alexander-philosophy.hqika-problh-mata-sp 1
Εἰ τὸ εὖ πλεῖν ἀγαθόν , τὸ δὲ κακῶς κακόν , τὸ πλεῖν οὔτε ἀγαθὸν v οὔτε κακόν · καὶ εἰ τὸ εὖ ζῆν ἀγαθόν , τὸ δὲ κακῶς κακόν , τὸ ζῆν οὔτ’ ἀγαθὸν οὔτε κακόν . ἢ οὐκ ἀληθὲς τὸ τὰς δυνάμεις τῶν ἀντικειμένων ἀδιαφόρους εἶναι καὶ μέσας . πᾶσα γὰρ τοιαύτη δύναμις ἀγαθόν τε καὶ αἱρετὸν τῷ σκοπὸν ἔχειν τὸ βέλτιον ὧν δύναται · τὸ γὰρ χεῖρον ἐν τοῖς δυνάμει τι οὖσιν γίνεται καὶ κατὰ ἀποτυχίαν τινά . ὅσα τε γὰρ κατὰ τέχνην τῶν τοιούτων γίνεται , τοῦ βελτίονος χάριν τῶν δυναμένων ἐν αὐτῷ γενέσθαι γίνεται , ὅσα τε κατὰ φύσιν , ὁμοίως . τὸ γὰρ πλεῖν ὑπὸ τῆς κυβερνητικῆς τῆς εὐπλοίας χάριν ἐρέθῃ , καὶ τὸ πρίειν ὑπὸ τῆς τεκτονικῆς τοῦ πρίειν καλῶς , διὸ καὶ αἱρετὸν τῇ μὲν τὸ πλεῖν τῇ δὲ τὸ πρίειν , ὅτι χωρὶς τούτων οὐχ οἷόν τε ταύταις τοῦ προκειμένου τέλους τυχεῖν . οὐ γὰρ ἀπὸ τῶν δι’ ἀποτυχίαν τινὸς γινομένων ἔν τινι ἡ κρίσις τῶν ὑποκει - μένων , ἀλλὰ ἀπὸ τῶν ὧν χάριν ἔστιν τε καὶ γίνεται προηγουμένως . ὡς δ’ ἑαὶ τῶν κατὰ τὰς τέχνας γινομένων ἔχει , οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ φύσιν . καὶ γὰρ ἐπ’ ἐκείνων σκοπὸς τῇ φύσει τὸ βέλτιον , τῶν δυναμένων ἄμφω , καὶ τούτου χάριν ἡ φύσις δίδωσιν αὐτό . ὅσα γὰρ μὴ οἷόν τε εὐθὺς ὑπὸ τῆς φύσεως γινόμενα τὴν οἰκείαν ἔχειν τελειότητα , τούτοις ἡ φύσις δίδωσι δύναμιν τοῦ τελείοις γενέσθαι , ἀδύνατον δέ τι δύναμιν ἔχειν τινὸς μὴ καὶ τὸ ἀντικείμενον αὐτῷ δυνάμενον · ταύτῃ γὰρ δύναμις ἐνεργείας διαφέρει . διό εἰσιν μὲν αἱ δυνάμεις προηγουμένως τῶν βελτιόνων , ἕπεται δ’ αὐταῖς ἐξ ἀνάγκης τὸ καὶ τῶν ἀντικειμένων εἶναι τούτοις . εἰ δὴ ἡ κρίσις ἑκάστου ἀπὸ τῶν προηγουμένων καὶ ὧν ἐστιν ( οὐ γὰρ τοῦ μὴ περιπατεῖν χάριν ἡ δύναμις ἡ περιπατητική , εἰ καὶ γίνεταί ποτε ἐν τῷ τοῦτο δυναμένῳ καὶ ἡ στέρησις αὐτοῦ , καὶ εἰ μὲν αἱρετὸν εἴη τὸ περιπατεῖν , αἱρετὸν τῇ ἑαυτοῦ φύσει καὶ τὸ δύνασθαι περιπατεῖν , εἰ καὶ τὸ δύνασθαι καὶ μὴ περιπατεῖν ἔχει · εἰ δὲ ἐκεῖνο μὴ αἱρετόν , οὐδὲ τὸ δύνασθαι ) καὶ τὸ ζῆν δὴ ἔχον δύναμιν ἐν αὐτῷ τοῦ τε εὖ ζῆν καὶ τοῦ κακῶς δεδομένον παρὰ τῆς φύσεως ἡμῖν τοῦ εὖ ζῆν χάριν ( οὐ γὰρ ἦν οἷόν τε εὐθὺς γενομένους ἔχειν τὸ εὖ ζῆν · οὐδὲν γὰρ ἐν ἀτελεῖ τέλειον , πᾶν δὲ ἀτελὲς εὐθὺς τῷ γενέσθαι ) , εἴη