ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
alexander-philosophy.de-fato 5
τούτων δ’ οὕτως ἐχόντων καὶ πάντων τῶν γινομένων εἰς τούτους τοὺς τρόπους νενεμημένων ἀκόλουθον ἐπὶ τούτοις ἰδεῖν , ἐν ποίῳ τῶν ποιητικῶν αἰτίων χρὴ τιθέναι τὴν εἱμαρμένην . ἆρά γε ἐν τοῖς οὐδενὸς γινομένοις χάριν ; ἢ τοῦτο μὲν παντάπασιν ἄλογον · αἰεὶ γὰρ ἐπὶ τέλους τινὸς τῷ τῆς εἱμαρμένης ὀνόματι χρώμεθα καθ’ εἱμαρμένην αὐτὸ λέγοντες γεγονέναι . διὸ ἐν τοῖς ἕνεκά του γινομένοις ἀναγκαῖον τιθέναι τὴν εἱμαρμένην · καὶ ἐπεὶ τῶν ἕνεκά του γινομένων τὰ μὲν γίνεται κατὰ λόγον , τὰ δὲ κατὰ φύσιν , ἢ ἐν ἀμφοτέροις αὐτοῖς τὴν εἱμαρμένην ἀναγκαῖον εἶναι τίθεσθαι , ὡς πάντα τὰ γιγνόμενα καθ’ εἱμαρμένην γίνεσθαι λέγειν , ἢ ἐν θατέρῳ . ἀλλὰ τὰ μὲν κατὰ λόγον γινόμενα τούτῳ δοκεῖ γίνεσθαι κατὰ λόγον τῷ τὸν ποιοῦντα αὐτὰ καὶ τοῦ μὴ ποιεῖν ἔχειν ἐξουσίαν . τά τε γὰρ ὑπὸ τῶν τεχνιτῶν γινόμενα κατὰ τέχνην οὐκ ἐξ ἀνάγκης ὑπ’ αὐτῶν γίνεσθαι δοκεῖ ( οὕτως γοῦν ἕκαστον ποιοῦσιν αὐτῶν ὡς καὶ τοῦ μὴ ποιεῖν αὐτὰ τὴν ἴσην ἔχοντες ἐξουσίαν · ἔτι τε πῶς οὐκ ἄτοπον τὴν οἰκίαν καὶ τὴν κλίνην καθ’ εἱμαρμένην λέγειν γεγονέναι ἢ τὴν λύραν ἡρμόσθαι καθ’ εἱμαρμένην ; ) , ἀλλὰ μὴν καὶ ὧν προαίρεσις κυρία ( ταῦτα δ’ ἐστὶν ὅσα κατ’ ἀρετήν τε καὶ κακίαν πράττεται ) καὶ ταῦτα ἐφ’ ἡμῖν εἶναι δοκεῖ . εἰ ἐφ’ ἡμῖν δὲ ταῦτα , ὧν καὶ τοῦ πραχθῆναι καὶ τοῦ μὴ πραχθῆναι ἡμεῖς εἶναι δοκοῦμεν κύριοι , τούτων δὲ οὐχ οἷόν τε λέγειν αἰτίαν τὴν εἱμαρμένην οὐδὲ ἀρχὰς εἶναί τινας καὶ αἰτίας ἔξωθεν προκαταβεβλημένας τοῦ πάντως ἢ γενέσθαι τι αὐτῶν ἢ μὴ γενέσθαι ( οὐκέτι γὰρ ἂν εἴη τι τούτων ἐφ’ ἡμῖν , εἰ γένοιτο τοῦτον τὸν τρόπον ) , λείπεται δὴ λοιπὸν τὴν εἱμαρμένην ἐν τοῖς φύσει γινομένοις εἶναι λέγειν , ὡς εἶναι ταὐτὸν εἱμαρμένην τε καὶ φύσιν .
Lemmas: οὗτος δέ οὕτως ἔχω καί πᾶς ὁ γίγνομαι εἰς οὗτος ὁ τρόπος νέμω ἀκόλουθος ἐπί οὗτος ὁράω , ἐν ποῖος ὁ ποιητικός αἴτιος χρή τίθημι ὁ μείρομαι . ἆρα γε ἐν ὁ οὐδείς γίγνομαι χάρις ; ἢ οὗτος μέν παντάπασι ἄλογος · ἀεί γάρ ἐπί τέλος τις ὁ ὁ μείρομαι ὄνομα χράω κατά μείρομαι αὐτός λέγω γίγνομαι . διό ἐν ὁ ἕνεκα ὁ γίγνομαι ἀναγκαῖος τίθημι ὁ μείρομαι · καί ἐπεί ὁ ἕνεκα ὁ γίγνομαι ὁ μέν γίγνομαι κατά λόγος , ὁ δέ κατά φύσις , ἢ ἐν ἀμφότερος αὐτός ὁ μείρομαι ἀναγκαῖος εἰμί τίθημι , ὡς πᾶς ὁ γίγνομαι κατά μείρομαι γίγνομαι λέγω , ἢ ἐν ἕτερος . ἀλλά ὁ μέν κατά λόγος γίγνομαι οὗτος δοκέω γίγνομαι κατά λόγος ὁ ὁ ποιέω αὐτός καί ὁ μή ποιέω ἔχω ἐξουσία . ὁ τε γάρ ὑπό ὁ τεχνίτης γίγνομαι κατά τέχνη οὐ ἐκ ἀνάγκη ὑπό αὐτός γίγνομαι δοκέω ( οὕτως γοῦν ἕκαστος ποιέω αὐτός ὡς καί ὁ μή ποιέω αὐτός ὁ ἴσος ἔχω ἐξουσία · ἔτι τε πῶς οὐ ἄτοπος ὁ οἰκίον καί ὁ κλίνη κατά μείρομαι λέγω γίγνομαι ἢ ὁ λύρα ἁρμόζω κατά μείρομαι ; ) , ἀλλά μήv καί ὅς προαίρεσις κύριος ( οὗτος δέ εἰμί ὅσος κατά ἀρετή τε καί κακία πράσσω ) καί οὗτος ἐπί ἐγώ εἰμί δοκέω . εἰμί ἐπί ἐγώ δέ οὗτος , ὅς καί ὁ πράσσω καί ὁ μή πράσσω ἐγώ εἰμί δοκέω κύριος , οὗτος δέ οὐ οἷος τε λέγω αἴτιος ὁ μείρομαι οὐδέ ἀρχή εἰμί τις καί αἴτιος ἔξωθεν προκαταβάλλω ὁ πάντως ἢ γίγνομαι τίς αὐτός ἢ μή γίγνομαι ( οὐκέτι γάρ εἄν εἰμί τίς οὗτος ἐπί ἐγώ , εἰμί γίγνομαι οὗτος ὁ τρόπος ) , λείπω δή λοιπός ὁ μείρομαι ἐν ὁ φύσις γίγνομαι εἰμί λέγω , ὡς εἰμί αὐτός μείρομαι τε καί φύσις .
alexander-philosophy.de-fato 17
πῶς δ’ ἂν σώζοιεν τοιαῦτα λέγοντες τὴν ὑπὸ τῶν θεῶν γινομένην τῶν θνητῶν πρόνοιαν ; εἰ γὰρ αἴ τε τῶν θεῶν ἐπιφάνειαι , ἅς φασιν γίνεσθαί τισιν , κατά τινα γίνονται προκαταβεβλημένην αἰτίαν , ὡς πρὸ τοῦ γενέσθαι τινὰ αὐτῶν ἀληθὲς εἶναι τὸ τοῦδε μὲν ἔσεσθαί τινα ἐκ θεῶν κηδεμονίαν , τοῦδε δὲ μή , πῶς ἂν ἔτι τοῦτο πρόνοιάν τις δικαίως λέγοι , τὴν οὐ κατ’ ἀξίαν γινομένην , ἀλλὰ κατά τινα ἀνάγκην προκαταβεβλημένην ; πῶς δ’ ἂν σώζοιτο καὶ ἡ πρὸς τοὺς θεοὺς εὐσέβεια τῶν εὐσεβεῖν δοκούντων , διότι μὴ ἐπ’ αὐτοῖς ἦν τὸ τοῦτο μὴ ποιεῖν , οὕτως ποιούντων ; γίνοιτο δ’ ἂν καὶ παρὰ τῶν θεῶν , εἰς οὕς γίνεταί τι παρὰ τοὺς ἄλλους πλέον , ὅτι καὶ τούτων ἦσαν αἱ ἀρχαὶ καὶ πρὸ τοῦ τούτους εἶναι προκαταβεβλημέναι . πῶς δ’ οὐκ ἀναιροῖεν ἂν καὶ μαντικήν , τῆς ἀπὸ μαντικῆς χρείας ἀναιρουμένης ; τί γὰρ ἂν ἢ μαθεῖν ἢ διὰ τὸ μαθεῖν παρὰ τῶν μάντεων φυλάξαιτ’ ἄν τις , εἰ μόνα ταῦτα ἡμῖν τε μαθεῖν ἐκείνοις τε μηνῦσαι δυνατόν , ὧν τοῦ μαθεῖν ἡμᾶς καὶ ποιῆσαι ἢ μὴ ποιῆσαί τι ἕκαστον ἦν καὶ πρὸ τῆς ἡμετέρας γενέσεως κατηναγκασμένον , τοῦ τε ἐμμένειν τοῖς ὑπὸ τῶν θεῶν προαγορευομένοις οὐχ ἡμεῖς κύριοι τῷ τῶν ἐσομένων ὑφ’ ἡμῶν προκαταβεβλῆσθαι τὰς αἰτίας .
Lemmas: πῶς δέ εἄν σῴζω τοιοῦτος λέγω ὁ ὑπό ὁ θεός γίγνομαι ὁ θνητός πρόνοια ; εἰμί γάρ ἀεί τε ὁ θεός ἐπιφάνεια , ὅς φημί γίγνομαι τις , κατά τις γίγνομαι προκαταβάλλω αἴτιος , ὡς πρό ὁ γίγνομαι τις αὐτός ἀληθής εἰμί ὁ ὅδε μέν εἰμί τις ἐκ θεός κηδεμονία , ὅδε δέ μή , πῶς εἄν ἔτι οὗτος πρόνοια τις δικαίως λέγω , ὁ οὖον κατά ἄξιος γίγνομαι , ἀλλά κατά τις ἀνάγκη προκαταβάλλω ; πῶς δέ εἄν σῴζω καί ὁ πρός ὁ θεός εὐσέβεια ὁ εὐσεβέω δοκέω , διότι μή ἐπί αὐτός εἰμί ὁ οὗτος μή ποιέω , οὕτως ποιέω ; γίγνομαι δέ εἄν καί παρά ὁ θεός , εἰς ὅς γίγνομαι τίς παρά ὁ ἄλλος πλέω , ὅτι καί οὗτος εἰμί ὁ ἀρχή καί πρό ὁ οὗτος εἰμί προκαταβάλλω . πῶς δέ οὐ ἀναιρέω εἄν καί μαντικός , ὁ ἀπό μαντικός χρεία ἀναιρέω ; τίς γάρ εἄν ἢ μανθάνω ἢ διά ὁ μανθάνω παρά ὁ μάντις φυλάσσω ἄν τις , εἰμί μόνος οὗτος ἐγώ τε μανθάνω ἐκεῖνος τε μηνύω δυνατός , ὅς ὁ μανθάνω ἐγώ καί ποιέω ἢ μή ποιέω τίς ἕκαστος εἰμί καί πρό ὁ ἡμέτερος γένεσις καταναγκάζω , ὁ τε ἐμμένω ὁ ὑπό ὁ θεός προαγορεύω οὐ ἐγώ κύριος ὁ ὁ εἰμί ὑπό ἐγώ προκαταβάλλω ὁ αἴτιος .
alexander-philosophy.de-fato 18
ἀλλ’ ὅτι μὲν τὸ δόγμα τοῦτο ἀνατροπῆς αἴτιον παντὸς τοῦ τῶν ἀνθρώπων βίου , παντί που μαθεῖν ῥᾴδιον , ὅτι δὲ καὶ ψεῦδος , ἱκανὸν μαρτύριον τὸ μηδ’ αὐτοὺς τοὺς προστάτας αὐτοῦ δύνασθαι πείθεσθαι τοῖς ὑφ’ αὐτῶν λεγομένοις . οὕτω γὰρ ἐν πᾶσι τοῖς λόγοις φυλάσσουσιν τὸ ἐλεύθερόν τε καὶ αὐτεξούσιον , ὡς μὴ ἀκούσαντές ποτε παρ’ ἄλλου τοιούτου τινὸς δόγματος , τοῦτο μὲν προτρέπειν τινὰς πειρώμενοι , ὡς τοῦ τε ποιεῖν ἢ μὴ ποιεῖν τοῦτο τὴν ἐξουσίαν ἔχοντες αὐτοί , καὶ τῶν προτρεπομένων διὰ τοὺς παρ’ αὐτῶν λόγους αἱρεῖσθαί τινα δυναμένων ὧν ἔπραξαν ἂν τἀναντία αὐτῶν σιωπώντων , τοῦτο δὲ ἐπιτιμῶντες καὶ ἐπιπλήττοντές τισιν ὡς οὐ τὰ προσήκοντα πράττουσιν . ἀλλὰ καὶ συγγράμματα πλείω καταλείπουσίν τε καὶ συγγράφουσιν , δι’ ὧν ἀξιοῦσιν παιδεύεσθαι τοὺς νέους , οὐχ ὡς κεκωλυμένοι τοῦτο συγγράφειν διὰ τὸ τὰ περιεστῶτα αὐτοῖς εἶναι τοιαῦτα , ἀλλ’ ὡς ὂν μὲν ἐπ’ αὐτοῖς συγγράφειν τε καὶ μή , αἱρούμενοι δὲ τὸ γράφειν διὰ φιλανθρωπίαν .
Lemmas: ἀλλά ὅτι μέν ὁ δόγμα οὗτος ἀνατροπή αἴτιος πᾶς ὁ ὁ ἄνθρωπος βίος , πᾶς ποῦ μανθάνω ῥᾴδιος , ὅτι δέ καί ψεῦδος , ἱκανός μαρτύριον ὁ μηδέ αὐτός ὁ προστάτης αὐτός δύναμαι πείθω ὁ ὑπό αὐτός λέγω . οὗτος γάρ ἐν πᾶς ὁ λόγος φυλάσσω ὁ ἐλεύθερος τε καί αὐτεξούσιος , ὡς μή ἀκούω ποτός παρά ἄλλος τοιοῦτος τις δόγμα , οὗτος μέν προτρέπω τις πειράω , ὡς ὁ τε ποιέω ἢ μή ποιέω οὗτος ὁ ἐξουσία ἔχω αὐτός , καί ὁ προσρέπω διά ὁ παρά αὐτός λόγος αἱρέω τις δύναμαι ὅς πράσσω εἄν τἀναντία αὐτός σιωπάω , οὗτος δέ ἐπιτιμάω καί ἐπιπλήσσω τις ὡς οὖον ὁ προσήκω πράσσω . ἀλλά καί σύγγραμμα πλείων καταλείπω τε καί συγγράφω , διά ὅς ἀξιόω παιδεύω ὁ νέος , οὐ ὡς κωλύω οὗτος συγγράφω διά ὁ ὁ περιίστημι αὐτός εἰμί τοιοῦτος , ἀλλά ὡς εἰμί μέν ἐπί αὐτός συγγράφω τε καί μή , αἱρέω δέ ὁ γράφω διά φιλανθρωπία .
alexander-philosophy.de-fato 20
ἀλλ’ ὅτι μὲν καὶ ἔστι τι ἐφ’ ἡμῖν ὀνομάσαι , καὶ οὐ διὰ τὴν ἐξουσίαν ταύτην ἀναιτίως τι γίνεται , τῷ τῶν οὕτως γινομένων αἴτιον τὸν ἄνθρωπον εἶναι , ἀρχὴν αὐτὸν ὄντα τῶν γινομένων ὑφ’ αὑτοῦ , ἱκανὰ μὲν δεῖξαι καὶ τὰ εἰρημένα , ἱκανῶς δ’ ἂν ἐπείσθησαν καὶ οἱ ἀντιλέγειν πρὸς αὐτὸ πειρώμενοι , εἰ κἂν πρὸς ὀλίγον πάντα ἃ πράττουσιν ὑπέμειναν πρᾶξαι ὡς ἀληθεύοντες περὶ ὧν λέγουσιν , πιστεύσαντες τῷ μηδὲν τῶν γινομένων ὑπό τινος οὕτως γίνεσθαι , ὡς καὶ τοῦ μὴ πράττειν αὐτὸ τὴν ἐξουσίαν ἔχοντος τότε . τῷ γὰρ τοῦτο πεπιστευκότι οὐκ ἐπιτιμῆσαί τινι , οὐκ ἐπαινέσαι τινα , οὐ συμβουλεῦσαί τινι , οὐ προτρέ| ψασθαί τινα , οὐκ εὔξασθαι θεοῖς , οὐ χάριν αὐτοῖς γνῶναι περί τινων , οὐκ ἄλλο τι ποιεῖν οἷόν τε τῶν ὀφειλομένων εὐλόγως γίνεσθαι ὑπὸ τῶν καὶ τοῦ ποιεῖν ἕκαστον ὧν ποιοῦσιν τὴν ἐξουσίαν πεπιστευκότων . ἀλλὰ μὴν ἔξω τούτων ἀβίωτος ὁ τῶν ἀνθρώπων βίος καὶ οὐδὲ τὴν ἀρχὴν ἀνθρώπων ἔτι .
