alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 32a12
Ὥστε καὶ τοῦτο δῆλον , ὅτι οὐκ ἔσται τὸ συμπέρασμα οὗτ’ ἀναγκαῖον οὔθ᾿ ὑπάρχον εἶναι μὴ ληφθείσης ἀναγκαίας ἢ ὑπαρχούσης προτάσεως . τούτῳ κέχρηται μὲν ἤδη ποτέ , <ὅτε> δείξας ψεῦδος συναγόμενόν τι τῇ ὑποθέσει τῇ τὸ συμπέρασμα ἀναγκαῖον εἶναι ἐν τῇ μίξει τῇ ἐξ ὑπαρχούσης τῆς μείζονος καὶ τῇ ἐξ ] ἀναγκαίας τῆς ἐλάττονος ἀνῄρει μὲν τὴν ὑπόθεσιν , ἐλάμβανε δὲ ὑπάρχον γίνεσθαι τὸ συμπέρασμα · ἐλάμβανε γὰρ τοῦτο οὐ δι’ ἄλλο τι , ἢ ὅτι ἔδει ἐπὶ τῇ τοιαύτης συζυγίας μίξει ἢ ἀναγκαῖον ἢ ὑπάρχον γίνεσθαι συμπέρασμα . ὡς | χρήσιμον ὂν δὲ αὐτῷ καὶ πρὸς τὰ μέλλοντα τὸ μὴ δύνασθαι μήτε ἀναγκαίας μήτε ὑπαρχούσης εἰλημμένης προτάσεως ἐν τῇ συμπλοκῇ ἀναγκαῖον ἢ ὑπάρχον γίνεσθαι τὸ συμπέρασμα ἐπισημαίνεται . ἐπιζητήσειε δ’ ἄν τις πρὸς αὐτόν , πῶς τοῦτο ὑγιὲς ἄν εἴη ἐπὶ τῆς ἀναγκαίας · ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ ὑπάρχοντος ὑγιὲς εἷναι φαίνεται · δοκεῖ γὰρ ἀναγκαῖον γίνεσθαι τὸ συμπέρασμα καὶ μηδετέρας τῶν προτάσεων οὔσης ἀναγκαίας . ἰδοὺ γοῦν τὸ κινεῖσθαι παντὶ ἀνθρώπῳ καὶ ἄνθρωπος παντὶ περιπατοῦντι ὑπαρχόντως , καὶ τὸ κινεῖσθαι παντὶ περιπατοῦντι ἀναγκαίως . ἡ ἐπειδὴ μὴ τοιοῦτον ἀεί , <ἀεὶ> δέ , ὅταν ἡ ἀναγκαία καὶ ὑπάρχουσα , εἴρηκε , λαμβάνωνται , ὅμοιον τὸ συμπέρασμα , διὰ τοῦτο εἶπε μὴ γίνεσθαι ἀναγκαῖον , εἰ μὴ κἂν ἡ ἑτέρα τῶν προτάσεων ἀναγκαία εἴη . ἢ ὅτι τὸ ἀναγκαῖον τῇ τοῦ τρόπου προσθήκῃ σημαίνεται , ὃς οὐ προστεθήσεται , εἰ μὴ εἴη καὶ μιᾷ προτάσει προσκείμενος . ἢ εἴ τις μὴ τῇ προσθήκῃ τὸ ἀναγκαῖον κρίνοι ἀλλὰ τῇ φύσει τοῦ πράγματος , καὶ τὸ κινεῖσθαι παντὶ ἀνθρώπῳ <ἂν> ἀναγκαῖον εἴη , εἰ καὶ αὐτὸς αὐτῇ συνήθως ὡς χρῆται · οὐδέποτε γὰρ ἔστιν , ὅτε μὴ κινεῖται ἄνθρωπός τις ἢ ζῷον ὅλως . ἢ δεῖ καὶ τὸ πῶς τῷ ἀνθρώπῳ ὑπάρχειν τὸ κινεῖσθαι λαμβάνεται προσδιορίζεσθαι · οὕτως γὰρ ὑπάρχουσά τε ἔσται , καὶ εὑρεθήσεται καὶ ὁ τρόπος τοῦ συμπεράσματος · οὐ γὰρ ἐξ ἀνάγκης τὸ κατ’ ἀλλοίωσιν κινεῖσθαι παντὶ περιπατοῦντι , ὅ ἐστι συμπέρασμα , εἰ εἴη τῷ ἀνθρώπῳ παντὶ τὸ κινεῖσθαι κατ’ ἀλλοίωσιν ὑπάρχον . ἢ οὐδὲ ἄν ληφθῇ πᾶν τὸ περιπατοῦν ἄνθρωπον εἶναι , πάντα δὲ ἄνθρωπον κινεῖσθαι , οὐδὲ οὕτως τὸ συμπέρασμα τὸ ‘πᾶν τὸ περιπατοῦν κινεῖται’ ἀναγκαῖον ἁπλῶς , ἀλλὰ μετὰ προσδιορισμοῦ <τοῦ> ‘ἔστ᾿ ἄν περιπατῇ’ · οὐ γὰρ πᾶν τὸ περιπατοῦν ἐξ ἀνάγκης κινεῖται , εἴ γε μηδὲ περιπατεῖν ἀναγκαίως τὸ περιπατοῦν ἀληθές , ἀλλ’ ὡς εἶπον , μετὰ διορισμοῦ τοὐ ‘ἔστ᾿ ἄν περιπατῇ’ .
Lemmas: ὥστε καί οὗτος δῆλος , ὅτι οὐ εἰμί ὁ συμπέρασμα οὗτος ἀναγκαῖος οὔτε ὑπάρχω εἰμί μή λαμβάνω ἀναγκαῖος ἢ ὑπάρχω πρότασις . οὗτος χράομαι μέν ἤδη ποτός , ὅστε δείκνυμι ψεῦδος συνάγω τίς ὁ ὑπόθεσις ὁ ὁ συμπέρασμα ἀναγκαῖος εἰμί ἐν ὁ μίξις ὁ ἐκ ὑπάρχω ὁ μείζων καί ὁ ἐκ ] ἀναγκαῖος ὁ μικρός ἀναιρέω μέν ὁ ὑπόθεσις , λαμβάνω δέ ὑπάρχω γίγνομαι ὁ συμπέρασμα · λαμβάνω γάρ οὗτος οὖον διά ἄλλος τίς , ἢ ὅτι ἐσθίω ἐπί ὁ τοιοῦτος συζυγία μίξις ἢ ἀναγκαῖος ἢ ὑπάρχω γίγνομαι συμπέρασμα . ὡς | χρήσιμος εἰμί δέ αὐτός καί πρός ὁ μέλλω ὁ μή δύναμαι μήτε ἀναγκαῖος μήτε ὑπάρχω λαμβάνω πρότασις ἐν ὁ συμπλοκή ἀναγκαῖος ἢ ὑπάρχω γίγνομαι ὁ συμπέρασμα ἐπισημαίνω . ἐπιζητέω δέ ἄν τις πρός αὐτός , πῶς οὗτος ὑγιής ἄν εἰμί ἐπί ὁ ἀναγκαῖος · ἐπί μέν γάρ ὁ ὑπάρχω ὑγιής ἵημι φαίνω · δοκέω γάρ ἀναγκαῖος γίγνομαι ὁ συμπέρασμα καί μηδέτερος ὁ πρότασις εἰμί ἀναγκαῖος . ἰδού γοῦν ὁ κινέω πᾶς ἄνθρωπος καί ἄνθρωπος πᾶς περιπατέω ὑπάρχω , καί ὁ κινέω πᾶς περιπατέω ἀναγκαῖος . ὁ ἐπεί μή τοιοῦτος ἀεί , ἀεί δέ , ὅταν ὁ ἀναγκαῖος καί ὑπάρχω , εἴρω , λαμβάνω , ὅμοιος ὁ συμπέρασμα , διά οὗτος εἶπον μή γίγνομαι ἀναγκαῖος , εἰμί μή κἀν ὁ ἕτερος ὁ πρότασις ἀναγκαῖος εἰμί . ἢ ὅτι ὁ ἀναγκαῖος ὁ ὁ τρόπος προσθήκη σημαίνω , ὅς οὖον προστίθημι , εἰμί μή εἰμί καί εἷς πρότασις πρόσκειμαι . ἢ εἰμί τις μή ὁ προσθήκη ὁ ἀναγκαῖος κρίνω ἀλλά ὁ φύσις ὁ πρᾶγμα , καί ὁ κινέω πᾶς ἄνθρωπος ὅς ἀναγκαῖος εἰμί , εἰμί καί αὐτός αὐτός συνήθης ὡς χράω · οὐδέποτε γάρ εἰμί , ὅτε μή κινέω ἄνθρωπος τις ἢ ζῷον ὅλως . ἢ δεῖ καί ὁ πῶς ὁ ἄνθρωπος ὑπάρχω ὁ κινέω λαμβάνω προσδιορίζω · οὕτως γάρ ὑπάρχω τε εἰμί , καί εὑρίσκω καί ὁ τρόπος ὁ συμπέρασμα · οὖον γάρ ἐκ ἀνάγκη ὁ κατά ἀλλοίωσις κινέω πᾶς περιπατέω , ὅς εἰμί συμπέρασμα , εἰμί εἰμί ὁ ἄνθρωπος πᾶς ὁ κινέω κατά ἀλλοίωσις ὑπάρχω . ἢ οὐδέ ἄν λαμβάνω πᾶς ὁ περιπατέω ἄνθρωπος εἰμί , πᾶς δέ ἄνθρωπος κινέω , οὐδέ οὕτως ὁ συμπέρασμα ὁ πᾶς ὁ περιπατέω κινέω ἀναγκαῖος ἁπλόος , ἀλλά μετά προσδιορισμός ὅς ‘ἔστ᾿ ἄν περιπατέω · οὖον γάρ πᾶς ὁ περιπατέω ἐκ ἀνάγκη κινέω , εἰμί γε μηδέ περιπατέω ἀναγκαῖος ὁ περιπατέω ἀληθής , ἀλλά ὡς εἶπον , μετά διορισμός ὁ ‘ἔστ᾿ ἄν περιπατέω .