alexander-philosophy.apori-ai-kai-lu-seis-sp 1.8.1
Πρὸς τὸ μὴ εἶναι τὸ εἶδος ἐν τῇ ὕλῃ ὡς ἐν ὑποκειμένῳ , μηδὲ τὴν ψυχὴν ἐν τῷ σώματι ἦν λεγόμενον , ὅτι πρὸς τὸ εἶναι τῇ ὕλῃ ἐνεργείᾳ τὸ εἶδος αἴτιον ( οὐ γὰρ οἷόν τε εἶναι αὐτὴν ἐν ὑποστάσει χωρὶς τοῦ εἴδους ) , τὸ δ᾿ ἐν ὑποκειμένῳ ὃν ἔν τινί ἐστιν ἐνεργείᾳ ὄντι ὃ δύναται εἶναι καὶ χωρὶς τοῦ ἐν ὑποκειμένῳ αὐτῷ ὄντος . πρὸς ὃ ἀντέπιπτεν τὸ καὶ τὰ σώματα βοηθεῖσθαι μὲν πρὸς τὸ εἶναι ἐν ὑποστάσει ὑπὸ τῶν συμβεβηκότων , εἴ γε πᾶν σῶμα ἀνάγκη μετὰ σχήματος εἶναί τινος καὶ χρώματος , δὲ ταῦτα ἐν ὑποκειμένῳ εἶναι τῷ σώματι . οὐκ αὔταρκες οὖν πρὸς τὸ μὴ εἶναι ἐν ὑποκειμένῳ τινὶ τὸ συντελεῖν τῷ ὑποκειμένῳ αὐτῷ εἰς τὸ εἶναι ἐν ὑποστάσει . ἢ εἰ μέν τι ἁπλῶς συντελεῖ τινι εἰς τὸ εἶναι ἐν ὑποστάσει , οὐ κεκώλυται τοῦτο ἐν ὑποκειμένῳ εἶναι αὐτῷ , ὡς ἐδείχθη ἐπὶ τοῦ σώματος καὶ τῆς ποιότητος , ἧς χωρὶς ἀδύνατον εἶναί τι ἐν ὑποστάσει σῶμα · εἰ δέ τι εἴη ὡς μέρος συντελοῦν τούτῳ ἐν ἐστι , τοῦτο οὐχ σἷόν τε ἐν ὑποκειμένῳ εἶναι τούτῳ οὗ ἐστι μέρος . τὸ δὲ εἶδος τούτῳ ἐν ᾧ ἐστιν , ὡς μέρος συντελοῦν φαίνεται . δεῖ μὲν γὰρ τὴν ζήτησιν τοῦ πότερον ὡς ἐν ὑποκειμένῳ τινί ἐστι τὸ προκείμενον ἢ μὴ ποιεῖσθαι λαβόντας τι πρᾶγμα , ἐν ᾧ ἐστι μὲν τοῦτο περὶ οὗ ἡ ζήτησις , ζητεῖται δὲ τὸ πῶς ἐστιν ἐν αὐτῷ . ὁ γὰρ δεικνὺς ὅτι τὸ λευκὸν ἐν σώματι ὡς ἐν ὑποκειμένῳ , λαβών τι σῶμα , ἐν ᾧ τὸ λευκόν ἐστι , καὶ δείξας ὃν ἐν τῷ σώματι αὐτὸ μήτε ὡς μέρος μήθ᾿ ὡς δυνάμενον χωρὶς αὐτοῦ εἶναι ἔδειξεν , ὅτι ἐστὶν ἐν ὑποκειμένῳ αὐτῷ . οὕτω δὲ δεῖ καὶ τὸν ζητοῦντα περὶ τοῦ εἴδους , πότερον ἐν ὑποκειμένῳ ἐστὶν ἢ μή , λαβεῖν τι τοιοῦτο , ἐν ᾧ ἐστι μὲν ἤδη τὸ εἶδος , ζητεῖται δὲ τὸ πῶς . ἐν μὲν οὖν τῇ ὕλῃ , εἰ καθ᾿ αὑτὴν λαμβάνοιτο , οὔπω ἐστὶ τὸ εἶδος ( διὸ οὐδ᾿ ἂν ζητοῖτο , πῶς ἐστιν ἐν αὐτῇ τὸ μηδὲ τὴν ἀρχὴν ὃν