alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 49b3
Δεῖ δὲ καὶ <ἃ> τὸ αὐτὸ δύναται , ἀντ’ ὀνομάτων . Δεῖ , φησίν , ἐν ταῖς ἀναλύσεσι τῶν συλλογισμῶν ὑπὲρ τοῦ εὐκολώτερον ἀναλύειν μεταλαμβάνειν τὰ ἐν τοῖς ὅροις κείμενα εἰς τὰ τὸ αὐτὸ δυνάμενα · τὸ αὐτὸ δὲ δύναται καὶ ὀνόματα ὀνόμασι καὶ λόγοι λόγοις καὶ ὀνόματα λόγοις . ἐπεὶ οὖν οὐκ ἐν ταῖς λέξεσιν ὁ συλλογισμὸς τὸ εἶναι ἔχει ἀλλ’ ἐν τοῖς σημαινομένοις , σημαίνει δὲ λόγοις ὀνόματα ταὐτόν , ὅταν ὦσιν οἱ ὅροι διὰ λόγων εἰλημμένοι , ἀναλύοντας χρὴ εἰς τὰ ἴσον τοῖς λόγοις ὀνόματα δυνάμενα καὶ σημαίνοντα ταὐτὸν προηγουμένως μεταλαμβάνειν τοὺς ὅρους . σχήματος , καθ’ ὃ ἠρώτηται , γίνεται ὀνομάτων ὄντων τῶν ὅρων καὶ μὴ λόγων · οἱ γὰρ λόγοι διὰ τὸ μῆκος ἀσάφειαν παρέχουσιν ἐν ταῖς τῶν προτάσεων εἰς τοὺς ὅρους διαιρέσεσί τε καὶ συμπλοκαῖς . οἷον ἄν ᾖ κείμενον κατὰ Σωκράτους ζῷον πεζὸν δίπουν , κατὰ ζῴου πεζοῦ δίποδος οὐσία ἔμψυχος αἰσθητική · μεταληψόμεθα γὰρ τῶν λόγων τὸν μὲν εἰς τὸν ἄνθρωπον τὸν δὲ εἰς τὸ ζῷον . πάλιν ἄν ᾖ κείμενον τῇ αὑτοῦ φύσει ἀγαθόν , εἰς τὸ δι’ αὑτὸ ἀγαθὸν μεταληψόμεθα . καὶ ὄνομα δὲ ἀντ’ ὀνόματος , οἷον ἀντὶ χαρᾶς ἡδονήν · συνηθέστερον γάρ . ὁποίαν δὲ χρὴ τὴν μετάληψιν τῶν ὅρων ποιεῖσθαι καὶ πῶς , αὐτὸς διὰ τοῦ παραδείγματος ἐδήλωσεν · εἰ γὰρ ταὐτὸν σημαίνει τῷ λόγῳ τῷ λέγοντι τὸ ὑποληπτὸν τοῦ δοξαστοῦ μὴ εἶναι γένος ὁ λέγων τὸ δοξαστὸν μὴ εἶναι , ὅπερ ὑποληπτόν , ἐπεὶ τὸ ὅπερ τοῦ γένους ἐστὶν δηλωτικόν , εἰς τοῦτο χρὴ τὴν μετάληψιν ποιεῖσθαι καὶ ἀντὶ τοῦ τιθέναι ὅρον τὸ δοξαστὸν καὶ τὸν λόγον τὸν λέγοντα μὴ εἶναι τοῦ δοξαστοῦ γένος τὸ ὑποληπτὸν ληπτέον τὸ δοξαστὸν ὅρον καὶ τὸ ὅπερ ὑποληπτόν · ὁ γὰρ αὐτὸς ἔσται συλλογισμός . διὰ γὰρ τὰ σημαινόμενα ὑπὸ τῶν λέξεων , ὡς ἔφαμεν , ὁ συλλογισμὸς γίνεται , οὐ διὰ τὰς λέξεις · ὅταν γοῦν μηδὲν σημαίνωσιν ἢ ἀμφίβολοι ὦσιν , οὐ γίνεται συλλογισμὸς ἐξ αὐτῶν . ὥσθ’ ὅταν ταὐτὰ σημαίνηται ὑπὸ διαφόρων λέξεων προηγουμένως καὶ ὁμοίως λαμβάνηται , ὁ αὐτὸς ἔσται συλλογισμός . ταὐτὸν δὲ σημαίνει τῇ λέξει τῇ λεγούσῃ ‘τὸ ζῷον ἐν γένει ἐστὶν τῇ οὐσίᾳ᾿ ἡ λέγουσα λέξις ‘τὸ ζῷον , ὅπερ οὐσία , ἐστίν᾿ . γέγονε δὲ οὕτως λόγου εἰς λόγον μετάληψις · ὥστε καὶ ἡ μετάληψις αὐτῶν ἡ εἰς ἄλληλα κατ’ οὐδὲν ἀλλοιοτέρους ποιήσει τοὺς συλλογισμούς . οὐκ ἔστι δὲ τὸ νῦν εἰρημένον μαχόμενον τῷ εἰρῆσθαι δοκοῦντι πρὸ ὀλίγου τῷ “ οὐ δεῖ δὲ τοὺς ὅρους ζητεῖν ὀνόματι ἐκτίθε σθαι ” . ἐκεῖ τε γὰρ εἶπεν ‘οὐκ ἀεὶ δεῖ ζητεῖν᾿ , διότι ἐπ’ ἐνίων οὐχ οἷόν τέ ἐστιν εὑρεῖν , ἐνταῦθά τε ἀξιοῖ τοῦτο ποιεῖν , ἐφ’ ὧν οἷόν τε εὑρεῖν τὰ ἴσον δυνάμενα λόγοις ὀνόματα . Ἀριστοτέλης μὲν οὖν οὕτως περὶ τῶν κατὰ τὰς λέξεις μεταλήψεων φέρεται · οἱ δὲ νεώτεροι ταῖς λέξεσιν ἐπακολουθοῦντες οὐκέτι δὲ τοῖς σημαινομένοις 30 οὐ ταὐτόν φασι γίνεσθαι ἐν ταῖς εἰς τὰς ἰσοδυναμούσας λέξεις μεταλήψεσι τῶν ὅρων . ταὐτὸν γὰρ σημαίνοντος τοῦ ‘εἰ τὸ Α , τὸ Β’ ἐν ] τῷ ἀκολουθεῖν τῷ Α τὸ Β , συλλογιστικὸν μὲν λόγον φασὶν εἶναι τοιαύτης ληφθείσης τῆς λέξεως ἱεῖ τὸ Α τὸ Β , τὸ δὲ A , τὸ ἄρα Β’ , οὐκέτι δὲ συλλογιστικὸν ἀλλὰ περαντικὸν τὸ ‘ἀκολουθεῖ τῷ Α τὸ Β , τὸ δὲ Α , τὸ ἄρα ᾿ . Τῶν συλλογισμῶν a εἰς B : καὶ a ὃ a : ὃν B τῶν om . a om . a αἰσθητή a τὸν ἄνθρωπον Β : τὸ δίπουν a 7 αὑτοῦ scripsi : αὐτοῦ aB 8 αὐτὸ B pr .
Lemmas: Δεύς δέ καί ὅς ὁ αὐτός δύναμαι , ἀντί ὄνομα . Δεύς , φημί , ἐν ὁ ἀνάλυσις ὁ συλλογισμός ὑπέρ ὁ εὔκολος ἀναλύω μεταλαμβάνω ὁ ἐν ὁ ὅρος κεῖμαι εἰς ὁ ὁ αὐτός δύναμαι · ὁ αὐτός δέ δύναμαι καί ὄνομα ὄνομα καί λόγος λόγος καί ὄνομα λόγος . ἐπεί οὖν οὐ ἐν ὁ λέξις ὁ συλλογισμός ὁ εἰμί ἔχω ἀλλά ἐν ὁ σημαίνω , σημαίνω δέ λόγος ὄνομα αὐτός , ὅταν εἰμί ὁ ὅρος διά λόγος λαμβάνω , ἀναλύω χρή εἰς ὁ ἴσος ὁ λόγος ὄνομα δύναμαι καί σημαίνω αὐτός προηγουμένως μεταλαμβάνω ὁ ὅρος . σχῆμα , κατά ὅς ἐρωτάω , γίγνομαι ὄνομα εἰμί ὁ ὁράω καί μή λόγος · ὁ γάρ λόγος διά ὁ μῆκος ἀσάφεια παρέχω ἐν ὁ ὁ πρότασις εἰς ὁ ὅρος διαίρεσις τε καί συμπλοκή . οἷος ἄν εἰμί κεῖμαι κατά Σωκράτης ζῷον πεζός δίπους , κατά ζῷον πεζός δίπους οὐσία ἔμψυχος αἰσθητικός · μεταλαμβάνω γάρ ὁ λόγος ὁ μέν εἰς ὁ ἄνθρωπος