alciphron.epistulae 4.13
. . . . ἐραστοῦ χωρίον Νύμφαις θυσίαν λέγουσα ὀφεί - λειν . εἴκοσιν ἀπέχει τῆς πόλεως στάδια · αὐτὸ δʼ ἐστὶ λειμών τις ἢ κῆπος · ὀλίγη δὲ παρὰ τὴν ἔπαυλιν ἀνεῖ - ται σπόριμος , τὰ δὲ λοιπὰ κυπαρίττια καὶ μυρρίναι , ἐρωτικοῦ , φίλη , κτημάτιον ὄντως , οὐ γεωργοῦ . εὐθὺς μὲν ἡ ἄ[μ]φοδος ἡμῶν εἶχέ τινα παιδιάν · τὰ μὲν γὰρ ἀλλήλας ἐσκώπτομεν ἢ τοὺς ἐραστάς , τὰ δʼ ὑπὸ τῶν ὑπαντώντων ἐρ〈ρ〉ινώμεθα . Νικίας δʼ ὁ λάσταυρος οὐκ οἶδα πόθεν ἐπανιών ‘ποῦʼ φησιν ἡμῖν ‘ἀθρόαι ; τίνος ἄπιτε καταπιεῖν ἀγρόν ; μακάριον ἐκεῖνο τὸ χω - ρίον ὅποι βαδίζετε , ὅσας ἕξει συκᾶς’ . τοῦτον μὲν οὖν Πετάλη ἀπεσόβησε κωμῳδήσασα ἀκολάστως . ἀπέπτυσε γὰρ ἡμᾶς καὶ ἀκαθάρτους εἰπὸν ἀπεφθάρη . ἡμεῖς δὲ πυρακάνθας ἀφαιροῦσαι καὶ κλωνία καὶ ἀνεμώνας συλ - λέγουσαι παρῆμεν αἰφνιδίως · ἔλαθε δʼ ἡμᾶς ἡ ὁδὸς διὰ τὴν παιδιὰν ὡς οὐδʼ 〈 ἄν 〉 ᾠήθημεν ταχέως ἀνυ - σθεῖσα . εὐθὸς δὲ περὶ τὴν θυσίαν ἦμεν . μικρὸν δὲ ἄπωθεν τῶν ἐπαυλίων πέτρα τις ἦν συνηρεφὴς κατὰ κορυφὴν δάφναις καὶ πλατανίστοις , ἑκατέρωθεν δὲ μυρ〈ρ〉ίνης εἰσὶ θάμνοι , καί πως ἐξ ἐπιπλοκῆς αὐτὴν περιθεῖ κιττὸς ἐν χρῷ τῇ λίθῳ προσπεφυκώς · ἀπὸ δὲ αὐτῆς ὕδωρ ἀκήρατον ἐστάλαττεν . ὑπὸ δὲ ταῖς ἐξο - χαῖς τῶν πετριδίων Νύμφαι τινὲς ἵδρυνται καὶ Πὰν οἷον κατοπτεύων τὰς Ναΐδας ὑπερέκυπτεν · ἀντικρὺ βωμὸν αὐτοσχεδίως ἐνήσαμεν , εἶτα σχιζία καὶ πόπανα ἐπʼ αὐτῷ θέμεναι καταρχόμεθα λευκῆς ἀλεκτορίδος , καὶ μελίκρατον ἐπισπείσασαι καὶ λιβανωτὸν ἐπιθυμιά - σασαι τῷ πυριδίῳ καὶ προσευξάμεναι πολλὰ μὲν ταῖς Νύμφαις πλείω δὲ ἢ οὐκ ἐλάττω τῇ Ἀφροδίτη , ἱκετεύ - ομεν διδόναι τινὰ ἡμῖν ἐρωτικὴν ἄγραν . [ τὸ ] λοιπὸν εὐτρεπεῖς ἐπὶ τὴν εὐωχίαν ἦμεν . Ἴωμενʼ ἔφη ἡ Μέ - λισσα ‘οἴκαδε καὶ κατακλινῶμεν’ . ‘μὴ μὲν οὖν