alexander-philosophy.in-aristotelis-analyticorum-priorum-librum-i-commentarium 33b25
Ἐὰν δ’ ἡ μὲν ὑπάρχειν ἡ δ’ ἐνδέχεσθαι λαμβάνηται τῶν προτάσεων . Ἦν μὲν ἀκόλουθον περὶ τοῦ δευτέρου καὶ τρίτου σχήματος πρῶτον εἰπεῖν , εἶθ’ οὕτως περὶ τῶν μίξεων . ἀλλ’ ἐπεὶ δι’ ἀντιστροφῶν τῶν κατὰ τοὺς ὅρους οἱ ἐν ἐκείνοις συλλογισμοί , οὐδέπω δὲ εἴρηκε περὶ τῆς κατὰ τὰς ἐνδεχομένας προτάσεις τοιαύτης ἀντιστροφῆς , πρῶτον λέγει περὶ τῶν μίξεων τῶν ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι ἐξ ἐνδεχομένης τε καὶ ὑπαρχούσης καὶ ἐνδεχομένης καὶ ἀναγκαίας , ἐπειδὴ οὐδὲν δεῖται <τὰ> ἐν τούτῳ τῷ σχήματι δεικνύμενα ἀντιστροφῆς . ἔτι καὶ δείξει , ὅτι ἐν δευτέρῳ σχήματι ἐκ δύο ἐνδεχομένων οὐδὲν συνάγεται , ὅτι μηδὲ ἐκ δύο καταφατικῶν , ἐκ δὲ μίξεως ἐνδεχομένης τε καὶ ὑπαρχούσης συνάγεται . ἀλλὰ πρῶτον ἔδει περὶ τῶν ἐξ ἀναγκαίας καὶ ἐνδεχομένης ἐν πρώτῳ σχήματι μίξεων εἰπεῖν · πεποίηται δὲ τὴν μῖξιν πρῶτον ἐξ ὑπαρχούσης καὶ ἐνδεχομένης . Θεόφραστος μὲν οὖν καὶ Εὔδημος οἱ ἑταῖροι αὐτοῦ καὶ ἐν τῇ ἐξ ἐνδεχομένης καὶ ὑπαρ - χούσης μίξει φασὶν ἔσεσθαι τὸ συμπέρασμα ἐνδεχόμενον , ὁποτέρα ἄν τῶν προτάσεων ἐνδεχομένη ληφθῇ · χεῖρον γὰρ πάλιν τὸ ἐνδεχόμενον τοῦ ὑπάρχοντος . ὁ δὲ Ἀριστοτέλης οὐχ οὕτως , ἀλλὰ τῆς μείζονος ἐνδεχομένης οὔσης ὑπαρχούσης δὲ τῆς ἐλάττονος καὶ τὸ συμπέρασμά φησιν ἐνδεχόμενον ἔσεσθαι τὸ κατὰ τὸν διορισμόν , ὅ ἐστιν “ οὗ μὴ ὄντος ἀναγκαίου τεθέντος δὲ εἶναι οὐδὲν ἀδύνατον ἕπεται ” , καὶ τελείους τοὺς ἐν τῇ τοιαύτῃ συζυγίᾳ συλλογισμούς , τοῦτ’ ἔστιν αὐτόθεν δεικνύντας τὸ προκείμενον · διὰ γὰρ τοῦ κατὰ παντὸς ἡ δεῖξις αὐτῷ καὶ διὰ τοῦ κατὰ μηδενός · οἱ δὲ διὰ τούτων ἔχοντες γνώριμον τὸ συμπέρασμα τέλειοι . ἄν δ’ ἡ ἐλάττων ἐνδεχομένη γένηται τῆς μείζονος ὑπαρχούσης οὔσης ἀτελεῖς τέ φησιν ἔσεσθαι πάντας τοὺς τοιούτους συλλογισμοὺς καὶ προσέτι τοὺς τὸ ἀποφατικὸν συνάγοντας οὐ τὸ κατὰ τὸν διορισμὸν ἐνδεχόμενον συνάξειν ἀλλὰ τὸ κατὰ ψιλὴν ἀπόφασιν τοῦ ἀναγκαίου λεγόμενον . ἢ γὰρ τὸ οὐδενὶ ἐξ ἀνάγκης ἢ τὸ οὐ παντὶ ἐξ ἀνάγκης συναχθήσεσθαι , καθ’ ὧν καὶ αὐτῶν ἀληθεύεται μὲν τὸ ἐνδεχόμενον , οὐ μὴν ἐκεῖνο , οὗ τὸν ὁρισμὸν ἀποδεδώκαμεν · οὐδέπω γὰρ ὑπάρχον ἐκεῖνό ἐστιν · ταῦτα γὰρ τὸ μὴ ἐξ ἀνάγκης ὑπάρχειν σημαίνει οὐκ ἀναιροῦντα τὸ ὑπάρχειν . ὃ δὲ λέγει , προιὼν φανερὸν ποιήσει . οἱ μέντοι περὶ Θεόφραστον καὶ ταύτας ἐνδεχομένας λέγοντες εἰκότως ἐνδεχόμενόν φασι τὸ συμπέρασμα καὶ ἐν ταῖς τοιαύταις γίνεσθαι συμπλοκαῖς . οὐ γίνονται δὲ τέλειοι , ἐν οἷς ἡ ἐλάτων ἐστὶν ἐνδεχομένη , ὅτι οὐχ οἷόν τέ ἐστιν ἐπὶ τούτων τῷ κατὰ παντὸς χρησαμένους δεῖξαι τὸ συμπέρασμα . εἰ γὰρ εἴη τὸ Α παντὶ τῷ Β ὑπάρχον , τὸ δὲ Β τῷ Γ παντὶ ἐνδεχόμενον , ἐπεὶ τὸ Γ μηδέπω ἐστί τι τοῦ Β ( τὸ γὰρ ἐνδεχόμενον οὐδέπω ὑπάρχει ) , οὐκ , εἰ τὸ Α κατὰ τοῦ Β καὶ μηδὲν ἔστι λαβεῖν τοῦ Β , καθ’ οὗ τὸ Α οὐ ῥηθήσεται , ἤδη ἔχομεν καὶ διὰ τοῦτο τὸ καὶ τῷ Γ ἐπενεγκεῖν · οὐ γάρ ἐστι τὸ Γ τὶ τοῦ Β , εἰ ἐνδέχεται αὐτῷ ὑπάρξαι τὸ Β καὶ μὴ ἤδη ὑπάρχει . διὸ δεόμενοι πω τὴν δεῖξιν ἔξωθέν τινος οὐ τέλειοι · δείκνυνται γὰρ διὰ τῆς εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγῆς . ταῦτα προειπὼν πρῶιον δείκνυσι τοὺς ἔχοντας τὴν μείζονα ἐνδεχομένην τελείους τε ὄντας καὶ τὸ συμπέρασμα ἔχοντας τοῦ κτὰ τὸν διορισμὸν ἐνδεχομένου .
Lemmas: ἐάν δέ ὁ μέν ὑπάρχω ὁ δέ ἐνδέχομαι λαμβάνω ὁ πρότασις . ἦς μέν ἀκόλουθος περί ὁ δύο καί τρίτος σχῆμα πρῶτος εἶπον , εἶτα οὕτως περί ὁ μίξις . ἀλλά ἐπεί διά ἀντιστροφή ὁ κατά ὁ ὅρος ὁ ἐν ἐκεῖνος συλλογισμός , οὐδέπω δέ εἴρω περί ὁ κατά ὁ ἐνδέχομαι πρότασις τοιοῦτος ἀντιστροφή , πρῶτος λέγω περί ὁ μίξις ὁ ἐν ὁ πρῶτος σχῆμα ἐκ ἐνδέχομαι τε καί ὑπάρχω καί ἐνδέχομαι καί ἀναγκαῖος , ἐπεί οὐδείς δήω <τὰ> ἐν οὗτος ὁ σχῆμα δείκνυμι ἀντιστροφή . ἔτι καί δείκνυμι , ὅτι ἐν δύο σχῆμα ἐκ δύο ἐνδέχομαι οὐδείς συνάγω , ὅτι μηδέ ἐκ δύο καταφατικός , ἐκ δέ μίξις ἐνδέχομαι τε καί ὑπάρχω συνάγω . ἀλλά πρῶτος ἐσθίω περί ὁ ἐκ ἀναγκαῖος καί ἐνδέχομαι ἐν πρῶτος σχῆμα μίξις εἶπον · ποιέω δέ ὁ μῖξις πρῶτος ἐκ ὑπάρχω καί ἐνδέχομαι . Θεόφραστος