ὁ δέ εἰς ὁ ζῷον . πάλιν ἄν εἰμί κεῖμαι ὁ αὐτός φύσις ἀγαθός , εἰς ὁ διά ἑαυτοῦ ἀγαθός μεταλαμβάνω . καί ὄνομα δέ ἀντί ὄνομα , οἷος ἀντί χαρά ἡδονή · συνήθης γάρ . ὁποῖος δέ χρή ὁ μετάληψις ὁ ὁράω ποιέω καί πῶς , αὐτός διά ὁ παράδειγμα δηλόω · εἰμί γάρ αὐτός σημαίνω ὁ λόγος ὁ λέγω ὁ ὑποληπτός ὁ δοξαστής μή εἰμί γένος ὁ λέγω ὁ δοξαστός μή εἰμί , ὅσπερ ὑποληπτός , ἐπεί ὁ ὅσπερ ὁ γένος εἰμί δηλωτικός , εἰς οὗτος χρή ὁ μετάληψις ποιέω καί ἀντί ὁ τίθημι ὅρος ὁ δοξαστός καί ὁ λόγος ὁ λέγω μή εἰμί ὁ δοξαστής γένος ὁ ὑποληπτός ληπτέος ὁ δοξαστός ὅρος καί ὁ ὅσπερ ὑποληπτός · ὁ γάρ αὐτός εἰμί συλλογισμός . διά γάρ ὁ σημαίνω ὑπό ὁ λέξις , ὡς φημί , ὁ συλλογισμός γίγνομαι , οὖον διά ὁ λέγω · ὅταν γοῦν μηδείς σημαίνω ἢ ἀμφίβολος εἰμί , οὖον γίγνομαι συλλογισμός ἐκ αὐτός . ὥστε ὅταν αὐτός σημαίνω ὑπό διάφορος λέξις προηγουμένως καί ὁμοίως λαμβάνω , ὁ αὐτός εἰμί συλλογισμός . αὐτός δέ σημαίνω ὁ λέγω ὁ λέγω τότος ζῷον ἐν γένος εἰμί ὁ οὐσία ὁ λέγω λέξις τότος ζῷον , ὅσπερ οὐσία , εἰμί . γίγνομαι δέ οὕτως λόγος εἰς λόγος μετάληψις · ὥστε καί ὁ μετάληψις αὐτός ὁ εἰς ἀλλήλων κατά οὐδείς ἀλλοῖος ποιέω ὁ συλλογισμός . οὐ εἰμί δέ ὁ νῦν εἴρω μάχομαι ὁ εἴρω δοκέω πρό ὀλίγος ὁ “ οὖον δεῖ δέ ὁ ὅρος ζητέω ὄνομα ἐκτίθημι ἕπομαι ” . ἐκεῖ τε γάρ εἶπον οὐ ἀεί δεῖ ζητέω , διότι ἐπί ἔνιοι οὐ οἷος τε εἰμί εὑρίσκω , ἐνταῦθα τε ἀξιόω οὗτος ποιέω , ἐπί ὅς οἷος τε εὑρίσκω ὁ ἴσος δύναμαι λόγος ὄνομα . Ἀριστοτέλης μέν οὖν οὕτως περί ὁ κατά ὁ λέγω μετάληψις φέρω · ὁ δέ νέος ὁ λέξις ἐπακολουθέω οὐκέτι δέ ὁ σημαίνω 30 οὖον αὐτός φημί γίγνομαι ἐν ὁ εἰς ὁ ἰσοδυναμέω λέγω μετάληψις ὁ ὁράω . αὐτός γάρ σημαίνω ὁ ἰάομαι ὁ Α , ὁ βέ ἐν ] ὁ ἀκολουθέω ὁ Α ὁ Β , συλλογιστικός μέν λόγος φημί εἰμί τοιοῦτος λαμβάνω ὁ λέξις ἵημι ὁ Α ὁ Β , ὁ δέ A , ὁ ἄρα βέ , οὐκέτι δέ συλλογιστικός ἀλλά περαντικός ὁ ἀκολουθέω ὁ Α ὁ Β , ὁ δέ Α , ὁ ἄρα ᾿ . ὁ συλλογισμός a εἰς B : καί a ὅς a : ὅς B ὁ om . a om . a αἰσθητός a ὁ ἄνθρωπος Β : ὁ δίπους a 7 αὐτός scripsi : αὐτός aB 8 αὐτός B pr .