alexander-philosophy.hqika-problh-mata-sp TOC
α . Ἀπορίαι πρὸς τοὺς τὸ ζῆν οὐκ ἀγαθὸν εἶναι λέγοντας . β . Ὅτι μὴ ὁμοειδεῖς αἱ ἡδοναί . γ . Ὅτι δικαιοσύνης καὶ ἀδικίας καὶ ὅλως ἀρετῆς καὶ κακίας ἐστίτις ἕξις μεταξύ . δ . Ἀπορίας λύσις τῆς λεγούσης ὀργάνῳ μὲν μηδὲν εἶναι ἐναντίον , πλούτῳ δὲ πενίαν εἶναι ἐναντίον , διὸ μὴ εἶναι τὸν πλοῦτον ὄργανον . ε . Ἀπορία ὅτι ἡ κοινὴ ἡδονὴ ὡς γένος λαμβανομένη οὔτ’ ἀγαθόν ἐστιν οὔτε κακὸν οὖτ’ ἀδιάφορον . ς . Ὅτι τῇ ἡδονῇ ἡ λύπη ἐστὶν ἐναντίον , ἀλλ’ οὐ πόνος . ζ . Διὰ τί , εἰ ἡ λύπη πᾶσα κακὸν τῇ ἑαυτῆς φύσει , οὐχὶ καὶ ἡ ἡδονὴ πᾶσα ἀγαθὸν ἔσται τῇ ἑαυτῆς φύσει . η . Ὅτι ἡ ἀρετὴ οὔτε γένος οὔτε ὅλον . Θ Ὅτι μὴ πάντες οἱ μαρτάνοντες ἀγνοίᾳ τοῦ κακὰ εἶναι καὶ βλαβερὰ ἃ πράττουσιν , ἁμαρτάνουσιν . ι . Ὅτι ὁ ἄνθρωπος τῶν ἀρετῶν χάριν , ἀλλ’ οὐκ ἔμπαλιν . ια . Ὅτι μὴ πολλαχῶς τὸ ἀκούσιον , ἐπεὶ καὶ βίᾳ καὶ δι’ ἄγνοιαν . ιβ . Λέξεώς τινος ἐξήγησις ἐκ τοῦ τρίτου τῶν Νικομαχείων ἠθικῶν Ἀριστοτέλους . γ . Ὅτι οἰκεία ἡ ἡδονὴ τῇ ἐνεργείᾳ ἐφ’ ἢ γίνεται . ιδ . Πῶς σωθήσεται τὸ εἶναί μεταξὺ ἡδονῆς καὶ λύπης . ιε . θτι ἡ ἀφροσύνη τούτων ἔσται ἄγνοια , ὧν ἐστιν ἡ φρόνησις ἐπιστήμη · ἔστι δὲ ἡ φρόνησις ἐπιστήμη ποιητέων τε καὶ οὐ ποιητέων . ις . Πῶς εἰ ἡ λύπη κακὸν πᾶσα , οὐχὶ καὶ ἡ ἡδονὴ πᾶσα ἀγαθόν . ιζ . Ὑπὸ τί τῶν ἀγαθῶν ἡ ἡδονὴ ἂν εἴη , πότερον τῶν τιμίων ἢ τῶν ἐπαινετῶν ἢ τῶν ὠφελίμων . ιη . ἰὰ τί φορτικωτάτους εἶπεν εἶναι τοὺς ἐν ἡδονῇ τὸ τέλος τιθεμένους ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Νικομαχείων ἠθικῶν Ἀριστοτέλης . ιθ . Ὅτι μὴ ὁμοειδεῖς αἱ ἡδοναί . κ . Ὅτι μὴ χρὴ ἐν πάσῃ πράξει καὶ παντὶ μαθήματι τὸ χρήσιμον ἀπαιτεῖν . κα . Περὶ αἰδοῦς . κβ . Ὅτι ἀντακολουθοῦσιν αἱ ἀρεταί . κγ . Πῶς εἰ ἡδονή ἐστιν κατὰ Ἀριστοτέλη ἐνέργεια τῆς κατὰ φύσιν ἕξεως ἀνεμπόδιστος , οὐκ ἔσται καὶ ἡ εὐδαιμονία κατ’ αὐτὸν ἡδονή . κδ . Πῶς αἱ ἀρεταὶ δι’ αὐτὰς αἱρεταί . κε . ὐπιδρομὴ πόθεν ἡ τῶν ἀρετῶν εὕρεσίς τε καὶ σύστασις . κϚ . Ὅτι οὐ τὸ καλὸν τῆς ἡδονῆς χάριν , ἀλλ’ ἡ ἡδονὴ τοῦ καλοῦ . κζς Aιὰ τί αἱ ἠθικαὶ ἀρεταὶ μεσότητες . κη . llερὶ τοῦ πότερον ἡ ἀρετὴ γένος ἢ ὅλον . κθ . θτι καὶ αἱ κακίαι ταῖς ἀρεταῖς ὁμοίως ἐφ’ ἡμῖν , ὃ δείκνυται διὰ λέξεως ἐκ τοῦ τρίτου τῶν Νικομαχείων Ἠθικῶν Ἀριστοτέλους . λ . Πῶς οὐκ ἔσται δικαιοσύνη μὲν ἐξ ἀδικίας , ἀδικία δὲ ἐκ δικαιοσύνης εἰ τὰ ἐναντία ἐξ ἀλλήλων γίνεται .