Lemmas: ἀλλά ὅτι μέν καί εἰμί τίς ἐπί ἐγώ ὀνομάζω , καί οὖον διά ὁ ἐξουσία οὗτος ἀναίτιος τίς γίγνομαι , ὁ ὁ οὕτως γίγνομαι αἴτιος ὁ ἄνθρωπος εἰμί , ἀρχή αὐτός εἰμί ὁ γίγνομαι ὑπό αὐτός , ἱκανός μέν δείκνυμι καί ὁ εἴρω , ἱκανῶς δέ εἄν πείθω καί ὁ ἀντιλέγω πρός αὐτός πειράω , εἰμί κἀν πρός ὀλίγος πᾶς ὁ πράσσω ὑπομένω πράσσω ὡς ἀληθεύω περί ὅς λέγω , πιστεύω ὁ μηδείς ὁ γίγνομαι ὑπό τις οὕτως γίγνομαι , ὡς καί ὁ μή πράσσω αὐτός ὁ ἐξουσία ἔχω τότε . ὁ γάρ οὗτος πιστεύω οὐ ἐπιτιμάω τις , οὐ ἐπαινέω τις , οὖον συμβουλεύω τις , οὖον προτρέ| ψάω τις , οὐ εὔχομαι θεός , οὖον χάρις αὐτός γιγνώσκω περί τίνω , οὐ ἄλλος τίς ποιέω οἷος τε ὁ ὀφείλω εὔλογος γίγνομαι ὑπό ὁ καί ὁ ποιέω ἕκαστος ὅς ποιέω ὁ ἐξουσία πιστεύω . ἀλλά μήv ἔξω οὗτος ἀβίωτος ὁ ὁ ἄνθρωπος βίος καί οὐδέ ὁ ἀρχή ἄνθρωπος ἔτι .
alexander-philosophy.de-fato 21
μηδὲ ἐκεῖνο δὲ ἡμῖν ἀνεξέταστον παραλελείφθω , εἴ τις ὑποθοῖτο , μηδὲν μᾶλλον ἀληθῆ εἶναι τὸ εἶναί τι οὕτως ἐφ’ ἡμῖν , ὡς ἡμεῖς τε ἀξιοῦμεν καὶ ἡ τῶν πραγμάτων φύσις ἔχειν μαρτυρεῖ , τοῦ πάντα ἐξ ἀνάγκης τε γίνεσθαι καὶ καθ’ εἱμαρμένην , ἀλλ’ εἶναι ἐπ’ ἴσης ἑκάτερον ἢ πιστὸν ἢ ἄδηλον αὐτό , ποτέρᾳ δόξῃ πείθεσθαι τοῖς ἀνθρώποις ἀσφαλέστερόν τε καὶ ἀκινδυνότερον , καὶ ποῖον ψεῦδος αἱρετώτερον , πότερον τὸ πάντων γινομένων καθ’ εἱμαρμένην μὴ οὕτως ἔχειν ὑπολαμβάνειν , ἀλλ’ εἶναι καὶ ἡμᾶς τοῦ τι πρᾶξαι ἢ μὴ πρᾶξαι κυρίους , ἢ ὄντος τινὸς καὶ ἐφ’ ἡμῖν οὕτως , ὡς προειρήκαμεν , πεπεῖσθαι τὸ τοῦτο μὲν ψεῦδος εἶναι , πάντα δὲ καὶ τὰ ὑφ’ ἡμῶν πραττόμενα κατὰ τὴν ἡμετέραν ἐξουσίαν γίνεσθαι κατηναγκασμένως . ἢ γνώριμον ὅτι οἱ μὲν πάντων γινομένων καθ’ εἱμαρμένην αὐτοὺς πείθοντες ὡς ἐξουσίαν ἔχοντάς τινων τοῦ τε πράττειν αὐτὰ καὶ μὴ οὐδὲν ἂν παρὰ τήνδε τὴν πίστιν ἐν τοῖς πραττομένοις ἁμάρτοιεν , τῷ μηδὲ τὴν ἀρχὴν τῶν γινομένων τινὸς ὑφ’ αὑτῶν εἶναι κύριοι , ὥσθ’ ὁ κίνδυνος τῆς κατὰ τοῦτο διαμαρτίας πρόεισιν μέχρι ῥημάτων . εἰ δέ γε , ὄντος τινὸς καὶ ἐφ’ ἡμῖν καὶ μὴ πάντων γινομένων ἐξ ἀνάγκης , πείθεσθαι μὲν μηδενὸς ἡμᾶς εἶναι κυρίους , πολλὰ παραλείψομεν τῶν δεόντως ἂν πραχθέντων ὑφ’ ἡμῶν καὶ διὰ τὸ βουλεύσασθαι περὶ αὐτῶν καὶ διὰ τὸ τοὺς ἐπὶ τοῖς πραττομένοις καμάτους προθύμως ὑφίστασθαι , ἀργότεροι γενόμενοι πρὸς τὸ δι’ αὑτῶν τι ποιεῖν διὰ τὴν πίστιν τοῦ , καὶ μηδὲν ἡμῶν πραγματευομένων περὶ τῶν πρακτέων , τὸ ὀφεῖλον ἂν γενέσθαι . οὕτως δὲ τούτων ἐχόντων πρόδηλον ὡς αἱρετώτερον τοῖς φιλοσοφοῦσιν , τὴν ἀκινδυνοτέραν ὁδὸν αὐτούς τε αἱρεῖσθαι καὶ τοὺς ἄλλους ἄγειν .
Lemmas: μηδέ ἐκεῖνος δέ ἐγώ ἀνεξέταστος παραλείπω , εἰμί τις ὑποτίθημι , μηδείς μᾶλλον ἀληθής εἰμί ὁ εἰμί τίς οὕτως ἐπί ἐγώ , ὡς ἐγώ τε ἀξιόω καί ὁ ὁ πρᾶγμα φύσις ἔχω μαρτυρέω , ὁ πᾶς ἐκ ἀνάγκη τε γίγνομαι καί κατά μείρομαι , ἀλλά εἰμί ἐπί ἴσος ἑκάτερος ἢ πιστόν ἢ ἄδηλος αὐτός , πότερος δόξα πείθω ὁ ἄνθρωπος ἀσφαλής τε καί ἀκίνδυνος , καί ποῖος ψεῦδος αἱρετός , πότερος ὁ πᾶς γίγνομαι κατά μείρομαι μή οὕτως ἔχω ὑπολαμβάνω , ἀλλά εἰμί καί ἐγώ ὁ τίς πράσσω ἢ μή πράσσω κύριος , ἢ εἰμί τις καί ἐπί ἐγώ οὕτως , ὡς προαγορεύω , πείθω ὁ οὗτος μέν ψεῦδος εἰμί , πᾶς δέ καί ὁ ὑπό ἐγώ πράσσω κατά ὁ ἡμέτερος ἐξουσία γίγνομαι κατηναγκασμένως . ἢ γνώριμος ὅτι ὁ μέν πᾶς γίγνομαι κατά μείρομαι αὐτός πείθω ὡς ἐξουσία ἔχω τίνω ὁ τε πράσσω αὐτός καί μή οὐδείς εἄν παρά ὅδε ὁ πίστις ἐν ὁ πράσσω ἁμαρτάνω , ὁ μηδέ ὁ ἀρχή ὁ γίγνομαι τις ὑπό ἑαυτοῦ εἰμί κύριος , ὥστε ὁ κίνδυνος ὁ κατά οὗτος διαμαρτία πρόειμι μέχρι ῥῆμα . εἰμί δέ γε , εἰμί τις καί ἐπί ἐγώ καί μή πᾶς γίγνομαι ἐκ ἀνάγκη , πείθω μέν μηδείς ἐγώ εἰμί κύριος , πολύς παραλείπω ὁ δήω εἄν πράσσω ὑπό ἐγώ καί διά ὁ βουλεύω περί αὐτός καί διά ὁ ὁ ἐπί ὁ πράσσω κάματος προθύμως ὑφίστημι , ἀργός γίγνομαι πρός ὁ διά ἑαυτοῦ τίς ποιέω διά ὁ πίστις ὁ , καί μηδείς ἐγώ πραγματεύομαι περί ὁ πρακτέος , ὁ ὀφείλω εἄν γίγνομαι . οὕτως δέ οὗτος ἔχω πρόδηλος ὡς αἱρετός ὁ φιλοσοφέω , ὁ ἀκίνδυνος ὁδός αὐτός τε αἱρέω καί ὁ ἄλλος ἄγω .
