸ συναγόμενον , ἀλλ’ ὅτι τὸ διαλυθὲν οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς , ἐν πρώτῳ σχήματι . ὁμοίως καὶ ἐπὶ τοῦ Παρμενίδου λόγου συνάγοντος , ὅτι ἓν τὸ ὄν , ἐκ τῶν ‘τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν , τὸ οὐκ ὂν οὐδέν’ · καὶ γὰρ ἐνταῦθα τὸ συναγόμενον φανερόν ἐστι · συνάγεται γὰρ ἐκ τῶν κειμένων τὸ παρὰ τὸ ὂν μηδὲν εἶναι ἐν πρώτῳ σχήματι , ἀλλ’ οὐ τὸ ‘ἓν ἄρα τὸ ὄν’ , ὡς ἐκεῖνος οἴεται . δεῖ γὰρ καθόλου τὸ συμπέρασμα ἐκ τῶν ἄκρων τῶν εἰλημμένων ἐν ταῖς προτάσεσι ταῖς δύο συγκεῖσθαι . ἄκροι δέ εἰσιν ἐν ταῖς προτάσεσιν οἱ ἀνὰ ἅπαξ εἰλημμένοι ἐν τῇ θέσει τῶν προτάσεων · ὁ γὰρ ἐν ἀμφοτέραις κείμενος ταῖς προτάσεσι καὶ ἑκατέρῳ τῶν ἄκρων συναπτόμενος ὁ μέσος ἐστίν . ἐπ’ ἐνίων μὲν οὖν , ὡς ἔφην , ῥᾷον τὸ φωρᾶσαι τὴν κατὰ τοὺς λόγους ἁμαρτίαν · ἐπ’ ἐνίων δὲ οὐ ῥᾴδιον συνιδεῖν , ἀλλὰ δοκοῦσι συλλογισμοὶ εἶναι , οὐκ ὄντες , διὰ τὸ τοῖς ὢ κειμένοις ἕπεσθαι τὸ ἐπιφερόμενον ἐξ ἀνάγκης , ὡς ἐφ’ ὧν γε ἡμεῖς εἰρήκαμεν δῆλόν ἐστιν καὶ ἐφ’ οὗ αὐτὸς παρατίθεται παραδείγματος τοῦ μὴ οὑσίας ἀναιρουμένης μὴ ἀναιρεῖσθαι οὐσίαν , ἐξ ὧν δέ ἐστί τι , ἀναιρουμένων καὶ τὸ ἐκ τούτων φθείρεσθαι . ἐκ γὰρ τούτων ἀναγκαῖον μὲν τὸ οὐσίας μέρος εἶναι οὐσίαν , οὐ μὴν συλλογιστικῶς δέδεικται , ἀλλ’ ἐλλείπουσί τινες προτάσεις πρὸς τὸ γενέσθαι συλλογισμόν , τοῦτ’ ἔστιν οὐχ ἃ ἔδει ληφθῆναι κεῖνται , ἀλλ’ αἱ μὲν ἰσοδυναμοῦσι ταῖς , ἐξ ὧν ἄν δειχθείη τι συλλογιστικῶς , τὸ δέ τι παρείαται . ἄν δὴ εἰς ἐκείνας | μεταοὔσης ληφθῶσιν αὗται αἱ κείμεναι καὶ προσληφθῇ τὸ λεῖπον , συλλογισμὸς ἔσται . τῇ μὲν γὰρ ‘οὐσίας μὴ ἀναιρουμένης οὐκ ἀναιρεῖται οὐσία’ ἴσον δύναται ἡ ἀντιστρέφουσα αὐτῇ ἡ λέγουσα ‘οὐσία ὑπὸ οὐσίας ἀναιρεῖται‘ , ᾗ ἴσον δύναται ἡ λέγουσα ‘τὸ συναναιροῦν οὐσίαν οὐσία ἐστίν’ · οὗ γὰρ ἀναιρουμένου ἀναιρεῖται οὐσία , ἐκεῖνο οὐσία ἐστίν . πάλιν δ’ αὖ τῇ λεγούσῃ ἐξ ὧν δέ ἐστιν , ἀναιρουμένων καὶ τὸ ἐκ τούτων φθείρεται προσληπτέον ὡς λεῖπον τὸ ‘ἐκ δὲ τῶν μερῶν τὸ ὅλον’ · ἔσται γὰρ ἀληθὲς καὶ τὸ τῶν μερῶν ἀναιρουμένων τὸ ὅλον φθείρεσθαι , ᾧ ἕπεται τὸ καὶ τῶν τῆς οὐσίας μερῶν ἀναιρουμένων καὶ τὴν ἐξ αὐτῶν φθείρεσθαι , ᾧ ἴσον τὸ τὰ μέρη τῆς οὐσίας τὴν οὐσίαν συναναιροῦντα οὐσίαν εἶναι , ὃ μεταληφθὲν ἐξ ἐκείνων κεῖται . γίνονται οὖν προτάσεις ’τὰ μέρη τῆς οὐσίας συναναιρεῖ οὐσίαν , τὰ συναναιροῦντα οὐσίαν οὐσία’ · ἐκ τούτων συνάγεται συμπέρασμα τὸ ‘τὰ μέρη ἄρα τῆς οὐσίας οὐσία’ ἐν πρώτῳ σχήματι . ἄλλαι τε οὖν ἀντ’ ἄλλων προτάσεις ἐλήφθησαν ἐν τῷ λόγῳ καὶ παρειάθησαν .
Lemmas: ἔνιοι μέν οὖν ῥᾴδιος ὁράω ὁ ἐνδεής , ἔνιοι δέ λανθάνω καί δοκέω συλλογίζομαι διά ὁ ἀναγκαῖον τίς συμβαίνω ἐκ ὁ κεῖμαι . ‘Επ’ ἔνιοι φημί λέγω οὖον χαλεπός ὁ συνοράω , τίς ἐνδέω πρός ὁ πλήρης ὁ συλλογισμός γίγνομαι , καί τίς περισσός λαμβάνω , ὡς ἐπί ὅς προαγορεύω λόγος · δῆλος γάρ ἐν οὗτος ὁ παρίημι . ἀλλά καί ἐπί ὅς ἄλλος τίς συμπέρασμα ἐπιφέρω καί οὖον ὁ ἐκ ὁ κεῖμαι συνάγω , ὡς ἔχω ἐπί ὁ ὑπό ὁ Ἐπίκουρος λόγος ἐρωτάω ὅς ‘ὀ θάνατος οὐδείς πρός ἐγώ · ὁ γάρ διαλύω ἀναισθητέω , ὁ δέ ἀναισθητέω οὐδείς πρός ἡμεῖς . ἀλλά οὖον οὗτος ὁ συνάγω , ἀλλά ὅτι ὁ διαλύω οὐδείς πρός ἐγώ , ἐν πρῶτος σχῆμα . ὁμοίως καί ἐπί ὁ Παρμενίδης λόγος συνάγω , ὅτι εἷς ὁ εἰμί , ἐκ ὁ τότος παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί , ὁ οὐ εἰμί οὐδείς · καί γάρ ἐνταῦθα ὁ συνάγω φανερός εἰμί · συνάγω γάρ ἐκ ὁ κεῖμαι ὁ παρά ὁ εἰμί μηδείς εἰμί ἐν πρῶτος σχῆμα , ἀλλά οὖον ὁ ἔρχομαι ἄρα ὁ ὄνος , ὡς ἐκεῖνος οἴομαι . δεῖ γάρ καθόλου ὁ συμπέρασμα ἐκ ὁ ἄκρος