alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 49b10
ἐπεὶ δ’ οὐ ταὐτόν ἐστι τὸ εἶναι τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν καὶ τὸ εἶναι τὴν ἡδονὴν τἀγαθόν . Ὅτι , ἐν οἷς μὴ ταὐτὸν ἡ λέξις σημαίνει , κἄν παρ’ ὀλίγον ἡ τῆς λέξεως μετάληψις ᾖ , ἀκριβολογεῖται πρὸς τὸ σημαινόμενον , ἡγούμενος δεῖν βλέπειν οὐκ εἰς τὴν λέξιν ἀλλ’ εἰς τὸ σημαινόμενον ὑπὸ τῆς λέξεως καὶ τοῦτον σκοπὸν τίθεσθαι , δῆλον δὲ ] διὰ τοῦ νῦν λεγομένου . ἀξιοῖ γάρ , ἐπεὶ μὴ ταὐτὸν σημαίνει τὸ λέγειν τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν εἶναι καὶ τὴν ἡδονὴν τἀγαθὸν εἶναι ὁ μὲν γὰρ ἀγαθὸν τὴν ἡδονὴν λέγων ἁπλῶς αὐτῆς κατηγορεῖ τὸ ἀγαθόν , ὁ δὲ τἀγαθὸν λέγων αὐτὴν τὴν ἐν τοῖς ἀγαθοῖς αὐτῆς ὑπεροχὴν κατηγορεῖ ) , ἐν δὴ ταῖς τῶν συλλογισμῶν ἀναλύσεσι , φησί , δεῖ παραφυλάττειν , κἄν μὲν ᾖ τἀγαθὸν ἡ ἡδονὴ κείμενον , ὅρους τὴν ἡδονὴν καὶ τἀγαθὸν ληπτέον , ἄν δὲ ᾖ ἁπλῶς ἡ ἡδονὴ καὶ ] ἀγαθόν , ἡδονὴν καὶ ἀγαθόν . ὁμοίως τούτοις οὐ ταὐτόν ἐστι λαβεῖν τὸν ἄνθρωπον ζῷον εἶναι ἢ τὸ ζῷον · τὸ μὲν γὰρ εἰπεῖν τὸν ἄνθρωπον ζῷον εἶναι ἀληθές , τὸ δὲ τὸν ἄνθρωπον τὸ ζῷον οὐκ ἀληθές . παρὰ τοῦτο γὰρ καὶ ὁ παραλογισμὸς ἐν τῷ λόγῳ τῷ ‘ὁ ἄνθρωπος ζῷον , τὸ ζῷον γένος᾿ · οὐκέτι γὰρ ὁ ἄνθρωπος γένος , ὅτι μηδὲ τὴν ἀρχὴν ἐλήφθη ὁ ἄνθρωπος τὸ ζῷον εἶναι , ἀλλ’ ἁπλῶς ζῷον , οὐχ ἀπλῶς δὲ ζῷον γένος , ἀλλὰ τὸ ζῷον · οὐ γὰρ πᾶν ζῷον γένος . διὸ καὶ τοῦτο ὁ λόγος ἁμάρτημα ἔχει μὴ ληφθείσης καθόλου τῆς μείζονος προτάσεως . ὁμοίως καὶ τὸ μὲν εἰπεῖν , ὅτι ἡ χιὼν λευκόν ἐστιν , ἀληθές , τὸ δὲ ἰὴ χιὼν τὸ λευκόν᾿ οὐκ ἀληθές . φησὶν οὖν δεῖν ἐν ταῖς τοιαύταις προσθήκαις ἀκριβολογεῖσθαι καὶ πρὸς τὸ σημαινόμενον βλέποντας τοὺς ὅρους ἐν ταῖς ἀναλύσεσι τῶν συλλογισμῶν ἐκλαμβάνειν , καθ’ ἃ ἐτέθησαν . οὕτως καὶ ἐν τῷ εἰς διαβολὴν τοῦ διὰ τριῶν φερομένῳ λόγῳ τῷ εἰ μηδέν ἐστιν , οὐδὲ νύξ ἐστιν , εἰ μὴ νύξ ἐστιν , ἡμέρα ἐστιν , εἰ μηδὲν ἄρα ἐστίν , ἡμέρα ἐστίν᾿ χρὴ ποιεῖν . ἐπεὶ γὰρ ἕπεται τῷ μηδὲν εἶναι οὐχ ἀπλῶς τὸ μὴ εἶναι νύκτα ἀλλὰ μηδὲ νύκτα , τοῦτον χρὴ τῆς δευτέρας συνεχείας ὅρον ἡγούμενον λαμβάνειν τὸν ἱεῖ μηδὲ νύξ ἐστιν᾿ · ᾧ οὕτως ληφθέντι οὐκέτι ἀκολουθήσει τὸ ἡμέραν εἶναι . ἔτι καθ’ αὑτὸ μὲν λαμβανόμενον τὸ ἱεῖ μὴ νύξ ἐστιν , ἡμέρα ἐστίν᾿ ἀληθές , ἂν δὲ ἐπὶ προκειμένῳ συνημμένῳ τῷ ἱεῖ μηδέν ἐστιν , οὐδὲ νύξ ἐστιν᾿ , οὐκέτι ἀληθὲς τῷ τὸ μέσον τὸ ἑπόμενον μὲν ἐν τῷ πρώτῳ συνημμένῳ ἡγούμενον δὲ ἐν τῷ δευτέρῳ μὴ ὁμοίως ἐν ἀμφοτέροις λαμ βάνεσθαι · ἐλήφθη γὰρ ἐν τῷ πρώτῳ συνημμένῳ τὸ ‘οὐδὲ νύξ’ ὡς ἴσον τῷ πρὸς τοῖς ἄλλοις μηδὲ νύκτα ἔσεσθαι , ᾧ οὐκέτι ἕπεται τὸ ἡμέραν εἶναι .