alexander-philosophy.de-fato 26
Ἃ δὲ ἀποροῦσιν πρὸς τὸ εἶναι τοιοῦτον τὸ ἐφ’ ἡμῖν , ὁποῖον ἡ κοινὴ πρόληψις τῶν ἀνθρώπων πεπίστευκεν , ἀπορεῖν μὲν οὐκ ἄλογον , τὸ δὲ τοῖς ἀπορουμένοις ἐποχουμένους ὡς ὁμολογουμένοις ἀναιρεῖν μέν , ἃ οὕτως ἐναργῆ , σκιαγραφίαν δέ τινα καὶ παιδιὰν ἀποφαίνειν τὸν τῶν ἀνθρώπων βίον καὶ συναγωνίζεσθαι τοῖς ἀπορουμένοις καθ’ αὑτῶν , πῶς οὐ παντάπασιν ἄλογον ; οὐδὲ γὰρ τῷ μὴ δυναμένῳ λύειν τινὰ τῶν Ζήνωνος λόγων τῶν κατὰ τῆς κινήσεως ἤδη κίνησιν ἀναιρετέον . ἱκανωτέρα γὰρ ἡ τοῦ πράγματος ἐνάργεια πρὸς συγκατάθεσιν πάσης τῆς διὰ λόγων ἀναιρούσης αὐτὸ πιθανότητος . οὐ χεῖρον δὲ ἴσως καὶ ἡμᾶς τῶν ἀπορουμένων ὑπ’ αὐτῶν , οἷς μάλιστα θαρροῦσιν , ταῦτα προχειρισαμένους ἐξετάσαι , πῶς ἔχει . ἴσως γὰρ οὐδὲ ἄγαν φανεῖται εἰς αὐτά . ἔστι δή τι τῶν ἀπορουμένων ὑπ’ αὐτῶν καὶ τοιοῦτον . εἰ , φασίν , ταῦτά ἐστιν ἐφ’ ἡμῖν , ὧν καὶ τὰ ἀντικείμενα δυνάμεθα , καὶ ἐπὶ τοῖς τοιούτοις οἴ τε ἔπαινοι καὶ οἱ ψόγοι , προτροπαί τε καὶ ἀποτροπαί , κολάσεις τε καὶ τιμαί , οὐκ ἔσται τὸ φρονίμοις εἶναι καὶ τὰς ἀρετὰς ἔχειν ἐπὶ τοῖς ἔχουσιν , ὅτι μηκέτ’ εἰσὶν τῶν ἀντικειμένων κακιῶν ταῖς ἀρεταῖς δεκτικοί , ὁμοίως δὲ οὐδὲ αἱ κακίαι ἐπὶ τοῖς κακοῖς · οὐδὲ γὰρ ἐπὶ τούτοις τὸ μηκέτ’ εἶναι κακοῖς · ἀλλὰ μὴν ἄτοπον τὸ μὴ λέγειν τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας ἐφ’ ἡμῖν μηδὲ τοὺς ἐπαίνους καὶ τοὺς ψόγους ἐπὶ τούτων γίνεσθαι · οὐκ ἄρα τὸ ἐφ’ ἡμῖν τοιοῦτον .
Lemmas: ἁ δέ ἀπορέω πρός ὁ εἰμί τοιοῦτος ὁ ἐπί ἐγώ , ὁποῖος ὁ κοινός πρόληψις ὁ ἄνθρωπος πιστεύω , ἀπορέω μέν οὐ ἄλογος , ὁ δέ ὁ ἀπορέω ἐποχέομαι ὡς ὁμολογέω ἀναιρέω μέν , ὁ οὕτως ἐναργής , σκιαγραφία δέ τις καί παιδιά ἀποφαίνω ὁ ὁ ἄνθρωπος βίος καί συναγωνίζομαι ὁ ἀπορέω κατά ἑαυτοῦ , πῶς οὖον παντάπασι ἄλογος ; οὐδέ γάρ ὁ μή δύναμαι λύω τις ὁ Ζήνων λόγος ὁ κατά ὁ κίνησις ἤδη κίνησις ἀναιρετέον . ἱκανός γάρ ὁ ὁ πρᾶγμα ἐνάργεια πρός συγκατάθεσις πᾶς ὁ διά λόγος ἀναιρέω αὐτός πιθανότης . οὖον χείρων δέ ἴσως καί ἐγώ ὁ ἀπορέω ὑπό αὐτός , ὅς μάλιστα θαρσέω , οὗτος προχειρίζω ἐξετάζω , πῶς ἔχω . ἴσως γάρ οὐδέ ἄγαν φαίνω εἰς αὐτός . εἰμί δή τίς ὁ ἀπορέω ὑπό αὐτός καί τοιοῦτος . εἰμί , φημί , οὗτος εἰμί ἐπί ἐγώ , ὅς καί ὁ ἀντίκειμαι δύναμαι , καί ἐπί ὁ τοιοῦτος οἶς τε ἔπαινος καί ὁ ψόγος , προτροπή τε καί ἀποτροπή , κολάζω τε καί τιμή , οὐ εἰμί ὁ φρόνιμος εἰμί καί ὁ ἀρετή ἔχω ἐπί ὁ ἔχω , ὅτι μηκέτι εἰμί ὁ ἀντίκειμαι κακία ὁ ἀρετή δεκτικός , ὁμοίως δέ οὐδέ ὁ κακία ἐπί ὁ κακός · οὐδέ γάρ ἐπί οὗτος ὁ μηκέτι εἰμί κακός · ἀλλά μήv ἄτοπος ὁ μή λέγω ὁ ἀρετή καί ὁ κακία ἐπί ἐγώ μηδέ ὁ ἔπαινος καί ὁ ψόγος ἐπί οὗτος γίγνομαι · οὐ ἄρα ὁ ἐπί ἐγώ τοιοῦτος .
alexander-philosophy.de-fato 28
οἱ δὲ φάσκοντες ἐξ ἀνάγκης ἡμᾶς εἶναί τε καὶ γίνεσθαι τοιούτους , καὶ μὴ καταλιπόντες ἡμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ ταῦτα πράττειν τε καὶ μή , δι’ ὧν ἂν τοιοῦτοι γενοίμεθα , καὶ διὰ τοῦτο μήτε τοῖς κακοῖς γινομένοις ἐξεῖναι μὴ ταῦτα πράττειν , ἃ πράττοντες γίνονται τοιοῦτοι , μήτε τοῖς ἀγαθοῖς , πῶς οὐχ ὁμολογήσουσιν κάκιστον γεγονέναι τῶν ζῴων ἀπάντων ὑπὸ τῆς φύσεως τὸν ἄνθρωπον , δι’ ὅν φασιν πάντα τἆλλα γενέσθαι ὡς συντελέσαντα πρὸς τὴν τούτου σωτηρίαν ; εἰ γὰρ ἡ μὲν ἀρετή τε καὶ ἡ κακία μόναι κατ’ αὐτοὺς ἡ μὲν ἀγαθόν , ἡ δὲ κακόν , καὶ οὐδὲν τῶν ἄλλων ζῴων οὐδετέρου τούτων ἐστὶν ἐπιδεκτικόν , τῶν δὲ ἀνθρώπων οἱ πλεῖστοι κακοί , μᾶλλον δὲ ἀγαθὸς μὲν εἷς ἢ δεύτερος ὑπ’ αὐτῶν γεγονέναι μυθεύεται , ὥσπερ τι · παράδοξον ζῷον καὶ παρὰ φύσιν σπανιώτερον τοῦ φοίνικος τοῦ παρ’ Αἰθίοψιν , οἱ δὲ πάντες κακοὶ καὶ ἐπίσης ἀλλήλοις τοιοῦτοι , ὡς μηδὲν διαφέρειν ἄλλον ἄλλου , μαίνεσθαι δὲ ὁμοίως πάντας ὅσοι μὴ σοφοί , πῶς οὐκ ἂν ἀθλιώτατον ζῷον ἁπάντων ὁ ἄνθρωπος εἴη , ἔχων τήν τε κακίαν καὶ τὸ μαίνεσθαι σύμφυτα αὑτῷ καὶ συγκεκληρωμένα ; ἀλλὰ τὸ μὲν τὰς παραδοξολογίας αὐτῶν τὰς ἐν τοῖς δόγμασιν ἐξετάζειν , δι’ ὧν πρὸς τἀληθῆ διαφωνοῦσιν , πλεῖστον παραιτητέον τοῦ νῦν , ἐπανιτέον δὲ ὅθεν ἐξετραπόμεθα .