ἐν αὐτῇ ) , ἐπεὶ δέ ἐστιν ἐν τῇ συναμφοτέρῳ οὐσίᾳ τὸ τοιοῦτον εἶδος , χρὴ τοιοῦτό τι προχειρισαμένους ἐπ’ αὐτοῦ τὴν ζήτησιν ποιεῖσθαι . ἀλλὰ μὴν ἣν ἂν λάβωμεν συναμφότερον οὐσίαν , ἐν αὐτῇ τὸ εἶδος τὸ ὃν ἐν αὐτῇ ὡς μέρος ἐστὶ τοῦ συναμφοτέρου . καὶ γὰρ ἡ ψυχὴ ἐν τῷ ὀργανικῷ σώματι , ἐν ᾧ ἐστιν , οὕτως ἐστὶν ὡς μέρος . εἰ δ᾿ ὡς μέρος , οὐκ ἂν εἴη ὡς ἐν ὑποκειμένῳ ὃν τούτῳ , ἐν ἐστιν οὕτως , οὔθ᾿ ἡ ψυχὴ οὔτε τι εἶδος ὅλως . ἢ ἐρεῖ τις καὶ τὸ λευκὸν τοῦ μὲν λευκοῦ σώματος εἶναι μέρος , ἐν ὑπο|κειμένῳ δ᾿ εἶναι τῷ σώματι ᾧ συντελεῖ πρὸς τὸ εἶναι ἐν ὑποστάσει , διὸ καὶ τὸ εἶδος τῆς μὲν συναμφοτέρου οὐσίας μέρος ἔσεσθαι , ἐν δὲ τῇ ὕλῃ ᾗ συντελεῖ πρὸς ὕπαρξιν , εἶναι ἐν ὑποκειμένῳ . ἆῤ οὖν χρὴ λέγειν δεῖν μὲν τὸ ἐν ζητεῖται , εἴ ἐστί τι ὡς ἐν ὑποκειμένῳ , πάντως εἶναι τόδε τι καὶ ἐνεργείᾳ ὑπάρχον ( οὐ γὰρ δὴ ἐν τῷ μὴ ὄντι οἷόν τέ τι εἶναι ἐν ὑποκειμένῳ ) , τῶν δὲ τούτῳ συντελούντων πρὸς τὸ εἶναι ἐν ὑποστάσει τε καὶ κατ᾿ ἐνέργειαν τῷ εἶναι ἐν αὐτῷ , ὅσα μὲν ἐν αὐτῷ μόνον εἰς τὸ ἐν ὑποστάσει εἶναι συντελεῖ , μηκέτι δὲ καὶ τὸ τῷ δέ τινι εἶναι , ταῦτα ἐν ὑποκειμένῳ αὐτῷ εἶναι ( καθ᾿ ἃ γάρ τι σῶζον τὴν οἰκείαν φύσιν οἷόν τε μεταβάλλειν , ταῦτα ἐν ὑποκειμένῳ ἐστὶν αὐτῷ ) , ὅσα δὲ μὴ μόνον εἰς τὸ ὑφεστάναι , ἀλλὰ πολὺ πρότερον εἰς τὸ τῷ δέ τινι εἶναι συντελεῖ τινι , καθ᾿ ἃ μεταβάλλοντα οὐκέθ᾿ οἷόν τε μένειν τοῦτο ὃ ἦν , ταῦτα δὲ μηκέτι ἐν αὐτῷ εἶναι ὡς ἐν ὑποκειμένῳ . πῶς γὰρ ἂν εἴη ἐν ὑποκειμένῳ ἀνθρώπῳ τοῦτο οὗ ἡ ἀπουσία φθείρει τὸν ἄνθρωπον ; διὸ ἡ μὲν γραμματικὴ ἐν ὑποκειμένῳ τῷ ἀνθρώπῳ τῷ ἔχοντι αὐτήν , καίτοι συντελοῦσαν αὐτῷ πρὸς τὸ γραμματικῷ εἶναι ( οὐ γὰρ ἐν τῇ τῆς γραμματικῆς ἀπουσίᾳ καὶ ἄνθρωπος εἶναι παύεται ) , ἡ δὲ ψυχὴ οὐκέτ’ ἐν ὑποκειμένῳ αὐτῷ , ὅτι πρὸς τὸ εἶναι ἀνθρώπῳ ἡ συντέλεια αὐτῆς , ἀλλ᾿ οὐ πρὸς τὸ ποιῷ ἢ ποσῷ εἶναι ἢ ποῦ ἤ τινι τῶν τοιούτων ὄντων τὸ εἶδος τὸ φυσικόν , εἴ γε κατὰ τὸ εἶδος ἑκάστῳ τὸ εἶναι τοῦτο ὅ ἐστιν . ἐν μὲν οὖν τῷ συναμφοτέρῳ τε καὶ τῷδέ τινι ὄντι διὰ τοῦτο τὸ εἶδος οὐκ ἐν ὑποκειμένῳ . μέρος γὰρ τῆς οὐσίας τῆς ἑκάστου οὕτως ἐν αὐτοῖς ὄν , οὐδὲ ἐν τῇ ὕλῃ δὲ μόνον , ὅτι μηδὲ τὴν ἀρχὴν αὕτη οὕτως ὑποκείμενον ὡς τόδε τι , μὴ ἔχουσά πω ἐν αὑτῇ τὸ εἶδος , ἐν δὲ τοῖς οὕτως οὖσι τὸ ἐν ὑποκειμένῳ . τὶ γὰρ δεῖ εἶναι καὶ τόδε τι ἐν τὸ ἐν ὑποκειμένῳ · τοιοῦτον γὰρ τὸ μέρη ἔχον . ἔτι εἰ τὸ μὲν ὑποκείμενον τοῦ ἐν ὑποκειμένῳ ὄντος αὐτῷ διαφέρει τῷ τὸ μὲν ὑποκείμενον δύνασθαι καὶ ἄνευ τῶν ἐν ὑποκειμένῳ ὄντων αὐτῷ εἶναι ( καὶ γὰρ εἰ μὴ οἷόν τε κηρὸν εἶναι χωρὶς σχήματος , ἀλλὰ χωρίς γε τούτου τοῦ σχήματος , ὃ νῦν ἔχει , οἷόν τε αὐτὸν εἶναι ) , τὸ δὲ ἐν ὑποκειμένῳ ὃν μὴ δύνασθαι χωρισθέντος τοῦ ὑποκειμένου αὐτῷ εἶναι ( τὴν δὲ ὕλην καὶ τὸ εἶδος ἀδύνατον χωρὶς ἀλλήλων εἶναι τῷ πρὸς ἄλληλα αὐτὰ λέγεσθαι , τὰ δὲ πρὸς ἄλληλα λεγόμενα ἅμα εἶναι τῇ φύσει , εἴ γε πρός τί ἐστιν , οἷς τὸ εἶναι ταὐτόν ἐστι τῷ πρός τί πως ἔχειν ) , οὐδ᾿ οὕτως ἂν τὸ εἶδος εἴη ἐν ὑποκειμένῳ τῇ ὕλῃ . ἢ δύναται καὶ ἐπὶ τῆς ὕλης λέγεσθαι , ὅτι χωρὶς μὲν εἴδους οὐχ οἴα τε εἶναι , ὥσπερ οὐδὲ ὁ κηρὸς χωρὶς σχήματος , χωρὶς δὲ τοῦ εἴδους τοῦδε σἷόν τε αὐτὴν εἶναι , ὡς καὶ τὸν κηρὸν χωρὶς τοῦδε τοῦ σχήματος . ἢ εἰ ἡ ψυχὴ οὐκ ἐν ἄλλῳ τινὶ σώματι οἴα τε εἶναι ἢ γενέσθαι , ἢ ἐν τῷ ὀργανικῷ , τούτου δ᾿ ἔστι μέρος , οὐκ ἂν εἴη ἐν ὑποκειμένῳ , τῶν δὲ σχημάτων ἕκαστον οὐκ ἐν ἀφωρισμένῳ γίνεται σώματι . ἔτι ὁ ἄνθρωπός ἐστι μὲν καὶ μετὰ ψυχῆς , ἔστι δὲ καὶ μετὰ χρώματός τε καὶ σχήματος , ἀλλ᾿ οὐχ ὁμοίως , ἀλλὰ μετὰ μὲν ψυχῆς ὡς μέρους καὶ μάλιστα εἰς τὸ ἀνθρώπῳ εἶναι συντελούσης . ἐν ᾧ γὰρ ἂν ᾖ ἡ τοιαύτη ψυχή , τοῦτ’ ἄνθρωπος . οὐκέθ᾿ οὕτω τὸ χρῶμα καὶ τὸ σχῆμα ἐν τῷ ἀνθρώπῳ · οὐ γὰρ πᾶν τὸ ἔχον τοιοῦτον σχῆμα ἢ χρῶμα ἄνθρωπος . διὸ τὰ μὲν ἐν ὑποκειμένῳ αὐτῷ , οὐκέτι δὲ καὶ ἡ ψυχή . ὁ δ᾿ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν φυσικῶν εἰδῶν .