Lemmas: ὅς . ἀπορία πρός ὁ ὁ ζῶ οὐ ἀγαθός εἰμί λέγω . Β . ὅτι2 μή ὁμοειδής ὁ ἡδονή . γ . ὅτι2 δικαιοσύνη καί ἀδικία καί ὅλως ἀρετή καί κακία ἐστίτις ἕξις μεταξύ . δ . ἀπορία λύσις ὁ λέγω ὄργανον μέν μηδείς εἰμί ἐναντίος , πλοῦτος δέ πενία εἰμί ἐναντίος , διό μή εἰμί ὁ πλοῦτος ὄργανον . ε . ἀπορία ὅτι ὁ κοινός ἡδονή ὡς γένος λαμβάνω οὔτε ἀγαθός εἰμί οὔτε κακός οὔτε ἀδιάφορος . Σ . ὅτι2 ὁ ἡδονή ὁ λύπη εἰμί ἐναντίος , ἀλλά οὖον πόνος . ζ . Ζεύς τίς , εἰμί ὁ λύπη πᾶς κακός ὁ ἑαυτοῦ φύσις , οὐ καί ὁ ἡδονή πᾶς ἀγαθός εἰμί ὁ ἑαυτοῦ φύσις . ὁ . ὅτι2 ὁ ἀρετή οὔτε γένος οὔτε ὅλος . Θ ὅτι2 μή πᾶς ὁ μαρτάνοντες ἄγνοια ὁ κακός εἰμί καί βλαβερός ὁ πράσσω , ἁμαρτάνω . ι . ὅτι2 ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀρετή χάρις , ἀλλά οὐ ἔμπαλιν . ἰά . ὅτι2 μή πολλαχῶς ὁ ἀεκούσιος , ἐπεί καί βία καί διά ἄγνοια . Ἶβ . Λέξις τις ἐξήγησις ἐκ ὁ τρίτος ὁ Νικομαχεῖον ἠθικός Ἀριστοτέλης . γ . ὅτι2 οἰκεῖος ὁ ἡδονή ὁ ἐνέργεια ἐπί ἢ γίγνομαι . ιδʹ . Πῶς σῴζω ὁ εἰμί μεταξύ ἡδονή καί λύπη . εἶμι . θ ὁ ἀφροσύνη οὗτος εἰμί ἄγνοια , ὅς εἰμί ὁ φρόνησις ἐπιστήμη · εἰμί δέ ὁ φρόνησις ἐπιστήμη ποιητής τε καί οὖον ποιητής . ἴς . Πῶς εἰμί ὁ λύπη κακός πᾶς , οὐ καί ὁ ἡδονή πᾶς ἀγαθός . ιζʹ . ὑπό τίς ὁ ἀγαθός ὁ ἡδονή εἄν εἰμί , πότερος ὁ τίμιος ἢ ὁ ἐπαινετός ἢ ὁ ὠφέλιμος . ἔρχομαι . ἰός τίς φορτικός εἶπον εἰμί ὁ ἐν ἡδονή ὁ τέλος τίθημι ἐν ὁ πρῶτος ὁ Νικομαχεῖον ἠθικός Ἀριστοτέλης . ιθʹ . ὅτι2 μή ὁμοειδής ὁ ἡδονή . Κ . ὅτι2 μή χρή ἐν πᾶς πρᾶξις καί πᾶς μάθημα ὁ χρήσιμος ἀπαιτέω . ἄν . περι αἰδώς . κβʹ . ὅτι2 ἀντακολουθέω ὁ ἀρετή . κγʹ . Πῶς εἰμί ἡδονή εἰμί κατά Ἀριστοτέλης ἐνέργεια ὁ κατά φύσις ἕξις ἀνεμπόδιστος , οὐ εἰμί καί ὁ εὐδαιμονία κατά αὐτός ἡδονή . ΚΔ . Πῶς ὁ ἀρετή διά αὐτός αἱρετός . κε . υπιδρομος πόθεν ὁ ὁ ἀρετή εὕρεσις τε καί σύστασις . κϚʹ . ὅτι2 οὖον ὁ καλός ὁ ἡδονή χάρις , ἀλλά ὁ ἡδονή ὁ καλός . κζς Ὑιός τίς ὁ ἠθικός ἀρετή μεσότης . καί . llερὶ ὁ πότερος ὁ ἀρετή γένος ἢ ὅλος . κθʹ . θ καί ὁ κακία ὁ ἀρετή ὁμοίως ἐπί ἐγώ , ὅς δείκνυμι διά λέξις ἐκ ὁ τρίτος ὁ Νικομαχεῖον ἠθικός Ἀριστοτέλης . λ . Πῶς οὐ εἰμί δικαιοσύνη μέν ἐκ ἀδικία , ἀδικία δέ ἐκ δικαιοσύνη εἰμί ὁ ἐναντίος ἐκ ἀλλήλων γίγνομαι .