Lemmas: ὁ δέ φάσκω ἐκ ἀνάγκη ἐγώ εἰμί τε καί γίγνομαι τοιοῦτος , καί μή καταλείπω ἐγώ ὁ ἐξουσία ὁ οὗτος πράσσω τε καί μή , διά ὅς εἄν τοιοῦτος γίγνομαι , καί διά οὗτος μήτε ὁ κακός γίγνομαι ἔξεστι μή οὗτος πράσσω , ὁ πράσσω γίγνομαι τοιοῦτος , μήτε ὁ ἀγαθός , πῶς οὐ ὁμολογέω κακός γίγνομαι ὁ ζῷον ἀπαντάω ὑπό ὁ φύσις ὁ ἄνθρωπος , διά ὅς φημί πᾶς ἄλλος γίγνομαι ὡς συντελέω πρός ὁ οὗτος σωτηρία ; εἰμί γάρ ὁ μέν ἀρετή τε καί ὁ κακία μόνος κατά αὐτός ὁ μέν ἀγαθός , ὁ δέ κακός , καί οὐδείς ὁ ἄλλος ζῷον οὐδέτερος οὗτος εἰμί ἐπιδεκτικός , ὁ δέ ἄνθρωπος ὁ πλεῖστος κακός , μᾶλλον δέ ἀγαθός μέν εἷς ἢ δύο ὑπό αὐτός γίγνομαι μυθεύω , ὥσπερ τίς · παράδοξος ζῷον καί παρά φύσις σπάνις ὁ Φοῖνιξ ὁ παρά Αἰθίοψ , ὁ δέ πᾶς κακός καί ἐπίσης ἀλλήλων τοιοῦτος , ὡς μηδείς διαφέρω ἄλλος ἄλλος , μαίνομαι δέ ὁμοίως πᾶς ὅσος μή σοφός , πῶς οὐ εἄν ἄθλιος ζῷον ἅπας ὁ ἄνθρωπος εἰμί , ἔχω ὁ τε κακία καί ὁ μαίνομαι συμφύω ἑαυτοῦ καί συγκληρόω ; ἀλλά ὁ μέν ὁ παραδοξολογία αὐτός ὁ ἐν ὁ δόγμα ἐξετάζω , διά ὅς πρός τἀληθῆ διαφωνέω , πλεῖστος παραιτητέος ὁ νῦν , ἐπανιτέον δέ ὅθεν ἐκτρέπω .
alexander-philosophy.de-fato 29
ἐδείξαμεν δὲ ὅτι οὕτως ἐπ’ αὐτῷ τῷ φρονίμῳ τὸ εἶναι τοιούτῳ , ὅτι τῆς τοιαύτης ἕξεως καὶ τῆς κτήσεως αὐτῆς αὐτὸς αἴτιος τῷ καὶ τοῦ μὴ γενέσθαι τοιοῦτος ἔχειν πρότερον τὴν ἐξουσίαν . τὴν μὲν οὖν ἕξιν μηκέτ’ ἔχει ὡς ἐπ’ αὐτῷ ( ὥσπερ οὐδὲ τῷ αὐτὸν ἀπὸ ὕψους ἀφέντι τὸ στῆναι καίτοι τοῦ ῥῖψαί τε καὶ μὴ τὴν ἐξουσίαν ἔχοντι ) , ἐπ’ αὐτῷ δὲ τῶν ἐνεργειῶν ὧν τὴν ἕξιν ἔχων ἐνεργεῖ καὶ μὴ ποιῆσαί τινα . καὶ γὰρ εἰ ὅτι μάλιστα εὔλογον τὸ τὸν φρόνιμον τὰς κατὰ τὸν λόγον καὶ τὴν φρόνησιν ἐνεργείας ἐνεργεῖν , πρῶτον μὲν οὐχ ὡρισμένως αἵδε τινὲς τοιαῦται ἢ μέχρι τοῦδε ἐνεργούμεναι . ἀλλ’ ἔστιν ἐν πλάτει τινὶ πάντα τὰ γινόμενα τοῦτον τὸν τρόπον , καὶ τὸ παρὰ μικρὸν ἐν τούτοις οὐκ ἀναιρεῖ τὸ προκείμενον · ἔπειτα δὲ οὐ κατηναγκασμένως ὁ φρόνιμος ὧν αἱρεῖταί τι πράττει , ἀλλ’ ὡς καὶ τοῦ μὴ πρᾶξαί τι τούτων αὐτὸς ὢν κύριος . εὔλογον γὰρ ἂν δόξαι ποτὲ τῷ φρονίμῳ καὶ ὑπὲρ τοῦ δεῖξαι τὸ τῶν ἐνεργειῶν ἐλεύ |θερον καὶ μὴ ποιῆσαί ποτε τὸ γινόμενον ἂν εὐλόγως ὑπ’ αὐτοῦ , εἰ προείποι τις αὐτῷ μάντις ἐξ ἀνάγκης αὐτὸν τοῦτο πράξειν . τοῦτό τοι καὶ αἳ μάντεις εἶναι λέγουσίν γε ὑφορώμενοι φεύγοντες τοὺς παρὰ πόδας ἐλέγχους οὐδὲν τοιοῦτο προλέγουσιν τοῖς ἐλέγξαι δυναμένοις , ἀλλ’ ὥσπερ τὸ τοὺς χρόνους ὁρίζειν τῶν προλεγομένων ὑπ’ αὐτῶν ὡς ἐσομένων ὡς εὐέλεγκτον φυλάσσονται , οὕτω φεύγουσιν καὶ τὸ λέγειν τι καὶ μαντεύεσθαι τοῖς δυναμένοις παραχρῆμα τὸ ἀντικείμενον ποιῆσαι τοῦ μαντεύματος .
Lemmas: δείκνυμι δέ ὅτι οὕτως ἐπί αὐτός ὁ φρόνιμος ὁ εἰμί τοιοῦτος , ὅτι ὁ τοιοῦτος ἕξις καί ὁ κτῆσις αὐτός αὐτός αἴτιος ὁ καί ὁ μή γίγνομαι τοιοῦτος ἔχω πρότερος ὁ ἐξουσία . ὁ μέν οὖν ἕξις μηκέτι ἔχω ὡς ἐπί αὐτός ( ὥσπερ οὐδέ ὁ αὐτός ἀπό ὕψος ἀφίημι ὁ ἵστημι καίτοι ὁ ῥίπτω τε καί μή ὁ ἐξουσία ἔχω ) , ἐπί αὐτός δέ ὁ ἐνέργεια ὅς ὁ ἕξις ἔχω ἐνεργέω καί μή ποιέω τις . καί γάρ εἰμί ὅτι μάλιστα εὔλογος ὁ ὁ Φρόνιμον ὁ κατά ὁ λόγος καί ὁ φρόνησις ἐνέργεια ἐνεργέω , πρῶτος μέν οὐ ὡρισμένως ὅδε τις τοιοῦτος ἢ μέχρι ὅδε ἐνεργέω . ἀλλά εἰμί ἐν πλάτος τις πᾶς ὁ γίγνομαι οὗτος ὁ τρόπος , καί ὁ παρά μικρός ἐν οὗτος οὐ ἀναιρέω ὁ πρόκειμαι · ἔπειτα δέ οὖον κατηναγκασμένως ὁ φρόνιμος ὅς αἱρέω τίς πράσσω , ἀλλά ὡς καί ὁ μή πράσσω τίς οὗτος αὐτός εἰμί κύριος . εὔλογος γάρ εἄν δόξα ποτέ ὁ φρόνιμος καί ὑπέρ ὁ δείκνυμι ὁ ὁ ἐνέργεια Έλεϋ θερόν καί μή ποιέω ποτός ὁ γίγνομαι εἄν εὔλογος ὑπό αὐτός , εἰμί προεῖπον τις αὐτός μάντις ἐκ ἀνάγκη αὐτός οὗτος πράσσω . οὗτος ὅς καί ὅς μάντις εἰμί λέγω γε ὑφοράω φεύγω ὁ παρά πούς ἔλεγχος οὐδείς τοιοῦτος προλέγω2 ὁ ἐλέγχω δύναμαι , ἀλλά ὥσπερ ὁ ὁ χρόνος ὁρίζω ὁ προλέγω ὑπό αὐτός ὡς εἰμί ὡς εὐέλεγκτος φυλάσσω , οὗτος φεύγω καί ὁ λέγω τίς καί μαντεύομαι ὁ δύναμαι παραχρῆμα ὁ ἀντίκειμαι ποιέω ὁ μάντευμα .
