alexander-philosophy.hqika-problh-mata-sp 23
Eῖ οὖν ἐστιν ἡ κατὰ φύσιν ἑκάστῳ ἐνέργεια ἀνεμπόδιστος ἡδονή , ταύτης δὲ πάντα ἐφίεται , ⟨ οὐ ⟩ διὰ τοῦτο ἤδη καὶ τέλος ἡ ἡδονὴ καὶ τὸ ζῆν οὕτως . παρ’ οὗ γὰρ καὶ τὸ ἀνεμποδίστως , ἐκεῖνο αἴτιον τοῦ ζῆν οὕτως . εἰ μὲν οὖν ἡδονὴ τοῦ κατ’ ἀρετὴν ἀνεμποδίστως ἐνεργεῖν αἰτία , ἐν ἐκείνῃ ἂν ἦν τὸ κυριώτατον ἀγαθόν , εἰ δὲ μὴ ἡδονή , ἄλλο δέ τι , ἐκεῖνο ἂν ἦν τοῦ τοιούτου βίου , ὥστ’ εἰ τοῦ οὕτως ἐνεργεῖν τοῖς ἀνθρώποις αἰτία μάλιστα ἡ ἀρετή ( συντελεῖν γάρ τι δόξει πρὸς τὸ ἀνεμποδίστως καὶ τὰ ἀπὸ τῆς τύχης ) , ἐκείνη ἂν τὴν αἰτίαν ἔχοι μάλιστα ἐν τοῖς ἀνθρώποις τοῦ βίου . διὸ εἰ καὶ τὸ εὐδαιμονεῖν τῷ ἀνθρώπῳ τεθείη ἐν ταῖς κατὰ φύσιν αὐτῷ , καθ’ ἣν εἰ ἄνθρωπός ἐστι , κεῖσθαι ἐνεργείαις , εἰ ἀνεμποδίστως γίγνοιντο , ἡ ἀρετὴ ἂν καὶ μάλιστα γίνοιτο τῆς εὐδαιμονίας αἰτία , καὶ τοῦ τὰς οἰκείας ἐνεργεῖν ἐνεργείας τοῦ ἀνθρώπου οὖσα αἰτία καὶ τοῦ ἀνεμω ἔτι ἡ ἡδονὴ ἐνέργεια ὡς ἑπομένη τῇ τοῦτον γινομένῃ τὸν τρόπον ἐνεργείᾳ , ὡς ἔδειξεν ἐν τῷ τελευταίῳ τῶν Ἠθικῶν , ἑπομένη δὲ ἡ ἡδονὴ τῇ τοῦτον γινομένῃ τὸν τρόπον ἐνεργείᾳ , σημεῖον ἂν μᾶλλον εἴη τοῦ παρεῖναι τὸ εὐδαιμονεῖν τοῖς οὕτως ἐνεργοῦσιν , ἀλλ’ οὐκ εὐδαιμονία . ἐνέργεια γὰρ ἡ ἡδονὴ λέγεται ὑπ’ Ἀριστοτέλους , οὐχ ὡς αὐτὴ κατὰ τὸν οἰκεῖον λόγον οὖσα ἐνέργεια , ἀλλ’ ὡς ἐπ’ ἐνεργείᾳ τὸ εἶναι ἔχουσα καὶ μὴ δυναμένη χωρὶς ταύτης γίνεσθαι . διὸ ὡς τὸ ἐνέργεια εἶναι ἀνεμπόδιστος ἔχει , οὕτως ἂν ἔχοι καὶ τὸ εἶναι εὐδαιμονία . ἐνέργεια δέ ἐστιν τῷ τοιαύτῃ παρακολουθεῖν ἐνεργείᾳ , καὶ εὐδαιμονία ἐστὶ τῷ παραἡντινοῦν ] κολουθεῖν τῇ εὐδαιμονίᾳ καὶ εἶναι σημεῖον τῆς παρουσίας αὐτῆς . ὅσον δὲ πρὸς δεῖ τὸ ἀνεμποδίστως ἐνεργεῖν δεόμεθα πρὸς τὰς ἀρετάς , καθ’ ἂς τὰς τοιαύτας ἐνεργεῖν ἐνεργείας , τοσοῦτον ἀπολείπεται καὶ ἡ κατ’ ἀρετὴν ἐνέργεια τοῦ τὸ πλέον ἔχειν ἐν αὐτῇ . ὅτι μὲν ἀνδραποδῶδες τὸ τὴν εὐδαιμονίαν τίθεσθαι ἐν ταῖς σωματικαῖς ἡδοναῖς καὶ τῷ ἀπολαυστικῷ βίῳ , ἑκανῶς αὐτὸς ἐνεδείξατο διὰ τοῦ τά τε ἀνδράποδα καὶ τὰ βοσκήματα τὸν τοιοῦτον βίον κρίνειν , καὶ ἔτι διὰ τοῦ ἕαρδαναπάλου · ὅτι δὲ μηδὲ ἐν ταῖς κατὰ ψυχὴν ἐνεργείαις αἱ ἐνέργειαι τῆς ἡδονῆς χάριν , ἀλλὰ ἡ ἡδονὴ τῶν ἐνεργειῶν , δῆλον . εἰ γὰρ καὶ ὅτι μάλιστα ἡδεῖαι αἱ κατ’ ἀρετὴν ἐνέργειαι , ἀλλ’ οὐ τῆς γε ἡδονῆς ἕνεκα σπουδάζονται , ἀλλ’ ἔμπαλιν . τὰς μὲν γὰρ κατ’ ἀρετὴν ἐνεργείας αἱρούμεθα , κἂν λύπης καὶ πόνων αἰτίαι γίνωνταί ποτε , ὡς ἐπὶ τῶν κατὰ τὴν ἀνδρείαν ἐνεργειῶν γίνεται , ἡδονὰς δὲ αἰσχρὰς οὐδέποτε αἱρεῖσθαι εὔλογον , ὥστε εἰ αἱ μὲν κατ’ ἀρετὴν ἐνέργειαι αἱρεταί , κἂν μετὰ λύπης ὥσιν , ὃ ἐναντίον ἐστὶ τῇ ἡδονῇ , αἱ δὲ ἡδοναὶ οὐδέποτε αἱρεταὶ μετὰ τοῦ ἐναντίου τῇ ἀρετῇ τε καὶ τῷ καλῷ , δῆλον ὡς τὰς ἡδονὰς διὰ τὰς ἐπὶ ταῖς κατ’ ἀρετὴν γινομένας ἐνεργείαις αἱρούμεθα , καὶ διὰ τὰς τοιαύτας ἐνεργείας . μάλιστα δ’ ἂν διακριθείη τοῦτο , εἰ τῇ φύσει κατανοήσαιμέν τε καὶ λάβοιμεν , πότερον ποτέρου χάριν ἡ φύσις ἡμῖν εὐθὺς γινομένοις ἔδωκεν τὴν ἐνέργειαν διὰ τὴν ἡδονήν , ἢ τὴν ἡδονὴν διὰ τὰς ἐνεργείας . ἀλλὰ μὴν γνώριμον τὸ τὴν ἡδονὴν τοῖς ζῴοις διὰ τὰς ἐνεργείας ὑπὸ τῆς φύσεως δεδόσθαι , εἰ μέλλοι σώζεσθαι · ἀδύνατον γὰρ αὐτοῖς μὴ τρεφομένοις . τούτῳ τὴν ἐπὶ ταῖς τροφαῖς ἡδονὴν ἔχομεν παρ’ αὐτῆς , δι’ ἣν ἡδονὴν ζητοῦμέν τε τὴν τροφὴν μὴ παροῦσαν καὶ παρούσῃ χρώμεθα . τὴν ἀπὸ τῶν βελτιόνων ἀσχολίαν γινομένην ποτὲ διὰ ταύτης παραμυθούμενοι . παντάπασιν γὰρ ἄτοπον τὸ λέγειν τρέφεσθαι ἡμς μὴ ὡς σωθησο μένους διὰ τούτου , ἀλλ’ ὑπὲρ τῆς ἡδονῆς τῆς ἐπ’ αὐτῷ . ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιγινομένην τοῖς ἀφροδισίοις ἡδονήν , εἴ τις φυσικῶς ἐξετάζοι , οὐκ ἄλλου χάριν εὑρήσει παρεσπαρμένην ἡ τῆς τεκνοποιίας , ὅπως ὑπὸ τῆς ἡδονῆς παραπεμπόμενα τὰ ζῷα μὴ ὀκνῇ πρὸς τὸν συνδυασμόν , ὃς αἴτιος τῆς κατ’ εἶδος τοῖς ζῴοις ἀιδιότητος , δι’ ἣν καὶ αὐτὸν συμβαίνει τὸν κόσμον ὅμοιον ἀεὶ μένειν ἑαυτῷ . εἰ δὲ φανερῶς ἐπὶ τούτων αἱ ἡδοναὶ τοῖς ζῴοις γίνονται τῶν ἐνεργειῶν χάριν , καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἐνεργειῶν τῶν κατὰ φύσιν οὕτως ἔχειν εὔλογον . ὅτι δὲ ἐφ’ ὧν συνυπάρχει τό τε καλὸν καὶ ἡ ἡδονή , οὐ τὸ καλὸν τῆς ἡδονῆς χάριν αἱρετόν , ἀλλ’ ἡ ἡδονὴ τοῦ καλοῦ , δῆλον ( ὡς ἐμνήσθημεν ἤδη ) ἐκ τοῦ , εἰ ἦν τῆς ἡδονῆς χάριν αἱρετὸν τὸ καλόν , ὡς ἐκείνης μὲν οὔσης τέλους τε καὶ δι’ αὐτὴν αἱρετοῦ , ὡς ποιητικοῦ δὲ τῆς ἡδονῆς τοῦ καλοῦ τὸ αἱρετὸν ἔχοντος , ὁμοίως τῷ καλῷ τὸ αἰσχρὸν αἱρετὸν γίνεσθαι , ἐπεὶ καὶ τοῦτο ποιητικὸν ἡδονῆς . οἷς γὰρ τὸ αἱρετὸν ὡς ποιητικοῖς , τούτοις τὸ γινόμενον ὑπ’ αὐτῶν τῆς αἱρέσεως μέτρον . ἢ γὰρ οὐ χρὴ λέγειν γίνεσθαί τινας καὶ ἐπ’ αἰσχραῖς πράξεσιν ἡδονάς , ἀλλ’ ἐπὶ μόναις ταῖς καλαῖς , ἢ εἰ μὴ τοῦτο , ἀληθῶς αἱρετὸν ἔσται καὶ τὸ αἰσχρὸν ὁμοίως τῷ καλῷ , εἰ ἡ γινομένη ὑπ’ αὐτῶν ἡδονὴ τῆς αἱρέσεως αὐτῶν αἰτία . εἰ δὲ τοῦτο ἄτοπον , προξενοῦν ἡμῖν πᾶσαν πρᾶξιν αἰσχρὰν ὡς οὐδὲν ἔλαττον τῆς καλῆς αἱρετὴν ⟨ ἢ καὶ μᾶλλονῶ , εἰ καὶ μᾶλλον αὕτη καὶ πλείοσι παρασκευάζει τὰς ἡδονάς , οὐδ’ ἂν τὸ καλὸν εἴη διὰ τὴν ἡδονὴν αἱρετὸν ὡς ἐκείνης ποιητικόν . εἰ δὲ δεῖ μὲν εἶναι ἢ διὰ τὴν ἡδονὴν τὸ καλὸν αἱρετόν , ἢ διὰ τὸ καλὸν τὴν ἡδονήν , μὴ ἔστι δὲ τὸ καλὸν διὰ τὴν ἡδονήν , εἴη ἂν ἡ ἡδονὴ τὸ αἱρετὸν παρὰ τοῦ καλοῦ λαμβάνουσα . οὐ γὰρ δὴ ταὐτὸν οἶόν τε λέγειν εἶναι τὸ καλόν τε καὶ τὴν ἡδονήν , ἐφ’ ὧν συνυπάρχει τε καὶ ἅμα ἐστὶν ἀλλήλοις . εἰ γὰρ εἴη ταὐτὸν αὐτοῖς τὸ εἶναι , καὶ ἀντιστρέφειν