alcman.fragmenta 24
Οὐχ εἰς ἄνηρ ἀγροικος · οὐδὲ σκαῖος οὐδὲ παρὰ σοφοῖσιν οὐδὲ Θεσσαλὸς γένος οὐδ’ Ἑρυσχατος οὐδὲ ποιμήν , mavi Ξάνθον esse Laconicae terrae rivum , qui Κνακινν ( ita Herodianus , apud Lycophr . 550 est Κνηκεινν , Choerob . 296 Κανκόν paenultima producta ) vocatus in rhetra Lycurgi , postea Οἰνοὺς appellatus est , in errorem inductus sum Eggeri apographo . [ “ Οὔτε γὰρ ο – ο – οὕτως ἔθος , αἱ κ’ ἐφάμαι · τοι κυθευνάται δ’ ἔχον · ἢ ἂν νὰ μολοίη ( vel μολόη ) . . . ὥκα · ἄδε τῶν Σηρηνίδων ἀοιδότερα κ’ ἐχμάσδοι · σιαι γὰρ · ἀντὶ δ’ ἐνδέκα παιδῶν δέκα σήκ’ ἀείδεν · φθίγγεται δ’ ἀρ’ ὡτ’ ἐπὶ Ξάνθω ῥοαῖσι κύκνος · ἄδει δ’ ἱμέρῳ ξανθῷ κομίςκα — Blass . ] Fr . 24 . Steph . Byz . v . Ἑρυσίχη · Πόλις Ἀκαρνανίας · . . . τὸ ἔθνικὸν Ἑρυσχαῖος , περὶ οὗ πολὺς λόγος τοῖς ἀρχαίοις · ὁ Τεχνικὸς γὰρ καὶ Ἡρωδιανὸς φασιν ( fort . del . καὶ Ἡρωδιανὸς et deinde φησιν restituendum ) , ὅτι σεσημεῖωται τὸ Ἑρυσχαῖος προπαροξύτονον ἐν τοῖς ἐθνικοῖς · μήποτε οὖν τὸ χαῖον ἐγκεῖσθαι , ὃ ἐστιν ἡ βουκολικὴ ἁβρὸς , καὶ τὸν ἐρόσω μέλλοντα . δῆλως οὖν ἐστιν , ὡς ἐστὶ δῆλον παρ’ Ἀλκμάνι ( P ἀκράνη , V ἀβραντι ) ἐν ἀρχῇ τοῦ δευτέρου τῶν Παρθενείων ἀσματων · φησὶ γὰρ · Οὐχ . . . Ἑρυσχαῖος . εἰ γὰρ τὸ Θεσσαλὸς γένος συναπείσιν , ἔθνικόν ἐστι καὶ προπερισπασθῶ · Ἡρωδιανὸς ἐν ταῖς Καθόλου προσοδίαις καὶ Πτολεμαῖος ἔφη · εἰ δὲ τῷ οὐδὲ ποιμὴν συνάψει τις , λέγων · οὐδ’ ἑρυσχαῖος οὐδὲ ποιμήν ( sic vulgo , IIRV ἡ ἐρυσχαῖος τὸ οὐδὲ ποιμήν , A ἡ ἐρυσχαῖος τὸ δὲ οὐδὲ ποιμήν , Meineke λέγων τὸ · οὐδὲ ποιμήν ἡ ἐρυσχαῖος ) , πρόδηλον ὡς προπαροξύθυνεται καὶ δηλοῖ τὸν βουκόλον ἢ τὸν αἰπόλον , πρὸς δὲ τὸ ποιμήν ἀρμόδιον ἐπαχθήσεται . Igitur paradosis antiqua proparoxytonon tuetur , Herodianus praecipit , si ἔθνικόν sit , circumducendam esse paenultimam , id quod secutus sum ; sin acuatur antepaenultima , esse appellativum , quam interpretationem comprobavit schol . Apoll . Rhod . IV 972 : καὶ τὸ(ν ) παρ’ Ἀλκμάνι δὲ λεγόμενον ἐρυσχαῖον , τῷ χαίῳ ἐρόντα ἤτοι ποιμαίνοντα . Qui ultimam acuunt Et . M . 180 , 27 , Cram . An . Ox . I 10 , 28 , Philem . 16 , non sunt audiendi . Initium affert Chrysipp . περὶ ἀποφατικῶν c . 21 : Εἰ Ἀλκμάν ὁ ποιητὴς οὕτως ἀπεφαίνετο · Οὐχ ἡς ἄνηρ ἀγροῖκος οὐδὲ σκαῖός . ubi quod ἡς pro εἰς legitur , ex errore ( EIC et IIC ) ortum videtur , sed recte ἀγροικος , Steph . ἀγριος , M . Schmidt ἀγρεῖος praeeoptat . — V . 2 . παρὰ σοφοῖσιν manifestum mendum aegre procuraveris , olim παρὰ σοφοῖσι ( cf . Lycophr . 676 ) conieci , Iacobs παρὰ σοφος , Hartung παρὰσοφος σύ , Welcker παρ’ ἀσόφοισιν , Meineke παρ’ ἀσόφοιιν . — V . 4 et 5 redintegrandi sunt ex Strabone X 460 , ubi haec leguntur : Τῆς δὲ μεσογείας κατὰ μὲν τὴν Ἀκαρνανίαν Ἑρυσχαίους τινὰς φησιν Ἀπολλόδωρος λέγεσθαι , ὧν Ἀλκμάν μέμνηται · Οὐδ’ Ἑρυσ
