alexander-philosophy.hqika-problh-mata-sp 18
Ἤ διότι τὴν εὐδαιμονίαν ἐν ταῖς σωματικαῖς ἀπολαύσεσι τίθενται , ἐν αἷς καὶ τὰ ἀνδράποδα καὶ τὰ βοσκήματα , εἰσὶ φορτικοί , ῆ διότι καθ’ οὕς ἡ μόνη ἡδονὴ αἱρετὴ καὶ ὁ πόνος δι’ αὐτὸν φευκτός , οὔτε τὸ καλὸν δι’ αὐτὸ αἱρετὸν οὔτε τὸ αἰσχρὸν δι’ αὐτὸ φευκτόν . ἔτι εἰ μόνον ἡ ἡδονὴ αἱρετή , αἱρετὰ πάντα τὰ ἡδονῆς ποιητικά , ὥστε ἔσται καὶ ἐκεῖνα ἀγαθά · καὶ εἰ τὰ πόνου ποιητικὰ φευκτά , ἔστι δέ ποτε καλὰ πόνου ποιητικὰ , ἔσται καλά τινα φευκτά , ὁποῖαί εἰσιν καὶ αἱ κατ’ ἀνδρίαν ἐνέργειαι . ἔτι καθ’ οὗς μηδὲν τῇ αὐτοῦ φύσει καλόν ἐστιν μηδὲ αἰσχρόν , φαίνεται δέ τινα τοιαῦτα διὰ τὰς προλήψεις τὰς τῶν ἀνθρώπων , δι’ ἃς οὐκ ὃν τῇ ἑαυτοῦ φύσει αἰσχρὸν τὸ αἰσχρὸν ὡς κακὸν φυλασσόμεθα , εἴημεν ἂν ζημιούμενοι εἰς τὰς ἡδονὰς τὰ μέγιστα τῷ φυλασσόμενοι τὸ αἰσχρὸν ἀπέχεσθαι αὐτῶν , ὃ οὐδὲ ἂν τῶν ἀλόγων ποιεῖ , ὥστε εἴη ἂν ἡμῖν πρὸς κακοῦ τὸ λογικοῖς εἶναι . τὸ δὲ λέγειν , ὅτι μηδ’ αὐτοὶ τὰς αἰσχρὰς ἡδονὰς ἀξιοῦμεν αἱρεῖσθαι , εἰ μὲν οὕτως καὶ διὰ τοῦτο λέγοιεν , διότι τὸ αἰσχρὸν δι’ αὐτὸ φευκτόν ἐστι , καλῶς μὲν ἂν λέγοιεν , οὐκέτι μέντοι φυλάσσοιεν ⟨ ἂν ⟩ τὸ μόνον τὸν πόνον εἶναι φευκτὸν δι’ αὐτόν , εἰ δὲ μὴ διὰ τὸ αἰσχρὸν αὐτό , ἀλλ’ ὅτι ἐπὶ τοῖς τοιούτοις ζημίαι τινὲς ὑπὸ τῶν νομοθετῶν ὁρίζονται , εἰ μὲν καλῶς , εἶεν ἂν τῇ αὐτῶν πάλιν φύσει τὰ αἰσχρὰ κακά , εἰ δὲ μὴ καλῶς , τοῦτ’ ἐστὶ τὸ λέγειν ζημίαν εἶναι τοῖς ἀνθρώποις τὸ λογικοῖς εἶναι , εἴ γε διὰ τὸν λόγον τὰ μὴ κακὰ κακὰ ὑπολαμβάνοντες ἀποστεροῦνται δι’ αὐτὰ τῶν ὡς ἀληθῶς ἀγαθῶν . τὸ δὲ λέγειν πᾶν ὃ αἱρούμεθα ὡς ἡδὺ ἡμᾶς αἱρεῖσθαι , καὶ τούτῳ χρῆσθαι εἰς πίστιν τοῦ τὴν ἡδονὴν εἶναι τὸ μέγιστον ἀγαθόν , οὐκ ἀληθές , εἴ γε αἱρούμεθα ἕκαστον ὧν αἱρούμεθα ἢ ὡς καλὸν ἢ ὡς συμφέρον ἢ ὡς ἡδύ . τὸ δὲ λέγειν καὶ τὸ συμφέρον ἡδὸ εἶναι ψεῦδος . πολλάκις γὰρ φανερῶς αὐτὸ ὄν ἀηδὲς αἱρούμεθα , καὶ εἰ συμβέβηκεν δὲ καὶ τῷ καλῷ , καλόν ἐστι , καὶ ἡδεῖ εἶναι , ἀλλ’ οὐ διότι ἡδὺ αὐτὸ αἱρεῖται . τὸ γοῦν αἰσχρὸν πολλάκις ὃν ἡδὺ ἀποστρεφόμεθα καὶ φεύγομεν . εἰ δὲ τοῦτο διὰ τὸ αἰσχρὸν φεύγομεν , καὶ αἱροίμεθα ἂν διὰ τὸ καλὸν τὸ ἡδύ . ἀλλὰ καὶ τὸ λέγειν μηδὲν εἶναι τῇ αὐτοῦ φύσει καλὸν μηδὲ αἰσχρόν , ἀλλὰ πρὸς ἰδίας προλήψεις λέγεσθαι ταῦτα , καὶ ἀπαιτεῖν διὰ λόγου τινὸς δειχθῆναι τὸ καλὸν αὐτοῖς , ὅμοιον τῷ ἀπαιτεῖν λόγον τοῦ εἶναί τι λευκόν . οὐδὲν γὰρ τῶν ἐναργῶν τῇ αὐτῶν φύσει δεῖται τῆς ἐκ τῶν λόγων πίστεως , ἐναργὲς δὲ πᾶσιν τοῖς μὴ πεπηρωμένοις τὸ ὄμμα τοῦτο τῆς ψυχῆς , ᾧ ταῦτα γνωρίζεται , τὸ εἶναί τι καλὸν καὶ αἰσχρόν . ὅτι δὲ ἐκ φύσεως ἡμῖν τὸ γνωρίζειν τά τε αἰσχρὰ καὶ τὰ καλά , δῆλον τῷ ἐπὶ τοῖς αἰσχροῖς οὐ γινο| μένοις μόνον , ἀλλὰ καὶ λεγομένοις ἐρυθαίνεσθαι ὥς τι πάσχοντας , καὶ τοῦτο ἔστιν ἰδεῖν καὶ ἐν τοῖς μικροῖς ἔτι γινόμενον παιδίοις . καὶ γὰρ ταῦτα ἐρυθριᾷ πολλάκις ὡς ἐπὶ αἰσχροῖς τισίν .
Lemmas: ἤ διότι ὁ εὐδαιμονία ἐν ὁ σωματικός ἀπόλαυσις τίθημι , ἐν ὅς καί ὁ ἀνδράποδον καί ὁ βόσκημα , εἰμί φορτικός , ἤ διότι κατά ὅς ὁ μόνος ἡδονή αἱρετός καί ὁ πόνος διά αὐτός φευκτός , οὔτε ὁ καλός διά αὐτός αἱρετός οὔτε ὁ αἰσχρός διά αὐτός φευκτός . ἔτι εἰμί μόνος ὁ ἡδονή αἱρετός , αἱρετός πᾶς ὁ ἡδονή ποιητικός , ὥστε εἰμί καί ἐκεῖνος ἀγαθός · καί εἰμί ὁ πόνος ποιητικός φευκτός , εἰμί δέ ποτός καλός πόνος ποιητικός , εἰμί καλός τις φευκτός , ὁποῖος εἰμί καί ὁ κατά ἀνδρεία ἐνέργεια . ἔτι κατά ὗς μηδείς ὁ αὐτός φύσις καλός εἰμί μηδέ αἰσχρός , φαίνω δέ τις τοιοῦτος διά ὁ πρόληψις ὁ ὁ ἄνθρωπος , διά ὅς οὐ ὅς ὁ ἑαυτοῦ φύσις αἰσχρός ὁ αἰσχρός ὡς κακός φυλάσσω , εἰμί εἄν ζημιόω εἰς ὁ ἡδονά ὁ μέγας ὁ φυλάσσω ὁ αἰσχρός ἀπέχω