Lemmas: πρός ὁ μή εἰμί ὁ εἶδος ἐν ὁ ὕλη ὡς ἐν ὑπόκειμαι , μηδέ ὁ ψυχή ἐν ὁ σῶμα εἰμί λέγω , ὅτι πρός ὁ εἰμί ὁ ὕλη ἐνέργεια ὁ εἶδος αἴτιος ( οὐ γάρ οἷος τε εἰμί αὐτός ἐν ὑπόστασις χωρίς ὁ εἶδος ) , ὁ δέ ἐν ὑπόκειμαι εἰμί ἐν τις εἰμί ἐνέργεια εἰμί ὅς δύναμαι εἰμί καί χωρίς ὁ ἐν ὑπόκειμαι αὐτός εἰμί . πρός ὅς ἀντιπίπτω ὁ καί ὁ σῶμα βοηθέω μέν πρός ὁ εἰμί ἐν ὑπόστασις ὑπό ὁ συμβαίνω , εἰ γε πᾶς σῶμα ἀνάγκη μετά σχῆμα εἰμί τις καί χρῶμα , δέ οὗτος ἐν ὑπόκειμαι εἰμί ὁ σῶμα . οὐ αὐτάρκης οὖν πρός ὁ μή εἰμί ἐν ὑπόκειμαι τις ὁ συντελέω ὁ ὑπόκειμαι αὐτός εἰς ὁ εἰμί ἐν ὑπόστασις . ἤ εἰ μέν τις ἁπλῶς συντελέω τις εἰς ὁ εἰμί ἐν ὑπόστασις , οὐ κωλύω οὗτος ἐν ὑπόκειμαι εἰμί αὐτός , ὡς δείκνυμι ἐπί ὁ σῶμα καί ὁ ποιότης , ὅς χωρίς ἀδύνατος εἰμί τις ἐν ὑπόστασις σῶμα · εἰ δέ τις εἰμί ὡς μέρος συντελέω οὗτος ἐν εἰμί , οὗτος οὐ ιος τε ἐν ὑπόκειμαι εἰμί οὗτος ὅς εἰμί μέρος . ὁ δέ εἶδος οὗτος ἐν ὅς εἰμί , ὡς μέρος συντελέω φαίνω . δέω μέν γάρ ὁ ζήτησις ὁ πότερος ὡς ἐν ὑπόκειμαι τις εἰμί ὁ πρόκειμαι ἤ μή ποιέω λαμβάνω τις πρᾶγμα , ἐν ὅς εἰμί μέν οὗτος περί ὅς ὁ ζήτησις , ζητέω δέ ὁ πῶς εἰμί ἐν αὐτός . ὁ γάρ δείκνυμι ὅτι ὁ λευκός ἐν σῶμα ὡς ἐν ὑπόκειμαι , λαμβάνω τις σῶμα , ἐν ὅς ὁ λευκός εἰμί , καί δείκνυμι εἰμί ἐν ὁ σῶμα αὐτός μήτε ὡς μέρος μήτε ὡς δύναμαι χωρίς αὐτός εἰμί δείκνυμι , ὅτι εἰμί ἐν ὑπόκειμαι αὐτός . οὕτως δέ δέω καί ὁ ζητέω περί ὁ εἶδος , πότερος ἐν ὑπόκειμαι εἰμί ἤ μή , λαμβάνω τις τοιοῦτος , ἐν ὅς εἰμί μέν ἤδη ὁ εἶδος , ζητέω δέ ὁ πῶς . ἐν μέν οὖν ὁ ὕλη , εἰ κατά ἑαυτοῦ λαμβάνω , οὔπω εἰμί ὁ εἶδος ( διό οὐδέ ἄν ζητέω , πῶς