alexander-philosophy.de-mixtione 12
Ταῦτα μὲν εἰπεῖν προήχθην διὰ τοὺς ἀντιλέγοντας μὲν Ἀριστοτέλει περὶ τοῦ πέμπτου σώματος καὶ τοῖς μόνοις κατ’ ἀξίαν τῶν θείων εἰρημένοις ἐνίστασθαι πειρωμένους διὰ φιλοτιμίαν , τῆς δὲ ἀτοπίας τῶν ὑφ’ αὐτῶν λεγομένων μηδὲ τὴν ἀρχὴν συνιέντας , οἷς καὶ τὰ κυριώτατα καὶ μέγιστα τῶν κατὰ φιλοσοφίαν δογμάτων ἤρτηται καὶ τὴν κατασκευὴν ἀπὸ τοῦ θαυμαστοῦ δόγματος ἔχει τοῦ σῶμα χωρεῖν διὰ σώματος·’ ὅ τε γὰρ περὶ κράσεως αὐτοῖς λόγος οὐκ ἐν ἄλλῳ τινί , ἀλλὰ καὶ τὰ περὶ ψυχῆς ὑπ’ αὐτῶν λεγόμενα ἐντεῦθεν ἤρτηται τε πολυθρύλλητος αὐτοῖς εἱμαρμένη καὶ ἡ τῶν πάντων πρόνοια δὲ τὴν πίστιν λαμβάνουσιν , ἔτι τε τὸ περὶ ἀρχῶν τε καὶ θεοῦ καὶ ἡ τοῦ παντὸς ἕνωσίς τε καὶ συμπάθεια πρὸς αὐτό . πάντα γὰρ αὐτοῖς ταῦτ’ ἐστὶν ὁ διὰ τῆς ὕλης διήκων θεός . τούτου δὲ τοῦ σῶμα χωρεῖν διὰ σώματος , ἐξ οὗ σχεδὸν πάσης τῆς φυσιολογίας αὐτοῖς ἀνήρτηται τὰ πείσματα , παρά τε τὰς κοινὰς προλήψεις λεγομένου καὶ παρὰ τὰς ἁπάντων δόξας τῶν φιλοσόφων , τὴν πίστιν κατ’ αὐτοὺς λαμβάνει ὡς ἂν ἀπὸ ἐναργοῦς τοῦ τὸν σίδηρον , ὅταν ἢ πεπυρωμένος μὴ αὐτὸν ἐξάπτεσθαί τε καὶ πυροῦσθαι λέγειν ὁμοίως τοῖς οἷς ὕλη τὸ πῦρ , ἀλλὰ διὰ παντὸς αὐτοῦ χωρεῖν τὸ πῦρ ὑπολαμβάνειν μετὰ τῆς ὕλης ἐκείνης , ἐφ’ ἧς ὂν γειτνιᾶσαν τῷ σιδήρῳ ἐθέρμαινέ τε καὶ ἐξῆψεν αὐτόν . καίτοι πῶς οὐ πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ τοῦτο παντάπασιν ἄτοπον τὸ τὴν τῆς φλογὸς ὕλην , μὴ κατέχουσαν τὴν ἔξωθεν χορηγίαν , μὴ καταναλίσκεσθαι , σώζεσθαι δὲ ἐπὶ τοσοῦτον λέγειν ἐν τῷ πυρὶ τῷ μεμιγμένῳ τῷ σιδήρῳ , ἕως ἂν ὁ σίδηρος πεπυρωμένος μένῃ , ἐναργοῦς ὄντος τοῦ τὴν φλόγα συνεχοῦς δεῖσθαι τῆς κατὰ τὴν ὕλην χορηγίας , ὡς ἔχουσαν ἐν τῷ γίνεσθαι τὸ εἶναι διὰ τὴν τῆς ὑποβεβλημένης ὕλης αὐτῇ ταχεῖαν φθοράν . . εἰ γὰρ μὴ ὁ σίδηρος ὕλη ποτὲ τῷ πυρί , τίνα χρὴ τὴν καιομένην ὕλην λέγειν εἶναι ; ὅλως δὲ ἐπεὶ ὁ σίδηρος ὑπό τινος ἐξάπτεται πυρὸς ὄντος ἐφ’ ὕλης τινός , εἰ διὰ τοῦ σιδήρου δίεισι τὸ πῦρ , δεῖ φυλάσσον αὐτὸ τὴν ὕλην , ἐφ’ ἧς ὂν ἐπλησίασε τῷ σιδήρῳ , χωρεῖν δι’ αὐτοῦ , ἀλλ’ οὕτε τὰ ξύλα οὔτε οἱ ἄνθρακες οὔτε τις ἄλλη τῶν ὑποκειμένων ὕλη τῷ πυρὶ τῷ πυροῦντι τὸν σίδηρον ἐν τῷ σιδήρῳ γίνεται . λείπεται δή , χωριζόμενον αὐτὸ τῆς ὕλης γίνεσθαι ἐν αὐτῷ . ἀλλ’ εἰ χωρίζοιτο , ἀναγκαῖον αὐτὸ ἐν τῇ μεταβάσει ὕλην τινὰ μεταλαμβάνειν , καὶ ἔστιν οὐκ ἄλλη τις ἢ ὁ σίδηρος αὐτός . καθόσον γὰρ ἡ ὑγρότης ἐστὶν ἐν αὐτῷ , κατὰ τοσοῦτον ὕλη τῷ πυρὶ γίνεται , σκληρότερος γοῦν ὁ πυρούμενος σίδηρος μετὰ τὴν σβέσιν τοῦ πρώτου γίνεται , ὡς ἀναλισκομένης ὑπὸ τοῦ πυρὸς τῆς ὑγρότητος τῆς ἐν αὐτῷ , καὶ ἐξάπτεταί τε μέχρις ἂν ὑγρότης ἢ τις ἐν αὐτῷ , ὥσπερ οὖν καὶ ξύλα . ἀλλὰ τούτων μὲν ἅλις .