πρός τε τῶν Νυμφῶν καὶ τοῦ Πανόςʼ εἶπον ἐγώ ‘τούτου · δρᾷς γὰρ ὥς ἐστιν ἐρωτικὸς · ἡδέως ἂν ἡμᾶς ἐνταῦθα κραιπαλώσας ἴδοι · ἀλλʼ ὑπὸ ταῖς μυρρίναις ἢν ἰδοὺ τὸ χωρίον ὡς ἔνδροσόν ἐστιν ἐν κύκλῳ καὶ τρυφεροῖς ἄνθεσι ποικίλον . ἐπὶ ταύτης βουλοίμην ἂν τῆς πόας κατακλιθῆναι ἢ ἐπὶ τῶν ταπητίων ἐκείνων καὶ τῶν μαλθακῶν ὑποστρωμάτων . νὴ Δία , ἀλλὰ ἔχει γέ τι πλέον τῶν ἐν ἄστει τἀνταῦθα συμπόσια , ἔνθα ἀγροῦ ὑπαίθριοι χάριτες’ . ‘ναὶ ναί , λέγεις καλῶς’ ἔφασαν · εὐθὺς οὖν κατακλώμεναι αἱ μὲν σμίλακος αἱ δὲ μυρ - ρίνης κλάδους καὶ τὰ χλανίσκια ἐπιστορέσασαι αὐτο - σχεδίως συνερρίψαμεν . ἦν δὲ καὶ τοὔδαφος λωτῷ καὶ τριφύλλῳ μαλθακόν · ἐν μέσῳ κύκλῳ καί τινες ὑάκιν - θοι καὶ ἄνθεμα διαποίκιλα τὴν ὄψιν ὥρᾳζον · ἐαρινοῖς ἐφιζάνουσαι πετάλοις ἡδὺ καὶ κωτίλον ἀηδόνες ἐψιθύ - ριζον , ἠρέμα δὲ οἱ σταλαγμοὶ καταλειβόμενοι ἀπὸ τῆς οἷον ἱδρούσης σπιλάδος τρυφερόν τινα παρεῖχον ψόφον ἐαρινῷ πρέποντα συμποσίῳ . οἶνος ἦν οὐκ ἐπι - χώριος , ἀλλὰ Ἰταλός , οἵου σὺ ἔφης καδίσκους ἕξ Ἐλευσῖνι ἐωνῆσθαι , σφόδρα ἡδὺς καὶ ἄφθονος · ᾠά τε τὰ τρέμοντα ταῦτα ὥσπερ αἱ πυγαί , καὶ χιμαιρίδος ἁπαλῆς τεμάχη καὶ ἀλεκτορίδες οἰκουροί · εἶτα γα - λάκτια ποικίλα , τὰ μὲν μελίπηκτα τὰ δʼ ἀπὸ ταγήνου — πυτίας μοι δοκεῖ καλοῦσιν αὐτὰ καὶ σκώληκας [ τὰ πεμμάτια ] — ὅσα τε ἀγρὸς ἡμῖν ἐαρινῆς ὀπώρας ἐπεδα - ψιλεύετο . μετὰ δὲ τοῦτο συνεχῶς περιεσόβουν αἱ κύ - λικες καὶ προπιεῖν μέτρον ἦν 〈 πλὴνγ 〉 τρεῖς φιλοτησίας οὐ τὸ ποσόν . ἐπιεικῶς δέ πως τὰ μὴ προσηναγκασμένα τῶν συμποσίων τῷ συνεχεῖ τὸ πλεῖον ἀναλαμβάνει · ὑπεψεκάζομεν 〈 οὖνγ 〉 μικροῖς τισι κυ〈μ〉γβίοις ἀλλεπαλ - λήλοις . καὶ παρῆν Κρου[σ]μάτιον ἡ Μεγάρας καταυ - λοῦσα , ἡ δὲ Σιμμίχη ἐρωτικὰ μέλη πρὸς τὴν ἁρμονίαν ἦδεν . ἔχαιρον αἱ ἐπὶ τῆς πίδακος Νύμφαι . ἡνίκα δὲ ἀναστᾶσα κατοωρχήσατο καὶ τὴν ὀσφῦν ἀνεκίνησεν ἡ Πλαγγών , ὀλίγου ὁ Πὰν ἐδέησεν ἀπὸ τῆς πέτρας ἐπὶ τὴν πυγὴν αὐτῆς ἐξάλλεσθαι . αὐτίκα δὲ ἡμᾶς [ ἔνδον ] ἐδόνησεν ἡ μουσικὴ καὶ ὑποβεβρεγμένον εἴ - χομεν τὸν νοῦν · οἶδας ὅ τι λέγω . τὰς τῶν ἐραστῶν χεῖρας ἐμαλάττομεν τούς δακτύλους ἐκ τῶν ἁρμῶν ἠρέμα πως χαλῶσαι , καὶ πρὸς Διονύσῳ ἐπαίζομεν · καί τις ἐφίλησεν ὑσπτιάσασα καὶ μασταρίων ἐφῆκεν ἅψασθαι , καὶ οἷον ἀποστραφεῖσα ἀτεχνῶς τοῖς βουβῶσι τὸ κατ - όπιν τῆς ὀσφύος προσαπέθλιβε . διανίστατο δὲ ἤδη ἡμῶν μὲν τῶν γυναικῶν τὰ πάθη , τῶν ἀνδρῶν δὲ ἐκεἵνα · ὑπεκδυόμεναι δʼ οὖν μικρὸν ἄπωθεν συνηρεφῆ τινα λόχμην εὕρομεν , ἀρκοῦντα τῇ τότε κραιπάλη θά - λαμον . ἐνταῦθα διανεπαυόμεθα τοῦ πότου καὶ τοῖς κοιτωνίσκοις ἀπιθάνως εἰσεπαίομεν · κἄπειτα ἡ μὲν κλωνία μυρρίνης συνέδει ὥσπερ στέφανον ἑαυτῇ πλέ - κουσα καὶ ‘εἰ πρέπει μοι , φίλη , σκέψαι’ , ἡ δʼ ἴων ἔχουσα κάλυκας ἐπανῄει ‘ὡς χρηστὸν ἀποπνεῖʼ λέγουσα , ἡ δὲ μῆλα ἄωρα ‘ἰδοὺ ταυτίʼ ἐκ τοῦ κόλπου προφέ - ρουσα ἐπεδείκνυτο , ἡ δὲ ἐμινύριζεν , ἡ δὲ φύλλα ἀπὸ τῶν κλωνίων ἀφαιροῦσα διέτρωγεν ὥσπερ ἀκκιζομένη · καὶ τὸ δὴ γελοιότατον , πᾶσαι γὰρ ἐπὶ ταὐτὸν ἀνιστά - μεναι ἀλλήλας λανθάνειν ἐβουλόμεθα · θατέρᾳ δὲ οἱ ἄνθρωποι ὑπὸ τὴν λόχμην παρήρχοντο . οὕτως μικρὰ παρεμπορευσαμέναι〈ς 〉 τῆς ἀφροδίτης πάλιν συνειστή - κει πότος · καὶ οὐκέθʼ ἡμῖν ἐδόκουν προσβλέπειν ὡς πρότερον αἱ Νύμφραι , ἀλλʼ ὁ Πὰν [ καὶ ὁ Πρίαπος ] ἥδιον . ἐμφαγεῖν δʼ ἦν πάλιν ὀρνίθια ταυτὶ τὰ τοῖς δικτύοις ἁλισκόμενα καὶ πέρδικες , καὶ ἐκ τρυγὸς ἥδι - στοι βότρυες , καὶ λαγῳδίων νῶτα . εἶτα κόγχοι καὶ κήρυκες ἦσαν [ οἱ ] ἐξ ἄστεος κομισθέντες , καὶ ἐπιχώριοι κοχλίαι καὶ μύκητες οἱ ἀπὸ τῶν κομάρων , καὶ σισάρων εὐκάρδιοι ῥίζαι ὄξεῖ δεδευμέναι καὶ μέλιτι · ἔτι μέντοι ὃ μάλιστα ἡδέως ἐφάγομεν , θριδακῖναι καὶ σέλινα · 〈 π〉ηλίκαι δοκεῖς θριδακῖναι ; πλησίον δὲ ἦν ὁ κῆπος , καὶ 〉 ἑκάστη ‘ταύτην ἕλκυσονʼ ‘μὰ Δία ἀλλά μοι ταύτηνʼ ‘μὴ μὲν οὖν ἀλλὰ ἐκείνηνʼ ἐλέξαμεν ταῖς θεραπαινίσιν · ἦσαν δὲ αἱ μὲν εὔφυλλοι καὶ μακραί , αἱ δὲ οὖλαι 〈 καὶ 〉 βοστρύχοις ἐμφερεῖς , ἀλλὰ βραχεῖαι , ὑπόξανθος δέ τις τοῖς φύλλοις αὐτῶν 〈 ἐν〉εκέχρωστο αὐγή · τὴν Ἀφροδίτην λέγουσι ταύτας φιλεῖν . ἐαρί - σασαι δʼ οὖν καὶ ἀναξανθεῖσαι τοὺς στομάχους ἐκραι - παλῶμεν μάλα νεανικῶς μέχρι 〈 τοῦ 〉 μηδὲ λανθάνειν ἀλλήλας θέλειν , μηδὲ αἰδουμένως τῆς ἀφροδίτης παρα - κλέπτειν · οὕτως ἡμᾶς ἐξεβάκχευσαν αἱ προπόσεις . μισῶ τὸν ἐκ γειτόνων ἀλεκτρυόνα · κοκκύσας ἀφείλετο τὴν παροινίαν . ἔδει ἀπολαῦσαί σε τῆς γοῦν ἀκοῆς τοῦ συμποσίου — τρυφερὸν γὰρ ἦν καὶ πρέπον ἐρωτικῇ ὁμιλίᾳ — εἰ καὶ μὴ τῆς παροινίας ἐδυνήθης · ἐβου - 10 | λόμην οὖν ἀκριβῶς ἕκαστα ἐπιστεῖλαι καὶ προὐτράπην · σὺ δὲ εἰ μὲν ὄντως ἔσχηκας μαλακῶς , ὅπως ἄμεινον ἕξεις σκόπει · εἰ δὲ τὸν ἐραστὴν προσδοκῶσα ἥξειν ἔνδον οἰκουρεῖς , οὐκ εὐλόγως οἰκουρεῖς . ἔρρωσο .
Lemmas: . . . . ἐραστής χωρίον Νύμφη θυσία λέγω ὄφις - Λέιν . εἴκοσι ἀπέχω ὁ πόλις στάδιος · αὐτός δέ εἰμί λειμών τις ἢ κῆπος · ὀλίγος δέ παρά ὁ ἔπαυλις ἀνίημι - ὁ σπόριμος , ὁ δέ λοιπάς κυπαρίττια καί μυρσίνη , ἐρωτικός , φίλος , κτημάτιον εἰμί , οὖον γεωργός . εὐθύς μέν ὁ ἄμφοδος ἐγώ ἔχω τις παιδιά · ὁ μέν γάρ ἀλλήλων σκώπτω ἢ ὁ ἐραστής , ὁ δέ ὑπό ὁ ὑπαντάω ῥινόω . Νικίας δέ ὁ λάσταυρος οὐ οἶδα πόθεν ἐπανέρχομαι ἔπειμι φημί ἐγώ ἀθρόος ; τίς ἄπειμι καταπίνω ἀγρός ; μακάριος ἐκεῖνος ὁ χόω - Ῥίον ὅποι βαδίζω , ὅσος ἔχω συκᾶς . οὗτος μέν οὖν Πετάλη ἀποσοβέω κωμῳδέω