alexander-philosophy.apori-ai-kai-lu-seis-sp 1.3.1
Οἱ ὁρισμοὶ τῶν μὲν καθέκαστα οὐκ εἰσίν , ὅτι ταῦτα μετὰ συμβεβηκότων τινῶν τὸ εἶναι τοιαῦτα ἔχει καὶ οὐκ ἀεὶ τῶν αὐτῶν , ἀλλὰ μεταπιπτόντων , καὶ αἰσθήσεων μᾶλλον , ἢ λόγου δηλώσοντος αὐτὰ δεομένων ( ἀλλ᾿ οὐδὲ κοινοῦ τινος τῶν καθέκαστα κεχωρισμένου καὶ ὄντος ἀσωμάτου τινὸς φύσεως καὶ ἀιδίου · πῶς γὰρ ἂν εἴη δίπουν ἀσώματόν τι , ἢ πῶς θνητὸν ἀίδιον ; λέγομεν δὲ ὁριζόμενοι τὸν ἄνθρωπον ποτὲ μὲν ζῷον πεζὸν δίπουν , ποτὲ δὲ ζῷον λογικὸν θνητόν ) , ἀλλ᾿ εἰσὶν οἱ ὁρισμοὶ τῶν ἐν τοῖς καθέκαστα κοινῶν , ἢ τῶν καθέκαστα κατὰ τὰ ἐν αὐτοῖς κοινά . ἐν γὰρ τοῖς καθέκαστα τὰ μέν ἐστιν ἴδια καὶ καθέκαστά , τὰ δὲ κοινὰ καὶ πρὸς ἄλληλα , ἃ ἐν πᾶσιν , οἷς ἂν ᾖ κοινά τε ὄντα καὶ ἀδιάφορα κατὰ τὴν αὑτῶν φύσιν , τοῦ ὁμοίας τε καὶ τῆς αὐτῆς φύσεως εἶναι πάντα τὰ ἔχοντα αὐτά ἐστιν αἴτια . τὸ γὰρ ζῷον λογικὸν θνητόν , εἰ μὲν λαμβάνοιτο μετὰ τῶν ὑλικῶν περιστάσεών τε καὶ διαφορῶν , μεθ᾿ ὧν ἡ ὑπόστασις αὐτῶν , αἵ εἰσιν ἄλλου ἄλλαι , ποιεῖ τὸν Σωκράτη καὶ τὸν Καλλίαν καὶ τοὺς καθέκαστα ἀνθρώπους , εἰ δὲ χωρὶς τούτων λαμβάνοιτο , κοινὸν γίνοιτο , οὐχ ὅτι μὴ ἔστιν ἐν ἑκάστῳ τῶν καθέκαστα ἀνθρώπων ( μετὰ τούτων γὰρ τὰ ἴδια τῶν καθέκαστά ἐστιν ) , ἀλλ᾿ ὅτι ἐστὶν ἐν πᾶσιν τὸ αὐτό . τοῦ δὴ τοιούτου καὶ οὕτω κοινοῦ , διόπερ πολλοῖς τῶν καθέκαστα ταὐτόν , οἱ ὁρισμοί . διὸ οὔτε ἀσωμάτου τινὸς φύσεως καὶ τῶν καθέκαστα κεχωρισμένης οἱ τῶν τοιούτων ὁρισμοί . τοῦ γὰρ ἀνθρώπου ὁρισμός , τὸ ζῷον πεζὸν δίπουν , κοινόν ἐστιν , ἐν πᾶσιν ὃν τοῖς καθέκαστα ἀνθρώποις ὁλόκληρον ἐν ἑκάστῳ , κοινὸν τῷ ἐν πλείοσιν εἶναι τὸ αὐτό , ἀλλ᾿ οὐ τῷ μέρους αὐτοῦ μετέχειν ἕκαστον . ἕκασκος γοῦν τῶν ἀνθρώπων ζῷον πεζὸν δίπουν ἐστί . διὸ οὐδὲ τῶν κοινῶν ὡς κοινῶν οἱ ὁρισμοί , ἀλλὰ τούτων , οἷς κοινοῖς καθ᾿ ἑκάστην φύσιν εἶναι συμβέβηκεν . καὶ γὰρ ἑνὸς ὄντος ἐν ὑποστάσει