alexander-philosophy.apori-ai-kai-lu-seis-sp 1.19.1
Ἡ αὐτὴ δύναμις εἶναι τῶν ἐναντίων λέγεται , οὐχ ὡς ἅμα δυναμένων καὶ τῶν ἐναντίων περὶ τὸ τὰς δυνάμεις ἔχον αὐτῶν γενέσθαι ( τοῦτο γὰρ ἀδύνατον ) , ἀλλ᾿ ὅτι μὴ οὕτως ἔχειν τὸ τῶν ἐναντίων ἔχον τὰς δυνάμεις , ὡς πρῶτον μὲν ὀφείλειν τόδε τῶν ἐναντίων δέξασθαι , μετὰ δὲ τοῦτο τόδε . ἐν παντὶ γὰρ χρόνῳ ἐνδέχεται τὸ ἐν μηδετέρῳ ὃν τῶν ἐναντίων ἐν ὁποτερῳοῦν αὐτῶν γενέσθαι , οὐκ ἀφωρισμένως ἐν τῷδε . διὸ καὶ λέγεται ἅμα ἔχειν τὰς τῶν ἐναντίων δυνάμεις . τὸ γὰρ ἐνδέχεσθαι , ὅσον ἐπὶ τῇ φύσει τοῦ ἐναντία δεχομένου , ὅτε τὸ ἕτερον ἐν αὐτῷ γίνεται , μηδὲν ἧττον ἀντὶ τούτου τὸ ἕτερον ἐν αὐτῷ γενέσθαι , δεικτικὸν τοῦ ἅμα αὐτῶν τὰς δυνάμεις ἔχειν . παρὰ γὰρ τὰ ποιητικὰ αὐτῶν τόδε τι πρῶτον τῶν ἐναντίων ἐν τῷ ἀμφοτέρων δεκτικῷ γίνεται τῷ παρεῖναι τοῦτο , τὸ δὲ μὴ τοιαύτην σχέσιν ἐσχηκέναι πρὸς αὐτό , ἢ μετὰ ἰσχυροτέρας δυνάμεως αὐτὸ κινεῖν . εἰ γὰρ μὴ ἅμα τὰς δυνάμεις εἶχεν αὐτῶν , ἀλλ᾿ ἐν ἄλλῳ καὶ ἐν ἄλλῳ χρόνῳ , ἀδύνατον ἂν ἦν ποτε τόδε τι τῶν ἐναντίων δέξασθαι αὐτό , οὐ τῷ ἕτερον αὐτῶν ἐν αὑτῷ προλαβὸν εἶναι , ἀλλὰ καὶ μηδετέρου παρόντος καὶ παρόντος αὐτῷ τοῦ ποιητικοῦ τῷ μὴ ἔχειν τὴν δύναμιν τοῦ τότε δέ|ξασθαι αὐτό . εἰ δὲ μηδεὶς χρόνος ἐστίν , ἐν ᾧ τὸ δεκτικὸν τῶν ἐναντίων ὁμοίως κεκώλυταί τι αὐτῶν ἔχειν μόνον γὰρ τότε τὸ ἕτερον αὐτῶν κωλύεται ἐν τῷ δεκτικῷ γενέσθαι , ὅταν ὑπὸ θατέρου τὸ δεκτικὸν αὐτῶν προληφθῇ τῷ ἀδύνατον εἶναι τὰ ἐναντία συνυπάρχειν ἀλλήλοις . οὐδὲν μέντοι κεκώλυται . καθόσον ἐπὶ τῇ τοῦ δεκτικοῦ φύσει , φθεῖραν τὸ προϋπάρχον τῷ δεκτικῷ δύναμιν ἔχειν τὸ τοῦτο ποιητικὸν αὐτὸ ἐν αὐτῷ γενέσθαι . καὶ γὰρ εἴ τί ἐστι ἐν τῷ ἑτέρῳ τῶν ἐναντίων , τότε δύναμιν ἔχει τοῦ μεταβάλλειν εἰς θάτερον ( εἰ γὰρ μὴ ἔχοι τὸ ἐν τῷ ἑτέρῳ τῶν ἐναντίων ὃν δύναμιν τοῦ μεταβάλλειν εἰς θάτερον , μένοι ἂν ἐν τῷ ἑτέρῳ ἀδύνατον ὃν εἰς τοῦτο μεταβάλλειν ἔτι ) , εἰ δὲ μεταβάλλει , δῆλον ὡς τῷ δύναμιν ἔχειν τοῦ δέξασθαι καὶ τὸ ἐναντίον μεταβάλλοι ἂν πᾶν εἰς αὐτό . ἀλλὰ μὴν καὶ τοῦ ὄντος ἐν αὐτῷ ἐναντίου δύναμιν ἔχει . οὐ γὰρ δὴ μὴ δυνάμενον εἶναι ἐν αὐτῷ ἐστι ἐν αὐτῷ . ὅτε τοῦ ἑτέρου τῶν ἐναντίων τὴν δύναμιν ἔχει , τότε καὶ θατέρου , ὥστε ἅμα μὲν ἀμφοτέρων · καὶ ὅτε τοῦ ἑτέρου καὶ τοῦ ἑτέρου , τότε θάτερον προειληφέναι , οὐδὲν ἧττον , ὅσον ἐπὶ τῇ τοῦ δεκτικοῦ φύσει , δεδυνημένου ἂν καὶ τούτου προειληφέναι , γίνεται τούτων ὧν δύναται , τὸ μὲν ἔχον τὸ δὲ ἕξον . |
