alexander-philosophy.hqika-problh-mata-sp 20
Ὁ ἐν πάσῃ πράξει καὶ παντὶ μαθήματι τὸ χρήσιμον ἀπαιτῶν καὶ μηδὲν ἀξιῶν μανθάνειν ἢ ποιεῖν , ὃ μὴ ἔστι χρήσιμον , οὗτος ἀναιρεῖ τὸ εἶναί τι δι’ αὗτὸ ἀγαθόν τε καὶ αἱρετόν , εἴ γε τὸ μὲν χρήσιμον ἄλλου τινὸς χάριν γίγνεται , πρὸς ὃ χρήσιμόν ἐστι , τὸ δὲ ἄλλου τινὸς γινόμενον χάριν παρ’ ἐκείνου τὸ αἱρετὸν ἔχον ἔχοι ἂν παρ’ ἐκείνου καὶ τὸ ἀγαθὸν εἶναι , πᾶν δὲ χρήσιμόν ἐστι τὸ ἀγαθοῦ τινος ποιητικὸν καὶ γινόμενον , διότι ἐκείνου ἐστὶ ποιητικόν . ἀλλ’ εἰ τὸ δι’ αὐτὸ ἀγαθόν τε καὶ αἱρετὸν μᾶλλον ἀγαθὸν τοῦ παρ’ ἄλλου τὸ ἀγαθὸν ἔχοντος , ὁ τὸ χρήσιμον ἐν πᾶσιν ἀπαιτῶν ἀναιρεῖ τὸ εἶναί τι ἀγαθὸν κυρίως τε καὶ καθ’ αὐτό , ἔτι ὁ τὸ χρήσιμον μόνον ἀγαθὸν εἶναι λέγων καὶ αἱρετὸν ἀναιρεῖ τὸ εἶναί τι χρή σιμον . εἰ γὰρ τὸ χρήσιμον ὡς ἀγαθοῦ ποιητικόν ἐστιν αἱρετὸν καὶ τὸ εἶναι ἀγαθὸν ἔχει παρὰ τοῦ γινομένου πρὸς αὐτοῦ , μηδὲν δέ ἐστι τοιοῦτο καθ’ οὓς μόνον αἱρετόν ἐστιν τὸ χρήσιμον ἀναιρουμένου τοῦ δι’ ὃ γινόμενον ὑπ’ αὐτοῦ τὸ χρήσιμον τὸ αἱρετὸν ἔχει . εἰ γὰρ εἴη τὸ χρήσιμον χρήσιμον , διότι χρησίμου τινός ἐστιν ἀγαθοῦ ποιητικόν , ἔσται πᾶν τὸ ὑπὸ τοῦ χρησίμου γινόμενον χρήσιμον , ὃ τῷ εἶναι χρήσιμον ἐπ’ ἄλλο πάλιν ἕξει τὴν ἀναφοράν . οὕτως δὲ ἐπ’ ἄπειρον προελεύσεται , ἀεὶ μὲν τοῦ χρησίμου , διότι ποιεῖ τι , ὄντος χρησίμου , παντὸς δὲ τοῦ ὑπὸ τοῦ χρησίμου γινομένου ὄντος καὶ αὐτοῦ χρησίμου . τούτου δ’ οὕτως ἔχοντος οὐδ’ ἂν τὸ χρήσιμον ἔτι μένοι χρήσιμον , οὐκ ὄντος ἐσχάτου τινός , ὃ τῷ δι’ αὐτὸ αἱρετόν τε καὶ ἀγαθὸν εἶναι καὶ τοῖς εἰς αὐτὸ συντελοῦσιν καὶ οὖσι πρὸς αὐτὸ χρησίμοις τὸ εἶναι τοῖς τοιούτοις παρεῖχεν . ὡς γὰρ μὴ ὄντος αἱρετοῦ τοῦ γινομένου οὐδὲ τὸ πρὸς τοῦτο χρήσιμον ἔχοι ἂν τὸ αῖπετόν , σῦτως οὐδὲ τῶν πρὸς χρήσιμόν τι χρησίμων ἔχοι ἂν τὸ αἱρετὸν τῷ μηδὲν τῶν γινομένων ὑπ’ αὐτῶν αἱρετὸν εἶναι δι’ αὐτό , εἰ δὴ ἄτοπον τὸ ἀναιρεῖν τό γε εἶναί τι ἀγαθόν ( ἀναιρεῖται γὰρ κατὰ τοὺς λέγοντας μόνον δεῖν σπουδάζεσθαι τὸ χρήσιμον , ὡς δέδεικται ) , ἄτοπον δὲ καὶ τὸ λέγειν μηδὲν εἶναι χρήσιμον , ὃ καὶ αὐτὸ ἀναιροῦσιν οἱ τὸ χρήσιμον