ἂν αἱρετὸν τοῦ ἀρίστου χάριν τῶν ἐν ἡμῖν γενέσθαι δυναμένων . ἄριστον μὲν γὰρ ακαὶ τέλος τὸ εὖ ζῆν , τοῦτο δ’ οὐχ οἷόν τε χωρὶς τοῦ ζῆν γενέσθαι . πῶς γὰρ οὐκ ἀπεμφαῖνον τὸ ὁμοῦ μὲν λέγειν ἡμᾶς ὑπὸ τῆς φύσεως πρὸς τοῦτο οἰκειῶσθαι καὶ τῆς ἑαυτῶν σωτηρίας χάριν ποιεῖν πάντα , ὁμοῦ δὲ μὴ λέγειν ὡς πρὸς τὸ ἀγαθὸν αὐτὸ τὴν φύσιν ἡμᾶς οἰκειοῦν ; ὅτι γὰρ ὡς πρὸς τὸ ἀγαθὸν τὸ ζῆν ψκειώμεθα , δῆλον καὶ ἐκ τοῦ περί τε τὸ παῖδας ποιήσασθαι πολλὴν σπουδὴν εἰσφέρεσθαι ὡς ἐσομένους τρόπον τινὰ δι’ ἐκείνων , ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ πάντα ἃ φοβούμεθα φοβεῖσθαι μειζόνως , διότι ὑποπτεύεται καὶ θανάτου αἴτια ἔσεσθαι . ὅτι δ’ ἀπὸ τῆς πρὸς τὰ βελτίω δυνάμεως ἡ κρίσις τῶν μεταξύ , δῆλόν ἐστιν καὶ ἐκ τοῦ τὸν ἄνθρωπον ὁμολογεῖσθαι τῶν ἄλλων ζῷων ἄμεινον ζῷον εἶναι , τοῦτο δέ , διότι τῶν ἄλλων οὐδὲν ἀρετῆς δεκτικόν . τῷ , οὗ ἐστιν ἀμείνονος δεκτικόν , τοῦτο τῶν ἐν τοῖς ἄλλοις ζῴοις γινομένων αἱρετῶν ἄμεινον εἶναι , τούτῳ βελτίων ὁ ἄνθρωπος , ἐπεί , εἴ γε καὶ ἀπὸ τῶν χειρόνων ἡ κρίσις ἐγίνετο τῶν μεταξύ , οὐδὲν ἐκώλυεν τὸν ἄνθρωπον ἢ κάκιστον τῶν ζῴων λέγειν , τοῦ κακίστου τῶν ὄντων τῆς κακίας ὄντα δεκτικόν , ἢ μηδενὸς τῶν ἄλλων ζῴων εἶναι αὐτὸν βελτίονα , ἐπεὶ ἐν πᾶσι τοῖς αἱρετοῖς τε καὶ φευκτοῖς ἕπεσθαι δεῖ τῇ τοῦ σπουδαίου κρίσει αἱρετόν .
Lemmas: εἰμί ὁ εὕω πλέω ἀγαθός , ὁ δέ κακῶς κακός , ὁ πλέω οὔτε ἀγαθός v οὔτε κακός · καί εἰμί ὁ εὕω ζῶ ἀγαθός , ὁ δέ κακῶς κακός , ὁ ζῶ οὔτε ἀγαθός οὔτε κακός . ἢ οὐ ἀληθής ὁ ὁ δύναμις ὁ ἀντίκειμαι ἀδιάφορος εἰμί καί μέσος . πᾶς γάρ τοιοῦτος δύναμις ἀγαθός τε καί αἱρετός ὁ σκοπός ἔχω ὁ ἀγαθός ὅς δύναμαι · ὁ γάρ χείρων ἐν ὁ δύναμις τίς εἰμί γίγνομαι καί κατά ἀποτυχία τις . ὅσος τε γάρ κατά τέχνη ὁ τοιοῦτος γίγνομαι , ὁ ἀγαθός χάρις ὁ δύναμαι ἐν αὐτός γίγνομαι γίγνομαι , ὅσος τε κατά φύσις , ὁμοίως . ὁ γάρ πλέω ὑπό ὁ κυβερνητικός ὁ εὔπλοια χάρις ἐρεθέω , καί ὁ ὠνέομαι ὑπό ὁ τεκτονικός ὁ ὠνέομαι καλῶς , διό καί αἱρετός ὁ μέν ὁ πλέω ὁ δέ ὁ ὠνέομαι , ὅτι Χωρὶς οὗτος οὐ οἷος τε οὗτος ὁ πρόκειμαι τέλος τυγχάνω . οὖον γάρ ἀπό ὁ διά ἀποτυχία τις γίγνομαι ἐν τις ὁ κρίσις ὁ ὑποκει - Μένων , ἀλλά ἀπό ὁ ὅς χάρις εἰμί τε καί γίγνομαι προηγουμένως . ὡς δέ ἑός ὁ κατά