Lemmas: ὁ αὐτός δύναμις εἰμί ὁ ἐναντίος λέγω , οὐ ὡς ἅμα δύναμαι καί ὁ ἐναντίος περί ὁ ὁ δύναμις ἔχω αὐτός γίγνομαι ( οὗτος γάρ ἀδύνατος ) , ἀλλά ὅτι μή οὕτως ἔχω ὁ ὁ ἐναντίος ἔχω ὁ δύναμις , ὡς πρῶτος μέν ὀφείλω ὅδε ὁ ἐναντίος δέχομαι , μετά δέ οὗτος ὅδε . ἐν πᾶς γάρ χρόνος ἐνδέχομαι ὁ ἐν μηδέτερος εἰμί ὁ ἐναντίος ἐν ὁποτέσρις αὐτός γίγνομαι , οὐ ἀφορίζω ἐν ὅδε . διό καί λέγω ἅμα ἔχω ὁ ὁ ἐναντίος δύναμις . ὁ γάρ ἐνδέχομαι , ὅσος ἐπί ὁ φύσις ὁ ἐναντίος δέχομαι , ὅτε ὁ ἕτερος ἐν αὐτός γίγνομαι , μηδείς ἥσσων ἀντί οὗτος ὁ ἕτερος ἐν αὐτός γίγνομαι , δεικτικός ὁ ἅμα αὐτός ὁ δύναμις ἔχω . παρά γάρ ὁ ποιητικός αὐτός ὅδε τις πρῶτος ὁ ἐναντίος ἐν ὁ ἀμφότερος δεκτικός γίγνομαι ὁ πάρειμι οὗτος , ὁ δέ μή τοιοῦτος σχέσις ἔχω πρός αὐτός , ἤ μετά ἰσχυρός δύναμις αὐτός κινέω . εἰ γάρ μή ἅμα ὁ δύναμις ἔχω αὐτός , ἀλλά ἐν ἄλλος καί ἐν ἄλλος χρόνος , ἀδύνατος ἄν εἰμί ποτέ ὅδε τις ὁ ἐναντίος δέχομαι αὐτός , οὐ ὁ ἕτερος αὐτός ἐν ἑαυτοῦ προλαμβάνω εἰμί , ἀλλά καί μηδέτερος πάρειμι καί πάρειμι αὐτός ὁ ποιητικός ὁ μή ἔχω ὁ δύναμις ὁ τότε δέχομαι αὐτός . εἰ δέ μηδείς χρόνος εἰμί , ἐν ὅς ὁ δεκτικός ὁ ἐναντίος ὅμοιος κωλύω τις αὐτός ἔχω μόνος γάρ τότε ὁ ἕτερος αὐτός κωλύω ἐν ὁ δεκτικός γίγνομαι , ὅταν ὑπό ἕτερος ὁ δεκτικός αὐτός προλαμβάνω ὁ ἀδύνατος εἰμί ὁ ἐναντίος συνυπάρχω ἀλλήλων . οὐδείς μέντοι κωλύω . καθόσον ἐπί ὁ ὁ δεκτικός φύσις , φθείρω ὁ προυπάρχω ὁ δεκτικός δύναμις ἔχω ὁ οὗτος ποιητικός αὐτός ἐν αὐτός γίγνομαι . καί γάρ εἰ τις εἰμί ἐν ὁ ἕτερος ὁ ἐναντίος , τότε δύναμις ἔχω ὁ μεταβάλλω εἰς ἕτερος ( εἰ γάρ μή ἔχω ὁ ἐν ὁ ἕτερος ὁ ἐναντίος εἰμί δύναμις ὁ μεταβάλλω εἰς ἕτερος , μένω ἄν ἐν ὁ ἕτερος ἀδύνατος εἰμί εἰς οὗτος μεταβάλλω ἔτι ) , εἰ δέ μεταβάλλω , δῆλος ὡς ὁ δύναμις ἔχω ὁ δέχομαι καί ὁ ἐναντίος μεταβάλλω ἄν πᾶς εἰς αὐτός . ἀλλά μήν καί ὁ εἰμί ἐν αὐτός ἐναντίος δύναμις ἔχω . οὐ γάρ δή μή δύναμαι εἰμί ἐν αὐτός εἰμί ἐν αὐτός . ὅτε ὁ ἕτερος ὁ ἐναντίος ὁ δύναμις ἔχω , τότε καί ἕτερος , ὥστε ἅμα μέν ἀμφότερος · καί ὅτε ὁ ἕτερος καί ὁ ἕτερος , τότε ἕτερος προλαμβάνω , οὐδείς ἥσσων , ὅσος ἐπί ὁ ὁ δεκτικός φύσις , δύναμαι ἄν καί οὗτος προλαμβάνω , γίγνομαι οὗτος ὅς δύναμαι , ὁ μέν ἔχω ὁ δέ ἔχω . |