alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 25a1
ἐπεὶ δὲ πᾶσα πρότασίς ἐστιν ἢ τοῦ ὑπάρχειν ἢ τοῦ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχειν ἢ τοὐ ἐνδέχεσθαι ὑπάρχειν . Γῷ πᾶσα πρότασις δεῖ τὸ ‘κατηγορική’ προσυπακούειν · περὶ γὰρ τῶν τοιούτων προτάσεων τε καὶ συλλογισμῶν τὸν λόγον νῦν ποιεῖται , ὧν καὶ τὸν λόγον ἀπέδωκεν . ἐπεὶ τοίνυν πᾶσα πρότασις κατηγορικὴ ὅρον ὅρου κατηγορούμενον ἔχει ἢ καταφατικῶς ἢ ἀποφατικῶς , τοῦτ’ ἔστιν ὡς ὑπάρχοντα τῷ ὑποκειμένῳ ἢ μὴ ὑπάρχοντα , τῶν δὲ ὑπαρχόντων τισὶ τὰ μὲν ἀεὶ ὑπάρχει , τὰ δὲ ποτὲ μὲν ὑπάρχει , ποτὲ δὲ οὐχ ὑπάρχει , εἰ μὲν ἀεὶ ὑπάρχοι τὸ ὑπάρχειν λεγόμενον καὶ οὕτως λαμβάνοιτο ὑπάρχειν , ἀναγκαία γίνεται ἡ τοιαύτη πρότασις καταφατικὴ ἀληθής , ἀναγκαία δὲ ἀποφατικὴ ἀληθὴς ἡ τὸ μηδέποτε πεφυκὸς ὑπάρχειν τινὶ οὕτως μὴ ὑπάρχειν αὐτῷ λαμβάνουσα . εἰ δὲ μὴ ἀεὶ ὑπάρχοι τὸ κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ , εἰ μὲν κατὰ τὸ ἐνεστὼς ὑπάρχοι , ἡ τοῦτο μηνύουσα πρότασις ὑπάρχουσα γίνεται καταφατικὴ ἀληθής . ὁμοίως καὶ ὑπάρχουσα ἀποφατικὴ ἀληθὴς ἡ τὸ νῦν μὴ ὑπάρχον μὴ ὑπάρχειν λέγουσα . εἰ δὲ μὴ ὑπάρχοι ἐπὶ τοῦ παρόντος τὸ κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ δυνάμενον αὐτῷ ὑπάρχειν καὶ οὕτως , ὡς δυνάμενον , λαμβάνοιτο , ἐνδεχομένη καταφατικὴ ἀληθὴς ἡ πρότασις . ἡ δὲ ἐνδέχεσθαι μὴ ὑπάρχειν ἢ τὸ ὑπάρχον ἢ τὸ μὴ ὑπάρχον μὲν οἷόν τε δὲ καὶ ὑπάρχειν καὶ μὴ ὑπάρχειν λέγουσα ἐνδεχομένη ἀποφατικὴ ἀληθής . ψευδεῖς δέ γε αἱ τὰ μὴ τοῦτον ἔχοντα τὸν τρόπον ὡς οὕτως ἔχοντα μηνύουσαι · δηλωτικαὶ γὰρ οὖσαι τῆς ὑπάρξεως τῶν ὑπ’ αὐτῶν δηλουμένων αἱ προτάσεις , ὡς ἂν ἐκεῖνα ἔχῃ ὑπάρξεως , οὕτως ἔχουσι καὶ αὐταὶ συνεξομοιούμεναι τῷ τῶν δηλουμένων ὑπ’ αὐτῶν τρόπῳ . ἔτι ἐπεὶ πᾶν τὸ ὑπάρχον τινὶ ἢ ἀχώριστον αὐτοῦ ἐστι καὶ καθ’ αὑτὸ ὑπάρχον ἢ χωριστόν , εἰ μὲν ἀχώριστον ἦν , ἡ τοῦτο δηλοῦσα πρότασις ἀναγκαία , εἰ δὲ χωριστόν , ἐνδεχομένη , ἧς ἡ μὲν τὸ παρὸν ἤδη δηλοῦσα ὑπάρχουσα , ἡ δὲ τὸ κεχωρισμένον ἢ τὸ μήπω παρὸν οἷόν τε δὲ ὑπάρξαι ἐνδεχομένη ἰδίως .