αὐτὰ ἀλλήλοις ἀνάγκη , ὡς πᾶν τὸ καλὸν ἐν τῷ καλὸν εἶναι καὶ τὸ ἡδὺ εἶναι ἔχειν καὶ πᾶν τὸ ἡδὺ ἅμα τε ἡδὺ εἶναι καὶ καλόν . εἰ δὲ ψεῦδος τὸ λέγειν πᾶσαν ἡδονὴν εἶναι καλὸν τῷ μηδὲν ἔλαττον ὁρᾶν τὰς ἡδονὰς γινομένας ἐπ’ αἰσχραῖς ἐνεργείαις , οὐδ’ ἂν ⟨ αἱ ⟩ ἐπὶ ταῖς καλαῖς ἐνεργείαις ἡδοναὶ γινόμεναι αἱ αὐταὶ εἶεν ταῖς ἐφ’ αἷς γίνονται ἐνεργείαις . τὸ γὰρ ὁμοῦ μὲν λέγειν τὰς ἡδονὰς μόνας εἶναι δι’ αὐτὰς αἱρετάς , τῶν δ’ ἄλλων αἱρετῶν ἕκαστον ἐφ’ ὅσον εἰς ἡδονήν τι συντελεῖ , ἐπὶ τοσοῦτον καὶ τὸ αἱρετὸν ἔχειν , ὁμοῦ δὲ τὸ μὲν καλὸν αἱρετὸν εἶναι λέγειν ὡς ποιητικὸν ἡδονῆς , μηκέτι δὲ καὶ τὸ αἰσχρὸν φάσκειν αἱρετὸν γίνεσθαι διὰ τὴν γινομένην ἡδονὴν ὑπ’ αὐτοῦ , οὐχ ὁμολογούμενα λεγόντων , ἀλλ’ ἀπιθάνως ἀρνουμένων οἷς συγχωροῦσι διὰ τῶν αἱρέσεων οὕτως ἔχειν . οὐδεὶς γὰρ μὴ τοῦτον παρεσκευασμένος τὸν τρόπον οὕτως ἀτόπου προῖσταται δόξης . τὸ γὰρ λέγειν τὰς μὲν ἐπὶ ταῖς καλαῖς ἐνεργείαις γινομένας ἡδονὰς εἰλικρινεῖς τε εἶναι καὶ ἀμίκτους ταῖς ἐναντίαις λύπαις , καὶ διὰ τοῦτο καὶ τὰς ποιητικὰς αὐτῶν ἐνεργείας ἔχειν τὸ αἱρετόν , τὰς δ’ ἐπὶ ταῖς αἰσχραῖς ὀλίγον ἐχούσας τὸ τέρπον πολλὰ ἔχειν καὶ πλείω τὰ λυποῦντα , διὸ μηδὲ τὰς ἐνεργείας εἶναι τὰς τοιαύτας αἱρετὰς οὔσας ποιητικὰς λύπης μᾶλλον ἢ ἡδονῆς , πῶς οὐ συνδιαιρούντων ἐστὶ ταῖς ἐνεργείαις ἐφ’ αἷς γίνονται τὰς ἡδονὰς καὶ οὐχ’ ὁμοειδεῖς φυλασσόντων ; εἰ γὰρ αἱ μὲν ἐπὶ τοῖς καλοῖς τοιαῦται , αἱ δ’ ἐπὶ τοῖς αἰσχροῖς τοιαῦται , εἴη ἂν τὰ καλὰ καὶ τὰ αἰσχρὰ αἴτια τῆς τῶν ἡδονῶν διαφορᾶς . οὐ γὰρ ἀπὸ τῶν ἡδονῶν ταῖς ἐνεργείαις ἐστὶ τὸ αἱρετόν , ἀλλὰ ἀπὸ τῶν ἐνεργειῶν ταῖς ἡδοναῖς , καὶ εἶεν ἂν ἄλλαι μὲν τῷ εἴδει αἱ ἀπὸ τῶν καλῶν , ἄλλαι δὲ αἱ ἀπὸ τῶν αἰσχρῶν , εἴ γε πᾶσαι μὲν αἱ ἀπὸ τῶν καλῶν καθαραί τε καὶ ἄμικτοι καὶ μηδεμιᾶς μετανοίας ἢ λύπης αἴτιαι