ὁ τέχνη γίγνομαι ἔχω , οὗτος καί ἐπί ὁ κατά φύσις . καί γάρ ἐπί ἐκεῖνος σκοπός ὁ φύσις ὁ ἀγαθός , ὁ δύναμαι ἄμφω , καί οὗτος χάρις ὁ φύσις δίδωμι αὐτός . ὅσος γάρ μή οἷος τε εὐθύς ὑπό ὁ φύσις γίγνομαι ὁ οἰκεῖος ἔχω τελειότης , οὗτος ὁ φύσις δίδωμι δύναμις ὁ τέλειος γίγνομαι , ἀδύνατος δέ τίς δύναμις ἔχω τις μή καί ὁ ἀντίκειμαι αὐτός δύναμαι · οὗτος γάρ δύναμις ἐνέργεια διαφέρω . διό εἰμί μέν ὁ δύναμις προηγουμένως ὁ ἀγαθός , ἕπω δέ αὐτός ἐκ ἀνάγκη ὁ καί ὁ ἀντίκειμαι εἰμί οὗτος . εἰμί δή ὁ κρίσις ἕκαστος ἀπό ὁ προηγούμενος καί ὅς εἰμί ( οὖον γάρ ὁ μή περιπατέω χάρις ὁ δύναμις ὁ περιπατητικός , εἰμί καί γίγνομαι ποτός ἐν ὁ οὗτος δύναμαι καί ὁ στέρησις αὐτός , καί εἰμί μέν αἱρετός εἰμί ὁ περιπατέω , αἱρετός ὁ ἑαυτοῦ φύσις καί ὁ δύναμαι περιπατέω , εἰμί καί ὁ δύναμαι καί μή περιπατέω ἔχω · εἰμί δέ ἐκεῖνος μή αἱρετός , οὐδέ ὁ δύναμαι ) καί ὁ ζῶ δή ἔχω δύναμις ἐν αὐτός ὁ τε εὕω ζῶ καί ὁ κακῶς δίδωμι παρά ὁ φύσις ἐγώ ὁ εὕω ζῶ χάρις ( οὖον γάρ εἰμί οἷος τε εὐθύς γίγνομαι ἔχω ὁ εὕω ζῶ · οὐδείς γάρ ἐν ἀτελής τέλειος , πᾶς δέ ἀτελής εὐθύς ὁ γίγνομαι ) , εἰμί εἄν αἱρετός ὁ ἀγαθός χάρις ὁ ἐν ἐγώ γίγνομαι δύναμαι . ἀγαθός μέν γάρ ἀκή τέλος ὁ εὕω ζῶ , οὗτος δέ οὐ οἷος τε Χωρὶς ὁ ζῶ γίγνομαι . πῶς γάρ οὐ ἀπεμφαίνω ὁ ὁμοῦ μέν λέγω ἐγώ ὑπό ὁ φύσις πρός οὗτος οἰκειόω καί ὁ ἑαυτοῦ σωτηρία χάρις ποιέω πᾶς , ὁμοῦ δέ μή λέγω ὡς πρός ὁ ἀγαθός αὐτός ὁ φύσις ἐγώ οἰκειόω ; ὅτι γάρ ὡς πρός ὁ ἀγαθός ὁ ζῶ ψκειιημι , δῆλος καί ἐκ ὁ περί τε ὁ παῖς ποιέω πολύς σπουδή εἰσφέρω ὡς εἰμί τρόπος τις διά ἐκεῖνος , ἀλλά καί διά ὁ πᾶς ὁ φοβέω φοβέω μέγας , διότι ὑποπτεύω καί θάνατος αἴτιος εἰμί . ὅτι δέ ἀπό ὁ πρός ὁ ἀγαθός δύναμις ὁ κρίσις ὁ μεταξύ , δῆλος εἰμί καί ἐκ ὁ ὁ ἄνθρωπος ὁμολογέω ὁ ἄλλος ζῷον ἀγαθός ζῷον εἰμί , οὗτος δέ , διότι ὁ ἄλλος οὐδείς ἀρετή δεκτικός . ὁ , ὅς εἰμί ἀγαθός δεκτικός , οὗτος ὁ ἐν ὁ ἄλλος ζῷον γίγνομαι αἱρετός ἀγαθός εἰμί , οὗτος ἀγαθός ὁ ἄνθρωπος , ἐπεί , εἰμί γε καί ἀπό ὁ χείρων ὁ κρίσις γίγνομαι ὁ μεταξύ , οὐδείς κωλύω ὁ ἄνθρωπος ἢ κακός ὁ ζῷον λέγω , ὁ κακός ὁ εἰμί ὁ κακία εἰμί δεκτικός , ἢ μηδείς ὁ ἄλλος ζῷον εἰμί αὐτός ἀγαθός , ἐπεί ἐν πᾶς ὁ αἱρετός τε καί φευκτός ἕπω δεῖ ὁ ὁ σπουδαῖος κρίσις αἱρετός .