Lemmas: ἐπεί δέ πᾶς πρότασις εἰμί ἢ ὁ ὑπάρχω ἢ ὁ ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω ἢ ὁ ἐνδέχομαι ὑπάρχω . ἐγώ πᾶς πρότασις δεῖ ὁ κατηγορικός προσυπακούω · περί γάρ ὁ τοιοῦτος πρότασις τε καί συλλογισμός ὁ λόγος νῦν ποιέω , ὅς καί ὁ λόγος ἀποδίδωμι . ἐπεί τοίνυν πᾶς πρότασις κατηγορικός ὅρος ὁράω κατηγορέω ἔχω ἢ καταφατικός ἢ ἀποφατικός , οὗτος εἰμί ὡς ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι ἢ μή ὑπάρχω , ὁ δέ ὑπάρχω τις ὁ μέν ἀεί ὑπάρχω , ὁ δέ ποτέ μέν ὑπάρχω , ποτέ δέ οὐ ὑπάρχω , εἰμί μέν ἀεί ὑπάρχω ὁ ὑπάρχω λέγω καί οὕτως λαμβάνω ὑπάρχω , ἀναγκαῖος γίγνομαι ὁ τοιοῦτος πρότασις καταφατικός ἀληθής , ἀναγκαῖος δέ ἀποφατικός ἀληθής ὁ ὁ μηδέποτε φύω ὑπάρχω τις οὕτως μή ὑπάρχω αὐτός λαμβάνω . εἰμί δέ μή ἀεί ὑπάρχω ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι , εἰμί μέν κατά ὁ ἐνίστημι ὑπάρχω , ὁ οὗτος μηνύω πρότασις ὑπάρχω γίγνομαι καταφατικός ἀληθής . ὁμοίως καί ὑπάρχω ἀποφατικός ἀληθής ὁ ὁ νῦν μή ὑπάρχω μή ὑπάρχω λέγω . εἰμί δέ μή ὑπάρχω ἐπί ὁ πάρειμι ὁ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι δύναμαι αὐτός ὑπάρχω καί οὕτως , ὡς δύναμαι , λαμβάνω , ἐνδέχομαι καταφατικός ἀληθής ὁ πρότασις . ὁ δέ ἐνδέχομαι μή ὑπάρχω ἢ ὁ ὑπάρχω ἢ ὁ μή ὑπάρχω μέν οἷος τε δέ καί ὑπάρχω καί μή ὑπάρχω λέγω ἐνδέχομαι ἀποφατικός ἀληθής . ψευδής δέ γε ὁ ὁ μή οὗτος ἔχω ὁ τρόπος ὡς οὕτως ἔχω μηνύω · δηλωτικός γάρ εἰμί ὁ ὕπαρξις ὁ ὑπό αὐτός δηλέομαι ὁ πρότασις , ὡς εἄν ἐκεῖνος ἔχω ὕπαρξις , οὕτως ἔχω καί αὐτός συνεξομοιόω ὁ ὁ δηλέομαι ὑπό αὐτός τρόπος . ἔτι ἐπεί πᾶς ὁ ὑπάρχω τις ἢ ἀχώριστος αὐτός εἰμί καί κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω ἢ χωριστός , εἰμί μέν ἀχώριστος εἰμί , ὁ οὗτος δηλόω πρότασις ἀναγκαῖος , εἰμί δέ χωριστός , ἐνδέχομαι , ὅς ὁ μέν ὁ πάρειμι ἤδη δηλόω ὑπάρχω , ὁ δέ ὁ χωρίζω ἢ ὁ μήπω πάρειμι οἷος τε δέ ὑπάρχω ἐνδέχομαι ἰδίως .