εἰμί ἐν αὐτός ὁ μηδέ ὁ ἀρχή εἰμί ἐν αὐτός ) , ἐπεί δέ εἰμί ἐν ὁ συναμφότεροι οὐσία ὁ τοιοῦτος εἶδος , χρή τοιοῦτος τις προχειρίζω ἐπί αὐτός ὁ ζήτησις ποιέω . ἀλλά μήν ὅς ἄν λαμβάνω συναμφότεροι οὐσία , ἐν αὐτός ὁ εἶδος ὁ εἰμί ἐν αὐτός ὡς μέρος εἰμί ὁ συναμφότεροι . καί γάρ ὁ ψυχή ἐν ὁ ὀργανικός σῶμα , ἐν ὅς εἰμί , οὕτως εἰμί ὡς μέρος . εἰ δέ ὡς μέρος , οὐ ἄν εἰμί ὡς ἐν ὑπόκειμαι εἰμί οὗτος , ἐν εἰμί οὕτως , οὔτε ὁ ψυχή οὔτε τις εἶδος ὅλος . ἤ λέγω τις καί ὁ λευκός ὁ μέν λευκός σῶμα εἰμί μέρος , ἐν ὑπόκειμαι δέ εἰμί ὁ σῶμα ὅς συντελέω πρός ὁ εἰμί ἐν ὑπόστασις , διό καί ὁ εἶδος ὁ μέν συναμφότεροι οὐσία μέρος εἰμί , ἐν δέ ὁ ὕλη ὅς συντελέω πρός ὕπαρξις , εἰμί ἐν ὑπόκειμαι . ἆρα οὖν χρή λέγω δέω μέν ὁ ἐν ζητέω , εἰ εἰμί τις ὡς ἐν ὑπόκειμαι , πάντως εἰμί ὅδε τις καί ἐνέργεια ὑπάρχω ( οὐ γάρ δή ἐν ὁ μή εἰμί οἷος τε τις εἰμί ἐν ὑπόκειμαι ) , ὁ δέ οὗτος συντελέω πρός ὁ εἰμί ἐν ὑπόστασις τε καί κατά ἐνέργεια ὁ εἰμί ἐν αὐτός , ὅσος μέν ἐν αὐτός μόνος εἰς ὁ ἐν ὑπόστασις εἰμί συντελέω , μηκέτι δέ καί ὁ ὁ δέ τις εἰμί , οὗτος ἐν ὑπόκειμαι αὐτός εἰμί ( κατά ὅς γάρ τις σῴζω ὁ οἰκεῖος φύσις οἷος τε μεταβάλλω , οὗτος ἐν ὑπόκειμαι εἰμί αὐτός ) , ὅσος δέ μή μόνος εἰς ὁ ὑφίστημι , ἀλλά πολύς πρότερος εἰς ὁ ὁ δέ τις εἰμί συντελέω τις , κατά ὅς μεταβάλλω οὐκέτι οἷος τε μένω οὗτος ὅς εἰμί , οὗτος δέ μηκέτι ἐν αὐτός εἰμί ὡς ἐν ὑπόκειμαι . πῶς γάρ ἄν εἰμί ἐν ὑπόκειμαι ἄνθρωπος οὗτος ὅς ὁ ἀπουσία φθείρω ὁ ἄνθρωπος ; διό ὁ μέν γραμματικός ἐν ὑπόκειμαι ὁ ἄνθρωπος ὁ ἔχω αὐτός , καίτοι συντελέω αὐτός πρός ὁ γραμματικός εἰμί ( οὐ γάρ ἐν ὁ ὁ γραμματικός ἀπουσία καί ἄνθρωπος εἰμί παύω ) , ὁ δέ ψυχή οὐκέτι ἐν ὑπόκειμαι αὐτός , ὅτι πρός ὁ εἰμί ἄνθρωπος ὁ συντέλεια αὐτός , ἀλλά οὐ πρός ὁ ποιός ἤ πός εἰμί ἤ ποῦ ἤ τις ὁ τοιοῦτος εἰμί ὁ εἶδος ὁ φυσικός , εἰ γε κατά ὁ εἶδος ἕκαστος ὁ εἰμί οὗτος ὅς εἰμί . ἐν μέν οὖν ὁ συναμφότεροι τε καί ὅδε τις εἰμί διά οὗτος ὁ εἶδος οὐ ἐν ὑπόκειμαι . μέρος γάρ ὁ οὐσία ὁ ἕκαστος οὕτως ἐν αὐτός εἰμί , οὐδέ ἐν ὁ ὕλη δέ μόνος , ὅτι μηδέ ὁ ἀρχή οὗτος οὕτως ὑπόκειμαι ὡς ὅδε τις , μή ἔχω πω ἐν ἑαυτοῦ ὁ εἶδος , ἐν δέ ὁ οὕτως εἰμί ὁ ἐν ὑπόκειμαι . τίς γάρ δέω εἰμί καί ὅδε τις ἐν ὁ ἐν ὑπόκειμαι · τοιοῦτος γάρ ὁ μέρος ἔχω . ἔτι εἰ ὁ μέν ὑπόκειμαι ὁ ἐν ὑπόκειμαι εἰμί αὐτός διαφέρω ὁ ὁ μέν ὑπόκειμαι δύναμαι καί ἄνευ ὁ ἐν ὑπόκειμαι εἰμί αὐτός εἰμί ( καί γάρ εἰ μή οἷος τε κηρός εἰμί χωρίς σχῆμα , ἀλλά χωρίς γε οὗτος ὁ σχῆμα , ὅς νῦν ἔχω , οἷος τε αὐτός εἰμί ) , ὁ δέ ἐν ὑπόκειμαι εἰμί μή δύναμαι χωρίζω ὁ ὑπόκειμαι αὐτός εἰμί ( ὁ δέ ὕλη καί ὁ εἶδος ἀδύνατος χωρίς ἀλλήλων εἰμί ὁ πρός ἀλλήλων αὐτός λέγω , ὁ δέ πρός ἀλλήλων λέγω ἅμα εἰμί ὁ φύσις , εἰ γε πρός τίς εἰμί , ὅς ὁ εἰμί αὐτός εἰμί ὁ πρός τίς πως ἔχω ) , οὐδέ οὕτως ἄν ὁ εἶδος εἰμί ἐν ὑπόκειμαι ὁ ὕλη . ἤ δύναμαι καί ἐπί ὁ ὕλη λέγω , ὅτι χωρίς μέν εἶδος οὐ οἷος τε εἰμί , ὥσπερ οὐδέ ὁ κηρός χωρίς σχῆμα , χωρίς δέ ὁ εἶδος ὅδε σίον τε αὐτός εἰμί , ὡς καί ὁ κηρός χωρίς ὅδε ὁ σχῆμα . ἤ εἰ ὁ ψυχή οὐ ἐν ἄλλος τις σῶμα οἷος τε εἰμί ἤ γίγνομαι , ἤ ἐν ὁ ὀργανικός , οὗτος δέ εἰμί μέρος , οὐ ἄν εἰμί ἐν ὑπόκειμαι , ὁ δέ σχῆμα ἕκαστος οὐ ἐν ἀφορίζω γίγνομαι σῶμα . ἔτι ὁ ἄνθρωπος εἰμί μέν καί μετά ψυχή , εἰμί δέ καί μετά χρῶμα τε καί σχῆμα , ἀλλά οὐ ὅμοιος , ἀλλά μετά μέν ψυχή ὡς μέρος καί μάλα εἰς ὁ ἄνθρωπος εἰμί συντελέω . ἐν ὅς γάρ ἄν εἰμί ὁ τοιοῦτος ψυχή , οὗτος ἄνθρωπος . οὐκέτι οὕτως ὁ χρῶμα καί ὁ σχῆμα ἐν ὁ ἄνθρωπος · οὐ γάρ πᾶς ὁ ἔχω τοιοῦτος σχῆμα ἤ χρῶμα ἄνθρωπος . διό ὁ μέν ἐν ὑπόκειμαι αὐτός , οὐκέτι δέ καί ὁ ψυχή . ὁ δέ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ ἄλλος ὁ φυσικός εἶδος .