alciphron.epistulae 4.17
θὐόεν δυσαρεστότερον , ὡς ἔοικεν , ἐστὶν ἄρτι πάλιν μειρακευομένου πρεσβύτου . οἷά με Σπίκουρος οὗτος διοικεῖ πάντα λοιδορῶν , πάντα ὑποπτεύων , ἐπιστολὰς ἀδιαλύτους μοι γράφων , ἐκδιώκων ἐκ τοῦ κήπου . μὰ τὴν Ἀφροδίτην , εἰ σδωνις ἦν , ἤδη ἐγγὺς ὀγδοήκοντα γεγονὸς ἔτή , οὐκ ἂν αὐτοῦ ἠνεσχόμην φθειριῶντος καὶ φιλονοσοῦντος καὶ καταπεπιλημένου εὖ μάλα πό - κοις ἀντὶ πίλων . μέχρι τίνος ὑπομενεῖ τις τὸν φιλό - σοφον τοῦτον ; ἐχέτω τὰς περὶ φύσεως αὐτοῦ κυρίας δόξας καὶ τοὺς διεστραμμένους κανόνας , ἐμὲ δὲ ἀφέτω τὴν φυσικῶς κυρίαν ἐμαυτῆς ἀστομάχητον καὶ ἀνύ - βριστον . ὄντως ἐγὼ πολιορκητὴν ἔχω τ[οι]οῦτον , οὐχ οἷον σὺ Δάμια Δημήτριον . μὴ γὰρ ἔστι σωφρονῆσαι διὰ τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ; καὶ σωκρατίζειν καὶ στω - μύλλεσθαι θέλει καὶ εἰρωνεύεσθαι , καὶ Ἀλκιβιάδην τινὰ τὸν Πυθοκλέα νομίζει καὶ Eανθίππην ἐμὲ οἱεται ποιήσειν . [ καὶ ] πέρας ἀναστᾶσα ὁποίποτε γῆν πρὸ γῆς φεύξομαι μᾶλλον ἢ τὰς ἐπιστολὰς αὐτοῦ τὰς ἀδια - παύστους ἀνέξομαι . ὅ δὲ πάντων δεινότατον ἥδη καὶ ἀφορητότατον τετόλμηκεν , ὑπὲρ οὖ καὶ γνώμην βου - λομένη λαβεῖν τί μοι ποιητέον ἐπέσταλκά σοι · Σίμαρ - χον τὸν καλὸν οἶσθα τὸν Κηφισιᾶθεν . οὐκ ἀρνοῦμαι πρὸς τὸν - νεανίσκον οἰκείως ἔχειν ἐκ πολλοῦ — πρὸς σέ μοι τἀληθῆ Ἀάμια — καὶ τὴν πρώτην ἀφροδίτην ἄμαθον παρʼ αὐτοῦ σχεδόν · οὗτος γάρ με διεπαρθέ - νευσεν ἐκ γειτόνων οἰκοῦσαν . ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου πάντα μοι τἀγαθὰ πέμπων οὐ διαλέλοιπεν , ἐσθῆτα〈ς 〉 χρυσία , θεραπαίνας θεράποντας , Ινδὰς νδούς . τἆλλα σιωπῶ . ἀλλὰ τὰ μικρότατα προλαμβάνει τῆς ὥρας , ἵνα μηδεὶς φθάσῃ με γευσάμενος . τοιοῦτον οὖν ἐρα - στὴν 0145‘ἀπόκλεισονʼ φησὶ ‘καὶ μὴ προσίτω σοιʼ , ποίοις δοκεῖς αὐτὸν ἀποκαλῶν