alexander-philosophy.de-fato 16
Ἀλλ’ ὅτι μὲν οὔτε σώζουσι τὸ ἐφ’ ἡμῖν οἱ λέγοντες πάντα καθ’ εἱμαρμένην γίνεσθαι ( οὐ γὰρ περὶ οὖ ζητοῦμεν , εἰ σώζεται κατ’ αὐτούς , τοῦτο σώζεται , οἵ γε καὶ αἰτίαν ἀποδιδόναι πειρῶνται τοῦ μηδὲ τὴν ἀρχὴν δυνατὸν εἶναι τὸ πρᾶγμα ) , οὐδὲ ἣν ἀποδιδόασιν αἰτίαν ἐπ’ ἀναιρέσει τῆς τοιαύτης ἐξουσίας , ἀληθής , μὴ ἔχουσά τι εὔλογον , ἐκ τῶν εἰρημένων γνώριμον . ἀλλὰ μὴν τοῖς ἀναιροῦσιν τὸ εἶναί τι οὕτως ἐφ’ ἡμῖν ἕπεται τὸ συγχεῖν τε καὶ ἀνατρέπειν , ὅσον ἐπ’ αὐτοῖς , τὸν τῶν ἀνθρώπων βίον . εἰ γάρ , ἐχόντων μὲν οὕτως τῶν πραγμάτων ὡς ἔχει ( οὐδὲ γὰρ αὐτῶν τινα πεῖσαι δυνατὸν μὴ πράττειν , ἃ πράττουσιν ὡς ἔχοντες τοῦ καὶ πράττειν αὐτὰ καὶ μὴ πράττειν τὴν ἐξουσίαν , μή τι γε τῶν ἄλλων τινά · τοσαύτην ἰσχὺν ἔχει τἀληθὲς καὶ τὴν παρὰ τῶν γινομένων μαρτυρίαν ἐναργῆ ) , εἰ δὴ τούτων οὕτως ἐχόντων ἰσχὺν αὐτῶν ἡ δόξα τοσαύτην λάβοι , ὡς πάντας ἀνθρώπους πιστεῦσαι , ὅτι ἡμεῖς μὲν οὐδενὸς κύριοι , ἑπόμεθα δὲ τοῖς περιεστῶσιν ἀεί , τούτοις ἐνδιδόντες τε καὶ συγκατατιθέμενοι , καὶ πράττομέν τε ἃ πράττομεν τῷ πάντως ὀφείλειν ταῦτα πράττειν ( μὴ γὰρ εἶναι δυνατὸν ἡμῖν ὄντων τῶν περιεστώτων τοιούτων ἄλλο τι ποιεῖν ) , οὐ πράττομέν τε πάλιν ὁμοίως διὰ τὸ μὴ δύνασθαι ἀντιβαίνειν τοῖς περιεστῶσιν οὖσιν τοιούτοις , τί ἄλλο ἢ συμβήσεται , πάντας ἀνθρώπους διὰ τὴν τοιάνδε πίστιν τὰ μὲν ὅσα μετὰ πόνου τινὸς καὶ φροντίδος γίνεται , τούτοις μὲν χαίρειν λέγειν , αἱρεῖσθαι δὲ τὰς μετὰ ῥαστώνης ἡδονάς ; ὡς , πάντως ἐσομένων τῶν ὀφειλόντων γενέσθαι , μηδὲν αὐτοὶ περὶ αὐτῶν ὦσιν καλόν . οὕτως δ’ αὐτῶν διακειμένων καὶ τῶν πραττομένων ἀκολουθούντων ταῖς αἱρέσεσιν αὐτῶν ( οὐ γὰρ δὴ διὰ τὴν περὶ αὐτῶν ἐψευσμένην πίστιν ἄλλως πως ἕξει τὰ πράγματα , ἢ ὡς ἔχει ) ἄλλο τι ἢ τῶν μὲν καλῶν παρὰ πάντων ὀλιγωρία τις ἔσται ( πάντων γὰρ ἡ κτῆσίς τε καὶ παρουσία τῶν τοιούτων μετὰ καμάτου περιγίνεται ) , τῶν δὲ κακῶν αἵρεσις ἅτε γινομένων μετὰ ῥαστώνης τε καὶ ἡδονῆς ; πρὸς οὓς τίς ἂν ὁ παρὰ τούτων εἴη λόγος , ὧν πεισθέντες τοῖς δόγμασιν ἦλθον ἐπὶ ταῦτα ; λέγοιεν ἂν γὰρ δικαίως πρὸς αὐτούς , εἰ αἰτιῷντο αὐτούς , ὅτι μὴ οἷόν τε ἦν αὐτοῖς τῶν περιεστώτων ὄντων τοιούτων ἀλλοῖόν τι πράττειν . οἷς πῶς ἐπιτιμήσουσιν εὐλόγως οἱ διὰ τῶν δογμάτων τούτων αὐτοῖς διδάσκαλοι γεγονότες ; μᾶλλον δὲ οὔτε