alexander-philosophy.de-fato 34
πῶς δ’ οὐκ ἀγνοούντων τὰ ὑφ’ αὑτῶν γινόμενα τὸ τῇ ἀληθείᾳ τῶν γινομένων , ἣν ἀναιροῦσιν διὰ τοῦ δόγματος , αὐτῇ κεχρῆσθαι πρὸς κατασκευὴν τοῦ ἀναιροῦντος αὐτὴν δόγματος ; λαβόντες γὰρ τὸ ἕκαστον τῶν συνεστώτων φύσει καθ’ εἱμαρμένην εἶναι τοιοῦτον , ὁποῖόν ἐστι , ὡς ταὐτοῦ ὄντος τοῦ τε φύσει καὶ τοῦ καθ’ εἱμαρμένην , προστιθέασιν τὸ οὐκοῦν κατὰ τὴν εἱμαρμένην καὶ αἰσθήσεται τὰ ζῷα καὶ ὁρμήσει , καὶ τὰ μὲν τῶν ζῴων ἐνεργήσει μόνον τὰ δὲ πράξει τὰ λογικά , καὶ τὰ μὲν ἁμαρτήσεται τὰ δὲ κατορθώσει . ταῦτα γὰρ τούτοις κατὰ φύσιν μέν , ὄντων δὲ καὶ ἁμαρτημάτων καὶ κατορθωμάτων καὶ τῶν τοιούτων φύσεων καὶ ποιοτήτων μὴ ἀγνοουμένων , καὶ ἔπαινοι καὶ ψόγοι καὶ κολάσεις καὶ τιμαί . ταῦτα γὰρ οὕτως ἔχει ἀκολουθίας τε καὶ τάξεως’ . οὐ μὴν ἀκολουθεῖ ταῦτα ἔτι τοῦτον γίνεσθαι τὸν τρόπον τοῖς τὴν φύσιν τε καὶ τὰ γινόμενα κατὰ φύσιν εἰς τὴν εἱμαρμένην τε καὶ τὴν ἀνάγκην μεταφέρουσιν . κατὰ φύσιν μὲν γὰρ τοῖς πρακτικοῖς τε καὶ λογικοῖς ζῴοις τὸ καὶ ἁμαρτάνειν καὶ κατορθοῦν δύνασθαι τῷ μηδέτερον αὐτῶν ποιεῖν κατηναγκασμένως , καὶ τοῦτ’ ἀληθές ἐστι καὶ τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον . οὐ μὴν τοῖς πάντα ἃ ποιοῦμεν ἐξ ἀνάγκης ἡμᾶς ποιεῖν λέγουσιν ἕπεται τοὺς μὲν κατορθοῦν τῶν λογικῶς ἐνεργούντων , τοὺς δ’ ἁμαρτάνειν . ἐξ ἀνάγκης δὲ πάντα ποιοῦμεν καθ’ σὓς ἀδύνατον μὲν τῶνδέ τινων περιεστώτων μὴ πράσσειν ἡμᾶς , τὰ δ’ ἐξ ἀνάγκης ἡμᾶς ἀεὶ περιστήσεται ταῦτα δι’ ἃ πράσσομεν . οὐ γὰρ τὸν ὁπωσοῦν χαρίεν ποιοῦντα καθορθοῦν τις λέγει , ἀλλ’ οὐδ’ ἁμαρτάνειν τὸν ὁπωσοῦν φαῦλόν τι πράττοντα , ἀλλ’ εἰ ὁπωσοῦν ἐν ἐξουσίᾳ τις ὢν τῶν χειρόνων αἱρεῖται καὶ πράσσει τὰ βελτίω τοῦτον λέγομεν κατορθοῦν . τὸν γοῦν τὰ αὐτὰ ταῦτα ἀπὸ τύχης ποιήσαντα οὐκέτι λέγομεν κατορθοῦν ὡς τοῦ κατορθοῦν τὴν κρίσιν οὐκ ἀπὸ τῶν πραττομένων ἔχοντος μόνον , ἀλλὰ πολὺ πρότερον ἀπὸ τῆς ἕξεώς τε καὶ δυνάμεως ἀφ’ ἧς πράσσεται . καὶ ὁ αὐτὸς