μόνον σπουδάζεσθαι λέγοντες , ἄτοπος ἂν ἥδε ἡ δόξα εἴη . πρὸς δὲ τούτοις εἰ τὰ μὲν χρήσιμα ἡμῖν συναίρεται πρὸς τὰς ἐνδείας τε καὶ ἐνοχλήσεις καὶ περιστάσεις τὰς κατὰ τὸν βίον , τέλος δὲ οὐ τὸ ἐνοχλεῖσθαι , ἀλλὰ τὸ μηδὲν ἐνοχλουμένους ἐνεργεῖν τινας ἐνεργείας , αἱ οἰκεῖαί τε τοῖς ἀνθρώποις καὶ ἐλευθέρων ἐνέργειαι . ἀνδραπόδων γὰρ τὸ πάντα ποιήσαντας πρὸς τὸ μὴ ἐνοχλεῖσθαι ἐν παιδιᾷ τοῦ λοιποῦ καταζῆν μηδεμίαν ἐνέργειαν σπουδῆς ἀξίαν ἐνεργοῦντας . ὡς γὰρ ἄτοπον τὰς τῶν θεῶν ἐνεργείας ἢ πρὸς τὸ χρήσιμον αὐτοῖς γίνεσθαι λέγειν τοῖς μηδενὸς τοιούτου δεομένοις , ἀλλὰ ἔξω πάσης ἐνδείας καὶ παντὸς πάθους οὖσιν , ἢ ἐν παιδιᾷ τὸ τέλος αὐτοῖς τίθεσθαι , οὕτως ἄτοπον καὶ τὸ τοῖς ἀνθρώποις λέγειν τέλος εἶναι τῶν σπουδαίων ἐνεργειῶν καὶ παντὸς τοῦ βίου παιδιάν . καὶ γὰρ εἰ πάντες τῶν ἄλλων ἀπάντων ζῴων διαφέρομεν τῷ ἐπιστήμης τε εἶναι δεκτικοὶ καὶ αἴσθησιν ἀληθείας ἔχειν , δῆλον ὡς καὶ τὸ τέλος ἂν ἡμῖν εἴη ἐν ταῖς κατ’ αὐτὰ ἐνεργείαις ταῖς γινομέναις καθ’ ὅ ἐσμεν ἄνθρωποι , ἐσμὲν δὲ ἄνθρωποι μάλιστα , καθ’ ἃ διαφέρομεν τῶν ἄλλων ζῴων ἀπάντων , ταῦτα δ’ ἦν ἐπιστήμη τε καὶ ἀλήθεια , οὔτε ἐν παιδιᾷ κεῖται , οὔτε ἐν τοῖς διὰ τὸ χρήσιμον αἱρετοῖς .
Lemmas: ὁ ἐν πᾶς πρᾶξις καί πᾶς μάθημα ὁ χρήσιμος ἀπαιτέω καί μηδείς ἄξιος μανθάνω ἢ ποιέω , ὅς μή εἰμί χρήσιμος , οὗτος ἀναιρέω ὁ εἰμί τίς διά αὐτός ἀγαθός τε καί αἱρετός , εἰμί γε ὁ μέν χρήσιμος ἄλλος τις χάρις γίγνομαι , πρός ὅς χρήσιμος εἰμί , ὁ δέ ἄλλος τις γίγνομαι χάρις παρά ἐκεῖνος ὁ αἱρετός ἔχω ἔχω εἄν παρά ἐκεῖνος καί ὁ ἀγαθός εἰμί , πᾶς δέ χρήσιμος εἰμί ὁ ἀγαθός τις ποιητικός καί γίγνομαι , διότι ἐκεῖνος εἰμί ποιητικός . ἀλλά εἰμί ὁ διά αὐτός ἀγαθός τε καί αἱρετός μᾶλλον ἀγαθός ὁ παρά ἄλλος ὁ ἀγαθός ἔχω , ὁ ὁ χρήσιμος ἐν πᾶς ἀπαιτέω ἀναιρέω ὁ εἰμί τίς ἀγαθός κύριος τε καί κατά αὐτός , ἔτι ὁ ὁ χρήσιμος μόνος ἀγαθός εἰμί λέγω καί αἱρετός ἀναιρέω ὁ εἰμί τίς χρή σιμός . εἰμί γάρ ὁ χρήσιμος ὡς ἀγαθός ποιητικός εἰμί αἱρετός καί ὁ εἰμί ἀγαθός ἔχω παρά ὁ γίγνομαι πρός αὐτός , μηδείς δέ εἰμί τοιοῦτος κατά ὅς μόνος αἱρετός εἰμί ὁ χρήσιμος ἀναιρέω ὁ διά ὅς γίγνομαι ὑπό αὐτός ὁ χρήσιμος ὁ αἱρετός ἔχω . εἰμί γάρ εἰμί ὁ χρήσιμος χρήσιμος , διότι χρήσιμος τις εἰμί ἀγαθός ποιητικός , εἰμί πᾶς ὁ ὑπό ὁ χρήσιμος γίγνομαι χρήσιμος , ὅς ὁ εἰμί χρήσιμος ἐπί ἄλλος πάλιν ἔχω ὁ ἀναφορά . οὕτως δέ ἐπί ἤπειρος προέρχομαι , ἀεί μέν ὁ χρήσιμος , διότι ποιέω τίς , εἰμί χρήσιμος , πᾶς δέ ὁ ὑπό ὁ χρήσιμος γίγνομαι εἰμί καί αὐτός χρήσιμος . οὗτος δέ οὕτως ἔχω οὐδέ εἄν ὁ χρήσιμος ἔτι μένω χρήσιμος , οὐ εἰμί ἔσχατος τις , ὅς ὁ διά αὐτός αἱρετός τε καί ἀγαθός εἰμί καί ὁ εἰς αὐτός συντελέω καί εἰμί πρός αὐτός χρήσιμος ὁ εἰμί ὁ τοιοῦτος παρέχω . ὡς γάρ μή εἰμί αἱρετός ὁ γίγνομαι οὐδέ ὁ πρός οὗτος χρήσιμος ἔχω εἄν ὁ ἀποτίνω , σῦτως οὐδέ ὁ πρός χρήσιμος τίς χρήσιμος ἔχω εἄν ὁ αἱρετός ὁ μηδείς ὁ γίγνομαι ὑπό αὐτός αἱρετός εἰμί διά αὐτός , εἰμί δή ἄτοπος ὁ ἀναιρέω ὁ γε εἰμί τίς ἀγαθός ( ἀναιρέω γάρ κατά ὁ λέγω μόνος δήω σπουδάζω ὁ χρήσιμος , ὡς δείκνυμι ) , ἄτοπος δέ καί ὁ λέγω μηδείς εἰμί χρήσιμος , ὅς καί αὐτός ἀναιρέω ὁ ὁ χρήσιμος μόνος σπουδάζω λέγω , ἄτοπος εἄν ὅδε ὁ δόξα εἰμί . πρός δέ οὗτος εἰμί ὁ μέν χρήσιμος ἐγώ συναίρω πρός ὁ ἔνδεια τε καί ἐνόχλησις καί περίστασις ὁ κατά ὁ βίος , τέλος δέ οὖον ὁ ἐνοχλέω , ἀλλά ὁ μηδείς ἐνοχλέω ἐνεργέω τις ἐνέργεια , ὁ οἰκεῖος τε ὁ ἄνθρωπος καί ἐλεύθερος ἐνέργεια . ἀνδράποδον γάρ ὁ πᾶς ποιέω πρός ὁ μή ἐνοχλέω ἐν παιδιά ὁ λοιπός καταζάω μηδείς ἐνέργεια σπουδή ἄξιος ἐνεργέω . ὡς γάρ ἄτοπος ὁ ὁ θεός ἐνέργεια ἢ πρός ὁ χρήσιμος αὐτός γίγνομαι λέγω ὁ μηδείς τοιοῦτος δήω , ἀλλά ἔξω πᾶς ἔνδεια καί πᾶς πάθος εἰμί , ἢ ἐν παιδιά ὁ τέλος αὐτός τίθημι , οὕτως ἄτοπος καί ὁ ὁ ἄνθρωπος λέγω τέλος εἰμί ὁ σπουδαῖος ἐνέργεια καί πᾶς ὁ βίος παιδιά . καί γάρ εἰμί πᾶς ὁ ἄλλος ἀπαντάω ζῷον διαφέρω ὁ ἐπιστήμη τε εἰμί δεκτικός καί αἴσθησις ἀλήθεια ἔχω , δῆλος ὡς καί ὁ τέλος εἄν ἐγώ εἰμί ἐν ὁ κατά αὐτός ἐνέργεια ὁ γίγνομαι κατά ὅς εἰμί ἄνθρωπος , εἰμί δέ ἄνθρωπος μάλιστα , κατά ὁ διαφέρω ὁ ἄλλος ζῷον ἀπαντάω , οὗτος δέ εἰμί ἐπιστήμη τε καί ἀλήθεια , οὔτε ἐν παιδιά κεῖμαι , οὔτε ἐν ὁ διά ὁ χρήσιμος αἱρετός .