alexander-philosophy.apori-ai-kai-lu-seis-sp 2.7.1
Ὕλη εἰ παρὰ μὲν τῆς στερήσεως ἔχει τὸ ἄποιος εἶναι καὶ ἀσχημάτιστος , παρὰ δὲ τοῦ εἴδους τὸ πεποιῶσθαι καὶ ἐσχηματίσθαι , τῷ αὑτῆς λόγῳ τί ἔσται ; ἢ τούτων τῶν ἀποφάσεων ἐν τῇ τῆς ὕλης φύσει · κατὰ γὰρ τὸν αὐτῆς λόγον οὔτε ἄποιος οὔτε ποιά , ὡς ὁ ἄνθρωπος κατὰ τὸν αὐτοῦ λόγον οὔτε ἄμουσος οὔτε μουσικός . ὁπότερον γάρ , εἰ εἶχεν ἐν τῷ ἰδίῳ λόγῳ , οὐκ ἂν ἦν ἐν τῷ ἑτέρῳ γενόμενον . οὕτως οὖν καὶ τῇ ὕλῃ , εἴη ἂν τὸ ὕλῃ εἶναι οὐκ ἐν τῷ ποιῷ εἶναι , ἀλλ᾿ ἐν τῷ ἐπιτηδειότητα ἔχειν καὶ δύναμιν , καθ᾿ ἣν ἐστι δεκτικὴ ποιοτήτων . τὸ δ᾿ ἄποιον αὐτῇ συμβέβηκεν οὐκ ὂν αὐτῆς συμπληρωτικὸν τῆς οὐσίας , ὡς καὶ παντὶ τῷ δεκτικῷ τινὸς τὸ μὴ εἶναι τοῦτο οὗ ἐστι δεκτικόν . οὖσα δ᾿ ἐν τῷ μεθορίῳ τούτῳ εἴη ἂν καὶ ἄφθαρτος . γὰρ ἐν τῷ δύνασθαί τινα δέχεσθαι παρὰ μέρος τὸ εἶναι , τοῦτο οὔτ᾿ ἐν τῷ μὴ εἶναι ἔν τινι αὐτῶν οὔτ᾿ ἐν τῷ εἶναι ἐξίσταται τῆς οἰκείας οὐσίας . οὐ γὰρ ἀπόλλυσι τὸ δύνασθαι ἐν ἂν ᾖ που τῶν ὧν ἐδύνατο · οὐ γὰρ ὁποῖον τοῦτο ἐδύνατο . ἢ εἰ ἀπόφασίς τις ἐστιν ἐπὶ τῆς ὕλης , ὅτι ἡ ὕλη οὐκ ἔστι ποιὰ τῇ αὑτῆς φύσει , τὸ δ᾿ οὐ ποιὸν ἄποιόν ἐστι , εἴη ἂν ἡ ὕλη τῇ αὐτῆς φύσει ἄποιος . ἢ οὐκ ἔστι ταὐτὸν εἰπεῖν ἐπ᾿ αὐτῆς οὐκ ἔστι ποιὰ τῇ αὑτῆς φύσεἰ καὶ ἔστιν οὐ ποιὰ τῇ αὑτῆς φύσει᾿ τὸ μὲν γὰρ ἔστιν οὐ ποιὰ τῇ αὑτῆς φύσει᾿ κατάφασις οὖσα ἡ ἐκ μεταθέσεως λεγομένη , ἣ ἴσον δύναται τῇ στερήσει , τὸ δ᾿ ‘οὐκ ἔστι τῇ αὑτῆς φύσει ποιά᾿ πόφασις , ἥτις οὐκέτι ἴσον τῇ στερήσει δύναται , ὅ ἐστιν ἐπὶ τῆς ὕλης ἀληθές . ἡ γὰρ ἐπιτηδειότης ἡ πρός τι μεταξὺ ἐκείνου τε καὶ τῆς στερήσεως αὐτοῦ , εἰ καὶ ὅτι μάλιστα τῷ ἐν ᾧ ἐστιν ἡ ἐπιτηδειότης ἀδύνατον εἶναι χωρὶς θατέρου . οὐ γὰρ ταὐτὸν εἴη ἐπιτηδειότης τῇ στερήσει · ἡ μὲν γὰρ ὑπομένει , ὡς προείρηται , ἡ δὲ στέρησις φθείρεται . διὸ τὸ μὲν μὴ εἶναι ποιὰν ἐν τῇ φύσει αὐτῆς , οὐκέτι δὲ καὶ τὸ ἄποιον . Ἀριστοτέλης ἐν πρώτῳ τῶν Προτέρων ἀναλυτικῶν περὶ τῶν προειρημένων οὕτω λέγει · διαφέρει δέ τι ἐν τῷ κατασκευάζειν ἢ ἀνασκευάζειν τὸ ὑπολαμβάνειν ἢ ταὐτὸν ἢ ἕτερον σημαίνειν τὸ μὴ εἶναι τόδε καὶ εἶναι μὴ τοῦτο , οἷον τὸ μὴ εἶναι λευκὸν τῷ εἶναι μὴ λευκόν . οὐ γὰρ ταὐτὸν σημαίνει , οὐδ᾿ ἔστιν ἀπόφασις τοῦ εἶναι λευκὸν ⟨ τὸ εἶναι μὴ λευκόν , ἀλλὰ τὸ μὴ εἶναι λευκόν ⟩ ” . ἔστι δὲ λέγειν , ὅτι εἰ καὶ ὅτι μάλιστα ἀληθὲς ἐπὶ τῆς ὕλης τὸ τῇ αὑτῆς φύσει ἄποιον αὐτὴν εἶναι , ἀλλ᾿ οὐκ ἐν τῇ αὐτῇ οὐσίᾳ αὐτῆς τοῦτο , ἀλλὰ συμβέβηκεν αὐτῇ , ὥσπερ ποτὲ καὶ τὸ ποιότητα ἔχειν , ὡς καὶ τῷ ἀνθρώπῳ καὶ τὸ ἄμουσον καὶ μουσικόν , καὶ ὁ κηρὸς δὲ ἀσχημάτιστος ὢν τῇ αὑτοῦ φύσει σχηματιζόμενος οὐ φθείρεται , ὅτι μένει τούτῳ τὸ κηρῷ εἶναι .
Lemmas: ὕλη εἰ παρά μέν ὁ στέρησις ἔχω ὁ ἄποιος εἰμί καί ἀσχημάτιστος , παρά δέ ὁ εἶδος ὁ ποιόω καί σχηματίζω , ὁ ἑαυτοῦ λόγος τίς εἰμί ; ἤ οὗτος ὁ ἀπόφασις ἐν ὁ ὁ ὕλη φύσις · κατά γάρ ὁ αὐτός λόγος οὔτε ἄποιος οὔτε ποιός , ὡς ὁ ἄνθρωπος κατά ὁ αὐτός λόγος οὔτε ἄμουσος οὔτε μουσικός . ὁπότερος γάρ , εἰ ἔχω ἐν ὁ ἴδιος λόγος , οὐ ἄν εἰμί ἐν ὁ ἕτερος γίγνομαι . οὕτως οὖν καί ὁ ὕλη , εἰμί ἄν ὁ ὕλη εἰμί οὐ ἐν ὁ ποιός εἰμί , ἀλλά ἐν ὁ ἐπιτηδειότης ἔχω καί δύναμις , κατά ὅς εἰμί δεκτικός ποιότης . ὁ δέ ἄποιος αὐτός συμβαίνω οὐ εἰμί αὐτός συμπληρωτικός ὁ οὐσία , ὡς καί πᾶς ὁ δεκτικός τις ὁ μή εἰμί οὗτος ὅς εἰμί δεκτικός . εἰμί δέ ἐν ὁ μεθόριος οὗτος εἰμί ἄν καί ἄφθαρτος . γάρ ἐν ὁ δύναμαι τις δέχομαι παρά μέρος ὁ εἰμί , οὗτος οὔτε ἐν ὁ μή εἰμί ἐν τις αὐτός οὔτε ἐν ὁ εἰμί ἐξίστημι ὁ οἰκεῖος οὐσία . οὐ γάρ ἀπόλλυμι ὁ δύναμαι ἐν ἄν εἰμί που ὁ ὅς δύναμαι · οὐ γάρ ὁποῖος οὗτος δύναμαι . ἤ εἰ ἀπόφασις τις εἰμί ἐπί ὁ ὕλη , ὅτι ὁ ὕλη οὐ εἰμί ποιός ὁ ἑαυτοῦ φύσις , ὁ δέ οὐ ποιός ἄποιος εἰμί , εἰμί ἄν ὁ ὕλη ὁ αὐτός φύσις ἄποιος . ἤ οὐ εἰμί αὐτός λέγω ἐπί αὐτός οὐ εἰμί ποιός ὁ ἑαυτοῦ φύσις καί εἰμί οὐ ποιός ὁ ἑαυτοῦ φύω ὁ μέν γάρ εἰμί οὐ ποιός ὁ ἑαυτοῦ φύω κατάφασις εἰμί ὁ ἐκ μετάθεσις λέγω , ὅς ἴσος δύναμαι ὁ στέρησις , ὁ δέ οὐ εἰμί ὁ ἑαυτοῦ φύσις ποῖος πόφασις , ὅστις οὐκέτι ἴσος ὁ στέρησις δύναμαι , ὅς εἰμί ἐπί ὁ ὕλη ἀληθής . ὁ γάρ ἐπιτηδειότης ὁ πρός τις μεταξύ ἐκεῖνος τε καί ὁ στέρησις αὐτός , εἰ καί ὅτι μάλα ὁ ἐν ὅς εἰμί ὁ ἐπιτηδειότης ἀδύνατος εἰμί χωρίς ἕτερος . οὐ γάρ αὐτός εἰμί ἐπιτηδειότης ὁ στέρησις · ὁ μέν γάρ ὑπομένω , ὡς προλέγω , ὁ δέ στέρησις φθείρω . διό ὁ μέν μή εἰμί ποιός ἐν ὁ φύσις αὐτός , οὐκέτι δέ καί ὁ ἄποιος . Ἀριστοτέλης ἐν πρῶτος ὁ Πρότερος ἀναλυτικός περί ὁ προλέγω οὕτως λέγω · διαφέρω δέ τις ἐν ὁ κατασκευάζω ἤ ἀνασκευάζω ὁ ὑπολαμβάνω ἤ αὐτός ἤ ἕτερος σημαίνω ὁ μή εἰμί ὅδε καί εἰμί μή οὗτος , οἷος ὁ μή εἰμί λευκός ὁ εἰμί μή λευκός . οὐ γάρ αὐτός σημαίνω , οὐδέ εἰμί ἀπόφασις ὁ εἰμί λευκός ⟨ ὁ εἰμί μή λευκός , ἀλλά ὁ μή εἰμί λευκός ⟩ ” . εἰμί δέ λέγω , ὅτι εἰ καί ὅτι μάλα ἀληθής ἐπί ὁ ὕλη ὁ ὁ ἑαυτοῦ φύσις ἄποιος αὐτός εἰμί , ἀλλά οὐ ἐν ὁ αὐτός οὐσία αὐτός οὗτος , ἀλλά συμβαίνω αὐτός , ὥσπερ ποτέ καί ὁ ποιότης ἔχω , ὡς καί ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἄμουσος καί μουσικός , καί ὁ κηρός δέ ἀσχημάτιστος εἰμί ὁ ἑαυτοῦ φύσις σχηματίζω οὐ φθείρω , ὅτι μένω οὗτος ὁ κηρός εἰμί .