alexander-philosophy.hqika-problh-mata-sp 7
Ἢ γὰρ πᾶσαν ἔδει καὶ τὴν ἡδονὴν κακὸν εἶναι οὖσαν ἐναντίον τῇ λύπῃ ὡς κακὸν κακῷ , ἢ εἰ μὴ ὡς φευκτὸν μηδὲ κακὸν ἡ ἡδονή , ἀλλ᾿ ὡς ἀγαθὸν κακῷ ἀντίκειται , πᾶσαν ἀγαθὸν εἶναι . εἰ γὰρ εἴη τις ἡδονὴ κακόν , εἴη ἂν τῶν λυπῶν κακῶν οὐσῶν πασῶν ἡ ἡδονή , ἐναντία οὖσα τῇ λύπῃ , ἡ μὲν ὡς κακὸν κακῷ ἐναντία , ἡ δὲ ὡς ἀγαθὸν κακῷ , ὅτι δεῖται λόγου . ἢ οὐδὲ λύπη πᾶσα κακόν , εἴ γε καὶ ἐν τούτοις ἡ ἀρετὴ τοῦ μέσου στοχαστική , καί εἰσιν οἰκεῖαι τῷ σπουδαίῳ καὶ λύπαι τινὲς καὶ πόνοι . εἴη δ᾿ ἂν κοινότερον ὁ πόνος τῆς λύπης . τὶς γὰρ πόνος ἡ λύπη . καὶ γὰρ ὥσπερ ἡ ἡδονὴ ταῖς ἐνεργείαις ἑπομένη καὶ μέρος πως ἢ τέλος οὖσα αὐτῶν παῤ ἐκείνων ἔχει τὸ αἱρετόν τε καὶ φευκτόν ( αἱρεταὶ μὲν γὰρ αἱ ἐπὶ ταῖς αἱρεταῖς ἐνεργείαις , φευκταὶ δ᾿ αἱ ἐπὶ ταῖς μὴ τοιαύταις ) , οὕτως εὔλογον καὶ τὰς λύπας ὑπολαμβάνειν ἐπὶ ἐνεργείαις τισὶ γινομένας παῤ ἐκείνων καὶ αὐτὰς ἔχειν τὸ αἱρετόν τε καὶ φευκτὸν ἔμπαλιν τῶν ἡδονῶν . τὰς μὲν γὰρ ἐπὶ ταῖς καλαῖς γινομένας ἐνεργείαις φευκτὰς εἶναι , τὰς δ᾿ ἐπὶ ταῖς αἰσχραῖς αἱρετάς . εἰ δέ εἰσιν λῦπαί τινες αἱρεταὶ καὶ πόνοι , εἶεν ἂν καὶ ἡδοναὶ φευκταὶ αἱ ταῖς λύπαις ταύταις ἐναντίαι . ἐναντίαι δὲ ἡδοναὶ λύπαις αἱ γινόμεναι ἐπὶ ταῖς τοιαύταις ἐνεργείαις . καὶ διὰ τοῦτο οὐ πᾶσα ἀγαθὸν ἡδονή , ὅτι μηδὲ πᾶσα λύπη κακόν . ἐλέγετο δέ τι καὶ τοιοῦτον , ὅτι οὐδὲ τοῖς ὑποθεμένοις πᾶσαν εἶναι λύπην κακὸν ἀκολουθεῖν ἀνάγκη τὸ ἢ πᾶσαν ἡδονὴν ἀγαθὸν εἶναι ἢ πᾶσαν κακόν , κειμένου τοῦ τὴν λύπην ἐναντίαν εἶναι τῇ ἡδονῇ . ἐφ᾿ ὧν γὰρ ἡδονῶν ὑπερβολαί τινές εἰσιν , ἐν τούτοις εἰσὶ καὶ αἱρεταί τινες ἡδοναὶ καὶ φευκταί . αἱ μὲν γὰρ μέσαι αἱρεταί , αἱ δὲ κατὰ τὰς ὑπερβολὰς φαῦλαι , εἰσὶ δὲ τοῦτο ἔχουσαι αἱ σωματικαὶ τῶν ἡόνων . ἐφ᾿ ὧν δὲ μή εἰσιν ὑπερβολαὶ τῷ καὶ τὰς ἐπὶ πλέον αὐτῶν γινομένας ἐν ἐν τῷ αἱρετῷ μένειν , αὗται πᾶσαι αἱρεταί , οἷαί εἰσιν αἱ ἐπὶ ταῖς κατὰ θεωρίαν ἐνεργείαις . εἰσὶ δέ τινες καὶ παρὰ φύσιν ἡδοναί , ὁποῖαί εἰσιν αἱ θηριώδεις τε καὶ νοσηματώδεις , περὶ ὧν εἴρηται ἐν τῷ ἑβδόμῳ τῶν Ἠθικῶν , αἳ οὔτε κυρίως ἀνθρώπου λέγοιντο ἂν ἡδοναί , ὅτι μὴ κατὰ φύσιν , οὔτε αἱρεταί οὕτως δὲ ἐχουσῶν τῶν ἡδονῶν πάσαις μὲν αὐταῖς ἔσται λύπη ἐναντίον ὡς κακὸν τῷ κεῖσθαι πᾶσαν εἶναι λύπην κακόν , τῶν δὲ ἡδονῶν ὅσαι μέν εἰσι παρὰ φύσιν , αὗται ὡς κακὸν κακῷ τῇ λύπῃ ἔσονται ἐναντίαι , εἴ τις καὶ ταύτας ἐν ταῖς ἡδοναῖς καταλέγοι , ὅσαι δὲ ἔχουσιν ὑπερβολήν , ἐπὶ τούτων αἱ μὲν ὡς ἀγαθὸν ἔσονται τῇ λύπῃ ἐναντίαι , αἱ ἐν μεσότητι καὶ ὡρισμέναι τῷ ὀρθῷ λόγῳ , αἱ δὲ καθ᾿ ὑπερβολήν , ἐν αἷς καὶ αἱ τῶν ἀκολάστων , αὖται δὲ ὡς κακὸν κακῷ , ὧν δὲ οὐκ ἔστιν ὑπερβολή , αὗται ἂν εἶεν πᾶσαι ὡς ἀγαθὸν κακῷ τῇ λύπῃ ἐναντίαι .
Lemmas: ἤ γάρ πᾶς ἐσθίω καί ὁ ἡδονά κακός εἰμί εἰμί ἐναντίος ὁ λύπη ὡς κακός κακός , ἢ εἰμί μή ὡς φευκτός μηδέ κακός ὁ ἡδονή , ἀλλά ὡς ἀγαθός κακός ἀντίκειμαι , πᾶς ἀγαθός εἰμί . εἰμί γάρ εἰμί τις ἡδονή κακός , εἰμί εἄν ὁ λύπη κακός εἰμί πᾶς ὁ ἡδονή , ἐναντίος εἰμί ὁ λύπη , ὁ μέν ὡς κακός κακός ἐναντίος , ὁ δέ ὡς ἀγαθός κακός , ὅτι δήω λόγος . ἢ οὐδέ λύπη πᾶς κακός , εἰμί γε καί ἐν οὗτος ὁ ἀρετή ὁ μέσος στοχαστικός , καί εἰμί οἰκεῖος ὁ σπουδαῖος καί λύπη τις καί πόνος . εἰμί δέ εἄν κοινός ὁ πόνος ὁ λύπη . τις γάρ πόνος ὁ λύπη . καί γάρ ὥσπερ ὁ ἡδονή ὁ ἐνέργεια ἕπω καί μέρος πως ἢ τέλος εἰμί αὐτός παρά ἐκεῖνος ἔχω ὁ αἱρετός τε καί φευκτός ( αἱρετός μέν γάρ ὁ ἐπί ὁ αἱρετής