ἐπιτιμήσεις οὔτε κολάσεις οὔτε προτροπὴ οὔτε τιμὴ οὔτ’ ἄλλο τι τῶν τοιούτων τὴν οἰκείαν σώσει κατ’ αὐτοὺς φύσιν , ἀλλ’ ἔσται καὶ τούτων ἕκαστον γινόμενον κατηναγκασμένως , ὥσπερ κἀκεῖνα , ἐφ’ οἷς ταῦτα γίνεται . πῶς γὰρ ἂν ἔτι Ἀλέξανδρος ὁ Πριάμου ἐν αἰτίᾳ εἴη ὡς διαμαρτών περὶ τὴν τῆς Ἑλένης ἁρπαγήν ; πῶς δ’ ἂν Ἀγαμέμνων εὐλόγως αὐτοῦ καταψηφίζοιτο λέγων οὐδ’ αὐτὸς ἀναίνομαι’’ ; εἰ μὲν γὰρ εἶχεν ἐξουσίαν ὑπεριδεῖν ἢ Ἀλέξανδρος τῶν τότε περιεστώτων αὐτὸν καὶ παρακαλούντων ἐπὶ τὴν ἁρπαγήν ἢ Ἀγαμέμνων , ἐφ’ οἷς ὡς ἂν ἁμαρτήσας αὑτοῦ κατατρέχει , εὐλόγως ἂν ἦσαν ἐν αἰτίᾳ . εἰ δ’ ἦν πάλαι καὶ πρόπαλαι καὶ πρὸ τοῦ τὴν ἀρχήν τινα αὐτῶν γενέσθαι ἀληθὲς περὶ ἑκάστου προλεγόμενον τούτων ἕκαστον , ἐφ’ οἷς ποιήσας εὐθύνεται , πῶς ἂν ἔτ’ αὐτῶν τῶν γενομένων τὴν αἰτίαν ἔχοιεν ; πῶς δέ τις ἐξηγήσεται καὶ τὸ ἐφ’ ἡμῖν εἶναι τάς τε ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας ; εἰ γὰρ οὕτως ἔτι δι’ ἡμῶν , πῶς ἔτ’ ἂν εὐλόγως οἱ μὲν εἶεν ἐν ἐπαίνοις , οἱ δὲ ἐν ψόγοις ; οὐδὲν γὰρ ἄλλ’ ἢ συνηγορίαν τοῖς κακοῖς τὸ δόγμα τοῦτο προξενεῖ . ὁρῶμεν γοῦν τῶν μὲν ἀγαθῶν τε καὶ καλῶν πράξεων οὐδένα τὴν εἱμαρμένην οὐδὲ τὴν ἀνάγκην αἰτιώμενον , τοὺς δὲ κακοὺς δι’ ἐκείνην τοιούτους εἶναι λέγοντας . ὃ πιστεύσαντες καὶ τοὺς φιλοσόφους λέγειν πῶς οὐ μετὰ παρρησίας αὐτοί γε ἐπὶ ταῦτα ἐλεύσονται τούς τε ἄλλους προτρέψουσιν ;
Lemmas: ἀλλά ὅτι μέν οὔτε σῴζω ὁ ἐπί ἐγώ ὁ λέγω πᾶς κατά μείρομαι γίγνομαι ( οὖον γάρ περί οὖον ζητέω , εἰμί σῴζω κατά αὐτός , οὗτος σῴζω , ὁ γε καί αἴτιος ἀποδίδωμι πειράω ὁ μηδέ ὁ ἀρχή δυνατός εἰμί ὁ πρᾶγμα ) , οὐδέ ὅς ἀποδίδωμι αἴτιος ἐπί ἀναίρεσις ὁ τοιοῦτος ἐξουσία , ἀληθής , μή ἔχω τίς εὔλογος , ἐκ ὁ εἴρω γνώριμος . ἀλλά μήv ὁ ἀναιρέω ὁ εἰμί τίς οὕτως ἐπί ἐγώ ἕπω ὁ συγχέω τε καί ἀνατρέπω , ὅσος ἐπί αὐτός , ὁ ὁ ἄνθρωπος βίος . εἰμί γάρ , ἔχω μέν οὕτως ὁ πρᾶγμα ὡς ἔχω ( οὐδέ γάρ αὐτός τις πείθω δυνατός μή πράσσω , ὁ πράσσω ὡς ἔχω ὁ καί πράσσω αὐτός καί μή πράσσω ὁ ἐξουσία , μή τίς γε ὁ ἄλλος τις · τοσοῦτος ἰσχύς ἔχω ἀληθής καί ὁ παρά ὁ γίγνομαι μαρτυρία ἐναργής ) , εἰμί δή οὗτος οὕτως ἔχω ἰσχύς αὐτός ὁ δόξα τοσοῦτος λαμβάνω , ὡς πᾶς ἄνθρωπος πιστεύω , ὅτι ἐγώ μέν οὐδείς κύριος , ἕπω δέ ὁ περιίστημι ἀεί , οὗτος ἐνδίδωμι τε καί συγκατατίθημι , καί πράσσω τε ὁ πράσσω ὁ πάντως ὀφείλω