ἀκόλαστος . ἀποπτύω γάρ ἐγώ καί ἀκάθαρτος εἶπον ἀποφθείρω . ἐγώ δέ πυράκανθα ἀφαιρέω καί κλωνίον καί ἀνεμώνη συλ - λέγω πάρειμι αἰφνίδιος · λανθάνω δέ ἐγώ ὁ ὁδός διά ὁ παιδιά ὡς οὐδέ 〈 ἄν 〉 οἴομαι ταχέως Άνυ - ἵημι . εὐθός δέ περί ὁ θυσία εἰμί . μικρός δέ ἄπωθεν ὁ ἐπαύλιον πέτρα τις εἰμί συνηρεφής κατά κορυφή δάφνη καί πλατάνιστος , ἑκατέρωθεν δέ μυρρίνη εἰμί θάμνος , καί πως ἐκ ἐπιπλοκή αὐτός περιθέω κισσός ἐν χράω ὁ λίθος προσφύω · ἀπό δέ αὐτός ὕδωρ ἀκήρατος στέλλω . ὑπό δέ ὁ ἐξο - Χάις ὁ πετρίδιον Νύμφη τις ἱδρύω καί Πάν οἷος κατοπτεύω ὁ Ναίς ὑπερκύπτω · ἀντικρύ βωμός αὐτοσχέδιος νέος , εἶτα σχιζίας καί πόπανον ἐπί αὐτός θέω κατάρχω λευκός ἀλεκτορίς , καί μελίκρατον ἐπισπένδω καί λιβανωτός ἐπιθυμία - σός ὁ πυρίδιον καί προσεύχομαι πολύς μέν ὁ Νύμφη πλείων δέ ἢ οὐ μικρός ὁ Ἀφροδίτη , ἱκετεύω - ἀρτύω δίδωμι τις ἐγώ ἐρωτικός ἄγρα . [ ὁ ] λοιπός εὐτρεπής ἐπί ὁ εὐωχία εἰμί . ἰάομαι φημί ὁ ἐγώ - λισσός ‘οικαδος καί κατακλίνω . μή μέν οὖν πρός τε ὁ Νύμφη καί ὁ Πανός εἶπον ἐγώ τοῦτος · δράω γάρ ὅς εἰμί ἐρωτικός · ἡδύς εἄν ἐγώ ἐνταῦθα κραιπαλάω ὁράω · ἀλλά ὑπό ὁ μυρσίνη εἄν ἰδού ὁ χωρίον ὡς ἔνδροσος εἰμί ἐν κύκλος καί τρυφερός ἄνθος ποικίλος . ἐπί οὗτος βούλομαι εἄν ὁ πόα κατακλίνω ἢ ἐπί ὁ ταπήτιον ἐκεῖνος καί ὁ μαλθακός ὑπόστρωμα . νή Ζεύς , ἀλλά ἔχω γε τίς πλέω ὁ ἐν Ἄστυ τἀνταῦθα συμπόσιον , ἔνθα ἀγρός ὑπαίθριος χαίρω . είμαι ναί , λέγω καλός φημί · εὐθύς οὖν κατακλάω ὁ μέν σμῖλαξ ὁ δέ μυρ - ῥίνη κλάδος καί ὁ χλανίσκιον ἐπιστόρνυμι αὐτός - σχέδιος συρρίπτω . εἰμί δέ καί ἔδαφος λωτός καί τρίφυλλον μαλθακός · ἐν μέσος κύκλος καί τις ὕαξ - θέω καί ἄνθεμον διαποίκιλος ὁ ὄψις ὥρᾳζον · ἐαρινός ἐφιζάνω πέταλος ἡδύς καί κωτίλος ἀηδών ἐψιθύ - ριζον , ἠρέμα δέ ὁ σταλαγμός καταλείβω ἀπό ὁ οἷος ἱδρόω σπιλάς τρυφερός τις παρέχω ψόφος ἐαρινός πρέπω συμπόσιον . οἶνος εἰμί οὐ ἐπι - χώριος , ἀλλά Ἰταλός , οἷος σύ φημί καδίσκος ἕξ Ἐλευσίς ὠνέομαι , σφόδρα ἡδύς καί ἄφθονος · ᾠόν τε ὁ τρέμω οὗτος ὥσπερ ὁ πυγή , καί χιμαιρίς ἁπαλός τέμαχος καί ἀλεκτορίς οἰκουρέω · εἶτα γῆ - λάκτια ποικίλος , ὁ μέν μελίπηκτον ὁ δέ ἀπό τάγηνον — πυτία ἐγώ δοκέω καλέω αὐτός καί σκώληξ [ ὁ πεμμάτιον ] — ὅσος τε ἀγρός ἐγώ ἐαρινός ὀπώρα μετά - ψιλευαρτυω . μετά δέ οὗτος συνεχῶς περισοβέω ὁ κύ - καθῆλιξ καί προπίνω μέτρον εἰμί 〈 πλήν 〉 τρεῖς φιλοτήσιος οὖον ὁ ποσός . ἐπιεικής δέ πως ὁ μή προσαναγκάζω ὁ συμπόσιον ὁ συνεχής ὁ πλείων ἀναλαμβάνω · ὑποψεκάζω 〈 οὖν 〉 μικρός τις κυ〈μ〉γβίοις ἀλλεπαλ - λανθάνω . καί πάρειμι Κρου[σ]μάτιον ὁ Μεγάρα καταυ - λούω , ὁ δέ Σιμμίχη ἐρωτικός μέλος πρός ὁ ἁρμονία ἀείδω . χαίρω ὁ ἐπί ὁ πῖδαξ Νύμφη . ἡνίκα δέ ἀνίστημι κατορχέομαι καί ὁ ὀσφῦς ἀνακινέω ὁ Πλαγγών , ὀλίγος ὁ Πάν δήω ἀπό ὁ πέτρα ἐπί ὁ πυγή αὐτός ἐξάλλομαι . αὐτίκα δέ ἐγώ [ ἔνδον ] δονέω ὁ μουσική καί ὑποβρέχω εἰμί - χομεν ὁ νόος · οἶδα ὅς τίς λέγω . ὁ ὁ ἐραστής χείρ μαλάσσω ὁ δάκτυλος ἐκ ὁ ἁρμός ἠρέμα πως χαλάω , καί πρός Διόνυσος παίζω · καί τις φιλέω υσπτιαειδω καί Μασταρίων ἐφίημι ἅπτω , καί οἷος ἀποστρέφω ἄτεχνος ὁ βουβών ὁ κατά - ὄπις ὁ ὀσφῦς προσαποθλίβω . διανίσταμαι δέ ἤδη ἐγώ μέν ὁ γυνή ὁ πάθος , ὁ ἀνήρ δέ ἐκεῖνος · ὑπεκδύομαι δέ οὖν μικρός ἄπωθεν συνηρεφής τις λόχμη εὑρίσκω , ἀρκέω ὁ τότε κραιπάλη ἀνταπόλλυμι - Λάμος . ἐνταῦθα διαναπαύω ὁ πότος καί ὁ κοιτωνίσκος ἀπίθανος εἰσπαίω · ἔπειτα ὁ μέν κλωνίον μυρσίνη συνδέω ὥσπερ στέφανος ἑαυτοῦ πλός - κέω καί ἰάομαι πρέπω ἐγώ , φίλος , σκέπτομαι , ὁ δέ Ἴων ἔχω κάλυξ ἐπάνειμι ὡς