alciphron.epistulae 4.7
Ἐξ οὗ φιλοσοφεῖν ἐπενόησας , σεμνός τις ἐγένου καὶ τὰς ὀφρῦς ὑπὲρ τοὺς κροτάφους ἐπῆρας . εἶτα σχῆμα ἔχων καὶ βιβλίδιον μετὰ χεῖρας εἰς τὴν Ἀκαδή - μ〈ε〉ιαν σοβεῖς , τὴν δὲ ἡμετέραν οἰκίαν ὡς οὐδὲ ἰδὼν πρότερον παρέρχῃ . ἐμάνης Εὐθύδημε , 〈 ἢ 〉 οὐκ οἶδας οἷός ἐστιν ὁ σοφιστὴς οὗτος ὁ ἐσκυθρωπακὼς καὶ τοὺς θαυμαστοὺς τούτους διεξιὼν πρὸς ὑμᾶς λόγους . ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν πράγματα πόσος ἐστὶν οἴει χρόνος ἐξ οὗ παρέχει βουλόμενος ἐντυχεῖν ; προσφθείρεται δὲ Ἑρ - πυλ〈λ〉ίδι τῇ Μεγάρας ἅβρᾳ . τότε μὲν οὖν αὐτὸν οὐ προσιέμην , σὲ γὰρ περιβάλλουσα κοιμᾶσθαι μᾶλλον ἐβουλόμην ἢ τὸ παρὰ πάντων σοφιστῶν χρυσίον 〈 ἔχειν 〉 . ἐπεὶ δέ σε ἀποτρέπειν ἔοικε τῆς μεθʼ ἡμῶν συνηθείας , ὑποδέξομαι αὐτὸν καί , εἰ βούλει , τὸν διδάσκαλον του - τονὶ τὸν μισογύναιον ἐπιδείξω σοι νυκτὸς οὐκ ἀρκού - μενον ταῖς συνήθεσιν ἡδοναῖς . λῆρος ταῦτά ἐστι καὶ τῦφος καὶ ἐργολάβεια μειρακίων , ὦ ἀνόητε . οἴει δὲ διαφέρειν ἑταίρας σοφιστήν ; τοσοῦτον ἴσως ὅσον οὐ διὰ τῶν αὐτῶν ἑκάτεροι πείθουσιν , ἐπεὶ ἕν γε ἀμφο - τέροις τέλος πρόκειται τὸ λαβεῖν . πόσῳ δὲ ἀμείνους ἡμεῖς καὶ εὐσεβέστεραι · οὐ λέγομεν θεοὺς οὐκ εἶναι , ἀλλὰ πιστεύομεν ὀμνύουσι τοῖς ἐρασταῖς ὅτι φιλοῦσιν ἡμᾶς · οὐδʼ ἀξιοῦμεν ἀδελφαῖς καὶ μητράσι μίγνυσθαι τοὺς ἄνδρας , ἀλλʼ οὐδὲ γυναιξὶν ἀλλοτρίαις . εἰ μὴ ὅτι τὰς νεφέλας ὁπόθεν εἶεν καὶ τὰς ἀτόμους ὁποῖαι ἀγνοοῦμεν , διὰ τοῦτο ἥττους δοκοῦμέν σοι τῶν σοφισ - τῶν . καὶ αὐτὴ παρὰ τούτοις ἐσχόλακα καὶ πολλοῖς διείλεγμαι . οὐδὲ εἷς ἑταίρᾳ ὁμιλῶν τυραννίδας ὀνει - ροπολεῖ καὶ στασιάζει τὰ κοινά , ἀλλὰ σπάσας τὸν ἑωθινὸν καὶ μεθυσθεὶς εἰς ὥραν τρίτην ἢ τετάρτην ἠρεμεῖ . παιδεύομεν δὲ οὐ χεῖρον ἡμεῖς τοὺς νέους . ἐπεὶ σύγκρινον , εἰ βούλει , Ἀσπασίαν τὴν ἑταίραν καὶ Σωκράτην τὸν σοφιστήν , καὶ πότερος ἀμείνους αὐτῶν ἐπαίδευσεν ἄνδρας λόγισαι · τῆς μὲν γὰρ ὄψει μαθητὴν Περικλέα , τοῦ δὲ Κριτίαν . κατάβαλλε τὴν μωρίαν ταύτην καὶ ἀηδίαν , ὁ ἐμὸς ἔρως Εὐθύδημε — οὐ πρέπει σκυθρωποῖς εἶναι τοιούτοις ὄμμασι — καὶ πρὸς τὴν ἐρωμένην ἧκε τὴν ἑαυτοῦ οἷος ἐπανελθὼν ἀπὸ 〈 τοῦ 〉 Ἀυκείου πολλάκις τὸν ἱδρῶτα ἀποψώμενος , ἵνα μικρὰ κραιπαλήσαντες ἐπιδειξώμεθα ἀλλήλοις τὸ καλὸν τέλος τῆς ἡδονῆς . καὶ σοὶ νῦν μάλιστα φανοῦμαι σοφή . οὐ μακρὸν δίδωσιν ὁ δαίμων χρόνον τοῦ ζῆν · μὴ λάθῃς τοῦτον εἰς αἰνίγματα καὶ λήρους ἀναλώσας . ἔρρωσο .