οὗτος πράσσω ( μή γάρ εἰμί δυνατός ἐγώ εἰμί ὁ περιίστημι τοιοῦτος ἄλλος τίς ποιέω ) , οὖον πράσσω τε πάλιν ὁμοίως διά ὁ μή δύναμαι ἀντιβαίνω ὁ περιίστημι εἰμί τοιοῦτος , τίς ἄλλος ἢ συμβαίνω , πᾶς ἄνθρωπος διά ὁ τοιόσδε πίστις ὁ μέν ὅσος μετά πόνος τις καί φροντίς γίγνομαι , οὗτος μέν χαίρω λέγω , αἱρέω δέ ὁ μετά ῥαστώνη ἡδονή ; ὡς , πάντως εἰμί ὁ ὀφείλω γίγνομαι , μηδείς αὐτός περί αὐτός εἰμί καλός . οὕτως δέ αὐτός διάκειμαι καί ὁ πράσσω ἀκολουθέω ὁ αἵρεσις αὐτός ( οὖον γάρ δή διά ὁ περί αὐτός ψεύδω πίστις ἄλλως πως ἔχω ὁ πρᾶγμα , ἢ ὡς ἔχω ) ἄλλος τίς ἢ ὁ μέν καλός παρά πᾶς ὀλιγωρία τις εἰμί ( πᾶς γάρ ὁ κτῆσις τε καί παρουσία ὁ τοιοῦτος μετά κάματος περιγίγνομαι ) , ὁ δέ κακός αἵρεσις ἅτε γίγνομαι μετά ῥαστώνη τε καί ἡδονή ; πρός ὅς τίς εἄν ὁ παρά οὗτος εἰμί λόγος , ὅς πείθω ὁ δόγμα ἔρχομαι ἐπί οὗτος ; λέγω εἄν γάρ δικαίως πρός αὐτός , εἰμί αἰτιάομαι αὐτός , ὅτι μή οἷος τε εἰμί αὐτός ὁ περιίστημι εἰμί τοιοῦτος ἀλλοῖος τίς πράσσω . ὅς πῶς ἐπιτιμάω εὔλογος ὁ διά ὁ δόγμα οὗτος αὐτός διδάσκαλος γίγνομαι ; μᾶλλον δέ οὔτε ἐπιτίμησις οὔτε κολάζω οὔτε προτροπή οὔτε τιμή οὔτε ἄλλος τίς ὁ τοιοῦτος ὁ οἰκεῖος σῴζω κατά αὐτός φύσις , ἀλλά εἰμί καί οὗτος ἕκαστος γίγνομαι κατηναγκασμένως , ὥσπερ ἐκεῖνος , ἐπί ὅς οὗτος γίγνομαι . πῶς γάρ εἄν ἔτι Ἀλέξανδρος ὁ Πρίαμος ἐν αἴτιος εἰμί ὡς διαμαρτάνω περί ὁ ὁ Ἑλένη ἁρπαγή ; πῶς δέ εἄν Ἀγαμέμνων εὔλογος αὐτός καταψηφίζω λέγω οὐδέ αὐτός ἀναίνομαι ; εἰμί μέν γάρ ἔχω ἐξουσία ὑπέρ-εἶδον ἢ Ἀλέξανδρος ὁ τότε περιίστημι αὐτός καί παρακαλέω ἐπί ὁ ἁρπαγή ἢ Ἀγαμέμνων , ἐπί ὅς ὡς εἄν ἁμαρτάνω αὐτός κατατρέχω , εὔλογος εἄν εἰμί ἐν αἴτιος . εἰμί δέ εἰμί πάλαι καί πρόπαλαι καί πρό ὁ ὁ ἀρχή τις αὐτός γίγνομαι ἀληθής περί ἕκαστος προλέγω οὗτος ἕκαστος , ἐπί ὅς ποιέω εὐθύνω , πῶς εἄν ἔτι αὐτός ὁ γίγνομαι ὁ αἴτιος ἔχω ; πῶς δέ τις ἐξηγέομαι καί ὁ ἐπί ἐγώ εἰμί ὁ τε ἀρετή καί ὁ κακία ; εἰμί γάρ οὕτως ἔτι διά ἐγώ , πῶς ἔτι εἄν εὔλογος ὁ μέν ἄγω ἐν ἔπαινος , ὁ δέ ἐν ψόγος ; οὐδείς γάρ ἄλλος ἢ συνηγορία ὁ κακός ὁ δόγμα οὗτος προξενέω . ὁράω γοῦν ὁ μέν ἀγαθός τε καί καλός πρᾶξις οὐδείς ὁ μείρομαι οὐδέ ὁ ἀνάγκη αἰτιάομαι , ὁ δέ κακός διά ἐκεῖνος τοιοῦτος εἰμί λέγω . ὅς πιστεύω καί ὁ φιλόσοφος λέγω πῶς οὖον μετά παρρησία αὐτός γε ἐπί οὗτος ἔρχομαι ὁ τε ἄλλος προτρέπω ;