alexander-philosophy.de-fato 32
ἀλλὰ τῶν μὲν τοιούτων ἅλις ( ἱκανὸν γὰρ ἐφ’ ἑκάστου τὸ ἐνδείξασθαι τὴν τῆς δόξης ἀτοπίαν ) , ἱκανῶς δ’ οἶμαι δεδηλῶσθαι , πῶς λέγεται τὸ ἐπὶ τῷ φρονίμῳ εἶναι τὸ φρονεῖν καίτοι μὴ δυναμένῳ μὴ φρονεῖν · οὐ γὰρ ὅτι νῦν , ὅτε ἐστὶ φρόνιμος , ἐπ’ αὐτῷ τὸ εἶναι τοιούτῳ ( ἦν γὰρ ἂν καὶ τοῦ νῦν μὴ φρονεῖν κύριος ) , ἀλλ’ ὅτι πρὸ τοῦ τοιοῦτος γενέσθαι εἶχεν ὥσπερ τοῦ γενέσθαι οὕτως δὲ καὶ τοῦ μὴ γενέσθαι τοιοῦτος τὴν ἐξουσίαν , δι’ ἣν προειρήκαμεν αἰτίαν πρὸς τὸ γενέσθαι τοιοῦτος συνήργησεν αὑτῷ . ἐπὶ δὲ τῶν θεῶν οὐκ εἴη ἂν τὸ εἶναι τοιούτοις ( ὅπερ ἦν καὶ αὐτὸ ἐν τοῖς ὑπ’ αὐτῶν ἀπορουμένοις ) , ὅτι γάρ ἐστιν αὐτῶν ἐν τῇ φύσει τὸ τοιοῦτον , οὐδὲν δὲ τῶν οὕτως ὑπαρχόντων ἐπ’ αὐτῷ . διὰ τοῦτο γὰρ τὰ μὲν ἐκείνων ἀγαθὰ τίμιά τε καὶ μακαριστά , μεῖζόν τι τῶν ἐπαινετῶν ἀγαθῶν ἔχοντα , ὅτι τὴν ἀρχὴν ἡ φύσις αὐτῶν ἀνεπίδεκτός ἐστιν , ἡμεῖς δὲ ἐπὶ τῇ κτήσει τῶν ἀρετῶν ἐπαινούμεθα , ὅτι , τῆς φύσεως ἡμῶν ἐπιδεκτικῆς οὔσης καὶ τοῦ χείρονος , οὐκ ὠκνήσαμεν πρὸς τὰ βελτίω , καὶ τῶν μὲν χειρόνων ἀνιδρωτὶ καὶ χωρὶς καμάτων περιγίνεσθαι δοκούντων , τῆς δὲ ἀρετῆς μετὰ πόνων τε καὶ μετὰ καμάτων καὶ πολλῶν ἱδρώτων . ἔχει μέντοι καὶ ὁ φρόνιμος ἐπὶ τῶν καθέκαστα πράξεων τοῦ καὶ μὴ πράττειν αὐτὰς τὴν ἐξουσίαν , εἴποτε κἀκείνοις πράξεις τινὲς γίνοιντο περὶ τὰ ἐνδεχόμενα καὶ ἄλλως ἔχειν . οὐ γὰρ ἀφῄρηται τὴν ἐξουσίαν οὔτε ὁ Πύθιος τοῦ τῷ αὐτῷ χρῆσαί τε καὶ μή , οὔτε ὁ Ἀσκληπιὸς τοῦ παρίστασθαι . πάντες γοῦν σχεδὸν ἄνθρωποι καταφεύγουσιν ἐπ᾿ αὐτόν , ἔνθα ἂν ἐπιφανέστατος ᾖ , πεπιστευκότες ὅτι τοῖς σπουδάζουσιν αὐτὸν ἔχειν ἰατρὸν μᾶλλον τῶν οὐ σπουδαζόντων ἐπιδίδωσιν αὑτόν .
Lemmas: ἀλλά ὁ μέν τοιοῦτος ἅλις ( ἱκανός γάρ ἐπί ἕκαστος ὁ ἐνδείκνυμι ὁ ὁ δόξα ἀτοπία ) , ἱκανῶς δέ οἴομαι δηλόω , πῶς λέγω ὁ ἐπί ὁ φρόνιμος εἰμί ὁ φρονέω καίτοι μή δύναμαι μή φρονέω · οὖον γάρ ὅτι νῦν , ὅτε εἰμί φρόνιμος , ἐπί αὐτός ὁ εἰμί τοιοῦτος ( εἰμί γάρ εἄν καί ὁ νῦν μή φρονέω κύριος ) , ἀλλά ὅτι πρό ὁ τοιοῦτος γίγνομαι ἔχω ὥσπερ ὁ γίγνομαι οὕτως δέ καί ὁ μή γίγνομαι τοιοῦτος ὁ ἐξουσία , διά ὅς προαγορεύω αἴτιος πρός ὁ γίγνομαι τοιοῦτος συνεργέω ἑαυτοῦ . ἐπί δέ ὁ θεός οὐ εἰμί εἄν ὁ εἰμί τοιοῦτος ( ὅσπερ εἰμί καί αὐτός ἐν ὁ ὑπό αὐτός ἀπορέω ) , ὅτι γάρ εἰμί αὐτός ἐν ὁ φύσις ὁ τοιοῦτος , οὐδείς δέ ὁ οὕτως ὑπάρχω ἐπί αὐτός . διά οὗτος γάρ ὁ μέν ἐκεῖνος ἀγαθός τίμιος τε καί μακαριστής , μέγας τίς ὁ ἐπαινετός ἀγαθός ἔχω , ὅτι ὁ ἀρχή ὁ φύσις αὐτός ἀνεπίδεκτος εἰμί , ἐγώ δέ ἐπί ὁ κτάομαι ὁ ἀρετή ἐπαινέω , ὅτι , ὁ φύσις ἐγώ επιδεκτικός εἰμί καί ὁ χείρων , οὐ ὀκνέω πρός ὁ ἀγαθός , καί ὁ μέν χείρων ἀνιδρωτί καί Χωρὶς κάματος περιγίγνομαι δοκέω , ὁ δέ ἀρετή μετά πόνος τε καί μετά κάματος καί πολύς ἱδρώς . ἔχω μέντοι καί ὁ φρόνιμος ἐπί ὁ καθέκαστα πρᾶξις ὁ καί μή πράσσω αὐτός ὁ ἐξουσία , εἴποτε ἐκεῖνος πρᾶξις τις γίγνομαι περί ὁ ἐνδέχομαι καί ἄλλως ἔχω . οὖον γάρ ἀφαιρέω ὁ ἐξουσία οὔτε ὁ Πύθιος ὁ ὁ αὐτός χράω τε καί μή , οὔτε ὁ Ἀσκληπιός ὁ παρίστημι . πᾶς γοῦν σχεδόν ἄνθρωπος καταφεύγω ἐπί αὐτός , ἔνθα εἄν ἐπιφανής εἰμί , πιστεύω ὅτι ὁ σπουδάζω αὐτός ἔχω ἰατρός μᾶλλον ὁ οὖον σπουδάζω ἐπιδίδωμι ἑαυτοῦ .
alexander-philosophy.de-fato 33
Τὸ δὲ λέγειν ἡγεῖσθαι τοὺς οὐχ ἡγουμένους ἐν τῷ σώζεσθαι τὴν καθ’ ὁρμὴν τῶν ζῴων ἐνέργειαν ἤδη σώζεσθαι καὶ τὸ ἐφ’ ἡμῖν τῷ πᾶν τὸ καθ’ ὁρμὴν γινόμενον ἐπὶ τοῖς ὁρμῶσιν εἶναι καὶ διὰ τοῦτο ἐρωτᾶν , εἰ μὴ ἐνέργημά τι τὸ ἐφ’ ἡμῖν ἐστι , καὶ λαβόντας ἐπὶ τούτῳ πάλιν ἐρωτᾶν , εἰ μὴ τῶν ἐνεργημάτων τὰ μὲν εἶναι δοκεῖ καθ’ ὁρμήν , τὰ δ’ οὐ καθ’ ὁρμήν , ὃ λαβόντας πάλιν προστιθέναι τούτῳ τὸ μὴ τῶν ἐνεργημάτων μέν , μὴ καθ’ ὁρμὴν δὲ εἶναί τι ἐφ’ ἡμῖν , οὗ καὶ αὐτοῦ συγχωρούμενου ἐπὶ τούτοις λαμβάνειν τὸ πᾶν τὸ καθ’ ὁρμὴν γινόμενον ἐπὶ τοῖς οὕτως ἐνεργοῦσιν εἶναι , ἐπειδὴ ἐν μηδενὶ τῶν ἄλλως ἐνεργουμένων ἐστί , καὶ διὰ τοῦτο λέγειν σώζεσθαι κατ’ αὐτοὺς καὶ τὸ τοιοῦτον ἐφ’ ἡμῖν , ὃ δυνατὸν ὑφ’ ἡμῶν γενέσθαι τε καὶ μή , εἶναι δὴ καὶ τὰ οὕτως γινόμενα ἐν τοῖς καθ’ ὁρμὴν γινομένοις , πῶς οὐ παντάπασιν ἀγνοούντων ταῦτα , πρὸς ἃ ποιοῦνται τοὺς λόγους ; οὐ γὰρ εἰ ἐν τοῖς καθ’ ὁρμὴν ἐνεργουμένοις τὸ ἐφ’ ἡμῖν εἶναι συγκεχώρηται , διὰ τοῦ λόγου ἤδη πᾶν τὸ καθ’ ὁρμὴν ἐνεργούμενον ἐφ’ ἡμῖν . ταῦτα γὰρ μόνα τῶν καθ’ ὁρμὴν γινομένων τὸ ἐφ’ ἡμῖν ἔχει , ὅσα κατὰ λογικὴν ὁρμὴν ἐνεργεῖται . λογικὴ δ’ ἐστὶν ὁρμὴ ⟨ ἡ ⟩ ἐν τοῖς βουλευτικοῖς τε καὶ προαιρετικοῖς γινομένη , τουτέστιν ἡ τῶν ἀνθρώπων , ὅταν ἐπὶ τούτοις γίνηται . τῶν γὰρ ἄλλων ζῴων αἱ καθ’ ὁρμὴν ἐνέργειαι οὐ τοιαῦται , ὅτι μηκέτ’ ἐν ἐκείνοις ἐξουσία τοῦ καὶ μὴ ποιῆσαι τὸ καθ’ ὁρμὴν ἐνερ| γούμενον . διὸ ἐν ταῖς καθ’ ὁρμὴν τὸ ἐφ’ ἡμῖν , οὐ μὴν διὰ τοῦτο πᾶσα καθ’ ὁρμὴν ἐνέργεια γινομένη τὸ ἐφ’ ἡμῖν ἔχει .