μέν οὖν καί Εὔδημος ὁ ἑταῖρος αὐτός καί ἐν ὁ ἐκ ἐνδέχομαι καί ὕπαρ - Χούσης μίξις φημί εἰμί ὁ συμπέρασμα ἐνδέχομαι , ὁπότερος ἄν ὁ πρότασις ἐνδέχομαι λαμβάνω · χείρων γάρ πάλιν ὁ ἐνδέχομαι ὁ ὑπάρχω . ὁ δέ Ἀριστοτέλης οὐ οὕτως , ἀλλά ὁ μείζων ἐνδέχομαι εἰμί ὑπάρχω δέ ὁ μικρός καί ὁ συμπέρασμα φημί ἐνδέχομαι εἰμί ὁ κατά ὁ διορισμός , ὅς εἰμί “ ὅς μή εἰμί ἀναγκαῖος τίθημι δέ εἰμί οὐδείς ἀδύνατος ἕπω ” , καί τέλειος ὁ ἐν ὁ τοιοῦτος συζυγία συλλογισμός , οὗτος εἰμί αὐτόθεν δείκνυμι ὁ πρόκειμαι · διά γάρ ὁ κατά πᾶς ὁ δεῖξις αὐτός καί διά ὁ κατά μηδείς · ὁ δέ διά οὗτος ἔχω γνώριμος ὁ συμπέρασμα τέλειος . ἄν δέ ὁ μικρός ἐνδέχομαι γίγνομαι ὁ μείζων ὑπάρχω εἰμί ἀτελής τε φημί εἰμί πᾶς ὁ τοιοῦτος συλλογισμός καί προσέτι ὁ ὁ ἀποφατικός συνάγω οὖον ὁ κατά ὁ διορισμός ἐνδέχομαι συνάγω ἀλλά ὁ κατά ψιλός ἀπόφασις ὁ ἀναγκαῖος λέγω . ἢ γάρ ὁ οὐδείς ἐκ ἀνάγκη ἢ ὁ οὖον πᾶς ἐκ ἀνάγκη συνάγω , κατά ὅς καί αὐτός ἀληθεύω μέν ὁ ἐνδέχομαι , οὖον μήv ἐκεῖνος , ὅς ὁ ὁρισμός ἀποδίδωμι · οὐδέπω γάρ ὑπάρχω ἐκεῖνος εἰμί · οὗτος γάρ ὁ μή ἐκ ἀνάγκη ὑπάρχω σημαίνω οὐ ἀναιρέω ὁ ὑπάρχω . ὅς δέ λέγω , προέρχομαι φανερός ποιέω . ὁ μέντοι περί Θεόφραστος καί οὗτος ἐνδέχομαι λέγω εἰκότως ἐνδέχομαι φημί ὁ συμπέρασμα καί ἐν ὁ τοιοῦτος γίγνομαι συμπλοκή . οὖον γίγνομαι δέ τέλειος , ἐν ὅς ὁ ἐλαύνω εἰμί ἐνδέχομαι , ὅτι οὐ οἷος τε εἰμί ἐπί οὗτος ὁ κατά πᾶς χράω δείκνυμι ὁ συμπέρασμα . εἰμί γάρ εἰμί ὁ Α πᾶς ὁ Β ὑπάρχω , ὁ δέ Β ὁ Γ πᾶς ἐνδέχομαι , ἐπεί ὁ Γ μηδέπω εἰμί τίς ὁ Β ( ὁ γάρ ἐνδέχομαι οὐδέπω ὑπάρχω ) , οὐ , εἰμί ὁ Α κατά ὁ Β καί μηδείς εἰμί λαμβάνω ὁ Β , κατά ὅς ὁ Α οὖον εἴρω , ἤδη ἔχω καί διά οὗτος ὁ καί ὁ Γ ἐπιφέρω · οὖον γάρ εἰμί ὁ Γ τίς ὁ Β , εἰμί ἐνδέχομαι αὐτός ὑπάρχω ὁ Β καί μή ἤδη ὑπάρχω . διό δήω πω ὁ δεῖξις ἔξωθεν τις οὖον τέλειος · δείκνυμι γάρ διά ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή . οὗτος προεῖπον πρώϊος δείκνυμι ὁ ἔχω ὁ μείζων ἐνδέχομαι τέλειος τε εἰμί καί ὁ συμπέρασμα ἔχω ὁ κτάομαι ὁ διορισμός ἐνδέχομαι .