Lemmas: Ταῦτα μέν λέγω προάγω διά ὁ ἀντιλέγω μέν Ἀριστοτέλης περί ὁ πέμπτος σῶμα καί ὁ μόνος κατά ἀξία ὁ θεῖος λέγω ἐνίστημι πειράω διά φιλοτιμία , ὁ δέ ἀτοπία ὁ ὑπό αὐτός λέγω μηδέ ὁ ἀρχή συνίημι , ὅς καί ὁ κύριος καί μέγας ὁ κατά φιλοσοφία δόγμα ἀρτέομαι καί ὁ κατασκευή ἀπό ὁ θαυμαστός δόγμα ἔχω ὁ σῶμα χωρέω διά σώμα ὅς τε γάρ περί κρᾶσις αὐτός λόγος οὐ ἐν ἄλλος τις , ἀλλά καί ὁ περί ψυχή ὑπό αὐτός λέγω ἐντεῦθεν ἀρτέομαι τε πολυθρύλλητος αὐτός μείρομαι καί ὁ ὁ πᾶς πρόνοια δέ ὁ πίστις λαμβάνω , ἔτι τε ὁ περί ἀρχή τε καί θεός καί ὁ ὁ πᾶς ἕνωσις τε καί συμπάθεια πρός αὐτός . πᾶς γάρ αὐτός οὗτος εἰμί ὁ διά ὁ ὕλη διήκω θεός . οὗτος δέ ὁ σῶμα χωρέω διά σῶμα , ἐκ ὅς σχεδόν πᾶς ὁ φυσιολογία αὐτός ἀναρτέομαι ὁ πεῖσμα , παρά τε ὁ κοινός πρόληψις λέγω καί παρά ὁ ἅπας δόξα ὁ φιλόσοφος , ὁ πίστις κατά αὐτός λαμβάνω ὡς ἄν ἀπό ἐναργής ὁ ὁ σίδηρος , ὅταν ἤ πυρόω μή αὐτός ἐξάπτω τε καί πυρόω λέγω ὅμοιος ὁ ὅς ὕλη ὁ πῦρ , ἀλλά διά πᾶς αὐτός χωρέω ὁ πῦρ ὑπολαμβάνω μετά ὁ ὕλη ἐκεῖνος , ἐπί ὅς εἰμί γειτνιάω ὁ σίδηρος θερμαίνω τε καί ἐξάπτω αὐτός . καίτοι πῶς οὐ πρός ὁ ἄλλος καί οὗτος παντάπασι ἄτοπος ὁ ὁ ὁ φλόξ ὕλη , μή κατέχω ὁ ἔξωθεν χορηγία , μή καταναλίσκω , σῴζω δέ ἐπί τοσοῦτος λέγω ἐν ὁ πῦρ ὁ μείγνυμι ὁ σίδηρος , ἕως ἄν ὁ σίδηρος πυρόω μένω , ἐναργής εἰμί ὁ ὁ φλόξ συνεχής δέω ὁ κατά ὁ ὕλη χορηγία , ὡς ἔχω ἐν ὁ γίγνομαι ὁ εἰμί διά ὁ ὁ ὑποβάλλω ὕλη αὐτός ταχύς φθορά . . εἰ γάρ μή ὁ σίδηρος ὕλη ποτέ ὁ πῦρ , τίς χρή ὁ καίω ὕλη λέγω εἰμί ; ὅλος δέ ἐπεί ὁ σίδηρος ὑπό τις ἐξάπτω πῦρ εἰμί ἐπί ὕλη τις , εἰ διά ὁ σίδηρος δίειμι ὁ πῦρ , δέω φυλάσσω αὐτός ὁ ὕλη , ἐπί ὅς εἰμί πλησιάζω ὁ σίδηρος , χωρέω διά αὐτός , ἀλλά ἵημι ὁ ξύλον οὔτε ὁ ἄνθραξ οὔτε τις ἄλλος ὁ ὑπόκειμαι ὕλη ὁ πῦρ ὁ πυρόω ὁ σίδηρος ἐν ὁ σίδηρος γίγνομαι . λείπω δή , χωρίζω αὐτός ὁ ὕλη γίγνομαι ἐν αὐτός . ἀλλά εἰ χωρίζω , ἀναγκαῖος αὐτός ἐν ὁ μετάβασις ὕλη τις μεταλαμβάνω , καί εἰμί οὐ ἄλλος τις ἤ ὁ σίδηρος αὐτός . καθόσον γάρ ὁ ὑγρότης εἰμί ἐν αὐτός , κατά τοσοῦτος ὕλη ὁ πῦρ γίγνομαι , σκληρός γοῦν ὁ πυρόω σίδηρος μετά ὁ σβέσις ὁ πρῶτος γίγνομαι , ὡς ἀναλίσκω ὑπό ὁ πῦρ ὁ ὑγρότης ὁ ἐν αὐτός , καί ἐξάπτω τε μέχρι ἄν ὑγρότης ἤ τις ἐν αὐτός , ὥσπερ οὖν καί ξύλον . ἀλλά οὗτος μέν ἅλις .