αὐτός , ὅς οὐδέ εἄν ὁ ἄλογος ποιέω , ὥστε εἰμί εἄν ἐγώ πρός κακός ὁ λογικός εἰμί . ὁ δέ λέγω , ὅτι μηδέ αὐτός ὁ αἰσχρός ἡδονά ἀξιόω αἱρέω , εἰμί μέν οὕτως καί διά οὗτος λέγω , διότι ὁ αἰσχρός διά αὐτός φευκτός εἰμί , καλῶς μέν εἄν λέγω , οὐκέτι μέντοι φυλάσσω ⟨ εἄν ⟩ ὁ μόνος ὁ πόνος εἰμί φευκτός διά αὐτός , εἰμί δέ μή διά ὁ αἰσχρός αὐτός , ἀλλά ὅτι ἐπί ὁ τοιοῦτος ζημία τις ὑπό ὁ νομοθέτης ὁρίζω , εἰμί μέν καλῶς , ἄγω εἄν ὁ αὐτός πάλιν φύσις ὁ αἰσχρός κακός , εἰμί δέ μή καλῶς , οὗτος εἰμί ὁ λέγω ζημία εἰμί ὁ ἄνθρωπος ὁ λογικός εἰμί , εἰμί γε διά ὁ λόγος ὁ μή κακός κακός ὑπολαμβάνω ἀποστερέω διά αὐτός ὁ ὡς ἀληθής ἀγαθός . ὁ δέ λέγω πᾶς ὅς αἱρέω ὡς ἡδύς ἐγώ αἱρέω , καί οὗτος χράω εἰς πίστις ὁ ὁ ἡδονά εἰμί ὁ μέγας ἀγαθός , οὐ ἀληθής , εἰμί γε αἱρέω ἕκαστος ὅς αἱρέω ἢ ὡς καλός ἢ ὡς συμφέρω ἢ ὡς ἡδύς . ὁ δέ λέγω καί ὁ συμφέρω ἡδύς εἰμί ψεῦδος . πολλάκις γάρ φανερῶς αὐτός εἰμί ἀηδής αἱρέω , καί εἰμί συμβαίνω δέ καί ὁ καλός , καλός εἰμί , καί ἡδύς εἰμί , ἀλλά οὖον διότι ἡδύς αὐτός αἱρέω . ὁ γοῦν αἰσχρός πολλάκις ὅς ἡδύς ἀποστρέφω καί φεύγω . εἰμί δέ οὗτος διά ὁ αἰσχρός φεύγω , καί αἱρέω εἄν διά ὁ καλός ὁ ἡδύς . ἀλλά καί ὁ λέγω μηδείς εἰμί ὁ αὐτός φύσις καλός μηδέ αἰσχρός , ἀλλά πρός ἴδιος πρόληψις λέγω οὗτος , καί ἀπαιτέω διά λόγος τις δείκνυμι ὁ καλός αὐτός , ὅμοιος ὁ ἀπαιτέω λόγος ὁ εἰμί τίς λευκός . οὐδείς γάρ ὁ ἐναργής ὁ αὐτός φύσις δήω ὁ ἐκ ὁ λόγος πίστις , ἐναργής δέ πᾶς ὁ μή πηρόω ὁ ὄμμα οὗτος ὁ Ψυχή , ὅς οὗτος γνωρίζω , ὁ εἰμί τίς καλός καί αἰσχρός . ὅτι δέ ἐκ φύσις ἐγώ ὁ γνωρίζω ὁ τε αἰσχρός καί ὁ καλός , δῆλος ὁ ἐπί ὁ αἰσχρός οὖον γινός μένω μόνος , ἀλλά καί λέγω ἐρυθαίνομαι ὅς τίς πάσχω , καί οὗτος εἰμί ὁράω καί ἐν ὁ μικρός ἔτι γίγνομαι παιδίον . καί γάρ οὗτος ἐρυθριάω πολλάκις ὡς ἐπί αἰσχρός τις .