Lemmas: ὁ δέ λέγω ἡγέομαι ὁ οὐ ἡγέομαι ἐν ὁ σῴζω ὁ κατά ὁρμή ὁ ζῷον ἐνέργεια ἤδη σῴζω καί ὁ ἐπί ἐγώ ὁ πᾶς ὁ κατά ὁρμή γίγνομαι ἐπί ὁ ὁρμάω εἰμί καί διά οὗτος ἐρωτάω , εἰμί μή ἐνέργημα τίς ὁ ἐπί ἐγώ εἰμί , καί λαμβάνω ἐπί οὗτος πάλιν ἐρωτάω , εἰμί μή ὁ ἐνέργημα ὁ μέν εἰμί δοκέω κατά ὁρμή , ὁ δέ οὖον κατά ὁρμή , ὅς λαμβάνω πάλιν προστίθημι οὗτος ὁ μή ὁ ἐνέργημα μέν , μή κατά ὁρμή δέ εἰμί τίς ἐπί ἐγώ , ὅς καί αὐτός συγχωρέω ἐπί οὗτος λαμβάνω ὁ πᾶς ὁ κατά ὁρμή γίγνομαι ἐπί ὁ οὕτως ἐνεργέω εἰμί , ἐπεί ἐν μηδείς ὁ ἄλλως ἐνεργέω εἰμί , καί διά οὗτος λέγω σῴζω κατά αὐτός καί ὁ τοιοῦτος ἐπί ἐγώ , ὅς δυνατός ὑπό ἐγώ γίγνομαι τε καί μή , εἰμί δή καί ὁ οὕτως γίγνομαι ἐν ὁ κατά ὁρμή γίγνομαι , πῶς οὖον παντάπασι ἀγνοέω οὗτος , πρός ὁ ποιέω ὁ λόγος ; οὖον γάρ εἰμί ἐν ὁ κατά ὁρμή ἐνεργέω ὁ ἐπί ἐγώ εἰμί συγχωρέω , διά ὁ λόγος ἤδη πᾶς ὁ κατά ὁρμή ἐνεργέω ἐπί ἐγώ . οὗτος γάρ μόνος ὁ κατά ὁρμή γίγνομαι ὁ ἐπί ἐγώ ἔχω , ὅσος κατά λογικός ὁρμή ἐνεργέω . λογικός δέ εἰμί ὁρμή ⟨ ὁ ⟩ ἐν ὁ βουλευτικόν τε καί προαιρετικός γίγνομαι , τουτέστιν ὁ ὁ ἄνθρωπος , ὅταν ἐπί οὗτος γίγνομαι . ὁ γάρ ἄλλος ζῷον ὁ κατά ὁρμή ἐνέργεια οὖον τοιοῦτος , ὅτι μηκέτι ἐν ἐκεῖνος ἐξουσία ὁ καί μή ποιέω ὁ κατά ὁρμή ἐγείρω γέω . διό ἐν ὁ κατά ὁρμή ὁ ἐπί ἐγώ , οὖον μήv διά οὗτος πᾶς κατά ὁρμή ἐνέργεια γίγνομαι ὁ ἐπί ἐγώ ἔχω .
alexander-philosophy.de-fato 35
μηδὲ ἐκεῖνον δὲ παραλείπωμεν τὸν λόγον , ᾧ θαρροῦσιν ὡς δεικνύναι δυναμένου τῶν προκειμένων τι . λέγουσιν γὰρ οὐ γὰρ ἔστι μὲν τοιαύτη ἡ εἱμαρμένη , οὐκ ἔστι δὲ πεπρωμένη , * * * οὐκ ἔστι δὲ αἶσα , οὐδὲ ἔστι μὲν αἶσα , οὐκ ἔστι δὲ νέμεσις , οὐδὲ ἔστι μὲν νέμεσις . οὐκ ἔστι δὲ νόμος , οὐδ’ ἔστι μὲν νόμος , οὐδ’ ἔστιν δὲ λόγος ὀρθὸς προστακτικὸς μὲν ὧν ποιητέον , ἀπαγορευτικὸς δὲ ὧν οὐ ποιητέον . ἀλλὰ ἀπαγορεύεται μὲν τὰ ἁμαρτανόμενα , προστάττεται δὲ τὰ κατορθώματα . οὐκ ἄρα ἔστι μὲν τοιαύτη ἡ εἱμαρμένη , οὐκ ἔστι δὲ ἁμαρτήματα καὶ κατορθώματα . ἀλλ’ εἰ ἔστιν ἁμαρτήματα καὶ κατορθώματα , ἔστιν ἀρετὴ καὶ κακία , εἰ δὲ ταῦτα , ἔστι καλὸν καὶ αἰσχρόν . ἀλλὰ τὸ μὲν καλὸν ἐπαινετόν , τὸ δὲ αἰσχρὸν ψεκτόν . οὐκ ἄρα ἐστὶ μὲν τοιαύτη ἡ εἱμαρμένη , οὐκ ἔστι δὲ ἐπαινετὸν καὶ ψεκτόν . ἀλλὰ τὰ μὲν ἐπαινετὰ τιμῆς ἄξια , τὰ δὲ ψεκτὰ κολάσεως . οὐκ ἄρα ἔστι μὲν τοιαύτη ἡ εἱμαρμένη , οὐκ ἔστι δὲ τιμὴ καὶ κόλασις , ἀλλ’ ἔστιν μὲν τιμὴ γέρως ἀξίωσις , ἡ δὲ κόλασις ἐπανόρθωσις . οὐκ ἄρα ἔστι μὲν τοιαύτη ἡ εἱμαρμένη , οὐκ ἔστι ⟨ δὲ ⟩ γέρως ἀξίωσις καὶ ἐπανόρθωσις . εἰ δὲ ταῦτα , ⟨ οὐκ ⟩ ἀπείρηται μὲν εἶναι πάντων γινομένων καθ’ εἱμαρμένην κατορθώματά τε καὶ ἁμαρτήματα καὶ τιμαὶ καὶ κολάσεις καὶ γέρως ἀξιώσεις καὶ ἔπαινοι καὶ ψόγοι’ .