Lemmas: ἐπεί δέ οὖον αὐτός εἰμί ὁ εἰμί ὁ ἡδονά ἀγαθός καί ὁ εἰμί ὁ ἡδονά τἀγαθόν . ὅτι2 , ἐν ὅς μή αὐτός ὁ λέξις σημαίνω , ἄν παρά ὀλίγος ὁ ὁ λέξις μετάληψις εἰμί , ἀκριβολογέομαι πρός ὁ σημαίνω , ἡγέομαι δήω βλέπω οὐ εἰς ὁ λέξις ἀλλά εἰς ὁ σημαίνω ὑπό ὁ λέξις καί οὗτος σκοπός τίθημι , δῆλος δέ ] διά ὁ νῦν λέγω . ἀξιόω γάρ , ἐπεί μή αὐτός σημαίνω ὁ λέγω ὁ ἡδονά ἀγαθός εἰμί καί ὁ ἡδονά ἀγαθός εἰμί ὁ μέν γάρ ἀγαθός ὁ ἡδονά λέγω ἁπλόος αὐτός κατηγορέω ὁ ἀγαθός , ὁ δέ ἀγαθός λέγω αὐτός ὁ ἐν ὁ ἀγαθός αὐτός ὑπεροχή κατηγορέω ) , ἐν δή ὁ ὁ συλλογισμός ἀνάλυσις , φημί , δεῖ παραφυλάσσω , ἄν μέν εἰμί ἀγαθός ὁ ἡδονή κεῖμαι , ὅρος ὁ ἡδονά καί ἀγαθός ληπτέος , ἄν δέ εἰμί ἁπλόος ὁ ἡδονή καί ] ἀγαθός , ἡδονά καί ἀγαθός . ὁμοίως οὗτος οὖον αὐτός εἰμί λαμβάνω ὁ ἄνθρωπος ζῷον εἰμί ἢ ὁ ζῷον · ὁ μέν γάρ εἶπον ὁ ἄνθρωπος ζῷον εἰμί ἀληθής , ὁ δέ ὁ ἄνθρωπος ὁ ζῷον οὐ ἀληθής . παρά οὗτος γάρ καί ὁ παραλογισμός ἐν ὁ λόγος ὁ ὅς ἄνθρωπος ζῷον , ὁ ζῷον γένος · οὐκέτι γάρ ὁ ἄνθρωπος γένος , ὅτι μηδέ ὁ ἀρχή λαμβάνω ὁ ἄνθρωπος ὁ ζῷον εἰμί , ἀλλά ἁπλόος ζῷον , οὐ ἀπλόος δέ ζῷον γένος , ἀλλά ὁ ζῷον · οὖον γάρ πᾶς ζῷον γένος . διό καί οὗτος ὁ λόγος ἁμάρτημα ἔχω μή λαμβάνω καθόλου ὁ μείζων πρότασις . ὁμοίως καί ὁ μέν εἶπον , ὅτι ὁ χιών λευκός εἰμί , ἀληθής , ὁ δέ ἰή χιών ὁ λευκός οὐ ἀληθής . φημί οὖν δήω ἐν ὁ τοιοῦτος προσθήκη ἀκριβολογέομαι καί πρός ὁ σημαίνω βλέπω ὁ ὅρος ἐν ὁ ἀνάλυσις ὁ συλλογισμός ἐκλαμβάνω , κατά ὁ τίθημι . οὕτως καί ἐν ὁ εἰς διαβολή ὁ διά τρεῖς φέρω λόγος ὁ εἰμί μηδείς εἰμί , οὐδέ νύξ εἰμί , εἰμί μή νύξ εἰμί , ἡμέρα εἰμί , εἰμί μηδείς ἄρα εἰμί , ἡμέρα εἰμί χρή ποιέω . ἐπεί γάρ ἕπω ὁ μηδείς εἰμί οὐ ἀπλόος ὁ μή εἰμί νύξ ἀλλά μηδέ νύξ , οὗτος χρή ὁ δύο συνέχεια ὅρος ἡγέομαι λαμβάνω ὁ ἵημι μηδέ νύξ εἰμί · ὅς οὕτως λαμβάνω οὐκέτι ἀκολουθέω ὁ ἡμέρα εἰμί . ἔτι κατά ἑαυτοῦ μέν λαμβάνω ὁ ἵημι μή νύξ εἰμί , ἡμέρα εἰμί ἀληθής , εἄν δέ ἐπί πρόκειμαι συνάπτω ὁ ἵημι μηδείς εἰμί , οὐδέ νύξ εἰμί , οὐκέτι ἀληθής ὁ ὁ μέσος ὁ ἕπω μέν ἐν ὁ πρῶτος συνάπτω ἡγέομαι δέ ἐν ὁ δύο μή ὁμοίως ἐν ἀμφότερος Λαμ βάνω · λαμβάνω γάρ ἐν ὁ πρῶτος συνάπτω ὁ οὐδός νύξ ὡς ἴσος ὁ πρός ὁ ἄλλος μηδέ νύξ εἰμί , ὅς οὐκέτι ἕπω ὁ ἡμέρα εἰμί .