ὁ λαμβάνω ἐν ὁ πρότασις ὁ δύο σύγκειμαι . ἄκρος δέ εἰμί ἐν ὁ πρότασις ὁ ἀνά ἅπαξ λαμβάνω ἐν ὁ θέσις ὁ πρότασις · ὁ γάρ ἐν ἀμφότερος κεῖμαι ὁ πρότασις καί ἑκάτερος ὁ ἄκρος συνάπτω ὁ μέσος εἰμί . ἐπί ἔνιοι μέν οὖν , ὡς φημί , ῥᾳδίως ὁ φωράω ὁ κατά ὁ λόγος ἁμαρτία · ἐπί ἔνιοι δέ οὖον ῥᾴδιος συνοράω , ἀλλά δοκέω συλλογισμός εἰμί , οὐ εἰμί , διά ὁ ὁ ὦ κεῖμαι ἕπω ὁ ἐπιφέρω ἐκ ἀνάγκη , ὡς ἐπί ὅς γε ἐγώ εἴρω δῆλος εἰμί καί ἐπί ὅς αὐτός παρατίθημι παράδειγμα ὁ μή οὐσία ἀναιρέω μή ἀναιρέω οὐσία , ἐκ ὅς δέ εἰμί τίς , ἀναιρέω καί ὁ ἐκ οὗτος φθείρω . ἐκ γάρ οὗτος ἀναγκαῖος μέν ὁ οὐσία μέρος εἰμί οὐσία , οὖον μήv συλλογιστικός δείκνυμι , ἀλλά ἐλλείπω τις πρότασις πρός ὁ γίγνομαι συλλογισμός , οὗτος εἰμί οὐ ὁ ἐσθίω λαμβάνω κεῖμαι , ἀλλά ὁ μέν ἰσοδυναμέω ὁ , ἐκ ὅς ἄν δείκνυμι τίς συλλογιστικός , ὁ δέ τίς παρίημι . ἄν δή εἰς ἐκεῖνος | μεταουω λαμβάνω οὗτος ὁ κεῖμαι καί προσλαμβάνω ὁ λείπω , συλλογισμός εἰμί . ὁ μέν γάρ οὐσία μή ἀναιρέω οὐ ἀναιρέω οὐσία ἴσος δύναμαι ὁ ἀντιστρέφω αὐτός ὁ λέγω οὐσία ὑπό οὐσία ἀναιρέω , ὅς ἴσος δύναμαι ὁ λέγω τότος συναναιρέω οὐσία οὐσία εἰμί · ὅς γάρ ἀναιρέω ἀναιρέω οὐσία , ἐκεῖνος οὐσία εἰμί . πάλιν δέ αὖος ὁ λέγω ἐκ ὅς δέ εἰμί , ἀναιρέω καί ὁ ἐκ οὗτος φθείρω προσληπτέον ὡς λείπω ὁ ἐκ δέ ὁ μέρος ὁ ὅλος · εἰμί γάρ ἀληθής καί ὁ ὁ μέρος ἀναιρέω ὁ ὅλος φθείρω , ὅς ἕπω ὁ καί ὁ ὁ οὐσία μέρος ἀναιρέω καί ὁ ἐκ αὐτός φθείρω , ὅς ἴσος ὁ ὁ μέρος ὁ οὐσία ὁ οὐσία συναναιρέω οὐσία εἰμί , ὅς μεταλαμβάνω ἐκ ἐκεῖνος κεῖμαι . γίγνομαι οὖν πρότασις ἔτος μέρος ὁ οὐσία συναναιρέω οὐσία , ὁ συναναιρέω οὐσία οὐσία · ἐκ οὗτος συνάγω συμπέρασμα ὁ τάτος μέρος ἄρα ὁ οὐσία οὐσία ἐν πρῶτος σχῆμα . ἄλλος τε οὖν ἀντί ἄλλος πρότασις λαμβάνω ἐν ὁ λόγος καί παρίημι .