Lemmas: ἐς ὅς φιλοσοφέω ἐπινοέω , σεμνός τις γίγνομαι καί ὁ ὀφρύς ὑπέρ ὁ κρόταφος ἐπαίρω . εἶτα σχῆμα ἔχω καί βιβλίδιον μετά χείρ εἰς ὁ Ἀκαδή - μένω σοβέω , ὁ δέ ἡμέτερος οἰκίον ὡς οὐδέ εἶδον πρότερος παρέρχομαι . μαίνομαι Εὐθύδημος , 〈 ἢ 〉 οὐ οἶδα οἷος εἰμί ὁ Σοφιστὴς οὗτος ὁ σκυθρωπάζω καί ὁ θαυμαστός οὗτος διέξειμι πρός σύ λόγος . ἀλλά ἐγώ μέν πρᾶγμα πόσος εἰμί οἴομαι χρόνος ἐκ ὅς παρέχω βούλομαι ἐντυγχάνω ; προσφθείρομαι δέ ἄρα - πυλ〈λ〉ίδι ὁ Μεγάρα ἅβρα . τότε μέν οὖν αὐτός οὖον προσίημι , σύ γάρ περιβάλλω κοιμάω μᾶλλον βούλομαι ἢ ὁ παρά πᾶς σοφιστής χρυσίον 〈 ἔχω 〉 . ἐπεί δέ σύ ἀποτρέπω ἔοικα ὁ μετά ἐγώ συνήθεια , ὑποδείκνυμι αὐτός καί , εἰμί βούλομαι , ὁ διδάσκαλος ὁ - Τόνι ὁ μισογύναιος ἐπιδείκνυμι σύ νύξ οὐ ἀρκέω - μένω ὁ συνήθης ἡδονή . λῆρος οὗτος εἰμί καί τῦφος καί ἐργολάβεια μειράκιον , εἰμί ἀνόητος . οἴομαι δέ διαφέρω ἑταίρα σοφιστής ; τοσοῦτος ἴσως ὅσος οὖον διά ὁ αὐτός ἑκάτερος πείθω , ἐπεί εἷς γε ἀμφο - τέρος τέλος πρόκειμαι ὁ λαμβάνω . πόσος δέ ἀγαθός ἐγώ καί εὐσεβής · οὖον λέγω θεός οὐ εἰμί , ἀλλά πιστεύω ὄμνυμι ὁ ἐραστής ὅτι φιλέω ἐγώ · οὐδέ ἀξιόω ἀδελφός καί μήτηρ μίγνυμι ὁ ἀνήρ , ἀλλά οὐδέ γυνή ἀλλότριος . εἰμί μή ὅτι ὁ νεφέλη ὁπόθεν ἄγω καί ὁ ἄτομος ὁποῖος ἀγνοέω , διά οὗτος κακός δοκέω σύ ὁ σοφιά - ὁ . καί αὐτός παρά οὗτος σχολάζω καί πολύς διαλέγω . οὐδέ εἷς ἑταίρα ὁμιλέω τυραννίς ὀνέω - ροπολις καί στασιάζω ὁ κοινός , ἀλλά σπάω ὁ ἑωθινός καί μεθύσκω εἰς ὥρα τρίτος ἢ τέταρτος ἠρεμέω . παιδεύω δέ οὖον χείρων ἐγώ ὁ νέος . ἐπεί συγκρίνω , εἰμί βούλομαι , Ἀσπασία ὁ ἑταίρα καί Σωκράτης ὁ σοφιστής , καί πότερος ἀγαθός αὐτός παιδεύω ἀνήρ λογίζομαι · ὁ μέν γάρ ὁράω μαθητής Περικλῆς , ὁ δέ Κριτίας . καταβάλλω ὁ μωρία οὗτος καί ἀηδία , ὁ ἐμός Ἔρως Εὐθύδημος — οὖον πρέπω σκυθρωπός εἰμί τοιοῦτος ὄμμα — καί πρός ὁ ἐράω ἵημι ὁ ἑαυτοῦ οἷος ἐπανέρχομαι ἀπό 〈 ὁ 〉 αυκειμαι πολλάκις ὁ ἱδρώς ἀποψάω , ἵνα μικρός κραιπαλάω ἐπιδείκνυμι ἀλλήλων ὁ καλός τέλος ὁ ἡδονή . καί σύ νῦν μάλιστα φαίνω σοφός . οὖον μακρός δίδωμι ὁ δαίμων χρόνος ὁ ζῶ · μή λανθάνω οὗτος εἰς αἴνιγμα καί λῆρος ἀναλίσκω . ῥώννυμι .