alciphron.epistulae 4.16
Σῦ ταύτης τῆς παρρησίας αἴτιος , 〈 ὃς 〉 τοσοῦτος ὢν βασιλεὺς εἶτα ἐπέτρεψας καὶ ἑταίρᾳ γράφειν σοι , [ καὶ ] οὐχ ἡγησάμενος δεινὸν ἐντυγχάνειν τοῖς ἐμοῖς γράμ - μασιν ὅλῃ μοι ἐντυγχάνων . ἐγώ , δέσποτα Δημήτριε , ὅταν μὲν ἔξω σε θεάσωμαι καὶ ἀκούσω μετὰ τῶν δορυ - φόρων καὶ τῶν στρατοπέδων καὶ τῶν πρέσβεων καὶ τῶν διαδημάτων , νὴ τὴν Ἀφροδίτην , πέφρικα καὶ τα - ράττομαι καὶ ἀποστρέφομαι ὡς τὸν ἥλιον , μὴ ἐπικαῶ τὰ ὄμματα · καὶ τότε μοι ὄντως ὁ πολιορκητὴς εἶναι δοκεῖς Δημήτριος · οἷον δὲ καὶ βλέπεις τότε , ὡς πικρὸν καὶ πολεμικόν · καὶ ἀπιστῶ ἐμαυτῇ καὶ λέγω ‘Λάμια , σύ μετὰ τούτου καθεύδεις ; σὺ διὰ νυκτὸς ὅλης αὐτὸν καταυλεῖς ; σοὶ νῦν οὗτος ἐπέσταλκε ; σοὶ Γνάθαιναν τὴν ἑταίραν συγκρίνει᾿ ; καὶ ἠλογημένη σιωπῶ καὶ εὔ - χομαί σε θεάσασθαι παρʼ ἑαυτῇ . καὶ ὅταν ἔλθῃς , προσκυνῶ σε · καὶ ὅταν περιπλακείς με καταφιλῇς , πάλιν πρὸς ἐμαυτὴν τἀναντία λέγω ‘οὗτός ἐστιν ὁ πολιορκητής ; οὗτός ἐστιν ὁ ἐν τοῖς στρατοπέδοις ; τοῦ - τον φοβεῖται 〈 ἡ 〉 Μακεδονία , τοῦτον ἡ Ἑλλάς , τοῦτον ἡ Θρᾴκη ; νὴ τὴν Ἀφροδίτην , σήμερον αὐτὸν τοῖς αὐ - λοῖς ἐκπολιορκήσω καὶ ὄψομαι τί με διαθήσειʼ . . . . . . . μᾶλλον εἰς τρίτην , παρʼ ἐμοὶ γὰρ δειπνήσεις , δέομαι . τὰ Ἀφροδίσια ποιῶ ταῦτα 〈 τὰ 〉 κατʼ ἔτος , καὶ ἀγῶνα ἔχω ἀεὶ τὰ πρότερα τοῖς ὑστέροις νικῶν . ὑποδέξομαι δή σε ἐπαφροδίτως καὶ ὡς ἔνι μάλιστα ἐπιφανῶς , ἄν μοι περιουσιάσαι γένηται ὑπὸ σοῦ , μηδὲν ἀνάξιον τῶν σῶν ἀγαθῶν ἐξ ἐκείνης τῆς ἱερᾶς νυκτὸς ἔτι πεποιη - κυίᾳ , καίτοι σοῦ γε ἐπιτρέποντος ὅπως ἄν βούλωμαι χρῆσθαι τῷ ἐμῷ σώματι · ἀλλὰ κέχρημαι καλῶς καὶ ἀμίκτως πρὸς ἑτέρους . οὐ ποιήσω τὸ ἑταιρικὸν οὐδὲ ψεύσομαι , δέσποτα , ὡς ἄλλαι ποιοῦσιν . ἐμοὶ γὰρ ἐξ ἐκείνου , μὰ τὴν Ἄρτεμιν , οὐδὲ προσέπεμψαν ἔτι πολλοὶ [ οὐδὲ ἐπείρασαν ] αἰδούμενοί σου τὰς πολιορκίας . ὀξύς ἐστιν Ἔρως , ὦ βασιλεῦ , καὶ ἐλθεῖν καὶ ἀναπτῆναι . ἐλπίσας πτεροῦται , καὶ ἀπελπίσας ταχύ πτερορρυεῖν εἴωθεν ἀπογνωσθείς . διὸ καὶ μέγα τῶν ἑταιρουσῶν ἐστι σόφισμα , ἀεὶ τὸ παρὸν τῆς ἀπολαύσεως ὑπερτι - θεμένας ταῖς ἐλπίσι διακρατεῖν τούς ἐραστάς . [ πρὸς ὑμᾶς δὲ οὐδὲ ὑπερτίθεσθαι ἔξεστιν , ὥστε φόβον εἶναι κόρου . ] λοιπὸν ἡμᾶς δεῖ τὰ μὲν ποιεῖν , τὰ δὲ μαλα - κίζεσθαι , τὰ δὲ ᾄδειν , τὰ δὲ αὐλεῖν , τὰ δὲ ὀρχεῖσθαι , τὰ δὲ δειπνοποιεῖν , τὰ δὲ κοσμεῖν [ σοι ] τὸν οἶκον , τὰς [ δὲ ] ὁπωσοῦν ἄλλως ταχύ μαραινομένας μεσολα - βούσας χάριτας , ἵνα μᾶλλον ἐξάπτωνται τοῖς διαστή - μασιν εὐαλέστεραι αὐτῶν αἱ ψυχαί , φοβουμένων μὴ ἄλλο πάλιν γένηται τῆς ἐν τῷ παρόντι τύχης κώλυμα . ταῦτα δὲ πρὸς μὲν ἑτέρους τάχα ἂν ἐδυνάμην , βασιλεῦ , πλάττεσθαι καὶ τεχνιτεύειν · πρὸς δὲ σέ , ὃς οὕτως ἤδη αὐχεῖς ἐπʼ ἐμοὶ ὡς ἐπιδεικνύναι με καὶ ἀγάλλεσθαι πρὸς τὰς ἄλλας ἑταίρας ὅτι πασῶν ἐγὼ πρωτεύω , μὰ τὰς φίλας Μούσας , οὐκ ἂν ὑπομείναιμι [ πλάττεσθαι ] · οὐχ οὕτως εἰμὶ λιθίνη . ὥστε ἀφεῖσα πάντα καὶ τὴν ψυχὴν ἐμαυτῆς εἰς τὴν σὴν ἀρέσκειαν ὀλίγον ἡγήσομαι δε 〉 δαπανῆσ〈θ〉αι . 〈 ἀλλ᾿ 〉 εὖ οἶδα γὰρ ὅτι οὐ μόνον ἐν τῇ Θηριππίδου οἰκίᾳ , ἐν ᾗ μέλλω σοι τὸ τῶν Ἀφροδισίων εὐτρεπίζειν δεῖπνον , ἔσται διαβόητος ἡ παρασκευή , ἀλλὰ καὶ ἐν ὅλῃ τῇ Ἀθηναίων πόλει , νὴ τὴν Ἄρτεμιν , καὶ ἐν τῇ Ἑλλάδι πάσῃ . καὶ μάλιστα οἱ μισητοὶ Λακε - δαιμόνιοι , ἵνα δοκῶσιν ἄνδρες εἶναι οἱ ἐν Ἐφέσῳ ἀλώπεκες , οὐ παύσονται τοῖς Ταϋγέτοις ὄρεσι καὶ ταῖς ἐρημίαις ἑαυτῶν διαβάλλοντες ἡμῶν τὰ δεῖπνα καὶ καταλυκουργίζοντες τῆς σῆς ἀνθρωποπαθείας . ἀλλʼ οὗτοι μὲν χαιρόντων , δέσποτα , σύ δέ μοι μέμνησο φυ - λάξαι τὴν ἡμέραν τοῦ δείπνου καὶ τὴν ὥραν ἣν ἂν ἓλῃ · ἀρίστη γὰρ ἣν 〈 σὺ 〉 βούλει . ἔρρωσο .