εἰδοποιούμεναι ταῖς τοιαύταις ἐνεργείαις , πᾶσαι δὲ αἱ ἀπὸ τῶν αἰσχρῶν μικταί τε καὶ ἐν μεταμελείᾳ . οὕτως δὲ ἐχουσῶν τῶν ἡδονῶν πρὸς τὰς ἐνεργείας πρόδηλον , ὅτι μὴ παρὰ τῶν ἡδονῶν ταῖς ἐνεργείαις τὸ αἱρετόν , ἀλλὰ παρὰ τῶν ἐνεργειῶν ταῖς ἡδοναῖς , ταῖς μὲν τὸ αἱρετόν , ταῖς δὲ τὸ φευκτόν , εἴ γε φευκταὶ αἱ πλέον τοῦ ἤδοντος τὸ λυποῦν ἔχουσαι , τοιαῦται δὲ πᾶσαι αἱ ἐπὶ ταῖς αἰσχραῖς ἐνεργείαις .
Lemmas: ὁρίζω οὖν εἰμί ὁ κατά φύσις ἕκαστος ἐνέργεια ἀνεμπόδιστος ἡδονή , οὗτος δέ πᾶς ἐφίημι , ⟨ οὖον ⟩ διά οὗτος ἤδη καί τέλος ὁ ἡδονή καί ὁ ζῶ οὕτως . παρά ὅς γάρ καί ὁ ἀνεμπόδιστος , ἐκεῖνος αἴτιος ὁ ζῶ οὕτως . εἰμί μέν οὖν ἡδονή ὁ κατά ἀρετή ἀνεμπόδιστος ἐνεργέω αἰτία , ἐν ἐκεῖνος εἄν εἰμί ὁ κύριος ἀγαθός , εἰμί δέ μή ἡδονή , ἄλλος δέ τίς , ἐκεῖνος εἄν εἰμί ὁ τοιοῦτος βίος , ὥστε εἰμί ὁ οὕτως ἐνεργέω ὁ ἄνθρωπος αἰτία μάλιστα ὁ ἀρετή ( συντελέω γάρ τίς δοκέω πρός ὁ ἀνεμπόδιστος καί ὁ ἀπό ὁ τυγχάνω ) , ἐκεῖνος εἄν ὁ αἴτιος ἔχω μάλιστα ἐν ὁ ἄνθρωπος ὁ βίος . διό εἰμί καί ὁ εὐδαιμονέω ὁ ἄνθρωπος τίθημι ἐν ὁ κατά φύσις αὐτός , κατά ὅς εἰμί ἄνθρωπος εἰμί , κεῖμαι ἐνέργεια , εἰμί ἀνεμπόδιστος γίγνομαι , ὁ ἀρετή εἄν καί μάλιστα γίγνομαι ὁ εὐδαιμονία αἰτία , καί ὁ ὁ οἰκεῖος ἐνεργέω ἐνέργεια ὁ ἄνθρωπος εἰμί αἰτία καί ὁ ἄνεμος ἔτι ὁ ἡδονή ἐνέργεια ὡς ἕπω ὁ οὗτος γίγνομαι ὁ τρόπος ἐνέργεια , ὡς δείκνυμι ἐν ὁ τελευταῖος ὁ ἠθικός , ἕπω δέ ὁ ἡδονή ὁ οὗτος γίγνομαι ὁ τρόπος ἐνέργεια , σημεῖον εἄν μᾶλλον εἰμί ὁ πάρειμι ὁ εὐδαιμονέω ὁ οὕτως ἐνεργέω , ἀλλά οὐ εὐδαιμονία . ἐνέργεια γάρ ὁ ἡδονή λέγω ὑπό Ἀριστοτέλης , οὐ ὡς αὐτός κατά ὁ οἰκέω λόγος εἰμί ἐνέργεια , ἀλλά ὡς ἐπί ἐνέργεια ὁ εἰμί ἔχω καί μή δύναμαι Χωρὶς οὗτος γίγνομαι . διό ὡς ὁ ἐνέργεια εἰμί ἀνεμπόδιστος ἔχω , οὕτως εἄν ἔχω καί ὁ εἰμί εὐδαιμονία . ἐνέργεια δέ εἰμί ὁ τοιοῦτος παρακολουθέω ἐνέργεια , καί εὐδαιμονία εἰμί ὁ παραηντινοος ] κολούω ὁ εὐδαιμονία καί εἰμί σημεῖον ὁ παρουσία αὐτός . ὅσος δέ πρός δεῖ ὁ ἀνεμπόδιστος ἐνεργέω δήω πρός ὁ ἀρετή , κατά ὅς ὁ τοιοῦτος ἐνεργέω ἐνέργεια , τοσοῦτος ἀπολείπω καί ὁ κατά ἀρετή ἐνέργεια ὁ ὁ πλέω ἔχω ἐν αὐτός . ὅτι μέν ἀνδραποδώδης ὁ ὁ εὐδαιμονία τίθημι ἐν ὁ σωματικός ἡδονή καί ὁ ἀπολαυστικός βίος , κανεύς αὐτός ἐνδείκνυμι διά ὁ ὁ τε ἀνδράποδον καί ὁ βόσκημα ὁ τοιοῦτος βίος κρίνω , καί ἔτι διά ὁ ἕαρδαναπάλου · ὅτι δέ μηδέ ἐν ὁ κατά ψυχή ἐνέργεια ὁ ἐνέργεια ὁ ἡδονή χάρις , ἀλλά ὁ ἡδονή ὁ ἐνέργεια , δῆλος . εἰμί γάρ καί ὅτι μάλιστα ἡδύς ὁ κατά ἀρετή ἐνέργεια , ἀλλά οὖον ὁ γε ἡδονή ἕνεκα σπουδάζω , ἀλλά ἔμπαλιν . ὁ μέν γάρ κατά ἀρετή ἐνέργεια αἱρέω , κἀν λύπη καί πόνος αἰτία γίγνομαι ποτός , ὡς ἐπί ὁ κατά ὁ ἀνδρεῖος ἐνέργεια γίγνομαι , ἡδονά δέ αἰσχρός οὐδέποτε αἱρέω εὔλογος , ὥστε εἰμί ὁ μέν κατά ἀρετή ἐνέργεια αἱρετός , κἀν μετά λύπη εἰμί , ὅς ἐναντίος εἰμί ὁ ἡδονή , ὁ δέ ἡδονά οὐδέποτε αἱρετός μετά ὁ ἐναντίος ὁ ἀρετή τε καί ὁ καλός , δῆλος ὡς ὁ ἡδονά διά ὁ ἐπί ὁ κατά ἀρετή γίγνομαι ἐνέργεια αἱρέω , καί διά ὁ τοιοῦτος ἐνέργεια . μάλιστα δέ εἄν διακρίνω οὗτος , εἰμί ὁ φύσις κατανοέω τε καί λαμβάνω , πότερος πότερος χάρις ὁ φύσις ἐγώ εὐθύς γίγνομαι δίδωμι ὁ ἐνέργεια διά ὁ ἡδονή , ἢ ὁ ἡδονά διά ὁ ἐνέργεια . ἀλλά μήv γνώριμος ὁ ὁ ἡδονά ὁ ζῷον διά ὁ ἐνέργεια ὑπό ὁ φύσις δίδωμι , εἰμί μέλλω σῴζω · ἀδύνατος γάρ αὐτός μή τρέφω . οὗτος ὁ ἐπί ὁ τροφή ἡδονά ἔχω παρά αὐτός , διά ὅς ἡδονά ζητέω τε ὁ τροφή μή πάρειμι καί πάρειμι χράω . ὁ ἀπό ὁ ἀγαθός ἀσχολία γίγνομαι ποτέ διά οὗτος παραμυθέομαι . παντάπασι γάρ ἄτοπος ὁ λέγω τρέφω ἡμεῖς μή ὡς σῴζω μένος διά οὗτος , ἀλλά ὑπέρ ὁ ἡδονή ὁ ἐπί αὐτός . ἀλλά καί ὁ ἐπιγίγνομαι ὁ Ἀφροδίσιος ἡδονή , εἰμί τις φυσικός ἐξετάζω , οὐ ἄλλος χάρις εὑρίσκω παρασπείρω ὁ ὁ τεκνοποιΐα , ὅπως ὑπό ὁ ἡδονή παραπέμπω ὁ ζῷον μή ὀκνέω πρός ὁ συνδυασμός , ὅς αἴτιος ὁ κατά εἶδος ὁ ζῷον ἀιδιότης , διά ὅς καί αὐτός συμβαίνω ὁ κόσμος ὅμοιος ἀεί μένω ἑαυτοῦ . εἰμί δέ φανερῶς ἐπί οὗτος ὁ ἡδονά ὁ ζῷον γίγνομαι ὁ ἐνέργεια χάρις , καί ἐπί ὁ ἄλλος ἐνέργεια ὁ κατά φύσις οὕτως ἔχω εὔλογος . ὅτι δέ ἐπί ὅς συνυπάρχω ὁ τε καλός καί ὁ ἡδονή , οὖον ὁ καλός ὁ ἡδονή χάρις αἱρετός , ἀλλά ὁ ἡδονή ὁ καλός , δῆλος ( ὡς μιμνήσκω ἤδη ) ἐκ ὁ , εἰμί εἰμί ὁ ἡδονή χάρις αἱρετός ὁ καλός , ὡς ἐκεῖνος μέν εἰμί τέλος τε καί διά αὐτός αἱρετός , ὡς ποιητικός δέ ὁ ἡδονή ὁ καλός ὁ αἱρετός ἔχω , ὁμοίως ὁ καλός ὁ αἰσχρός αἱρετός γίγνομαι , ἐπεί καί οὗτος ποιητικός ἡδονή . ὅς γάρ ὁ αἱρετός ὡς ποιητικός , οὗτος ὁ γίγνομαι ὑπό αὐτός ὁ αἵρεσις μέτρον . ἢ γάρ οὖον χρή λέγω γίγνομαι τις καί ἐπί αἰσχρός πρᾶξις ἡδονή , ἀλλά ἐπί μόνος ὁ καλός , ἢ εἰμί μή οὗτος , ἀληθής αἱρετός εἰμί καί ὁ αἰσχρός ὁμοίως ὁ καλός , εἰμί ὁ γίγνομαι ὑπό αὐτός ἡδονή ὁ αἵρεσις αὐτός αἰτία . εἰμί δέ οὗτος ἄτοπος , προξενώ ἐγώ πᾶς πρᾶξις αἰσχρός ὡς οὐδείς μικρός ὁ καλός αἱρετός ⟨ ἢ καί μῶλος , εἰμί καί μᾶλλον οὗτος καί πλείων παρασκευάζω ὁ ἡδονή , οὐδέ εἄν ὁ καλός εἰμί διά ὁ ἡδονά αἱρετός ὡς ἐκεῖνος ποιητικός . εἰμί δέ δεῖ μέν εἰμί ἢ διά ὁ ἡδονά ὁ καλός αἱρετός , ἢ διά ὁ καλός ὁ ἡδονή , μή εἰμί δέ ὁ καλός διά ὁ ἡδονή , εἰμί εἄν ὁ ἡδονή ὁ αἱρετός παρά ὁ καλός λαμβάνω . οὖον γάρ δή αὐτός οἶος τε λέγω εἰμί ὁ καλός τε καί ὁ ἡδονή , ἐπί ὅς συνυπάρχω τε καί ἅμα εἰμί ἀλλήλων . εἰμί γάρ εἰμί αὐτός αὐτός ὁ εἰμί , καί ἀντιστρέφω αὐτός ἀλλήλων ἀνάγκη , ὡς πᾶς ὁ καλός ἐν ὁ καλός εἰμί καί ὁ ἡδύς εἰμί ἔχω καί πᾶς ὁ ἡδύς ἅμα τε ἡδύς εἰμί καί καλός . εἰμί δέ ψεῦδος