ὀνόμασιν ; οὔτε ὡς Ἀττικὸς οὔτε | ὡς φιλόσοφος , ... ἢ Καππαδοκίας πρῶτος εἰς τὴν Ἐλλάδα ἥκων . ἐγὼ μὲν εἰ καὶ ὅλη γέμοι ἡ Ἀθηναίων πόλις Ἐπικούρων , μὰ τὴν Ἄρτεμιν , οὐ ζυγοστατήσω πάντας αὐτούς επρὸς τὸν ιμάρχου βραχίονα , μᾶλλον δὲ οὐδὲ πρὸς τὸν δάκτυλον . τί σὺ λέγεις Λάμια ; οὐκ ἀληθῆ ταῦτα ; οὐ δίκαιά φημι ; καὶ μὴ δή , δέομαί σου . πρὸς τῆς Ἀφροδίτης , μή σοι ταῦτα ἐπελθέτω · ‘ἀλλὰ φιλόσοφος , ἀλλὰ ἐπιφανής , ἀλλὰ πολλοῖς φίλοις κεχρη - μένος’ . λαβέτω καὶ ἀγὼ ἔχω , διδασκέτω δʼ ἄλλους . ἐμὲ γὰρ οὐδὲν θάλπει ἡ δόξα , ἀλλʼ ὃν θέλω δὸς τί . μαρχον , Δάματερ . ἀλλὰ καὶ διʼ ἐμὲ πάντα ἠνάγκασται ὁ νεανίσκος καταλιπών , τὸ Ἀύκειον καὶ τὴν ἑαυτοῦ νεότητα καὶ τούς συνεφήβους καὶ τὴν ἑταιρείαν , μετʼ αὐτοῦ ζῆν καὶ κολακεύειν αὐτὸν καὶ καθυμνεῖν τὰς ὑπηνέμους αὐτοῦ δόξας . ὁ 〈 δ 〉 Ἀτρεὺς οὗτος ‘ἔξελθεʼ φησίν ‘ἐκ τῆς ἐμῆς μοναγρίας καὶ μὴ πρόσιθι Δεοντίῳ’ . ὡς οὐ δικαιότερον ἐκείνου ἐροῦντος ‘σύ μὲν οὖν μὴ πρόσιθι τῇ ἐμῇ᾿ . καὶ ὁ μὲν νεανίσκος ὤν ἀνέχεσαι τὸν ὕστερον ἀντεραστὴν γέροντα , ὁ δὲ τὸν δικαιότε - ρον οὐχ ὑπομένει . τί ποιήσω , πρὸς τῶν θεῶν ἱκετεύω σε Λάμια . νὴ τὰ μυστήρια , νὴ τὴν τούτων τῶν κακῶν ἀπαλλαγήν , ὡς ἐνθυμηθεῖσατοῦ ιμάρχου τὸν χωρισμὸν ἄρτι ἀπέψ-υγμαι καὶ δρωκα τὰ ἄκρα καὶ ἡ καρδία μου ἀνέστραπται . δέομαί σου , δέξαι με πρὸς σεαυτὴν ἡμέρας ὀλίγας , καὶ ποιήσω τοῦτον αἰσθάνεσθαι πηλί - κων ἀπέλαυεν ἀγαθῶν ἔχων ἐν τῇ οἰκίᾳ ἐμέ . καὶ οὐ - κέτι φέρει τὸν κόρον , εὖ οἶδα · πρεσβευτὰς εὐθύς πρὸς ἡμᾶς διαπέμψεται Μητρόδωρον καὶ Ἕρμα〈ρ〉ὼχον καὶ Πολύαινον . ποσάκις οἴει με , Λάμια , πρὸς αὐτὸν Ἰδίᾳ παραγενομένην εἰπεῖν ‘τί ποιεῖς ʼΣπίκουρε ; οὐκ οἰσθα ὡς διακωμῳδεῖ σε ιμοκράτης ὁ Μητροδώρου 〈 ἀδελφὸςὰ 〉 ἐπὶ τούτοις ἐν ταῖς ἐκκλησίαις , ἐν τοῖς θεάτροις , παρὰ τοῖς ἄλλοις σοφισταῖςʼ ; ἀλλὰ τί ἔστιν αὐτῷ ποιῆσαι ; ἀναίσχυντός ἐστι τῷ ἐρᾶν . καὶ ἐγὼ ἔσομαι τοίνυν ὁμοία τις αὐτῷ [ ἀναίσχυντος ] καὶ οὐκ ἀφήσω τὸν ἐμὸν μαρχον . ἔρρωσο .