ἀνθρώπου μόνου ὁ αὐτὸς τοῦ ἀνθρώπου λόγος · οὐ γὰρ διότι ἐν πολλοῖς ἐστιν οὗτος ὁ λόγος αὐτοῦ , ἀλλὰ διότι κατὰ τὴν τοιαύτην φύσιν ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπός ἐστιν , εἴτε πλείους εἶεν κεκοινωνηκότες τῆσδε τῆς φύσεως εἴτε μή . λέγονται δὲ τῶν νοημάτων καὶ τῶν κοινῶν οἱ ὁρισμοί , ὅτι νοῦ τὸ χωρίσαι τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τῶν σὺν οἷς ὑφέστηκεν ἄλλων καὶ καθ’ αὑτὸν λαβεῖν , ὁ δὲ τοῦ ὑφεστῶτος μὲν μετ᾿ ἄλλων , νοουμένου δὲ χωρὶς 2o ἐκείνων καὶ ἄλλων καὶ οὐχ ὡς ὑφέστηκεν ὁρισμὸς νοήματος εἶναι δοκεῖ καὶ κοινοῦ , ὅτι χωρὶς τῶν συμβεβηκότων τὸ τοιοῦτον ἐν ἑκάστῳ νοούμενον κοινόν τί ἐστι καὶ ἐν πλείοσι ταὐτόν . ἄφθαρτα δὲ τὰ κοινὰ τῇ τῶν καθέκαστα ἐν οἷς ἐστιν ἐκ διαδοχῆς ἀιδιότητι , τοῦ γὰρ ἐν τῇ τῶν καθέκαστα γενέσει πάντων ὁμοίου τε καὶ ταὐτοῦ μένοντός ἐστι . τοιαῦτα γὰρ τὰ κοινά , οὐκ ἐν τοῖς συνυπάρχουσιν ἀλλήλοις τῶν καθέκαστα μόνοις ὄντα καὶ διὰ τοῦτο ὄντα κοινά , ἀλλ᾿ ἐν πᾶσι τοῖς ὁμοειδέσιν . διὸ καὶ οὐδὲν κε|κώλυται θνητόν τι ὃν ἀίδιον εἶναι · θνητὸν γὰρ ὃν ὡς καθέκαστα ἀίδιόν ἐστιν .
Lemmas: ὁ ὁρισμός ὁ μέν καθέκαστος οὐ εἰμί , ὅτι οὗτος μετά συμβαίνω τις ὁ εἰμί τοιοῦτος ἔχω καί οὐ ἀεί ὁ αὐτός , ἀλλά μεταπίπτω , καί αἴσθησις μάλα , ἤ λόγος δηλόω αὐτός δέω ( ἀλλά οὐδέ κοινός τις ὁ καθέκαστος χωρίζω καί εἰμί ἀσώματος τις φύσις καί ἀίδιος · πῶς γάρ ἄν εἰμί δίπους ἀσώματος τις , ἤ πῶς θνητός ἀίδιος ; λέγω δέ ὁρίζω ὁ ἄνθρωπος ποτέ μέν ζῷον πεζός δίπους , ποτέ δέ ζῷον λογικός θνητός ) , ἀλλά εἰμί ὁ ὁρισμός ὁ ἐν ὁ καθέκαστος κοινός , ἤ ὁ καθέκαστος κατά ὁ ἐν αὐτός κοινός . ἐν γάρ ὁ καθέκαστος ὁ μέν εἰμί ἴδιος καί καθέκαστος , ὁ δέ κοινός καί πρός ἀλλήλων , ὅς ἐν πᾶς , ὅς ἄν εἰμί κοινός τε εἰμί καί ἀδιάφορος κατά ὁ ἑαυτοῦ φύσις , ὁ ὅμοιος τε καί ὁ αὐτός φύσις εἰμί πᾶς ὁ ἔχω αὐτός εἰμί αἴτιος . ὁ γάρ ζῷον λογικός