ὁ λέγω πᾶς ἡδονά εἰμί καλός ὁ μηδείς μικρός ὁράω ὁ ἡδονά γίγνομαι ἐπί αἰσχρός ἐνέργεια , οὐδέ εἄν ⟨ ὁ ⟩ ἐπί ὁ καλός ἐνέργεια ἡδονά γίγνομαι ὁ αὐτός ἄγω ὁ ἐπί ὅς γίγνομαι ἐνέργεια . ὁ γάρ ὁμοῦ μέν λέγω ὁ ἡδονά μόνος εἰμί διά αὐτός αἱρετής , ὁ δέ ἄλλος αἱρετός ἕκαστος ἐπί ὅσος εἰς ἡδονή τίς συντελής , ἐπί τοσοῦτος καί ὁ αἱρετός ἔχω , ὁμοῦ δέ ὁ μέν καλός αἱρετός εἰμί λέγω ὡς ποιητικός ἡδονή , μηκέτι δέ καί ὁ αἰσχρός φάσκω αἱρετός γίγνομαι διά ὁ γίγνομαι ἡδονά ὑπό αὐτός , οὐ ὁμολογέω λέγω , ἀλλά ἀπίθανος ἀρνέομαι ὅς συγχωρέω διά ὁ αἵρεσις οὕτως ἔχω . οὐδείς γάρ μή οὗτος παρασκευάζω ὁ τρόπος οὕτως ἄτοπος προΐστημι δόξα . ὁ γάρ λέγω ὁ μέν ἐπί ὁ καλός ἐνέργεια γίγνομαι ἡδονά εἰλικρινής τε εἰμί καί ἄμικτος ὁ ἐναντίος λύπη , καί διά οὗτος καί ὁ ποιητικός αὐτός ἐνέργεια ἔχω ὁ αἱρετός , ὁ δέ ἐπί ὁ αἰσχρός ὀλίγος ἔχω ὁ τέρπω πολύς ἔχω καί πλείων ὁ λυπέω , διό μηδέ ὁ ἐνέργεια εἰμί ὁ τοιοῦτος αἱρετός εἰμί ποιητικός λύπη μᾶλλον ἢ ἡδονή , πῶς οὖον συνδιαιρέω εἰμί ὁ ἐνέργεια ἐπί ὅς γίγνομαι ὁ ἡδονά καί οὐ ὁμοειδής φυλάσσω ; εἰμί γάρ ὁ μέν ἐπί ὁ καλός τοιοῦτος , ὁ δέ ἐπί ὁ αἰσχρός τοιοῦτος , εἰμί εἄν ὁ καλός καί ὁ αἰσχρός αἴτιος ὁ ὁ ἡδονή διαφορά . οὖον γάρ ἀπό ὁ ἡδονή ὁ ἐνέργεια εἰμί ὁ αἱρετός , ἀλλά ἀπό ὁ ἐνέργεια ὁ ἡδονή , καί ἄγω εἄν ἄλλος μέν ὁ εἶδος ὁ ἀπό ὁ καλός , ἄλλος δέ ὁ ἀπό ὁ αἰσχρός , εἰμί γε πᾶς μέν ὁ ἀπό ὁ καλός καθαρός τε καί ἄμικτος καί μηδείς μετάνοια ἢ λύπη αἴτιος εἰδοποιέω ὁ τοιοῦτος ἐνέργεια , πᾶς δέ ὁ ἀπό ὁ αἰσχρός μικτός τε καί ἐν μεταμέλεια . οὕτως δέ ἔχω ὁ ἡδονή πρός ὁ ἐνέργεια πρόδηλος , ὅτι μή παρά ὁ ἡδονή ὁ ἐνέργεια ὁ αἱρετός , ἀλλά παρά ὁ ἐνέργεια ὁ ἡδονή , ὁ μέν ὁ αἱρετός , ὁ δέ ὁ φευκτός , εἰμί γε φευκτός ὁ πλέω ὁ ἐσθίω ὁ λυπέω ἔχω , τοιοῦτος δέ πᾶς ὁ ἐπί ὁ αἰσχρός ἐνέργεια .