Lemmas: θυόεις δυσάρεστος , ὡς ἔοικα , εἰμί ἄρτι πάλιν μειρακεύομαι πρεσβύτης . οἷος ἐγώ σπικορος οὗτος διοικέω πᾶς λοιδορέω , πᾶς ὑποπτεύω , ἐπιστολή ἀδιάλυτος ἐγώ γράφω , ἐκδιώκω ἐκ ὁ κῆπος . μά ὁ Ἀφροδίτη , εἰμί σδωνις εἰμί , ἤδη ἐγγύς ὀγδοήκοντα γίγνομαι ἔτος , οὐ εἄν αὐτός ἀνέχω φθειριάω καί φιλονοσέω καί καταπιλέω εὕω μάλα πό - κόϊξ ἀντί πῖλος . μέχρι τίς ὑπομένω τις ὁ φιλο - σοφός οὗτος ; ἔχω ὁ περί φύσις αὐτός κύριος δόξα καί ὁ διαστρέφω κανών , ἐγώ δέ ἀφίημι ὁ φυσικός κύριος ἐμαυτοῦ ἀστομάχητος καί Άνυ - βρίζω . εἰμί ἐγώ πολιορκητής ἔχω τοιοῦτος , οὐ οἷος σύ Δάμια Δημήτριος . μή γάρ εἰμί σωφρονέω διά ὁ ἄνθρωπος οὗτος ; καί σωκρατίζω καί ἵστημι - μύλλω ἐθέλω καί εἰρωνεύομαι , καί Ἀλκιβιάδης τις ὁ Πυθοκλῆς νομίζω καί Eανθίππην ἐγώ οἴομαι ποιέω . [ καί ] πέρας ἀνίστημι ὁποίποτε γῆ πρό γῆ φεύγω μᾶλλον ἢ ὁ ἐπιστολή αὐτός ὁ ἀδια - παυστος ἀνέχω . ὅς δέ πᾶς δεινός ἥδη καί ἀφόρητος τολμάω , ὑπέρ οὖον καί γνώμη βοῦς - λομενω λαμβάνω τίς ἐγώ ποιητέος ἐπιστέλλω σύ · Σίμαρ - Χον ὁ καλός οἶδα ὁ Κηφισιᾶθεν . οὐ ἀρνέομαι πρός ὁ - νεανίσκος οἰκεῖος ἔχω ἐκ πολύς — πρός σός ἐγώ τἀληθῆ Ἀάμια — καί ὁ πρῶτος Ἀφροδίτη ἄμαθος παρά αὐτός σχεδόν · οὗτος γάρ ἐγώ διαπείρω - νεύω ἐκ γείτων οἰκέω . ἐκ ἐκεῖνος ὁ χρόνος πᾶς ἐγώ ἀγαθός πέμπω οὖον διαλείπω , ἐσθής 〉 χρυσίον , θεράπαινα θεράπων , Ἴνδας νδούς . ἄλλος σιωπάω . ἀλλά ὁ μικρός προλαμβάνω ὁ ὥρα , ἵνα μηδείς φθάνω ἐγώ γεύω . τοιοῦτος οὖν ἄρα - ἵστημι 0145‘ἀπόκλεισονʼ φημί καί μή πρόσειμι σός , ποῖος δοκέω αὐτός ἀποκαλέω ὄνομα ; οὔτε ὡς Ἀττικός οὔτε | ὡς φιλόσοφος , ... ἢ Καππαδοκία πρῶτος εἰς ὁ Ἐλλάς ἥκω . ἐγώ μέν εἰμί καί ὅλος γέμω ὁ Ἀθηναῖος πόλις Ἐπίκουρος , μά ὁ Ἄρτεμις , οὖον ζυγοστατέω πᾶς αὐτός επρὸς ὁ ιμάρχου βραχύς , μᾶλλον δέ οὐδέ πρός ὁ δάκτυλος . τίς σύ λέγω Λάμια ; οὐ ἀληθής οὗτος ; οὖον δίκαιος φημί ; καί μή δή , δέω2 σύ . πρός ὁ Ἀφροδίτη , μή σύ οὗτος ἐπέρχομαι · ἀλλά φιλόσοφος , ἀλλά ἐπιφανής , ἀλλά πολύς φίλος κεχρέω - μένος . λαμβάνω καί ἐγώ ἔχω , διδάσκω δέ ἄλλος . ἐγώ γάρ οὐδείς θάλπω ὁ δόξα , ἀλλά ὅς ἐθέλω δίδωμι τίς . μάρχος , Δημήτηρ . ἀλλά καί διά ἐγώ πᾶς ἀναγκάζω ὁ νεανίσκος καταλείπω , ὁ αυκαιω καί ὁ ἑαυτοῦ νεότης καί ὁ συνέφηβος καί ὁ ἑταιρεία , μετά αὐτός ζῶ καί κολακεύω αὐτός καί καθυμνέω ὁ ὑπήνεμος αὐτός δόξα . ὁ 〈 δ 〉 Ἀτρεύς οὗτος ἐξέρχομαι φημί ἐκ ὁ ἐμός μοναγρία καί μή πρόσειμι Δεοντίῳ’ . ὡς οὖον Δίκαιος ἐκεῖνος ἐρέω σῦς μέν οὖν μή πρόσειμι ὁ ἐμέω . καί ὁ μέν νεανίσκος εἰμί ανέχομαι ὁ ὕστερος ἀντεραστής γέρων , ὁ δέ ὁ δικαιόω - ἀντίμοιρος οὐ ὑπομένω . τίς ποιέω , πρός ὁ θεός ἱκετεύω σύ Λάμια . νή ὁ μυστήριον , νή ὁ οὗτος ὁ κακός ἀπαλλαγή , ὡς ἐνθυμέομαι ιμάρχου ὁ χωρισμός ἄρτι ἀποψύχω καί δρωκα ὁ ἄκρος καί ὁ καρδία ἐγώ ἀναστρέφω . δέω2 σύ , δέχομαι ἐγώ πρός σαυτοῦ ἡμέρα ὀλίγος , καί ποιέω οὗτος αἰσθάνομαι Πήλι - Κῶς ἀπολαύω ἀγαθός ἔχω ἐν ὁ οἰκίον ἐγώ . καί οὖον - ἄτι φέρω ὁ κόρος , εὕω οἶδα · πρεσβευτής εὐθύς πρός ἐγώ διαπέμπω Μητρόδωρος καί Ἕρμαρχος καί Πολύαινος . ποσάκις οἴομαι ἐγώ , Λάμια , πρός αὐτός Ἴδιος παραγίγνομαι εἶπον τίς ποιέω ʼσπικορος ; οὐ οἶδα ὡς διακωμῳδέω σύ ιμοκράτης ὁ Μητρόδωρος 〈 ἀδελφός 〉 ἐπί οὗτος ἐν ὁ ἐκκλησία , ἐν ὁ θέατρον , παρά ὁ ἄλλος σοφιστής ; ἀλλά τίς εἰμί αὐτός ποιέω ; ἀναίσχυντος εἰμί ὁ ἐράω . καί ἐγώ εἰμί τοίνυν ὅμοιος τις αὐτός [ ἀναίσχυντος ] καί οὐ ἀφίημι ὁ ἐμός μάρχος . ῥώννυμι .