Lemmas: οὐχ εἰς ἀνήρ ἄγροικος · οὐδέ Σκαίος οὐδέ παρά σοφός οὐδέ Θεσσαλός γένος οὐδέ Ἑρυσχατος οὐδέ ποιμήν , mavi Ξάνθος esse Laconicae terrae rivum , qui Κνακινν ( ita Herodianus , apud Lycophr . 550 est Κνηκεινν , Choerob . 296 Κανκόν paenultima producta ) vocatus in rhetra Lycurgi , postea Οἶνος appellatus est , in errorem inductus sum Eggeri apographo . [ “ οὔτε γάρ ὁ – ὁ – οὕτως ἔθος , ὁ καί φημί · τοι κυθευναω δέ ἔχω · ἢ ἄν να μολέω ( vel μολόη ) . . . ὦκα · ἅδος ὁ Σηρηνίς ἀοιδός καί ἐχμάζω · σιά γάρ · ἀντί δέ ἕνδεκα παῖς δέκα σηκός ἀείδω · φθίω δέ ἀρά οὖς ἐπί Ξάνθος ῥοή κύκνος · ἀείδω δέ ἵμερος ξανθός κομίςκα — Blass . ] Fr . 24 . Steph . Byz . v . Ἑρυσίχη · Πόλις Ἀκαρνανία · . . . ὁ ἐθνικός Ἑρυσχαῖος , περί ὅς πολύς λόγος ὁ ἀρχαῖος · ὁ τεχνικός γάρ καί Ἡρωδιανός φημί ( fort . del . καί Ἡρωδιανός et deinde φημί restituendum ) , ὅτι σημειόω ὁ Ἑρυσχαῖος προπαροξύτονος ἐν ὁ ἐθνικός · μήποτε οὖν ὁ χαῖος ἔγκειμαι , ὁ εἰμί ὁ βουκολικός ἁβρός , καί ὁ ἔρομαι μέλλω . δῆλος οὖν εἰμί , ὡς εἰμί δῆλος παρά Ἀλκμάν ( P Ακράνη , V ἀβραντι ) ἐν ἀρχή ὁ δεύτερος ὁ παρθενεία ᾆσμα · φημί γάρ · οὐχ . . . Ἑρυσχαῖος . εἰμί γάρ ὁ Θεσσαλός γένος συνάπειμι , ἐθνικός εἰμί καί προπερισπάω · Ἡρωδιανός ἐν ὁ Κάθολος προσοδία καί Πτολεμαῖος φημί · εἰμί δέ ὁ οὐδέ ποιμήν συνάπτω τις , λέγω · οὐδέ ἑρυσχαῖος οὐδέ ποιμήν ( sic vulgo , IIRV ὁ ἐρυσχαῖος ὁ οὐδέ ποιμήν , A ὁ ἐρυσχαῖος ὁ δέ οὐδέ ποιμήν , Meineke λέγω ὁ · οὐδέ ποιμήν ὁ ἐρυσχαῖος ) , πρόδηλος ὡς προπαροξύνω καί δηλόω ὁ βουκόλος ἢ ὁ αἰπόλος , πρός δέ ὁ ποιμήν Ἁρμόδιος ἐπάγω . Igitur paradosis antiqua proparoxytonon tuetur , Herodianus praecipit , si ἐθνικός sit , circumducendam esse paenultimam , id quod secutus sum ; sin acuatur antepaenultima , esse appellativum , quam interpretationem comprobavit schol . Apoll . Rhod . IV 972 : καί ὅτε ) παρά Ἀλκμάν δέ λέγω ἐρυσχαῖον , ὁ χαῖος εἴρω ἤτοι ποιμαίνω . Qui ultimam acuunt Et . M . 180 , 27 , Cram . An . Ox . I 10 , 28 , Philem . 16 , non sunt audiendi . Initium affert Chrysipp . περί ἀποφατικός c . 21 : εἰμί Ἀλκμάν ὁ ποιητής οὕτως ἀποφαίνω · οὐχ ὅς ἀνήρ ἄγροικος οὐδέ σκαιός . ubi quod ὅς pro εἰς legitur , ex errore ( EIC et IIC ) ortum videtur , sed recte ἄγροικος , Steph . ἄγριος , M . Schmidt ἀγρεῖος praeeoptat . — V . 2 . παρά σοφός manifestum mendum aegre procuraveris , olim παρά σοφός ( cf . Lycophr . 676 ) conieci , Iacobs παρά σοφός , Hartung παρὰσοφος σῦς , Welcker παρά ἄσοφος , Meineke παρά ἄσοφος . — V . 4 et 5 redintegrandi sunt ex Strabone X 460 , ubi haec leguntur : ὁ δέ μεσόγεια κατά μέν ὁ Ἀκαρνανία Ἑρυσχαίους τις φημί Ἀπολλόδωρος λέγω , ὅς Ἀλκμάν μιμνήσκω · οὐ Ἑρυς