Lemmas: Σῦς οὗτος ὁ παρρησία αἴτιος , 〈 ὅς 〉 τοσοῦτος εἰμί βασιλεύς εἶτα ἐπιτρέπω καί ἑταίρα γράφω σύ , [ καί ] οὐ ἡγέομαι δεινός ἐντυγχάνω ὁ ἐμέω γραμ - Μασίν ὅλος ἐγώ ἐντυγχάνω . ἐγώ , δεσπότης Δημήτριος , ὅταν μέν ἔξω σύ θεάομαι καί ἀκούω μετά ὁ δόρυ - φόρος καί ὁ στρατόπεδον καί ὁ πρέσβυς καί ὁ διάδημα , νή ὁ Ἀφροδίτη , φρίσσω καί ὁ - ῥάσσω καί ἀποστρέφω ὡς ὁ ἥλιος , μή ἐπικαίω ὁ ὄμμα · καί τότε ἐγώ εἰμί ὁ πολιορκητής εἰμί δοκέω Δημήτριος · οἷος δέ καί βλέπω τότε , ὡς πικρός καί πολεμικός · καί ἀπιστέω ἐμαυτοῦ καί λέγω Λάμια , σῦς μετά οὗτος καθεύδω ; σύ διά νύξ ὅλος αὐτός καταυλέω ; σύ νῦν οὗτος ἐπιστέλλω ; σύ Γνάθαινα ὁ ἑταίρα συγκρίνω ; καί ἀλογέω σιωπάω καί εὕω - χομαί σύ θεάομαι παρά ἑαυτοῦ . καί ὅταν ἔρχομαι , προσκυνέω σύ · καί ὅταν περιπλέκω ἐγώ καταφιλέω , πάλιν πρός ἐμαυτοῦ τἀναντία λέγω ὕω εἰμί ὁ πολιορκητής ; οὗτος εἰμί ὁ ἐν ὁ στρατόπεδον ; ὁ - ὁ φοβέω 〈 ὁ 〉 Μακεδονία , οὗτος ὁ Ἑλλάς , οὗτος ὁ Θρᾴκη ; νή ὁ Ἀφροδίτη , σήμερον αὐτός ὁ αὖος - Λόϊς ἐκπολιορκέω καί ὁράω τίς ἐγώ διατίθημι . . . . . . . μᾶλλον εἰς τρίτος , παρά ἐγώ γάρ δειπνέω , δήω . ὁ Ἀφροδίσιος ποιέω οὗτος 〈 ὁ 〉 κατά ἔτος , καί ἀγών ἔχω ἀεί ὁ πρότερος ὁ ὕστερος Νίκη . ὑποδείκνυμι δή σύ ἐπαφρόδιτος καί ὡς ἐν μάλιστα ἐπιφανῶς , ἄν ἐγώ περιουσιάζω γίγνομαι ὑπό σύ , μηδείς ἀνάξιος ὁ σός ἀγαθός ἐκ ἐκεῖνος ὁ ἱερός νύξ ἔτι ποιέω - κυίᾳ , καίτοι σύ γε ἐπιτρέπω ὅπως ἄν βούλομαι χράω ὁ ἐμός σῶμα · ἀλλά χράομαι καλῶς καί ἄμικτος πρός ἕτερος . οὖον ποιέω ὁ ἑταιρικός οὐδέ ψεύδω , δεσπότης , ὡς ἄλλος ποιέω . ἐγώ γάρ ἐκ ἐκεῖνος , μά ὁ Ἄρτεμις , οὐδέ προσπέμπω ἔτι πολύς [ οὐδέ πειράζω ] αἰδέομαι σύ ὁ πολιορκία . ὀξύς εἰμί Ἔρως , εἰμί βασιλεύς , καί ἔρχομαι καί ἀναπέτομαι . ἐλπίζω πτερόω , καί ἀπελπίζω ταχύς πτερορρυέω εἴωθα ἀπογιγνώσκω . διό καί μέγας ὁ ἑταιρέω εἰμί σόφισμα , ἀεί ὁ πάρειμι ὁ ἀπόλαυσις ὑπερτι - τίθημι ὁ ἐλπίς διακρατέω ὁ ἐραστής . [ πρός σύ δέ οὐδέ ὑπερτίθημι ἔξεστι , ὥστε φόβος εἰμί κόρος . ] λοιπός ἐγώ δεῖ ὁ μέν ποιέω , ὁ δέ μάλα - κιζω , ὁ δέ ἀείδω , ὁ δέ αὐλέω , ὁ δέ ὀρχέομαι , ὁ δέ δειπνοποιέω , ὁ δέ κοσμέω [ σύ ] ὁ οἶκος , ὁ [ δέ ] ὁπωσοῦν ἄλλως ταχύς μαραίνω μεσολα - Βοῦσαι χάρις , ἵνα μᾶλλον ἐξάπτω ὁ διΐστημι - Μασίν εὐαλέστεραι αὐτός ὁ Ψυχή , φοβέω μή ἄλλος πάλιν γίγνομαι ὁ ἐν ὁ πάρειμι τυγχάνω κώλυμα . οὗτος δέ πρός μέν ἕτερος τάχα εἄν δύναμαι , βασιλεύς , πλάσσω καί τεχνιτεύω · πρός δέ σός , ὅς οὕτως ἤδη αὐχέω ἐπί ἐγώ ὡς ἐπιδείκνυμι ἐγώ καί ἀγάλλομαι πρός ὁ ἄλλος ἑταίρα ὅτι πᾶς ἐγώ πρωτεύω , μά ὁ φίλος Μοῦσα , οὐ εἄν ὑπομένω [ πλάσσω ] · οὐ οὕτως εἰμί λίθινος . ὥστε ἀφίημι πᾶς καί ὁ ψυχή ἐμαυτοῦ εἰς ὁ σός ἀρέσκεια ὀλίγος ἡγέομαι δέ 〉 δαπανάω . 〈 ἀλλά 〉 εὕω οἶδα γάρ ὅτι οὖον μόνος ἐν ὁ Θηριππίδης οἰκίον , ἐν ὅς μέλλω σύ ὁ ὁ Ἀφροδίσιος εὐτρεπίζω δεῖπνον , εἰμί διαβόητος ὁ παρασκευή , ἀλλά καί ἐν ὅλος ὁ Ἀθηναῖος πόλις , νή ὁ Ἄρτεμις , καί ἐν ὁ Ἑλλάς πᾶς . καί μάλιστα ὁ μισητός λάσκω - δαιμόνιος , ἵνα δοκέω ἀνήρ εἰμί ὁ ἐν Ἔφεσος ἀλώπηξ , οὖον παύω ὁ Ταΰγετον ὄρος καί ὁ ἐρημία ἑαυτοῦ διαβάλλω ἐγώ ὁ δεῖπνον καί καταλυκουργίζω ὁ σός ἀνθρωποπάθεια . ἀλλά οὗτος μέν χαίρω , δεσπότης , σῦς δέ ἐγώ μιμνήσκω φύω - λαγχάνω ὁ ἡμέρα ὁ δεῖπνον καί ὁ ὥρα ὅς εἄν αἱρέω · ἀγαθός γάρ ὅς 〈 σύ 〉 βούλομαι . ῥώννυμι .