χρηστός ἀποπνείω λέγω , ὁ δέ μῆλον ἄωρος ἰδοῦ ὅς ἐκ ὁ κόλπος προφέ - ῥέω ἐπιδείκνυμι , ὁ δέ μινυρίζω , ὁ δέ φύλλον ἀπό ὁ κλωνίον ἀφαιρέω διατρώγω ὥσπερ ἀκκίζω · καί ὁ δή γελοῖος , πᾶς γάρ ἐπί αὐτός ἀνίστημι - Μεναί ἀλλήλων λανθάνω βούλομαι · ἕτερος δέ ὁ ἄνθρωπος ὑπό ὁ λόχμη παρέρχομαι . οὕτως μικρός παρεμπορεύομαι 〉 ὁ Ἀφροδίτη πάλιν συνίστημι - κέω πότος · καί οὐκέτι ἐγώ δοκέω προσβλέπω ὡς πρότερος ὁ Νύμφραι , ἀλλά ὁ Πάν [ καί ὁ Πρίαπος ] ἡδύς . ἐνεσθίω δέ εἰμί πάλιν ὀρνίθιον οὗτος ὁ ὁ δίκτυον ἁλίσκομαι καί πέρδιξ , καί ἐκ τρύξ κέρχνη - στος Βότρυς , καί λαγωδίας νῶτον . εἶτα κόγχος καί κῆρυξ εἰμί [ ὁ ] ἐκ Ἄστυ κομίζω , καί ἐπιχώριος κοχλίας καί μύκης ὁ ἀπό ὁ κόμαρος , καί σίσαρον εὐκάρδιος ῥίζα ὀξύς δεύω καί μέλι · ἔτι μέντοι ὅς μάλιστα ἡδύς ἐσθίω , θριδακίνη καί σέλινον · 〈 πηλίκα δοκέω θριδακίνη ; πλησίος δέ εἰμί ὁ κῆπος , καί 〉 ἕκαστος ταύτη ἕλκω μή Ζεύς ἀλλά ἐγώ ταύτη μή μέν οὖν ἀλλά ἐκεῖνος λέγω ὁ θεραπαινίς · εἰμί δέ ὁ μέν εὔφυλλος καί μακρός , ὁ δέ ὅλος 〈 καί 〉 βόστρυχος ἐμφερής , ἀλλά βραχύς , ὑπόξανθος δέ τις ὁ φύλλον αὐτός 〈 ἐγχρῴζω αὐγή · ὁ Ἀφροδίτη λέγω οὗτος φιλέω . ἔαρ - σός δέ οὖν καί ἀναξαίνω ὁ στόμαχος Κρής - παλέω μάλα νεανικός μέχρι 〈 ὁ 〉 μηδέ λανθάνω ἀλλήλων ἐθέλω , μηδέ αἰδουμένως ὁ Ἀφροδίτη παρά - κλέπτω · οὕτως ἐγώ ἐκβακχεύω ὁ πρόποσις . μισέω ὁ ἐκ γείτων ἀλεκτρυών · κοκκύζω ἀφαιρέω ὁ παροινία . ἐσθίω ἀπολαύω σύ ὁ γοῦν ἀκοή ὁ συμπόσιον — τρυφερός γάρ εἰμί καί πρέπω ἐρωτικός ὁμιλία — εἰμί καί μή ὁ παροινία δύναμαι · βοῦς - 10 | ὀλόμην οὖν ἀκριβῶς ἕκαστος ἐπιστέλλω καί προτρέπω · σύ δέ εἰμί μέν εἰμί ἔχω μαλακός , ὅπως ἀγαθός ἔχω σκοπέω · εἰμί δέ ὁ ἐραστής προσδοκάω ἥκω ἔνδον οἰκουρέω , οὐ εὔλογος οἰκουρέω . ῥώννυμι .