θνητός , εἰ μέν λαμβάνω μετά ὁ ὑλικός περίστασις τε καί διαφορά , μετά ὅς ὁ ὑπόστασις αὐτός , ὅς εἰμί ἄλλος ἄλλος , ποιέω ὁ Σωκράτης καί ὁ Καλλίας καί ὁ καθέκαστος ἄνθρωπος , εἰ δέ χωρίς οὗτος λαμβάνω , κοινός γίγνομαι , οὐ ὅτι μή εἰμί ἐν ἕκαστος ὁ καθέκαστος ἄνθρωπος ( μετά οὗτος γάρ ὁ ἴδιος ὁ καθέκαστος εἰμί ) , ἀλλά ὅτι εἰμί ἐν πᾶς ὁ αὐτός . ὁ δή τοιοῦτος καί οὕτως κοινός , διόπερ πολύς ὁ καθέκαστος αὐτός , ὁ ὁρισμός . διό οὔτε ἀσώματος τις φύσις καί ὁ καθέκαστος χωρίζω ὁ ὁ τοιοῦτος ὁρισμός . ὁ γάρ ἄνθρωπος ὁρισμός , ὁ ζῷον πεζός δίπους , κοινός εἰμί , ἐν πᾶς εἰμί ὁ καθέκαστος ἄνθρωπος ὁλόκληρος ἐν ἕκαστος , κοινός ὁ ἐν πολύς εἰμί ὁ αὐτός , ἀλλά οὐ ὁ μέρος αὐτός μετέχω ἕκαστος . ἕκασκος γοῦν ὁ ἄνθρωπος ζῷον πεζός δίπους εἰμί . διό οὐδέ ὁ κοινός ὡς κοινός ὁ ὁρισμός , ἀλλά οὗτος , ὅς κοινός κατά ἕκαστος φύσις εἰμί συμβαίνω . καί γάρ εἷς εἰμί ἐν ὑπόστασις ἄνθρωπος μόνος ὁ αὐτός ὁ ἄνθρωπος λόγος · οὐ γάρ διότι ἐν πολύς εἰμί οὗτος ὁ λόγος αὐτός , ἀλλά διότι κατά ὁ τοιοῦτος φύσις ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος εἰμί , εἴτε πολύς εἰμί κοινωνέω ὅδε ὁ φύσις εἴτε μή . λέγω δέ ὁ νόημα καί ὁ κοινός ὁ ὁρισμός , ὅτι νόος ὁ χωρίζω ὁ ἄνθρωπος ἀπό ὁ σύν ὅς ὑφίστημι ἄλλος καί κατά ἑαυτοῦ λαμβάνω , ὁ δέ ὁ ὑφίστημι μέν μετά ἄλλος , νοέω δέ χωρίς 2o ἐκεῖνος καί ἄλλος καί οὐ ὡς ὑφίστημι ὁρισμός νόημα εἰμί δοκέω καί κοινός , ὅτι χωρίς ὁ συμβαίνω ὁ τοιοῦτος ἐν ἕκαστος νοέω κοινός τις εἰμί καί ἐν πολύς αὐτός . ἄφθαρτος δέ ὁ κοινός ὁ ὁ καθέκαστος ἐν ὅς εἰμί ἐκ διαδοχή ἀιδιότης , ὁ γάρ ἐν ὁ ὁ καθέκαστος γένεσις πᾶς ὅμοιος τε καί αὐτός μένω εἰμί . τοιοῦτος γάρ ὁ κοινός , οὐ ἐν ὁ συνυπάρχω ἀλλήλων ὁ καθέκαστος μόνος εἰμί καί διά οὗτος εἰμί κοινός , ἀλλά ἐν πᾶς ὁ ὁμοειδής . διό καί οὐδείς κωλύω θνητός τις εἰμί ἀίδιος εἰμί · θνητός γάρ εἰμί ὡς καθέκαστος ἀίδιος εἰμί .