λόγος ἐπὶ τῶν ἁμαρτημάτων . ὧν δὲ ἡ ἐξουσία τοῦ πράττειν ἄλλα τινὰ παρ’ ἃ πράττουσιν ὑπὸ τῶν περιεστώτων ἀφῄρηται , οὐδὲν αὐτοὶ συντελοῦσιν εἰς τὸ αὐτοῖς περιεστάναι δι’ ἃ πράττουσιν . πῶς ἂν ἔτι τούτους τις ἢ ἁμαρτάνειν ἢ κατορθοῦν λέγοι ; οὔτε γὰρ τῆς τοιαύτης ἕξεως , ἀφ’ ἧς τῶνδέ τινων περιεστώτων περὶ τὸ τάδε τινὰ πράττειν ὁρμὴ γίνεται , αὐτός ἐστιν ἐν ἐξουσίᾳ οὔτε τοῦ τὰ περιεστῶτα τοιαῦτα εἶναι . διὰ τοῦτο γὰρ τῶν ἀλόγων ζῴων οὐδὲν τούτων κατηγορεῖται . ἀγόμενος δὴ ἐπὶ τὸ πράττειν ὑπό τε ἕξεως καὶ περιστάσεών τινων μηδενὸς κύριος αὐτὸς τοῦ μὴ τοῦτον ἔχειν τὸν τρόπον , οὐδ’ ἂν ἁμαρτάνειν ἔτι ἢ κατορθοῦν ἐπὶ τοῖς οὕτως πραττομένοις λέγοιτο . ἐπεὶ δὲ οἵ τε ἔπαινοι καὶ ψόγοι , κολάσεις τε καὶ τιμαὶ ἐπὶ τοῖς ἁμαρτήμασίν τε καὶ κατορθώμασιν , ὡς καὶ αὐτοὶ λέγουσιν , δῆλον ὡς ἀναιρουμένων τούτων ἀναιροῖτ’ ἂν κἀκείνων ἕκαστον . τὸ δὲ κατορθοῦν ἐπὶ τῶν θεῶν οὐ κυρίως ἂν λέγοιτο , ἀλλ’ ὡς ἴσον τῷ τὰ ἀγαθὰ ποιεῖν , εἴ γε ἐν οἷς μὲν τὸ κατορθοῦν , ἐν τούτοις καὶ τὸ ἁμαρτάνειν , ἀνεπίδεκτον δὲ ἁμαρτημάτων τὸ θεῖον . διὰ τοῦτο γὰρ οὐδὲ ἐπαινοῦμεν τοὺς θεούς , ὅτι κρείττους εἰσὶν ἢ κατ’ ἐπαίνους καὶ τὰ ἐφ’ οἷς οἱ ἔπαινοι κατορθώματα .
Lemmas: πῶς δέ οὐ ἀγνοέω ὁ ὑπό ἑαυτοῦ γίγνομαι ὁ ὁ ἀλήθεια ὁ γίγνομαι , ὅς ἀναιρέω διά ὁ δόγμα , αὐτός χράομαι πρός κατασκευή ὁ ἀναιρέω αὐτός δόγμα ; λαμβάνω γάρ ὁ ἕκαστος ὁ συνίστημι φύσις κατά μείρομαι εἰμί τοιοῦτος , ὁποῖος εἰμί , ὡς αὐτός εἰμί ὁ τε φύσις καί ὁ κατά μείρομαι , προστίθημι ὁ οὐκοῦν κατά ὁ μείρομαι καί αἰσθάνομαι ὁ ζῷον καί ὁρμάω , καί ὁ μέν ὁ ζῷον ἐνεργέω μόνος ὁ δέ πρᾶξις ὁ λογικός , καί ὁ μέν ἁμαρτάνω ὁ δέ κατόρθωσις . οὗτος γάρ οὗτος κατά φύσις μέν , εἰμί δέ καί ἁμάρτημα καί κατόρθωμα καί ὁ τοιοῦτος φύσις καί ποιότης μή ἀγνοέω , καί ἔπαινος καί ψόγος καί κολάζω καί τιμή . οὗτος γάρ οὕτως ἔχω ἀκολουθία τε καί τάξις . οὖον μήv ἀκολουθέω οὗτος ἔτι οὗτος γίγνομαι ὁ τρόπος ὁ ὁ φύσις τε καί ὁ γίγνομαι κατά φύσις εἰς ὁ μείρομαι τε καί ὁ ἀνάγκη μεταφέρω . κατά φύσις μέν γάρ ὁ πρακτικός τε καί λογικός ζῷον ὁ καί ἁμαρτάνω καί κατορθόω δύναμαι ὁ μηδέτερος αὐτός ποιέω κατηναγκασμένως , καί οὗτος ἀληθής εἰμί καί οὗτος ἔχω ὁ τρόπος . οὖον μήv ὁ πᾶς ὁ ποιέω ἐκ ἀνάγκη ἐγώ ποιέω λέγω ἕπω ὁ μέν κατορθόω ὁ λογικός ἐνεργέω , ὁ δέ ἁμαρτάνω . ἐκ ἀνάγκη δέ πᾶς ποιέω κατά σῦς ἀδύνατος μέν ὅδε τίνω περιίστημι μή πράσσω ἐγώ , ὁ δέ ἐκ ἀνάγκη ἐγώ ἀεί περιίστημι οὗτος διά ὁ πράσσω . οὖον γάρ ὁ ὁπωσοῦν χαρίεις ποιέω καθορθόω τις λέγω , ἀλλά οὐδέ ἁμαρτάνω ὁ ὁπωσοῦν φαῦλος τίς πράσσω , ἀλλά εἰμί ὁπωσοῦν ἐν ἐξουσία τις εἰμί ὁ χείρων αἱρέω καί πράσσω ὁ ἀγαθός οὗτος λέγω κατορθόω . ὁ γοῦν ὁ αὐτός οὗτος ἀπό τυγχάνω ποιέω οὐκέτι λέγω κατορθόω ὡς ὁ κατορθόω ὁ κρίσις οὐ ἀπό ὁ πράσσω ἔχω μόνος , ἀλλά πολύς πρότερος ἀπό ὁ ἕξις τε καί δύναμις ἀπό ὅς πράσσω . καί ὁ αὐτός λόγος ἐπί ὁ ἁμάρτημα . ὅς δέ ὁ ἐξουσία ὁ πράσσω ἄλλος τις παρά ὁ πράσσω ὑπό ὁ περιίστημι ἀφαιρέω , οὐδείς αὐτός συντελέω εἰς ὁ αὐτός περιίστημι διά ὁ πράσσω . πῶς εἄν ἔτι οὗτος τις ἢ ἁμαρτάνω ἢ κατορθόω λέγω ; οὔτε γάρ ὁ τοιοῦτος ἕξις , ἀπό ὅς ὅδε τίνω περιίστημι περί ὁ ὅδε τις πράσσω ὁρμή γίγνομαι , αὐτός εἰμί ἐν ἐξουσία οὔτε ὁ ὁ περιίστημι τοιοῦτος εἰμί . διά οὗτος γάρ ὁ ἄλογος ζῷον οὐδείς οὗτος κατηγορέω . ἄγω δή ἐπί ὁ πράσσω ὑπό τε ἕξις καί περίστασις τίνω μηδείς κύριος αὐτός ὁ μή οὗτος ἔχω ὁ τρόπος , οὐδέ εἄν ἁμαρτάνω ἔτι ἢ κατορθόω ἐπί ὁ οὕτως πράσσω λέγω . ἐπεί δέ ὁ τε ἔπαινος καί ψόγος , κολάζω τε καί τιμή ἐπί ὁ ἁμάρτημα τε καί κατόρθωμα , ὡς καί αὐτός λέγω , δῆλος ὡς ἀναιρέω οὗτος ἀναιρέω εἄν ἐκεῖνος ἕκαστος . ὁ δέ κατορθόω ἐπί ὁ θεός οὖον κύριος εἄν λέγω , ἀλλά ὡς ἴσος ὁ ὁ ἀγαθός ποιέω , εἰμί γε ἐν ὅς μέν ὁ κατορθόω , ἐν οὗτος καί ὁ ἁμαρτάνω , ἀνεπίδεκτος δέ ἁμάρτημα ὁ θέω . διά οὗτος γάρ οὐδέ ἐπαινέω ὁ θεός , ὅτι ἀγαθός εἰμί ἢ κατά ἔπαινος καί ὁ ἐπί ὅς ὁ ἔπαινος κατόρθωμα .