Lemmas: μηδέ ἐκεῖνος δέ παραλείπω ὁ λόγος , ὅς θαρσέω ὡς δείκνυμι δύναμαι ὁ πρόκειμαι τίς . λέγω γάρ οὖον γάρ εἰμί μέν τοιοῦτος ὁ μείρομαι , οὐ εἰμί δέ ἔπορον , * * * οὐ εἰμί δέ αἶσα , οὐδέ εἰμί μέν αἶσα , οὐ εἰμί δέ νέμεσις , οὐδέ εἰμί μέν νέμεσις . οὐ εἰμί δέ νόμος , οὐδέ εἰμί μέν νόμος , οὐδέ εἰμί δέ λόγος ὀρθός προστακτικός μέν ὅς ποιητέος , ἀπαγορευτικός δέ ὅς οὖον ποιητέος . ἀλλά ἀπαγορεύω μέν ὁ ἁμαρτάνω , προστάσσω δέ ὁ κατόρθωμα . οὐ ἄρα εἰμί μέν τοιοῦτος ὁ μείρομαι , οὐ εἰμί δέ ἁμάρτημα καί κατόρθωμα . ἀλλά εἰμί εἰμί ἁμάρτημα καί κατόρθωμα , εἰμί ἀρετή καί κακία , εἰμί δέ οὗτος , εἰμί καλός καί αἰσχρός . ἀλλά ὁ μέν καλός ἐπαινετός , ὁ δέ αἰσχρός ψεκτός . οὐ ἄρα εἰμί μέν τοιοῦτος ὁ μείρομαι , οὐ εἰμί δέ ἐπαινετός καί ψεκτός . ἀλλά ὁ μέν ἐπαινετός τιμή ἄξιος , ὁ δέ ψεκτός κόλασις . οὐ ἄρα εἰμί μέν τοιοῦτος ὁ μείρομαι , οὐ εἰμί δέ τιμή καί κόλασις , ἀλλά εἰμί μέν τιμή γέρας ἀξίωσις , ὁ δέ κόλασις ἐπανόρθωσις . οὐ ἄρα εἰμί μέν τοιοῦτος ὁ μείρομαι , οὐ εἰμί ⟨ δέ ⟩ γέρας ἀξίωσις καί ἐπανόρθωσις . εἰμί δέ οὗτος , ⟨ οὐ ⟩ ἀπεῖπον μέν εἰμί πᾶς γίγνομαι κατά μείρομαι κατόρθωμα τε καί ἁμάρτημα καί τιμή καί κολάζω καί γέρας ἀξιόω καί ἔπαινος καί ψογέω .
alexander-philosophy.de-fato 38
ὅτι δὲ μηδὲ ἐκ τοῦ δεικνύναι τὴν καθ’ ὁρμὴν κίνησιν τοῖς ζῴοις μένουσαν πάντων γινομένων καθ’ εἱμαρμένην σώζουσιν τὸ ἐφ’ ἡμῖν , εἰ μὴ βούλοιτό τις ἀπλῶς τὸ ὑπό τινος κατὰ τὴν οἰκείαν γινόμενον φύσιν ἐπ’ ἐκείνῳ λέγειν ἄλλο τι σημαινόμενον τοῦ ἐφ’ ἡμῖν εἰσάγων παρὰ τὸ πεπιστευμένον τε καὶ προειλημμένον , ὅ φαμεν εἶναι διὰ τὸ ἔχειν ἡμᾶς ἐξουσίαν τῶν ἐν τοῖς πραττομένοις ἀντικειμένων , φθάνει διὰ τῶν πρώτων πλεονάκις εἰρῆσθαί τε καὶ δεδεῖχθαι . παραπλήσιοι δὲ τούτοις καὶ ὅσους ἄλλους εἰς σύστασιν τοῦδε τοῦ δόγματος λόγους παρατίθενται ἐπὶ πλέον καὶ μέχρι ῥημάτων τὴν κομψείαν ἔχοντες , ἀλλ’ οὐκ ἐκ τῆς πρὸς τὰ πράγματα περὶ ὧν λέγονται συμφωνίας τὴν πίστιν λαμβάνοντες .
Lemmas: ὅτι δέ μηδέ ἐκ ὁ δείκνυμι ὁ κατά ὁρμή κίνησις ὁ ζῷον Μένων πᾶς γίγνομαι κατά μείρομαι σῴζω ὁ ἐπί ἐγώ , εἰμί μή βούλομαι τις ἀπλόος ὁ ὑπό τις κατά ὁ οἰκεῖος γίγνομαι φύσις ἐπί ἐκεῖνος λέγω ἄλλος τίς σημαίνω ὁ ἐπί ἐγώ εἰσάγω παρά ὁ πιστεύω τε καί προλαμβάνω , ὅς φημί εἰμί διά ὁ ἔχω ἐγώ ἐξουσία ὁ ἐν ὁ πράσσω ἀντίκειμαι , φθάνω διά ὁ πρῶτος πλεονάκις λέγω τε καί δείκνυμι . παραπλήσιος δέ οὗτος καί ὅσος ἄλλος εἰς σύστασις ὅδε ὁ δόγμα λόγος παρατίθημι ἐπί πλέω καί μέχρι ῥῆμα ὁ κομψεία ἔχω , ἀλλά οὐ ἐκ ὁ πρός ὁ πρᾶγμα περί ὅς λέγω συμφωνία ὁ πίστις λαμβάνω .
alexander-philosophy.de-fato 39
Ταῦτα ὑμῖν , ὦ θειότατοι αὐτοκράτορες . τῆς Ἀριστοτέλους δόξης περί τε εἱμαρμένης καὶ τοῦ ἐφ’ ἡμῖν κατ’ ἐμὴν δόξαν τὰ κεφάλαια , καθ’ ἣν δοξάζοντες εἴς τε θεοὺς εὐσεβήσομεν , τὰ μὲν εἰδότες αὐτοῖς χάριν ἀνθ’ ὧν φθάνομεν ὑπ’ αὐτῶν εὖ πεπονθότες , τὰ δὲ αἰτούμενοι παρ’ αὐτῶν ὡς ὄντων καὶ τοῦ δοῦναι καὶ τοῦ μὴ κυρίων · ἐσόμεθα δὲ καὶ περὶ τοὺς ἡμῖν ὁμοίους ἄρχοντας εὐχάριστοι ταῦτα πράττεται εἰς ἡμᾶς τε καὶ ἡ περὶ ὑμῶν οἰκεία προαίρεσις πράττειν ὑμᾶς αἱρέσει τοῦ βελτίονος καὶ τοῦ περὶ τὴν κρίσιν αὐτοῦ φροντίζειν ποιοῦντας ἃ ποιεῖτε , ἀλλ’ οὐ προκαταβεβλημένοις τισὶν αἰτίοις ἑπομένους , οἷς ἀναγκαῖον ἕπεσθαι ᾗ ἂν ἐκεῖνα ἄγῃ . ποιησόμεθα δὲ καὶ ἀρετῆς ἐπιμέλειαν ὡς ὄντες αὐτοὶ κύριοι τοῦ βελτίους ἢ χείρους γενέσθαι . τούτων γὰρ μόνων κύριός τις , ὧν καὶ τοῦ μὴ πράττειν αὐτὸς ἔχει τὴν ἐξουσίαν καὶ τὰ ἄλλα δὲ ὅσα πράττομεν κατὰ τὸν βίον ὅτι μόνως εὐλόγως πράττειν ἂν δοκοῖμεν , εἰ κατὰ τὴν Ἀριστοτέλους δόξαν περὶ αὐτῶν ἀποδιδοίημεν τὰς αἰτίας , ἃς διὰ παντὸς ἐπειράθην ὑμῖν παραστῆσαι τοῦ λόγου .
Lemmas: οὗτος σύ , εἰμί θεῖος αὐτοκράτωρ . ὁ Ἀριστοτέλης δόξα περί τε μείρομαι καί ὁ ἐπί ἐγώ κατά ἐμός δόξα ὁ κεφάλαιος , κατά ὅς δοξάζω εἰς τε θεός εὐσεβέω , ὁ μέν οἶδα αὐτός χάρις ἀντί ὅς φθάνω ὑπό αὐτός εὕω πάσχω , ὁ δέ αἰτέω παρά αὐτός ὡς εἰμί καί ὁ δίδωμι καί ὁ μή κύριος · εἰμί δέ καί περί ὁ ἐγώ ὅμοιος ἄρχω εὐχάριστος οὗτος πράσσω εἰς ἐγώ τε καί ὁ περί σύ οἰκεῖος προαίρεσις πράσσω σύ αἵρεσις ὁ ἀγαθός καί ὁ περί ὁ κρίσις αὐτός φροντίζω ποιέω ὁ ποιέω , ἀλλά οὖον προκαταβάλλω τις αἴτιος ἕπομαι , ὅς ἀναγκαῖος ἕπω ὅς εἄν ἐκεῖνος ἄγω . ποιέω δέ καί ἀρετή ἐπιμέλεια ὡς εἰμί αὐτός κύριος ὁ ἀγαθός ἢ χείρων γίγνομαι . οὗτος γάρ μόνος κύριος τις , ὅς καί ὁ μή πράσσω αὐτός ἔχω ὁ ἐξουσία καί ὁ ἄλλος δέ ὅσος πράσσω κατά ὁ βίος ὅτι μόνος εὔλογος πράσσω εἄν δοκέω , εἰμί κατά ὁ Ἀριστοτέλης δόξα περί αὐτός ἀποδίδωμι ὁ αἴτιος , ὅς διά πᾶς πειράω σύ παρίστημι ὁ λόγος .