ἐνέργεια , φευκτός δέ ὁ ἐπί ὁ μή τοιοῦτος ) , οὕτως εὔλογος καί ὁ λύπη ὑπολαμβάνω ἐπί ἐνέργεια τις γίγνομαι παρά ἐκεῖνος καί αὐτός ἔχω ὁ αἱρετός τε καί φευκτός ἔμπαλιν ὁ ἡδονή . ὁ μέν γάρ ἐπί ὁ καλός γίγνομαι ἐνέργεια φευκτός εἰμί , ὁ δέ ἐπί ὁ αἰσχρός αἱρετής . εἰμί δέ εἰμί λύπη τις αἱρετός καί πόνος , ἄγω εἄν καί ἡδονά φευκτός ὁ ὁ λύπη οὗτος ἐναντίος . ἐναντίος δέ ἡδονά λύπη ὁ γίγνομαι ἐπί ὁ τοιοῦτος ἐνέργεια . καί διά οὗτος οὖον πᾶς ἀγαθός ἡδονή , ὅτι μηδέ πᾶς λύπη κακός . λέγω δέ τίς καί τοιοῦτος , ὅτι οὐδέ ὁ ὑποτίθημι πᾶς εἰμί λύπη κακός ἀκολουθέω ἀνάγκη ὁ ἢ πᾶς ἡδονά ἀγαθός εἰμί ἢ πᾶς κακός , κεῖμαι ὁ ὁ λύπη ἐναντίος εἰμί ὁ ἡδονή . ἐπί ὅς γάρ ἡδονή ὑπερβολή τις εἰμί , ἐν οὗτος εἰμί καί αἱρετός τις ἡδονά καί φευκτός . ὁ μέν γάρ μέσος αἱρετός , ὁ δέ κατά ὁ ὑπερβολή φαῦλος , εἰμί δέ οὗτος ἔχω ὁ σωματικός ὁ ἀών . ἐπί ὅς δέ μή εἰμί ὑπερβολή ὁ καί ὁ ἐπί πλέω αὐτός γίγνομαι ἐν ἐν ὁ αἱρετός μένω , οὗτος πᾶς αἱρετός , οἷος εἰμί ὁ ἐπί ὁ κατά θεωρία ἐνέργεια . εἰμί δέ τις καί παρά φύσις ἡδονή , ὁποῖος εἰμί ὁ θηριώδης τε καί νοσηματώδης , περί ὅς εἴρω ἐν ὁ ἕβδομος ὁ ἠθικός , ὅς οὔτε κύριος ἄνθρωπος λέγω εἄν ἡδονή , ὅτι μή κατά φύσις , οὔτε αἱρετός οὕτως δέ ἔχω ὁ ἡδονή πᾶς μέν αὐτός εἰμί λύπη ἐναντίος ὡς κακός ὁ κεῖμαι πᾶς εἰμί λύπη κακός , ὁ δέ ἡδονή ὅσος μέν εἰμί παρά φύσις , οὗτος ὡς κακός κακός ὁ λύπη εἰμί ἐναντίος , εἰμί τις καί οὗτος ἐν ὁ ἡδονή καταλέγω , ὅσος δέ ἔχω ὑπερβολή , ἐπί οὗτος ὁ μέν ὡς ἀγαθός εἰμί ὁ λύπη ἐναντίος , ὁ ἐν μεσότης καί ὁρίζω ὁ ὀρθός λόγος , ὁ δέ κατά ὑπερβολή , ἐν ὅς καί ὁ ὁ ἀκόλαστος , αὔτης δέ ὡς κακός κακός , ὅς δέ οὐ εἰμί ὑπερβολή , οὗτος εἄν ἄγω πᾶς ὡς ἀγαθός κακός ὁ λύπη ἐναντίος .